als_Latn dik_Latn uzn_Latn
Përgjigje terroristit të Mallakastrës
Intervista e ish-shefit të sektorit ushtarak në KQ të PPSH, Qani Duraj, në fund të janarit në DITA ka ngjallur shumë polemika.
Spikati reagimi i fortë i ish zv.ministrit të Brendshëm dhe shef i Sigurimit të Shtetit pas vitit 1983, Zylyftar Ramizi.
Pas shkrimit të tij replikë, botuar po në DITA, Qani Duraj ka kundër-reaguar.
Dy replikuesit e njohin shumë mirë njëri-tjetrin, janë të dy mallakastriotë dhe familjarë të Heronjve të Popullit Dino Kalenja dhe Ramiz Aranitasi.
Mirëpo pikëpamjet e tyre ndahen kur analizohen çështje delikate të kohës së diktaturës.
Në këtë replikë me Zylyftar Ramizin, Duraj i kujton atij egërsinë që ka shfaqur pas eliminimit të Mehmet Shehut, sidomos në Mallakastër.
Ai dëshmon edhe mbi një episod të pathënë më parë:
Zylyftar Ramizi ka urdhëruar të digjej me napalm kufoma e Mehmet Shehut.
*****
Përgjigje terroristit të Mallakastrës
Qani Duraj*
Po të isha në vendin tënd, nuk do polemizoja në shtyp pa t’i thënë dy fjalë më parë si shok e mik, për ato mendime që nxitimthi e me një frymë ia përcolle gazetës, jo me dëshirën e mirë të shokut, por me urrejtjen patologjike ndaj tij. Të njoh dhe më njeh me rrënjë e degë. Jemi të një lloji, kemi udhëtuar në të njëjtën rrugë e në të njëjtin tren, kemi ndarë të njëjtat halle dhe kemi provuar të njëjtat privacione. Kemi qenë dhe ende jemi idealistë, duam të mirën e këtij populli që po përpëlitet në një tranzicion të tejzgjatur pa mundur të arrijë atë që dëshiron. Edhe pse në limitet e moshës, diçka bëjmë. Dhe detyrimet ndaj shoqërisë nuk sosen kurrë. Kjo më shtyu të hedh disa mendime për Enver Hoxhën si komandant dhe kryegjeneral i Ushtrisë Nacionalçlirimtare dhe i Ushtrisë popullore, që në rrugën e gjatë të pushtetit bëri të mira pa mundur të mënjanojë edhe shumë të këqija, sikurse qe edhe likuidimi i gjeneralëve dhe i komandës së lartë të Ushtrisë, të etiketuar si “puçistë dhe agjentë të zbulimeve të huaja”. Deri tani asnjë e dhënë nuk e justifikon këtë përcaktim. Me idenë “T’i japim Cezarit, atë që i takon Cezarit”, hodha piketa për një vlerësim sa më objektiv të gjeneralëve në tërësi dhe të atyre që u pushkatuan dhe u dënuan nga diktatura në veçanti.
Përse po replikoj?
I madhi Dritëro Agolli thotë: “Ti thua fjalën tënde, unë tund kokën time”. Në këtë kuptim, shkruaj çfarë të duash dhe sa të duash për gjithçka mendon. Por kur vjen puna për të polemizuar, mirë është të jesh i motivuar për arsyet e vërteta të polemikës, kur të përmendin emrin apo të lakojnë për punën dhe veprimtarinë tënde. Emrin tënd në intervistën e dhënë, jo vetëm s’ta kam përmendur, por edhe tani që po shkruaj, nuk dua të ta përmend, që të kuptosh se unë të përjashtoj, ose më saktë, nuk të gjej në problemet që kam trajtuar në atë intervistë. Ndaj çka thua për mua aty, pavarësisht se me ç’epitete i përcjell, mbaji për vete, se mua nuk më hyjnë në punë për asnjë gjë.
Më thua se e ke prishur kontratën me mua. Për çfarë kontrate e ke fjalën? Unë kontratën e kam lidhur dhe ende e kam me Shqipërinë, e kam firmosur e vulosur para flamurit kuq e zi, duke patur në mendje e zemër gjakun e Dervishit, Ramizit e Dinos, që kurrë nuk i kam ndarë dhe nuk do t’i ndaj sa të jem gjallë; e kam me të gjithë ata djem nënash që luftuan për çlirimin e Shqipërisë dhe një pjesë edhe u flijuan. Këtë kontratë ua kam lënë djalit, mbesave, nipave dhe fisit Duraj, i bindur se ata do të dinë ta mbajnë dhe përjetojnë me dinjitet, siç bëri Dinua e prindërit e mi. Me këtë kontratë ndihem mirë, ndihem i motivuar, i nderuar e i respektuar edhe nga shoqëria. Unë e kam kontratën me Mallakastrën, me vlerat e saj të papërsëritshme, me besën dhe trimërinë mallakastriote, me gjakun që ajo ka derdhur nëpër shekuj dhe me sakrificat e panumërta që i ka imponuar mbijetesa në vijimësi; me shpirtin e saj që di të dashurojë, di të urrejë, por di edhe të falë. Unë krenohem me figurat mitiko-emblematike që ajo ka skalitur nëpër shekuj dhe që i ruan me fanatizëm në shpirt dhe në zemër. Rrapo Hekali, Ismail Klosi, Hajredin Fratari, Mehmet Shehu, Bilbil Klosi, do të kujtohen me nderim nga çdo mallakastriot si modele të luftës për liri, dinjitet, për dije dhe qëndresë. Janë ata që do të frymëzojnë edhe brezat që do të vijnë, për t’u ndjerë dhe për t’u mburrur me emrin mallakastriot.
Për Mehmet Shehun
Qëndrimi ndaj M.Shehut, përbën motivin bazë dhe të vetëm të reagimit tënd ndaj meje. Ky reagim vjen si urrejtje patologjike, si mllef i akumuluar thellë në qenien tënde, që e shpërtheve si të qe kallëp “C-4”, pa pyetur për pasojat, pa pyetur edhe për atë pak dinjitet që të pati mbetur. Një model kamikazi, që kur marrin urdhëra e porosi nga lart, bëjnë gjithçka pa pyetur as për veten e tyre. Kaq shumë e paske urryer M. Shehun, sa edhe mua, shokun tënd të fëmijërisë, të rinisë e pleqërisë më sulmove në mënyrë kaq të turpshme si të isha kufoma e Mehmetit që kërkoje ta digjje me napalm! Dua të të pyes dhe nëse ke kurajo qytetare, përgjigju qoftë edhe me dy fjalë: Përse nuk iu bë ekspertiza mjeko-ligjore të ndjerit kryeministër?. Kush e dha urdhrin për syrgjynosjen e tij bregut të Erzenit dhe kush e zbatoi? Kujt i shkoi në mendje së pari që kufoma t’i digjej me napalm? Pse gjithë këta burra shteti nuk u varrosën si njerëz, por u fshehën skutave në fshehtësi e sekret të madh? Kur flet për jetën e veprën e M. Shehut, bëhesh shumë konfuz, nuk e fsheh dot nervozizmin, duke kërcyer si ketri nga një degë në tjetrën pa mundur të thuash asgjë.
Shqetësimi yt dhe i atyre që ta urdhëruan shkrimin, intervistën time e gjetën si pretekst, për të baltosur edhe një herë jetën dhe veprën e M.Shehut si komandant legjendar i LANÇ-it dhe si një nga udhëheqësit më të aftë dhe më kompetentë që nxori ai sistem. E vratë, e shatë dhe i hodhët baltë, pa mundur t’i venisni dot dritën e shpirtit të tij, që mbeti i njësuar me shpirtin e Mallakastrës dhe gjithë Shqipërisë. Dhe ja cfarë thua për të: Lufta në Mallakastër kishte nisur para se të vinte M. Shehu. Ka mallakastriot ta pranojë këtë gënjeshtër dashakeqe, kur dihet që Bilbil Klosi dhe Mehmet Shehu, mbërritën në Mallakastër në verën e vitit 1942, ndërsa organizimi i LANÇ-it, si në gjithë Shqipërinë, nisi pas Konferencës së Pezës, që u mbajt në 16 shtator 1942. Organizimi i Këshillave Nacionalçlirimtare dhe i formacioneve të para luftarake u udhëhoq nga Mehmeti dhe Bilbili, që do të pasohej edhe me aksionet kundër fashistëve italianë në Sykuq, Patos, Selenicë e me radhë.
Përgjimet
Ti bën be e lëshon rrufe se M. Shehut nuk i përgjohej telefoni, duke sjellë si argument rregullat e shfrytëzimit të “shtëpisë me gjethe”. Po a e di ti se në mesin e viteve gjashtëdhjetë, qenë provuar me sukses pajisje që përgjonin telefonat nga distanca, pa qenë nevoja për kontaktin fizik të përcjellësit?! Në Luftën Arabo-Izraelite ato u përdorën me sukses. Ti ndoshta nuk kishe dijeni për këto pajisje, ndërsa Mehmet Shehu dhe jo vetëm ai, i dinin mirë.
Kush e bëri terrorin në Mallakastër pas vdekjes së Mehmetit
Ju merrni përsipër të bëni ekspertin e vetëvrasjes së Mehmetit. E kemi dëgjuar atë version edhe nga vetë ekspertët e asaj ngjarjeje; dhe mund të jetë edhe ashtu. Po pse atëhere u neglizhua ekspertiza mjeko-ligjore, apo druhej se mos zbulohej e vërteta?! Në një intervistë të zonjës Liliana Hoxha, në studion e gazetarit Peka, më 28 shtator 2014, pyetjes nëse e vranë apo u vetëvra Mehmeti, ajo iu përgjigj prerë: E vranë. U vra apo u vetëvra, ti duhet ta dish më mirë se kushdo tjetër. Apo …… ?! Dajaku i shkozës i nxjerrë në Lumare ishte në dorë të Enverit, për të bërë zap Mallakastrën. “Vërr kopani” nisi me sukses inkursionin historik nga Saranda në Elbasan, për t’u ndalur në Ballsh mbi intelektualët dhe ish-veteranët e LANC-it. Burgje dhe internime, terrori u bë tmerri në gjithë zonën. Veterani Hekuran Qazimi, invalid i luftës, me një këmbë të prerë në luftimet për çlirimin e Tiranës, fshatari yt, pasi doli nga burgu më pati pohuar:
“E jetova Operacionin e Korrikut 1943, luftova në Brigadën e Parë Sulmuese, kalova operacionin e dimrit në marshime e luftime, lashë këmbën në Tiranë, por që do të lija nderin dhe dinjitetin në vitin 1982, këtë nuk e kisha menduar kurrë. Ja di për nder fshatarit tim me urdhërin e të cilit më hoqën zvarrë pas gazit të Degës, si të isha thes me kashtë”.
U mundova ta qetësoj, se nuk ishe ti urdhëruesi. Por Hekurani e mbylli bisedën me një shprehje ku ndihej urrejtja e thellë: “Veç mos e takofsha”. Dhe thonë se Hekurani, ndjesë pastë, ka lënë një amanet: Patericën time ta vendosin në hyrje të urës së Ballshit, që t’u kujtojë kalimtarëve kohën e terrorit të egër të diktaturës në Mallakastër.
Ndërsa veterani Qerim Ceno, edhe ky ish-partizan i Brigadës së Parë, më pati thënë: “Dy herë e kam ndjerë veten ngushtë. Në dimrin e 1943-44, kur në Mallakastër shpërtheu terrori i egër nazisto-ballist dhe në vitin 1982, kur shpërtheu terrori i diktaturës mbi veteranët dhe intelektualët e Ballshit. Në të dy rastet, ekspeditat udhëhiqeshin nga mallakastriotë”.
Do ishte në nderin tënd t’u kërkoje falje të gjithë atyre që diktatura i goditi si ithtarë të Mehmetit dhe i shpalli armiq të Partisë. Nuk e bëre as atëhere, nuk e bën dot as sot, dhe arsyeja dihet. Ti je i bindur se ke bërë vetëm detyrën, ke zbatuar direktivat e partisë dhe ligjet e shtetit. Me këtë e ngushëllojnë veten të gjithë kriminelët. Por tashti që do të hapen dosjet, me siguri do të hapen edhe gojët e vuajtësve. Për këtë të jesh i bindur. Dhe ato nuk janë një e dy, por mijëra. Se pëllëmbët dhe shkelmat e tu i ndjejnë ende një pjesë e tyre. I kam dëgjuar vetë dhe i kam ndjerë se sa të irrituar ndihen sapo dëgjojnë emrin tënd. Por “miku im” vetëm atë zanat dinte dhe atë e bëri mirë.
Etiketimet në adresë të gabuar
Më ke etiketuar “ballist”, “gjeneral pa grada”, “plakush”. Ofendimi është në natyrën tënde. Më kanë thënë se edhe kur i rrihje viktimat, i shaje me fjalor tepër vulgar e banal, deri edhe nga nëna. Tashti që ta kanë hequr nga dora kopaçen, në emër të lirisë së fjalës, përdore në mënyrën më banale e më të shfrenuar fyerjet, sharjet dhe ofendimet, si për të prezantuar edhe nivelin tënd kulturor. Dua të kujtoj ty edhe atyre që të frymëzojnë, se edhe ballistët edhe partizanët ishin shqiptarë. E donin njëlloj Shqipërinë. Kishte nga ata që ishin edhe vëllezër dhe për bindje politike a interesa, qenë ndarë. Pas luftës ata u integruan në jetën shoqërore me dhimbje dhe e mbajtën si hajmali damkën “Ballist” për t’u identifikuar me të keqen. Por që ta përdorje edhe pas shtatëdhjetë vitesh këtë nofkë ndaj meje, është vërtet një paranojë e njerëzve të sëmurë. Me fenomenin le të merret Historia, ndërsa njerëzit për mua janë njëlloj, shqiptarë. Këtë na e mësoi koha që erdhi pas përmbysjes së diktaturës, rob i së cilës ti vazhdon të jesh edhe sot e kësaj dite. Unë jam ushtarak karriere. I kam kaluar të gjitha shkallët e kualifikimit dhe kam merituar përgjegjësi deri në KQ. Në punë dhe në jetë jam vlerësuar. Kam patur edhe mangësi si gjithë të tjerët. Vlerat njerëzore më kanë ndihmuar të gjej veten dhe të ndihem mirë midis familjarëve, shokëve, fshatarëve të mi, krahinarëve dhe të eci me ballin lart, i bindur se kam bërë diçka për këtë vend. Gjykimin për punën time e ndjej çdo ditë në komunikimet me shokët, me njerëzit, me familjarët dhe me gjithë ata që i duam dhe na duan. Jemi në limitet e jetës dhe mbi të gjitha fjala e mirë, përzemërsia, ngrohtësia e shpirtit më ndihmojnë të jem i mirëpritur dhe i vlerësuar. Pleqëria më ka ardhur e mbarë dhe e bardhë si vetë flokët. Ndihem mirë kur shkoj në vendlindje (s’ka vit që nuk shkoj). Më presin e përcjellin me respekt dhe dashuri njerëzore. Këtë do ja uroja edhe ish-mikut tim, që ka 23 vjet që nuk shkon në vendlindje. Ka 23 vjet që jeton si asket i mbyllur në vetminë e tij. Nuk merr pjesë në asnjë aktivitet shoqëror dhe i mbyllur në vetvete, harron që është gjallë ende. Më akuzon se kam hedhur baltë mbi gjeneral Rr. Parllakun. Në intervistën time gjeneral Parllaku nuk përmendet, se shyqyr zotit mbeti gjallë. Do t’i lutem redaksisë së “Ditës” ta njohë gjeneralin me materialet e botuara dhe nëse ja lejon mosha dhe shëndeti, t’i marrë një prononcim. Do të qe një ndihmesë për t’i vënë pikat mbi “i” edhe këtij diskutimi.
Klanet dhe krahinizmat në parti e në shtet janë fenomene të pashmangshme, ndaj edhe në atë kohë bëhej kujdes të minimizoheshin, nëpërmjet lëvizjeve të studiuara të kuadrove. Hysni Kapo kësaj i kushtonte tepër vëmendje dhe në dy-tre raste na kishte porositur të mos merreshin në aparatin e KQ të tjerë nga Vlora. Ky ishte një fenomen i trashëguar nga koha e luftës. Nga Korça e Vlora dolën më shumë partizanë dhe më shumë kuadro. Por në asnjë mënyrë nuk mund të pranoj se Ballshin e lulëzoi Klani i Vlorës.
Mehmet Shehu, pas vdekjes së Hysni Kapos, nuk u emërua sekretar i KQ të PPSH, por si anëtar i Byrosë Politike, u thirr të lehtësonte E.Hoxhën. E them këtë se nuk ka asnjë vendim partie për emërimin e tij në këtë detyrë. Ngjarjet më pas treguan se M.Shehu qe thirrur aty për t’i hequr çdo mundësi komandimi. Bashkë me Mehmetin qe larguar edhe Kadriu nga MPM. Ndërsa për Këshillin e Mbrojtjes, sqaroj se mblidhej në mënyrë periodike sipas problematikës së mbrojtjes. Në vitin 1978 ai u mblodh nën drejtimin e Enver Hoxhës, për dështimin e stërvitjes së Br1K. Në atë mbledhje, M.Shehut ju dha vërejtje e rëndë.
Një këshillë miqësore dhe një propozim
Në mbyllje të prononcimit tim dua të theksoj se në materialin e “mikut tim” ka edhe mjaft të pavërteta e sajesa që vijnë si praktikë e njohur e ish-Sigurimit të Shtetit për dizinformimin, përpunimin, shantazhimin, terrorin, nënshtrimin etj. Ata që janë të interesuar mund t’i ballafaqojnë materialet dhe t’i analizojnë, për të gjetur aq sa u duhet të vërtetën. Por do t’i lutem redaksisë së “Ditës”, ta ruajë gazetën nga dashakeqët, nga sherret banale, nga fyerjet dhe denigrimi. Fjala e lirë, kjo arritje e madhe e Demokracisë të mos deformohet dhe të keqpërdoret. Të ruhet integriteti i bashkëpunëtorëve të gazetës dhe të bëhet kujdes që nga këto diskutime, të mos lindin zënie e mëri, që zbresin edhe te të afërmit, shokët, miqtë.
Me mikun tim dhe me familjarët e tij, do të mbetem ai që kam qenë. Nëse për një problem na ndajnë bindjet, kjo është e drejta e secilit, veçse jo me ofendime e insinuata, që sjellin keqkuptime e mbjellin urrejtje midis palëve. Përfitoj nga rasti që nëpërmjet gazetës “Dita” t’i drejtohem Presidentit të Republikës të dekretojë njohjen e gradave të ish-gjeneralëve dhe kthimin e titujve e të dekoratave që ata i merituan në luftë dhe pas çlirimit, përfshi edhe Enver Hoxhën. Ministria e Mbrojtjes dhe shoqatat e ushtarakëve në rezervë e në pension, të evidentojnë dhe propagandojnë jetën dhe veprën e tyre.
Në mbyllje, dua të theksoj se diskutimet, dhe pse mbeten të hapura, unë nuk do të pronocohem, duke respektuar mendimet e secilit. Me respekt për gazetën “Dita” dhe lexuesin e saj.
Shkrimin e Zylyftar Ramizit e gjeni PJESA I dhe PJESA II
-
asnje ndjesi
-
I kenaqur
-
i shqetesuar
-
i trishtuar
-
i indinjuar
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn quy_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn unk als_Latn unk als_Latn unk als_Latn unk knc_Latn