als_Latn dik_Latn sag_Latn
Si u bë që gjatë gjashtë muaj bllokade politike e institucionale, asnjë njeri i vetëm nuk provoi të ik nga Kosova. Me gjithë propagandimet që qytetarët janë të lodhur, të gjithë rrinin në pritje, asnjë nuk u largua. A ka qenë Blloku shpresa e fundit?!
E vetmja gjë që prodhoi deri tash koalicioni i madhë, i shumë kërkuar edhe nga ndërkombëtarët, është ikja masive e qytetarëve të Kosovës. Vetëm kur u krijua koalicioni qytetarët e ndjenë lodhjen. Me gjithë insititimin ndërkombëtarë për një qeveri stabile ( me sa ma pak opozitë) për Gykatën Speciale dhe normalizimin e marrëdhënieve me Serbinë, harruan që ne nuk jemi një shoqëri fiktive. Jem njerëz të gjallë që duam të gjallnojmë, të jetojmë.
Në shoqëritë demokrarike kalkulimet politike të tilla, mund të jenë normale. Por, i kanë edhe 101 mekanizma dhe organizma që i kontrollojnë dhe bombardojnë çdo veprim të tyre. Lufta politike zhvillohet mbi një rivalitet civilizues dhe të mbështetura në programe dhe figura të respektuara publike. I nënstrohen një detektori civil me ndikim.
Si shoqëri e dalur nga vetëm udhëheqje moniste, nga ai i ish-Jugosllavisë dhe gjatë viteve të ’90-ta nga “pushteti” i atëhershëm i udhëhequr vetëm nga LDK, është e kuptueshme që gjatë tranzicionit është shumë e vështirë të krijohen mekanizma kontrollues të pushtetit. Jem gjeneratë që vetëm pushtetin e njohin për pushtet. Sidomos, duke pasur parasysh që pushtetet në Kosovë, për 15 vjet, edhe ai i UNMIKU-të, kanë qenë pushtete të gjithëpushtetshme. Zor është me u’a mbush mendjen qytetarëve kosovarë për pushtete të ndara e aq më pak për pjesëmarrje të qytetarëve në pushtet, ose bashkëqeverisje. Po e përsëris, jem gjeneratë që kem provuar vetëm pushtete të gjithëpushtetshme. Nuk njohim version tjetër të qeverisjes së shtetit. Përvoja jonë është se pas pushetit – është zbrazët.
Kolaicioni PDK-LDK krijoi një masë të dëshpëruar, të lodhur nga skamja, njëjtë sikur në vitet e ’90-ta kur njerëzit nuk besonin se dikush do t’iu dal në ndihmë… sot mbushin autobusët – sikur atëherë.
Dhe, kjo nuk është me e keqja. E keqja do të vie kur t’i kthejnë të gjithë këta. Janë familje që kanë shitur prona, kanë hyrë në borgje. Më kujtohet dikur pas luftës kur kosovarët refugjatë në Australi lidheshin për pemë e lisa për të mos u kthyer në Kosovë. Kishin humbur gjithçka që kishin pasur. Ai ka qenë imazhi për Kosovën e pasluftës, kur njerëzit aq të hequr keq nuk mund të besonin se ndonjëherë bëhet mirë për të jetuar në Kosovë, thjesht ishte e pabesuar. Njëjtë do të lidhen për pemë e lisa kur do të provojnë t’i kthejnë edhe këta të sotit. Veçse ky do të jetë imazhi i Kosovës shtet që po kërkon njohje. Kush do të dal t’ju thotë se në Kosovë do të bëhet mirë për të jetuar?! Dhe, siç të gjithë e dimë, do t’i kthejnë një nga një. Këta, me prona të shitura e shpresën e fundit të vrarë, zor që ka kush t’i ndal të ‘kallin’ gjithçka që simbolizon shtetin që nuk u ka dhënë asgjë, e marrë gati gjithçka. Atëherë, Qeveria e Isa Mustafës do ta ndijë tërmetin social e moral. E ka zor të thotë se njeriu krah tij e ka krijuar këtë situatë.
Qeveria e Mustafës e ka vështirë të hapë vende pune me pare publike. Shpenzimi i parës publike në vende pune, së pari është ideologji komuniste, dhe shkurton shpenzimet në nevojat tjera publike, sidomos tek institucionet jo profitabile e jo prodhuese – në shërbim të shëndetit, mirëqenies dhe interesit publik.
Kjo Qeveri e ka vetëm një rrugë për të përmirësuar gjendjen ekonomike dhe sociale; nëpërmjet tërheqjes së investimeve dhe luftimit të informalitetit. Është vështirë të besohet se ky koalicion mund të krijojë besimin te investitorët e huaj. Asgjë e re nuk ka ndodhur. Informalitetin, a do të mund ta luftojë Isa Mustafa (edhe po të dojë) është shumë zor e besueshme.
Këtu hyn Hashim Thaçi, njeriu më i dëmtuar në gjithë këtë proces.
Më kujtohet gjatë punës time si gazetar në terren kur ushtarë të UÇK-së, një ditë përpara më thonin ka zënë pozicionet kyçe, kurse një ditë pas më thonin se kanë bërë tërheqje taktike nga këto pozicione. Sot e kësaj dite nuk e kam të qartë këtë strategji.
Pamarrë parasysh çfarëdo kamuflimi publik që mundohet të bëjë zoti Thaçi, i ndihmuar edhe nga mediat e tij, ai është më i humburi në këtë proces. Edhe pse nuk dëshiron që oipinioni ta kuptojë të vërtetën për “tërheqjen taktike” të tij, ai vetë e di shumë mirë.
Thaçi nuk ka humbur vetëm postin e kryeministrit. Ai ka humbur reputacionin publik, e ka zbeh autoritetin e tij në parti, ka fituar një rival të fortë – Kadri Veselin. Por, i sprovuar në politikë tashmë, ai e di nga buron fuqia. Te ndërkombëtarët. Siç e njohum Thaçin, me dëshirë do të kishte pauzuar deri në postin për President. Nuk do ta kishte ulur veten të bëhet zëvendës i rivalit kryesor, për të cilin edhe si person nuk ka ndonjë respekt.
Thaçi me çdo kusht ka dashur të mbajë lidhjet me të huajt. Për këtë fakt të vetëm ka insistuar të jetë pjesë e Qeverisë që të mbajë Ministrinë e Jashtme, të mos i shkëpus kontaktet me të huajt . Të mbajë prezencën tek ta si autoritet (që më nuk e ka) politik në Kosovë – dhe kështu të ruaj edhe autoritetin dhe intrigat në parti. Pa ndërkombëtarët, Thaçi është jashtë loje.
Gjatë gjashtë muajshit të bllokadës politike e institucionale, vetëm njerëzit e Kadri Veselit kanë qenë të zëshmit. Kur Thaçi dështoi, ai ka marrë përsipër ndërtimin e Qeverisë – për ata ai është fituesi më i madhë nga PDK, dhe jo Thaçi.
Thaçit i konvenon dështimi i kësaj Qeverie (sepse këtë Qeveri e dështon vetëm moszhvillimi ekonomik) kurse Veselit i konvendon çuarja në fund e këtij mandati.
Prandaj, mendoj, Isa Mustafa, nuk ka armik më të madhë në këtë kompozicion të krijimit të përbashkët të insitutcioneve me PDK sesa Hashim Thaçin. Ai do të bëjë çmos që pas tij, të mos dal e sukseshme një Qeveri tjetër – edhe për të ruajtur pozicionin e tij në parti edhe te elektorati edhe te ndërkombëtarët. Thaçi është mësuar ta ndijë vetën si ‘Special One’.
Nëse Mustafa s’e ka kuptuar, asetet e tij veç janë duke e sulmuar. Ka me u çudit edhe sa tjere do t’i dalin e kush do t’i dalin. Madje edhe në mesin e më të besuarve e “të rebeluarve” ndaj tij – kinse ndaj koalicionit me PDK. Veç ta përcjell kush ka përfituar nga Thaçi dhe mekanizmat e tij, direkt apo indirekt.
Tingëllon e çuditshme, por i vetmi njeri në të cilin do të mund të kërkonte, zoti Mustafa, mbështetje nga PDK mund të jetë Kadri Veseli. Është i vetmi që është i interesuar të ketë sukes ky koalicion. Sapo ka hyrë në institucione dhe në jetën politike e publike në përgjithësi. Është kogja ambicioz. Ka nevojë për një pastrim të figurës së tij. I shumë përfolur dhe pa ekspozim të mjaftueshëm publik e politik e di se një dështim në këtë mandat e përdhosë si politikan. Pamarrë parasysh se është vetëm Kryetar Kuvendi, ai është imponuar si një figurë e rëndësishme politike, të cilën po ia ndihmon edhe opozita. E konsideron vetën si rifreksim e oftertës së PDK-së. E ndjen se i ka ardhur radha të udhëheqë me PDK.
Prandaj, përkundër Thaçit, mendoj se Veseli është i vetmi njeri në PDK, i fuqishëm, që është i interesuar që ky koalicion dhe ndarje e pushtetit të ketë sukes. Projekti i tij do të kishte sukses – edhe në parti do të ripozicionohej.
Kryeministri Mustafa e di që ky koalicion nuk funskionon as mbi mirëkuptim, as mbi mirëbesim dhe as bashkëpunim ndërpartikak. Prandaj, duhet të provojë të gjejë një bashkëpunëtor me interesa të përbashkëta nga pala tjetër – nëse seriozisht dëshiron të ketë sukses.
Kryeministrin e pret një shpërthim social. Disa të sinqerta, siç do të jetë kthimi i të larguarve ditëve të fundit, por disa edhe të orkestruara. I duhet një hap radikal ekonomiko-social që njerëzit të frenohen për një kohë. Pa njerëz në partinë në koalicion nuk mundet. Le të na tregojë Mustafa nëse është për Kryeministër.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn