als_Latn dik_Latn sag_Latn
Skena politika e Kosovës është duke përjetuar momentet e saja më sublime të perverzitetit, i cili është bërë normë dhe kusht i ekzistencës së saj. Por, si duhet të lexohet perverzioni? Ai nuk është thjeshtë dhe vetëm, ashtu siç e mendonte Freud-i, si formë e sjelles ose aktit seksual, që devijon nga norma heteroseksuale e marrëdhënies. Në Seminarin 1, Lacan shkruan:
Çka është perversion? Ajo nuk është thjeshtë shmangie/devijim në raport me kriteret sociale, anomali e kundërt me moralin, edhe pse ky regjistër nuk mungon, e as nuk është në a-tipikalitetin e vet sipas kritereve normale, që dmth se ajo pak a shumë derogon nga finaliteti reproduktin i bashkimit seksual. Ajo është diçka tjetër ne vet strukturën e vet.
Në këtë kontekst, duhet të bëhet shumë qartë dallimi ndërmjet akteve perverze, dhe strukturës perverse, që e nënkupton këtë. Thënë ndryshe, përderisa ka akte seksuale perverse, të cilat në instancë të fundit, akti seksual perverz devijon nga norma gjithmonë-tashmë e pranuar shoqërisht, ato nuk janë domosdoshmërisht të lidhura me strukturën e tillë: struktura perverze mbetet e tillë edhe kur aktet e asociuara me te janë shoqërisht të pranuara. Lacan identifikon dy mënyra për identifikimin e strukturave perverze: 1) fallusi dhe mohimi/shmangja/mospranimi, dhe 2) nxitja. Dhe kjo e fundit është e rëndësishme në këtë kontekst, përkatësisht, për mënyrën se si subjekti e vendos vetveten në marrëdhënie me nxitjen/shtysën (seksuale). Nëpërmjet përmbysjes ose sjelljes së matemës së fantazisë, mund të thuhet që perverti nuk e ndjekë aktivitetin për hir të kënaqësisë së tij/saj, por për kënaqësinë e Tjetrit të madh. Thënë ndryshe, përverti e supozon vetveten në pozicionin e objektit-instrument të “vullnetit-për-t’u-kënaqur”. Nëse kjo përmbledhet, atëherë perverzioni ka të bëjë me struktrurën, në vend se me aktin, dhe me shmangjen, në vend të ndrydhjes. Si do të dukej kjo formulë e aplikuar në skenën politikë të Kosovës?
Skena politike është objekti-instrumenti i kënaqësisë së Tjetrit të madh, i cili në vendin tonë, merr forma dhe shfaqët nëpermjet trajtave të ndryshme: nga strukturat neo-imperialste në vend, tek forca asgjësuese e marrëdhënieve në prodhim (natyrisht, po flasim për klasat e shtypura dhe stratat e tjera të dominuara të shoqërisë, që padyshim se e përbëjnë shumicën numerike të vendit – e cila assesi nuk duhet të lexohet si kolektivitet potencialisht politik), e deri tek fetishizimi (formë e perverzionit, ose “perversion i perverzioneve” S4, 194) i popullit dhe glorifikimi i tij në Tjetrin e madh. Ky është momenti i komplikimit të situatës në Kosovë: hapësira shoqërore është e hegjemonizuar nga këto dy ideologji predominuese, të cilat, në dukje të parë, duken si antagoniste. Fusha hegjemonike e ideologjiksë së sotme na imponohet nëpërmjet prezentimit të kontradiktës së vet themelore si kontradikte univerzale. Në termonologjinë e Mao TseTung, kjo kontradiktë (ndërmjet liberalëve dhe identitarëve) është kontradiktë false: fusha ideologjike në të cilën ngritet kjo kontradiktë, është pikërisht fusha e cilat duhet të vendoset në kontradiktë me elementin tjetër. Thënë ndryshe, marrëdhëniet dhe aktet që burojnë dhe operojnë brenda asaj fushe (pavarësisht se çfare janë), janë gjithmonë-tashmë perverze, ose janë kontradikta jo-antagoniste (në instancë të fundit). Si rrjedhojë, fusha në të cilat këto kontradikta jo-antagoniste (në instancë të fundit) duhet të hudhet poshtë dhe të mohohet si e tillë. Marrëdhëniet ndërmjet liberalëve postmodern (ose, autokratëve) në skenën e tanishme politike, janë dy anët e se njejtës medalje, sepse njëra është reaksion i tjetrës dhe vice versa.
Në filozofinë e Alain Badiou-së, thënë përafërsisht dhe pa saktësi të madhe metodologjike, boshllëku është rendi i parë ontologjik, si është “qenien e të gjitha prezentimeve-të-shumëfishta”. Ajo është emri për inkonsistencën e situatës, e cila në vetvete nuk mund të prezentohet. Në kryeveprën e tij, Qenia dhe Ngjarja, Badiou shkruan se “në mënyrë që boshllëku të ndalohet nga prezentimi, është e domosodhme që struktura të jetë e strukturuar” (BE, f.93). Duke e percjellur të njejtën logjikë, mund të thuhet se kjo është “gjendja e situatës.” Gjendja është gjithmonë gjendje e situatës, sepse ajo “që prezenton, nën shenjën e Njëshit, si shumësi konsistente, nga ana tjëtër është e kompozuar nga çka situata prezenton.” Kjo situatë (ose, gjendje e situatës), është sistem i shtrëngesave dhe pamundësisë – ajo e përcakton limitin e pamundësisë përbrenda dhe në situatë.
Në Kosovë, gjendja e situatës (metastruktura) është e “struktuar në dominim” (Althusser) nga ekonomia e kapitaliste dhe komprador-borgjezia e vendit (partneri junior i korporatave të dështura të tregut global kapitalist), shtrengimet dhe limitet e imponuara nga intervenimet neo-imperialiste dhe partnerëve të tyre lokal (qeveri të kriminalizuar dhe korruptuar), etj. Andaj, ç’të bëjmë në një rrethanë kur alternativa e vërtetë emancipuese është inekzistente? Si duhet intervenuar në fushën ideologjike të sotme?
Gjëja e parë është kjo: njohja e karakterit dhe funksionit tejet subverziv të humorit. Humori nuk është thjeshtë një procedurë e thjeshtë çliruese; në kushtet e një ideologjie të vërtetë, ironia e sarkazma mund të funksionojë shumë mirë si elemente ku subjekti ndjehet plotësisht i lirë. Humori, komedia, ironia e sarkazma, të aplikuara në skenën dhe domenin politik, e kryejnë funksionin e përtej-identifikimit. Përtej-identifikimi me një normë, ose linjë të dhënë ideologjike, është forma më e mirë e pahtësimit të karakterit reaksionar, ose të lapërdhishëm të po asaj norme ose tendence ideologjike. Në kushtet e lapërdhishmërisë dhe reaksionit ideologjik si normë, përtej-identifikimi është forma më subverzive e rezistencës, ose më saktë, e përpjekjes për çarjen e rendit ideologjik. Andaj, kjo është linja në të cilën duhet lexuar dhe kuptuar ekzistencën dhe aktivitetin e Partisë së Fortë. Ajo nuk është shfaqje humoristike, dhe as sarkazëm për hir të sarkazmës. Nuk është as ndërmarrje humoristike si e tillë. Ajo që e bën Partinë e Fortë të duket e tillë është pikërisht akti i përtej-identifikimit që ajo i bën dy tendencave kryesore ideologjike në Kosovë. Partia e Fortë nëpërmjet sarkazmës, vetëm se po e shpërfaqë karakterin e lapërdhishëm të politikës së Kosovës, e cila si objekt humori na ka të gjithë ne. Këtu qëndron forca subverzive e kësaj partie; forcë materiale ideologjike e cila mund të shndërrohet në një rrymë dhe tendencë të fortë emancipuese në këtë vend.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn