als_Latn dik_Latn sag_Latn
RREFIME MEKATARESH
A t’ia marr hakun babait?
- 4105 Lexime
- December 14, 2014
- Nga A.
- në Histori nga Jeta
- 10 Komente
- Ndrysho
Unë që po ju shkruaj jam një vajzë që sot kam mbaruar shkollën e lartë për juriste, por kam një dilemë të madhe brenda vetes. Sot po i drejtohem kësaj gazete sepse dua mendimin tuaj të argumentuar me detaje se si mund të veproj me këtë problem dhe hall që më ka rënë mbi kokë. Para disa vitesh kisha një familje shumë të lumtur, madje me plot gojën mund t’ju them se ishim familja më e lumtur dhe më e gëzuar në botë. Prindërit e mi nuk i kisha dëgjuar kurrë të ziheshin apo të debatonin, ata ishin njerëz që nuk i bënin keq askujt, vetëm mirësi transmetonin kudo ku shkelnin. Të dy ishin arsimtarë dhe mua ma kishin ngulitur në mendje se shkolla është gjithçka për një njeri. Babai im dëshironte që unë të vazhdoja shkollën për Mjekësi dhe lënda e Biologjisë ishte primare për mua. Mund të them me plot gojën se isha e para e shkollës me mësime dhe doja t’ua plotësoja këtë dëshirë prindërve të mi. Pa u zgjatur shumë në të tilla detaje, po filloj t’ju tregoj atë që më ndodhi dhe që më ndryshoi jetën.
Periudha kur më ndodhi tragjedia e madhe në familje ishte viti 2000. Ishte pikërisht vera e këtij viti, kur një të dielë, babi, mami, vëllai i vogël dhe unë ishim duke u kthyer për në shtëpi, pasi kishim qenë për vizitë te njerëzit tanë. Në një moment, dëgjuam krisma armësh dhe babi na shtyu të uleshim përdhe, por atë e kapi plumbi në kraharor. Mbaj mend që ai ra në duart e mamit dhe vetëm kaq dëgjova t’i thoshte: “Amanet fëmijët!”. Nuk di ta përshkruaj atë moment, kur mbi kokat tona erdhën dhe na mbuluan shumë njerëz. Unë dhe vëllai i vogël filluam të qanim, nëna kërkonte ndihmë që të vinte ambulanca, por ishte shumë vonë, ai vdiq në duart e mamit tonë, duke na patur ne, fëmijëve, në gojë. Edhe pse isha vetëm 10 vjeçe, kuptova se aty përfundoi jeta ime, por njëkohësisht, mendoja se aty edhe filloi një jetë e re për mua, një jetë që nuk do ta gëzoja si gjithë fëmijët e tjerë, por do jetoja vetëm për një qëllim: “Hakmarrjen ndaj personit që vrau tim atë”. Atë ditë në atë qytet vdiqën dy persona dhe personi që ishte në shënjestër për t’u qëlluar nuk kishte të bënte fare me familjen tonë; ai ishte një njeri që ishte marrë me trafikim të femrave dhe ishte pikërisht babai i një vajze që mori hak kundër tij, ndërsa babanë tim e zuri plumbi që ishte drejtuar kundrejt atij personi.
Vëllanë e kisha vetëm katër vjeç dhe mbaj mend që neve na çuan në shtëpinë e gjyshes, ku unë vetëm qaja pa pushim pasi doja ta shikoja për herë të fundit tim atë. Ditën tjetër më mori daja dhe shkuam të blinim një tufë të madhe me lule që i vura mbi trupin e tim eti të shtrirë në arkivolin që rrethohej prej shumë njerëzve. Në momentn kur e pashë tim atë ashtu, i bëra një betim duke mërmëritur nëpër dhëmbë “të betohem për shpirtin tënd që do të ta marr hakun!”.
Që prej asaj dite, në familjen tonë nuk pati më gëzim, por vetëm trishtim. Çdo gjë në atë shtëpi na kujtonte duart e babit, që kishte punuar aq shumë për të na rregulluar jetën. Nëna, edhe pse nuk e jepte veten në sytë tanë, qante në çdo moment të ditës kur ishte vetëm. Sa më shumë e shikoja atë në atë gjendje të dëshpëruar, aq më shumë më shtohej urrejtja për njeriun që vrau tim atë. Nëna, për asnjë moment nuk na e ushqente ndjenjën e hakmarrjes, ajo gjithmonë na edukonte edhe mua, edhe vëllanë që të mos shkatërronim jetët tona, pasi vrasja e babait tonë ishte bërë pa dashje edhe në të vërtetë, kështu ishte, personi që e vrau babanë tim kishte marrë në shënjestër tjetër njeri, po me sa duket, fati e shkroi që im atë të flijohej në të njëjtën ditë. Nëna na thonte gjithmonë se vrasësi i babait tonë po e paguante dënimin e tij në burg në Greqi, por këtë, unë, edhe e besoja, edhe jo, sepse nëna për asnjë çast nuk ishte e qetë. Një ditë e dëgjova teksa i thoshte tezes sime se ai person ishte arratisur jashtë vendit dhe shteti shqiptar nuk kishte bërë ende asgjë. Mbas atij momenti, vendosa të mos e vazhdoja shkollën për doktoreshë, por për juriste. Edhe pse dëshira e babait ishte që unë të bëhesha mjeke, me shumë keqardhje hoqa dorë për atë profesion me dëshirën e mirë që të vendosja drejtësi dhe në njëfarë mënyre, të merrja hak për vrasjen e tim eti. Isha vetëm 15 vjeçe kur mendoja të tilla gjëra, por nuk flisja me nënën pasi ajo në mënyrë kategorike nuk do ta pranonte një gjë të tillë. Vitet kalonin shumë shpejt, vdekja e tim eti kishte lënë gjurmë të thella në shpirtin tim, nuk isha si shoqet e mia që e shijonin jetën deri në detaj, me çdo lloj mënyre, duke shkuar nëpër pabe, disko, në piknik, kafeneve, ndërsa unë isha ngujuar brenda në shtëpi për të vetmin qëllim: Të mësoja dhe ta vazhdoja shkollën në degën që doja. Hakmarrja ndaj njeriut që vrau babin tim ishte primare për mua. Nëse nuk do ta bëja nëpërmjet drejtësisë, do ta bëja ashtu siç bëjnë të gjithë ata që u janë vrarë njerëzit e tyre dhe që shteti nuk vë dorë për të vënë drejtësi. Halli që na kishte rënë më dukej sikur më kishte pjekur para kohe dhe, edhe pse jam një femër shumë e bukur, edhe pse shumë djem kanë dashur që të më afrohen duke më këshilluar se hakmarrja nuk është gjë e mirë, unë prapë nuk kam hequr dorë prej saj. Tashmë jam diplomuar për drejtësi, por asnjë lloj drejtësie nuk kam vendosur për atë që mori jetën e tim eti. E vetmja gjë që kam kërkuar me shumë forcë, është që Interpoli ta kapë dhe ta kthejë në Shqipëri, por deri tani, asgjë nuk është bërë. Gjërat për familjen tonë janë bërë edhe më kritike pasi edhe vëllai kërkon të hakmerret, ndërsa nëna na thotë se nëse do ta bëjmë një gjë të tillë, për të nuk ka më jetë. Unë nuk doja që im vëlla të përzihej në këtë ngjarje. Këtë hall që na ra neve doja të zgjidhja me çdo kusht me të mirë ose me të keq po të ishte nevoja, por nëna tashmë na ka vënë një barrierë të fortë, ajo na kërcënon me jetën e saj dhe neve na janë lidhur duar.
Unë jam në një dilemë shumë të madhe, jam midis betimit që kam bërë mbi trupin e tim eti se do t’ia merrja hakun dhe asaj që na kërkon nëna. Nuk e di çfarë do ndodhë më vonë, se si do të rrjedhin gjërat, po ajo që di është se nëse nuk e arrij qëllimin tim, gjithë jetën do të ndjehem si një njeri i ngurtë që as nuk qesh, as nuk qan. Jeta ime deri këtu arriti mbi të vetmin synim; “urrejtjen dhe dëshirën për t’u hakmarrë”. Kjo është e vemja gjë që do të më çlironte nga një gjendje kaq e keqe që më ka kapluar…
Blerta
Komente ( 10 )
-
Blerta te pershendes dhe do te thoja te vazhdoje jeten tende se e keqja sjell vetem te kqija,Esht shum e veshtir un ju kuptoi po ashtu qenka then te perfundoi jeta e prinderit tuaj .Un jam prind Baba ke dhe me keq.Dhe ne kemi qen nje famil.qe kur skishim ber asnje fjal per 17 vite.po nje dit e bukur vetem pse gjeti dike ne FB.I zhduki çunit babain dhe ja mbathi ne Amerik.Ça ti thuash kti rasti ti vuaan baban e vdekur e dikush te gjall….
Jeta vazhdon..
-
lexova me vemendje shkrimin tuaj dhe per at qe ju ka ngjar familjes tuaj e kuptoje dhimbjen tuaj per baban e kuptoje edhe fjalen e dhen se do te hakmirresh te gjitha me vemendje i lexova por dua te them vetem nji gje sikur te kisha motre qe babai i juaje eshte vrar pa dashje dhe ti tani mendon te hakmerresh un besoj qe e ke gabim pasi qe edhe nena juaj nuk eshte e pajtimit un besoj qe drejtesia nji dit do te vie ne vend dhe autori i vrasjes do te bjer ne duart e shtetit shqiptar dhe ai do te merr denimin e merituar.
-
Zonjush. E kuptoj gjendjen tende shpirterore. Kan kaluar gjithe keto vite ,ti Je rritur e shkolluar dhe duhet menduar dhe e ardhmja per ty ,ma man e vellain tend.
Me vjen keq per Nje gje qe nk e lexova asnjehere ne rrefimin tend – fjalen Drejtesi.
Ti duhet te vendosesh drejtesi jo hakmarrje. Drejtesia vihet duke e futur ne burg perso in qe vrau babain tend.
MOS e fut vellain ne hakmarrje spese mund te humbasesh dhe alte.
Betimi ne deshpetim,nen torture,ben vuajtje nk Jane te pranushme. Kur ben Nje betim duhet te jesh e qete ne te gjitha drejtimet.
Uroj te vendosesh drejtesi
-
Jeta eshte plot zgjedhje qe ste pelqejn por nqs ti ose vellai do hakmereni duhet te jeni te gatshem per pasojat ne vazhdim po e vrave ti do rezikoj vellai po e vrau vellai do rezikosh ti jeni gatu per tu futur neper hasmeri ter jeten dhe neper burgje mendohu babane nuk e ktheni mbrapa babai tuaj nuk do ishte kure dakort qe te benit dicka te till
-
Do tju keshilloja te perpiqeshit te jetoni jeten ai njeri mos mendoni se eshte i lumtur dhe pse eshte aratisur nuk edhte i lire as i qete mos i jepni nenes dhe nj tjeter fatkeqesi stop jeta vazhdon dhe pse edhte e veshtire ta pranosh
-
elexova me vemednje
-
elexova me vemendje ket fjalim tendin gushllime mate sinqerta nga une mami jot eka shum me te drejt nuk duhesh te hakmerresh ate pota tregoj drejt qa dije eqa jena provu edhe ne ni ke shenu ju nuk i perketni ni familjes mu qujt vrase ajo asht 1 e 2 ta asht ju jeni ni familje pajtuse e sinqert e mrekullushme edhe nuk ben as menden ta qoni te hakmerrja ti dotja qon amanetin babit ne vend me shkoll jo me burg jome plum jo me hakmarrje me vrasje jo une dote thoja pote isha ne vend tendin dote shkoja tek ababaij aty ku pushon shpirti tina edhe dote thoja une dote degjoja ty se ti pote ishe nuk dote melije te beja nje vrasje edhe une dote bej njete gje nuk dote behem vrasje une dote mesoj po falja e mos harro ne kena ne kosov me 15 te vran me nje familje telutem nga 17 antar vetem 2 jan bet edhe edhe femijen 2 vjeq ekan vra aty thirre mendejn ka ma keq ka ma te pikllum njerz se ti telutem mos ban ate gjest si moter si vlla pote them mos dil jeten vazhdoje ashtu me buzqeshjen tende e byt armikun jo me dhun ska ma asht te uroj nje shkollim te lart e te bukur se te ket shtetin ne dor rrespekt nga ….g..
-
E nderuar vajza apo motra ime Blerta…!
Pergjithesisht nuk lexoj shkrime me histori familjare, pasi disa prej tyre me jane dukur te stisura me qellim terheqjen e lexuesve. Por besoj plotesisht se historia jote eshte e vertete dhe e ndjej ate plotesisht…..
Me vjen keq per fatin tend te trishte persa i perket ngjarjes, pasi gjithmone kam besuar se vajza e ka babane idhull dhe e vuan shume mungesen e tij, aq me teper qe ai ishte nje baba shembullor, por edhe nje qytetar i denje i ketij vendi.
I gjendur edhe une ne mes kesaj dileme, edhe pse jam njeri i letrave dhe i logjikave te ftohta, qe te jem i sinqerte nuk e di nga te te adresoj, por te kujtoj nje shprehje. “Femijet rriten jetime pa baba…por dy here jetime jane nese rriten pa mama”. Per shume e shume arsye degjoje zemren e nenes, por kurre mos hiq dore per drejtesi. Besoj ti din ta ndash, luften per drejtesi, me hakmarrjen. Ai njeri qe shuajti jeten e babait tend duhet ta vuaje denimin, por lutem qe ky denim ti vije nga drejtesia, pse jo edhe nga ZOTI, por jo nga duart tuaja, apo te vellait tend. Gjithe te mirat per ty dhe familjen tende.
-
Pershendetje ! E lexova komentin tuaj si te isha une ne rolin e babait Tuaj . Blerta ne qofte se vrasesi i babait tuaj dhe ne nje fare mase edhe vrases i jetes tuaj do te ju dilte nje dite me krah hapur ne rruge dhe ju do te kishit nje arme ne dore dhe ai te ju thoshte me duar larte .: E vrava pa dashje babain tuaj me qelloni , me vrisni tani por mos harro nje gje qe pa dashje mund te kisha vrare edhe veten pa dashje mund te kisha vrare edhe vellian , edhe babain edhe femijen tim Pa dashje , pa dashje ,pa dashje . “Mund te thoshte Me vrit tani ose kurre ” . a do te mnd ta qelloje ? Momenti juaj eshte shume i rende . Por ne qofte se ai do te dije te ju kerkoje falje, edhe pse shume e dhimbesjhme kjo histori Blerta merr fund ketu dhe deshira e babait tuaj eshte pa tjeter te ju shohe te lumtur . Ate nuk e tret toka ne qofte se ju nuk mundohi te buzqeshni sado pak . Kaq ka qene jeta e tije . Lus zotin te kujdeset per shpirtin e tije , Lus zotin te kujdeset per ju . Ne qofte se keto fjale ju lendojne sado pak ju kerkoj njemije here te me falni
-
BLERTA NUK ESHTE HAKMARRJA GJITHCKA E DASHUR.DHIMBJA JOTE ESHTE SHUM E MADHE ,POR KJO NUK DO TE THOT QE TI DUHET ME E VRA PATJETER ATE NJERI ,SE AS ATEHERE NUK DO TE JESH E QET.NE FAKT ESHTE NJE AKSIDENT.NUK ESHTE SE AI DONTE TE VRISTE BABAIN TEND.TI DUHET QE TE VESH DREJTESI MBI SHPIRTIN E BABIT TEND.HAKMARRJA JOTE ESHTE QE KY NJERI TE KAPET DHE TE DENOHET.NQS DREJTESIA NUK DO TA BEJ PUNEN E SAJ.,ATEHER NDIQ INSTIKTET E TUA.SE DHE KY PERSON ME DASHJE PA DASHJE ,MORI NJE JET NJERIU TE PAFAJSHEM,DHE SHKATERROI NJE FAMILJE.DUHET TE PAGUAJ PER KTE QE KA BER .
hat_Latn als_Latn glg_Latn hun_Latn ilo_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn bos_Latn als_Latn unk als_Latn als_Latn unk als_Latn unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn unk als_Latn unk hrv_Latn unk als_Latn unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn unk als_Latn