als_Latn dik_Latn sag_Latn
Kalifati ka “ushtrinë” e tij, me hierarki, paga dhe një këshill ushtarak. Antiterrorizmi europian ka rindërtuar organizimin dhe rolet e luftëtarëve të bashkuar nën flamurin për xhihad
Përktheu: Jeton Selimi
Nëse lufton gjashtë muaj, merr pikët maksimale. Nëse je një “foreign fighter” dhe martohesh me një femër të vendeve të Kalifatit, i dyfishon.
Dhe ke të drejtë për një leje prej tre, katër apo pesë ditësh. Leje që jepet nga një zyrë lejesh me vulën e ISIS-it: një letër e zezë që ka në mes rrethin e bardhë me shenjën e profetit dhe shkrimin e shehadetit, formula e deklarimit të fesë islame.
Leja jepet pas të paktën një muaji lufte të pandërprerë. Një leje-kalim, që preferohet të jetë muaji i mjaltit që duan krerët e milicisë, përpara se të kthehesh për të shtënë e për të derdhur gjak. Sa më shumë të vrasësh e të plagosësh, sa më shumë të plagosesh, aq më e madhe është besnikëria ndaj xhihadit, që është kontraktuar me një pagë prej 100 dollarësh në ditë.
Shteti Islamik i Irakut dhe Sirisë apo Levantit (ISI/ISIL) nuk është vetëm ai që ne shohim: tmerri i bujshëm mediatik i kokave të prera, kafazëve në zjarr apo armiqve që çohen në buzë të një deti dhe theren. Ka edhe një “normalitet” të fshehur, të brendshme, mbase po aq tronditës.
Normaliteti i ushtrisë së tij, që për momentin ka ende përmasa paramilitare dhe, siç shpjegojnë ekspertët, vlen të quhet milici. Milicia e një grupi terrorist që po zgjerohet dhe që ka si ambicie t’i prezantoheet botës me një realitet “shtetëror”.
Nëpërmjet burimeve nga anti-terrorizmi europian dhe burimeve të tjera që janë të përfshira drejtpërdrejt në territoin ku ka bazat e tij Kalifati, gazeta “Repubblica”, ka mundur të ketë në dorë informacione dhe dokumente ekskluzive, që tregojnë për herë të parë pikëpamjen e organizimit militar, me të cilin, IS (Shteti Islamik), kujdeset për luftëtarët e tij.
Si për ata “lokalë”, sirianë, irakenë, jemenianë, libianë, si për luftëtarët e huaj që vijnë nga Europa dhe mbërrijnë në tokat e flamurit të zi nëpërmjet Turqisë duke iu përgjugjur duauhsë, thirrjes për armë të xhihadit.
“Sepse, – shpjegon Paolo Maxholini, ekspert i radikalizmit islamik dhe kërkues shkencor i Institutit për Studimet e Politikave Ndërkombëtare -, kompozita e milicie të ISIS është gjithnjë e më shumë heterogjene. Ashtu sikundër edhe armatiket e tij, që vijnë nga rreth 80 vende (në vend të parë është SHBA-ja me armët që shkojnë për luftën në Irak, Rusia nëpërmjet furnizimeve të ushtrisë siriane, dhe Franca)”.
Janë 3 mijë militantët xhihadistë, sipas asaj që ka vlerësuar CIA në fundd të vitit 2014, aktualisht të veshur ushtarakë për ISIS-in. Si trajtohen? Çfarë marrin në këmbim të sakrificës së tyre në fushë, në kontributin për shtimin e territoreve të shtetin e vetëshpallut të kalifit Abu Bakr Al Baghdadit?
Si vlerësohen dhe mësohen nga ata që kanë për detyrë të organizojnë njësitë e vogla (20-30 burra, katër mjete të armatosura) që janë kthyer të jenë modeli “strukturor” i milicisë së terrorit?
E nisim nga paratë. Përveç faktorit të motivimit prej besimit, lufta për xhihad organizohet dhe paguhet si një ushtri “normale”. Edhe pse burime amerikane kanë nxjerrë këta muaj zëra se një ditë lufte paguhet me 200 dollarë, në të vërtetë, “paga” mesatare që Kalifati u njeh luftëtarëve të tij, sipas burimeve të anti-terrorizmit në Bruksel, shuma rrotullohet mes 80 dhe 120 dollarëve në ditë.
Një mesatare e arsyeshme mund të caktohet te 100 dollarët. “Duhet ta kuptojmë se shifra lidhet edhe me rolet dhe detyrat, – shpjegon një investigues që punon prej kohësh në terrenet e ISIS-it – nga ai që bën detyra të thjeshta në fushë, tek ata që marrin pjesë në detyra më të rëndësishme si eliminimi i një lideri kundërshtar ose atentateve të ndryshme. Mund të jetë një autobombë që shpërthen, ose një kasaphanë.
Tre milionë dollarë. Kaq kushton çdo ditë milicia e Kalifatit (duke përllogaritur vetëm pagat e luftëtarëve). Një miliard dollarë në vit. E kotë të vrasim mendjen për burimet e këtyre parave: naftë, trafik illegal mes të cilëve dhe qënie njerëzore, dhe shitjen e stogjeve të tëra me drogë. Më interesante të shohim se sa “jep” një xhihadist.
Turne prej 1 orësh në ditë, shtatë ditë në shtatë. Një muaj shërbim i pandërperë. Më pas, sipas vlerësimeve të bëra nga përgjegjësit e ngarkuar me këtë detyrë nga “kolonelët” e këshillit ushtarak, vjen licensa: tre deri në pesë ditë.
Ka një zyrë që lëshon lejekalimin. Me autorizim, luftëtari largohet nga fronti. Ata që shkelin lejen, dënohen rëndë. Shpesh edhe me vdekje.
“Më ndihmoni, dua të kthehem në shtëpi”. Si të mos i kujtojmë letrat e xhihadistëve të rinj “mamonë”, rreth njëqind të penduar nga 1.100 luftëtarë të huaj nga Franca që u nisën për Siri dhe Irak, të publikuar dhjetorin e shkuar nga “Le Figaro”.
“Por pjesa më e madhe e luftëtarëve që shkon atje e i di mirë rregullat e ISIS-it. Ai që vishet, nuk del më. Shumë prej tyre vijnë nga momente të vështira personale, madje edhe dëshpërimi dhe te xhihadi gjejnë një rrugë shpëtimi”.
Reporteri venet, Ivan Kompaso, korrespondent nga Lindja e Mesme, Siria dhe Libani për Radio Sherud, dhe autor i një dokumentari për rrethimin e Kobanës, ku hyri falë një trafikanti njerëzish dhe disa qindra dollarëve.
“Krerët mbështesin martesat mes luftëtarëve dhe grave të atjeshme. Propaganda e ISIS-it ka t bëjë edhe me përbërjen sociale me krijimin e lidhjeve të reja familjare”.
Milici që vendos të martohet, është i autorizuar që të kalojë kufijtë e shtetit të vetëshpallur. Për këtë ka leje të posaçme të vulosura.
Çertifikata të tjera dalin për ata që plagosen në luftë. ISIS ka mjekët e tij, spitalet e tij, sanitarët e tij. Janë profesionistë sirianë dhe irakenë që janë konvertuar, spontanisht ose forcërisht, në xhihad, dhe përfunduan poshtë hijes së flamurit të zi.
Sepse në këtë “fleksibilitet”, që analisti Paolo Maxholini e përcakton “dukshëm fragmentar”, jo të gjitha, por shumë gjëra kalojnë në sitën e kontrollit dhe hierarkive të Kalifatit.
“Ndryshojnë formë vazhdimisht, edhe kjo është një aftësi e tyre. Por përshtatshmëria që i kanë dhënë strukturës terroriste, është rigoroze dhe medotike”.
Si funksionon vlerësimi i miciëve? Cilët janë kriteret me të cilën “peshohen”? Ka një protokoll. Quajeni po deshët, për ta thjeshtësuar, një kod ushtarak.
Dy ushtarakët më të besuar të Al Baghdadit, që u ka besuar kontrollin militar në Siri dhe Irak, respektivisht Abu ali Allambari dhe Abu Muslim al Turkmani, kanë futur në territoret e kontrolluara një mënyrë të lehtë për të organizuar task forcën, qofshin këta bataljone ose njësi të vogla operative.
Ekzistenca e kodit provohet nga dokumente të vulosura nga ISIS dhe që konfirmohet nga antiterrozimi europian. Kodi përktheht në pikë. Ka pesë kritere vlerësimi.
Roli, shkalla e vështirësisë, vjetërsia, rendimenti në betejë dhe plagët e marra (me shkallë balistike që duhet vlerësuar nga spitalet ose qendrat mjekësore të Kalifatit).
Pikët maksimale për çdo kriter janë 6. Luftëtari i merr duke dhënë betejë për të paktën 6 muaj. Nëse, siç e thamë, milici martohet me një vendëse, dyfishohet pikësimi (6+6).
Plagosja në betejë është një medalje: 3 pikë. Ashtu si edhe mosha e re (nëse “ushtari” është nën 20 vjeç).
Një burim nga antiterrorizmi arsyeton: “Llogarisim humbjet e pësuara nga sulmet ajrore, por edhe rekrutimet e reja në këta muaj. Është e vërtetë, kjo ushtri është ende në përmasa “paramilitare”. Por ai që e kontrollon, arrin ta mbajë shumë lart motivimin”.
Aka mundësi që një luftëtar që vjen nga Çeçenia, Belgjika, Franca apo Anglia, të gjejë forcën për ta mbushur karikatorin e një pikësimi të tilllë në betejë?
Të afirmohesh në sytë e shefave të milicive xhihadiste pa qenë i motivuar për çlirimin e perëndimit nga fjalia e shenjtë e shehadetit (dëshmoj se nuk ka asnjë perëndi tjetër veç Zotit Allah dhe dëshmoj se Muhamedi është profeti i tij”)?
Mbase jo. Një nga shpjegimet e munddeshme gjendet në imazhet që publikohen dhe që janë të dokumentuara. Me njerëzit që bëjnë kasaphanë apo që e provokojnë atë, ISIS është bujar. Atij që lufton i jepen drogëra, kryesisht sintetike.
Anfetaminë dhe metanfetaminë, por edhe kokainë. Si në çdo konflikt ku duhet të jesh kthjellësisht agresiv. Ku duhet të përparosh duke pushtuar territore dhe duke nënshtruar popullatën.
Përveç kartave të kreditit (por paga dorëzohet kryesisht në dorë), telefonave celularë me numra sim, lejeve të dhëna dhe pikëve të vlefshme, pajimet ekstramilitare të xhihadistit kanë dhe një zë tjertër. Viagrën! Po ç’duhet kjo? Përse duhet t’u shpërndash terroristëve kapsulën blu të dashurisë në një vend ku priten koka dhe digjen trupa për t’ia treguar botës?
Viagra duhet për përdhunimet. Femrat e territoreve dhe qyteteve të pushtuara përdhunohen si shenjë e dëshmisë se aty ka kaluar ISIS. E parashikon dekalogu i horrorit. Femrat më të bukura merren skllavërohen dhe më pas shiten.
Të tjerat përdhunohen dhe vriten. “Kësht shkuan drejt Kobanës, – kujton Ivan Kompaso – por atje gjetën një rezistencë të fortë të militarëve kurdë të WPJ-së dhe WPG-së.
Femrat atje nuk e lanë veten të përdhunohen, por mbëthyen kallashnikovët dhe mbrojtën qytetin e tyre duke shpëtuar veten”.
Para, drogë, gradime, martesa të kontrolluara. Përveç premtimit të lavdisë së përjetshme të vdekjes në xhihad. Por nuk është gjithnjë kështu. Areeb Majaeed, 23 vjeç, inxhinier Indian.
Jeta e tij në krah të militarëve të ISIS nuk ishte aspak ajo që ai kishte imagjinuar: asnjë lutje, asnjë betejë për të luftuar në vijë të parë. Vetëm turne për të pastruar banjot. Mori çantën e tij dhe u kthye në Mumbai. Në atdhe e priste “National Investigation Agency” e Indisë. Fanatikë dhe të çmendur.
Të penduar. Si Areeb ka shumë. Janë më të shumtë ata që shkojnë e nuk kthehen më. Sepse tashmë është shumë vonë.
Është frma e vdekjes e Kalifatit të zi.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn