als_Latn dik_Latn sag_Latn
Një shtet skizofrenPublikuar 1 month ago në Lajmpress
BALLSOR HOXHA
Gjendje akute: gaz lotsjellës, gurëhedhje, bomba molotov, autoblinda, policë me maska kundërgazi, civilë dhe policë të plagosur, nuk janë gjë tjetër veç një çarje e shtetit. Është çarje në dy të vërteta: në realitetin dhe në projeksionin Kosovë, i cili tani është funksional vetëm në zyrat dhe dokumentet e Brukselit. Këto simbole janë shenjat më akute të një të keqeje të pamohueshme, brenda këtij shteti, e cila e ka përmbysur qoftë edhe për disa orë, ëndrrën tonë, të të gjithë kosovarëve, për një mirëqenie të garantuar nga shteti ynë. Kur shteti përmban dhunë, çdo tullë apo kub i tij, është vazhdimësi e penetrimit të kësaj dhune. Të përkujton mohimin tënd dhe nënshtrimin; të përkujton thyerjen dhe vuajtjen. Secila prej tyre, është depërtim i dhunshëm brenda qytetarit. Ajo që është vendosur, nënshkruar – gjithmonë në tri palë - në marrëveshje dhe procese, gjyqësore dhe politike, gjatë këtyre viteve të pasluftës, ka shkaktuar momentin e shpërthimit të agresivitetit te qytetari i Kosovës. Kjo sjellje është e njohur te skizofrenët, kur nuk pajtohen shtresat e realiteteve brenda personit. Qytetari kosovar, i vënë nën trysni prej kulmit, që është Kushtetuta e shtetit, e deri te kubet e granitit në sheshin kryesor të këtij shteti, ka një moment vlimi, si çdo trup në këtë botë. Apo siç njihet në skizofreni, çarje të realitetit, të së vërtetës. Konteksti: dhuna nuk është domosdo shuplakë fytyrës apo vrasje fizike, në të vërtetë dhuna më e papërmbajtshme është ajo shpirtërore. Të shohim shtresën reale të këtij shteti: asnjë kosovar sot nuk e di ku do të ndalet “diskriminimi pozitiv” me simbolin e tij, Jabllanoviçin, tepër akut sot, që dhunon (verbalisht) drejtpërdrejtë sakrificën më të madhe kosovare; asnjë kosovar sot nuk e di ku do të përfundojë fuqizimi i brendshëm dhe i jashtëm i politikanëve përmes dobësive në projeksionin Kosovë; asnjë kosovar sot nuk e di ku do të përfundojë bindja e tij shpirtërore. Këtë e konfirmon vënia në dyshim të supozuar për shpirtin kosovar. Tani të shohim shtresën imagjinare të këtij shteti: e nesërmja dhe e djeshmja e shtetit Kosovë janë të huaja deri në absurd për kosovarin sot, sepse ai nuk merr pjesë në to; ai është vetëm kalkulim, qoftë teorik dhe qoftë statistikor, qoftë shqiptar, serb apo kinez. Qytetari kosovar nuk merr pjesë në to për një arsye të vetme: të gjitha shkallët e përkufizimit të shtetit kosovar nuk e njohin realitetin e tij, pra qytetari kosovar është teorik dhe joreal. Të gjitha këto mohojnë realitetin. Simptomat (një nga krizat më të mëdha të skizofrenit janë regreset e pandalshme në bindjet dhe realitetin e tij): një pjesë e madhe e popullatës, gjë që vazhdimisht po vërehet nga vëllezërit në Shqipëri sot, kanë humbur karakterin, që janë bindjet dhe realiteti. Shumë qytetarë kosovarë janë kthyer nga besimi në humanizëm dhe për-gjegje e ndër-gjegje, në besimin se masakruesit serb do të digjen në xhehenem, dhe ne të paktët që besojmë në për-gjegje dhe ndër-gjegje jemi skandali. I njëjti person beson në zot dhe i bindet një partie socialiste e në mos komuniste. Ky është një regres psikologjik dhe social i qytetarit të Kosovës. Dhe regresi matematikisht rezulton nga pesha e rëndë e realitetit. Përjashtimi i qytetarit sot vjen qoftë nga uria instinktive e qeveritarëve të saj - po ashtu pjesë e realitetit - dhe qoftë përmes zgjidhjeve politike që nuk e njohin politikisht vuajtjen e tij. Procesi i dialogimit ndërmjet Serbisë dhe Kosovës ka kaluar në një projeksion tërësisht imagjinar, teorik dhe ideal. Pa asnjë fije lidhjeje me realitetin kosovar. Këtu, në këtë proces, tani ka ardhur momenti i shtjellimit dialogues të asaj që mund të quhet kërthiza materiale e shtetit të Kosovës, Trepçës, por edhe të krenarisë kosovare. Përvoja e deritashme në këtë shtet ideal në letër dhe më të pashpresin në Evropë në realitet, është një histori e pafund projeksioni. Asnjë fjalë, asnjë premtim dhe asnjë vendosmëri e qeveritarëve kosovar, nuk ka fuqi bindëse se Trepça nuk do të katapultohet në një ishull/zonë, po ashtu të projektuar dhe të paarritshme për vetë kosovarin. Frika për katapultimin e Trepçës në një zonë të paarritshme për kosovarin, është më realja e mundshme, dhe për më shumë më akutja brenda asaj që po i ndodh kosovarit tërë kohën duke qenë tërësisht i përjashtuar nga ky proces. Ankthi klinik nga shndërrimi i realiteti: është po ashtu i ndjeshëm tanimë, në mos edhe i dukshëm, diskriminimi i radhës, i planifikuar këtë vit, apo thënë më drejtpërdrejtë nënshtrimi i radhës me krijimin e gjykatës speciale për shqiptarët kosovar. Ajo që do të gjykohet në këtë gjykatë, pavarësisht figurave dhe grupeve, pavarësisht rezultateve dhe dëshmive që do të provohen, është vullneti kosovar, fuqia shpirtërore dhe krenaria aq e përvuajtur kosovare, derisa asnjë shenjë vullneti përgjigje dhe ndërgjegje nuk ka lindur ende nga Serbia politike, dhe pa asnjë presion të prekshëm ndaj të njëjtës për të gjetur një zgjidhje me fajin e saj kolektiv, politik dhe historik. Ajo që do të vihet në dyshim të supozuar në gjykatoren speciale do të jetë vetë shpirti kosovar. Kjo, duke pranuar një dozë paranoje, që për momentin është krejtësisht racionale megjithatë, nën peshën e thyerjeve që po ndodhin në Kosovë, është proces i nënshtrimit shtresë- për- shtresë të kosovarit, jo nga ballafaqimi real, por nga projeksioni joreal i Kosovës për vetë kosovarin. Kjo është shndërrimi i realiteti klasik. Fillimi i shërimit: qoftë edhe me një fitimtar të padiskutueshëm sot apo nesër si rezultat i çarjeve dhe krisjeve të shtetit të Kosovës, shteti ynë ka shpërfaqur paqëndrueshmërinë e tij. Është shpërfaqur si skizofren, me dy të vërteta, 1. projeksioni ideal i të ardhmes dhe 2. bartësit e tij në regres nga pesha e të “mirës” së tij. Kjo gjendje skizofrenie pamundëson çdo përpjekje apo vullnet të mirë. Cilido qoftë fituesi, procesi i nënshtrimit pozitiv përmes dialogut do të vazhdoj të nënshtroj qytetarin kosovar, jo vetëm sot, por në të ardhmen, pa e bindur në të mirën e tij, pa e pyetur dhe pa e përfshirë. Por duke e projektuar. Këto ditë të rënda që po kalojmë janë vetëm fillimi i aksidentimit të realitetit me projeksionin e këtij shteti. E në këto raste agresiviteti mbizotëron. Terapia: neutralizim i mëtutjeshëm përmes zgjidhjeve ideale në të ardhmen. Neutralizim i realitetit përmes një projeksioni. Apo ballafaqim gradual, esencialisht duke respektuar vuajtjen dhe dhembjen, me botën brenda dhe jashtë. PS: Mund të jem gabim, por këto protesta së paku kanë tërhequr vëmendjen e atyre që po bëjnë çdo gjë për të marrë pozitat qeverisëse, se çdo tullë e kub i vendosur në këtë shtet, mund të thyhet mu në kokat e tyre nëse qytetari nuk e pranon.
als_Latn gle_Latn als_Latn