als_Latn dik_Latn azb_Arab
Egzistenca e Zotit
Paraqitje
Nëse ju goditi lart fjalën e Perëndisë në një leksik filozofik, ka pesë shpjegime të ndryshme të fjalës. Përkufizimi Unë do të përfitoj nga është: më e lartë qenie që është shkaku i të gjitha gjërat e tjera të gjalla. A ka një Perëndi? Kjo çështje është diskutuar filozofët e të gjitha kohët dhe ata ende nuk kanë dalë me diçka të pranuar gjerësisht përgjigje. Unë jam dy pagëzuar, konfirmuar dhe një anëtar i Kishës suedeze, por unë mendoj se me të vërtetë në Zot? Ishte kjo pyetja që më bëri për të zgjedhur për të shkruar këtë thellësi të veçantë të ekzistencës së Zotit.
Qëllim
Qëllimi i këtij specializimit është të paraqesë mendimet e filozofëve të ndryshëm 'për ekzistencën e Perëndisë, kritikojnë ata dhe përfundimisht të dalë me mendimin tuaj që unë do të argumentojnë.
Shqyrtim Letërsi
Platoni ishte i pari i cili mendohet nga Perëndia si një qenie pa faj, pasi vetëm të mira. Ai besonte se Perëndia nuk kishte pjesë në mëkatin e popullit. Platoni i referohet Perëndisë si "Ati i universit", ai nuk ka zili dhe do që çdo gjë të jetë sa më shumë si ai të jetë e mundur. Perëndia është Autori i të gjitha që është e mirë, e vërtetë dhe e drejtë. Që do të thotë që njerëzit të duan për të kërkuar të vërtetën dhe drejtësinë.
Baruch Spinoza argumentoi se Zoti është një qenie e pafund dhe të përsosur.
Prandaj, nuk mund të jetë diçka që Perëndia është, Zoti duhet të jetë coextensive me të gjitha ka.
Kështu Perëndia është bota.
Çdo gjë tjetër është vetëm një variant i substancës, e cila ka pafundësisht shumë prona apo karakteristika.
Nga këto, njeriu mund të perceptojnë vetëm dy përkatësisht të zgjerimit dhe të mendimit.
Zoti ekziston në vetvete dhe nuk ka asgjë tjetër për të shkaktuar.
Të gjitha ai merr është një shprehje e natyrës së padepërtueshme të Perëndisë.
Ndjenja jonë për të qenë qenie të lirë është një iluzion i bazuar në ne për pjesën më të madhe janë në dijeni për arsyet e vërteta për veprimet tona.
Çdo gjë është shumë e mirë, dhe atë që duket e keqe nuk është ajo nëse ju shohin atë në foto të mëdha.
Spinoza qëndruar për të ashtuquajturën provë ontologjike të Perëndisë.
Ajo fillon nga ideja e Perëndisë si qenie më e përsosur që mund të imagjinuar.
Zoti duhet të ekzistojë, sepse pa ekzistencën, ai nuk do të jetë e përkryer.
Nëse Zoti nuk ekziston, mund të imagjinohet një qenie më e përsosur, përsosmëri e të cilit konsiston në se përveç të ngjajë Perëndia ekziston.
Por do të ishte kundër konceptit të Zotit, që do të thotë se ju nuk mund të imagjinoj ndonjë gjë më të madhe dhe më të përsosur sesa Perëndisë.
Prandaj Zoti duhet të ekzistojë.
Thomas Aquinas ishte në kontrast kundër provë ontologjike e Perëndisë, por në vend të kësaj bëri një përmbledhje të provave e disa Perëndisë në pesë rrugët e tij ndaj Zotit. Parë (prova kozmologjike e Perëndisë) bazohet në lëvizje. Ne e dimë se ka lëvizje në botë, por ne e dimë se çdo gjë që lëviz është vënë në lëvizje nga diçka tjetër. Dhe kjo është vënë në lëvizje nga një tjetër diçka tjetër përfundimisht, kemi ardhur në forcë lëvizëse e parë, ky është Perëndia.
Tjetër rrugë (prova kozmologjike e Perëndisë variacionit dy) merr shkaqet efikase. Nuk është e mundur që ndonjë shkak efikas në vetvete. Kështu, është e nevojshme të supozohet se ka një shkak të parë efikas, të cilin të gjithë e quajnë Perëndinë.
Rruga e tretë (prova kozmologjike e Perëndisë variacionit tre) i bazuar në dallimin në mes të jetë e mundur dhe e nevojshme. Gjërat lindin dhe janë shkatërruar, atëherë gjërat mund të ekzistojnë dhe nuk ekzistojnë. Nëse çdo gjë kishte mundësi nuk ekzistojnë, do të ekzistojnë ndonjëherë kanë qenë një kohë kur asgjë nuk ekzistonte. Por nëse kjo është e vërtetë, nuk do të ishte asgjë, për atë që nuk ekziston nuk ka marrë në ndonjë mënyrë tjetër se sa me diçka që tashmë ekziston. Dhe atëherë nuk do të ekzistonte asnjë tani as dhe kjo është padyshim e rreme. Ne duhet pra të supozojmë se çdo gjë që nuk ka një shkak të domosdoshmërisë së saj në diçka tjetër, por shkaku i nevojës këshillit dytë ekziston. Ky është Perëndia.
Rruga e katërt (hap dëshmi për ekzistencën e Zotit), është i bazuar në shkallët e përsosmërisë gjetur në gjëra. Njëri thotë se "shumë" ose "pak" për gjëra të ndryshme, pasi ato ndryshe afrohet më. Nuk është pra diçka që është jashtëzakonisht e vërtetë dhe e mirë dhe fisnike, dhe në këtë mënyrë kanë shkallën më të lartë të të qenit. Siç është thënë se ka shkalla më e lartë e një lloji të caktuar është shkaku i të gjithë të të njëjtit lloj. Pra, ka diçka që është shkaku i të gjitha gjërave të qenë dhe të mirësisë dhe përsosmërisë:. Kjo është ajo që ne e quajmë Zot.
Mënyra e pestë (teologjik Perëndia-provë) merr rendin botëror. Ne e shohim atë si mungesa e njohurive ende sillet sikur të kishte qenë një qëllim. Kjo mund të shihet, sepse ata gjithmonë shfaqen në të njëjtën mënyrë për të arritur rezultatet më të mira të mundshme. Për këtë arsye ne shohim se ata nuk arrijnë qëllimet e tyre nga rastësia, por nga qëllimi. Gjërat që nuk kanë njohuri nuk mund të lëvizin drejt një fundi, nëse nuk kontrollohet ä nga dikush që ka njohuri dhe inteligjencë. Kështu, ekziston një qenie inteligjente që fokusohet gjitha gjërat natyrore drejt një qëllimi dhe këtë ne e quajmë Perëndinë. Një tjetër dëshmi e provës aksiologjik perëndisë së Perëndisë. Që do të thotë se njeriu përpiqet të kuptojë vlerat, por të gjitha vlerat tokësore janë të kushtëzuara dhe të përkohshme. Kështu, nuk duhet të ekzistojë një të mbinatyrshme, më të lartë vlerën (Perëndinë) që e bën të mundur që vlerat e përkohshme të jetë me vlerë ndjek.
Prova morale mirësia është i bazuar në përvojën e njeriut për të qenë të detyruar të përpiqemi për të arritur të mirën më të lartë. Që njerëzit vetëm në një shkallë të vogël të kontrollojnë jetën e tyre dhe pasojat e veprimeve të tyre, e duhet, për arsye praktike, të pranojë ekzistencën e një Perëndie që vënë natyrën në të djathtë në mënyrë të tillë që njeriu i mirë arrin pavdekësia dhe lumturi, si rezultat i moralit të tyre të përpiqet.
Prova Walter James Perëndisë pragmatike është që të mohimit të ekzistencës së Zotit të çon në pesimizmit dhe shpresës, ndërsa supozimi i ekzistencës së Zotit i jep shpresë dhe besim për të ardhmen. Kështu besimi në Zot më të dobishme se gudsförnekandet dhe në këtë kuptim më pragmatike e vërtetë.
Prova psikologjik zot përfshin të vetmin Perëndi të vetë mund të rritet në perceptimet e njeriut të Perëndisë.
Provat klasike e Perëndisë është kritikuar nga filozofë si Hume dhe Kant.
Kant kritikuar, ndër të tjera,
prova ontologjike e Perëndisë.
Ai argumentoi se e drejta të jetë i gabuar për të parë ekzistencën si një pronë, si pronat e tjera.
"A mendoj se njëqind kurora, unë mund të jap një përshkrim të plotë të të gjitha këtyre pronave DALERS pa marrë parasysh se a ekziston njëqind riksdalerna apo jo." * Perceptimi i njëqind kurora nuk ka të bëjë me faktin nëse ato ekzistojnë apo jo.
E njëjta gjë vlen në qoftë se Perëndia: Perceptimi i Zotit nuk ka të bëjë me faktin nëse Zoti ekziston apo jo.
Kant gjithashtu kritikoi teologjik, Perëndinë-provë për të përdorur konceptin e qëllimit jashtë këtij koncepti përdor.
Edhe pse Hume kritikoi argumentin teologjik, ai tha se ai nuk kishte mbështetje empirike.
Argumenti do të thotë se për shkak se bota ka një qëllim, kështu që dikush duhet të ketë të rregulluar këtë qëllim.
Hume erdhi në përfundim se efektiviteti është rezultat i proceseve natyrore.
Hume gjithashtu pohoi se Perëndia nuk mund të jenë të dyja të mira dhe të gjithëfuqishëm (theodicy).
Në qoftë se e keqja është pjesë e planit të Perëndisë, ai nuk është i mirë.
Në qoftë se e keqja është në kundërshtim me planin e Perëndisë, ai nuk është i gjithëfuqishëm.
Kështu Perëndia nuk mund të jenë të dyja të mira dhe të gjithëfuqishëm.
Se Zoti ekziston nuk dihet, nëse ai është apo nuk është, kjo thotë Hume është një çështje faktike.
Çështjet e vërtetë dhe të ekzistencës, e mund të përcaktojë vetëm nga vëzhgimi, dhe të cilët janë në pajtueshmëri me Perëndinë?
* Filozofikisht fjalor
Prandaj nuk ka dëshmi për ekzistencën e Zotit. Hume kritikoi gjithashtu variacionin e dytë të dëshmisë kozmologjike të Perëndisë. Ai argumentoi se ne nuk mund të besimit që shkaktojnë ndjekur nga efekt, dhe pse do të ketë një shkak të parë të efektshme. Hume grimcuar edhe prova aksiologjik, perëndisë duke argumentuar se vlerat morale vijnë nga përvoja njerëzore dhe jo Perëndisë.
Diskutim
Platoni thotë se Zoti është një qenie pa fajin e cila është vetëm e mirë. Por në qoftë se ai është aq i mirë pse ai më pas luftës, dhunimi, fatkeqësive natyrore dhe çdo gjë tjetër mjerimi në botë?
Një përgjigje për këtë pyetje është se Zoti e krijoi të keqen me të mirë që të bëhen të dukshme. Por unë do të thotë se Zoti i vetëm është i mirë e ka krijuar të keqen, e cila është një kontradiktë. Sipas besimeve të krishtera janë shkaku i vuajtjeve njerëzore se Perëndia është korruptuar nga mëkati njerëzor dhe ndëshkon ata nga lufta dhe papëlqim të tjera. Por edhe kjo shkon tërësisht kundër teorisë së Platonit se Perëndia është e mirë vetëm. Një Zot i mirë kurrë nuk do të dënojë popullin e tij.
Versioni i dytë i argumentit kozmologjik nuk mban. Sipas premisën e parë se çdo gjë ka një shkak dhe kjo është në kundërshtim me përfundimin se ekziston një shkak i parë pa shkak e vet.
Prova pragmatike e zot nuk pajtohen as. Një nuk mund të masë fatkeqësi apo lumturinë e popullit të ndryshme s. Dhe si jemi ne për të përcaktuar nëse njerëzit janë më të lumtur të besojnë në Zot apo jo?
Në fetë e ndryshme e sheh Perëndia ndryshe Hinduizmi p.sh. kanë perëndi të shumta, ndërsa Krishterimi e ka vetëm një. Edhe brenda të njëjtës fe besojnë njerëzit njësoj. Disa besojnë se Perëndia jeton në qiell, si një aset i veçantë, të tjerët mendojnë se ai është brenda nesh, ndërsa të tjerët mendojnë se ai është kudo. Sipas krishterimit, ka vetëm një Perëndi, por pse të gjitha me kohë të konceptime kaq të ndryshme të "që" Perëndia është?
Perëndia nuk mund të ekzistojë, sepse ne nuk mund të ndjeni praninë e tij me anë të shqisave. Disa pretendojnë të jenë në gjendje të ndjejnë praninë e tij, por ajo kurrë nuk mund të provojë. Nëse ai me të vërtetë kishte qenë, ai kishte kërkuar njerëzit që të dinë për ekzistencën e tij në vend të dyshues atë.
Ne vetë e krijoi Zotin si një fenomen për të shpjeguar gjëra të pashpjegueshme, të tilla si se si u krijua toka, ose kuptimi i jetës. Ose për ta bërë jetën më të durueshme, që të ketë dikë që është gjithmonë aty për të kërkuar ngushëllim dhe përgjigje in
Bibla është një përzierje e p.sh. me poezi, librat dhe novela aventurë. Sipas Biblës, këto së bashku për të parë se kush është Perëndia dhe që dashuria e tij e madhe. Historitë e asaj që ndodhi mijëra vjet para se Krishti u transmetuar gojarisht dhe përfundimisht të shkruar. Që do të thotë se tregimet ndoshta janë krejtësisht të ndryshme tani me atë që në fillim. Ju e dini vetë se si u kaluan një histori ndryshim nga goja në vesh dhe këto histori gojarisht për shekuj me radhë, do të thotë se mund të jetë e vërtetë shumë më e mbetur në to. Nëse Bibla do të tregojë se kush është Perëndia dhe kush dashuria e tij e madhe, nuk është e vërtetë se si mund të besojmë në një Perëndi?
Mbarim
Zoti nuk ekziston, ne nuk kemi asnjë dëshmi se ai ekziston, përveç pretendimeve fanatikë fetarë të kanë parë me anë të zbulesave. E cila nuk është një burim objektiv. As nuk ka ndonjë argument për ekzistencën e Zotit që janë të qëndrueshme. Mbetet për t'u parë nëse unë shkoj jashtë Kishës suedeze pas këtë konkluzion.based on 10 ratings
Një përgjigje të "ekzistencës së Zotit"
Brownie më 17 janar, 2011 në 18:23 #
Unë shoh atë si kjo. ne në të drejtë? ne ose e ardhur nga asgjëja apo nga diçka. por ne e dimë se asgjë nuk prodhon asgjë. kështu që na lë që ne të ardhur nga asgjëja. se diçka mund të jetë i përkohshëm apo absolute. por çdo gjë përkohësisht ka një fillim, që ju erdhi nga nëna jote, nëna jote erdhi nga gjyshja juaj dhe gjyshja juaj erdhi nga ........ dhe kështu me radhë. ne nuk mund të vijë nga një burim i përkohshëm gjithë kohën, sepse atëherë ne do të thotë se kemi ardhur nga asgjëja, se si mund asgjë të prodhojë diçka që është e palogjikshme. kështu që na lë të dy logjike dhe racionale që ne duhet të vijë nga një burim absolut që nuk ka fillim apo fund. sepse, po të mos ishte, ne nuk e kishte ekzistuar, dhe natyrisht që nuk qenë këtu dhe komentuar. ky absolute monoteistister thirrje burim dhe fetë abrahamike e Perëndisë. ky është përkufizimi i Perëndisë në kornizën logjike. Një tjetër gjë që unë dua të theksoj është BIG BANG.
Shkencëtarët pohojnë se 13.700.000 vjet më parë zhurmë e madhe ka ndodhur dhe për të krijuar universin. nëse big bang ka një fillim, atëherë kjo do të thotë se para Big Bengut nuk kishte asgjë të drejtë? se si mund të asgjë nuk prodhojnë diçka që quhet Big Bang. nuk është kjo qesharake? kjo është dëshmi se zhurmë e madhe u krijua nga diçka dhe kjo shkon prapa në burim shumë që është dëshmi aq të madh, zhurmë e një fuqi më të lartë.
Ky është një shpjegim logjik e ZOTIT
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn fuv_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn