als_Latn dik_Latn sag_Latn
Aktorja e pasionuar dhe e zellshme, Florentina Ademi, tashmë ka dëshmuar se në këtë fushë nuk ka ardhur rastësisht, por e shtyrë nga një profeci e brendshme që kërkonte të shpërthente dhe të shpërfaqej me tërë rrezatimin e saj.
Intervistoi: Gazmend Kajtazi
Pamja, diksioni, kreativiteti, serioziteti dhe përkushtimi janë karakteristikat dalluese të kësaj aktoreje, e cila synon që karrierën e vet ta begatojë e ta çojë larg e më larg. Rruga e saj është e gjatë, por synimet e Tinës janë që sa më shpejt të arrijë në cak. Po ku është caku dhe a ka cak fare në art për të, do të mësojmë nga intervista në vazhdim.
Florentina, ndonëse hapësira jonë artistike nuk ofron shumë për aktoret e reja, ju e keni gjetur veten dhe rrugën deri tek sukseset. Cila ishte ajo rrugë?
Realiteti socio-ekonomik në Kosovë, reflekton në masë të madhe edhe realitetin e artit, dhe konsideroj se me të vërtetë, rruga për t’u ndërtuar si një aktore, nuk ka qenë aspak e lehtë. Megjithatë, duke falënderuar përkrahjen dhe motivimin nga familja dhe miqtë, duke i shtuar kësaj edhe një angazhim thellësisht të përqendruar drejt arritjes së këtij qëllimi, mund të them se unë e kam gjetur profilin tim.
Megjithatë rruga artistike është e gjatë dhe e pafundmë. Nëse do ta matnim këtë rrugë, ku e gjeni ju veten?
Unë arrij t’i dalloj dy segmente të rëndësishme të kësaj rruge: së pari në rrafshin personal, në të cilin ndjej se jam familjarizuar me botën e aktrimit, kërkesat dhe mundësitë që kjo botë ofron; dhe së dyti në rrafshin artistik, për të cilin konsideroj se ka ende punë për të bërë.
Sigurisht synimi juaj është që të arrini në cak. A është ende larg ai cak?
Ambiciet e mia mbesin karshi me zhvillimet bashkëkohore të kësaj fushe, por rruga për të tejkaluar ambientin aktual drejt një ambienti më gjithëpërfshirës, është ende e gjatë, ndërsa unë jam ende në fillim.
Arti dramatik është ndër artet më të vjetra, për të mos thënë më i vjetri në botë. Ju keni zgjedhur pikërisht teatrin që t’i sprovoni aftësitë tuaja dhe pa pikë dyshimi mund të themi se hapin e parë e keni patur vendimtar.
Mendoj se kur një aktor përkushtohet shumë për personazhin që ai përfaqëson; mes aktorit dhe këtij personazhi ndërtohet një lidhje instinktive dhe këtë më së miri një aktor mund ta dëshmojë në skenën e teatrit. Mund të them që nga të gjitha eksperiencat e dimensioneve të ndryshme, teatri përbën një nga ballafaqimet më reale të artit dhe aktorit, për çka unë jam përpjekur gjithmonë që skenës së teatrit t’i qasem pa asnjë rezervë, duke u përpjekur që të materializoj sa më mirë temat e trajtuara.
Gjakimet e çdo artisti, në këtë rast edhe i juaji, është karriera, fama dhe audienca. Si e vlerësoni publikun tonë, a ka ai shije të formuar skenike dhe si është ambienti ynë teatror, aktualisht në Kosovë?
Nga eksperienca mund të them që shpesh herë më ka ndodhur të ndahem e befasuar me shkallën e pranimit të artit të aktrimit nga ana e publikut tonë. Nga përshtypja e përgjithshme vlerësohet se ende kjo fushë nuk është mjaft e etabluar sa duhet dhe se nuk ka një kulturë të mirëfilltë të perceptimit, por unë mendoj se, në mesin e publikut tonë, me të vërtetë ka elemente të stërholluara të shijes artistike. Natyrisht se, për të kontribuar në këtë rrafsh, rolin e parë e kanë vetë ata që marrin përsipër t’i ofrojnë shije të duhur publikut.
Cilat tekste ju pëlqejnë më shumë, ato të autorëve të huaj apo vendës? A ka tekste të mira shqipe që mund të vihen në skenë?
Në përgjithësi ka pasur një tendencë për të vlerësuar më shumë tekstet e autorëve të huaj, por nga përvoja ime e deritanishme, kam kuptuar se në fakt ka mjaft tekste dhe autorë vendas që arrijnë të përmbushin dimensionet artistike të shkallës globale, me motive dhe mesazhe të jashtëzakonshme, të cilat dita-ditës besoj që do vijnë në shprehje.
Shpesh ju kemi parë në role kryesore, megjithatë thuhet se, aktorin nuk e bën të madh roli, por loja e tij.
Një rol kryesor shoqërohet me një hapësirë më të madhe për të qenë kreativ, por kur një aktor e merr me përkushtim punën e tij, janë pikërisht rolet e vogla ato që të sfidojnë për t’i nxjerrë nga kufiri i hapësirës dhe për t’iu dhënë rendësi të njëjtë. Për mua, çfarëdo roli qoftë ai për nga rëndësia, mbetet një mundësi për të dëshmuar kreativitet.
Jeni sprovuar në të gjitha fushat e artit të luajtur: në teatër, në filmin e metrazhit të shkurtër e të gjatë, në seri, si dhe në filmin televiziv. Ku ju duket të jeni më e realizuar?
Unë ndjek një parim themelor: nuk hyj në projekte të cilat konsideroj se nuk do të mund t’i realizoj me saktësi. Kjo nënkupton se punën e realizimit e konsideroj njëjtë të arritshme si në teatër, ashtu edhe në filma televiziv. Por tek ne, projektet filmike ende nuk kanë marrë një përmasë çfarë do të doja të kishin dhe, teatri mbetet një alternativë që vërehet më shumë, ndërkaq unë pretendoj të vazhdoj punën edhe në projekte filmike.
Ndonëse është vështirë të veçohen rolet, sepse të gjitha e kanë peshën e vet, megjithatë a mund të dalloni ndonjërin prej tyre, i cili ju ka hyrë në shpirt dhe e mbani si medaljon në karrierën tuaj?
Të gjitha rolte kanë qenë sfiduese, interesante dhe kanë pasur një kuptim të caktuar. Megjithatë, ndër ato që më kanë bërë tamam përshtypje dhe më kanë bërë të futem thellë në natyrën e personazheve, kanë qenë roli i Dritës, në shfaqjen “Dardha pas Bunarit”, pastaj ai i Murlin Murlo tek “Murlin Murlo” dhe Karmelas në shfaqjen me të njëjtin titull, role këto që më kanë dhënë mundësinë të ofroj shumë nga vetja. Sipas kritikës, kanë dalë të suksesshme dhe më kanë inkurajuar për më tutje.
Për lojën tuaj, ju keni fituar edhe shpërblime. Edhepse thuhet, aktorët nuk “jetojnë” për çmime, megjithatë sikur të gjithë i dëshirojnë ato?
Çmimet i konsideroj jo si një triumf gare. Ato më shumë i marr si një konfirmim për punën e bërë dhe si një vlerësim që na ndihmojnë të kujtojmë se puna e mirë megjithatë vlerësohet.
Para se t’i hyni kësaj hullie, sigurisht ju ka ngacmuar diçka e brendshme, shpirtërore, apo mos vallë ishte një rastësi e rrallë?
Absolutisht nuk ka qenë e rastësishme. Unë, madje habitem me ata që mendojnë se inspirimi për t’u marrë me aktrim është produkt i rastit. Në rastin tim, këtë profesion e kam pëlqyer dhe e kam dëshiruar që në moshë të vogël, pikërisht si një profesion që reflekton botëkuptimin tim shpirtëror, dhe mbi të gjitha, si një mundësi që përmes artit të aktrimit, të ndaj mesazhe që arrijnë te një pjesë e gjerë e shoqërisë, qoftë për të kritikuar të shëmtuarën apo për të vlerësuar të bukurën.
A keni patur dhe a keni ndonjë idol, qoftë në teatër apo në film? Dua të them se, sikush do të dëshironit të ishit?
Nuk do të thosha se dua të jem si dikush, sepse mendoj që çdo njeri, është i veçantë në mënyrën e tij. Megjithatë, në ndërtimin e profilit tim si një aktore, natyrisht se kam pasur modelet e mia që më kanë inspiruar dhe vazhdojnë të më inspirojnë akoma, në mes të cilëve do të veçoja Meryl Streep dhe Daniel Day Lewis.
Me cilët regjisorë e keni më lehtë të punoni dhe që ua zbulojnë aftësitë tuaja “të fjetura” skenike dhe filmike?
Kam raporte shumë të mira me të gjithë ata që kam punuar zakonisht. Bashkëpunimi i parë me një regjisor apo regjisore është sfidues për të dy palët. Kam pasur fat të punoj me regjisor që më kanë kërkuar, po as unë nuk dorëzohem lehtë, kam shumë kërkesa nga vetja. Ata që më njohin, më besojnë dhe dinë se çfarë të kërkojnë nga unë.
A duhet të jetë regjisori edhe njëfarë psikologu, që të kuptojë shtresimet shpirtërore të çdo aktori?
Natyrisht se shkalla e suksesit tonë në skenë është rezultat i suksesit të regjisorit për të qenë ai i pari që arrin të depërtojë në mesazhin e projektit. Për më tepër, një regjisor duhet të jetë i tillë, sepse të gjithë njerëzit janë të ndryshëm nga njëri-tjetri, dhe emocionet e tyre i shprehin në mënyra të ndryshme. Aktorët janë shumë të ndjeshëm, prandaj është mëse e nevojshme që një regjisor të arrijë të futet në psikologjinë e tyre, në mënyrë që të arrijë të nxjerrë më të mirën nga ta.
Thuhet se aktorët bëjnë një jetë “të shthurur”, të themi një jetë pa korniza. Si ia keni bërë ju regjinë jetës suaj, apo mos vallë e keni sikur në teatër?
Fatkeqësisht kam hasur në këtë përshtypje. Megjithëse, aktrimi është një profesion si të gjithë të tjerët, ka specifikat e veta për shkak se të ofron mundësi të bësh gjëra që nuk mund t’i bësh në jetën e përditshme; të jep mundësi të kuptosh shumë më shumë sesa të ofron jeta. Por kjo, nuk do të thotë absolutisht që aktrimi apo arti në përgjithësi nënkupton pasimin e një jete të shthurur. Unë, por edhe shumë kolegë të tjerë që njoh, bëjmë një jetë të thjeshtë dhe familjare, si pjesa më e madhe e shoqërisë. Familja, për mua, ngelet gjëja më e shenjtë në jetë.
Çka jeni duke punuar aktualisht dhe kur pritet që projektin tuaj të radhës ta finalizoni?
Aktualisht kam dy shfaqje në repertor, “Trangullat” në Teatrin “Dodona” dhe “Dashnori i nënës sime” në Teatrin Kombëtar. Jam në pritje të projekteve të reja.
A ka recetë se si dikush mund të bëhet aktor, apo kjo është një dhunti e lindur?
Konsideroj se ekziston një kombinim i natyrshëm i këtyre dy elementeve. Pa një dhunti të spikatur do të ishte e kotë, ngjashëm sikur që nuk mjafton një dhunti e spikatur pa punë dhe përkushtim të madh.
Shumëkush mendon se loja skenike dhe përgjithësisht arti është i bukur, megjithatë jo më kot thuhet se arti të zbukuron nga jashtë, por të ‘vret’ nga brenda?
Ju thoni arti të “vret“ nga brenda – unë them se, dhimbja vetëm sa të fisnikëron…
A mund të jetohet nga arti në Kosovë?
Unë, artin e kam në radhë të parë disiplinë shpirtërore. Megjithatë, njëkohësisht aktrimi është edhe profesioni im i jetës. Në rrethanat tona, fatkeqësisht është e vështirë që një njeri të arrijë të ndërtojë një standard të kënaqshëm jetese nga veprimtaria në fushën e artit.
Cila do të ishte këshilla juaj për të gjithë talentët që ia mësyjnë kësaj rruge që nuk i shihet fundi?
Këshilla ime është shumë e thjeshtë. Duhet të jenë të vetëdijshëm që kjo rrugë nënkupton një jetë me shumë sakrifica, dhe se duhet të kenë shumë dashuri e përkushtim për të arritur më të mirën nga vetja. /Telegrafi/
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn