als_Latn dik_Latn sag_Latn
Le ta harrojmë përkohësisht devizën e stërnjohur të fizikës, se ne jetojmë në një botë tredimensionale! Sepse pianistja për të cilën do të flitet këtu, ndonëse poashtu koekzistonë në tre dimensione, vetëm njëri prej tyre është tredimensional, dhe vetëm në të, ajo është tredimensionale. Tredimensionaliteti i njeriut, është i determinuar nga tredemnsionaliteti i botës në të cilën ai është hedhur. Dëshira (e nxitur nga ç’nevojë?) e njeriut për të ikur nga kjo botë pa u ndarë nga ajo, si një revoltë ndaj prezencës së tij të pa-parazgjedhur në të, kulmoi me shpikjen dhe zhvillimin e artit. Me mundësitë e tij për të rrokur dhe përfshirë çdo gjë në vete, dhe duke qenë i papërfshirshëm nga ndonjë tjetër, arti mbetet shpikja më multidimensionale dhe mbase e vetmja shpikje tejdimensionale e njeriut. Falë kësaj shpikje të tij, njeriu e tejkaloi veten duke u vetëprojektuar në një botë paralele, ku ai mëton të jetojë krejt i pavarur, ashtu siç e meriton. Për një pianiste, duket si e mirëqenë që një tejkalim i tillë, mund të bëhet përmes pianos së saj. Por, Jo! Një piano është e pamjaftueshme për tu arratisur nga kjo botë: ajo nuk mund t’ju shoqërojë në këtë arratisje. Sepse pavarësisht ndihmës që mund të ofrojë me tingujtë që lëshon, (kujto Orfeun që me muzikën e tij arriti ta bind Hadin t’i kthente të dashurën e tij të vdekur Euridikën, nga bota e nëndheshme në atë të të gjallëve!) një piano, e ‘vdekur’ siç është, është shumë e ‘rëndë’ për tu arratisur. E ndërgjegjshme për këtë pengesë, pianistja jonë është arratisur e vetme.
als_Latn