als_Latn dik_Latn sag_Latn
Injorojmë mizoritë e Kongos, sepse ndodhin në Afrikë
Owen JONES
Disa jetë kanë më tepër rëndësi se disa të tjera: e quajnë “hierarkia e vdekjes”. Miliona njerëz të vrarë, sakatosur dhe gjymtuar në Republikën Demokratike të Kongos, me siguri ndodhen në fund të këtij grumbulli makabër. Ky shtet ka qenë vendi i një lufte vdekjeprurëse që prej rënies së Adolf Hitlerit, dhe unë dyshoj ende se pakkush në perëndim të ketë dëgjuar për të. Nuk ka ekskluzive drithëruese nëpër lajmet kryesore; nuk ka thirrje të shumta për ushtarakët perëndimorë që të “bëjnë diçka”. Me të drejtë jemi tmerruar nga konflikti barbar në Siri që u ka marrë jetën 200 000 civilëve; e megjithatë mendohet që mbi 6 milionë njerëz të kenë vdekur në RDK. Nuk mund të fajësohen vetëm mediat e zakonshme për këtë mungesë të habitshme vëmendjeje. E majta ka kujtuar me të drejtë çështjen e popullit palestinez që ka qenë subjekt i një pushtimi dhe syrgjynosjeje që zgjat prej dekadash: sigurisht, mizoria e RDK-së nuk meriton të njëjtën neglizhencë.
Pavarësisht intensitetit vrastar të luftës që arriti pikun ndërmjet viteve 1998 dhe 2003, mizoritë kanë vazhduar. Sipas Oxfam, civilët në lindje të vendit vazhdojnë të përballen me shfrytëzimin nga ana e grupeve të armatosura. OKB-ja e ka etiketuar vendin si “kryeqendrën botërore të përdhunimit”. Gra, vajza dhe djem janë përdhunuar sistematikisht si një mjet lufte. Në vitin 2001, u përllogarit se 48 gra përdhunoheshin çdo orë në vend. Edhe burrat përdhunoheshin: ka histori burrash që janë përdhunuar tri herë në ditë për tre vjet me radhë. Dhe më pas ka edhe kanibalizëm: në një pikë të caktuar, pygmies-at në veri-lindje vriteshin dhe haheshin nga rebelët.
Ka qenë një luftë e pamëshirshme që preku edhe të pafajshmit: kur 45 000 njerëz vriteshin çdo muaj, thuajse gjysma prej tyre ishin fëmijë të vegjël, edhe pse ata përbënin vetëm një të pestën e popullsisë. Lufta shkaktoi valë shkatërruese urie dhe sëmundjesh që iu morën jetën miliona njerëzve.
Milicë të armatosur vazhdojnë të kryejnë mizori dhe pasojat e luftës e kanë lënë vendin të varfëruar dhe të shkatërruar. Sipas Komitetit Ndërkombëtar të Shpëtimit, ai është “vendi më pak i zhvilluar në botë në terma të pritshmërisë së jetës, arsimimit, standardeve të jetesës dhe treguesve kyçë të shëndetësisë”. E megjithatë, ky vend i madh me rreth 80 milionë banorë zor se na e pickon ndërgjegjen. Përse vallë? Po të tregohemi zemërgjerë, mund të themi se ndoshta lufta qe tepër e ndërlikuar. Disa e kanë përshkruar atë si vetë “luftën botërore” të Afrikës, vazhdimin e genocidit ruandez që përfshiu ushtritë e nëntë shteteve afrikane. Konflikte të ndryshme dhe komplekse janë mbërthyer me njëri-tjetrin. Vendi është i larë në minerale të çmuara, që mund të ishin burim i një pasurie të madhe, por që janë magnet për përfitues të armatosur. Është një mizerje që ka disa breza që vazhdon: nën udhëheqjen e Mbretit belg, Leopoldit II në shekullin e 19-të dhe në fillim të të 20-it, mbi 10 milionë njerëz u vranë në atë që ka qenë një prej vrasjeve masive më të mëdha të historisë së njerëzimit.
Por, ndoshta duhet të tregohemi më të ndershëm. Në ndonjë kontinent tjetër, një luftë kaq shkatërruese nuk do të ishte lejuar kurrë që të zgjaste kaq shumë kohë. Jetët e afrikanëve thjesht nuk kanë edhe aq rëndësi: një bilanc viktimash prej më shumë se 6 milionë syresh me siguri nuk do të tolerohej gjetkë. Por për Perëndimin, ai është një vend pa ndonjë rëndësi të madhe strategjike. Ashtu sikurse e majta, mendoj se kompleksiteti i luftës nuk qe një justifikim. Ajo është një kauzë që duhej mbështetur. Nuk ndodhi kështu, dhe miliona vetë vdiqën ndërmjet një heshtjeje thuajse të plotë. Një gjë e tillë nuk duhet të ndodhë më. (The Guardian)
als_Latn cym_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn