als_Latn dik_Latn sag_Latn
TË MOS DËGJOJMË KËSHILLAT PËR TRADHËTI KOMBËTARE
Firma ?Blushi&Son? (Blushi dhe i biri) hedh mjaft prodhime
surrogato në tregun e propagandës antiatdhetare e
antikombëtare.
Blushi (i riu) më 20 shkurt 1994, në gazetën ?Koha Jonë?
mundohet që të ngacmojë edhe një herë nervat e shqiptarëve
me shkrimin ?A do të futet në luftë Shqipëria?. Daulles së
frikësimit me rrezikun e luftës nga Serbia ka kohë që poi
bien ata që shkuan në Beograd dhe miqtë e bashkëmendimtarët
e tyre Arbeni, Preçi, Gramozi e të tjerë kanë formuluar
tezën se ?Me Serbinë është mirë të bisedojmë tani pa
filluar lufta, se sa pastaj për të shkëmbyer robërit?.
Kurse Benit, i mësuar tashmë të eci vetë nëpër këto rrugë e
këto shtigje, ia ka ënda të dalë me mendime që bëjnë
?efekte edhe më tronditëse?. Të gjithë këta si pikësynim
kryesor kanë që Shqiëpria dhe shqiptarët të mos bëjnë asgjë
që nuk gjen miratim në Beograd e në Athinë, të dorëzohen e
të kapitullojnë pa filluar lufta, gjoja për të shmangur
luftën. Dorëzimi i tillë psikologjik apo fizik është jo
vetëm turp, por edhe burim i një rreziku më të madh; është
rritje e mundësisë së asgjësimit si shtet e si komb.
Myslimanët e Bosnjes, lufta e imponuar e në kushte krejt të
pabarabarta i dëmtoi dhe i shkatërroi shumë, por edhe i
ndihmoi të ruajnë e të mbrojnë atë që do ta kishin humbur
pot ë kapitullonin pa beteja. Atë që njeriu e populli e
humbasin në fushën e betejës për shkak të superioritetit të
armikut, kanë të drejtë e vullnet ta kërkojnë përsëri. Atë
që e dorëzon vetë pa qëndresë e ke shumë më vështirë ta
kërkosh e ta marrësh.
Shkrimi i Ben Blushit përshkohet nga ndjenja e ide që nuk i
kanë hije një njeriu që pretendon të jetë shqiptar.
Sugjerimet e tij të drejtpërdrejta e me nëntekst janë
vërtet të palejueshme për t?u botuar në një gazetë që del
në Shqipëri, në gjuhën shqipe. Ben Blushi shkruan me
simpati të veçantë për agresionin serb në Bosnje dhe me
shumë mllef për NATO-n, që nuk i lë krejt të qetë agresorët
të vazhdojnë krimet, po i mërzit me ultimatume që pka naivë
kanë besuar se do të vihen në zbatim. Ai formulon mendime
sikur të ishte këshilltar diplomatic i Karaxhiçit:
?Ultimatumi 10 ditor i NATO-s të cilin serbët duhet ta
respektojnë sonte nuk është ultimatum për mbarimin e
luftës, por edhe ultimatum për rifillimin e saj në përmasa
të tjera?. Duket se Ben Blushi ka dëshiruar tjetër gjë:
rënien e Sarajevës në duart e serbëve. Blushi shkruan sit ë
ishte ndihmës politik i ndonjë gjenerali serb: ?Serbët, të
cilët për dy vjet kanë paguar mësymjen me çmim shumë të
lartë, nuk mund të paguajnë më shumë për tërheqjen?. Pra,
për Blushin nuk ekziston problem ii çmimit të lartë që kanë
paguar myslimanët e Bosnjes për shkak të agresionit serb,
por vetëm problem ii shpërblimit të agresorëve për mësymjen
e tyre.
Blushi, që nga Tirana u dërgon serbëve mesazhe për të
vazhduar me kokëfortësi agresionin, madje përpiqet t?i verë
edhe në sedër kur u kujton se po të tërhiqen nga Sarajeva
?do të lenë atje qindra mijëra të gjallë e të vdekur,
bashkë me turpin e një ultimatumi, të cilin në forma të
tjera e kanë marrë dhe injoruar edhe më parë?. Duket si e
pabesueshme që një gazetar nga Shqipëria t?u japë mësime
serbëve me një gjuhë ultrashoviniste që mund ta kesh zili
dhe serbomëdhenjtë t?u bëjë thirrje që të injorojnë
ultimatumin e NATO-s, sikurse kanë bërë me paralajmërimet e
shumta të deritanishme. Ai arrin t?u kujtojë serbëve
?masakrat, të vrarët, shkatërrimin e ekonomisë, dështimin e
bisedimeve? për të mbërritur tek fjalia që t?u ndezë më tej
pasionet e tyre barbare e agresive: ?se si do të
justifikohen të gjitha këto vetëm serbët e dinë?.
?Shqiptari? bëhet më serb se serbi. ?Blushët? e Shqipërisë
do ta kenë ndjerë veten të lumtur kur ultimatum ii NATO-s
nuk u vu në zbatim edhe mbasi kaloi afati i tij. Natyrisht
ata nuk kanë shkuar deri atje sat a festojnë me të shtëna
armësh fitoren serbe, sikurse kanë bërë pushtuesit serbë në
qytete të Ballkanit jashtë Serbisë, por duhet të jenë
gëzuar që Rusia mori direKt mbrojtjen e interesave serbe në
Bosnje.
Mbasi serbët i shtynë të shpërthejnë edhe më fuqishëm
lakmitë e tyre dhe egërsinë e tyre. Blushi kthehet t?u japë
këshilla për ?urti? e qetësi shqiptarëve, t?u rekomandojë
atyre të jetojnë me zemër të ngrirë si lepuj në ferrat e
Ballkanit e të shkojnë vetë drejt gjahtarit serb që ky të
mos ketë nevojë të shkrepë çiften.
Blushi nuk e fsheh dot zemërimin që koha i përligji
plotësisht qëndrimet e politikës së Shqipërisë që të
ushtrohen presione më të forta mbi Serbinë, deri në
përdorimin e bombardimeve nga ajri. Për Blushin bëhet e
padurueshme që ultimatum ii NATO-s konfirmon vlerën e
këtyre qëndrimeve. Prandaj, ai sajon trillimin se ky
qëndrim i Shqipërisë na qenka ?kurth që komshiu i ngriti
komshiut?. Për Blushin vetëm agresorët serbë janë komshinj,
sepse në firmën ?Blushi dhe i biri? çdo gjë islamike
mallkohet, urrehet. Në këtë firmë ëndërrohet e punohet për
njëfetarinë ortodokse në Ballkan.
Blushi e bën gati hakmarrjen kundër Shqipërisë që ?i ka
ngritur kurth komshiut?, duke marrë si pretekst mundësinë e
sajuar prej tij që NATO të përdorë ?viza-hyrjet? në
territorin e Shqipërisë për të sulmuar pozicionet serbe.
Blushi akuzon: ?Atëherë lufta me fqinjin është shpallur?
dhe po aty jep dënimin e rëndë: ?Sigurisht, përgjigja e
fqinjit duhet pritur. Duhen pritur bombardimet e vrasjet e
qytetarëve?. Pra, gazetari shqiptar me emër Ben Blushi, në
një gazetë që botohet në Shqipëri, bën jo vetëm
parapërgatitje psikologjike, por edhe argumentim teorik
politico-juridik paraprak që një aggression i ardhshëm i
Serbisë kundër Shqipërisë të quhet i drejtë dhe i
përligjur.
Gjëra të tilla duhej të na indinjonin dhe ndaj tyre të
reagonin energjikisht në të gjitha rrugët sikur të
thuheshin dhe të shkruheshin në Beograd e jo në zemër të
Shqipërisë. Nuk e dimë a kanë arritur gazetarët e ?Borbës?
e të ?Politikës? të shkruajnë me gjuhë të tillë blushiane
për të dënuar Shqipërinë me kërcënim e agresion serb? Disa
?intelektualë të shquar? e politikanët (të pashquar) këtu
në Shqipëri hidhen përpjetë gjithë zemërim kur përdoren
termat ?tradhëtarë?, ?antikombëtarë? pë rata që bëjnë
veprime politike e propagandistike, sipas orekseve të
Beogradit dhe të Athinës. Por le ta provojnë të na bindin
se çfarë cilësimesh do t?u përshtateshin më shumë
qëndrimeve dhe shkrimeve si këto të Ben Blushit.
Si mund t?i quash ata njerëz që preokupohen vetëm për t?i
dhënë të drejtë e përligjur qëllimet e veprimet e armikut
kundër kombit e shtetit të vet dhe për ta justifikuar para
botës agresionin që mund të ndërmarrë Serbia kundër
Shqipërisë?! Na rrofshin gjyqet që bëjnë organet e
drejtësisë për disa teprime me lirinë e shtypit që nuk e
kanë as 1/1000 e rrezikshmërisë së shkrimeve të tilla.
Sipas gazetarit Ben Blushi, Shqipëria nuk ka të drejtë dhe
nuk duhet të kërkojë as miq, as aleatë, të mos bëjë asnjë
veprim që e sheh me leverdi si shtet Sovran, në qoftë se
këto veprime nuk gjejnë miratim në Athinë e Beograd. Pra,
Shqipëria duhet të pajtohet me idenë e atyre që politikën e
bëjnë duke bredhur san ë Beograd, san ë Athinë, që vendi
ynë të shndërrohet në një kondominium serbo-grek. Po
atëherë ç?vlerë do të ketë ?qetësia? që do të na ?dhurojnë?
fqinjët?
Ben Blushi me imagjinatën e tij sajon hipoteza e situate që
e llahtarisin. Ai fantazon se do të fillojë lufta botërore.
Shqipëria radhitet përkrah fitimtarëve dhe pastaj ndodh
hataja e madhe, sepse ?si gjatë viteve ?40?45 kufijtë mes
Shqipërisë dhe Kosovës shuhen?. Benit kjo i duket jo vetëm
fund ii ëndrrave të tij, por gati edhe fundi i botës. Për
Benin le të shuhen krejt muslimanët e Bosnjes, le të
forcohen serbët e pansllavizmi, le të masakrohen shqiptarët
e Kosovës, vetëm Shqipëria të mos radhitet praën
fitimtarëve të luftës që ?Kosova të mos bashkohet me
Shqipërinë?. Tani del qartë përse ?firma Blushi?
përgjërohet për fitoret e armëve serbe në Bosnje.
Beni e ka të qartë se në ç?dërrasë të kalbur shkel kur
llahtariset nga ideja e bashkimit të Kosovës me Shqipërinë,
prandaj përpiqet të lërë një shteg të vogël shfajësimi dhe
shkruan se në asnjë mënyrë nuk e do ?bashkimin të arrirë me
çmimin e forcës dhe të gjakut?. Dhe që mos ndodhë kjo, a ii
lutet Zotit të bëjë Serbinë të fortë, këshillon serbët të
mos e ulin agresivitetin dhe përpiqet të bindë shqiptarët
që ?Shqipëria të mos futet në luftë qoftë edhe për hir të
Kosovës!? po për hir të kujt duhet të futet Shqipëria në
luftë vallë nëse nuk duhet të futet për hir të vetes së
vet? Kosova është Shqipëri, duan apo nuk duan Blushët&Co.
Prishtinasit nuk i kemi më pak vëllezër se blushët, se sa
Korçën, Gjirokastrën apo Çamërinë. Shqipërisë nuk i
shërbehet duke e trajtuar kombin tonë të ndarë. Blushët e
ata që kanë të njëjtën mendje, le të bëjnë sit ë duan, por
dashurinë që kanë për ?ortodoksinë serbo-greke? ta mbajnë
për vete dhe të mos përpiqen t?ua shesin shqiptarëve për
?politikë realiste? e për të kultivuar idenë e braktisjes
së gjysmës së kombit. Preshevasin që mendon e sakrifikon
për komb duhet ta kemi njëqind herë më shumë vëlla se sa
Blushin, që këtu në Tiranë ëndërron për madhësinë e
Serbisë.
Botuar në gazetën ?Dardania?, shkurt 1994
KËTË HERË BESNIKU FOLI MIRË!
Edhe pse për ne nacionalistët ?bashkimi kombëtar? është
aspirata më e madhe dhe më themelore që karakterizon
shqiptarin e vërtetë, edhe pse për ne nacionalistët
koncepti ?bashkim kombëtar? është më i gjerë e më thelbësor
se sa ka shprehur në këtë drejtim herën e fundit z.
Mustafai, edhe pse për ne nacionalistët ?bashkimi kombëtar?
është qëllimi i pandryshuar dhe arsye për të luftuar deri
në realizimin e tij, e jo mjet në funksion të një pjese të
tij, siç e ka përdorur z. Mustafai, ne themi se ministri i
jashtëm i Shqipërisë, këtë herë foli mirë!
Ai e bëri mirë që pretendimit serb për ndarjen e Kosovës iu
kundërvu me të drejtën e shqiptarëve për t?u bashkuar
kombëtarisht. E bëri mirë edhe pse në formulën e tij nuk
përfshiu Medvegjë-Bujanovcin, trojet shqiptare të Malit të
Zi, Maqedonisë dhe çamërisë. E bëri mirë ministry ynë i
jashtëm se ndryshe nga herët e tjera kur ka hedhur hapin
?vendnumëro? këtë herë sido që e hodhi e për çfarëdo arsye
që e hodhi, hodhi një hap të dukshëm në drejtimin e duhur.
Ndryshe nga herë të tjera, këtë herë nuk kemi arsye të
skuqemi e të turpërohemi me qëndrimin e ministrit tonë të
jashtëm. Edhe pse me vonesë, edhe pse ne duam më shumë,
këtë herë Besniku na gëzoi. Na gëzoi edhe me shprehjen
proverbiale për politikën e jashtme të deritanishme të
Shqipërisë: ? ? jo gjithmonë heshtja është flori?.
Këtë herë Besniku na gëzoi se më në fund bota mori një
sinjal të qartë. Sinjalin që do të thotë se zjarri kombëtar
shqiptar, në dukje, një mal me hi, nuk është shuar. Poshtë
hirit ka shtresa prushi që presin kohën dhe fryrësit që ta
kthejnë në flakë të bekuar. Ky moment nga historia e
politikës së jashtme shqiptare të këtyre 50 viteve të
fundit, na bën të ngrejmë veshët për të dëgjuar dhe gëzuar
habere edhe më të mira.
Besniku këtë herë na gëzoi edhe sikur të mos jetë e vërtetë
ajo që tha se ky qëndrim është shprehje e pikëpamjes së vet
ndaj çështjes kombëtare si dhe pjesë e programit të
qeverisë ku bën pjesë ndaj kësaj çështjeje. Ky qëndrim na
gëzon edhe sikur të jetë ashtu si thotë z. Baleta pasojë e
ndonjë tërheqjeje veshi diku në ndonjë prapaskenë
dashamirëse ndaj çështjes sonë kombëtare. Që ky qëndrim i
ministrit tonë të jashtëm si sinjal është i dobishëm dhe
qëlloi në vendin e duhur, u kuptua edhe nga reagimet që
erdhën menjëherë sapo ai u lëshua.
Së pari, reaguan shërbëtorët e politikanëve sllavo-grekë
këtu në Tiranë me radhë, ish-ministrat e jashtëm të
Shqipërisë Dade, Meta, Milo dhe Islami si dhe kreu i PS-së,
Rama. Të gjithë u alarmuan. Fyelli i Metës e ?qau? dëmin që
i bëhet me këtë rast Shqipërisë dhe Kosovës me avazin e
heqjes së kufijve në rajonin e Ballkanit dhe të integrimit
në BE. Ndërsa Milo shprehu pezmatimin për konfrontimin e
politikës shqiptare me atë të faktorit ndërkombëtar, për
dëmin që do t?i bëhet statusit të Kosovës si dhe
paralajmëroi për reagimet që do të vinin pas kësaj, nga
rajoni dhe më gjerë. E kjo e fundit u vërtetua shpejt: E
para, Mitreva e Maqedonisë shpejtoi t?i kërkonte shpjegime
nëpërmjet telefonit z. Mustafai dhe nëpërmjet mediave
shprehu qëndrimin e qeverisë së vet se: ?Maqedonia si shtet
unitary, i mbron vetë kufijtë e vet?. Edhe Solana nuk vonoi
shumë të shprehte shqetësimin e vet. Nuk heshti as qeveria
serbe. Ndërsa ajo greke edhe pse paksa me vonesë
shqetësimin e saj e shprehu më seriozisht.
Dhe më në fund, jo për kapak, po pse erdhi më vonë ky
informacion, prononcimi i ?më të madhit? të më ?të
mëdhenjve?, i atij që i vë vulën të gjitha ngjarjeve të
politikës mbarëshqiptare, Kadaresë. Shkurt, të gabuar dhe
me sqarime të pamjaftueshme e të pakuptueshme e quajti
prononcimin e Mustafait. Ajo që na ran ë sy këtë herë nuk
është vetëm mosngutja e Kadaresë, për të qenë ndër të parët
në qëndrimin e vet, por edhe një dëshirë e shprehur në një
farë mënyre për t?u njohur më parë me ato (qëndrime) që do
të vinin me këtë rast nga jashtë e nga brenda ku nuk ndenji
pa vënë në dukje edhe mungesën e opinioneve të atyre që ai
me ironi të hapur i quajti ?analistë të shquar?.
Por më tepër, me këtë rast, për sa pamë dhe dëgjuam në
?Neës 24? është për të theksuar e për të thënë: ?qoftë
larg? se sipas fytyrës së vrerosur dhe tonit të brengosur
me të cilat Kadare përcolli mendimin e vet: ?dita e
kjametit? për ne shqiptarët është praën. Na daltë për hair.
Së fundi, duke qenë të destinuar që edhe ?kosi të na djegë?
shpeshherë nuk mund të rri pa shprehur dyshimin se mos
nxitoj të shpreh entuziazëm ndaj një qëndrimi në dukje
kombëtar. Me këtë rast nuk më mbetet veçse të uroj që të
mos kemi të bëjmë me një lëvizje hileqare të ministrit të
jashtëm. Ndonjë nga ato lëvizje që tradicionalisht PD-së i
kanë dhënë pak ngjyrë nacionaliste kur kjo i është shuar,
si edhe tani, sidomos me qëndrimet ndaj interesave të
Greqisë në Shqipëri. Që të na bindin se ka ndryshuar
Besniku, duhet të ndryshojë ?timonin? edhe në këtë drejtim
? .
Eqerem Beqo Plaku
MUSTAFAJ BËN DEKLARATËN E DUHUR NË KOHËN E DUHUR
Deklarata e Minisitrit të Punëve të Jashtëme të Shqipërisë,
Besnik Mustafaj, se nëse coptohet Kosova nuk ka më siguri
se nuk do të coptohen edhe shtete të tjera rreth saj, është
deklarata e duhur dhe në kohën e duhur.
Dy janë vendimet thelbësore, në proces, për t?u marrë për
Kosovën: pavarësia (statusi) dhe integriteti territorial
(coptimi, enklavizimi, decentralizimi). Strategjia e
nacional-shovinizmit serb po punon të pengoj pavarësinë. Në
qoftë se nuk e arrinë këtë po përpiqet që së pakutë
realizoj coptimin e Kosovës duke i marrë disa pjesë të
territorit ose duke krijuar territoret serbe brenda
Kosovës.
Aleatët ndërkombëtar të Kosovës kanë shpallë se nuk do të
ketë coptim të Kosovës. Argumenti i tyre, në vija të
përgjithshme, thotë se po të ndryshohen kufijtë e Kosovës,
kjo çon në një ?reaksion zinxhir? ose ?efekt domino?, në
kërkesën e njëjtë të shqiptarëve për t?u bashkuar në një
shtet, ashtu si serbët e Kosovës do të lejohen t?i
bashkohen Serbisë. Kjo do të thotë se shqiptarët, duke
përfshirë ata në Maqedoni, Mal të Zi dhe Shqipëri do të
kërkojnë bashkimin në një shtet, çka nënkupton ndryshimin e
kufijve të disa shteteve përreth. Prandaj në shërbim të
paqes e stabilitetit në rajon është të mos ndryshohen
kufijtë e Kosovës dhe, rrjedhimisht as të vendeve të tjera.
Deklarata e Mustafajt e forcon dhe e bën më të besueshëm
këtë argument. Tani aleatët ndërkombëtar të Kosovës mund të
thonë se parashikimi i tyre për destabilitetin që shkakton
në rajon coptimi i Kosovës ka filluar të marrë formë në
Kosovë, në Maqedoni (deklaratat e ngjashme të Xhaferit) dhe
në Shqipëri (deklarata e Mustafajt). Të gjitha këto, duke
përfshi edhe deklaratën e Mustafajt janë në logjikën e
nacionalizmit shqiptar.
Aleatët ndërkombëtar të Serbisë përpiqen ta zhvleftësojnë
dhe t?ua heqin këtë argument aleatëve ndërkombëtar të
shqiptarëve duke dhënë garanci se edhe nëse Kosova coptohet
nuk do të ketë asnjë ?reaksion zinxhir? dhe asnjë ?efekt
domino? të nxitur nga shqiptarët. Argumenti i aleatëve
ndërkombëtar të serbëve, në vija të përgjithshme, thotë se
ideja e efektit domino është trillim i disa vendeve
Perëndimore aleate të Kosovës, sepse vetë shqiptarët
d.m.th. Shqipëria, partitë politike në koalicionet
qeveritare në Maqedoni etj., shfaqin çdo ditë garanci se
s?do të ketë ndryshim të kufijve të vendeve të tjera të
rajonit pavarësisht se çka ndodhë me Kosovën.
Kundërshtarët e deklaratës së Mustafajt, në radhë të parë
socialistët e Shqipërisë, e forcojnë argumentin e aleatëve
të Serbisë duke siguruar se edhe po të coptohet Kosova nuk
ka asnjë rrezik të cënimit territorial të vendeve të tjera
fqinjë. Pra me Kosovën të bëjnë çka të duan, ta coptojnë,
kantonizojnë etj., etj., Shqipëria do të mbrojë
integritetin territorial të Maqedonisë, Serbisë, Malit të
Zi, Greqisë, të vetin dhe të çdo vendi tjetër përveç
Kosovës. Ky qëndrim, duke përfshi edhe qëndrimet kundër
deklaratës së Mustafajt janë në logjikën e
nacional-shovinizmit serb dhe dëshmi e serbofilisë së
palëkundur të Partisë Socialiste të Shqipërisë e aleatëve
të saj.
Për më tepër, meqenëse Beogradi nuk mund ta ndëshkoj
drejtpërdrejtë Mustafajn duke e shkarkuar nga posti i
ministrit këtë detyrë dhe shërbim e kanë marrë përsipër
opozita e udhëhequr nga socialistët shqiptar.
Por, në fund të fundit çdo shqiptar mund të gjykoj nëse
është më mirë të krijohet bindja ndërkombëtare se po të
coptohet Kosova prishet paqja e stabiliteti dhe vihet në
rend të ditës edhe coptimi i shumë shteteve në rajon, apo
të krijohet bindja se coptimi i Kosovës nuk cënon askënd
përveç Kosovës.
Deklarata e Mustafajt është bërë edhe në kohën e duhur, në
kohën kur po diskutohet statusi i Kosovës, dhe më shumë se
statusi që duket se po shkon pashmangshëm drejt pavarësisë
(Straë) po diskutohet integriteti territorial, i cili
synohet të cënohet që nga forma më e drejtëpërdrejtë si
coptimi deri tek krijimi i njësive ekstraterritoriale
brenda Kosovës. Nxjerrja në dukje e rrezikut që bartë
cënimi territorial i Kosovës është koha të bëhet tani sa
nuk është marrë vendimi dhe jo të fillojnë ?lotët? dhe
?ankesat? për padrejtësi ndaj shqiptarëve mbasi të bëhet
coptimi.
Socialistët shqiptar dëshirojnë që Kosova të coptohet,
pastaj për t?u dukur si patriot të fillojnë gjoja kritikat
ndaj faktorit ndërkombëtar që i bëri lëshime Serbisë, bëri
padrejtësi ndaj shqiptarëve etj., etj. Reagimi mbas marrjes
së vendimit e dinë se nuk prishë asnjë punë, se nuk e zhbën
dëmin që u shkaktohet shqiptarëve. E dëmtimi i shqiptarëve,
veçanërisht të Kosovës, është ndjenja politike e
socialistëve shqiptar.
Sa u takon reagimeve ndërkombëtare ndaj deklaratës do të
jenë të ndryshme: mbështetësit e Serbisë do ta qortojnë
rëndë, mbështetësit e shqiptarëve nuk do të shohin asgjë të
keqe. Problemi është se tezën e kanë formuluar vetë
ndërkombëtarët. Kanë qenë ndërkombëtarët që kanë shpallë si
kusht të pavarësisë mosndryshimin e kufijve sepse kjo çon
në prishjen e paqes dhe destabilizimin e rajonit. Mustafaj
vetëm e ka përsëritë, me vonesë, këtë pikëpamje
euro-atlantike. Prandaj kritikëve nga Perëndimi mund të
përgjigjet me fjalët e Biblës: ?Këtë po e thoni ju?!
19.3.2006 Hysamedin Feraj
MALLKIMI NGA ?SHENJTËRIMI? I KUFINJVE
Për të shprehur vështirësitë e një pune përmendet rasti nga
mitologjia e lashtë greke ? Lundrimi i midis Shilës e
Kariibdës?. Për shqiptarët tani pë kthehet një lundrim i
tillë mitologjik qëndrimi që duhet të mbajnë ndaj tezave të
?mosndryshimit dhe të ndryshimit të kufinjëve? në Ballkan.
Deri tani shqiptarët i kanë trembur me ?shenjtërinë? e
kufinjëve; i kanë kërcënuar me ?mosndryshimin e kufinjëve ?
sa herë kanë ngritur një zë të mekët për pvarsinë e
Kosovës; i kanë akuzuar me mëkatin e rëndë të ?Shqipërisë
së madhe? sa herë kanë përshpëritur se ekziston një
çështje kombëtare shqiptare e pazgjidhur.
Tek shumë shqiptarë ka bërë efekt trullosës e kapitullues
presioni se çdo kërkesë drejt zgjidhjes së
çështjes kombëtare shqiptare rënka ndesh me shënjtëerinë e
kufinjve të vendosur arbitrarisht në trojet shqiptare,
çuaka në shkeljen e parimit të ?msondryshimit të kufinjëve?
, prishka paqen e stabiltetin në Ballkan e në Europë dhe
prandaj nuk do të tolerohet nga Europa e diplomacia
ndërkombëtare.
Edhe pse nëe gjithë Europën qysh nga rënia e murit të
Berlinit kanë ndryshuar shuëm kufinj ndërkomëbëtarë vetëm
shqiptarëve u është bërë kërecënimi ?mos kërkoni ndryshim
kufinjsh?. Edhe pse ish-federata e Jugosllavisë u shpërbë
dhe republikat dolën të pvarura vetëm për Kosvën u sajua
?teza Badinter? për mos lejimin e shkëputjes. Edhe pse
brenda Republikës Federative Jugossllave të
Bosnje-Hercegovinës nga rajone që nuk kishin as autonomi të
ngushte administartive u krijuan tre shtete të pavaruar
madje dhe një federatë shtetesh përsëri vetëm në rastin e
Kosvës e të trojeve shqiptare në Maqedoni përmendet parimi
i ?mosndryshimit të kufinjëve?. Edhe pse në
Bosnje-Hrecegovinë diplomacia ndërkombëtare inkurajoi
spastrimete etnike që të krijohej situatë faktike për
ndarje e Bosnnjes në shtete, në rastin e Maqedonisë kjo
diplomaci thërret e bërtet për ruajtje të integritetit
shtetëror dhe kërkon që zonat shqiptare të përcaktuara
historikisht të mbeten si pjesë e një shteti kombëtr
maqedon që ëështë një krijesë artificilae dhe arbitrare pa
bazë etnike e historike.
Në kohën kur zhvilloheshin bisedimet për marrëveshjen e
Helsnkit dhe Shqipëria komunsite, për arsye të
dogmatitizmit e kapriçiove ideologjike, ishte i vetmi vend
europain që nuk merrte pjesë në këto bisedime, propaganda
beogrdase akuzonte se Shqipëria e mbante një qëqndrim të
tillë sepse nuk donte të pranontë parimin e pacënueshmërisë
së kufinjëve ngaqë kishte synime irredentiste në Kosovën.
Sikur me të vërettë të kishte qenë ky motivi për të cilin
Enver Hoxha ishte kundër përfaqëësimit të Shqipërisë në
bisedimet e Helsinkit për marrëveshjet mbi sigurimin
europian do të kishte qenë një kryevepër diplomatike me
vlera historike kombëtare. Por për fat të keq nuk ishte
ashtu. Arsyeja e vërtetë shprehej në formulën që përdorte
diplomacia shqiptare në atë kohë : ? Në bisedimet e
Helsinkit nuk mungon vetëm Shqiopëria socialsite, por edhe
popujt?. Pra motivi ishte koëkrëfortësia e dogmatizmi
ideologjik.
Që akuzzat beogradase se Shqipëria bojkoton Helsinkin për
shkak të pretendimeve mbi Kosovën e vërteton edhe një
?arsyetim? i neveritshëm i Ramiz Alisë gjatë një mbledjeje
Byrosë Politike të PPSH-s në vitin 1990 ? Në jemi të
ndërgjegjshëm që në qoftë se marrëdhëniet tona me
Jugosllavinë janë mirë, edhe Kosova do të jetë më e
lehtësuar. Dhe e kundërta. Prandaj kur flasim për politikën
tonë me vendet fqinj nuk duhet të fusim brenda saj
sentimente nacionaliste, por të shikojmë interesat e
atdheut, të socializmit në Shqipëri. Kjo është themelorja
për ne( Bisedat në Byronë Politike të botuara për herë të
parë në ?Gazetën Shqiptare? në datën 21 qershor 2001). Këtë
koment pa përgjegjësi kombëtare si udhëheqës i Shqipërisë
Ramiz Alia ua bënte kolegëve të tij pasi i kishte vënë në
dijeni se edhe gazeta ?Bor ba? e Beogradit e kishte shtruar
afërisht kështu problemin duke pyetur : ? Ç?interes kemi që
të ekzistojë në Shqipëri një sistem që të kërkojë
Shqipërtinë e Madhe?. Sigurisht ?Borba? e dinte qysh kur në
Shqipëri u vendos sundimi komunist se nuk do të kishte
kërkesa për ?Shqipëri të Madhe?. Gjithë kohën politika e
Enverit dhe e Ramizit ka qenë për të shuar çdo sentiment
nacionalist, për të quajtur atdhe të shqiptarëve vetëm 28
000 kilometra katrore të Shqipërisë londineze. Prandaj edhe
pas largimit të Ramiz Alissë nga pushteti në fakt ka
vazhduar e njëjta politike kundër ?sentimenteve
nacionaliste? në Shqipëri dhe tani Paskal Milo mburret para
botës se në Shqipëri nuk paska mbetur fare nacionalizëm.
Për fat të keq fushata zgjedhore që sapo përfundoi tregoi
se gjithë forcat politike pjeëmarrëse në të e kanë pranuar
si tabu tezëm se duhet të jenë kundër ?Shëipërisë së madhe?
për hir të ?mondryshimit të kufinjve?.
Edhe pse Shqipëria ka 10 vite që është palë në OSBE,
presidenti rus Putin për të marër edhe më shumë nëpërkëmbë
shqiptarët, kërkon një regjim edhe më të rreptë të
?mosndryshimit të kufinjve? në Ballkan dhe ka propozuar
ditët e fundit një Konferencë ballkanike për këtë qëllim.
Putin e di fare mirë sse Shqipëria në politikën e saj
zyrtare nuk ka dhënë kurrë ndonjë shenjë sse kërkon
ndryshim kufinjsh me të tjerët dhe se ka qenë gjithnjë e
gatshme të bëjë çfarë i kërkon diplomacia e huaj sidomos
ajo e bllokut ortodoks sllavo-grek. Ai e di se Republika e
Shqiprëisë kufinjt i ka vetëm me troje shqiptare ,
popullsia shqiptare e të cilave kërkon të ushtrojë të
drejtën e vetëvendosjes. Por Putin synon që nëpëmjet një
?Helsinki të dytë ballkanik? të prodhojë rregullime të
tilla absurde nga pikëpamja e së drejëts dhe e
marrëdhënieve ndërkomabtëre që vetëm për sshqiptarët të
sanksionohet mohimi i të drejtës për vetëvendosje gjoja në
emër të angazhimit për mossndryshimin e kufinjve. Putin
kërkon që Rusia të bëhet gjykatësi e xhandari suprem i
zhvillimeve në Ballkan me nëshkrimin e vetë ballkanasve,
duke përfshirë edhe shqiptarët që do të jenë të vetmit të
humbur nga ?Doktrina Putin? e ?kufinjve të pandryshusshëm?
ballkanikë. Kështu parimet e Helsinkit Rusia kërkon t?i
shpërfytyrojë e t?i keqpërdorë për kolonizimin e mëtejshëm
sllavo-grek të trojeve shqiptare.
Ndërsa ?doktrina Putin? çon deri në absurditet ?shenjtërinë
e pandryshueshmërinë kufinjve ballkanikë, Lordi britanik
Ouen, njeriu që ka gisht në shpërytyrimin e hartës etnike e
politike të Bosnjes del me propozimin për ? ndryshimin e
kufinjëve? ballkanikë si e vetmja rrugë praktike për të
krijuar stabilitet të qëndrueshëm në Ballkan. Ouen
praktikisht e paraqet si mallkim për Balkanin
mosndryshimin e kufinjëve të tanishëm.
Në gazetën ?Albania? të Tiranës më 23 qershor është botuar
nën titullin ?Konferencë për të ndyshuar kufinjtë e
Ballkanit? nëj intervsitë që Lordi Ouen i ka dhënë BBC. Në
shpjegimet e tij Ouen ka pohuar se ?Kufinjtë e tanishëm që
janë imponuar në Ballkan nuk ndihmojnë për një zgjidhje të
përgjithëshme ballkanike. Tani ne duhet të jemi të
përgatitur që të bisedojmë?. Ndonëse nxitje për këtë
intervistë kanë shërbyer zhvillimet në Maqedoni , sidomos
dështimi i orvatjeve për zgjidhje me bissedime, Lordi Ouen
nuk guxon të përfshijë në idenë e tij për ndryshim kufinjsh
edhe Maqedoninë, ? pasi kjo është shumë delikate?. Ai
shprehet për Kosovën e pavarur që sipas tij ? do të ishte
një ndryshim themeltar i harëts ballkanike?. Dëshira e tij
është që Mali i Zi të qëndrojë brenda Jugosllavisë sepse
shkëputja e tij do të ngrinte çështjen e daljes së Serbisë
në det. Edhe për Bosnjen në këtë intervistë Ouen është
shprehur në mënyrë shumë të tërthortë më fjalët : ?Po ashtu
edhe popullsia myslimane në B-H duhet të jetë gati të
tregohet elastike që të ndihmojë presidentin Koshtunica që
t?i servirë Serbisë arsyet e lënies së Kosovës?. Këtë
mjegullnajë të qëllimshme në parashtrimin e Ouenit e
largojnë analistë të tjerë që kanë dalë me propozime të
ngjashme para tij. Në studimin ?Rasti për pjesëtimin e
Kosovës? ( ?Fitorja e kotë e NATO-s? Cato Institute,
Uashington DC, 2000) profesori i Universitetit të Çikagos
Mershaimer thotë hapur se NATO në kuadrin e ?pazarllëqeve
të mëdha? duhet t?i ofrojë Serbisë bashkimin e pjesës serbe
në Bosnje që Serbia të kënaqë objektivin e saj për Serbi të
Madhe ( sipas tij duhet të marrë edhe një pjesë të
Kosovës).
Nga sa thuhet e shkruhet në të tilla nivele e nga sa
bisedohet nëpër zyra të mbyllura kuptohet lehtë se me
?shenjtërinë?e kufinjve tallen. Vetëm shqiptarët ende
jetojnë me tmerrin se mos akuzohen për sakrilegjin e
shkeljes së tabusë së mosndryshimit të kufinjve. Por, edhe
kur ndodh që Lordi Ouen të flasë për ndyshim kufinjsh kjo
nuk është e mjaftueshme që ne të gëzohemi menjëherë, sepse
ndryshimet e kufinjëve po kërkohen në një mënyrë që më
shumë i dmëton shqiptarët, më shumë sanksionon padrejtësitë
që janë bërë në kurriz të tyre, se sa po vë në vend të
drejtat e shkelura. Kërkohet cvopëtim i ri i Kosovës, nuk
bëhet fjalë për mbështetje të të drejtës së vetëvendosjes
për shqiptarët në Maqedoni, Luginën ePreshevëvs. Gati
injorohen shqiptarët në Mal të Zi. Dhe më e keqja është se
sajohen situata që jo vetëm nuk venë në vendin e vet
zgjidhjen e çështjes së Çamërisë por duket fshehin plane
për të kënaqur orekset e njohura ekspansioniste të Greqisë.
Kur është pyetur për çështjen (kombëtare) shqiptare, Ouen
ka bërë tentativa që ta denatyrojë atë duke vënë shumë
theksin në aspektin fetar, duke u nisur mga vlerësimi i tij
?shqiptarët janë myslimanë? dhe nga premisa ? nuk mund të
mohohet ndarja fetare?. Në intervsitën e Ouenit gjejmë një
mendim që fsheh edhe padrejtësi edhe rrezik : ?mua më duket
se nëse Kosovës i jepet pavarësia, atëherë myslimanët në
pjesë të tjera të Ballkanit, veçanërisht në Shqipëri, duhet
të pranojnë shtërngime. Nuk ka dyshim që kufiri
shqiptaro-grek duhet të zgjidhet një herë e përgjithmonë?.
Për të zgjidhur çështjen e kufirit shqiptaro-grek ka dy
mënyra : një të drejtë, duke kthyer në shtetin shqiptar
trojet etnike shqiptare të pushtuara më 1912 dhe një pë
padrejtë, duke kënaqur edhe më orekset ekspansioniste të
Greqisë për troje të tjera shqiptare.
Me ato që ka thënë Lordi Ouen duket ka parasysh zgjiodhjen
dytë, jo vënien në rrugën e duhur të problemeve të
trashëguara në Ballkan. Ai po hedh benzinë të re në zjarret
e vjetra dhe si duket po keqpërdor përvojën negative e
dëmprurëse që grumbulloi gjatë shërbimt të tij në Bosnje ku
ka ndikuar që spastrimi etnik të çonte në krijimin e zonës
së pastër serbe të gatëshme për ndarjen.
Nuk është ëvshtirë të dallohet në fjalët e sipërcituara të
Lordit Ouen fryma e kërkesave absurde që paraqet
shovinizmi grek nëpërmjet propozimesh si ato të Nikolas
Geixh për konferenca ballkanike ku të vendoset që të
krishterët e Shqipërisë të trajtohen si shqiptarët e
Kosovës. Pra teorinë e ndryshimit të kufinjëve në Ballkan
Lordi Ouen duket se po e hedh tani kur shihet që nuk ka
rrugë tjetër veç
pavarësimit të Kosovës,
Duket qëllimi që si kompensim për pavarësimine Kosovës të
kënaqen sa më shumë ambiciet sllavo-greke në kurriz të
shqiptarëve dhe boshnjakëve duke i lëshuar Serbisë më shumë
se gjysmën e Bosnjes, që Greqisë t?i plotësohet ëndërrat
pushtuese në Shqipërinë eJugut. Lordi Ouen po kërkon që
Shqipërinë ta trajtojë njësoj si Bosnjen, pra si një rajon
ku ka ballafaqime etnike e fetare. Është e ?çudishtme? se
ndërsa në Maqedoni dallimet midis shqiptarëve dhe
sllavishfolësve janë etnike, fetare, kombëtare, gjuhësore,
sociale, Ouen nuk është i gatshëm të mbështesë ndarjen e
vendossjen kufinjve të tjerë. Kurse në Shqipëri e nëkupton
më lehtë këtë gjë për të shëprblyer Greqinë. Grekët do të
përpiqen që të dalin më të zgjuarit nga të gjithë : nga
zjarret e ndezura në Ballkan të piqen gështenjat e tyre,
madje këto gështenja të nxirren nga zjarri me duart e të
tjerëve dhe grekët t?i presin të qëruara e të ngohta drejt
në gojë.
Nga këto arsyetime del vetëvetiu se shqiptarët do të jenë
shumë të këcënuar edhe nga tezat e teorizimet mbi
ndryshuimet e kufinjve në Ballkan. Pra shqiptarët lundojnë
si midis Shilës e Karibdës kur bëhet fjalë për mosdryshim
ose ndryshin të kufinjëve ballkanikë.
Gjatë intervistës së tij Lordi Ouen ka pohuar se këto
gjëra i bisedon edhe me Henri Kisinxherin, madje nga një
pyetje e intevistuesit rezulton se në fund të muajit mars
për këto çështje mund të jetë bërë një mbledhje në SHBA.
Lordi Ouen shpreh besim se administrata e tanishme e
Bushit nuk do të mbajë qëndrime penguese si Europa dhe
administrata e Klintonit për t?i trajtuar çështjet në këtë
frymë.
Lordo Ouen ka propozuar që këto probleme të zgjidhen në
radhë të parë nga vetë ballkanasit dhe i ka ftuar SHBA të
jenë më të pranishëm në Maqëdoni ?dhe të ndihmojnë në
organizimin e një konference rajonale të popujve
ballkanikë. Në njëfarë mënyrë do të ishte si një Kongres i
Berlinit. Kongresi i Berlinit nuk ishte plotëissht i
sukseshëm por kësaj radhe duhet që zgjidhja të vijë nga
vetë Ballkani dhe të mos imponohet nga lart?.
Në këtë propozim për një ?Kongres Berlini? ballkanik kemi
provën se diplomacia ndërkombëtare vazhdon t?i vështrojë
ende gjërat më syrin e ?realpolitikës? së fuqive të mëdha
të shekullit XIX, se kanë qenë më shumë pallavra ato që
kanë thënë deri tani demagogët e mashtruesit se jetojmë në
epokën e re të Europës së bashkuar, se e kaluara është
vetëm për histori, madje edhe nuk duhet mësuar bashkë me të
këqija e saj por vetëm me atë që ?afron poujt e vendet?.
Lordi Ouen na jep provën se janë mashtrime ato propagandat
që na bëhen për të marrë shembull edhe në Ballkan vetën nga
pajtimi franko-gjerman. Oueni është bërë në njëfarë mënyre
mbështeës i tezave greko-serbe ?Ballkani për ballkanasit?
përderisa propozon një ?revizionim ballknaik të ? Kongresit
të Berlinit që të kënaqë ambiciet megailiideiste greke,
erbomëdha e bulgaromëdha dhe në vend të raporteve
kombëtare në Ballkan të vihen në rrafshin kryesor raporetet
midis feve, si në kohën e shkatërrimit të Perndosrisë
Osmane. Ouen përpiqet të boshnjakëzojë Ballkanin e Jugut.
Në librin ?Diplomacia? (f 155 botim anglisht) të Henri
Kisinxherit shkruhet ? Funksioni kryesor i Kongresit të
Berlinit ishte t?i jepej bekimi i Europës asaj që ishte
vendosur tashmë në bisedimet ( paraprake midis Angkisëe
Rusisë). Nëse kërkohet një ?Kongres Berlini? ballkanik
midis kujt janë bërë ose mund të bëhen bisedimet paraprake
për të vendosur gjërat?! Sipas përvojës kuptohet se nga
ballkanikët do të jenë Serbia dhe Greqia. Kurse nga fuqitë
e mëdha duhet të jenë SHBA e Rusia. Po rolin e ?sekserit të
ndershëm? që në Kongresin e Berlinit më 1878 e luajti
Bismarku kush do ta marrë përsipër këtë radhë Gjermania,
Franca apo Britania e Madhe; apo të tria sëbashku që të
rrisin rolin e tyre në ballafaqim me SHBA nga njëra anë e
Rusinë nga tjetër! Gjatë luftimeve në Kosovë pamë se këtë
rol më shumë e parapëlqyen haptaz Gjermania dhe Italia,
kurse më në hije Franca. Anglia ishte pranë SHBA. Ndoshta
idetë e Ouenit nuk pasqyrojnë aq shumë një rrymë të
kristalizuar në politikën britanike. Urojmë të jetë kështu.
Urojmë që SHBA të mos vihen në çështjen shqiptare në
pozitën që zuri diplomacia angleze në pazaret me Rusinë në
kohën e Kongresit të Berlinit.
Kisinxher shkruan se ?As Bismarku, as Disraeli nuk kishin
simpati për sllavët e Ballkanit që i shikonin si
ngatërrestarë kronikë e të dhunshëm? ( f.155). Ndoshta edhe
ky fakt ka ndikuar që gjithsesi shqiptarët u ndanë pa shumë
dëme të mëdha, sidomos në pjesën jugore të trojeve
shqiptare, në kohën e Kongresit të Berlinit në vitin 1878.
Tani diplomacia ndërkombëtare ka shumë më tepër prova se
është ashtu siç e mendonin Bismarku e Disraeli për sllavët
e Ballkanit. Madje provën më të mirë të kësaj gjëje e ka
dhënë vetë diplomacia ndërkombëtare kur vendosi të
ndrërhyjë ushtarakisht në Bosnje e Kosovë. Por për fat të
keq në gjirin e kësaj diplomacie ndërkombëtare ka ende
shumë rryma të kundërta, midis shteteve e brenda të njëjtit
shtet.
Kisinxher shkruan ? Për Disraelin problem strategjik ishte
në Kongres ( të Berlinit) të largonte sa më shumë nga
Anglia zemërimet e Rusisë për atë që ishte detyruar të
hiqte dorë nga disa përfitime ( të luftës kundër
osmanëve)?. Mos vallë tani edhe presidenti i SHBA ka një
hall të ngjashën që të largojë sa më shumë nga SHBA
zemërimet e Rusisë për disfatat që pësoi politika e saj në
Ballkan nga ndërhyrja e NATO-s kundër Serbisë në vitin
1999?. Qysh gjatë luftës në Kosovë dhe më pas mbi politikën
e diplomacinë amerikane janë bërë shumë presione me
argumentin se ka fyer shumë rëndë Rusinë, ka prishur
ekulibrat botërorë, ka shtuar shqetësimin tek Rusia, Kina e
miqtë e tyre që mund të bashkohen kundër Amerikës. Janë
bërë edhe shumë veprimtari politike diplomatike e ushtarake
në botë për ta ushqyer këtë lloj presioni mbi politikën
amerikane. Rusët e kinezët kanë krijuar edhe baza
aleancash midis tyre e me të tjerë.
Ted Galen Karpenter, botuesi i përmbledhje së Cato
Institute :? Fitorja e kotë e NATO-s? i ka kushtuar një
analizë të posaçme në këtë botim problemit të ?Dëmtimit të
marrëdhënieve me Kinën eRusinë?. Sipas tij ? një nga
rrjedhojat më shqetësuese të luftës në Ballkan ishte
dëmtimi i dukshëm i marrëdhënieve midis SHBA dhe dy fuqive
më të mëdha në sistemin ndërkombëtar, Rusisë e Reopublikës
Popullore të Kinës? (f.77). Për t?i bërë më tronditës
arsyetimt etij Karpenter ka cituar thënien e dëshpëruar të
një intelektuali liberal rus se : ? Perëndimi po e trajton
Rusinë si pampersa. Na përdorni për nevojat tuaja të
fëlliqura dhe na flakni tutje?. (F.80). Karpenterit i vjen
keq që ?Moska nuk kishte çfarë të bënte dhe në Kosovë u
kënaq me thërrimet që i lanë?. Perëndimi nuk mund të
lejonte zonë ruse, sepse kjo do të ishte ndarje të Kosovës
si në rastin e Gjermanisë.
Vlerësimet në këtë frymë me siguri kanë patur ndikimin e
tyre që Rusia pas zgjedhjes së Putinit president të kërkojë
me këmbëngulje revansh politik e diplomatik në Ballkan.
Këtë e pamë me lëshimet e furishme që filloi t?i bëjë
diplomacia perëndimore ?Serbisë së demokratizuar? pas
zëvendësimit të Milosheviçit me Koshtunicën. Këtë e shohinm
në kurajon e madhe që boshti sllavo-ortodoks po i jep
politikës bullgaromadhe dhe metodave të luftës
milosheviçiane të ushtrisë së Shkupit kundër shqiptarëve
në Maqedoni. Këtë e shohim edhe në qëndrimet e padrejta e
të paarsyesshme që mban diplomacia perëndimore ndaj UÇK-së
e çështjes shqiptare në Maqedoni. Pra, është me vend të
bëhet pyetja : a do të përcaktohen qëndrimet e Perëndimit
për Ballkanin e çështjen shqiptare më shumë nga dëshira për
t?i zbutur inatin Rusisë?! Në kohën para përgatitjes s
takimit Bush-Putin Rusia shprehu urretje të madhe agresive
kundër shqiptarëve. Edhe pas takimit kështu po vazhdon.
Dihet se takime të kësaj natyre krijojnë terren për
zhvillime që lënë gjurmë për shumë kohë. Jalta
(Ruzvelt-Stalin), Viena (Kenedi-Hrushov) Malta, Reikjaviku
e shumë takime të tjera kanë qenë me rrjedhoja të gjata.
Edhe tani duhet të shqetësohemi se realpolitika e të
mëdhenjve mund të rëndojë mbi kurrizn tonë. Por nga kjo nuk
shpëtohet duke shtruar edhe më shumë kurrizin.
Ne shqiptarët mund të vazhdojmë të betohemi se jemi për
mosndryshim kufnjsh dhe të bëjmë çdo gjë që na kërkohet për
të bindur të tjerët se këtë e kemi seriozisht jo për
mashtrim. Por sikurse shihet nga studimet që bëhen nëpë
institucione studimore të huaja, nga deklaratat e
politikanëve të huaj janë të tjerët tani që po i shtrojnë
problemet e ndryshimit të kufinjnve në Ballkan. Pra duam
apo nuk duam do të jemi të detyruar të përfshihemi në të
tilla diskutime e mbase jo vetëm në diskutime por edhe në
ndeshje të ashpra deri me armë. Kur iluzioneve u vjen fundi
edhe iluzionistët do t?i nështrohen realitetit.
Kisinxher në ?Diplomacia? (f.100) ka cituar fjalëte
Palmerstonit : ? Rusia zbatonte një sistem të agresionit të
përgjithshëm, në të gjitha anët, pjesërisht për shkak të
karakterit të perndorit të saj (Nikollait) pjesërisht për
shkak të sistemit të saj të qeverisjes?. Këto fjalë vlejnë
edhe për tani. Rusia po shfaq prirjet tradicionale për
sjellje agresive e kërcënime pjesërisht për shkak të
politikës së së njohur qysh nga viti 1750 drejt dominimit
në Europës, pjesërisht edhe për natyrën e politikës
personale të presidentit të saj të tanishëm, i cili është
veçanërisht armiqësor ndaj shqiptarëve. Presidenti Putin
është një ripërtëritje e dukurisë Brezhnjev pas rrëzimit të
Hrushovit në vitin 1964. Hrushovi shënoi një epokë zbutjeje
, më liberale më shpresëdhënëse në politikën shumë agresive
të BS. Kurse Brezhnjevi që e zëvendësoi ktheu timonin
përsëri në drejtim të stalinizmit. Pas perestrojkës së
Gorbaçovit dhe qëndrimeve disi liberale të Jelcinit
presidenti i ri rus, Putin, mishëron një stil dhe ambicje
politike më tradicionale ruso-sovjetike. Perëndimi duket do
t?i bëjë lëshime. Këtë po e dëshmon lufta në Maqedoni ku
mbi shqiptarët janë lëshuar përveç sllavo-maqedonëve edhe
serbët, rusët, ukrainasit, bjellorussët, grekët. Avionët
rusë të prodhuar për luftë speciale në Afganistan përdoren
tani kundër shqiptarëve në Maqedoni. Perëndimi duhet po ia
plotëson dëshirën Rusisë që t?i japë shans të rivendosë
autoritetin si spuerfuqi ushtarake në Ballkan.
Ishte vërtetë mjerim politik ai qëndrimi që mbajti
sekretari i përgjithshëm i NATO-s, Robertson, në një
emision në kanalin televiziv amerikan CNN kur tërë fajet i
hodhi mbi shqiptarët në Maqedoni dhe mbi UÇK-në që i
dashkan të drejtat t?u plotësohen brenda natës dhe po
shkatërruakan një shtet demokratik si Maqedonia. Sipas
sekretarit të përgjithshëm të NATO-s Maqedonia qenka shtet
demokratik meqenëse shqiptarët kanë patur përfaqësuesit e
tyre në parlament dhe kjo mjaftuaka për t?i quajtur të
drejtat e shqiptarëve të mbrojtura. Sa larg janë arsyetimet
e sekretarit të përgjithshëm të NATO-s nga ato që ka bërë
dikur politikani francez Alen Peirefit kur ka shtjelluar
temën e paqes botërore nëpërmjet ndërvarësisë së shteteve
:? Këtë doktrinë mund ta quajmë eukumenizëm nacional...nuk
mund të ketë rend ndërkombëtar të qëndrueshëm nëse një kob
është satelit i tjetrit; nëse secili nuk bëhet zot i fatit
të vet që të zgjedhë vetë rrugët që duhet të ndjekë, nëse
i refuzohet e drejta absolute për të patur identitetin e
vet, kulturën e vet, të afirmojë përgjegjësinë dhe
pavarësinë e vet?. ( ?Lë mal français? v.II, f.900).
Shqiptarëve ka kohë që ua mohojnë të gjitha këto.
Shqiptarët në Maqedoni rrëmbyen armët vetëm pas 10 vite
sjelljeje brutale, mospërfillëse nga ?Maqedonia
demokratike?, e cila para botës perëndimore këtë titull e
siguroi në sajë të durimit të madh që treguan shqiptarët,
të cilët jo vetëm u mashtruan por tani masakrohen nga një
alenacë e fuqishme ushtarake sllavo-ortodokse sipas
direktivave politike të Moskës.
Sllavo-grekët kufinjt në Ballkan duan t?i mbajnë ose t?i
ndyshojnë me anë të forcës vetëm sipas vizatimeve që bëjnë
në hartat e tyre. Prandaj Ballknai është gjakosur e do të
gjakoset edhe më. ?Kongreset e rinj të Berlinit? mund të
rezultojnë edhe më të rrezikshëm për shqiptarët se ai i
vitit 1878.
25.06.2001
Abdi Baleta
__________________________________________________
Do You Yahoo!?
Tired of spam? Yahoo! Mail has the best spam protection around
http://mail.yahoo.com
Mos harroni se Shqiperia eshte nje Liste Informative Kombetare Shqiptare, synon
ne nxitjen e atedhedashurise, tek te gjithe shqipetaret pa dallim Krahine,
besmi dhe seksi. Me parimin : Me i nderuari nga ne eshte nacionalisti dhe ai qe
i sherben me shume ceshtjes kombetare... Per kete jane te ftuar te gjithe
shqiptaret kudo qe ndodhen qe te kontribojne ne rritjen e atedhedashurise nder
shqiptar...
Per tu anetaresuar ne liste e-mailo:
shqiperia-subscribe@xxxxxxxxxxxxxxx
Per ta lene listen e-mailo:
shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx
==================================================================
Yahoo! Groups Links
To visit your group on the web, go to:
http://groups.yahoo.com/group/shqiperia/
To unsubscribe from this group, send an email to:
shqiperia-unsubscribe@xxxxxxxxxxxxxxx
Your use of Yahoo! Groups is subject to:
http://docs.yahoo.com/info/terms/
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk kmr_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn szl_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ast_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk fij_Latn unk eng_Latn eng_Latn zho_Hant als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ita_Latn yor_Latn als_Latn yor_Latn unk eng_Latn eng_Latn zho_Hant eng_Latn yor_Latn eng_Latn fur_Latn