als_Latn dik_Latn sag_Latn
Shtatëvjetori i Pavarësisë së Kosovës është eventi më i rëndësishëm i shtetit tonë, sepse është Dita e Republikës sonë, të asaj Republike e cila nga viti 1968 ishte bërë pikësyn shtetformues i popullit të Kosovës, dhe që nga atëherë e deri te 17 shkurti 2008 u dashtën shumë sakrifica, flijime, protesta, demonstrata e deri te lufta, me një fjalë u dasht një qëndresë titanike e shqiptarëve që Republika të bëhej njëmendësi.
Intoleranca si stërkeqje e lirisë së shprehjes
Në prag të këtij përvjetori, s’ka se si të mos e tërheqin vëmendjen dukuri negative, që janë krejt në kundërshtim me atë që pretendohet: liria e shprehjes dhe fryma demokratike. Liria e shpehjes nuk do të duhej të instrumentalizohej në përpjekjet për të denigruar personalitete të ndryshme e as në përpjekjet për të imponuar bindjet në përgjithësi e vecanërisht ato që janë prapakthyese. Kjo më tepër është një stërkeqje e lirisë së të shprehurit.
Ndër shqiptarët, sikurse e thotë edhe Ukshin Hoti, bashkëjetesa e tri besimeve kryesore dhe toleranca midis tyre, pra diversiteti religjioz ishte pasuria e kombit. Madje, mund të thuhet se ato gjithnjë kanë paraqitur rezerva për mbijetesë në momente dhe rrethana të vështira, kur ndonjë e keqe ka ardhur nga ndonjë qendër religjioze, që besimi i njëjtë ka reaguar në mbrojtje të atdheut e të kombit. Kohëve të fundit, ekstremizmi ka shfaqur sinjale të terrorizmit edhe tek ne, gjë që është akti jo vetëm më i shëmtuar, por edhe më i dëmshëm i mundshëm për kombin në përgjithësi, e për Kosovën në vecanti, e konkretisht edhe për vetë besimin islam. Ka disa shembuj të reagimit të dhunshëm, e së fundit, edhe kërcënimi fizik i intelektualit Blerin Latifi: secili mendimtar i lirë duhet ta ndjejë veten në rastin e tij. Liria fetare ka kuptim vetëm e vetëm po qe se ajo do të gjenerojë tolerancë, ndryshe cdo veprim tjetër është keqpërdorim.
Duket sikur liria e fjalës është keqkonceptuar. Liderët politikë pa përjashtim janë goditur e vazhdojnë thuaja në mënyrë të sinkronizuar të goditen me shpifjet më të ulëta nga ndonjë medie ose nga disa opinionistë, në përpjekje për të degraduar cdo personalitet. Ndonëse liderët nuk kanë reaguar, kryesisht për shkak se do të merreshin ato reagime si atak ndaj fjalës së lirë, megjithatë është bërë efekti stërkeqës: mendimet e një pjese të qytetarëve janë helmuar ndaj gjithësecilit dhe për cdo njërin me etiketime, njollosje e insinuata nga më të ndryshmet e pa kurrfarë mbështetje në të dhëna. Frytet e kësaj do të jenë të hidhura, sepse njerëzit me mendime të gabuara priren për sjellje, veprime e qasje të cakorduara.
Se deri në c’shkallë është helmuar mendja e cave, e shpreh edhe lajmi se ndaj opinionistit Halil Matoshi janë adresuar kërcënime për shkak të mendimeve të tija! Kujt nuk i pëlqejnë komentet e tij, duhet t’i përgjigjet me të njëjtën mënyrë intelektuale: me kundërargumentim. Polemikat për cështje të ndryshme duhet kuptuar si kërkim i pikëpamjeve më adekuate, duke ruajtur konsiderat e ndërsjella përkundër mospajtimeve, dicka e modelit të Nolit dhe Konicës. Instalimi i dhunës për motive politike ndaj shprehjes së lirë, qoftë edhe padashje, merr tipare komuniste ose fashiste, dhe një e ardhme e këtillë do të ishte me cungim të fjalës së lirë dhe me censurë, e në fund të fundit me shtypje të demokracisë e të lirisë edhe ashtu të brishta, e do të pasonin ndjekjet, përndjekjet, arrestimet e ndoshta edhe dënimet “për propagandë armiqësore”, sikurse më patën dënuar mua në vitin 1979 e shumë e shumë të tjerë, duke fabrikuar armiq e kundërshtarë.
Por pa fije dyshimi, zhvillimi më i hidhur e edhe më tronditës është ai i braktisjes së atdheut nga kategori të ndryshme të shoqërisë, ikje e cila ngërthen në vetvete një shprehje kundër zhvillimit tepër të ngathët të vendit, e ku janë të ndërthurura shumë faktor, prej nga edhe buron vështirësia e kalimit të rubikonit ekonomik.
Celebrimi i pavarësisë si respekt ndaj sakrifica ndër breza për liri
Celebrimi institucional dhe festimi i qytetarëve për Ditën e Pavarësisë është një veprim me të cilin shprehet respekt ndaj atyre që ndër shekuj e breza u sakrifikuan, por edhe me atë se kemi shtetin tonë: pa këtë pavarësi ende do të ishim nën Serbi, nën dhunën e saj të egër dhe në fronte lufte. Qoftë edhe vetëm është arsye e mjaftueshme.
Një ditë më parë, me 16 shkurt, me shumë miq shkëmbyem mesazhe. Pjesa dërrmuese ishin njerëz të sakrificës, ish të burgosur politik e ish-luftëtar lirie, por sigurisht edhe me të njohur të tjerë. Përkushtimi i disave, si për shembull i Petritit, të cilin e njoha ka thuajse katër dekada në angazhimin për liri, i cili kaloi burgjeve e luftën clirimtare, dhe i cili ende nuk resht për asnjë cast, sa është frymëzues po aq edhe shembull se si duhet dhënë nga vetja gjithcka që i duhet atdheut për ta bërë gradualisht ashtu sikurse duhet të jetë dhe sic e duam të gjithë.
Mbasdite cingëron celulari im në Suedi. Me ta parë numrin, e njoha se ishte telefon zyrtar: nga Kuvendi i Kosovës. Ishte porosia e prerë e kryetarit të Kuvendit, z. Kadri Veseli, që të kontaktohet, ndër të tjera, cdo deputet që ka marrë pjesë në nënshkrimin e pavarësisë, për t’u ftuar në seancën celebrale të shtatë vjetorit. Duhet ta pranoj: kështu nuk kishte ndodhur asnjëherë më parë. Kjo ishte një tregues i përkushtimit institucional. Dhe është fat që në këto rrethana pikërisht z. Veseli, të cilin po ashtu e kam njohur në fronte të luftës clirimtare, është kryetar, është fat sepse postin e tij do ta përdor për një qëllim të vetëm - për ta përmbushur ekskluzivisht misionin shtetndërtues, për ta bërë vendin që këto rrethana të vështira t’i kalojë sa më lehtë të jetë e mundshme dhe të ecet përpara, më tutje në forcimin e shtetit dhe të zhvillimit.
E sot, më 17 shkurt, sikur të ndodhesha në Kosovë, do të isha me shumë krenari në seancën ceremoniale në Kuvendin e Republikës së Kosovës, për të shënuar shtatvjetorin. Por meqë ndodhesha mijëra kilometra larg, kjo ishte e pamundur. Sipas kushteve e rrethanave në të cilat ndodhesha këtë përvjetor e shënova në mënyrë të pazakontë. Pikërisht më 17 shkurt do të bëhej varrimi i Oran Hanit, një aktivisti nga Göteburgu. Aty, përvec tërë familjes, do të ishte patjetër i pranishëm edhe Tahir Hani, një personalitet i shquar shqiptar, tani ministër nga BDI në Qeverinë e Maqedonisë. Përderisa Tahirin e kisha njohur rrafsh tridhjet vjet më parë, në kohën kur po bashkoheshin katër grupet ilegale në prill të vitit 1985, Oranin do ta njihja disa vite më von, në demonstratat e mërgimtarëve shqiptarë që organizoheshin në Göteborg e gjetiu në Skandinavi. Kështu, bashkë me një grup aktivistësh të hershëm si Musliu, Dini, Kaimi e Dashmiri, nga Malmoja, në një rrugë 600 km vajtje ardhje, u nisëm me veturë, në shenjë falënderimi, për t’i dhënë lamtumirën e fundit njeriut që nuk iu kishte ndarë aktiviteteve për lirinë shqiptare, e në kuadër të kësaj edhe për pavarësinë e Kosovës.
Ministria e Bujqësisë, Pylltarisë dhe Zhvillimit Rural do të vazhdojë të mbështesë gratë...
Gjatë rritjes së fotografisë është shumë e rëndësishme se çfarë do të shihni. Janë dy...
Miss Britania Shelby Tribble nga Plymouthi është përballur së fundmi me kritikat e përdoruesve...
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn