als_Latn dik_Latn sag_Latn
Sakrifica e Ibrahimit
shumë prej nesh e dinë historinë e Ibrahimit dhe sakrificës së tij, dhe e shohim atë si një test apo provë për Ibrahimin nga Allahu i Madheruar. Por a mund ta kuptojmë ne në të vërtete se çfarë përjetoi Ibrahimi (as) ? A mundet truri jonë ta mendojë se çfarë ndodhi ? Pse konsiderohet Ibrahimi si babai i fes ?
Ibrahimi, alejhi selam (shkurt as. -paqja qofte mbi të), dallohet në Kur'an me titullin Halil-ul-Allah (shok i afërt i Allahut). Në Sura En-nisa, Allahu thotë : "Kush ka fe më të mirë se ai që sinqerisht i është bindur All-llahut dhe, duke qenë bamirës, e ndjek fenë e drejtë të Ibrahimit ? All-llahu e zgjodhi Ibrahimin të dashurin më të ngushtë." (Kur'an, 4:125)
Po ashtu në Suren e Bletës (An-Nahl) përshkruhet Ibrahimi (as) si shembull/model : "Vërtet, Ibrahimi ka qenë shëmbëlltyrë e të mirave, adhurues i All-llahut, besimtarë i drejtë dhe nuk ka qenë nga idhujtarët." (Kur'an, 16:120).
Ibrahimi (as) u lind në mes të njerëzve që adhuronin yjet dhe idhujt - fisi Kaldej. Azari, babai i Ibrahimit ishte mjeshtër për pregatitjën e idhujve dhe adhurues i tyre. Ibrahimi ishte ndermjet jobesimtareve por ai nuk ishte si ata. Nga ai vend i politeizmit / shirkut çeli monoteizmi / Teuhidi. Në Kur'an në suren El-An'am : "Përkujtoju (o i dërguar) kur Ibrahimi i tha babait të vet Azerit : “A statuja (idhuj) adhuroni për zota ? Unë po të shoh ty dhe popullin tënd në një humbje të sigurt." (Kur'an, 6:74)
Nga kjo revoltë në shtëpinë e Azarit, babait të tij, Ibrahimi vazhdoi të sfidoje politeizmin e fisit të vet. Ibrahimi njihet si prishësi i idhujve dhe themeluesi i monoteizmit dhe luftues i injorancës.
Në disa sure në Kur'an përshkruhet sesi Ibrahimi ka argumentuar logjikisht me adhuruesit e idhujve dhe të trupave qiellore, dhe sesi komunikoi ai me jobesimtaret e sesi i mësoi njerëzit. Për shembull, në suren El-Bakara Allahu thote : "ai (Nemrudi) polemizoi me Ibrahimin rreth Zotit të tij. Kur Ibrahimi tha : “Zoti im është Ai që jep jetë dhe vdekje !” Ai tha : “Edhe unë jap jetë dhe vdekje !” Ibrahimi tha : “Zoti im e sjell diellin nga lindja, sille pra ti atë nga perëndimi ?” Atëherë ai që nuk besoi mbeti i hutuar." (Kur'an, 2:258)
Ne një shembull tjetër në suren El-Enbija thuhet :
"Ne i dhamë Ibrahimit herët të mbarën, sepse Ne kemi njohur mirë atë (ia dhamë të mbarën se e meritoi). Kur ai babai dhe popullit të vet u tha : “Ç'janë këto statuja që i adhuroni ? ” Ata thanë : “I gjetëm të parët tanë, që po i adhuronin”. Ai u tha : “Edhe të parët tuaj e edhe ju qartë ishit të humbur !” Ata thanë : “Me gjithë mend e ke apo mos po tallesh !” Atëherë ai tha : “Jo, por Zoti juaj është Zoti i qiejve e i tokës, është ai që i krijoi ato, ndërsa unë jam dëshmues për këtë !” Pasha All-llahun, posa të largoheni ju, unë kam për t’ia bërë atë që duhet statujave tuaja ! Dhe i bëri ato copë-copë, përveç një më të madhes që e kishin ata më shpresë se atij do t’i drejtohen (për të kuptuar se kush i theu).
(Kur u kthyen i panë) Ata thanë : “Kush e bëri këtë me zotat tanë ? Ai na qenka kriminel !” (pastaj) thanë : “Kemi dëgjuar për një djalosh që i përqeshte ato, të cilit i thonin Ibrahim”. Ata thanë : “Silleni atë këtu në sy të njerëzve që ta shohin (e ta dënojmë)”. I thanë : “A e bëre ti këtë me zotat tanë, o Ibrahim ?” Ai tha : “Jo, por atë, e bëri i madhi i tyre, ju pyetni ata nëse janë që flasin ?” Ata u ndalën e u menduan me veten, e dikush tha : “Vërtet, ju jeni ata të gabuarit (pse adhuroni gjëra të këto)”. Mirëpo, pastaj e shoshitën këtë gjë në kokat e tyre (u kthyen nga bindja në kokëfortësi) dhe thanë : “Po ti e ke ditur se këta nuk flasin !” Ai tha : “A po adhuroni pra në vend të All-llahut asish që nuk u sjellin kurrfarë dobie as dëmi ?” Medet për ju dhe për ata që i adhuroni, pos All-llahut, po a nuk po kuptoni ?” Atëherë ata thanë : “Digjeni atë (Ibrahimin) dhe ndihmoni zotat tuaj, nëse doni t’u ndihmoni !” (Kur'an, 21: 51-68)
Por argumentet intelektuale të Ibrahimit ndaj jobesimtareve e bene atë subjekt të opresioneve të popullit të tij. Përgjigja që i dha populli da'uas që beri Ibrahimi as. gjendet në suren e Merimangës (El-Ankebut) : "Po përgjigjja e popullit të tij nuk ishte tjetër vetëm të thotë : “Mbytni atë (Ibrahimin) ose digjeni !” (Kur'an, 29:24) Ibrahimi mund të kishte hequr dore nga mesazhi dhe besimi i tij për të shpëtuar nga zjarri i Nemrudit. Por ai zgjodhi martirizimin. Ai zgjodhi të hyje në zjarrin e tiranisë dhe injorancës që të shpëtoje njerëzimin nga ky zjarr.
Por Allahu i Madheruar kishte një plan tjetër për Ibrahimin as. "Mirëpo, All-llahu e shpëtoi atë prej zjarrit. Për një popull që beson, këtu vërtet ka fakte bindëse. (Kur'an, 29:24) si dhe "Po Ne i thamë : “O zjarr, bëhu i ftohtë dhe shpëtim për Ibrahimin !” (Kur'an, 21:69) Sidoqoftë kjo mrekulli nuk i dha fund përpjekjeve të jobesimtareve për ta persekutuar dhe izoluar Ibrahimin, i cili qëndroi i patundur në besimin e tij, i durueshëm në vuajtjet e tij, i dashur në sjelljet e tij deri në migrimin e tij për në tokat e Aramit dhe Kananit.
Edhe në këtë toke të premtuar jeta e Ibrahimit vazhdoi me përpjekje, da'ua, duke mbajtur i vetëm përgjegjesine e madhe të misionit të Teuhidit në këtë kohë të errësirës, paragjykimeve dhe injorancës. Ibrahimi nuk kishte fëmijë dhe dëshira që të kishte një fëmijë i shtohej me kalimin e viteve. Në moshe të thyer Ibrahimi lutet për një fëmijë : "Zoti im, më dhuro mua (një fëmijë) prej të mirëve !" (Kur'an, 37:100) Ndërkohë gruaja e tij Sarah nuk mund të kishte fëmijë.
Allahu e plotësoi premtimin e Tij për ta bërë Ibrahimin farën e një linje të gjatë të Profetëve, rrënje të feve të mëdha. "Ne e gëzuam atë me një djalë që do të jetë i butë (i sjellshëm)." (Kur'an, 37:101)
Allahu solli mëshirë për të Dërguarin e Tij të plakur, vetmuar e plot shqetësime. Për Ibrahimin, Ismaili nuk ishte vetëm bir i një babai që nuk kishte fëmijë, ai ishte fundi i një jetë duke pritur, shpërblimi për një shekull plot vuajtje, fruti i jetës së tij, shpresa e tij. Pra kishte shumë gëzim në shtëpinë e Ibrahimit ndërkohë që Ismaili vazhdonte të rritej. Por provat nuk mbaruan këtu për Ibrahimin as. Ai pati një vizion në të cilin ai u komandua nga Allahu të beje kurban djalin e tij.
Dhe pyetja që na vjen në mend është : Pse duhej Ibrahimi të kalonte edhe një tjetër provë pas gjithë atyre provave të tjera të protesisë së tij, Xhihadit të tij për të hequr injorancën dhe për të vendosur themelet e besimit në një Zot të vetëm ?
Është e pamundur të thuhet me fjale se çfarë do të thoshte kjo për Ibrahimin as - që u urdhërua nga Allahu ta sakrifikoje birin e tij të vetëm Ismail. Dhimbja, ndjenjat janë shumë të mëdha të imagjinohen, jo me të përjetohen.
Si mundet Ibrahimi ta marre birin e tij të dashur, frytin e jetës së tij, gëzimin e jetës së tij, dhe t'ia vere thikën në fyt ? Ismaili i ri duhet të vdiste dhe Ibrahimi plak të jetonte ? Kushedi sesi është ndjere Ibrahimi as. Brenda tij duhet të këtë qenë një xhihad i vërtete. Të zgjedhe midis Zotit dhe Ismailit. Cilën do të zgjedhe Ibrahimi ? Dashurinë e Zotit apo dashurinë për vete ? Besimin apo emocionet ? Përgjegjësinë apo kënaqësinë ?
Ibrahimi as nuk vendosi menjëherë. Ai vuajti nën presionin e dyshimeve, lëkundjeve dhe dhimbjes. Vetëm pasi e përjetoi vizionin për të tretën herë ai vendosi ta kryeje urdhrin e Allahut. Kjo reflektohet në një nga ritet e Haxhit : hedhja e gurëve tek tre idhuj që përfaqësojnë Iblisin / Shejtanin i cili tentoi ta shtyje Ibrahimin të mos i bindet Zotit.
Por Ibrahimi - Halil-ul-Allah (shok i afërt i Allahut) - kishte besim tek Allahu dhe ai e dinte se Allahu i Madhëruar e ka urdhëruar për këtë sakrifice. De kështu në Mina, një bisede e mrekullueshme dhe tronditëse ndodh midis babait dhe birit të tij të dashur.
Ibrahimi i tha Ismailit : "O djali im, unë kam parë (jam urdhëruar) në ëndërr të të bej kurban ty. Shiko pra, çka mendon ti ?” (Kur'an, 37:102) Çfarë fjalë të vështire për babin të thotë dhe sa të frikshme për Ismailin të dëgjoje ! Por edhe Ismaili ishte besimtar dhe ai iu dorëzua dëshirës së Allahut. Duke qenë i vetëdijshëm sesa e vështirë ishte kjo për të atin e tij, Ismaili e qetësoi babain e vet duke i thënë : “O babai im, punoje atë që urdhërohesh, e ti do të më gjesh mua, nëse do All-llahu, prej të durueshmeve !” (Kur'an, 37:102) Kjo i dha Ibrahimit force, i cili e mori Ismailin në një dore dhe thikën në tjetrën dhe ecën ashtu deri në vendin e sakrificës. Ibrahimi ishte duke vuajtur dhe në çdo moment ishte e mundur të tërhiqej. Por jo. Ai e shtriu Ismailin në toke, e drejtoi fytyrën e tij larg nga ai për të mos e renduar edhe me shpirtin e tij të copëtuar dhe duart e tij të paralizuara. E kështu ai e bëri kurban Ismailin. Por nga mëshira e Allahut thika nuk e preu. Ibrahimi pa atëherë një dele dhe i tha atëherë Allahu atij : “O Ibrahim !” Ti tashmë e zbatove ëndrrën ! Në kështu i shpërblejmë të mirët !" (Kur'an, 37:104-5)
Kjo histori nder të tjera na mëson përmes asaj që i ndodhi dhe përjetoi Ibrahimi se jeta e secilit prej nesh ashtu si ajo e Ibrahimit, Ismailit, merr kuptim dhe vlere nga Zoti - Krijuesi - dhe jo nga natyra. Gjerat e mira në këtë jetë, të përfaqësuara nga Ismaili në histori, marrin vlerë jo nga fakti i thjeshte se ato ekzistojnë dhe mund të vlerësohen, shijohen dhe mund të kënaqesh me to ; por nga Zoti... Ka sigurisht edhe shumë mësime të tjera që mund të nxirren nga kjo histori me përmasa të rralla për nga niveli i sakrificës njerëzore.
Ky bajram nuk është Festa e fitores por është Festa e Sakrificës.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn