als_Latn dik_Latn sag_Latn
John Boehner rizgjidhet në krye të Dhomës së Përfaqësuesve por 25 kolegët e partisë që votuan kundër tij mbeten një paralajmërim
Vështirë të imagjinohet Ilir Meta duke ia dhënë nderin e hapjes së parlamentit të ri Jozefina Topallit, madje me një puthje publike. Edhe sikur ta bënte, vështirë së do të pranonte ish-kryekuvendarja demokrate.
Në SHBA është pak më ndryshe. John Boehner u rizgjodh sot në krye të Dhomës së Përfaqësuesve në Kongresin Amerikan dhe për përplasjen simbolike të çekiçit që sinjalizon fillimin e mandatit të ri të Kongresit Amerikan ftoi në podium paraardhësen dhe kundërshtaren e tij më të fortë, zonjën Nancy Pelosi.
Sigurisht ndryshe nga nga Meta me Topallin, Boehner nuk ka provuar ta rrahë ndonjëherë Pelosin, kur ajo ishte në krye të Kuvendit, mirëpo mes Republikanit dhe Demokrates së njohur shkëmbimet kanë qenë shpesh aq të hidhura sa mund të jenë në politikën amerikane.
Të dy veteranët e politikës janë gjithësesi në një moment kur përballen po aq kundër njëri-tjetrit sa edhe me kundërshtarët brenda partive përkatëse që duan ndryshime dhe udhëheqës të rinj. Plot demokratë duan që Pelosi të ikë pas humbjeve radhazi në garën për Kongres. Disa Republikanë donin që Boehner të mos ishte zgjedhur sepse nuk u duket aq konservator sa duhet.
Kongresi amerikan që zgjodhi sot kryetarin e Dhomës doli nga zgjedhjet e 4 nëntorit, të cilat konfirmuan sundimin Republikan në Kodrën e Kapitolit, një sinjal i qartë që amerikanët donin një garanci legjislative për të kufizuar entuziazmin për ligje të kushtueshme të Shtëpisë së Bardhë.
Për një grusht votash më shumë
Do të mjaftonin 29 vota kundra nga Republikanët që John Boehner të mos rizgjidhej si kryetar i Dhomës. Të paktën jo pa ndihmën e shtrenjtë të Demokratëve, të cilët mesiguri nuk do t’ia jepnin për të shijuar një hakmarrje të papritur ndaj fituesve të nëntorit.
Në fakt Demokratët e kanë pritur pak me frikë se çfarë do të bëjnë Republikanët tani që kanë edhe Senatin edhe Dhomën në dorë. Për fatin e tyre të mirë, viti filloi me luftë brenda llojit.
Ka kohë që në Partinë Republikane zhvillohet një betejë lidhur me atë se sa konservator duhet të jetë një konservator. Dhe deri në çfarë pike mund apo duhet të bllokohet administrata e Presidentit Barack Obama pa dëmtuar Amerikën apo pa dëmtuar vetë Partinë Republikane në sytë e amerikanëve.
Beohner është përpjekur të gjejë një kompromis mes Presidentit dhe konservatorëve më të skajshëm në Dhomë, duke fituar gjatë kësaj pune mërinë e aktivistëve në të dy partitë. Demokratët e fajësojnë Boehnerin që nuk ua mbledh “ektremistëve” në partinë e tij; disa republikanë e akuzojnë se është shumë i botë ndaj Presidentit Obama.
Daniel Webster, një kongresist republikan nga Florida, zyrtarizoi revoltën duke shpallur kandidaturën e tij kundër Boehner-it e duke sfiduar vendimin e Konferencës Kombëtare Republikane për rigjedhjen e tij. Webster nuk kishte asnjë shans për të fituar, por vendosi të rrezikojë armiqësinë e kryetarit për t’i dhënë një shans konservatorëve në parti që të votojnë dikë tjetër.
Analistët nuk besonin se do të kishte më shumë se 20 vota rebele mes kongresistëve republikanë. Vetë Webster vështirë se ka menduar se do të merrte më shumë se 10 vota. Tani që numri i votave kundër nga konservatorët doli 25, dmth vetëm 4 larg skandalit politik, shumë komentues po e shohin si një njollë në fitoren e Boehner-it.
Sa republikanë që votuan sot për të, për të shmangur një cirk në sy të demokratëve, do të binden për të votuar për ligje të diskutueshme? Si do ta administrojë ai shumicën në Kongres, kur të fillojë viti i zgjedhjeve në 2016 dhe çdo gjë të shihet me prizmin e fushatës? A do të kishte fituar dot Boehner nëse një Republikan tjetër më me emër do të kishte vendosur të kandidonte si rival? Mesiguri që jo. Po Republikanët më të njohur janë duke peshuar mundësinë e kandidimit për president në 2016 dhe nuk kanë treguar interes për postin e kryetarit të Dhomës.
Dy vite dimër politik?
Është e natyrshme që Republikanët të duan më shumë rol në Washington. Kjo është shumica më e madhe që kanë pasur në Dhomën e Përfaqësuesve që nga koha e Depresionit të Madh në vitet 1930. Mes tyre një rrymë më puriste ideologjikisht kërkon shkurtime të jashtëzakonshme shpenzimesh shtetërore, përballë borxhit të madh të jashtëm dhe prirjes së shtetit për t’iu imponuar biznesit dhe zgjedhjeve të njerëzve në jetën e tyre të përditshme.
Presidenti Obama do të ketë vështirësi në dy vitet e tij të fundit në Shtëpinë e Bardhë dhe një seri debatesh për Kushtetutën dhe varësinë e Presidentit nga Kongresi do të jenë në qendër të ditës.
Ideale do të ishte që të dy palët të gjenin pika të përbashkëta. Një prej tyre do të ishte mbyllja e vrimave në legjislacionin e taksave. Presidenti mund të shkurtojë një numër shpenzimesh ashtu si Republikanët mund të lejojnë rritjen e atyre taksave dhe shpenzimeve që nuk cënojnë aftësinë e Amerikës për të paguar borxhet dhe që shmangin paralizmin e administratës si ka ndodhur në të kaluarën.
Të dyja palët kanë gërshetuar retorikën e gatishmërisë për bashkëpunim me kërcënime për veto presidenciale dhe rrëzime kongresionale të projekt-ligjeve. Mund të thuhet se kanë qenë duke matur njëri-tjetrin si dhe temperaturën e opinionit publik.
Të dyja palët kanë në fakt arsye se pse të bëjnë kompromise. Nga një anë, Presidenti Obama nuk do të zgjidhet më dhe nuk ka arsye pse të shqetësohet se çfarë mendojnë liberalët e majtë. Më e rëndësishme për të do jenë arritjet në histori. Nga ana tjetër, Republikanët duan që të rifitojnë Shtëpinë e Bardhë në 2016 dhe duan të tregojnë përgjegjësi dhe maturi për të impresionuar votuesit e qendrës dhe të pavendosurit. Pra, të dy palët mund të punojnë për interest e tyre duke punuar njëkohësisht për të mirën e Amerikës.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn