als_Latn dik_Latn sag_Latn
Në historinë e marrëdhënieve ndërmjet shteteve në periudha të ndryshme, nuk ka shembull tjetër që të injorohet kryeministri i një vendi që shkon për një vizitë zyrtare, si kjo e Edi Ramës në Beograd. Kanë ndodhur protesta të masës popullore, duke kundërshtuar vizita të personaliteteve, por në asnjë mënyrë në protokollin qeveritar. Këto ditë të vizitës dhe të pas vizitës, mediat këtu në Shqipëri,në Kosovë, por edhe mediat e huaja prestigjioze e kanë komentuar gjerësisht këtë vizitë në mënyra të ndryshme, jo aq për “rëndësinë” e kësaj vizite, sa për incidentet që ndodhën me rastin e kësaj vizite pa shembull tjetër në praktikën ndërkombëtare. Gazetat e Beogradit u mbushën me fotot cullak (nudo) të Edi Ramës pa shembull tjetër në botë dhe Kryeministri serb bëri deklarata fyese publike duke i kujtuar Edi Ramës “shkopin”. Nga ana tjetër Kryeministri i Shqipërisë flet “për shkrirje të akujve, për një faqe të re të marrëdhënieve shqiptaro-serbe”. Tani po kuptohet edhe këmbëngulja e Edi Ramës në kërkesa të vazhduara që të vizitonte Beogradin, anipse disa herë ju anullua kjo vizitë nga qeveria e Serbisë. Këmbëngulja e kësaj vizite konsistonte në dy qëllime kryesore që improvizonte një mëndje e sëmurë. E para ishte një përpjekje për të përhapur një tymnajë në opinionin këtu në Shqipëri, pasi e ashtuquajtura “rilindje” e trumbetuar me aq zell, pësoi një fiasko të paparashikuar në harkun kohor të më pak se një viti si në rrafshin kombëtar, edhe në atë ndërkombëtar. Pasi e bëri çorap gjendjen e mjeruar ekonomike në Shqipëri, për të tërhequr vëmendjen e opinionit, po kërkonte rrugë të reja për daljen nga kolapsi ekonomik dhe politik. Dështimi dhe mashtrimi që Edi Rama i bëri Amerikës me rastin e skandalit “për demontimin e armëve kimike të Sirisë”, mjaft gafa të tjera në politikën e jashtme dhe të brendshme, për çdo dite po e përkeqësonin gjendjen e varfërisë të tejskajshme të popullit. E dyta nga ana tjetër kredibiliteti i Edi Ramës në Kosovë në të gjitha pikëpamjet ishte i barabartë me zero. Me këtë vizitë, ai kërkonte që të bëhej faktor në politikën ballkanike, gjoja si një udhëheqës që po normalizonte marrëdhëniet me Serbinë, në kuptimin sipas tij edhe të dëshirës se Bashkimit Europian, por edhe të bënte “heroin” duke deklamuar “Kosovën e pavarur”. Por rezultoi e kundërta, që kjo vizitë të pësonte një dështim të plotë dhe të acaronte edhe më tej marrëdhëniet e tensionuara me Serbinë. Në fakt, Edi Rama “hodhi spec në qull”, hyri si pykë ndërmjet bisedimeve Kosovë-Serbi që kanë vazhduar në mënyrë periodike që prej një viti, me ndërmjetësimin e Bashkimit Europian. Serbia de facto e ka njohur Kosovën si shtet i pavarur, duke u ulur në bisedime të nivelit të lartë me Kosovën, në zgjidhje të problemeve. Më parë se Rama,vet ish-Ministri i Jashtëm i Serbisë Vuk Drashkoviç ka deklaruar “se pavarësia e Kosovës është një realitet”. Po duket se Edi Rama gjithë kohën ka mërmëritur se çfarë do të fliste në Beograd, duke bërë të guximshmin, ashtu siç edhe deklaronte se “do të shprehej sy me sy me serbët”, ashtu si udhëheqësi i tij shpirtëror Enver Hoxha, që ju thurën këngë e valle, “fol Enver të lumtë goja”, se u fole sy më sy imperialistëve në Konferencën e Paqes në Paris dhe në mbledhjen ne 81 Partive Komuniste në Moskë, revizionistëve në vitin 1960. Ajo që la pa mend të gjithë gazetarët e pranishëm në avionin që përcillte delegacionin, ishte deklarata e Edi Ramës se “në Beograd do të shikoni surpriza”. Kjo vizitë ishte e papërgatitur në axhendën e saj që është kusht themelor i një vizite të nivelit të lartë. Një fjalë e urtë e popullit tonë është se “më thuaj me kë rri, të të them se kush je”. Edhe këshilltari i tij i zgjedhur për çështjet ballkanike Shkëlzen Maliqi,është i biri i një krimineli të dalluar në shërbim të UDB-së jugosllave, në masakra kundër popullit shqiptar të Kosovës. Në këtë pikëpamje, për vetë gjenin e tij, ai nuk kishte se si ta këshillonte për mirë Edi Ramën në raport me marrëdhëniet me Serbinë. Por është vet zgjedhja e tij, zgjedhja e qenieve në kërkim të jetës në simbiozë. Është afiniteti i bijve të ish-kriminelëve që në këtë rast i bashkon mendimi dhe veprimi i përbashkët kundër interesave kombëtare. Me këtë rast po më bie ndërmend një thënie e Napoleonit se “posa që e ka thënë perandoresha, kjo nuk vlen asnjë gjë”. I pari që e quajti “historike” vizitën e Edi Ramës në Beograd ishte Rexhep Qosja. Në të gjithë kontekstin e saj, kjo vizitë ishte një handicap i madh i diplomacisë shqiptare. Sidomos pas ndeshjes së anulluar të futbollit me dt 14 Tetor ndërmjet skuadrave të Shqipërisë dhe Serbisë në Beograd, ku u pasqyrua e gjithë urrejtja ultranacionaliste serbe kundër shqiptarëve, kjo vizitë nuk mund të bëhej. Më e keqja e këtij spektakli makabër është se edhe Presidenti i Serbisë, Kryeministri, Ministri i Jashtëm, ishin në unison me këto thirrje të turpshme, “vrisni shqiptarët”, të një barbarie mesjetare, kundër një populli fqinj të Ballkanit. Dhe përsëri Edi Rama po ngulte këmbë në vizitën e tij, anipse të anulluar. Me këtë vizitë ai u ndodh në vendin dhe kohën e gabuar. Ai duhet “të ndjehet krenar” vetëm se është pas 68 vitesh kryeministri i parë shqiptar pas Enver Hoxhës që viziton Beogradin. Edi Rama shkoi në Beograd si dhia shytë”, që shkoi të vinte brirët dhe la edhe veshët. Edi Rama zbriti në Beograd, në atë pritje protokollare si njeri pa identitet. Ishte hera e parë që një kryeministër i një vendi pritet pa Flamurin Kombëtar të vendit që përfaqëson. Valvitej vetëm Flamuri serb dhe mungonte Flamuri Shqiptar. Një injorim i qëllimshëm dhe arbitrarë i palës serbe. Shqipëria në raport me Serbinë, është anëtare e NATO-s, e aleancës më të fuqishme politike dhe ushtarake të globit. Në këtë aleancë Serbia mungon. Mungon se nuk ka plotësuar kushtet për të qenë e tillë. Nëse Serbia do të kërkojë për interesat e veta strategjike të bëhet anëtare e NATO-s, nuk mundet që të pranohet në këtë aleancë pa votën e Shqipërisë. Atje në Bruksel, në selinë e NATO-s, Flamuri Shqiptar valvitet krenar ndërmjet flamujve të 27 vendeve anëtare. Nuk mundet dhe nuk kishte tagrin që Edi Rama të poshtëronte simbolin e shqiptarëve dhe të zbriste si puthador i Serbisë në Beograd. Nderi i Atdheut e priste që ai duhej të reagonte duke kërkuar vendosjen e Flamurit Kombëtar, në të kundërt deri në bojkotin dhe ndërprerjen e vizitës. Ishte kjo një fyerje e rëndë, që Rama si Kryetar i delegacionit shqiptar duhej të reagonte dhe jo të ulte kokën sikur nuk kishte parë gjë. Edi Rama po shkonte në Beograd jo si kryeministër i një vendi anëtar të NATO-s, me një krenari të ligjshme, por si i zënë në faj, “që po i shtrinte dorën e pajtimit Serbisë” në emër të popullit shqiptar. Po çfarë dore e pajtimit mundet të shtrihet ndaj Serbisë e cila brenda një dhjetë vjeçari të fundit të shekullit të shkuar ka bërë 4 luftëra kundër popujve të Ballkanit. Në këtë kontekst Edi Rama mori atributet e shtetit të Kosovës pa e patur këtë të drejtë, i paautorizuar nga qindra e mijëra nëna kosovare që humbën bijtë e tyre dhe varret nuk u gjenden. Shqipëria nuk ka përse t’i shtrijë dorën Serbisë, kur nga ana tjetër Serbia nuk është aleat strategjik i Shqipërisë. Serbia është e përfshirë në një krizë të rëndë politike dhe ekonomike dhe Shqipëria nuk ka as pikën e interesit që t’i krehë bishtin një shteti me prapavijë kriminale, në masakra të përgjakshme kundër popullit shqiptar të Kosovës. Kosova sot ka shtetin e saj sovran me institucione të njohura ndërkombëtarisht me garancinë e Amerikës dhe të BE. Kjo ishte një çmenduri e Edi Ramës që të shtrinte dorën e pajtimit në emër të popullit të masakruar të Kosovës. Në konferencën për shtyp, Rama ishte konfuz në shprehje, mjaft i frikësuar dhe emocional. Nga njëra anë i bëri elozhe Serbisë se gjoja “sot në Shqipëri dhe në Kosovë është një klasë e re politike që duhet të merren vesh”, çfarë në të vertetë është një gënjeshtër e fëlliqur. Vet gjoja “mikpritësi” Aleksandër Vucic sot Kryeministër i Serbisë, ka qenë bashkëpunëtor i ngushtë i Sheshelit në Partinë Radikale Serbe dhe Ministër i Informacionit në qeverinë famëkeqe të Millosheviçit në gjenocidin dhe masakrat kundër popullit shqiptarë të Kosovës. Në të njëjtin pozicion ka qenë edhe Presidenti Nikoliq si bashkëpunëtor i ngushtë i kriminelit Vojisllav Sheshel dhe ministër i kasapit të Ballkanit Milloshevicit, në luftën barbare kundër popujve të Bosnjës,Kroacisë,Kosovës .
Edhe në Shqipëri, gjendja është pothuajse analoge me Serbinë. Pushtetin e kanë uzurpuar një klasë politike me mendësi bolshevike me kastën e kuqe enveriste dhe ministra janë bërë pinjollët e brezit të dytë të diktaturës komuniste. Vet Kryeministri është i biri i një ish krimineli komunist dhe numri dy i Partisë Socialiste në pushtet është ish Ministri i Sigurimit i regjimit komunist. Në këtë pikëpamje, ka shumë mundësi që Edi Rama të shpresonte për një marrëveshje me homologët e tij të idealit bolshevik. Me këtë rast për të deklamuar trimërinë e tij sidomos në raport me popullin e Kosovës të “thënies sy me sy”, ai lëshoi deklaratën e “Kosovës së pavarur si realitet që Sërbia duhet t’a njohë”.Edi Rama nuk bëri gjë tjetër vetëm shkaktoj reagimin e Kryeministrit serb se “Kosova është Serbi”.Ishte një deklaratë që kohë kishte pa u dëgjuar nga qeveria serbe. Pavarsia e Kosovës ishte një realitet që para 15 vitesh e kishte vulosur NATO dhe Amerika,gjaku i derdhur i mijëra shqiptarëve të Kosovës që çliruan Kosovën. Pavarësinë e Kosovës e kishte vendosur Presidenti Bush i Amerikë gjatë vizitës së tij historike në Shqipëri në vitin 2007, kur deklaroj me solemnitet për pavarësinë e Kosovës se “koha është tani”.Dukej në pamjen e parë se qëllimi i vetëm i kësaj vizite paska qenë se Edi Rama do ti kërkonte Beogradit njohjen e pavarësisë së Kosovës. Ishte kjo një orvatje sigurisht formale dhe e pa shpresë,si të kërkoje gjilpëra në një mullarë me kashtë, pasi Serbia me këto mllefe ultranacionaliste, vetëm me një presion ndërkombëtar mundet që të njohë de jure pavarësinë e Kosovës. Ai vetëm sa i nxiti më tej tensionet ultranacionaliste në Serbi. Deklaratat konfuze të Ramës vetëm sa ishin një shou mediatik. Ishin planifikuar që të nënshkruheshin 17 marrëveshje me shtetin serb, ndërkohë u nënshkruan vetëm tre marrëveshje. Edi Rama e la Beogradin me bishtin ndër shalë, i pa shoqërua jo vetëm nga “mikpritësi” Vuçiçi, por nga asnjë zyrtarë i lartë i qeverisë serbe. Lugina e Preshevës e priti Ramën me dinjitet si Kryeministër të Shqipërisë. Por Rama u tha atyre në kontekstin e gjithë atij fjalimi se duhej të rrinin urtë në pushtetin e Serbisë. Se “atij ja ka dhënë fjalën Vucic se do të interesohej për këtë popull”. Nuk tha asnjë fjalë në atë se çfarë priste populli martir i Preshevës, Medvegjës dhe Bujanocit. Asnjë shpresë që mundet të hiqnin lakun nga fyti i pushtetit të Serbisë. Duhej të prisnin hyrjen në BE që të bashkoheshin në kuadrin e Europës së bashkuar. Po deri në vitin 2020, asnjë vend Ballkanin nuk do të hyjë në BE. Në kufirin me Kosovën, Edi Rama u prit nga Kosovarët “me atë pëlhurën” që e quajti Edi Rama flamurin që u ngrit në stadiumin e Beogradit, me Ismail Qemalin dhe Isa Boletinin. Shkoi në Beograd të bëhej hero, por u kthye si pulë e lagur në Shqipëri.
als_Latn als_Latn