als_Latn dik_Latn sag_Latn
Pastaj tregoi për vrapin e mëngjesit që kishte filluar e shoqja,tashmë ish, para një viti, për edhe palestrën që kishte filluarpara gjashtë muajsh, për orët e vona në punë, për shërbimetjashtë shtetit. Të gjitha këto shenja që makina e saj pongadalësonte shpejtësinë, ndërkohë që ajo e atij ecterregullisht përpara derisa diferenca e kilometrave, boll e madhe përshkak të natyrës, u bë akoma edhe më e madhe.
– Gjithsesi vetmia qenka e tmerrshme!
E kujt po ia thoshte ai këto: mua dhe komshiut të mallkuar? Mbasvetëm një jave?! Nuk i komentuam fjalët e tij. Por filluam tëthoshim se ishim ende të rinj, se jeta ishte akoma edhe shumë egjatë, se rrugët e saj janë plotë me të papritura dhe kush edinte?... ndoshta shumë shpejt jeta do fillonte të buzëqeshtesërish. Nuk di dy të tjerët, por unë as që mendohej se mund tëgënjeja veten me ato gjëra, por minutat rridhnin, makinat tona tëjetës ecnin në të njëjtin drejtim dhe, ç’ishte më erëndësishme, shishet e rakisë rreshtoheshin njëra mbas tjetrëstek këmbët e atij që e kishte sjellë.
Vetëm se të nesërmen, komshiu im i mallkuar se nga vete e psonisnjë libër të bardhë.
Në fakt nuk ishte një libër, në kuptimin e plotë të fjalës.Por ideja ishte që, ato fletë të bardha si dëbora e parë, tëktheheshin në një libër, prandaj dhe u pagëzua me atë emër.Tani... epo mirë, do e them: isha unë që e pagëzova me këtëemër, po nuk besoj se ngjarjet do të kishin rrjedhur ndryshe nëqoftë se atyre fletëve të bardha, të lidhura me njëra –tjetrën në mënyrë profesionale, do i kisha vënë emrin tavë mepatëllxhanë.
A jua kam thënë emrin e komshiut të mallkuar? Më duket se jo.Madje as atë të komshiut të shkretë nuk ju kam thënë, e kammirë? Mos më vini faj: po të kishit parë edhe ju atë që pashëunë në timonin e asaj makine, atë mëngjes, kush e di se sa gjëratë tjera do linit pa thënë.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn