als_Latn dik_Latn sag_Latn
Lista e dëshirave për 2014-n është ngushtuar në veç një dëshirë. Është e thjeshtë, bazike dhe mbarëkombëtare gjithashtu. Bëj o Zot që 2014-a të mos jetë aq keq sa duket.
Është një dëshirë legjitime e njerëzve që jetojnë nën kufirin zyrtar të varfërisë, e shqiptarëve që sapo kanë hapur biznesin e tyre të vogël, e firmave të mëdha që kanë anuluar linjat e prodhimit dhe e emigrantëve që ndjejnë se s’i ndihmojnë sa duhet të afërmit e tyre (të mbetur) në vatrën e infeksionit.
Kriza e urisë që kërcënon gati gjysmën e shqiptarëve, sipas raportit të Bankës Botërore të 2012-s ka planifikuar 2014-n si vit aksioni, prandaj unë lutem që të mos jetë një ngjarje aq e mundur sa ngjan. Për bizneset e fasonit që punësojnë më shumë se 100 mijë shqiptarë, 2014-a parashikohet të sjellë shkurtimin e gjysmës së vendeve të punës, prandaj unë lutem që Edi Rama të mos kultivojë aq shumë urrejtje ndaj punëdhënësve shqiptarë, siç po tregohet në këto 100 ditët e para të paraqametit qeveritar.
Unë shpresoj të mos ketë aq shumë vendosmëri për t’i ndalur njëherë e përgjithmonë investimet qeveritare në zonat e veriut e për të shkatërruar projektin e ndihmës masive ekonomike, edhe pse qarqet e Shkodrës, Lezhës, Kukësit e Dibrës janë më të varfrat e Shqipërisë, por duket se 2014-a do të jetë me të vërtetë një vit i keq e nëse do të dalë ashtu si duket, vështirë se do më bëjë fajde terapia “bane Zot andërr”. Bane andërr identifikimin e frikshëm të Plakut të Krishtlindjeve me Cubin që zbret në dyqanin e lodrave për të siguruar bukën e fëmijëve. Bane andërr këtë identifikim, pasi s’do na punojnë më mrrokllat e trunit, kur çfarëdolloj halabaku, do hidhte xhyben e kuqe e do na prishte haen e fundvitit, si një robinhud anaplla (së mbrapshti).
Perspektiva nuk duket e mirë as për elitat intelektuale. Asnjë shembull s’po inkurajohet dhe ministria (mirëfilli) e kulturës ka njoftuar se s’ka ndërmend ta shpërndajë lojën e çmimeve-qoka, por do ta përqendrojë vëmendjen e saj veç tek njëri syresh. Merreni pak me mend, po kursejmë edhe tek qokat. Është një gjendje dëshpëruese, një gjendje që s’e ngre dot as humorin e shkodranëve, të cilët shquhen për qokat pa pare. Pra, gjatë 2014-s do na duhet të përballemi me më shumë shembuj si ato të fundvitit të 13-s, kur një anëtar jurie, pasi shpërndan çmimin-qokë, flet në shtyp edhe për veprën-qokë, duke shfrytëzuar rastin e duke përmendur edhe ndoca subjekte të tjera, që s’janë objekte të veprës, veç se ishin harruar pa u përfshirë në almanakun-qokë. Kur shumatorja e fijeve të reanimacionit, shndërrohet veç në një fill (sado zyrtar e pompoz qoftë ai), çastin e pushton respekti për frymën e mbrame e jo përpjekja për të mbajtur frymën gjallë.
2013-a ka sjellë tollovi edhe tek zulma mbarëkombëtare për t’u integruar sa më shpejt në BE, e cila në këtë funddhjetor është shndërruar në një zhgënjim kolektiv, që rrezikon të përshkallëzohet në 2014-n. Aq i fortë është zhgënjimi i fundvitit, sa edhe përfaqësues të dëshmisë spikatëse të përkësisë tonë perëndimore që nga koha e Shën Palit, ndihen të fyer e shpallin se s’e duan evropianizimin e të gjithë shqiptarëve, por para së gjithash duan atë harmoninë që po mbizotëron si model, e që europianët e quajnë rëndom e si vëzhgues të hollë si “kriptoislamizim i shoqërisë”. Imagjinoni, po e mbyllim 2013-n nën zhgënjimin e laramanëve që ndjejnë se ingredienti dominant, u është shndërruar nën komunizëm, titizëm e tranzicion, në një përbërës krejt periferik të ekzistencës së tyre. Bane Zot andërr që të mos përmbushet në 2014-n parashikimi për një zulmë mbarëshqiptare kundër Evropës si një kreatyrë albanofobe e për të cilën s’na e ndjen hiç.
Edhe dhuntitë e Zotit po na vihen në rrezik më 2014-n. Drini (Radika) e Vjosa, përfundimisht duket se do ndërrojnë rrugë e do rrëzojnë në brigjet tona më pak ujë, pra më pak energji e vaditje për trojet shqiptare. Llogjet me mbrojtje mjedisi s’janë fort të momentit në këtë vit paranoje që po na troket në derë, por heshtja fatale e kryeministrit tonë dhe ortakëria e ministrit të jashtëm me autoritetet greke e maqedone, flasin për trandjen e themeleve që kujtonim se na ishin dhënë njëherë e përgjithmonë. Prej lumenjve ngjan se do të mbetet veç fraza “na ishte një herë…”, si dëshmi të një realiteti që po na zhbëhet para syve, e jo në kuptimin virtual “deleted” a “eliminated”, por në kuptimin e një horizonti real e prone të patundshme, prej një kryeministri të tundshëm.
Por përtej natyrës është Amerika dhe Prit’e Zot rrezikun që në 2014-n të verifikohet ngrica e fundit të 2013-s që u shfaq në marrëdhëniet me SHBA-të, kumbarën tonë të shumëdëshiruar e të sjellë si dhuratë në dekadën e fundit të shekullit. Nëse ngrica vazhdon, megjithë përpjekjet e të gjithëve për t’i davaritur retë e ftoha ruso-kineze që po fryjnë këndej pari, fajtorin s’do ta kërkojmë tek “Pallati Mbretëror” i Uashingtonit, pasi aty s’ka pikëpyetje sovraniteti, por tek qehajajt e Tiranës, të cilët e kanë sjellë acarin me paaftësinë e tyre emblematike. Prit’e Zot rrezikun në u shfaqtë kjo faqe e zezë, mbasi pas trandjes së themeleve vjen duhia shqiptare. Ajo ka me i marrë përpara të gjithë bartësit që janë futur tash vonë në ekuacionin e marrëdhënieve shqiptaro-amerikane dhe me profilaksinë e kësaj “situate revolucionare”, do na kthejë horizontin real, atë horizont që s’ka ekstremist evropian që na e kthen në virtual. Që nga koha e Shën Palit, në këto anë ka dëshmitarë të kësaj Roje Kombëtare dhe siç thotë kënga popullore, ne, dëshmitarët e 2013-s “ja lamë një namë” 2014-s, që të mos dalë aq keq sa duket. Pa në daltë, nama na thotë: “Bini mor trima, bini!”
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn