als_Latn dik_Latn sag_Latn
Eastwood: Më mirë të jesh me fat se sa i zoti
Intervistë me Clint Eastwoood, i cili së fundi ka realizuar në film muzikor, të quajtur “Jersey Boys”.
Katër herë fitues i çmimit Oscar, Eastwood, ka vënë në ekran historinë e katër djelmoshave të rrugës, që vijnë nga lagjet namzeza të New Jersey dhe kanë arritur famën duke u bërë një nga grupet më komplekse muzikore pop të viteve Gjashtëdhjetë. Shkruar nga Marshall Brickman dhe Elice, filmi interpretohet nga John Lloyd, Erich Bergen, Michael Lomenda dhe Vincent Piazza. Pikërisht përballë lumit Hudson, Eastwood tregon se si një kalifornian doc është zhytur në kulturën italo-amerikane të East Coast të viteve të Gjashtëdhejta.
Clint Eastwood, pse keni vendosur ta xhironi këtë film?
“Më është dukur një gjë që duhej bërë. Është e çuditshme: kurrë s’e kisha parë këtë mjuzikëll, ama kisha dëgjuar të flitej shumë për të. Dikush më pyeti: ‘A do t’ju interesonte?’. E unë iu përgjigja: ‘Do të doja ta shoh’. Ma dërguan skenarin, shkruar nga një shkrimtar i shkëlqyeshëm, po mandej zbulova se nuk ishte ai i spektaklit teatror. Vetëm në Hollywood ndodh që dikush të ta japë një tekst tjetër kur tashmë ekziston një skenar suksesi. Kam parë tri versione të spektaklit, në New York, në San Francisco dhe në Las Vegas dhe i kam admiruar ata aktorë të mrekullueshëm”.
A është e vërtetë se ju keni thënë: duhet të vazhdojmë të risajohemi, përndryshe vdesim?
“S’jam i sigurt se kam qenë aq drastik. Të gjithë, sidoqoftë, jemi të destinuar të vdesim (thotë duke qeshur). Ama unë dua të shkoj përpara në jetë. Nuk dua të rri në një vend as të kthehem mbrapa. Përherë ma ka pasur ëndja të mësoj”.
A është për këtë që në moshën 84 vjeç ende po bëni filma?
“Është e thjeshtë, në të vërtetë. Ende s’më kanë përzënë, s’më kanë thënë ta var më në fund kapelën. S’është e lehtë të bësh filma, ama më pëlqen gjithmonë t’i bëj ballë një sfide të re. Ende argëtohem të bëj gjëra. Mbase kjo gjë s’do të ndryshojë kurrë”.
A është më e lehtë për ju në Hollywood falë faktit se jeni Clint Eastwood?
“A mos po ua ha mendja se janë më pak kërkues me një plak? Jo, s’është ashtu. Po qe se s’korr një sukses financiar, je në telashe në këtë sektor. Po mua s’ma ndien fort. Prezantohem nga e para në çdo rast. Dhe dua të shoh a mos po takoj farë të riu halabak që më përzë nga zyra e tij (përfundon duke qeshur)”.
Duket se te Cint Eastwoodi i vërtetë ka pak ‘Dirty Harry’. Mos ju ka mbetur në fund brenda protagonisti i ‘Inspektori Callagan’...
“Sigurisht se ka. Brenda meje gjenden nga pakëz të gjitha personazhet që i kam interpretuar gjatë jetës”.
A e ka humbur sot Hollywoodi respektin për gjeneratën më të vjetër?
“Kjo është një pyetje e mirë. Mendoj se në përgjithësi, po posaçërisht në një shoqëri të udhëhequr nga të rinjtë, si kjo amerikane, të vjetrit nuk kanë ndikim të madh. Përvoja e jetës, në fund të fundit, çon peshë fare pak. Hollywoodi prore ka qenë, e mbase do të jetë përherë, në kërkim të risisë së ardhshme të madhe. E unë natyrisht s’do të jem edhe gjatë (ngërdheshet).
Ju gjithmonë keni qenë shumë i pasionuar pas muzikës. Sa është e rëndësishme muzika në jetën tuaj?
“Është shumë e rëndësishme. Më ka shoqëruar në të gjitha periudhat e jetës. E dua muzikën. Më qetëson. Më jep paqe. Muzika është reflektim i asaj që je”.
E njihnit Frankie Valli-n?
“E kam takuar ca herë kalimthi dhe e kam parë përsëri gjatë viteve. Nuk isha i dhënë pas muzikës së tij të asaj periudhe, ngase shijet e mia ishin formuar ca kohë më parë. Ama Four Seasons më pëlqenin shumë. Muzika e tyre ishte ku e ku më superiore. ‘Can’t Take My Eyes Off of You’ ishte një këngë klasike e do të kishte qenë edhe në vitet Tridhjetë apo Dyzet, apo në çfarëdo periudhe tjetër. Muzika e tyre ishte shumë zbavitëse. Ka qenë një sfidë e këndshme dhe kam punuar me po ata aktorë origjinalë që kanë pasur një rol vendimtar për suksesin e spektaklit kudo që është vënë në skenë”.
Filmi juaj eksploron paragjykimin etnik të asaj kohe në New Jersey. Ju dukej interesant edhe ky aspekt i historisë?
“Sipas Tommy De Vito, njëri nga anëtarët e grupit, sigurisht se në atë periudhë ekzistonte një paragjykim kundër italo-amerikanëve, përtej vendit të tyre të prejardhjes. Dhe ishte një barrierë që këta djema është dashur ta shembin për ta arritur suksesin. Vërehej qartë në disa skena, kur kërkonin të dilnin nag getoja e lagjes së tyre”.
A keni menduar më parë të bënit një film muzikor?
“Kisha menduar të bëja një remake të ‘Është lindur një yll’, një film që e kam dashur shumë në versionin e tij të parë me Frederic March dhe Janet Gaynor, e do të më pëlqente ta ribëj nga një pikëpamje moderne. Kur e qartësova idenë, shkova te shefi i shtëpisë kinematografike, i cili e kishte ledhatuar këtë projekt, po mandej ishte ndalur. E pyeta veten: ‘Pse ta shtyjmë për më vonë?’. Është një komedi shumë popullore dhe funksionon ende, prandaj duhet të ketë diçka brenda’. ‘Është lindur një yll’, është një vepër që ende ka shumë potenciale të pa zhvilluara, sipas meje”.
Si ndihet njeriu kur s’ka më nevojë të punojë për të jetuar dhe mund të bëjë atë që na bën më të lumtur?
“Kush ka thënë se s’më duhet më të punoj për të jetuar? Ama po, vetëm po bëj shaka. Jeta ka qenë e mirë me mua. Nuk ankohem. Për t’iu përgjigjur pyetje suaj, them se ndihet mirë, shumë mirë. Kur plakesh, ke probleme të tjera, të shëndetit, për shembull. Trupi yt nuk dëshiron më t’i ndjekë urdhrat tua. Ama duhet të shkosh tutje gjithsesi. Ngase s’ke tjetër zgjidhje”.
Ju dukeni goxha në formë. Çfarë po bëni në këtë periudhë për t’u mbajtur me shëndet të mirë?
“Kërkoj t’i shmang purot kubaneze dhe i përshkoj fushat e golfit këmbë në vend se me automobil. Më pëlqen të bëj jetë nën qiellin e hapur dhe ia fus një sy gjumë çdo ditë. Gjumi është gjëja më e mirë që kam zbuluar pas moshës gjashtëdhjetë vjeçare”.
Cilat janë problemet e mëdha që ju është dashur t’i përballoni për ta realizuar një film biografik muzikor?
“Në fund, s’bëhej fjalë për ndonjë sfidë të madhe. Po ta shikosh hollë e hollë, është një spektakël i mrekullueshëm. Më ka dhuruar një thes emocione, ama e kam përballur nga një kënd më realistik. Kur shikohet, aktori duhet të vë karriget mbi tavolinë dhe të zbresë poshtë nga skena. Ka një grumbull gjërash që s’mund të bëhen në një film. Unë jam munduar vetëm ta shqyrtoj historinë sa më hapur dhe me një sens realizmi”.
Me cilat personazhe të Four Season jeni mishëruar më shumë?
“Jam shkrirë në atmosferën e përgjithshme. Jam rritur në një lagje të Oakland të banuar përgjysmë me italo-amerikanë, fëmijët e të cilëve frekuentonin shkollën time. Gjithmonë kam menduar t’i njoh sado pak ata njerëz. Kisha shumë miq në atë komunitet e mes nesh thirreshim Dago (një sharje etnike e përdorur për të gjithë popujt “latinë”), çka nuk ishte politikisht korrekt. Në valët e këngës ‘What a difference a day makes?’, ne këndonim ‘What a difference a Dago makes’. Ka qenë një periudhë simpatike dhe argëtuese (buzëqesh), që më ka bërë ta ndiej thellësisht afërsinë e komunitetit italo-amerikan”.
Ju i keni kapur këta stereotipa dhe paragjykime në film, a është kështu?
“Kemi trajtuar paksa këto probleme. Ka shumë gjëra që nuk mund të heshtën, klishe për italo-amerikanët si për shembull ajo që nëse e qëllon ndonjërin prej tyre, e bën armik përgjithmonë. Nuk e di a ekziston ende ky paragjykim. Kam pasur interesim për këtë ngase i kam kujtuar personat që i kam njohur atëkohë në Oakland, miqtë që i kisha atje. Mandej kam shkuar në New Jersey ku ekziston një rrugë e quajtur Tommy De Vito, e cila i është dedikuar pas suksesit të madh të spektaklit. Por në Oakland s’ka asnjë rrugë që mban emrin tim (nënqesh)”.
Ju dukeni pakëz në film. A mund të na flisni për këtë?
“A do të thotë momenti im Hitchocck? Ma sugjeroi Erich Bergen. Po flinim për një skenë në të cilën ai shikonte televizionin që po transmetonte një episod të ‘Rawhide’ (një nga seritë e para tv të interpretuara nga Eastwood), e atëherë mendova ‘Mirë pra, mund të bëhet’. Mandej e harrova për fare. Po dikush që manovronte televizionin tonë vendosi në fund t’i shtonte ato pamje. ‘Rawhide’ ka qenë rasti i parë kur kam reshtur së interpretuari, pas aq vitesh, pjesë të vogla e role jo shumë tërheqëse dhe kam mundur të mësoj diçka”.
Si ka qenë kjo përvojë me një film dedikuar esencialisht muzikës pop?
“I dua filmat për muzikantë që në këtë rast janë edhe këngëtarë. Ishte një ndërmarrje e lehtë, ngase djemtë janë përsosshërisht rehat. Mora një standing ovation kur u ngrita të shkoj në banjë gjatë spektaklit, gjatë vënies në skenë në Broadway. Dhe mendova se ishte hera e parë dhe me gjasë e fundit që po më ndodhte kjo. Veç e kisha zgjedhur MIchael (Lomenda, që interpreton Nick Massi-n) në atë kohë. Erich-it ia dhashë pjesën e Bob Gaudio-s, të cilin më vonë e pyeta: ‘Prej të gjithë atyre që kanë interpretuar rolin tënd, cili ishte më i miri?’. ‘Erich-u’, u përgjigj”.
Si e keni zgjedhur Vincent Piazza-n, që interpreton Tommy De Vito-n në film?
“S’e kisha parë kurrë (serialin e tij) ‘Broadwalk Empire’, por ishte fantastik gjatë audicionit. Isha në merak për të, ngase po fillonte nga zeroja, mirëpo është i përsosur për pjesën e vet”.
Si vendosët të seleksiononi John Lloyd Young-un, i cili interpreton Frankie Valli-n?
“E kisha parë të impresiononte me këtë rol më teatër. E kisha parë në tri inskenime të ‘Jersey Boys’. Kishte elemente të mira në të tria. Po ky grup ishte i kombinuar shumë mirë. E 1200 replika janë një përvojë e paçmueshme. Thjesht, isha me shumë fat. Seleksionimi i aktorëve për një film është një nga gjërat më të rëndësishme, pas skenarit. Nëse bëhet në mënyrë korrekte, pjesa tjetër pason lehtësisht, përndryshe e ke të vështirë t’ia dalësh mbanë”.Lexo më tepër »
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn scn_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn scn_Latn als_Latn