als_Latn dik_Latn sag_Latn
Genocidi turk mbi armenët dhe ai ndaj shqiptarëve, dy paralele historike!
Nga Elvi Sidheri
Në vitet
a para të shekullit të kaluar, në territorin e asaj që ende quhej Perandoria
Osmane, XhonTurqit vunë në jetë planin e parë të saktë dhe të mirëstudiuar të një
“Genocidi” autentik mbi një popull.
Ai popull
i ngratë që pati këtë “fat” të kobshëm dhe të cilit i ra kjo mënxyrë e padëgjuar
në kurriz, ata ishin armenët.
Perandoria
ku atyre u pati rënë të jetonin, ishte ajo osmane dhe ligjin aty e bënin turqit.
Në ditët
e sotme, si shfajësim historik për prapësirat e pashoqe dhe të pafundme që kanë
ndodhur për faj ekskluzivisht të tyre në atë shtet, turqit modernë gjithmonë gjejnë
arsyetimin se ata s’ishin popullsia e vetme që banonte aty, por atë hapësirë jetësore
e patën ndarë me dhjetëra etni të tjera fatkëqija.
Çështja
thelbësore është që po qe se do të niseshim nga një arsyetim i tillë, faji
historik asnjëherë nuk do t’i jepej përgjegjësve të vërtetë dhe rrjedhimisht
krimet e tmerrshme që kanë goditur botën tonë, përherë do të mbeteshin pa autorë.
Por siç Gjermania
naziste u dënua edhe kolektivisht për shkak të krimeve të saja dhe gjakut me të
cilin shpëlau gjithë Europën, po aq kjo peshore e balancuar e drejtësisë do të duhej
të aplikohej edhe me gjithë të tjerët, turqit sigurisht të përfshirë në këtë arsyetim.
Në momentin
e hapjes më të madhe territoriale të Rajhut të Tretë, gjermanët patën pushtuar
gati gjithë Europën kontinentale dhe nën administrimin e tyre të dhunshëm
ndodheshin shumë popuj të ndryshëm.
Por pa
asnjë dyshim, përgjegjësinë ligjore para drejtësisë për krimet, deportimet dhe
shfarosjen e dhjetëra-miliona njerëzve të pafajshëm anembanë Europës, atë e morën
dhe për të u dënuan vetëm hierarkët e lartë nazistë dhe si dënim përveçse ata u
varën në litar, territoret gjermanishtfolëse u rrudhën, humbën më shumë se
gjysmën e tokave ku banonin gjermanë para lufte dhe në fund ai vend për 45 vjet
u nda edhe në dy pjesë, derisa në 1989-ën, dy Gjermanitë u falën dhe u lejuan të
ribashkoheshin në një shtet të përbashkët demokratik.
Kjo ndodh
kur ligjet zbatohen dhe drejtësia vihet në vend.
Por me
turqit dhe të tjerë të llojit të tyre gjakatar, gjërat kanë vajtur ndryshe e
shumë sy janë mbyllur qëllimisht përpara krimeve të tyre dhe kjo i lejon ata që
sot e kësaj dite të rrinë ballëlartë para botës sikur asgjë të mos kenë bërë, në
vend që të gjenin ndonjë skutë turpi ku të fshiheshin dhe të përpiqeshin ndopak
të lanin mëkatet e tyre.
Për t’u
kthyer tek ajo me të cilën e nisa shkrimin, armenët në vitet e fundit të ekzistencës
së Perandorisë Osmane, përbënin një popullsi shumë të gjallë e cila numëronte
mbi 2 milionë njerëz.
Ata
ngahera kanë qenë të njohur si tregtarë të zotët dhe zonat me banorë armenë gjenden
akoma edhe në ditët tona deri në Lindjen e Mesme (kështu quhet në shqip, ashtu
siç i thonë edhe në Perëndim,
Zona
armene ka në
Armenët
janë një etni shumë e lashtë me origjinë të provuar indo-europiane ashtu siç jemi
edhe ne shqiptarët.
Gjuha e
tyre është po ashtu e dokumentuar si e degës indo-europiane dhe ka mjaft gjuhëtarë
që armenishten, shqipen dhe greqishten e lashtë i konsiderojnë si të të njëjtit
nëngrup të kësaj familje të madhe dhe të nderuar gjuhësore.
Një mërgatë
e vogël armene është gjendur prej shumë kohësh dhe ka bashkëjetuar në harmoni të
plotë mes nesh edhe në Shqipëri. Ajo është përbërë nga
njerëz të nderuar, profesionistë në punët e tyre, profesorë e aktorë të njohur
si për shembull Anisa Markarian, aktorja
e shumë filmave shqiptarë të viteve 80-të, profesori i respektuar i kimisë në gjimnazin
“Qemal Stafa” në Tiranë, Xhovasar Çakmaxhian apo edhe kompozitori shumë i
njohur durrsak Hajg Zaharian.
Por në fundin
e shekullit të 19-të, ndërsa rrokopuja e osmanëve kishte nisur pakthyeshmërisht,
më parë sulltan Abdyl Hamitit II dhe më pas XhonTurqve, u lindi ideja që mbi
popujt kryeneçë të perandorisë të aplikonin sistemin e “zgjidhjes finale”.
Armenëve
atëherë u pati ardhur rradha pasi këtë gjë, rreth 4 shekuj më parë të tjerë sulltanër
turq-osmanë e patën kryer me egërsi të padëgjuar mbi paraardhësit tanë Arbër.
Sidomos përgjatë
periudhës mes rrethimit të Dytë dhe të Tretë të Krujës, politika osmane u
transformua me vendosmëri, nga një mësymje pushtuese, në një sulm shtazarak
shfarosës, i cili synonte që qëndresën e paepur Kastriotase, t’a shtypte me anë
të shkatërrimit total nga rrënjët të gjithçkaje që mbinte në tokat arbërore.
Kështu
hordhitë osmane që ishin lënë përreth kështjellës kryelartë dhe të paarritshme
të Krujës, njëkohësisht ishin të udhëzuara specifikisht që të vandalizonin dhe
të fshinin njëherë e mirë nga faqja e dheut gjithë popullsinë arbërore që gjendej
e pambrojtur jashtë mureve të kështjellave që s’kishin rënë në duart e përgjakura
të turqve.
Siç citohet
të kenë thënë burime të ndryshme të kohës, në Arbëri s’kishte mbetur:”as dhelpër
e as ujk, pa rënë në kthetrat e pushtuesve të botës (siç vetëkonsideroheshin
turqit)”!
Për njerëzit
as që po bëj fjalë, që ndërkohë ishin dhunuar, skllavëruar, djegur, vrarë e
shkretuar ashtu si edhe vendi i tyre.
Por dëshmitarët
e atyre ngjarjeve, e gjenin kështu më të përshtatshme që të përdornin këto fjalë
alegorike për të ilustruar sa më mirë katastrofën që po ndodhte prej dorës së turkut,
në trojet tona arbërore.
Shumë qindravjeçarë
kanë kaluar tashmë dhe të dhënat janë mbuluar shpesh nga pluhuri i kohës por
edhe nga balta që vetë njerëzit i kanë hedhur këtyre fakteve historike.
Si pasojë,
në të kundërt të armenëve, neve shqiptarët, nipërit e atyre arbërve trima, të cilët
me vetëmohimin e tyre legjendar ditën të sigurojnë trashëgiminë heroike të gjakut
tonë Iliro-Arbër-Shqiptar dhe në të njëjtën kohë i bënë vend me shpatë në dorë,
vetes së tyre dhe llojit tonë shqiptar nëpër librat e historisë duke ua thyer
sistematikisht hundët mongolo-osmano-turqve, neve pra nuk i disponojmë numrat e
viktimave, apo faktet që bëjnë që armenët sot botës t’i demostrojnë “gjëmën” që
u pati ndodhur prej turqve.
Armenët
kanë ndërtuar e financuar muze të ndryshëm, fondacione për përkujtimin e atij
holokausti të vërtetë për popullin e tyre të vuajtur.
Në shumë vende
të botës, mërgata armene ka bërë më shumë se të pamundurën, me qëllim që tragjedia
e paparë që u ka ndodhur, të njihet, studiohet dhe po aq edhe fajtorët që e
shkaktuan, të marrin ndëshkimin e merituar.
Sepse
asnjëherë nuk është vonë për të vënë në vend drejtësinë!
Sepse
asnjë popull që harron historinë dhe i cili fsheh plagët e tij, nuk do të ketë një
të ardhme.
Por që mbas
fundit të genocidit ndaj tyre, në 1915-1916-ën, ata kujtesën e asaj që u pati
ndodhur, e treguan brez pas brezi mes njëri-tjetrit dhe më pas edhe tek
audienca ndërkombëtare, të cilës sot e kësaj dite, pasardhësit e atyre armenëve
të masakruar nga bajonetat e thikat turke, i flasin me pikëllim por edhe
krenari lidhur me ato që dinë dhe kanë dëgjuar nga prindërit e gjyshërit e
tyre, duke akuzuar kështu vit pas viti, atë shtet (Turqinë) që ende paturpësisht
mohon një krim të tillë.
Sepse të vuajturit,
të mbijetuarit nuk duhet asnjëherë të qëndrojnë kokëulur, por gjithmonë kryelartë!
Dhe
ashtu, me ballin e ngritur dhe dhimbje, duhet të tregojnë për çfarë u ka
ndodhur.
Ashtu kanë
bërë dhe bëjnë armenët, duke vënë gishtin mbi plagët e tyre akoma të pambyllura
dhe duke treguar nga turqit, të cilët njëherë tentuan t’i vrasin e therin në atë
masë sa të mos mbetej më armen mbi faqen e tokës dhe më pas kundërshtuan e po
vazhdojnë të mos pranojnë me forcë këtë vepër monstruoze të tyre.
Të dhënat
e pakundërshtueshme historike, na thonë po ashtu se, për shkak të rrethanave të
kohës (Luftës së Parë Botërore dhe aleancës Turko-Gjermane), bashkë me turqit,
në ato deportime dhe vrasje masive të armenëve, kanë qenë prezentë edhe shumë oficerë
gjermanë.
Ata
mbikqyrnin “bëmat” gjakatare të turqve ndaj armenëve dhe ndoshta, siç edhe u
verifikua më vonë, aty nxorrën leksione të rëndësishme, mbi deportimet e mëpasshme
që vetë gjermanët do të bënin ndaj hebrenjve.
Rreth 1
milion e dyqind mijë armenë u nisën në “Marshimet e vdekjes”, gjatë të cilave
qindra-mijëra vetë vdiqën nga torturat (si për shembull ngulja e patkonjëve në këmbët
e të deportuarve të cilët ecnin zbathur nëpër djerrinat e përcëlluara nga
dielli të perandorisë), nga sfilitja, uria apo sëmundjet e shumta.
Mijëra
armenë të tjerë u vranë me urdhër të autoriteteve XhonTurke, nga dora e
milicive kurde (të cilët banonin në të njëjtat rajone si dhe armenët dhe
prandaj u përdorën nga osmanët të cilët i vunë dy etnitë kundër njëra-tjetrës) dhe
nga ushtria e rregullt turke.
Edhe më herët,
në vitet 1894-1896 disa kryengritje të tyre ndaj shtypjes kurde dhe taksave
turke, ishin shtypur në gjak dhe shumë fshatra të djegura, si dhe me të paktën 50
mijë armenë të vrarë pas një përpjekjeje për t’a bërë publike ndërkombëtarisht çështjen
e këtij populli nga disa revolucionarë armenë.
Ne jetojmë
në 2012-ën dhe nga genocidi i dytë ndaj armenëve, kanë kaluar 97 vjet, që nga 23-24
prilli i 1915-ës kur nisi plani turk për eliminimin e asaj rrace, me arrestimin
e pjestarëve të elitës armene në Stamboll.
Intelektualë,
gazetarë, shkrimtarë, poetë dhe deputetë armenë të parlamentit turk, u
deportuan drejt humbëtirave të Anadollit
dhe u masakruan gjatë udhës së tyre drejt kësaj vdekjeje brutale.
Të gjitha
këto gjëra, këto tmerre, aspak rastësisht (pasi e kam thënë dhe jam mëse i
bindur, se kur ke të bësh me turqit, rastësia s’ka vend të merret në konsideratë)...ngjajnë
jashtëzakonisht me ato çfarë ka hequr rraca jonë po nga turqit.
Genocidi
turk mbi neve shqiptarët ka nisur shumë më përpara sesa ai ndaj armenëve.
Por
trajtat e tij kanë qenë po të njëjtat, dhe për fatin tonë të keq, genocidi ndaj
nesh ka qenë i vazhdueshëm në kohë dhe i nisur diku 600 vjet më parë, në njëfarë
mënyre lëshon rrezatimin e tij katastrofik për ne shqiptarët, edhe në ditët e
sotme.
Një genocid
që ka filluar siç shkruaja më sipër, me strategjinë osmane gjatë rrethimeve të fundit
të Krujës, kohë kur Mehmeti i II-të, dështimet e njëpasnjëshme dhe figurën
rregullisht të menderosur që bënte para mureve të kryeqytetit arbëror, kishte
vendosur t’a lante në gjakun stërgjyshërve tanë.
Turqit
kishin pasur qëllime të larta në vërshimin e llumit të tyre aziatik drejt Europës
së qytetëruar!
Roma
papale dhe e krishterë, ashtu si Vjena perandorake e Habsburgëve dhe më tej
gjithë Perëndimi, ishin synimi kryesor i turqve.
Në këtë rrugëtim
triumfal të tyre drejt Europës, nga trojet e tyre të origjinës diku në Mongoli,
ata nuk ishin ndalur as nga persët, sllavët e ndryshëm, venedikasit apo
bizantinët e trembur.
Arbërit
kishin qenë të vetmit në Ballkan, që turqve përveçse vasalitetin e ndonjë princi,
u kishin treguar atyre edhe forcën e shpatës.
Kamat arbërore
ishin nxjerrë nga milli (jo “këllëfi” turqisht), ishin bashkuar nën drejtimin e
asaj shpate hijerëndë të Gjergjit nga Kastriotët që sot gjendet në një muze
vjenez dhe me vendosmëri, trimëri e forcë ishin ngulur në mishërat e pushtuesve
turko-mongolë.
Për
turqit, kjo pengesë e pakalueshme që patën qenë arbërit e pabindur, kishte
rezultuar komplet e paparashikuar në përparimin e tyre drejt krahut tjetër të detit.
E
kombinuar me luftën e hungarezëve dhe përpjekjet e rumunëve në veri të rajonit,
me rezistencën e kalorësve të ishullit to Rodit dhe ndonjë betejë detare të Republikës
së Venedikut, lufta jonë ndaj turqve, bëri që avancimi i tyre në thellësi të Europës
të mbetej në tentativë, të ngadalësohej dhe në fund të merrte dërrmën përfundimtare
në rrethimin e dështuar turk të Vienës në 1683-shin.
Për koinçidencë,
gjithmonë kësaj
Viena siç
dihet u shpëtua nga kërcënimi vdekjeprurës turk, kryesisht prej ndihmës së mbretit
polak Jan Sobieski, apo edhe më parë hordhite mongole të Xhengiz Khanit (kushurinj
“të denjë” të turqve) ishin ndalur po nga qëndresa e polakëve dhe e lindorëve në
përgjithësi.
Ndaj
turqve luftuan me mish e me shpirt paraardhësit tanë arbër dhe për shumë vitë ngadalësuan
turravrapin turk drejt Italisë.
Në këtë mënyrë,
edhe ne shqiptarët, ashtu si polakët, biznatinët (rrethimi i Kostandinopojës i
vitit 717 nga kalifati dhe humbja e arabëve që avanconin për në Europë) dhe
frankët e Karlit të Madh (të cilët frenuan arabët që vinin drejt zemrës së Europës
nga Spanja e pushtuar), edhe neve në këtë mënyrë kemi meritën që në një fazë të
caktuar historike, kemi mbrojtur kontinentin tonë ”djep të civilizimit, dijes
dhe kulturës”, nga mbetjet “toksike” mongole
etj, që i janë sulur asaj në një kohë të caktuar.
Por në të
njëjtën kohë, kjo vepër e jona, në këndvështrimin turk të gjërave, është, ka
qenë dhe do të jetë “e pafalshme”!
Dhe si
kundërmasë, turqit e nervozuar vunë në zbatim një genocid ndaj nesh, që ende
nuk ka të ndalur.
Gjendja bëhej
tmerrësisht e vajtueshme dhe Mehmeti i II-të bashkë me mizërinë e ushtarëve të tij
mongolë (dhe ca tradhtarë të pamungueshëm shqiptarë), me kafshërirat e tyre, e
kishin shkatërruar në mënyrë të pashërueshme vendin tonë.
Rinia arbërore
ishte pakësuar e shfarosur në luftërat e pafundme me turqit, ndërsa bashkë me
ushtrinë e Skënderbeut luftonte me shpirt ndër dhëmbë për të mbrojtur vendin.
Disfatat
e rradhës të turqve dhe të lakejve të tyre si tipi i Ballaban Pashës (njërit
prej heronjve të filoturqve të sotëm), sulltani hakmarrës i përgjigjej me
fushata të reja kundër trojeve tona.
Dhe rrugës
ushtria e tij, vidhte e digjte ç’të gjente, të vendosur siç ishin, për të çrrënjosur
çerdhen e rezistencës arbërore, e cila ishte bërë simbol i qëndresës europiane
ndaj pushtuesve turq.
Duke përsëritur
në pafundësi masakrat mbi popullsinë e pambrojtur dhe duke mbajtur Krujën të rrethuar,
turqit sulmuan nga të tëra anët.
Siç shënon
kronisti Kritobul:”turqve asgjë dhe askush nuk u shpëtoi dhe asgjë nuk u mbeti
dot e fshehur nga gjithë ato që s’mund të arriheshin, që ishin të largëta, të egëra
dhe të fshehura”!
“Brenda 15
ditëve gjatë të cilave Mehmeti i II-të qëndroi në tokat tona, hordhitë e shumta
turke u përpoqën të shfarosnin pa mëshirë të gjithë popullsinë e vendit (ARBËRISË)”
Çfarë nevojitet
më shumë se këto fjalë e fakte, për të kuptuar se si qëndrojnë gjërat?
Kjo gjë,
ky genocid i faktuar katërcipërisht nga të gjitha burimet e besueshme të asaj
kohe, ka ndodhur në vitin e largët 1467, pra plot 448 vjet para se të kryhej po
nga turqit genocidi mbi popullin e vuajtur armen.
Turqit
nuk ia dolën totalisht në qëllimin e tyre fatal për fatet e popullit tonë, për
shkak të luftës vetëflijuese me heroizëm të arbërve dhe më pas të shqiptarëve
modernë.
Por neve
këtë rezistencë dhe sfidë për mbijetesë, e paguam shumë shtrenjtë.
Turqit
mbi ne ndejtën për shekuj të tërë dhe si zogj kërrmangrënës u ushqyen me mishin
tonë për një kohë mjaft të gjatë.
Njëkohësisht
prezenca ogurzezë e turqve në trojet tona, lejoi dhe bëri të mundur që korbat e
zinj fqinjë, sllavër e helenër, të gjenin mundësinë që sa herë u jepej rasti të
suleshin edhe ata për të shqyer ndonjë gjymtyrë të trungut tonë etnik.
Ndërsa
genocidi i tyre ndaj nesh vazhdonte dhe turqit rrëmbenin gratë tona nëpër
haremet e tyre, skllavëronin fëmijët tanë dhe nisnin “nizamë” në toka të humbura
të shkretëtirave arabe meshkujt tanë, po aq edhe fqinjët tanë bënin të qetë jetën
e Rum Miletit, që njihte si Zot Portën e Lartë dhe s’i ngatërroheshin aspak
osmanëve nëpër këmbë, derisa një ditë e ndjenë erën putrifikuese që kishte
nisur të vinte nga kufoma e dekompozuar e Perandorisë dhe atëherë u hodhën për
të çjerrur ndonjë tokë tonën shqiptare.
Pas rënies
së rezistencës arbërore dhe pushtimit të kështjellave tona, turqit u kujdesën,
që nga të mundeshin të sillnin oficerë e ushtarë të tyrët, të cilët t’i
vendosnin në tokat tona.
Për shëmbull
(pa pasur personalisht parimisht gjë kundër kësaj shtrese të varfër por njëkohësisht
mjaft të hareshme, të paktën në Shqipëri), në Shkodrën aktuale, shumë burime
tregojnë, se pas fundit të rrethimit të qytetit, aty turqit prunë një numër të madh
njerëzish të cilët ishin të specializuar për shërbime kuajsh.
Këta njerëz
ishin marrë nga Anadolli dhe u vendosën aty pas shpërnguljes së popullsisë vendase
shqiptare dhe sot ata janë romët ose siç i quajnë shkodranët, Magjypët që banojnë
poshtë kështjellës së Rozafës.
Por
genocidi i tyre vazhdoi edhe me asgjësimin masiv po ashtu të trashëgimisë kulturore
dhe qytetare të tonën dhe ikjen masive të shqiptarëve drejt Italisë nga të gjitha
qytetet e mëdha të Arbërisë dhe Moreja e ishujt e Greqisë që banoheshin nga
arvanitasit.
Genocid që
u krye ndaj lidhjes sonë të gjakut me njëri-tjetrin, kur turqit futën mes nesh
përçarjen fetare të mëtejshme duke na sjellë edhe dy fe të tjera veç atyre që kishim.
Genocid që
u ndoq me ashpërsi të jashtëzakonshme ndaj traditave tona të lashta, dokeve dhe
historisë sonë.
Genocid që
në bashkëpunim të hapur të turqve me helenë e sllavë goditi me të gjithë forcën
gjuhën tonë duke ndaluar me çdo mjet që ajo të shkruhej, mësohej e lexohej nga
shqiptarët dhe duke dënuar e vrarë lëvruesit e mësuesit e parë të saj si Naum
Veqilharxhin, Dhaskal Todrin e Petro Nini Luarasin me shokë.
Genocid që
goditi rëndë memorien tonë historike, duke bërë që shumë shqiptarë për shkak të
shtypjes apo shpëlarjes totale të truve, të ktheheshin përfundimisht, sa në turq,
sa në sllavë e sa në helenë.
Genocid që
goditi gati për vdekje zhvillimin tonë ekonomik e kulturor dhe që na la në agimin
e shekullit të Njëzetë, 5 shekuj me vonesë në krahasim më pjesën tjetër të kontinentit
tonë mëmë, Europës.
Genocidi
i turqve ndaj nesh ishte i gjithëanshëm dhe për fat të keq, zgjatimet e
pasojave dhe efekteve të tij, vijnë si tentakula deri në ditët e sotme.
Sepse
turqit, me pushtimin e tyre jo vetëm të pamëshirshëm por edhe tejet prapanik për
nga efektet kulturore që la pas, kanë dëmtuar seriozisht sistemin nervor të popullit
tonë.
Ndër të tjera
prandaj shqiptarët sot jetojnë në kaq shumë shtete (Shqipëri-Kosovë-FYROM-Mal të
Zi-Greqi-Serbi-Itali).
Sepse
turqit me pushtimin dhe masakrat e tyre, ndalën akoma në hapat e saj të para,
rilindjen dhe bashkimin mesjetar të arbërve.
Në atë kohë,
principatat shqiptare të Kastriotëve, Balshajve, Aranit Komnenëve, Gropajve,
Muzakajve, Shpatajve, Zahariajve, Topiajve etj, ishin në zenitin e tyre dhe ndërkohë
Principata apo shteti i Arbërit nga 1190-a deri në 1255-ën, nën dinastinë e
Progonëve, Gjinit dhe Dhimitrit, pati qenë organizimi i parë shtetëror shqipëtar
pas mbretërive ilire dhe shumë më parë se pavarësia e e 1912-ës.
Territoret
e drejtuara nga princërit shqiptarë, hapeshin nga
Vendi gëlonte
nga kultura dhe artet më të zhvilluara europiane lëvroheshin edhe në oborret
princërore arbërore!
Por me
ardhjen e turqve gjithë ky zhvillim ndali dhe retë e zeza të sundimit osman zunë
qiejt shqiptarë dhe rrebeshi i qelbur turk nisi e duket se ende s’ka të pushuar.
Ky
genocid sot mund të ndihet jo vetëm në pasojat territoriale që kanë pësuar
trojet tona, apo kthinën e zymtë kulturore ku akoma gjendemi krahasuar me popuj
të tjerë, por ai dallohet qartë edhe në sjelljet jo vetëm të Turqisë moderne,
por mbi të gjitha të turkomanëve të shumtë, të cilët gjallojnë si bretkosa të etura
për llucë nëpër kënetën erëkeqe filoturke.
Njerëz
nga ata që jetojnë e mbushin ditët e tyre të zbrazura nga çfarëdolloj
veprimtarie tjetër, me sharje, mallkime e mashtrime për Shqipërinë e shqiptarët
në përgjithësi.
Njerëz të
cilëve u vret sytë dhe u duket si thikë që u është ngulur në kraharor, çdo përparim
i Shqipërisë dhe çdo hap që atë e largon nga orienti i errët osmano-turk.
Njerëz që
janë në një rivalitet të hapur me të gjithë armiqtë e tjerë të betuar të Shqipërisë.
Duke
tejkaluar kështu edhe sllavë e helenë e turq, me urrejtjen e tyre patologjike
dhe të lindur që këta njerëz kanë ndaj Shqipërisë, gjuhës shqipe që kurrë s’kanë
dhe s’do të dinë t’a flasin dhe historisë joturke të vendit e popullit tonë e
kulturës sonë perëndimore.
Njerëz të
cilët genocidi turk i ka kthyer në kukuvajka të turqizmës, apo edhe ithtarë të
çdo fqinji antishqiptar dhe të cilëve u rëndon si guri i Prometeut pavarësia e 1912-ës,
kur idhujt e tyre u shporrën nga trojet tona të lira.
Njerëz që
dërrmohen shpirtërisht përballë secilit kongres apo lidhje të madhe shqiptare,
qoftë ajo e Lezhës dikur në 1444-ën, e Prizrenit në 1878-ën, apo kongresi i
Lushnjes në 1920-ën, po aq sa e kanë si plumb dhimbjen nga alfabeti i bukur
shqiptar, i shkruar as në arabisht e as në greqisht a cirilikisht.
Bashkëjetesë
e lidhur pazgjidhshmërisht me ndërgjegjësimin tonë se nacionaliteti ynë vjen
para gjithçkaje tjetër, pra edhe feve tona të ndryshme.
Bashkëjetesë
që është ngjizur nëpër lidhjet dhe martesat e pafundme dhe të lira, mes
shqiptarëve të çdo komuniteti fetar në Shqipëri dhe dikur nga lufta e përbashkët
e shqiptarëve nga secila zonë dhe fe, për të ruajtur dhe krijuar shtetin tonë shqiptar.
Janë këta
trutharë osmandashës, helenëdashës apo edhe sllavëdashës, që s’jetojnë dot pa
sulmuar sa herë t’u jepet mundësia, çdo gjë shqiptare që u
Për këta
tipa, neve jemi siç mendonte edhe ai zagari gjerman dikur (kancelari
antishqiptar Bismark), një nocion historik a gjeografik.
Por për
fat punët qëndrojnë shumë më ndryshe nga çfarë tipat e tillë, apo turqit e të tjerët,
do donin të ishin.
Prandaj në
të vërtetë, sa më shumë që ata gërthasin nëpër gazeta a TV dhe përpiqen të baltosin
Shqipërinë dhe ne shqiptarët, aq më shumë duhet vënë re se nervozizmi i tyre e
ka një shkak dhe ai është që gjërat shkojnë totalisht në të kundërtën e dëshirave
të tyre filoturke.
Kështu
del edhe që genocidi turk mbi neve, ashtu si edhe ai ndaj armenëve, nuk ka
pasur plotësisht sukses dhe s’ia ka arritur qëllimit.
als_Latn war_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn lit_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn pap_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn kam_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ast_Latn als_Latn scn_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn scn_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn kam_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ltg_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn spa_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn cjk_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn srd_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ace_Latn als_Latn als_Latn als_Latn smo_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn lvs_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn fur_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn vec_Latn glg_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn spa_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn