als_Latn dik_Latn sag_Latn
Në librat tanë të këndimit gjejmë fabulën për atë plakun që duke vdekur, u thotë të bijve se ka fshehur një thesar në vresht. Le të gërmojnë pra, atje. Dhe ata gërmuan e gërmuan, por nuk gjetën as gjurmë thesari. Mirëpo kur erdhi vjeshta, vreshta e tyre dha prodhim si asnjë tjetër n’atë vend. Atëherë, i ranë ata në të se babai u kishte dhënë një mësim: zelli dhe jo ari është i bekuar. Mësime të tilla na kanë vënë përpara me hir a me pahir, deri sa u rritëm. “Edhe aguridh edhe do të na japë mend”. “Mëso edhe ca, pastaj fol”. Dihej gjithmonë se ‘ishte përvoja, gjithmonë më të moshuarit ua dhanë atë më të rinjve – shkurt me autoritetin e moshës në fjalët e urta, në formë të zgjatur me llafazanërinë në histori, herë-herë si rrëfenja nga vendet e largëta, pranë vatrës para djemve e nipërve. Ku vajtën e shkuan gjithë këto? Ku ndeshen ende njerëz që arrijnë të rrëfenjë dika për të qenë? Ku gjen sot njerëz që duke vdekur lënë amanet fjalë të tilla, që, si unaza, të kalojnë nga njëri brez tek tjetri? Cilit i vjen sot, një fjalë e urtë në ndihmë? Kush është ai që merr t’i provojë rinisë – duke iu referuar përvojës së tij se ka të drejtë?
als_Latn