als_Latn dik_Latn sag_Latn
Nuk gabojmë nëse themi se Shqipëria jetëgjatësinë dhe lirinë e ka nga bijat e veta. Nga ato që mëkojnë
përjetësisht tek fëmijët dashurinë për mëmëdhenë, për gjuhën e përëndive, për kombin, për dritën, për zhvillimin dhe përparimin. Ato që në të gjitha kohët djepet dhe çerdhet i kanë kthyer në shkolla identiteti, krenarie dhe lavdie. Ato që ngjizin në genet e bijve të vet shqiptarizëm të vertetë. Ato që mënçurisht mbjellin në mëndjet dhe në shpirtrat e krijesave të tyre:mirësi, vëllazëri, drejtësi dhe barazi. Ato me sakrifica sublime kanë shenjtëruar emrin shqiptar.
Një nga këto bija të rralla ka qenë poetja, shkrimtarja dhe publicistja e talentuar Selfixhe Broja (Kolombia). Ajo që në moshën 17 vjeçare ligjëroi e këndoi me zërin e zanave dertet e “Manushaqes” dhe të “Baba Tomorrit” Këngët e saj nuk ishin gjumëndjellëse, por zgjimtare. Ishin të tilla sepse ajo me sytë e mendjes shikonte përtej kohës. Dhe kur u poq kënga e saj ishte himn e kushtrim. Me të në gojë rrëmbeu pushkën dhe ndoqi rrugën e Skënderbeut. Në ato shtigje u përball me demonë dhe me vdekjen, por s’u
frikësua, s’ u gjunjëzua e nuk u tërhoq, Jo se s’ donte të shijonte jetën, por se për të kishte më tepër rëndësi fati dhe ardhmëria e kombit.
Poetesha Pëllumbeshë (Kolombia) e motra e Shotës, e bija e Pirros, në udhët e vetëtimta që zgjodhi, u njoh dhe u lidh pazgjidhshmërisht me birin e Teutës, Xhemal Brojën. Me atë, që kishin të njëjtat pikpamje, shije e ideal: lirinë e Shqipërisë dhe prosperitetin e saj. Me atë që për atdheun” falte dashurinë” nëçdo moment. Me atë djalë zemërbardhë e luftëtar i orëve të para, dhanë fjalë e besë për të bashkuar zemrat dhe për t’i thënë murtajës së zezë: Ndal se ky vend ka zot. Bashkuan armët dhe qëlluan hasmin në lule të ballit. Ecën rrugës së lirisë e kënduan me pushkë e me penë për mëmëdhenë.
Por çuditërisht në kohën që menduan se tëshmë duhej kënduar dhe punuar ndryshe , morën si shpërblim nga ish bashkëluftëtarët, tashmë të shëndruar në lubi, arrestim dhe burgim.
Por çifti Broja nuk u përkul, nuk u thye e nuk u ligështua, por luftoi, qëndroi e jetoi duke pasur flamur mbi flamur dashurinë për atdheun.Ata sfiduan kampet e tipit Mat’hauzen. Mbijetuan dhe rritën fëmijë të dënjë , të mençur dhe të ndershëm, shqiptar të vërtetë. Pas viteve 90 Selfixhja është në krye të proceseve demokratike, të cilat i kish patur në mendje në zemër qysh në rininë e saj. Me krijimin e OBVL-së, Selfixhja është nismëtare e parë e saj.
Poemë nga Selfixhe Broja (Ciu)
Shqipëria
Ndër shekuj
titanë linde ti,
lavdi e Skënderbeut
an’e kënd
shungulloi…
e brez pas brezi
nuk shteri panteoni
në këtë vend.
Të artë e pate djepin,
që qumështin
nëna shqiptare
trimëri,
mençuri,
dashuri për ty
dhe për Liri
mëkoi…
O e shtrenjta,
e denja
Shqipëri.
Por djaj
të mbarsur shejtanë
mallkimin të dhanë
“një monster të lindte”
që vendin ta shmbinte
tejembanë.
Dhe monstra,
me qelbin, larvat,
lukuninë e vet
kolerën përhapi
për pesëdhjetë vjet.
Tokë, qiell e diell
sterroi
Liri, dashuri
e ajkën e atdheut
shfarosi,
genin Shqipërisë ia
transformoi,
“njeriun e shfytyroi!”.
Por koha eci…
mbi nënën e gjëmën
shpërtheu rrufeja,
u tund dheu,
stërnipër Skëndrebeu
kushtrimin dhanë:
“Përpara
për Lirinë,
për Shqipërinë,
t’përmbysim tiraninë!”
Dhe rrezatoi shkëndija
si uragan rinia shtatoren e monstrës
honeve të turpit rrukullisi…
“Epoke e demokracisë nisi.”
Frymëmarrje,
ringjallje,
shpalosën ëndrat shekullore,
shpërthejnë shpirtërat gëzimi,
sëlon poeti, frymëzimi, në sfond
mbijeton “Naimi”.
Burra, gra,
pleq e të ri,
Dhe engjëjt fëmi
brohorasinm Liirnë,
demokracinë.
valviten fjamujt
kuq’ e zi.
Por syçelë
në përkushtim,
gjurmëve
të natës pesëdhjetëvjeçare
i qënmdrojmë në përgjim.
Se kuçedra shumëkokëshe
vrerin, qelbin e helmin
e derdh tinmëzisht,
krimbi lëvrin
aty ku s’e prêt.
Medet!
pas pesëdhjetë vjet dritë,
Lirije, hapoje në botë,
lulëzimi e zhvillimi
krimbi i tradfhtisë
gërryen të helmatisë
themelet e demorkacisë.
Dhe sipari bie:
përçarje, përçartje
vllavrasje,
si kurrë ndonjëherë,
së historinë e Shqipërisë.
Dhe shtyturit, nxitësit,
të shituerit,
te armiqtë e Atdheut,
te mafja në prapaskenë
manipluojnë,
mashtrojnë turmën mjerane
e duart fërkojnë
shpresash t’rikthimit,
të mënxyrës, të komunizmit.
Megafonët ushtojnë,
spiunët skutash kanë dale…
kopukët
nga janë e nga s’janë
ëndërrojn[ë koltukët
e brohorasin: “Urra!”
“Berisha ra!”.
-Kush janë?
Rasat i bishës,
i Khainit bastard,
Bij gjeneralësh të shpifur,
Gjyqtarësh të kurdisur,
vargan spiunësh
të etur për gjak,
për burgje e kampe
torutura,
varre
për shfarosje
të ajkës shqiptare!
Dhe patriotët,
të lënduar, të revoltuar,
pyesin:
-A u shua vallë
Trashëgmi i nderit
e dinjitzetit qytetar,
e lavdisë së Skënderbeut,
e titanëve brez pas brezi?!
-Kurrë jo, e deri në varr!
në këmbë pra,
grusht të bashkuar
në vend për të çuar
lavdinë e të parëve,
ringjalljen e shqiptarëve.
13.03.1997
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn lij_Latn als_Latn als_Latn kea_Latn als_Latn als_Latn tso_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ron_Latn cat_Latn als_Latn als_Latn als_Latn smo_Latn slv_Latn als_Latn spa_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn kmr_Latn als_Latn epo_Latn als_Latn als_Latn afr_Latn als_Latn als_Latn uzn_Latn als_Latn ron_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ltg_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn wol_Latn als_Latn deu_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn isl_Latn kmr_Latn als_Latn grn_Latn swe_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn swe_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ilo_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ewe_Latn als_Latn lvs_Latn als_Latn dik_Latn gla_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ceb_Latn als_Latn als_Latn ban_Latn als_Latn als_Latn vec_Latn kas_Arab als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn dyu_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk