als_Latn dik_Latn sag_Latn
Para ligjit!Alma Lama
Alma Lama
Një nga gjërat që më ka bërë më së shumti përshtypje në SHBA është përgjigja që të jepnin shumë qytetarë të rëndomtë nëse i pyesje për një çështje të caktuar. “Kështu thotë ligji”, ishte aksioma e tyre. Për ta mjaftonte që diçka të sanksionohej me ligj dhe askush prej tyre nuk e vinte në dyshim drejtësinë e tij. Për njerëzit që jetojnë në vendin me demokracinë më të zhvilluar në botë ligji ishte mbi të gjithë, ai respektohet.
Por, një perceptim i tillë për ligjin në Kosovë është ende shumë larg. Si qytetarët, ashtu edhe përfaqësuesit e tyre politikë, kanë prirje t’i zbatojnë ligjet sipas qejfit të tyre. E thënë ndryshe ligji në këtë vend nuk vlen njëlloj për të gjithë.
Mirëpo, ditët e fundit pati një zhvillim të rëndësishëm. Një individ që thyen ligjin, edhe pse është i bindur se ishte i padrejtë, por që me vullnetin e tij pranon dënimin, në mënyrë që të ngrejë vetëdijen e njerëzve për drejtësinë, në të vërtetë është duke shprehur respektin më të madh për ligjin, ka thënë Martin Luter King. Ky është pak a shumë rasti i ish-presidentit Sejdiu, sado që zgjidhjet e tjera nuk ishin edhe aq të mundshme.
Mirëpo historia nuk mbaron me kaq.
Rrëzimi i tij nga vendimi i Gjykatës Kushtetuese do të mbahet mend, përveç të tjerash, edhe për një gjë të rëndësishme. Mbase shumë më të rëndësishme se shkelja për të cilën Sejdiu nuk do të bindet asnjëherë, e që ligjvënësve të Kosovës iu deshën më shumë se dy vjet për t’u kujtuar se libri themeltar i shtetit nuk po respektohej nga i pari i vendit.
Rrëzimi i presidentit do të mbahet mend për “prerjen në besë” që ndërkombëtarët i bënë. E pohuar nga të dyja palët, si nga Sejdiu ashtu edhe nga shefi i institucionit që në Kosovë i bëjnë amin të gjithë, pra ambasadori Kristofer Dell, marrëveshja e xhentëlmenëve në kurriz të Kushtetutës befas u hodh në kosh të plehrave, për t’i hapur rruga respektimit të ligjit. Pse u bë kjo tani dhe jo më herët, apo më vonë, është pyetja që tashmë s’ka rëndësi.
E rëndësishme është se nëse do të kërkonim fajtorët në këtë rast, rezultati do të ishte bashkëfajësia. Në rast se do të kërkonin të gjenin se kush është më shumë fajtor, atëherë nuk do të ishte e vështirë të dilnim në përfundimin: ambicia për pushtet.
Kjo ambicie e tepruar jo rrallë gjatë këtyre dhjetë vjetëve i ka çuar liderët e Kosovës në marrëveshje dhe kompromise të paimagjinueshme, të cilat fillojnë nga ajo e koalicioneve ta panatyrshme, deri tek heqja dorë nga simbolet kombëtare; të mos flasim për pranimin e futjes në vallen e korrupsionit.
Por, ndërsa ambicia e ish-presidentit u ndëshkua në formën më të rëndë, bashkëpunëtorët në këtë pakt, pra “miqtë ndërkombëtarë”, mbeten ende në piedestal.
Lehtësia me të cilën ambasadori amerikan e trajtoi para mediave problemin e shkeljes së Kushtetutës, duke pohuar se kishte pasur një marrëveshje xhentëlmenësh me Sejdiun për mbajtjen e dy posteve, është çështja që duhet trajtuar me vëmendje. Ambasadori u mjaftua me shpjegimin se një marrëveshje e tillë, që ishte bërë sa kohë që ai nuk kishte qenë në Kosovë, që i bie se ishte bërë nga shefja e tij, Tina Kajdanov, binte në kundërshtim me Kushtetutën.
Miqtë ndërkombëtarë, pra, u pa se mund të të marrin në qafë nëse vendos të dalësh mbi ligjin. Pikërisht për këtë arsye, leksioni i presidentit në fakt do të duhej të shkundë mirë të gjithë ata zyrtarë të lartë që shpallin lart e poshtë se ky projekt duhet të bëhet kështu, pasi është sugjerim i amerikanëve, se kjo ndërmarrje duhet të shitet aq e kaq, këtu e atje, sepse na sugjerojnë miqtë ndërkombëtarë, se kjo marrëveshje duhet të arrihet pavarësisht nga kostoja, sepse na sugjeron “Dragodani.”
Ku do të mbështetet ta zëmë kryeministri i Kosovës nëse një ditë ligji do të dalë kundër tij për shitjen e PTK-së, apo aseteve të tjera të rëndësishme për këtë vend? Si do të justifikohet klasa politike e Kosovës nëse në bisedimet e ardhshme me Serbinë do t’i japë Veriut status special, një shtet brenda shtetit, ose më saktë do t’i fusë thikën në shpinë vetvetes?
Nuk ka diskutim se Ambasada Amerikanë ka një pushtet të fuqishëm në Kosovë, se ambasadori amerikan, sidomos kur bëhet fjalë për Kosovën e vogël, e të shpëtuar nga SHBA-ja, është një lloj “mbreti” që i ecën fjala kudo, mirëpo tentativa për të përdoruar këtë si justifikim për të dalë mbi ligjin është e patolerueshme.
Edhe presidenti do të duhej ta dinte se sado xhentëlmenë të jenë diplomatët amerikanë, në fund të ditës ata përkulen para ligjit. Është në traditën e tyre dyshekullore që t’i shohin amendamentet e Kushtetutës së shtetit të tyre, si librin e shenjtë.
E pra ka ardhur koha që edhe politikanët në Kosovë ta respektojnë Kushtetutën dhe ligjet që rrjedhin prej saj, sikurse librat e shenjtë. “Bindja ndaj ligjit është e detyruar, nuk kërkohet si nder”, ka thënë presidenti amerikan, Theodore Roosevelt.
Komente
-
Blerimi
06.10.2010 - 22:40
Pervoja e qytetareve iu ka mesuar se nese dikush eshte ngaterruar ne dicka, e mira e se mires qe ta le zhgaterrohet vete nga lemshi Me vjen mire qe s kam ndergjegje te atille te cilen duhet gjithnje ta llastoj e ta perkdhele si ndonje qengje te smuar Une nuk kam haber se ku gjendet tash ligji...dhe hove hove ndalesha aty ketu ne vend dhe si te cuditesha ne e kisha pare ndonjehere ligjshmerin dhe kushtetutshmerin, "madje as qe isha ngusht ta shoh" ?! Ska gje me te lehte se te promovohet e verteta. Pergjegjesia e ish presidentit eshte se nuk i pranon pergjegjesit qe dalin nga ligji...dhe deri sa e gjen besimin s'do te arin te sherohet as me ujra me te mira te...Mbase tash qytetari do te jete i knaqur, ndoshta do te kete mjaft muzike, melodite qe i kane degjuar u tregojn mesele bagetis dhe..
glg_Latn glg_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk tur_Latn unk als_Latn