als_Latn bos_Latn ron_Latn
Zoti, e verteta dhe pafundesia
Vetmia nuk duhet te “durohet”, por ajo duhet te jetohet ne menyre te plote si nje dhurate qe nandihmon te jemi me afer se Vertetes. Zoti, ne te vertete, eshte Nje. Dhe duke qene Nje eshte perkryeshmerisht vetem. Per te imituar Zotin Nje eshte e rendesishme qe pervoja e vetmise te perjetohet si dhurate e thelle e njesimit me Njeshin. Nga ana tjeter, ne fund te te gjitha pervojave me te verteta te jetes mbetet nje vetmi qe na ve kundruall vetes sone pra se Vertetes. Per me teper, askushs nuk mund te hyje deri ne fund ne vendime e ne gjendje qe jane e duhet te mbeten te fshehura ne vete. Keshtu, larg nga te qenit mallkim, çdo vetmi (edhe ajo qe ne e kerkojme vete) mund te jete nje rast i mire per te kultivuar pjesen tone me fisnike. Pra nuk mund te menjanohet nje ftese e tille.
Perballe Pafundesise
Frika nga e Verteta shkaktohet nga tmerri perballe pafundesise (heshtje e perjetshme, hapesira te pamatshme). I gjendur perballe se pakufishmes, njeriu pushtohet nga nje ndjenje marramendjeje, I perfshire nga nje realitet i paane qe e mbeshtjell. “Kur verej jeten time te shkurter tek gelltitet nga perjetesia qe e paraprin dhe e ndjek, hapesira e vogel qe pushtoj e edhe ajo qe shoh tek humbet ne infinitin e paane te hapesirave qe nuk i njoh e qe nuk me njohin, tmerrohem dhe mahnitem duke pare veten me shume ketu sesa atje, sepse jam sot me shume se atehere. Kush me ka vendosur ketu? Si pasoje e urdherit dhe e vepres se kujt jane destinuar per mua ky vend dhe kjo kohe?” (Blaise Pascal, Fragmente, 68).
Perditshmeria e besimit
Besimi nuk ka nevoje per gjeste te bujshme dhe veprime fenomenale per t’u mbajtur: ushqehet vetem me qendrueshmeri ne historine e çdo dite. Shpesh, perpjekja per ta vene ne prove perms manifestimsh te dukshme, ne vend te perunjesise dhe durimit te mundimeve te perditshmemundesisht edhe duke e fshehur nga syte e shumices-, eshte perpjekje e fuqishme djallezore. Nuk ka lidhje vazhdimesie mes besimit dhe veprave e mes veprave dhe shenjterise. Besimi eshte gjithmone miratimi i se Vertetes. Jo besim se do te ndodhe diçka e veçante, por besim ne Miresine qe ndodh ngahera. Hebrejte perdornin termin “dabar” per te treguar Fjalen e Zotit, e cila mandej besohej. Dabar eshte fjale, por do te thote edhe veprim, ngjarje, histori; ne te vertete, fjala e Zotit vepron- dhe shnderrohet ne ngjarje qe skalitet ne histori- pikerisht ne çastin kur shqiptohet: thuhet se eshte fjale efikase. Nepermjet fjales (dabar) qe bere qielli, toka dhe gjitheçfare ajo permban. Çdo premtim (= fjale) e Zotit permbushet. Shpesh besimi me i madh- le te hamendesojme se mund te behet nje vleresim sasior- eshte ai qe vepron veç ne vetvete, besim i zhveshur dhe i shperfaqur ndaj çdo rreziku, njerezor e hyjnor, I qendrueshem ne synimin per t’u kredhur ne thellesite humnerore te se Vertetes.
Oqean i Pafundem
Shpesh e Verteta eshte perkufizuar si nje det i pafundem, si nje oqean i thelle ne te cilin mbyten mendimet tona, ankthet tona, jeta jone, qenia jone. Nje varg i poetit Xhelaludin Rumiu, duke ia autoresuar keto fjale Zotit, Te Dashurit: “Ne oqeanin tim ti je nje pike: perse vijon te flasesh ende? Mbytu ne mua, dhe shpirti guacke te behet mbushur me perla!”. Augustin Guillerand shkruan: “Oqean i pafundem, fundi i te cilit hapet sa me shume qe ben perpara, gjeresia e te cilit shtrihet pa fund. Lavdia jone dhe hareja jone eshte te kemi nje Ate qe na ben te kapercejme pafundesine. Ne gezojme keshtu per ate qe nuk do te kuptojme; ne ekzaltohemi qe nuk kuptojme. Per nje krijese, te shohe Zotin eshte te shohe qe Ai eshte me i madh se gjithçka, se ajo qe krijesa sheh eshte Ai, eshte me te vertete Ai, eshte me te vertete Qenia qe eshte e qe dhuron. Krijesa sheh se Ai eshte, krijesa sheh se Ai dhuron; por askush nuk sheh gjithe çfare Ai eshte e dhuron. Ai eshte ne nje gjendje thjeshtesie te pakonceptueshme, unike, qe i kapercen te gjitha fjalet tona e te gjitha idete tona”.
Burimi: Gazeta Standard
als_Latn als_Latn zul_Latn als_Latn als_Latn als_Latn zul_Latn als_Latn als_Latn