als_Latn dik_Latn sag_Latn
Xhamia është pasqyrim i identitetit islamik dhe ashtu si flladi i mëngjesit freskon dhe siguron zemrat. Kur kumbon zëri i ezanit, njerëzit e mbushur me dashuri afrohen drejt këtij deti të pafund dhe me hapa të nxituar shkon drejt xhamisë. Në radhët e namazit, shpirtrat e mbushur me qetësi dhe në një atmosferë të mbushur nga aroma e engjëjve, përfshihen nga uniteti, dashuria dhe solidariteti. Xhamia është shtëpia e Zotit. Është i vetmi vend i sigurt ku mund të gjejmë strehim nga rrëmuja dhe shqetësimi i përditshëm i kësaj bote materialiste. Është një vend i qetë i cili i fton të gjithë të bashkohen me njëri tjetri si një zemër, pa marrë parasysh racën dhe etninë. Pllakat e kaltra të Mihrabit janë simbol i ujit të kulluar, ndërsa lulet që dekorojnë xhaminë, simbolizojnë Parajsën. Në xhami besimtarët ashtu si pikat e ujit, bashkohen me njëri tjetrin duke krijuar një det me unitet. Të gjithë përkrah njëri tjetrit dhe përballë Zotit Një, drejtohen drejt një Qabe duke adhuruar dhe falënderuar Zotin e Madhërishëm. Prandaj kanë thënë se xhamia është një urë për të arritur tel Zoti pa ndonjë ndërmjetësim. Ajo është një busull që të orienton në rrugën e drejtë dhe është një pikënisje e zbrazjes nga kënaqësitë e vogla dhe kalimtare të kësaj bote për ndarjen nga llumi i mëkateve dhe për arritjen e ndjenjës së krenarisë dhe madhështisë.
44 vjet më parë në vitin 1969, xhamia Al Aksa kibla e parë e myslimanëve dhe djepi i profetëve dhe të dashurve të Zotit, u dogj nga një sionist ekstremist me qëllim që të shkatërrohet vlera historike dhe fetare e kësaj xhamie. Edhe më vonë sionistët kanë kryer agresione dhe ofeza të ndryshme ndaj këtij vendi të shenjtë dhe janë përpjekur për krijimin e kushteve për shkatërrimin e plotë të kësaj xhamie. Ndjekja e xhamisë Al Aksa nga sionistët u përballë me reagimin e ashpër të myslimanëve dhe të dijetarëve myslimanë në të gjithë botën, me kërkesë të RII, OBI 21 Gushtin e emërtoi si Dita botërore e xhamisë, me qëllim që kjo tragjedi të kujtohet gjithmonë. Një tjetër qëllim ishte që të inkurajohen myslimanët që të zhvillojnë këto vende të shenjta dhe të shtohet prania e tyre nëpër xhami. Xhamitë janë vende të cilat shkëlqejnë si xhevahir në shtetet islamike. Sipas shkrimtarit egjiptian Muhamed Huseinin Ikal: "Në vendet islamike vërehet një institucion, fuqia e të cilit nuk mund të krahasohet me asgjë dhe ky institucion është xhamia. Me këtë institucion nuk mund të kryesh bisedime të fshehta apo të japësh ryshfet, sepse një veprim i tillë konsiderohet si ofezë ndaj besimeve më të forta e më të thella të njerëzve. Xhamia ka krijuar për njerëzit një vend, i cili nuk mund të depërtohet as nga policia sekrete më e fortë. Njerëzit e mbrojnë xhaminë me gjakun e tyre. Feja në jetën e njerëzve të thjeshtë krijon një rreth sigurie, simbole të të cilit janë xhamia dhe Kur'ani".
Xhamia është vendtubimi i njeriut më të madh në histori, Profetit të nderuar të islamit (s.a.v.s.), i cili në këtë vend qiellor mblodhi njerëzit duke përcjellë tek ata zërin e besimit, dashurinë, vëllazërinë, barazinë, moralin dhe diturinë. Në bazë të historisë, Profeti i nderuar i islamit është themeluesi i xhamisë së parë. Kjo xhami i hapi dyert për racat dhe etnitë e ndryshme për arabët, axhamët, të bardhët e të zitë. Ai ishte një vend kur mësoheshin njëherazi dituria, morali dhe veprimi, ku njihej e drejta dhe obligimi dhe ku shpirti dhe trupi merrnin fuqi të reja. Xhamia e Profetit (s.a.v.s.) ishte një vend ku njerëzit ftoheshin në islam dhe njëkohësisht mësonin shkrim e lexim dhe shkenca të tjera. Njerëzit duke shkuar në xhami dhe duke u takuar me Profetin, merrnin prej tij udhëzime personale dhe sociale dhe njiheshin me zhvillimet në shoqëri. Profeti i Zotit (s.a.v.s.) edhe me përfaqësuesit e shteteve të tjera takohej në xhami, atje gjykonte, atje përpilonte edhe planet e ushtrisë myslimane, ndërsa në kohë paqe, mësonte dhe edukonte besimtarët. Që nga ajo kohë xhamia fitoi një rol qendror në jetën e myslimanëve dhe u bë baza formuese e civilizimit islamik. Si rrjedhim, xhamitë në sistemin social-politik të myslimanëve, nuk kanë patur vetëm rol fetar, por edhe rol politik, social, ekonomik, gjyqësor dhe madje edhe ushtarak. Për këtë arsye, artistët myslimanë janë përpjekur shumë që në ndërtimin e xhamive, të shfrytëzojnë nivelet më të larta të artit, ku zemrat dhe shpirtrat e lodhur të njerëzve të gjejnë prehje. Ata kanë zgjedhur format më të holla artistike, për të krijuar një parajsë të vogël në tokë, me qëllim që në këtë parajsë të bukur e të pakrahasueshme, njeriu të mendojë vetëm për Zotin dhe Parajsën e përjetshme. Qetësia dhe siguria e zemrës dhe e shpirtit, është konsideruar si ndikimi më i rëndësishëm i pranisë në xhami. Qetësia shpirtërore bëhet shkak që njeriu të distancohet nga veprimet e pakontrolluara. Nëse pjesëtarët e një shoqërie arrijnë qetësinë e brendshme, ajo shoqëri do të ketë nivel të lartë të shëndetit social. Xhami është vendi më i mirë për garantimin e qetësisë së brendshme të njeriut. Një nga shkrimtarët jomyslimanë me emrin Xh. Hug thotë: "Xhamia në vendet islamike konsiderohet si një strehë për tu distancuar nga jeta e trazuar dhe plot halle e qytetit. Mijëra njerëz çdo ditë mblidhen në sheshin e xhamisë dhe bashkërisht bëjnë sexhde në drejtim të Qabesë që ndodhet në Mekë. Në të gjithë botën besimtarët myslimanë bashkohen në këto vende të shenjta ashtu si grimcat e hekurit i bahskohen magnetit. Secili nga këta njerëz në këtë tubim të madh social adhuron Zotin e Madhëruar dhe zhytet në një heshtje dhe qetësi të brendshme, e cila për ne perëndimorët është e panjohur". Ernest Lenan, filozof francez, në lidhje me këtë thotë: "Unë futem në xhamitë e myslimanëve vetëm kur përfshihem nga ndjenja e zilisë që s'jam mysliman". Orientalisti i njohur anglez Thomas Arnold, në lidhje me emocionin e namazit të xhematit në xhami thotë: "Nuk ekziston asnjë njeri i cili gjatë jetës së tij të ketë vërejtur radhët e gjata rreth 15 mijë myslimanëve në xhaminë e madhe të Nju Delhit, në të premten e fundit të muajit të Ramazanit, ku çdo lëvizje e tyre demonstron shenjat më të mëdha të besimit dhe të mos jetë ndikuar thellë në zemër dhe të mos ketë vërejtur supremacinë e dukshme të këtij lloji adhurimi në krahasim me ritet e feve të tjera".
Padyshim ajo çka e dallon xhaminë nga vendet e tjera, është se në këtë vend adhurohet Zoti Një dhe i Vetëm. Megjithëse ekzistojnë forma të ndryshme të adhurimit dhe megjithë ndryshimet e pjesshme e të përgjithshme të fe të ndryshme, shpirti i përgjithshëm që ekziston në këto forma adhurimi, është lidhja me Zotin si Krijues i Gjithësisë dhe fuqi absolute e botës. Imam Aliu (as) ka thënë: "Ai që shkon në xhami, përfiton një nga 8 gjërat: Vëllain besimtar që e ndihmon atë në rrugën drejt Zotit, diturinë që e orienton në rrugën e dijes, shenjë që bëhet shkak për forcimin e besimit, mëshirën e Zotit që e pret për një kohë të gjatë, fjalën e urtë që e largon nga ndyrësitë, fjalën që e udhëzon, largimin nga mëkati i frikës apo mosbindjes ndaj Zotit.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn