als_Latn dik_Latn azb_Arab
Për shumë njerëz, shtëpia është kështjella e tyre. Por, për një prind me fëmijë autist, shtëpia shpesh bëhet një fortesë. Udhëtimet pa brenga në kopshtin zologjik apo park? Ato nuk do të ndodhin – jo pa planifikime të mëdha dhe masa, gjithsesi. Por kjo nuk do të thotë që ju duhet të jetoni në një gjendje të vazhdueshme të stresit dhe frikës. Gjeni mëposhtë, çfarë kanë bërë disa prindër të tjerë për të mbajtur fëmijët e tyre autist të sigurtë - dhe çfarë mund të bëni ju, poashtu.
Lisa Moriarti është nëna e dy djemve binjakë autist, Stiven dhe Xhek, dhe merr të gjitha llojet e masave për të mbajtur larg, bijtë e saj nga zona e rrezikshme: “Ne kemi një shul në derë të dollapit për t'u siguruar që ata nuk e marrin në asgjë... një sistem alarmi në shtëpi, kështu që ne jemi vigjilent kur hapet dera, kështu që unë e di nëse ajo hapet, dhe të gjitha ilaçet i mbajmë në një vend qendror në shtëpi, në mënyrë që askush nuk e ka mundësi që ti arrijë ato.”
Shqetësimi më i madh i Lisës është siguria e përditshme: Mbajtja e djemve të sigurtë në dhomën e tyre, gjatë natës kur ajo është në gjumë dhe kur nuk i ka nën vëzhgim, veçanërisht për shkak se, ajo thotë, "Ne nuk e dimë se çfarë do të bëjnë në momentin tjetër."
Ajo nuk është e vetme. Denisa Norton është nëna e 7 vjeçarit Bler, një djalë autist. Djali i saj është një "vrapues" - ai vrapon ose endet jashtë, pa e kuptuar që mund të has në ndonjë rrezik të mundur - kështu ajo i di të gjitha për panikun që mund të pasojë kur një fëmijë zhduket. “Kur stresohet, ai vrapon dhe fshihet, kudo që mundet, sa më larg që mundet” – shton ajo. “Më së keqi ishte kur ai u fsheh në një makinë të hapur në 42 shkallë Celsius, ditë vere, e kam gjetur atë në prag të fikët, ishte shumë e frikshme”. Si përgjigje, familja e saj rregullisht mundohet ti mësojë Bler-it në cilat vende të sigurta të fshihet, kur te ndihet i stresuar, por, siç thotë ajo, "kjo është një punë në progres."
Dhe pastaj ka histori me mbaresa vërtetë tragjike. "Kedan, djali im i çmuar, u zhduk nga sytë e mi për pesë minuta duke parë TV. Pesë minuta të shkurtëra dhe jeta ime është ndryshuar përgjithmonë tani," shkruan Sandra. Ajo humbi djalin e saj autist Kedan, kur ai iku nga shtëpia duke rendur pas topit të tij duke rënë në një pellg aty pranë.
Babai i Kedanit, e gjeti atë, pas pesë minutash... por djali ishte mbytur tashmë. "Unë dua të shoh atë dhe ta përqafoj aq shumë por nuk mundem. Qaj vazhdimisht duke dëshiruar që ta mbajë përsëri."
Fatkeqsisht, kjo është vetëm një nga ngjarjet të cilat i dëgjojmë në vitet e fundit. Përderisa shumë fëmijë janë tërhequr nga uji, shumë fëmijë autist duket që janë të fascinuar nga ai - ata janë të patrembur.
Pra, kujdes të veçantë duhet të keni nëpër pishina, pellgje, liqene, burime, kazanë të nxehtë, vaska dhe madje edhe kova – të mësuarit e fëmijës tuaj për të notuar, duhet të jetë një prioritet që në fillim.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn