als_Latn uzn_Latn dik_Latn
HISTORI NGA JETA
Ia kushtova jetën nënës sime…
- 718 Lexime
- July 27, 2014
- Nga A.
- në Histori nga Jeta
- 0 Komente
- Ndrysho
Kam lexuar në gazetë e sidomos ne gazetën tuaj histori shumë të bukura, mjaft tërheqëse dhe shumica e tyre kanë qenë histori të dhimbshme, prandaj vendosa t`ju shkruaj historinë time e cila është një histori shumë e bukur, tamam si histori hirusheje. Kam lindur në vitin 1965, në Tiranë. Në moshë shumë të vogël më vdiq babai dhe mamaja ime u sëmur nga një paralizë; nuk lëvizte njërën këmbë dhe njërën dorë. U detyrova të lija shkollën dhe të mos vazhdoja më tej se klasa e tetë.
Kjo gjë bëri të mërzitesha shumë. Isha shumë e vogël e ndërsa shoqet ishin ende fëmijë e prindërit e tyre ua plotësonin çdo dëshirë, unë isha kthyer në një prind për mamanë time. Në fillim erdhi tezja të më ndihmonte, por shpejt, ajo u lodh e u mërzit me këtë punë. Ishte e vështirë të përballoje çdo orë e minutë këtë gjëmë që na ra. Në çdo orë të ditës e natës duhet të ishe në gatishmëri, t’i gjendeshe pranë kur mami të kërkonte, por koha kalonte dhe unë ia mora dorën kësaj pune. Ashtu, e vetme, përballoja çdo gjë; vetëm gjendja ekonomike nuk ishte e mirë.
Pavarësisht ndihmës që na jepte shteti, nevojat ishin shumë më të mëdha, por ne të dyja ia dilnim mbanë dhe ndjeheshim shumë mirë me njëra-tjerën. Asaj i pikonte zemra tek më shihte një vajzë të re mbetur pas karriges me rrota të mamasë e këtë ma shprehte shpeshherë. Më thoshte se më mirë të kishte vdekur sesa të më bëhej barrë mua, por unë i thoja se isha vajza më e lumtur në botë që kisha një mama të tillë. Në fakt, edhe thellë brenda meje, për asnjë çast nuk u mërzita me mamanë time gjatë përkujdesjes që tregoja për të. E doja shumë dhe ky ishte një detyrim për mua, por unë kisha harruar të jetoja jetën time. I kisha kaluar të njëzetat dhe akoma nuk kisha rënë në dashuri. Kjo nuk kishte ndodhur vetëm për faktin se unë isha gjithmonë me mamanë, por edhe kur dilja nuk më kishte ngelur syri te ndonjë djalë, nuk kisha ndjenja për askënd. Pak nga pak, arrita njëzet e pesë vjeçe dhe mamaja tani ishte më mirë se më parë. Këmbën kishte filluar ta lëvizte nga pak dhe karrigen me rrota e kishte zëvendësuar me paterica, por prapë se prapë nuk e lija të dilte vetëm. Vetëm unë isha pak më e lirë sepse e lija pa merak vetëm në shtëpi e mund të dilja. Megjithëse kisha pak shoqëri, shumicën e shoqeve i kisha në moshë më të madhe se unë, ishin shoqet e mamasë. Daljet e mia filluan të shpeshtoheshin dhe, nganjëherë, merrja dhe mamanë me vete. Ne të dyja ndiheshim shumë mirë së bashku dhe të gjithë njerëzit na shikonin e na thonin se ishim çifti nënë-bijë më i qeshur që ekzistonte.
Si gjithë vajzave të tjera, edhe mua më kishin mbetur sytë më në fund te një djalë. Në fakt, ai ishte pak në moshë, por prapë se prapë, po i them djalë. Edhe ai m’i ngulte sytë sa herë që i kaloja pranë, madje kishte pak kohë që e pinte kafen në lokalin ku unë e pija gjithmonë. Kjo kishte rënë në syrin e mprehtë të banakieres, që tashmë më njihte mirë mua e mamanë dhe ishim bërë mike. Një ditë, mamaja po përtonte të dilte dhe kështu, dola vetëm. U ula si gjithmonë në të njëjtin lokal. Nuk kishte njerëz në atë kohë, kështu që banakierja u ul të më shoqëronte. Në bisedë e sipër, ajo më tha:
– Ka disa ditë që më ka pyetur një djalë për ty. Më pyeti gjerë e gjatë… ishte shumë i interesuar për ty.
– Po kush është ai? E njeh? – e pyeta.
– Është një klient i yni. Në fakt, nuk ka shumë kohë që vjen në lokalin tonë, por unë e kam patur komshi te shtëpia e mamit. Janë familje shumë e mirë! Menjëherë e kuptova se për kë e kishte fjalën. Nuk i rashë në sy që e kuptova, kështu që vazhdova lojën.
– Po çfarë të tha për mua? – Më pyeti sa vjeç je, a punon, me kë jeton e shumë gjëra të tjera që duhet të dijë një mashkull për vajzën së cilës do t`i propozojë. Hë, si thua, do ta njohësh, të pish një kafe me të?
– Nuk e di… – ngurrova unë – megjithatë, ç’do më bëjë një kafe? Mirë! Meqenëse je ti në këtë mes, po pranoj.
– Ashtu të lumtë! Do ta shohësh që nuk do të pendohesh… Ditën tjetër i thashë mamit se do të shkoja te minibashkia për letrat e kempit të mamit dhe kështu, u takova me të.
Ishte një burrë nja 40 vjeç, por shumë i mbajtur. Ai u prezantua duke më treguar se kishte qenë një herë i fejuar dhe ishte ndarë për arsye se ajo e kishte tradhtuar me shokun e saj të ngushtë. Që atëherë, ai e kishte humbur besimin te femrat. Të gjitha sa kishte takuar, nuk ia kishin mbushur syrin për ndershmëri. Ishte nëpunës, megjithatë, përveç kësaj, kishte edhe një dyqan ushqimor ku kishte punësuar persona të tjerë. Më pyeti edhe mua dhe u ndjeva shumë keq kur i thashë se nuk kisha punuar kurrë sepse kisha vetëm tetë vjet shkollë.
Ai më tha: – Nuk duhet të kesh turp, madje ti duhet të krenohesh me gjestin që ke bërë. Ti ndihmove nënën tënde dhe kjo t’i shton vlerat dyfish. Pastaj, në këtë kohë mund ta bësh shkollën në çdo moshë, mjafton të kesh dëshirë… – Po, kam shumë dëshirë! – i thashë me një zë – Edhe pse e kam lënë shkollën, nuk e kam hequr kurrë librin nga dora. Gjithmonë lexoj dhe është ëndrra ime të shkoj në shkollë. – Këtë ëndërr do të ta bëj unë realitet! – tha ai dhe më shtrëngoi dorën që e kisha vënë mbi tavolinë. Ngrohtësia e dorës së tij më bëri të provoja një ndjenjë të veçantë që nuk e kisha përjetuar asnjëherë në jetën time. Ishte ngrohtësia që më kishte munguar për gjithë këto vite; ngrohtësia e dashurisë. Sapo shkova në shtëpi, ia thashë mamasë të gjitha, fije për pe. Ne të dyja kishim marrëdhënien më të veçantë nënë-bijë. Asaj i rrëshqitën lot nga sytë dhe më tha: – Po ne nuk e njohim, moj bijë. Po sikur të jetë ndonjë mashtrues? – Ndoshta, por ne nuk jemi budallaçka që të mos e kuptojmë këtë – i dhashë zemër nënës – do ta njohim e më pas, do vendosim. – Ashtu u bëftë, bija ime! – Të dua shumë, nënë! – i thashë me gjithë zemër dhe ula kokën në prehrin magjik të nënës, ku gjen prehje çdo njeri. Ditën tjetër dola me nënën dhe e takuam së bashku. Ai u tregua shumë i mirë me nënën dhe ajo e pëlqeu shumë, megjithatë, nuk do të vendosnim menjëherë. Pas disa takimesh, vendosëm të martoheshim. Ishim një çift shumë i qetë dhe duheshim shumë. Doli tamam siç më tha banakierja. Sot, jemi të martuar dhe kemi tre fëmijë. Nëna ka dy vjet që ka vdekur, por jetoi gjithmonë me ne dhe ia kaluam shumë mirë. Ajo gjithmonë më thoshte: – E sheh moj bijë, si ta shpërbleu Zoti, sakrificën që bërë për mua?! Zoti të dhëntë shëndet e lumturi ty dhe fëmijëve, se kush u rri gati prindërve, nuk humbet kurrë. Unë me të vërtetë bëra sakrificë e lashë shkollën, por me ndihmën e burrit tim, mora gjimnazin dhe më pas, u diplomova për Ekonomi e tani punoj në një bankë. E gjithë jeta ime ndryshoi për mirë pas njohjes me këtë njeri. Tashmë jam e lumtur, sepse nuk kam as merak se nuk i shërbeva nënës sime. Tanimë, unë kam familjen time, jetoj e qetë dhe dua t’i rris e t’i edukoj fëmijët e mi ashtu siç më edukuan mua prindërit e mi.
als_Latn als_Latn glg_Latn eng_Latn ilo_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn