als_Latn dik_Latn sag_Latn
Jemi në prag të muajit muharrem ose fillimit të vitit të ri sipas kalendarit hënor apo islam. Kalendari hënor edhe pse është përdorur edhe para islamit në mënyra të ndryshme tek popujt e rajonit të Lindjes së Mesme, por në kohën e kalifit të dytë të shtetit islam dhe me propozimin e Imam Aliut (a.s.), ky kalendar është bërë zyrtarisht kalendari i myslimanëve duke filluar llogaritjen e viteve që nga shpërngulja e Hazretit Muhamed s.a.v.s. nga Mekja në Medine, ndërsa muaji muharrem në bazë të karakteristikave që ka pas përfundimit të Haxhit si dhe pasi konsiderohet muaji i fundit në të cilët është ndaluar derdhja e gjakut, u caktua të jetë muaji i parë i vitit sipas kalendarit mysliman apo hënor. Për shumicën e myslimanëve dhe veçanërisht për myslimanët shii fillimi i vitit të ri hënor dhe muaji muharrem përkujton kryengritjen e përgjakshme dhe gjithmonë të gjallë të Imam Huseinit (a.s.). Në historinë islame, muaji muharrem është brumosur me ngjarjen e Ashuras e cila ka ndodhur në ditën e dhjetë të këtij muaji. Një ngjarje kjo e cila edhe pasi kanë kaluar shumë shekuj, akoma vazhdon të jetë një ngjarje ndriçuese dhe zgjidhje për kërkuesit e rrugës së vërtetë drejt Zotit të madhëruar.
Shkaku se përse muaji i parë i vitit kalendarik hënor është quajtur muharrem ka qenë fakti se në kohën e para islamit ishte e ndaluar lufta mes popujve në gadishullin arabik. Kjo është bërë për këtë qëllim që njerëzit në këtë muaj të heqin dorë nga konfliktet mes tyre dhe mos të zhvillojnë asnjë luftë, në këtë mënyrë në të gjithë territorin e Gadishullit Arabik duhet të mbretërojë siguria dhe paqja gjatë kësaj periudhe. Disa komentues të Kur’anit Famëlartë prejardhjen e traditës për ndalimin e luftës në katër muaj e konsiderojnë që nga koha e Hazretit Ibrahim a.s.. Ky ligj në Gadishullin Arabik ka sunduar edhe gjatë periudhës para islame si traditë e shenjtë. Ndalimi i luftës në atë kohë është konsideruar si një prej alternativave për t’i dhënë fund konflikteve dhe luftërave të gjatë dhe është përdorur si një mjet për thirrjen e popujve në paqe dhe qetësi. Për arsye se në kohën kur luftëtarët kur të heqin dorë nga armët për një periudhë prej katër muajve të vitit, atëherë krijohet një hapësirë për të menduar dhe analizuar më shumë situatën dhe në këtë mënyrë ekziston mundësia për ndërmjetësimin ndonjë pale të tretë për t’i dhënë fund konflikteve ndërfisnor. Por për fat të keq familja mbretërore e dhunshme e Emevitëve duke derdhur gjakun e Husein bin Ali (a.s.) në këtë muaj dhe krijimin e tragjedisë së Qerbelasë, kanë përdhosur shenjtërinë e këtij muaji. Imam Ali Reza (a.s.) një prej nipave të nderuar të Hazretit Muhamed s.a.v.s., në lidhje me muajin muharrem ka thënë: “Në periudhën para islame shenjtëria e këtyre muajve është respektuar nga të gjithë dhe gjatë kësaj kohe askush nuk luftonte mirëpo në muajin muharrem të vitit 61 hënor, na është derdhur gjaku ynë dhe e përdhosën dinjitetin ton, na zunë rob gratë dhe fëmijët tanë, na plaçkiten dhe dogjën tendat tona duke mos e respektuar dinjitetin e Profetit s.a.v.s. në lidhje me lozën familjare të tij”.
Në vitin 61 hënor, do të thotë 50 vjet pas vdekjes së Hazretit Muhamed s.a.v.s. në kohën kur për shkaka të pushtetit të dhunshëm dhe tiranik si dhe për shkak të indiferencës së treguar nga myslimanët, ishte krijuar edhe frika se Islami dhe Kur’ani Famëlartë do të qiten në harrës nga pushtetarë; Imam Huseini (a.s.) bëri kryengritje për të ringjallur fenë e fundit hyjnore. Husein bin Ali (a.s.) ishte i biri i Fatime Zahra (s.a.) dhe nipi i Hazretit Muhamed s.a.v.s., rreth të cilit Profeti i nderuar i Islamit s.a.v.s. në prani të shumë myslimanëve disa herë ka thënë: “Huseini është prej meje dhe unë jam prej Huseinit”. Ai me kryengritjen e tij dha mësimin e lirisë dhe dinjitetit për të gjithë njerëzit, ndërsa me gjakun e tij ujiti pemën e fesë së pastër Islame me qëllim që t’i zgjojë ndërgjegjejen e besimtarëve myslimanë. Husein bin Ali (a.s.) gjashtë vite të fëmijërisë së tij i ka kaluar në prehrin e gjyshit të tij të nderuar Hazretit Muhamed s.a.v.s. dhe më pas për tridhjetë vjet jetojë dhe zhvilloi personalitetin e tij nën mbikëqyrjen e babait të tij të nderuar Hazretit Ali (a.s.). Pas martirizimit të Imam Aliut (a.s.), Imam Huseini (a.s.) ishte i pranishëm në skenat politike dhe shoqërore sëbashku me vëllain e tij Imam Hasanin (a.s.). Me vdekjen e Muavije bin Abi Sufjan, khalifi i parë i dinastisë Emevite, në vitin 60 hixhri, Jezidi i biri i Muavijes me anë të një letre dërguar guvernatorit të Medinës, kërkoi nga ai që të marri besëlidhjen (bejatin) nga Imam Huseini (a.s.) si pranim të pushtetit të tij. Por, Imam Huseini (a.s.) i cili ishte i informuar plotësisht rreth personalitetit të shfrenuar dhe të pamerituar të Jezid bin Muavije, nuk pranoi që të jap bejatin dhe ta pranojë Jezidin për khalife të shtetit islam. Në këtë mënyrë Imam Huseini (a.s.) për ta shpëtuar Islamin nga pushteti tiran i Jezid bin Muavije, zgjodhi rrugën e rezistencës përballë këtij sundimtari të dhunshëm. Imam Huseini (a.s.) u shpërngul nga Medina në qytetin e Mekës. Pas shumë letrave që i erdhën atij nga populli i Kufes në Irak të cilët e ftuan atë zotëri që të shkojë në Kufe, më në fund Imam Huseini (a.s.) u nis nga Mekja drejt qytetit të Kufes. Mirëpo pa besnikëria dhe tradhtia e popullit të Kufes të cilët nuk e mbajtën premtimin e dhënë bëri që situata në Irak në atë kohë të rrokulliset plotësisht dhe të bëhet e pa përshtatshme për praninë e Imam Huseinit (a.s.) në këtë territor. Imam Huseini (a.s.) i cili shoqërohej nga anëtarët e familjes, fëmijët dhe shokët e tij, udhëtonte në drejtim të Kufes që në vendin e quajtur Kerbela akoma pa arritur në qytetin e Kufes, u rrethua nga ushtria e Jezid bin Muavije, por nuk u dorëzuar përballë ushtrisë së këtij sundimtari të padrejtë. Kështu që në ditën e dhjetë të muajit muharrem, ditë kjo që quhet “Ashura”, Imam Huseini (a.s.) u martirizua sëbashku me shokët e tij gjatë një lufte të padrejtë dhe të pabarabartë në fushën e Qerbelasë duke qenë të etur edhe për ujë të pijshëm.
Kryengritja e Imam Huseinit (a.s.) edhe pse nga aspekti ushtarak duke se ka dështuar, por ajo u bë burim i shumë begative në kohën kur ndodhi ajo si dhe gjatë periudhave pas saj. Rezultati më i dalluar i kryengritjes së Imam Huseinit (a.s.) është shpëtimi i njerëzve nga injoranca dhe rruga e shtrembëruar. Ai zotëri me kryengritjen e tij të vetëdijshme zbuloj dhe vërtetoi kufirin mes të vërtetës dhe të pavërtetës i cili nga sundimtarët e dhunshëm gradualisht e kishte humbur rolin e vet në vet në fenë s pastër Islame. Lufta kundër injorancës në ngjarjen e Qerbelasë jo vetëm që u bë shkak për zgjimin e ndërgjegjes së myslimanëve, por ajo ushtroi ndikim të madhe edhe mbi zemrën e shumë njerëzve të tjerë të cilët akoma nuk kishin pranuar Islamin. Ky ndikim ishte deri në atë masë sa që zgjoi edhe ndërgjegjejen e disa përfaqësues të shteteve jo islame në pallatin mbretëror të Jezid bin Muavije si dhe të disa priftërinjve që deri në atë kohë ishin mbyllur në vetmi nëpër manastire të ndryshme duke i udhëzuar ata drejt rrugës së vërtetë. Për fat të mirë drita e shkëlqyer e këtij burimi të zgjimit akoma vazhdon të ndriçojë dhe po i tregon rrugën e vërtetë dashamirësve të lirisë dhe dinjitetit të njeriut. Në periudhën bashkëkohore linja e përgjakur e martirizimit të Imam Huseinit (a.s.) dhe shokëve të tij, në vete përmban vërtetimin e idealeve të fesë së pastër Islame si dhe vulos vërtetësinë e saj për mbarë njerëzimin. Po, me të vërtetë ai zotëri kusht të parë të kryengritjes së tij e vendosi racionalizmin dhe luftën kundër injorancës, ndërsa qëllimin e tij më të rëndësishëm e caktojë vetëdijesimin e njerëzve në përgjithësi. Nëse kjo kryengritje nuk do të ishte në rrugën e vërtetë dhe të drejtë si dhe të kishte mbetur e gjallë vetëm nëpërmjet provokimit të ndjenjave të njerëzve duke i keqpërdorur ato, kurrë nuk do të kish mund t’i ftoi njerëzit drejt racionales dhe vetëdijesimit.
Pas ngritjes së vetëdijesimit të njerëzve si rrjedhojë e kryengritjes së Ashurasë, janë krijuar shumë kryengritje kundër dhunës dhe padrejtësisë së sundimtarëve si në atë kohë dhe gjithashtu në periudhat e më vonshme. Kryengritjet më të rëndësishëm të asaj periudhe mund të përmendën si një vijim: Kryengritja e qytetarëve të Medinës, kryengritja e Tavabin-ëve dhe kryengritja e Mokhtar Thekafi-ut. Edhe në periudhat e më vonshme janë krijuar shumë kryengritje islame të kësaj natyre, objektiv i të cilave ishte lufta kundër dhunës dhe padrejtësisë. E gjithë kjo ka ndodhur për shkak se kryengritja e Ashurasë ishte bazuar në parime njerëzore dhe motive hyjnore duke thirrur të gjithë njerëzit që të ngritën në këmbët kundër dhunës dhe padrejtësisë. Megjithatë, ajo çfarë e bënë kryengritjen e Ashurasë të veçantë nga të tjerat si dhe ndikon në masë shumë të madhe mbi opinionin publik, ka qenë fakti se organizatori i kësaj kryengritje këtë veprim e ka bërë vetëm për hir të All-llahut të madhëruar duke e shikuar vetëm atë dhe urdhrat e Tij dhe asgjë tjetër përveç Tij. Imam Huseini (a.s.) në rrugën e Zotit të madhëruar flijoi të gjithë qenien e tij dhe gjithçka kishte me vete. Ai në qëllimet e tij ishte aq i bindur sa që edhe fitoren nuk e konsideroi kusht të kryengritjes së tij. Kjo bindje e tij ndaj urdhrave hyjnor ishte aq e madhe sa që në natë e Ashuras të gjithë shokëve dhe pjesëtarëve të familjes së tij i tha: “Këta armiqtë kanë luftë vetëm me mua, prandaj ju këshilloi që ta shfrytëzoni errësirën e natës dhe të largoheni nga ky vend, për ndryshe secili që nesër do të mbetet në këtë vend, do të vritet”. Imam Huseini (a.s.) edhe në kulmin e kësaj tragjedia kur i vranë atij edhe foshnjën gjashtë mujore që mbante në duar duke kërkuar ujë për shuarjen e etjes së atij fëmije, tha: “Për mua durimi i kësaj tragjedie është i lehtë sepse kjo ndodhë përpara syve të Zotit tim, Krijuesit të Gjithësisë”.
Prej ndikimeve të tjera që ka lënë kryengritja e Ashuras është edhe ngritja e moralit të durimit dhe qëndresës tek të gjithë njerëzit. Çdo mysliman dhe çdo liridashës në kur të ulët pranë sofrës me plotë begati të Ashuras, ai përfiton nga ajo në bazë të potencialit që ka dhe në përputhshmëri të potencialit që ka ky ndikim do të qëndroi i ndezur në qenien e tij. Ndjekësit e rrugës së Ehli Bejtit (a.s.) dhe në përgjithësi të gjithë ata që kanë treguar përkushtim ndaj ngjarjes së Ashuras, kanë pranuar një ndikim aq të madh nga qëndresa dhe rezistenca e Imam Huseinit (a.s.) sa që edhe në ngjarjet dhe vështirësitë më të vështira të jetës së tyre kur durimi i tyre po thuajse arrin fundin, ata duke kujtuar Imam Huseinin (a.s.), arrin të ngushëllojnë vetën e tyre si dhe nga ai mësojnë qëndresën, durimin dhe rezistencën në bindjet e tyre. Imam Huseini (a.s.) për tre ditë e tre net me radhë mbeti i rrethuar në shkretëtirën përvëluese dhe pa ujë nën rrethimin e armikut. Përpara syve të atij zotëriu të nderuar, armiqtë i vranë edhe foshnjën gjashtë mujore, ndërsa trupin e djalit të tij të rij i cili thuhej se nga gjitha aspektet i përngjante më së shumti Hazretit Muhamed s.a.v.s., e prenë copa-copa përpara syve të tij. Imam Huseini (a.s.) duke përjetuar edhe këto tragjedi më anti-njerëzore, kurrë nuk hapi gojën për të folur fjalë të pamerituar, por në të gjitha rastet ai vetëm përkujtonte Zotin e madhëruar dhe vetëm me emrin e Tij qetësonte plagët që krijoheshin njëra pas tjetrës në zemrën e tij.
Liria dhe lufta për liri është gjithashtu një e arritur tjetër e tragjedisë së Qerbelasë. Pas rreth 14 shekujsh, thirrja e Imam Huseinit (a.s.) i cili thoshte: “Nëse nuk keni fe, të paktën qëndroni të lirë në botën tuaj”, akoma vazhdon të ftojë të gjithë njerëzit e botës drejt rrugës së vërtetë. Mesazhi i Imam Huseinit (a.s.) vazhdon akoma dhe aktualisht ndjekësit e vet i largon nga nënshtrimi i çfarëdo lloj dhune dhe padrejtësie. Liria prej prangave të gjithë çka tjetër përveç robërisë ndaj Zotit të madhëruar, konsiderohet një prej mesazheve të kryengritjes huseinite e cila konsiderohet standardi kryesor për njohjen e Islamit burimor dhe të vërtetë si dhe për ruajtjen e njerëzisë së njeriut në periudhën bashkëkohore. Kështu që të gjithë admiruesit e Imam Huseinit (a.s.) nga çfarëdo feje dhe medhëhebi të cilit i takojnë, duke ndjekur rrugën e tij, arrijnë ta lirojnë vetën e tyre nga nënçmimi i robërimit ndaj diçka tjetër përveç ndaj Zotit të madhëruar.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn