als_Latn dik_Latn sag_Latn
Metropoli
Jam pjesa jote më e përbuzur!
Çdo gjë që më jep
është një buzëqeshje e zhytur
në falsitet
Duke u zhvarritur trotuareve
të besdis kur nuk mund t’i ndryj
të gjitha dufet
që m’i grumbullon
herë pas here përroi i jetës së ndrydhur.
Në xhamat e vitrinave tua fytyra ime
më përqesh
më shikon ftohtë sa të gjithë dimrat e fatit
ja si fryn
përshëndetjeve tona të përditshme!
E më jep një numër të rremë ditësh
mbi njëzet është teprica e numrave
Të duhen për të ngritur mbi mua
katet e dhembjes.
Më kupton si gjeth të rënë
nën fshikujt e vjeshtave njerëzore
e pa mua s’jeton, e di-
të duhet pak dhe i shkrifët
shtojë e mbulojë për t’ia hedhur farës
së ditëve të gastarta.
Bërllogku dhe plehërat
herët mëngjeseve i dëllir dita të mos i gjëjë
s’u dashka të shoh gjithë atë që vjell terri
para se të fillojë dramën e vet,
Unë pyes, lejomë,
a vjen në ty dita, a e di ç ‘është mëngjesi?
Më mirë të hesht-
Damë e rëndë blloqesh!
lmo_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn cat_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn