als_Latn dik_Latn sag_Latn
Një rezolutë për të kodifikuar ngjyratPostuar më: 25 Dhjetor 2014 09:17
Rezoluta që u miratua dje me unanimitet sanksionon se “duhet të zbatojmë kushtetutën”, të flasim me njëri-tjetrin dhe merremi vesh, dhe se të dënuarit për krime nuk duhet të kenë poste publike si ai i deputetit
Nga Vladimir Karaj
Me 126 vota kuvendi i Shqipërisë miratoi një rezolutë që do futet në histori me shumë gjasë si një prej letrave më me pak vlerë që ka miratuar ndonjëherë ai kuvend. Tre ditë të ethshme, në fakt javë të tëra negocimesh, përfshi edhe negociatorë ndërkombëtarë u deshën për të shkruar në një copë letër që 2 plus 2 bëjnë katër, ose që dielli perëndon në mbrëmje dhe lind në mëngjes.
Rezoluta ka katër paragrafë që në rastin më të keq janë të mirëkuptuar dhe thënë e stërthënë me qindra herë dhe që për më shumë askush nuk mund t’i kundërshtojë. Aq bosh duket teksti sa koklavitja e fjalëve dhe mos thënia troç e disa gjërave e bën të duket edhe më qesharak.
Defakto politikë e kriminalizuar
Përshembull Kuvendi i Shqipërisë miratoi që: “Opozita dhe mazhoranca qeverisëse angazhohen të punojnë së bashku me konsensus, me ndihmën e Bashkimit Europian, për çështjen e individëve me rekorde kriminale të cilët mbajnë një post publik ose kërkojnë të zgjidhen apo të emërohen në një të tillë, bazuar në standardet europiane dhe me asistencën e Komisionit të Venecias”. E cili është qëllimi i kësaj varravingoje fjalësh? Të thuhet që personat që kërkojnë një zyrë publike dhe një karrige në atë kuvend nuk duhet të kenë qenë më herë kriminelë dhe minimalisht nëse kanë qenë të tillë ta kenë të pasqyruar këtë në CV që publikohet në faqen zyrtare të parlamentit. Kështu bashkangjitur me emrin e shkollës dhe arsimin, do të shkruhet edhe “tutor part time në Milano”. Pyetja që vjen menjëherë pas kësaj është se përse lind në këtë rast nevoja për rezolutë?! Është barcaletë të thuash që përfaqësuesit e popullit vetëm para 6 muajsh e mësuan se me kë uleshin në karriget e parlamentit dhe aty një pjesë e tyre u revoltua kaq shumë saqë për këtë braktisi punën për 6 muaj. Është barcaletë sepse të dyja palët e dinë që nuk filloi dje, se emrat e cubave në listë një pjesë e të cilëve kanë ndërruar më shumë se njëherë karrigen ku ulen (nga e djathta në të majtë e anasjelltas) ishin aty që herët. E fundit fare mund të ishin kujtuar kur krerët e partive bënë listat për deputetë dhe i vunë në listë njerëzit me biografi misterioze që ndodhen në të dyja anët e kuvendit edhe pse më pak në pakicë (Ndoshta ngaqë kjo e fundit është pakicë). Përtej kësaj të bësh rezolutë për të dekriminalizuar kuvendin dhe t’ia japësh atij kuvendi që e quan defakto të kriminalizuar për ta votuar është më shumë se qesharake. “126 vota pro rezolutës! Edhe kriminelët votojnë për dekriminalizimin e Parlamentit!”, ironizonte menjëherë pas faktit të kryer Lutfi Dervishi. Nga ana tjetër shumë mund ta shohin si të pandershëm që penalizohen vetëm deputetët me të shkuar kriminale ordinere, kur për njëri tjetrin palët e pranishme në sallë kanë artikluar akuza disa herë më të rënda dhe mjaft përfaqësues publikisht kanë ende “dosje” të pagjykuara. Në fakt e vetmja gjë që është historike në këtë pikë është pranimi e bardha në të zezë se një pjesë e kuvendit (majtas dhe djathtas) është e kriminalizuar. Defakto njihet pra lidhja e krimit me politikën.
Punë kalamajsh
“Rezoluta e miratuar sot unanimisht në Kuvendin e Shqipërisë, si një akt që dëshmon pjekuri politike tek të gjitha palët”, ka bërë të ditur me anë të një njoftimi institucioni i Presidencës. Është e nevojshme të hapësh sytë mirë pas kësaj. Pjekuri?! U deshën negociatorë të huaj dhe muaj të tërë për të arritur të firmosen katër paragrafë që me shumë gjasë nuk vlejnë asnjë grosh. Dy paragrafët e tjerë të rezolutës, në krye të sëcilës i thuren lavde Parlamentit Europian që ndihmoi në formulimin e një marrëveshje “kaq të vështirë”, flasin për gjëra që janë të mirëditura. Ato theksojnë që palët duhet të zbatojnë kushtetutën dhe vendimet e gjykatave. A duhej vërtetë një marrëveshje për të thënë këtë?! A nuk është kjo ajo që bëjmë çdo ditë në Shqipëri?! Të mos hedhim plehrat atje ku nuk ka kosha plehrash dhe të respektojmë ligjet e vendit. A nuk i quajmë hedhësit e plehrave vende e pavend barbarë të pacivilizuar dhe a nuk i fusim pas hekurave shkelësit e ligjit?! Duket sikur deri tani kemi jetuar në një republikë barcaletash (jo ligjesh), ose prej tani po jetojmë në një të tillë. Pjesa tjetër që flet për “angazhim për dialog dhe konsesus” praktikisht ka një farë vlere. Ajo nënkupton që palët politike në Shqipëri nuk do të bëjnë sërish si fëmijë tekanjozë të idhnuar që pasi nuk u janë plotësuar tekat thonë: “Nuk të kam më shoqe”, dhe varin buzët e s’flasin me gojë. Nëse ja dalin kësaj, pra të ulen dhe diskutojnë për ligjet dhe arrijnë që pak herë të bien dakord, atëherë vërtetë kemi një moment historik. Përtej kësaj marrëveshja, rezoluta apo çfarë do emri që mund t’i vihet letrës me katër paragrafe është një barcaletë.
Ndoshta i gjithë ky është një qëndrim naiv. Të bërit politikë sigurisht është shumë më i komplikuar se sa sherri i dy vajzave të vogla që idhnohen për kukullën, ai përfshi negociatorë seriozë me dosje në dorë dhe diskutime të gjata dhe në fund merr edhe duartrokitje. Ndoshta pas kësaj parlamenti duhet të bëjë një tjetër rezolutë ku të kodifikojë ngjyrat: E bardha është e bardhë, e zeza është e zezë. Kush e di sa kohë negocimi do marrë kjo punë?
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn