als_Latn dik_Latn sag_Latn
SHËNIM: Tri pamjet e 12 marsit
Më në fund, demonstrata e paramenduar disa muaj më parë nga opozita si një shkundje tërmeti u bë, dhe ashtu si ishte menduar, e gjithë retorika ishte për rrëzimin e qeverisë dhe kalimin në zgjedhje të parakohshme. Nuk kishte asgjë të pazakontë, me përjashtim të pakësimit të pjesëmarrësve, të cilët, edhe pse u duk se do të kishin një vërshim të pamenduar, në të vërtetë ishin shumë më të paktë nga sa kishin pritur edhe vetë shefat e Shqupit politik. Megjithëse u bë ftesë për të gjithë Shqipërinë dhe nga i gjithë vendi u nisën autobuzët, përsëri sheshi i madh nuk mund të fshihte atë që kishte ndodhur: Rrudhja po bëhet gjithnjë e më e madhe dhe, nëse vazhdon me këtë ritëm, do të mund të vijë një kohë kur në demonstratë të dalin vetëm një tufëz mitingashësh, të cilët edhe më parë kanë qenë të pranishëm.
Sidoqoftë 12 marsi afroi tri pamje, të cilat, duke qenë pamje politike, edhe pse nuk kanë ndonjë risi të pazakontë si të tilla, kanë vendin e tyre.
Pamja e parë: Loja me shifrat. PD-ja, menjëherë pas mbaroi gjysmë demonstrata e gjysmë mitingu deklaroi atë që kishte bërë në mend që më përpara: Në shesh ishin 300 mijë vetë. Duhet guxim i madh për të shpallur të gjithë këtë, por, duke qenë e keqja më e vogël e gjithë asaj balte që është hedhur, por edhe lehtësisht e deshifrueshme, ishte edhe kumti i parë që erdhi nga liderët e opozitës.
Le të më lejohet të bëj një kthesë pas. Në dhjetorin e vitit 1990, Partia e Punës do të bënte mitingun e fundit të saj në qytetin e Shkodrës. Njerëzit kishin lënë punën dhe ishin mbledhur, folësit po i jepnin vetes, ndërkohë që asgjë e re nuk po vinte. Pas mitingut, të gjithë gazetarët u ftuam në një konferencë të vogël shtypi. Ai që drejtonte konferencën, ende pa u thënë asgjë, bëri thënien e parë: “Të biem një herë dakord me numrin. Unë them se ishin në shesh 50 mijë vetë”. Gazetarët nuk e pranuan si të tillë dhe filloi loja e vjetër, unë them kaq, jo nuk ishin kaq, pse kaq…”. Nuk u hodh asgjë tjetër. Secili shkoi në punën e tij, pas pak minutash sheshi kishte mbetur bosh dhe mua më mbeti në mend Bepini, një i njohur i vjetër këngëtar, që thoshte rrugës duke shkuar në miting, “më morën me zor, pse duhet të shkoj”.
Ky mentalitet është edhe sot. I njëjti, i rrjedhur direkt nga mentaliteti i numrit si shenjë force. Liderët shqupas nuk thanë asgjë të re, asnjë fjalë e tyre nuk kishte risi, një ide të padëgjuar, shfaqje të një vizioni të ri, të një mendimi ndryshe. Përmes gojës së Bashës, Ristanit apo Palokës dukeshin dhëmbët e Berishës dhe dilnin fjalët e tij, në një variant të çrregullt.
Liderët, të cilët shohin numrin dhe jo idenë, janë në fakt të dështuar. Liderët të cilët pëlqejnë t’i flasin turmës sipas dëshirës së saj dhe jo njerëzve sipas ideve që bartin, mund të jenë gjithçka, por vetëm liderë nuk janë. Nëse në shesh do të kishte pasur vërtet 300 mijë vetë, kjo do të kishte qenë fitorja e mendimit populist të një partie të djathtë dhe rënia nga froni i mendimit politik i një partie të majtë. Por, kur e djathta çirret në shesh me parulla populiste dhe vetë populli nuk e ndjek, kjo tregon se tani nuk kanë më kauzë dhe çfarë është më e keqja, nuk kanë asgjë për të afruar.
Për opozitën tonë, numri sundon mbi mendjen. Fatkeqësisht kështu është. Përndryshe, të gjithë ne do të kishim mbajtur në mend diçka të re që solli kjo demonstratë, e cila në fakt të kujton atë përrallën e vjetër të malit që u mbars dhe që polli një hiç.
Megjithëse prej herët kam qenë kundër kësaj opozite, përsëri do të kisha dashur përshfaqjen e një vizioni të ri prej saj. Numrat nuk janë vizion.
Pamja e dytë: Liderët e njohur politikë të pëdëistëve e filluan demonstratën e tyre në sallën e parlamentit dhe e vazhduan në rrugë. Nëse në parlament ata kishin bllokuar një foltore, në rrugë ndodhi e kundërta; njerëzit i bllokuan ata dhe i lanë në vetminë e tyre. Mes dy pamjeve, deputetëve që shtyheshin për të bllokuar në foltore dhe tjetrës, të njerëzve që i shtynin se duhej të kalonin “liderët” qëndron ajo që mund të quhet e vërteta lakuriqe e njerëzve të politikës në Shqipëri.
Nëse dy liderë politikë, mes njerëzve të tyre, duhet të kenë pas vetes më shumë se 15 shoqërues, kjo nuk është thjeshtë frikë ndaj turmës, kjo do të thotë se ata nuk e dinë ende se cilët kanë thirrur dhe se ajo që mbollën vetë, lojën e “të thashë se do të vras e më the se do të më vrasin”, filluan ta besojnë edhe vetë.
Në të vërtetë kjo ishte edhe kauza me të cilën menduan se do të kishin në shesh qindra mijëra vetë dhe se me forcën e kësaj turme mund të sillnin përmbysjen e kërkuar.
Në fakt kjo nuk kauza e tyre. Kjo mund të jetë kauza e një deputeti, i cili e kërkon ashtu si e sheh vetë të arsyeshme dhe, deri sa të ketë një përfundim ligjërisht të vërtetuar, është ende një çështje e tij; por kur kërkohet të ngresh një kauzë mbi të tjerët, kjo sjell edhe perceptimin e rrezikut edhe në mesin e shtëpisë.
Natyrisht, nuk jam që të mos bëhet kujdes me jetën e liderëve politikë, edhe atëherë kur ata as dreqit nuk i duhen më. Duhet të bëhet kujdes, ndaj kjo ishte edhe arsyeja pse shteti nxori përballë tyre, në më të shumtën e rasteve gra e vajza police, që në disa raste ishin të gatshme të përqafoheshin me demonstrueset vajza që kishin përballë.
Në dy kohë të ndryshme, jo shumë larg njëra tjetrës, opozita më 12 mars u përshfaq në dy forma; në të parën si dhunuese e jetës parlamentare, dhe, në të dytën, si shprehëse e dhunës në rrugëtimin politik, qoftë edhe duke çarë me bërryla mes njerëzve të tyre. Opozita e zgjedh vetë rrugën e saj. Por , kur kërkon me zor të bëhet e pranishme, qoftë edhe përmes bllokimit, atëherë është futur në një rrugë qorre.
Shumë vetë mund të mos e besojnë, por më vjen keq që kemi një opozitë të futur qorrazi në një betejë, e cila i ngjan luftës me mullinjtë e erës. Më vjen keq sepse kështu do të mund të krijojmë një kult të panevojshëm të qeverisë.
Pamja e tretë: Ndërsa njerëzit ishin në protestë, ata që ishin; të tjerë në punët e tyre, ata që kishin punë, prokuroria vazhdon të thërrasë dëshmitarë për një ngjarje e cila, duam apo nuk duam, është bërë kryefjalë e ditës.
Deri tani kanë dalë aq shumë dëshmitarë, të cilët prej muajve kanë pasur dijeni se po përgatitet një “vrasje e dyfishtë”, sa që gjithçka të kujton “Kronikën e një vrasje të paralajmëruar”.
Përse kaq të heshtur deri tani këto njerëz? Nëse organet qeveritare, sipas dëshmisë të përgjegjshme të ministrit të Punëve të Brendshme, Tahiri, kanë bërë verifikimet e tyre dhe ata janë mbajtur brenda strukturës së tyre, po të tjerët, ku ishin? Vetëm brenda opozitës del tani se paska pasur një tabor të madh që e kanë pritur vrasjen e dy shokëve të tyre kolegë dhe të gjithë këta dalin në shesh dhe bërtasin se po fshihet krimi. Eshtë pak të thuash se gjithçka është ironike. E vetmja gjë që mendoj është: I shkreti Tomë, kush ka kërkuar të mbrojë akuzën e tij. Një taraf që e paskan pritur se kur do të vritet për të bërë një protestë!
-
asnje ndjesi
-
I kenaqur
-
i shqetesuar
-
i trishtuar
-
i indinjuar
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn unk als_Latn unk als_Latn unk als_Latn unk knc_Latn