als_Latn dik_Latn sag_Latn
Duke “pushtuar” për të parën herë në kampionat “San Siro”-n kuqezi, Juventusi i Antonio Kontes ka lënë shumë pas Romën (tani -11 pikë, teorike, sepse ka një ndeshje më pak) dhe ndërkaq ka kaluar edhe Juventusin e Kapelos në edicionin 2005-2006: 69 pikë pas 26 javësh kundër 67 të Don Fabios, rekord më pas i fshirë nga cikloni “Calciopoli”. Po për atë skuadër nuk mbahet mend veçse “dy tituj që i janë hequr”, ashtu siç ka deklaruar kohët e fundit, Don Antonio. E pamundur të harrosh densitetin e futbollistëve të mëdhenj (Bufon, Nedved, Vieira, Turam, Emerson, Del Piero, Trezege dhe Ibrahimoviç), shpesh të paguar shumë shtrenjtë. Ishte një “Zonjë” që nuk donte t’ia dinte për shpenzime, që nuk donte të konfrontohej me krizën e përgjithshme dhe si pasojë të eksperimentonte artin për t’u mbajtur vetë në këmbë: “Investimi më i mirë? Ibrahimoviç, një superfutbollist I marrë për një shifër të ulët, duke parë vlerën e tij”, deklaroi jo shumë kohë më parë se ish-drejtori i përgjithshëm bardhezi, Moxhi, që për të marrë suedezin nga Ajaksi “grisi” një çek prej 16 mln eurosh. Një marrëveshje e mirë, por shumë larg atyre që do të bënte pasardhësi i tij, Marota. Të kësaj Juve, në fakt, do të kujtohen idetë e vendosura në fushë nga Konte dhe lëvizje në merkaton e administratorit të deleguar bardhezi. Një rendiment i lartë me kosto të ulët. Sidomos në mesfushë, reparti më i mirë në Itali, për të mos thënë një nga më të mirët në Europë. Me një thes thuajse çerek të mbushur, bardhezinjtë arritën që të siguronin katër elementë: Vidal (10,5 mln tek Bajer Leverkusen), Pirlo (kosto zero), Markizio (“produkt” i shtëpisë) dhe Pogba (1 mln euro për Mançesterin). Paratë e kursyera shërbejnë për të blinduar trupën, mes rinovimeve dhe rritjeve të rrogës, kundrejt ofertave të klubeve të mëdha, nga Reali e tej: “Na gëzon fakti,– ka shtuar Marota pas ndeshjes me Milanin,– që futbollistët tanë janë të monitoruar nga klube të mëdha. Vidal? Është mirë këtu ku është, s’duam të shesim”. Kanë kushtuar 9 mln euro, plus 6 mln bonuse, kartonat e dyshes më profilike të kampionatit, Tevez dhe Jorente, 26 gola të dy. Spanjolli, 11 gola me kosto zero, është ndoshta goditja më e mirë e kampionatit sa i përket raportit cilësi-çmim. Për të siguruar argjentinasin, golashënues i vetëm në kuotën e 15 golave, kanë mjaftuar 5 mln euro për Sitin, përveçse 11 mln eurot e ardhura nga shitja e Matrit tek Milani. Pikërisht “Apashi” goditi kuqezinjtë në “San Siro”, stadiumi që mund të kishte qenë shtëpia e tij. “Ne morëm Tevezin sepse e donim. Pastaj, s’e di çfarë ndodhi me Milanin. Galiani është një nga drejtuesit italianë më të aftë, e di atë që duhet të bëjë dhe thotë. Ne vepruam në qetësi dhe e morëm në shtëpi”. Nga parametrat zero, apo thuajse, vjen edhe Barzalji, tjetër “goditje” e Marotës që në janar të vitit 2011, mes dyshimeve, pagoi 300 mijë euro që bindën Volfsburgun. E gjitha kjo mund të jetë edhe përgjigjia e skeptikëve se si mund të arrihet niveli edhe kur nuk i ke arkat super të mbushura me miliarda euro, apo nuk ke ndonjë sheik të radhës në fron. Por, ka edhe përjashtime: Asamoah, 18 mln euro, por sidomos Ogbona (13+2 bonus) dhe Isla (9 mln në bashkëpronësi me Udinezen).
Juventusi, makina “jashtë serie” me … kosto zero0
Share.
als_Latn als_Latn eng_Latn