als_Latn dik_Latn azb_Arab
Shumicës i përket ta çojë veten kah njerëzorja duke respektuar, mbrojtur dhe promovuar të drejtat e cilësdo pakicë
Kur klerikët, besimtarët, moralistët, nacionalistët, fashistët, me fjalë të tjera turma diskriminuese, shprehen me shkumë e zjarr, e bile edhe veprojnë me dhunë dhe barbari kundër të drejtave të komunitetit LGBT, për habinë më të madhe, tërë atë e bëjnë në emër të njerëzores.
E megjithatë, nuk flasin për të mirën e njerëzimit, nuk flasin nga parimet dhe arsyeja, thjesht flasin me forcën, injorancën dhe egoizmin e shumicës.
Shumica pothuajse kurrë nuk e ka mirë dhe pothuajse kurrë nuk ka të drejtë. Është sidomos e mira dhe e drejta e pakicës ajo që e ka bërë njerëzimin të shkojë kah njerëzorja. Ata që flasin për të mirën dhe të drejtën e shumicës, në një vend dhe kohë ku dhe kur sundon vetë ajo shumicë, në të vërtetë janë hipokritë, mizorë ose të marrë. Është e pakuptimtë dhe tepër qëllimkeqe që një shumicë të pretendojë ta mbrojë veten rrezikuese nga një pakicë e rrezikuar. Kurrë nuk do të mund të shkojë kah njerëzorja kjo shumicë derisa nuk është kthyer në anën tjetër: të luftojë për të mirën dhe të drejtën e pakicës. Na përket neve, shumicës, ta çojmë veten kah njerëzorja duke respektuar, mbrojtur dhe promovuar të drejtat e cilësdo pakicë.
***
Profeti i aforizmave, Karl Kraus ka thënë (në një përkthim të lirë nga italishtja): Ai që imponon se Ksantipa duhet të jetë më e dëshirueshme se Alkibiadi është një derr që tërë kohën mendon për dallimin mes gjinive.
Pra, është e lehtë të jesh derr, duhet pak më shumë mund dhe mend për të qenë Sokrat. Ose një që e ndien dhe e di se të bësh dallim të atillë mes gjinive është të diskriminosh, të bëhesh jonjerëzor. T’ia mohosh tjetrit dashurinë është jonjerëzore.
Pse duhet të jemi derra diskriminues, kur thjesht mund të jemi njerëz? Njerëz që e kanë të (vetë)kuptueshme se mbi dashurinë nuk qëndron asgjë. Një e vërtetë e thjeshtë dhe e pastër.
***
Te poezia ‘Sokrati dhe Alkibiadi’, Hölderlin e ka parë këtë dashuri në lartësinë e perëndive. Strofa e parë thotë kështu (përkthimi i lirë nga italishtja): O Sokrat i shenjtë, pse e përnderon këtë të ri përherë?/ Nuk njeh asgjë që të jetë më e madhe? Pse/ me dashuri atij si/ perëndive syri yt i drejtohet?
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn