als_Latn dik_Latn sag_Latn
“Çdo njeri ka dëshirë të jetë i madh”, thoshte Frojdi. “Disa, në saje të aftësisë që posedojnë për një profesion të caktuar, edhe bëhen të tillë. E disa, në mungesë të saj, fillojnë të çmenden. Në çmendurinë e tyre, e gjejnë “madhështinë” e vet”
Të gjithë ne kemi njohur gjatë jetës kësi tipash të të “mëdhenjve”, krahaz atyre që madhështinë e vet e kanë arritur në saje të kontributit që kanë dhënë në një fushë të caktuar intelektuale. Të “mëdhenjtë” e çmendur, kudo që rrinë, e spikasin “madhështinë” e vet. Këta ia kanë krijuar vetes faktoritetin dhe, duke qenë të bindur se janë të tillë, i japin “rëndësisë” së tyre në shoqëri karakterin e alfa-omegës. Po të rastisi të të ulet ndonjë sish në tavolinë, menjëherë nis të ta shpalosë “gjenialitetin” e vet. Të lodhë duke të llomotitur se sa i “aftë” e sa “i rëndësishëm” është. Goja s’i pushon fare. Të mban “ligjërata” të njëpasnjëshme. Të këtillët e kanë bindur veten se pa i pyetur këta, askush asgjë nuk do të duhej të bënte (Lum për mentë e kresë që i kanë! Së paku, darsëm e kanë gjithmonë në kokë). Pa i pyetur këta, thua se nuk do të duhej të zgjedheshin as drejtorët e shkollave, as të spitaleve, as kryetari i partisë, as i komunës, as i shtetit Kënaqesh me fantazinë e tyre të “faktoritetit” që kanë, por edhe të dhimbsen njëkohësisht pse janë të tillë. Po u përpoqe t’i zbresësh pak në tokë nga “qielli” i tyre, bëhesh njeriu më i urryer për ta. Po ec e durojau “faktoritetin”, kur me asgjë nuk kanë dëshmuar kurrë se janë të aftë për diçka…
Fatkeqësisht, një pjesë sish, janë inkuadruar edhe në partitë politike. Në to i pretendojnë madje edhe postet më të larta!!! Të gjithë i njohin se janë tepër të papeshë në shoqëri, por, interesant: i dëgjojnë me vëmendje kah flasin , sikur vërtet janë njerëz të rëndësishëm!!! E, kështu, ua thellojnë edhe më shumë fatkeqësinë. Shpesh i kam parë këta “të rëndësishëm” se si iu bashkëngjitën klaneve të ndryshme, për ta zgjedhur një drejtor shkolle dikund, një kryetar partie, një kryetar komune etj. Thua se krejt punët e tyre i kanë rregulluar tel, sa të përzihen edhe në këto punë. Tërë ditën i sheh në hotele e restorante tek i shpalosin “idetë e tyre të rëndësishme për komunën”…
E kam pasë njohur një kësi “të rëndësishmi”. Të shkretit, iu kishte pasë mbushur mendja se mund të kandidojë edhe për kryetar komune. I bindur se do të fitonte, ia kishte mësyrë një biznismeni. Atij ia kishte shpalosur këtë ide, dhe e kishte lutur ta përkrahte për ta realizuar qëllimin e synuar. Biznismeni ishte stepur. Kishte qeshur, dhe kishte ndjerë dhimbje për të. Të “rëndësishmit” të qytetit, që ia kishte shpalosur idenë e vet biznismenit, për të konkurruar për kryetar komune, i ka mjaftuar “fakti” se iu kishte ngjitur pas, si bisht, disa autoriteteve tona politike e kulturore që nga viti 1990, me qëllimin që ta krijonte bindjen në qytet se, pasi ky po rrika me njerëz të mëdhenj, edhe vetë na qenka i tillë!!! Krejt çka fitonte, e harxhonte me autoritetet që e mbanin pas, si bisht. Tjetër është të rrish me njerëz të mëdhenj, e tjetër është të jesh vetë i madh. Këtë fare s’e kishte menduar kurrë “autoriteti” në fjalë. Fatkeqësia e tij, çdo ditë, thellohej nga “madhështia” që ia kishte krijuar vetes. Tash, është bërë edhe objekt talljeje. Se kur s’e di dikush se sa të vogël e ka peshën në shoqëri, s’ka si të mos bëhet qesharak. E i shkreti s’e kupton asnjëherë se sa qesharak është bërë tek të gjithë ata që e njohin…
Kësi, si ky, ka me dhjetëra në qytetin tim, siç ka edhe në të gjitha qytetet tona. Dhe të gjithë këta, në këtë gjendje qesharake, kanë rënë nga ambicia për t’u dukur si të mëdhenjtë. Si ata që vërtet janë të rëndësishëm. Unë habitem pse njerëzit nuk dialogojnë me vetveten se sa e kanë peshën në shoqëri!!! Çuditem se si disa, pa u dëshmuar me asgjë se janë faktorë në shoqëri, ia krijojnë vetes ambicien për t’u ngjitur edhe në poste të larta politike!!! Si mund të imagjinojnë se janë faktorë, kur kurrë kush nuk e di se ku e lidhin “faktoritetin” e vet. E këta janë ata të çmendurit, për të cilët fliste Frojdi në një psikoanalizë të tij. Nga çmenduria, mund të shpëtojnë vetëm po qe se dialogojnë me vetveten. Ky lloj dialogu do t’i zbriste nga fantazia në realitet. E, në botën reale, do ta kuptonin se pesha e tyre nuk ua përthekon të merren me çështje të rëndësishme
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn