als_Latn dik_Latn sag_Latn
Përmes kësaj deklarate publike në emër të redaksis së RTV ALDI , shprehim indinjatën tonë të thellë ndaj vendimit të Këshillit Komunal të Komunës së Preshevës dhe vendimit të Kryetarit të Komunës z. Ragmi Mustafa që të injorojë kërkesën e dërguar në adresë të Këshillit Komunal me datë 23.02.2015 për finansimin e institucionit privat medial RTV ALDI për vitin 2015.
Ne, me kohë kemi njoftuar kryetarin e komunës z. Ragmi Mustafa për projekt programin e planifikuar për vitin 2015 , në përputhje me kapacitet tona si për transmetim drejtpërdrejt të seancave komunale dhe për aktivitet tjera të institucioneve komunale. Sipas qëndrimit të antarëve Këshillit Komunal vlersohet , se për shërbimet që ofron RTP-ja si institucion publik medial nga buxheti komunal për gjashtë mujorin e parë të vitit kalendarik 2015 është marrë vendim që të finansohet vetëm ky televizion , nga parat publike ose më konkretisht nga taksapaguesit e qytetarëve të komunës së Preshevës.
Por në bazë të veprimeve praktike po del se RTP-ja është një institucion medial- politikë i partisë në pushtet që pëcjell vetëm ngjarjet që organizohen nën patronatin e PDSH-së. Pa dashtë të paragjykojë arsyen e vërtetë të këtij vendimi( Konkluzioni i firmosur nga kryetari i komunës z. Ragmi Mustafa, me datë 04.03.2015), i cili e ka gjetur këtë justifikim të ulët dhe jo të ndershëm në mënyrë që mos tua prish rahatin militatënve partiak duke e diplicinuar RTV ALDI deri sa ai të ngopet me pushtet edhe një vitë sa i ka mbetur deri në zgjedhejt e reja lokale.
Format më të zakonshme të klientelizmit politikë gjenden tek transmetuesit publikë(RTP-së,RTB-së), të cilët në Luginë të Preshevës vazhdojnë të jenë nën kontrollin e qeverisjes së pushteteve lokale, të cilat i keqpërdorin për marketing politikë edhe gjatë fushatave zgjedhore – politike. Ky konkluzion i Këshillit Komunal është një dëshmi e përpjekjes së kryetarit të Komunës z. Ragmi Mustafa për të ushtruar presion ndaj redaksis dhe ndaj gazetarëve RTV ALDI, pasi refuzojnë t”i nënshtrohen çfarëdo diktati të pushtetit lokal. Ky nuk është rasti i parë që kryetari Mustafa vepron kësisoji që nga themelimi i këtij institucioni privat medial në vitin 2006, dhe një vendim i till bien ndesh me parimet e qeverisjes demokratike dhe dëmton edhe më shumë transparencën.
Qytetarët paguajnë tatime dhe taksa në këtë komunë duke mos pyetur kush e udhëheq pushtetin. Ndërsa qeverisja lokale e këtij vendi me pa të drejtë kontributin e qytetarëve e orienon aty ku uji i shkon në mullarë të PDSH-së.
Kryetari i Komunës z. Ragmi Mustafa paran publike duhet menaxhuar dhe ndarë në bazë të subvencionimeve për sferën përkatëse të informimit të qytetarëve me konkurs publikë siç është paraparë me ligj duke mos shkel transparencën dhe barazinë e qytetarëve për konkurim të barabart të të gjitha mediave qoftë elektronike dhe ato të shkruara. Që nga viti 2008 e këndej Kryetari i Komunës z. Ragmi Mustafa ka keqpërdorë paranë publike duke i shpërndarë ato mjete pa asnjë kriter dhe pa konkurs. Kjo mënyrë e shpërndarjes së parasë dhe të mirave publike ka shkelë për vite të tëra parimet themelore të statutit buxhetor , pra: “barazinë e qytetarëve para organeve qeverisëse në përfitimin e të mirave publike dhe mos transparencën në shpërndarjen e tyre”, e cila po ashtu ka ndikuar që të gjitha të mirat publike të ndahen larg syve të opinionit në një rreth të ngushtë dhe të afërt me pushtetin. Me këto veprime kanë krijuar një qeverisje ,, HARAKIRI” në komunën tonë, ku gjithë fondi i parasë publike është shpenzuar, dhe keqpërdorur pa as më të voglën përgjegjësi pikërisht nga kryetari, si qytetari i parë i kësaj komune që do të duhej të mbronte qytetarët e vet si njerëz të barabartë para ligjit dhe para institucionit që ai drejton.
RTP-ja dhe RTB-ja janë pak a shum miq të politikanëve në pushtet, të elitave sunduese në vend , ku gazetarët iu shërbejnë vetëm partive që e qeverin pushtetin lokal. Elita politike në pushtet toleronë vetëm pronarët që kan vullnetin të mbështesin politikat e tyre në mënyrë të pakushtëzuar. Kjo lloj marrëdhënieje parandalon çdo mundësi për gazetari kritike. Një pasojë e këtillë e shpërndajes së mjeteve të parapara nga buxheti komunal prej 22 milion dinar vetëm RTP-së është i motivuar politikisht për të rritur kredit politike të politikanëve individual të këtij pushteti lokal. Sido që të jetë, pa dashur që askush me këtë rast të më keqkuptoj si të njëanshëm, një aktualitet mediatik që është shtuar gjatë dy muajt e fundit ka qen privatizimi i mediave publike , e cila temë , pa dyshim, për një pjesë të madhe të shikuesve logjikisht ka qen jo e kapshme pasi tek të punësuarit në televizionet publike refletoi si rritje emocionale publicitare përshkak rrezikimit të informimit në gjuhën shqipe me rastin e privatizimit të këtyre mediave në Luginë të Preshevës. Përderisa vetë mediat publike krijuan vetes publicitet dhe nxitën vëmendje të padëshiruar, storje senzacionale duke kërkuar shpëtim nga elita e partive politike.
Para se të mendojmë dhe ta bëjmë transformimin e ndërmarrjeve mediale – publike në atë private, së pari kërkohet dhe duhet ta transformojmë (pu)shtetin e tanishëm publik nga qeverisja dominante monopoliste e kryetarit të komunës së Preshevës z. Ragmi Mustafa.
Redaksia e Informimit të RTV ALDI.
Autori i reportazhit kishte vizituar bukuritë e Bjeshkëve të Nemuna dhe ishte ulë e kishte dredhë duhan në një nga kullat e Dukagjinit. I mahnitur nga mikpritja dhe bukuritë joshëse të natyrës, ai kishte qëndruar larg kryeqendrës së Kosovës dhe stacionit të autobusëve prej nga mijëra veta po largoheshin në drejtim të Evropës Perëndimore me një shikim të panjohur se ku do të përplaseshin.
Për disa javë rresht ekranet televizive dhe rrjetet sociale sollën video e fotografi të panumërta me pamje nga stacioni i autobusëve në Prishtinë, prej nga autobusët e stërmbushur niseshin në drejtim të Beogradit, kryeqytet i armikut shekullor të shqiptarëve. Nga këtu pastaj cak ishte Subotica, një qytet afër kufirit me Hungarinë dhe prej aty rrugëve të panjohura e ilegale drejt në Hungari. Prej këtu pastaj nëpërmjet kontrabanduesve kaluan një pjesë në Austri, shumë sish në Gjermani e Zvicër dhe vende tjera e kohëve të fundit edhe në Suedi.
Dhe, çfarë fati i keq! Të gjitha këto vende kanë bërë me dije se shqiptarëve të Kosovës nuk do t’ju pranohet azili. Deportimi masiv mund të ndodhë shumë shpejtë.
Sipas Agjensionit Suedez për Migrim, Migrationsverket, edhe në Suedi është vërejtur se në tre muajt e fundit është shënuar rritje e ndjeshme e të ardhurve nga Kosova. Flitet se numri i tyre arrin afër 700. Me qëllim të incizimit të situatës nga afër, Migrationsverket ka dërguar një ekspert të vetin në Kosovë. Pjesërisht për të parë ngjarjet e eksodit nga afër, e pjesërisht për të shpërnda sinjale se kot ia mësyjnë Suedisë.
Ndërkaq, gjatë muajit shkurt Kosovën e vizitoi edhe kryetari i parlamentit të Suedisë, Urban Ahlin. Sipas burimeve të lajmeve ai kishte theksuar se mbështetja e Suedisë për Kosovën do të jetë afatgjate dhe e qëndrueshme. Dhe se relacionet e mira fqinjësore të vendeve në Ballkan janë çelës i mirëqenies. Por, këto nuk janë asgjë tjetër veçse fraza standarde diplomatike nga shumë diplomatë evropianë që mes mjeteve të informimit shpërndahen gjithandej.
Megjithëkëtë, njerëzit në Kosovë janë lodhur prej deklaratave boshe evropiane e edhe më shumë prej premtimeve shterpe të politikanëve vendës të të gjitha bojërave, nëse mund të thuhet se u ka mbetur ndonjë fije boje. Kosova vazhdon të mbetet larg BE-së dhe larg anëtarësimit në OKB. Gjithashtu edhe larg investimeve të huaja.
Ndaj, edhe po ndodhë eksodi nga Kosova. Eksodi më i madh që nga lufta e vitit 1999.
Pse?
Përgjigjen ekzakte askush nuk mund ta japë, por përgjigjja më e shkurtër që dëgjohet është: Jemi lodhur! Jemi zhgënjyer! Papunësia tepër e madhe! Ndoshta mbi 50 për qind e banorëve janë të papunë, pjesa më e madhe prej të cilëve të rinj të moshave nën 30 vjeç!
Përgjigjet tjera mund të jenë më të gjata dhe mund të gjenden te protestat e shumta e me karaktere të ndryshme që e përfshinë Kosovën. Shqetësimet sociale janë ekstreme, funksionimi i shtetit i brishtë; korrupcsoni e krimi i madh nuk po luftohet me efektshmëri etj.
Nëse Kosovës ju deshtë një ndihmë ushtarake në fund të viteve të ‘90-ta, atëherë Evropa duhet t’i hapë sytë mirë që të jetë e pranishme në Kosovë me mjete ekonomike e sociale në mënyrë që Kosova t’i kthehet vetvetes për t’u bërë vërtetë anëtare e BE dhe mos ta lë Kosovën që të hyjë ilegalisht në BE!
Shkruan: Shuquri Sejdijaj]]>
Jemi një popull që kemi qenë të pushtuar 90 vite nga okupatori: serb, privimi nga e drejta e arsimimit dhe të drejtave të tjera fundamentale të njeriut ka bërë që në mesin tonë të jenë prezentë shumë primitivizma (disa nga okupatori, disa si pasoj e kanunit ) në kohen kur shoqëria po synon të emancipohet dhe civilizohet. Është shumë e vërtet që nxënësit në shkollat fillore indoktrinohen nga demagogjitë, literaturat e shumta shoviniste që keqtrajtohen emocionet tona duke na orientuar kah “Nacionalizmit destruktiv” përkundër asaj që jemi duke jetuar në Evropë, “gjeografikisht” dhe një shtet nuk mund të të vazhdoj konfliktin përderisa Kosova synon integrimet në strukturat euro-atlantike. Të zgjohemi nga gjumi i thellë nga ato që pretendonte “literatura shoviniste” që në shkollën fillore na thanë “Jemi kombi më krenar në botë” në anën tjetër, historikisht pushtuesi nuk ka pasur problem fare të angazhojë spiun shqiptarë, a po më mirë të themi “shqip-folës”. Disa mercenar e disa pa pagesë fare, u pretendua që jemi “Kombi më i mirë në botë” derisa kemi ndikimin më të vogël në Evropë, nuk kemi ndikim as: politik, ekonomik, ushtarak etj Ku qëndron argumenti? Unë jam krenar që jam Shqiptarë-Kosovarë, por nuk bie preh e propagandave nacionaliste-shoviniste, nuk bie preh e fjalimeve të zjarrta nacionaliste pompoze, por shikoj faktet për të punuar në brezin e ri i cili duhet të jetë i arsimuar dhe ai brez dhe brezi ynë aktual ta bëj shtetin tonë dhe kombin tonë me ndikim më të madh në Evropë atëherë mund të krenohemi me argumente e jo vetëm me fjalë që reflektohen nga ndikimi emocional. Unë nuk jam kundër “Nacionalizmit” si ideologji sepse kombet ekzistojnë për organizimin e proceseve politike dhe është ë vështirë të krijohet një glob “Kozmopolitizmi” por, jam kategorikisht kundër “Nacionalizmit mendje-ngushtë” i cili nuk bazohet në asnjë burim të saktë por vetëm në ide imagjinare. A nuk ka ardhur koha ta kuptojmë këtë ?
Të zgjohemi nga gjumi duke e përmirësuar veten tonë përmes progresit individual, kjo arrihet duke pranuar fajin dhe duke mos ia bartur atë dikujt tjetër. Të kemi vetëdije në zhvillimin e shtetit, e vjedh rrymën dhe thërret në “Patriotizëm” tenton ta vjedh buxhetin e shtetit (kemi listat e manipuluara të veteraneve ku dolën 60.000 ushtarë, shumë bre tyre nuk ishin as në Kosovë sot figurojnë si pjesëtarë të UÇK-së ) i thuhet kësaj ? Në kohen kur Kosova po përballet me shumë probleme, korrupsioni, krimi i organizuar, migrimi ilega, nepotizmi, gjykata speciale etj mjafton një debat anësorë sekondar në opinionin publik për ta zëvendësuar vëmendjen nga problemet reale në debatet e kota pa asnjë interesim për publikun.
Mënyra më e mirë që si të avancohet shteti ynë, përmbledh disa aspekte:
1. Aspekti i drejtësisë
2. Aspekti i arsimimit
3. Aspekti ekonomik
Avancimi i shtetit arrihet vetëm me përkushtimin institucional, dhe përkushtimin e kolektivit shoqërorë. Pa një bashkëpunim politiko-shoqërorë nuk do të ketë rezultate përkundër tentativave. Tek ne është keqinterpretuar raporti në mes “Qeverisë” dhe “Shoqërisë” Në shtetet demokratike asnjë subjekt politik nuk vjen në pushtet pa votën e popullit, në shtetet kapitaliste nuk krijohet buxheti i shtetit pa tatimet e qytetareve dhe bizneseve, në shtetet socialiste nuk arrihet organizimi i ekonomisë pa ndërlidhjen pushtet-popull. Populli është ai që e vendos qeverinë dhe populli është ai që e rrezon atë, ndërlidhja është evidente për këtë arsyeje duhet të zgjohemi nga gjumi për ta zgjuar edhe politiken( pozita-opozita) përndryshe gjendja jonë nuk ndryshohet vetëm me fjalë “pa vepra”
1. Aspekti i drejtësisë, sistemi i drejtësisë duhet të depolitizohet dhe departializohet për të krijuar një rend që siguron drejtësi për gjithë qytetaret e Republikës së Kosovës. Ne jemi të vetëdijshëm që Kosova ka shumë probleme në sistemin gjyqësorë dhe këto evitohen më përkushtimin politiko-shoqërorë, drejtësia realizohet edhe në jetën publike por edhe ne jetën personale, një person që ka atdhedashuri sigurisht që do të mbaj drejtësi duke mos e shkelur ligjin, ky qytetarë nesër do të jetë gjykatës dhe prokurorë.
2. Aspekti arsimorë, arsimimi si baza fondamentale e njeriut si “personalitet” dhe e shoqërisë si “kolektiv” është shtylla thelbësore për krijimin e një shoqërie të emancipuar të avancuar në shumë segmente të jetës. Edhe tek sistemi arsimorë Kosova ka probleme të thella, nuk është fjala tek standardi i zhvillimit të mësimit sepse në vitet e fundit janë ndërtuar shumë shkolla fillore dhe te mesme, por problemi qëndron tek vlerësimi. Nxënësit sot përballen me shumë probleme ndër to mund të theksohet edhe “Fryerja e notave” që bëhet nga disa mësimdhënës më pretekst “të mirën e nxënësit” në këtë rast dëmtohet nxënësi dhe nuk zhvillohet ai sepse i krijohet përshtypja që ka njohuri në lëndën përkatëse. Politizimi dhe partializmi i institucioneve arsimore, ku nuk kërkohet: diplomimi, profesionalizmi, por kërkohet “libreza partiake” kemi pasur shumë ankesa rreth këtij fenomeni kompleks por ende nuk është përpiluar ndonjë strategji efektive që si do të evitohet ky problem. Zhvillimi i arsimit zhdukë primitivizmat të përhapura nga propagandat e ish-Jugosllavisë dhe nga qarqet e ndryshme, arsimimi krijon vlera emancipuese në shoqëri reflektuese për përparimin e shtetit si në aspektin politik ashtu edhe në aspektin ekonomik e shumë procese të tjera të shtet formimit. E tmerrshme falsifikimi i diplomave universitare në Pejë + nepotizmi “vendi i punës” me diploma false
3. Aspekti ekonomik. Republika e Kosovës ka një rritje ekonomike rreth 3 % kjo rritje nuk është e mjaftueshme duke pasur parasysh që jemi shtet në tranzicion dhe niveli i punësimit është i ulet 35 % e popullsisë është e papunë (statistikë zyrtare, jo shumë reale) ekonomia joformale është shumë e përhapur dhe ka shumë punëtorë që punojnë pa kontrata pune dhe konsiderohen si të papunë, pikërisht këtu lind nevoja për luftimin e “ekonomisë joformale” si disavantazh ekonomik. Kosova sipas nenit 10 të Kushtetutës së Republikës së Kosovës është ekonomi e tregut të lirë, por nuk është e thelluar tek ndonjë interpretim strikt i ekonomisë edhe pse është e orientuar kah “Kapitalizmi” Sistemi bankar, organizohet nga banka qendrore ku norma e interesit (kamata) është mbi 23 % shteti nuk ndërhynë duke u justifikuar në proklamimin e ekonomisë së tregut. Ekonomia e Kosovës zhvillohet përmes përdorimit të strategjive ekonomike, përkrahja ndaj sektorit privat, përkrahja ndaj bizneseve të vogla dhe të mesme, promocioni i produkteve vendore, eksporti përmes lidhjeve të marrëveshjeve diplomatike me shtetet tjera, orientimi ideologjik ekonomik duke u përshtatur me rrethanat ekonomike aktuale, mos diferencimi i madh I pagave në mes sektorit publik dhe atij privat etj.
Progreset që ka arritur Kosova në 15 vitet e fundit, duhet të ngjallin tek në interesim për unitet gjithë popullorë të mos e luftojmë njëri tjetrin por së cili nga ne të përkushtohet për ta zhvilluar Kosovën e lagur me gjakun e dëshmorëve. Kemi shumë probleme ato kalohen nëse ne duam. Ne mundemi kaluam diktatura do t’i kalojmë edhe problemet aktuale në të cilat po ballafaqohet Republika e Kosovës.
Shkruan: Sefer Zogaj]]>
Problemet vijnë e shtohen për të rinjtë, është për të ardhur keq që nuk kanë nga të i`a mbajnë në mungesë aktivitetesh, të rinjtë kohën më të madhe e kalojnë nëpër kafene duke shpenzuar shumë, dhe duke qenë pa punë , nuk janë kreativ dhe janë pa dinamizëm.
Sa është shqetësues fakti që numri më i madh i të rinjëve janë përdorues të duhanit kur një duhanpirës, mesatarisht konsumon rreth 20 cigare në ditë, që i bie shtatë pako në javë , është edhe më shqetësues fakti që ata nuk punojnë asgjë dhe si arrijnë të sigurojnë paratë për të blerë cigare , pra stimultantët e lehtë që përdoren më shumë nga të rinjtë janë duhani dhe kafeja.
Nga ana tjetër teknologjia po mban peng rininë që të mendojë për të ardhmën ,duke u bazuar në disa hulumtime të rinjtë kalojnë mesatarisht 6 orë në internet që i bie dyzet e katër orë në javë , unë jam i shqetsuar për të ardhmen time dhe të rinjëve në këtë vend , shpresa e të rinjëve dita ditës po humbet këtë, më së shumti po e dëshmon emigrimi i tyre për të pasur një jetë më të mirë , por nëse nuk arrijnë të largohen atëherë disa pajtohen me fatin dhe presin që një ditë gjërat të rregullohen , disa të tjerë hyjnë në rrugë tjera qofshin edhe jo të ligjshme vetëm për të siguruar disa të holla.
Në Preshevë nuk ka numër të saktë të personave që përdorin drogë , depresantët që përdoren më shumë nga të rinjtë janë alkooli dhe marihuana.
Faji duhet të ketë fajtorë, por sa dhe a janë në gjendje ta kërkojnë atë, është shumë e thjeshtë ndoshta ka vetëm një përgjegjës POLITIKA!
Çka kanë premtuar dhe çka kanë realizuar për të rinjtë gjatë këtyre 25 vite pluralizëm politikë?
A kanë plane për të rinjtë apo ndoshta të rinjtë përsëri do të përdoren vetëm për të përfituar një grup njerëzish?
Dhe prap, pasi që do ti shfrytëzojnë të rinjtë ata do të mbeten përsëri në rrugë dhe kafene.
Me ardhjen e brezeve tona janë rrëzuar shumë mure të ngjashme me atë të Berlinit , të rinjtë në vendet tjera të botës kanë rrëzuar diktatura të egra , ndërsa sot ne s’kemi as nga t’ia mbajmë .
Jo , është koha që t’u themi mjaft më na përdorët ,duhet të mendoni më shumë për ne.
shkruan: Altin Borici
(student në Uniersitetin Publik të Prishtinës, Fakulteti Filizofik, Departamenti i Sociologjisë )
Profesioni më i merituar dhe më i shenjtë në botë gjatë të gjitha kohërave ka qenë dhe është ai i mësuesit. Mësuesit janë kurorë shndritëse për nxënësit e tyre, menjëherë pas prindërve të tyre. Bile në të shumtën e rasteve në shenjtërinë, respektin dhe autoritetin e tyre ndaj nxënësve, ata prijnë edhe ndaj prindërve.
Vazhdimi i ekzistencës së një populli, qëndrimi i tij edhe më tej në këmbë, të mbajturit të fortë dhe të përparuarit e tij, përgatitja e tij për një të ardhme të frytshme, me përgatitje për të sfiduar dhe për t’i bërë ballë më pas të gjitha sfidave jetësore, është barrë e mësuesve, është sakrificë dhe flijim i veprës së tyre madhore.
Një autoritet dhe respekt të tillë gëzon dhe mësuesi im Hysen Mustafa, i cili na ka përgatitur ne kuadrot e reja, që nga fëmijëria, atëherë kur në kokat tona nguliti dashurinë ndaj dijes dhe atdheut, familjes dhe shoqërisë. Andaj nëse nuk duhet dhe nuk çmohet mësuesi, me shumë liri mund të them se humbin vlerat shoqërore në përgjithësi.
Mësues! Ti na kishe ne amanet duke u ballafaquar me shumë sakrifica dhe flijim, duke na pajisur me moral dhe karakter të fortë, pranë Teje dhe pranë kujdesit tënd vumë themelet e personalitetit tonë të vogël atëherë e shumë të madh dikur. Ishe Ti ai që na mësove ta duam vatanin dhe trojet tona, popullin tonë. Ishe Ti ai që për herë të parë në jetë na lirove që të shprehemi lirshëm dhe të krijojmë fjalorin e shprehjeve të para shkencore. Ishe Ti ai që secilin në vete e trajtove si person të veçantë duke u munduar që asnjërit prej nesh të mos ia lëndosh ndjenjat. Çdo ditë e më shumë që kalon, bindem që mësuesit e fortë si Ti nxorën: doktorë, inxhinierë, doktorë shkencash të ndryshëm, sepse u kujdesën për formimin e bazës dhe themeleve të forta e të palëkundshme, që lëshojnë fara dhe fryte edhe sot.
Janë ato shkronjat e vogla, të shtrembra dhe të drejta, të lakuara dhe të palakuara që flasin shumë për mua, sepse nga ato shkronja më pas mësova të thur fjalë të mëdha, periudha të gjata kuptimplotë, të ndërthur poezi dhe prozë, madje edhe të arrij e të kuptoj edhe thëniet filozofike. Ishin shkronjat dhe fjalët e para që ti m’i mësove që më pas të më bëhen urë dhe të mësoj edhe katër gjuhë të huaja, të skalis tabanin tim të diturisë dhe kulturës.
Hazreti Aliu thotë: “Ai që më mëson një shkronjë, do t’i bëhem rob dyzet vjet!” Nga kjo fjalë edhe një herë kam më shumë kujdes dhe çmoj edhe më lartë autoritetin Tënd, sepse Ti kalove në Botën e Amshuar e detyrat dhe respekti që na porosit kjo fjalë ende vazhdojnë, ende nuk kanë përfunduar. Janë fjalët dhe këshillat e Tua që vazhdoj t’i përmend edhe sot e kësaj dite, dhe sa herë që shkruaj shkronjën “H” të madhe të shkrimit më shkon mendja tek Ti, sepse e shkruaj në formën specifike ashtu siç ma ke mësuar Ti, ngase gjithnjë më thoshe se ne të dy kemi emra që fillojnë me shkronjën e njëjtë të alfabetit, e unë gëzohesha tej mase që mbaja diçka të përbashkët me Ty.
Më kujtohet si sot kur unë pata regjistruar klasën e parë, dhe kur hyra në klasë, mikpritja dhe ngrohtësia që më ofrove Ti, më dhanë vullnet, më ngritën dëshirën për t’i lënë lojërat mënjanë dhe për t’i zëvendësuar ato me kënaqësinë e mësimit, dhe kjo nuk do të më ndodhte po të mos kisha një mësues të denjë ashtu siç ishe Ti. Prej Teje u mësova të bëhesha rresht, të dëgjoja kur flet i dituri, të respektoja dhe të filloja të hapja shtigjet e para të diturisë që do të më përcjellin edhe mua deri në varr.
Ishte ajo dora Jote që më lëmoi kokën dhe flokët e mia, lëmim që e kujtoj me admirim edhe sot e kësaj dite sepse ishte bërë nga njeriu i shenjtë, njeriu që nëse do të më urdhëronte të kryej diçka do ta kryeja pa përtesë, madje dhe do të ndjeja kënaqësi. Kurrë nuk e harroj kur me kënaqësi ngrihesha dhe zbatoja urdhrat e tua, ishin ato momente kënaqësie që i hapën më pas rrugën vajtjes dhe prezantimit tim nëpër konferenca, simpoziume dhe protokolle. Ajo fjala jote e ëmbël që na thoshe të vepronim më pas u rrit, u bë e madhe, i kaloi kufijtë e shteteve por gjithnjë duke u kthyer në bazën që më kishe dhënë Ti.
Ti më mësove alfabetin që fillon të shkruhet nga ana e majtë për të mësuar më pas edhe katër alfabete të tjera, dy që nisin nga e majta dhe dy të tjerë që fillojnë nga e djathta.
Gjithmonë je kujdesur për ne nëse kishim laps e gomë, nëse kishim vizore, trekëndësh dhe kompas, nëse ishim apo nuk ishim në nivel pastërtie, nëse ishim të uritur ose të ngopur, por më e larta nëse ishim psikikisht dhe shpirtërisht të qetë, nëse na mundonte diçka. Na këshilloje gjithmonë duke e marrë shembull veten dhe asnjëherë personin që kishte problemin.
Mësues i dashur! Nuk e harroj kurrën e kurrës se kur Ti mundoheshe ta këshillosh dikë që i kishte ndodhur diçka, gjithmonë do të shpreheshe: “Edhe mua më ka ndodhur!”, ndërsa kur na sqaroje diçka që ti personalisht kishe dhënë mund e sakrificë do shpreheshe: “Ne!”
Edhe sot e kësaj dite e shoh në ëndërr atë momentin kur ti do të hyje në klasë dhe ne të gjithë njëzëri do të buçisnim: “Mirëditaaa!”, dhe për një moment me hyrjen tënde në klasë do të rregullohej çdo gjë, nuk do të dëgjohej as psherëtima më e vogël, do të fillonte shpjegimi, do të fillonte qetësimi, mësimi që na mësove me zell dhe gjithmonë duke na futur në gjak mësimin e shkëlqyeshëm të shoqëruar me sjellje shembullore.
Mësues i dashur! Ti shtegtove në Parajsë e unë vazhdoj të të mendoj edhe më tej tek vendosje dorën në bankë dhe shpjegoje me zë të lartë duke e parë secilin prej nesh nëse është duke dëgjuar dhe duke u fokusuar në fjalët e Tua elokuente.
Ishin këto momente që nuk do të harrohen kurrë, madje deri në kohën kur edhe ne do të bëhemi pleq.
Nuk do t’i harroj kurrë reagimet e Tua kur ndokush na sulmonte, ose kur Ti mundoheshe të na nxisje për të mësuar, na trajtoje si një pjesë të shpirtit dhe trupit Tënd. Thjesht ishe bërë dhe ishim bërë të pandashëm në kujtesën tënde.
Nuk do ta harroj kurrë se Ti ishe shumë këmbëngulës që ne të lexojmë, të lexojmë të mos ndalemi, këshilla dhe porosia jote ishte që unë e zbatoja duke lexuar madje me qindra romane gjatë pushimeve verore, për mprehur lapsin për të dashur dhe për t’u frymëzuar nga letërsia sot e kësaj dite.
I dashuri dhe shumë i rrespektuari Mësuesi Im, gjithmonë e mbaj mend se Ti je sebeb që më ke mësuar shkronjat, dhe pastaj do t’i përdori ato në momente gëzimi dhe hidhërimi, sepse ti je i pari që më mësove t’i hedh ndjenjat e mia në letër. Që nga ajo kohë unë u rrita, u rrita shumë, formova dhe tek vonë e kuptova se gjithmonë laspi dhe letra pas lutjeve të fuqishme dhe me frymëzim janë ndihma e parë për t’i shpreh ndjenjat pozitive dhe negative.
Prandaj është shumë e drejtë thënia: “Padyshim, mësuesit janë njerëzit më sakrifikues dhe më autoritare të një shoqërie, dhe detyra e tyre i prinë madje edhe asaj presidenciale!”
Ndoshta nuk mundem ta përkufizoj sakrificën dhe flijimin Tënd me këto fjalë të vogla, kur dihet se Ti je njeriu që njerëzit i ngrite nga zero, formove brezat që më pas u shërbyen dhe thithën vlerat e tyre i gjithë populli, madje edhe bota. Është i paktë falënderimi ndaj Teje, borxhi që na mbolle themelet e diturisë. Kur ishe i gjallë me trup, të uroja edhe pse nga larg për shëndet dhe lumturi, sepse me vepra do të jesh gjithmonë i gjallë edhe në mesin tonë. Por tani që shtegtove në Botën Tjetër, dhëntë Zoti të marrësh shpërblimin për atë që na ke mësuar, sepse në këtë botë harrohen gjërat por është Allahu Ai që nuk humbet asgjë, madje as sa grimca e atomit.
E lus Allahun që të shpërblejë me Xhennet në sajë të meritave të tua për shpërndarje të diturisë.
Hysen Qazim Mustafa ka lindur më 20.07.1935 në Preshevë, në një familje qytetare me taban kulturor dhe arsimdashës. Ai e mbaroi shkollën e Lartë Pedagogjike dhe si fryt i këtij mbarimi filloi të punojë menjhëherë po atë vit d.m.th në vitin 1957 në fshatin Ranatoc, ku edhe punon një vit me radhë në këtë fshat. Më pastaj vazhdon të punojë po ashtu një vit me radhë nëpër fshatrat e Komunës së Preshevës duke filluar në Tërrnavë, Miratoc dhe në Raincë, dhe më në fund veprimtarin e mësimdhënies dhe arsimit e vazhdon Preshevë derisa doli në pension në vitin 1998. Vdiq në Preshevë më 6 Mars 2015, gjë që na bën të kuptojmë se tërë jetën ja kushtoi arsimimit dhe edukimit të brezave të rinj.
Edhe një herë e përkujtojë se: “të gjithë i kemi borxh, ai na fali shumë, na fali më të çmuarën edukatën dhe kulturën. Lus Zotin e Madhë ta ketë shpërblyer si pinjoll të arsimit, duke të futur në radhën e grupit të dijetarëve, aty ku shkrimi Yt me shkumës dhe laps do të peshojë shumë rëndë, në proporcion me gjakun e pastër të dëshmorëve!”
Shkruan: dr Hatixhe Ahmedi]]>
Që nga koha kur njeriu e percepton veten si qenie e vetëdijshme për rolin dhe misionin që ka të shprehurit, komunikimi dhe mënyrat e realizimit të tij do të jenë ndër preokupimet dalluese të tij. Varësisht nga etapat e tij zhvillimore hasim edhe mënyrat, format dhe mjetet e komunikimit me ambientin ku jeta e tij reale qeniesohet përmes punës, ndërsa dëshirat dhe ëndërrimet përmes artit. Apo, edhe pse sot na duket jo fort reale, aq më pak ideale, nëse sa më shumë kthehemi në histori, do të kuptojmë se puna dhe arti janë gjithnjë e më të ndërlidhura mes veti, ndërlidhje kjo që do të sublimohet edhe si bindje, besim apo edhe fe, përmes ritualesh të ndryshme të shprehura qoftë përmes recitimit, vallëzimit apo simboleve (e simbolikave) të ndryshme.
Madje kjo prirje, dëshirë dhe nevojë në historinë e filozofisë antike njihet edhe si sofizëm, apo më vonë retorika e mesjetës e konstituuar deri edhe në kufijtë e shkencës (në kohën kur shkencat e natyrës u ndanë nga filozofia) do t’i paraprijë një zanati të njerëzve me prirje të veçanta stilistike për të hartuar tekste për destinim publik apo thënë me gjuhën e sotme për mardhënie me publikun (PR).
Mënyra, metodat dhe mjetet e përhapjes së lajmit, edhe këto kishin një specifik të veten e që zhvilloheshin përkrah rritjes së nevojës për një komunikim sa më masovik. Nga boria e deri te, telegrafi, radioja, televizioni dhe interneti është një rrugë e gjatë e gjetjes së formave më të zëshme, të përshtatshme dhe të shpejta për përhapjen e një lajmi.
Që nga koha pas periudhës primitive e deri në format e sotme të organizimit shoqëror, shkathtësia e komunikimit dhe përsosja e metodave e mjeteve për komunikim sa më të efektshëm, kishte një mision, para së gjithash të klasave të privilegjuara për ta ruajtur pozitën e tyre në shoqëri. Arti i komunikimit në dialogjet antike me karakter filozofik, në gjykatoret publike ku ndahej drejtësia, madje deri edhe në përballjet luftarake gjatë dyluftimeve reale në fushëbeteja apo edhe të kreshnikëve në epikën legjendare, sot mund të vërehet se ka ndryshuar në mjete dhe metodologji por kurrsesi nuk e ka ndryshuar funksionin, misionin dhe qëllimin. Sapo ndëgjon valët e radios përmes eterit, hap ekranin e televizorit, apo fillon surfimin në internet, fillon edhe të bombardohesh me informacione që i shërbejnë qëllimit të dikujt, reklama nga të cilat përfiton prodhuesi, emisione të ndryshme nga të cilat përfitojnë producentët dhe e gjithë kjo e paketuar në frymën e një sistemi vlerash i cili është në funksion të ruajtjes, zhvillimit dhe të realizimit të një mendësie, të një fryme përmes së cilës qeniesohet dhe manifestohet një periudhë kohëre e veprimit të njeriut dhe shoqërisë njerëzore.
Tani më jemi të okupuar nga mjete e burime të shumta të informacionit, të cilat kanë një emërtim të përbashkët dhe të njohur si media (ndërmjetësues). Nëse më lartë u konstatua se komunikimi publik, informimi apo sido që ta emërtojmë këtë proces kishte mision dhe qëllim, mendoj se argumenti më i qëndrueshëm për ta vërtetuar këtë është se shumica e mjeteve (mediave) për komunikim masiv ishin ideuar dhe prodhuar për qëllime ushtarake dhe propaganduese (në kohët moderne telefonat satelitor dhe interneti ishin nevojë e ushtarëve amerikanë për të komunikuar me tokën nga bazat e tyre në ujërat oqeanike, dhe jo vetëm). Tani, nga kjo mori e panumërt e (burimit të) informacioneve, fitohet përshtypja se të gjithë njerëzit janë të ditur, të informuar dhe se janë krijuar kushte për të (se)ndërtuar një personalitet të qëndrueshëm njerëzor.
Në demokraci të brishta Ballkanike, politika dhe politikanët kanë toleruar një liri të shprehjes, vetëm sa për të shkaktuar kaos informativ, ashtu që të fitohet dhe të mbisundoj përshtypja se megjithatë mediat shtetërore janë më të besueshme. Nëse elitat politike të këtyre vendeve nuk kanë pasur sukses në zhvillimin e ekonomisë e as në promovimin e dijes që prodhon këtë zhvillim, kanë pasur sukses që mediat e tyre t’i promovojnë si më të besueshmet. Kjo gjë mund të vërehet edhe përmes anketave dhe hulumtimeve të ndryshme, nga të cilat delë se emisionet qendrore informative të mediave shtetërore janë ende më të shikuarat.
Kjo anarki mediale sigurisht se nuk do të rregullohet vetëm nga një kornizë ligjore, qoftë ajo edhe më e mira, deri sa në shoqëri nuk ka një elitë intelektuale të besueshme që promovon vlera që na shpiejnë drejt një zhvillimi të qëndrueshëm. Nëse vazhdon kështu do të pendohemi pse pritëm këtë zhvillim të teknologjive të informacionit, duke qenë se ato, si demokracia me gjithë elementet e saj, ranë në duar të matrapazëve, joprofesionistëve, provincialistëve dhe profiterëve të të gjitha llojeve.
Dikur ishte e qartë se në publik mund të ndëgjohej vetëm fjala apo mendimi i një njeriu të kualifikuar, tani kur edhe budallenjtë kanë aq shumë hapësirë shprehëse sa nuk mund të prodhojnë marrëzi për ta zënë atë, nuk mbetet tjetër rrugëdalje pos një sistemi e planprogrami edukativ-arsimor të avancuar dhe me personel shumë të ndërgjegjshëm për rolin dhe misionin që duhet ta luaj.
FEHMI MALIQI
Bilaç
Çdo ditë lexojmë për gra dhe vajza nga e tërë bota, të cilat bien viktima të dhunës së urryer. Prej grave irakiane të grabituara dhe të skllavëruara nga ISIS-i e deri te nxënëset nigeriane të kidnapuara dhe të martuara me forcë. Këto tragjedi duket sikur e kanë kohën në Mesjetë.
Shumë shpesh gratë e bartin barrën e luftës. Të gjithë e kemi për detyrë që të bëjmë gjithçka që mundemi dhe me tërë fuqinë tonë për ta ndalur këtë dhunë të neveritshme, kudo dhe kurdo që ndodh. Por, kjo është vetëm një pjesë e tregimit të grave në shek. XXI.
Do të dëshiroja të propozoj një titull tjetër, një rrëfim tjetër. Edhe pse ndoshta puna e tyre jo gjithmonë del në faqe të parë të gazetave, megjithatë gratë po përballen me çështjet më të ngutshme globale. Duke vënë veten në rrezik të madh, ato po e luftojnë varfërinë, diskriminimin dhe dhunën që familjet e tyre, rrethi dhe vendet e tyre të jetojnë jetë më të mirë.
Si Sekretar i Shtetit, e shoh fuqinë e grave çdo ditë në çdo vend që e vizitoj – që nga Afganistani ku ato po krijojnë mundësi për brezin e ardhshëm e deri te Liberia, e ku Presidentja Ellen Johnson Sirleaf po i ndërton themelet e demokracisë.
Të premten, Departamenti i Shtetit i nderoi dhjetë gra të tilla me Çmimin Ndërkombëtar për Gra të Guximshme. Laureatet tona paraqesin vetëm një pjesë të vogël të grave nga e tërë bota që punojnë për avancimin e paqes, për sigurisë dhe për barazisë gjinore. Por, tregimet e tyre individuale të trimërisë përfaqësojnë ndikimin pozitiv që gratë e fuqizuara mund ta bëjnë kudo.
Në Kosovë, gazetarja Arbana Xharra ka shkruar një varg të artikujve hulumtues mbi ekstremistët fetarë në vendin e saj. Me përpjekjet e saj të palodhshme, ajo nxori në dritë lidhjet me organizatat e huaja terroriste, gjë që na ndihmon për ta luftuar rritjen e ekstremizmit radikal që po kërcënon paqen dhe begatinë në botë. Shembulli i saj ka nxitur një brez të ri të gazetarëve që punojnë në një demokraci në lindje e sipër për t’u ngritur kundër padrejtësisë dhe korrupsionit.
Në Siri, lufta civile dhe kriza humanitare po e destabilizojnë një rajon të tërë. Majd Chourbaji ia ka kushtuar jetën e saj mbrojtjes së të drejtave të njeriut dhe avokimit në emër të të paraburgosurve. Kur regjimi i Assadit e arrestoi dhe e futi në burg për shkak të punës së saj avokuese, ajo ua ktheu këtë duke iu ndihmuar grave në burgun ku po mbahej edhe ajo, për të luftuar për drejtësi për vete dhe për proces të drejtë. Përpjekjet e saj sollën lirimin e 83 të burgosurave. Tani ajo jeton në Liban dhe punon përmes qendrave të organizatës “Gratë, tash për zhvillim”, për t’ju ndihmuar refugjateve siriane për të gjetur stabilitet ekonomik dhe shoqëror, e duke i përgatitur për të marrë pjesë në përpjekjet për ndërtimin e paqes në nivel lokal dhe kombëtar.
Kurse, në Guine, gratë si Marie Claire Tchecola janë në ballë të frontit të luftës kundër ebolës. Si infermiere e qendrës emergjente në spitalin Donka, në kryeqytetin e Guinesë, Tchecola ia ka kushtuar jetën e saj përkujdesjes për pacientët me ebola, përkundër mungesës së mjeteve bazë mbrojtëse – si dorëzat. Kur u infektua, ajo mori masa për t’i mbrojtur punëtorët e tjerë dhe familjen e saj që të mos infektohen me këtë sëmundje. Dhe, kur u shërua, ajo iu kthye punës. Përmes udhëheqjes së saj në Shoqatën e të Mbijetuarve nga Ebola të Guinesë, ajo vazhdon të përhap vetëdijen për këtë sëmundje dhe ta luftojë njollën që iu vihet të mbijetuarve.
Këto tri gra janë përballur me rrethana dhe pengesa të veçanta në anë të ndryshme të botës. Por, secila prej tyre – si dhe të gjitha laureatet tjera që u nderuan – e gjetën mënyrën për të qëndruar kryelartë dhe të forta e për t’u bërë nxitëse të ndryshimit.
Shfrytëzimi i fuqisë dhe potencialit të grave është thelbësor për adresimin e sfidave globale me të cilat përballemi. Dëshmia për këtë shihet qartë. Kur gratë dhe vajzat kanë qasje në edukim, përkujdesje shëndetësore dhe punë, familjet dhe bashkësitë e tyre janë më produktive dhe më stabile. Por, edhe e kundërta është po ashtu e vërtetë: kur gratë janë të përjashtuara dhe të viktimizuara, shoqëritë lëngojnë rëndë.
Prandaj, ne nuk do të zmbrapsemi para atyre që kërkojnë t’i nënvleftësojnë ose t’i dëbojnë gratë dhe vajzat në skajet e shoqërisë. Ne nuk e pranojmë dhunimin si nënprodukt të konfliktit. Nuk do t’i pranojmë martesat në moshë të re dhe me dhunë të vajzave si normë shoqërore. Dhe, nuk do t’i harrojmë ato që janë mbajtur apo po mbahen kundër vullnetit të tyre. Në të vërtetë, i nderojmë ato për kurajën që e tregojnë para brutalitetit dhe kërcënimit.
Në këtë Ditë Ndërkombëtare të Gruas – dhe për çdo ditë – kemi përgjegjësi që të qëndrojmë të bashkuar dhe të punojmë së bashku në luftën e vazhdueshme për të drejtat e grave dhe vajzave anekënd botës që ato ta jetojnë jetën në plotësi, si dhe të kenë jetë të shëndetshme dhe produktive.
Shkruan: John Kerry]]>
Eshtë e habitshme që të kërkojmë llogari nga koha, aq më pak kur i shohim të metat e saj!
Nga ato që kemi parë e që kemi dëgjuar deri më tani I bie që një forcë e madhe e njerëzimit të shuhet automatikisht nga të “bëmat” e një epoke që në vehte po ndërlidhë aq bukur të metat e veta saqë bashkë me to po e thellon edhe dhimbjen e njerzimit në mbarë botën. Politika është kthyer pothuajse e tëra mbrapsht, “njerëzit” e politikës që janë zhytur në tërësi në të duket se po ju pëlqen kjo gjë madje po marrin guximin ti fyejnë e ti demoralizojnë qdo njeri që ndjen gjendjen aktuale e ka një guxim që mendonte të fliste ndonjëherë, të “thyente akullin” duke thënë : ky është fund, mjaftë më… Por këtu një dorë e “përlyer” po shkatërron gjithqka.
Një shtet i posalindur kishte nevojë të formohej, të shfrytëzonte kohën në të miren e popullit të vet. Heronjët luftuan për liri, por që të gjallët nuk po e gëzojne atë. Realitet i hidhur në kohën moderne që të mbush mendjen se po jetojmë në një epokë tjetër, realitet i dhimbëshëm kur e kujtojmë të kaluarën tonë. Ata që “luftuan për liri” pas fitorës po e “grabisin” atë. Zgjidhje nuk është ikja, zgjidhja e duhur është përballja…
Rasim Hajdini
Dep. Sociologji Prishtine
Bujqësia është sektor që mund të kontribuojë në zhvillimin e ekonomisë, duke ulur bilancin tregtar, duke ulur nivelin e papunësisë , dhe njëkohësisht duke mbrojtur ambientin ku jetojmë. Për të qenë më i kuptueshëm bujqësia ndikon ne mirëqenien e çdo qytetari që jeton në Kosovë, si në aspektin ekonomik, ashtu edhe në aspektin shëndetësor .
Kosova ka kushte të mira për zhvillimin e bujqësisë e sidomos kushte klimatike dhe fuqi punëtore , por njëkohësisht ka edhe disa dobësi, siç janë sipërfaqja e vogël e tokës për kokë banori , toka e ndarë në shumë parcela, keq menaxhimi i fermave etj.
Më e rëndësishmja nga të gjitha këto është se bujqësia është nga të paktët sektorë, ku i gjithë cikli nga prodhuesi deri te konsumatori mund të përmbyllet në Kosovë, pa pasur nevojë për ndërhyrje nga akterët jashtë Kosovës, si shembull mund ta marrim qumështin, që prodhohet nga fermerët kosovarë , ai përpunohet nga qumështoret në Kosovë, shpërndahet nga tregtarët kosovarë dhe konsumohet nga kosovarët. Pra, i gjithë cikli apo zinxhiri mbyllet në Kosovë . Në rast se hallka e fundit e këtij zinxhiri nuk funksionon, ( konsumatori nuk konsumon produktet vendore bujqësore) atëherë i gjithë cikli nuk do të funksionojë si duhet. Pra do të dëmtohet prodhuesi që e mban familjen e tij nga të hyrat bujqësore, do të dëmtohet përpunuesi dhe punëtorët që janë të angazhuar në atë kompani prodhuese dhe në fund të fundit do të dëmtohet edhe taksapaguesi kosovar, i cili përmes taksave të tij ka ndihmuar fermerin dhe përpunuesin përmes grandeve, sepse grandet nuk janë gjë tjetër veçse mjetet e taksapaguesve kosovarë, që menaxhohen nga institucionet shtetërore për të ndihmuar një sektor të caktuar.
Për të funksionuar hallka e fundit, që është më e rëndësishmja nga të gjithë hallkat tjera duhet që konsumatori kosovar të bëhet i vetëdijshëm, se me blerjen e produkteve bujqësore vendore do të ndikojë në zhvillimin e gjithmbarshëm të ekonomisë kosovare dhe njëkohësisht do të ndikojë drejtpërdrejt në mirëqenien e tij.
Në shumicën e vendeve të Bashkimit Evropian, konsumatorët janë të vetëdijshëm se konsumi i prodhimeve vendore ndikon në mirëqenien e tyre sa që në disa raste çmimi i prodhimeve vendore është më i shtrenjtë se sa prodhimet e importit, por prapëseprapë blihen nga konsumatorët e tyre sepse konsumatori është bindur se me blerjen e prodhimeve vendore ndikon në forcimin e ekonomisë së shtetit, ku jeton.
Nga ana tjetër konsumatori kosovar duhet të bindet se produktet që i blen janë të sigurta , të shëndetshme dhe të shijshme . Në këtë aspekt duhet një bashkëpunim në mes prodhuesve , përpunuesve dhe tregtarëve. Prodhuesit duhet të prodhojnë produkte bujqësore të cilësisë së lartë dhe të mendojnë për një periudhë afatgjatë, duke ofruar gjithmonë produkte të cilësisë së njëjtë . Përpunuesi duhet ta bindë konsumatorin që është serioz ,se ka pastërti në nivel që kërkohet , respekton rregullat e mosdëmtimit të cilësisë së produktit , dhe nuk përdor preparate, që janë të dëmshme për konsumatorin. Nga ana tjetër tregtari, gjatë shitjes, duhet t’i japë përparësi produkteve bujqësore e jo siç ndodh rendomë, që konsumatori të kërkojë produktet vendore bujqësore, sepse nuk janë të ekspozuar .
Një metodë shume efektive, për të bindur konsumatorin, është aranzhimi i vizitave të konsumatorëve ose te grupeve të njerëzve me ndikim te përpunuesit dhe prodhuesit e produkteve bujqësore për të parë nga afër mënyrat e prodhimit dhe përpunimit të produkteve bujqësore. Unë kam vizituar shumë prodhues dhe përpunues, ku kam mbetur tepër i kënaqur nga pastërtia, rregullat dhe investimet që i kanë bërë. Kështu, jam bindur plotësisht, që ka shumë produkte vendore bujqësore që ne duhet t’i konsumojmë me kënaqësi.
Është koha që të gjithë të bëhemi të vetëdijshëm duke filluar nga prodhuesit dhe përpunuesit që të ofrojnë produkte të cilësisë së lartë, tregtarët të ekspozojnë produktet vendore bujqësore, e sidomos konsumatorët të fillojnë të kërkojmë dhe konsumojmë produktet vendore bujqësore sepse e kemi për detyre të kontribuojmë në zhvillimin ekonomik dhe në mirëqenien e të gjithëve. /Koha/
]]>
Shkruan: Burim Ibishi
I nderuar Gjeneral Agim Çeku!
Po ju drejtohem juve personalisht, për të shpreh shqetsimin tim në lidhje me listat e veteranëve, invalidëve dhe deshmorëve te UÇK-së, te shpallura tash pas 15 viteve nga mbarimi i luftes çlirimtare!
Nuk jam pjese aktive dhe as pjesemarres ne vijat e frontit të Ushtrisë Çlirimtare te Kosoves dhe kjo ishte arsyeja se pse nuk mbusha formular per aplikim. UÇK-ne e ndihmova aq sa munda ne forma dhe menyra te ndryshme ne Zonen e Karadakut, por ndihmen nuk e konsiderova si diçka të arsyeshme që të bëhem veteran.
Jam pjesemarres i luftës së UÇPMB-se për gati 13 muaj, asaj ushtrie që ishte vazhdimesi e Ushtrisë Çlirimtare te Kosoves dhe shumë nga djemtë që e bëren luftën atje ishin pjesë e UÇK-se.
Ne radhet e UÇPMB-se, pati shume djem e vajza që luftuan me të njejtin ideal dhe kundër të njejtit armik, pati shumë të plagosur që sot e asaj ditë mbeten invalid pa përkujdesje, por cka është ma e rëndësishmja se në radhët e UÇPMB-së nën emblemen e lavdishme te sajë kanë rënë 28 deshmorë! Nga këta 28 deshmorë 14 jane nga Kosova dhe 14 nga Presheva , Medvegja dhe Bujanoci. Statusi i tyre nuk njihet nga komisioni Qeveritar i Kosoves te cilin e udhëheqni ju z. Çeku!
Shtrohet pyetja a më e ndershme do të kishte qenë që këta 28 Deshmorë te UÇPMB-se ti futni në listat e shpallura, apo në ato lista të jenë emra veteranvsh e invalidësh që asnjeher se kane parë luften me sy. Keso sabotatorësh e matrapaz keni me bollëk në listat e shpallura.
Keni lejuar te futen në ato lista njerez që edhe kanë penguar luften, njerëz që në kohë lufte bënin agjitacion dhe propagandë shpifëse ndaj udheheqësve te UÇK-se, njerëz që vetëm pas lufte u gjenden në krahë te disa komandantëve dhe sot ata janë “Veteran”!
Unë personalisht nuk aplikova sepse besova në korrektësine dhe sinqeritetin e këtij Komisioni Qeveritar, besova ne JU i nderuar Gjeneral Çeku , besova ne ate qe deklaroheshit se veteran mund te jene vetem ata qe kane qene pjese aktive ne vijat e frontit, besova se veteran nuk mund te bëhen njerez si une qe kanë bartur ndonje KALLASHNIKOV apo kanë drejtuar nje traktor me armë e miell për UÇK-në ! Për mua kjo eshte asgje ne krahasim me atë qe kanë perjetuar luftetaret e vërtetë.
Me këta, ju po ja humbni vleren luftetarit, po ja thyeni krenarine invalidit dhe po ja nenqmoni varrin deshmorit!
Ju lutem Gjeneral Çeku, mos e njollosni historine me te ndritshme te Kosoves me njerez qe asnjeher nuk ishin pjese e UÇK-se. Emri UÇK, është emër i madh ateher e sot mbetet krenaria e brezave qe jetuan e do te jetojne pas nesh.
Rrespektoni edhe keto 28 familje te deshmoreve te UÇPMB-se dhe le ti gezojne ata beneficionet e shtetit te Kosoves. Largoni disa emra matrapazesh qe ne emer te afersise familjare e klanore kane arritur te jene pjese e ketyre listave. Me para mund të blehet gjithçka, por jo historia jonë e lare me gjak!
Para se ti zyrtarizoni keto lista, ftoni njëher Komandantet e Zonave dhe pyesni sa ushtar kane pasur! Pyetni njeher a kane moral njerezor qe kaq leht po shkelin mbi gjakun e atyre qe i kishin nen komanden e tyre. Mos ju lutem mos luani me ndjenjat e atyre nënave qe per netë të tëra nuk ben gjumin ne sy per fatin e bijve te tyre. Ato nëna sot ndjehen te lenduara kur te kuptojne se njejt si djemt e tyre jane edhe disa qe ishin armiq te kohes kur luftonin ata.
Për fund i nderuar Gjeneral Agim Çeku, une jam shumë krenar qe i kontribova vendit tim me aq sa munda dhe për asnje çast nuk jam i mërzitur se pse nuk marr benificion nga ligji për veteran. Deri sa pjesët e atdheut tim ende janë të pushtuara unë nuk jam veteran, por dot mbes luftetarë që do të përpiqem me mish e shpirt për lirinë e Atdheut.
Juve ju njoh si burr i ndershëm dhe shpresoj se ndershmerinë si Gjeneral, nuk do te lejoni ta nëpërkembin gllaberuësit e vlerave të vërteta Çlirimtare!
Jeni edhe pjesë e luftes ne Kroaci dhe ju e dini se si do te ndjehet nje kroat nese do ti mohohet sakrifica e tij per Atdhe, apo thene ndryshe si do te ndjehet nje kroat kur do te shoh krah tij nje dezertor e sabotator te luftes.
Me rrespekt Adhurim Krasniqi
Ish-Zëdhënës i Zonës Operative të Çarrit të UÇPMB-së
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn ltg_Latn tur_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn crh_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn vec_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn swh_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn kab_Latn uzn_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn zho_Hans als_Latn als_Latn als_Latn bos_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn