als_Latn dik_Latn sag_Latn
Në fillim le të dëgjojmë ajetin 53 të sures Furkan:
" وَهُوَ الَّذِی مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ هَذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ وَ هَذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ وَجَعَلَ بَیْنَهُمَا بَرْزَخًا وَحِجْرًا مَّحْجُورًا"
" Ai la të lirë të bashkohen dy dete, ky (njëri) i pijshëm e i shijshëm, e ky (tjetri) i njelmët e i ithët, mes tyre bëri si të jetë ndonjë pendë, pritë që të mos përzihen". (53)
Në vazhdimin të emisionit të kaluar ku janë numëruar nimetet e Zotit, ky ajet flet për një prej shenjave të fuqisë së Zoti në krijim dhe thotë: Përveç ujit të shiut që shuan etjen e tokës dhe banorëve të saj, ka dete prej të cilave disa janë të kulluar dhe të ëmbël dhe disa të ithët dhe të kripur. Edhe pse këto dy ujëra qëndrojnë pranë njëri tjetrit dhe janë të lidhur mes tyre ata për një kohë të gjatë nuk përzihen dhe secili ruan karakteristikat e veta. Me fjalë të tjera mes këtyre ujërave të kripur dhe të ëmbël ekziston një pengesë e padukshme e cila nuk i lejon ata të përzihen mes tyre. Sot është vërtetuar se diferenca e densitetit të ujërave të kripur dhe të ëmbël, për një kohë të gjatë nuk i lejon ata që të përzihen me njëri-tjetrin. Në disa dete të mëdha këto dy ujëra, të ëmbël dhe të kripur, qëndrojnë pranë njëri-tjetrit. Një tjetër shembull për këtë çështje është uji i lumenjve. Lumenjtë e mëdhenj derdhin në det sasi të mëdha uji të ëmbël. Në zonën ku derdhet uji i lumenjve në det, gjendet ujë i ëmbël në një hapësirë tepër të madhe. Ku ujë i ëmbël për një kohë të gjatë nuk përzihet me ujin e detit. Këto ujëra të ëmbël për ata njerëz që banojnë në bregdet janë tepër të dobishëm sepse ato përdoren në bujqësi dhe vaditjen e tokave. Në botën njerëzore edhe pse besimtari dhe qafiri mund të jetojnë pranë njëri-tjetrit në një qytet apo zonë të caktuar, mes tyre ekziston një pengesë e cila nuk lejon që qafiri të devijojë besimtarin dhe ta ithtojë apo kriposë atë.
Nga ky ajet mësojmë se:
1- Natyra është në dorën e Zotit. Është Ai që ka krijuar natyrën dhe ka vendosur ligjet e saj.
2- Për jetën e krijesave uji i ëmbël është i nevojshëm ashtu si dhe uji i kripur. Krijesat në zonat e thata kanë nevojë për ujë të ëmbël, ndërsa krijesat në det për ujë të kripur. Zoti e ka ndarë veçmas atë që u takon secilit prej tyre.
Tani le të dëgjojmë ajetin 54 të sures Furkan:
" وَهُوَ الَّذِی خَلَقَ مِنَ الْمَاءِ بَشَرًا فَجَعَلَهُ نَسَبًا وَصِهْرًا وَکَانَ رَبُّکَ قَدِیرًا"
" Dhe Ai nga uji (fara) krijoi njeriun, dhe e bëri atë të ketë fis dhe të ketë miqësi. Zoti yt ka mundësi të jashtëzakonshme ". (54)
Në vazhdim të ajetit të mëparshëm ku flitet për ujin e shiut dhe të deteve që ruajnë jetën e krijesave ky ajet thotë: Zoti ju njerëzit ju ka krijuar nga uji. Si njeriu i parë i cili është krijuar me vullnet të Zotit nga uji dhe dheu, edhe njerëzit e tjerë të cilët janë krijuar me anë të embrionit, për vazhdimin e jetës së tyre kanë nevojë për ujë. Përveç Zotit kush tjetër mund t'i japë ujit një formë kaq të bukur dhe brenda 9 muajve pikat e ujit të kthehet në një krijesë të plotë që ka sy, veshë, gjuhë, duar e këmbë, zemër, tru dhe organe të tjera?! Ky është tregues i qartë i fuqisë së pafundme të Krijuesit të njeriut. Ky ajet në vazhdim të temës së krijimit flet mbi zgjerimin brezave. Në këtë mes flitet për rolin e shtimit të njerëzve nëpërmjet martesës dhe krijimin të farefisnisë dhe të afërmeve që në mesin e krijesave të tjera vetëm njeriu ka një karakteristikë të tillë. Zoti për këtë lidhje ka vendosur rregulla të veçanta dhe dispozita të qarta. Lidhja farefisnore është lidhej të cilën njerëzit e krijojnë me anë të lindjeve. Lidhjet farefisnore konsiderohen nëna dhe babai, fëmijët si motra dhe vëllai, xhaxhai, tezja, halla, daja etj. Pas zgjedhjes së njeriut të jetës, familja e bashkëshortit apo bashkëshortes konsiderohen të afërm. P.sh. nëna dhe babai i njeriut të jetës, kanë fëmijë të cilët janë të afërm.
Nga ky ajet mësojmë se:
1- Të gjithë njerëzit janë krijuar nga një materie. Prandaj supremacitë etnike apo racore janë një gjë e pabazë dhe e pavërtetë.
2- Për nga materia fizike njeriu nuk ndryshon me kafshën, pasi si njeriu ashtu edhe kafsha janë krijuar nga uji.
3- Procesi i krijimit të njeriut në kohën e embrionit është dëshmia më e mirë e fuqisë dhe madhështisë së Krijuesit të gjithësisë.
Tani le të dëgjojmë ajetin 55 të sures Furkan:
" وَیَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ مَا لَا یَنفَعُهُمْ وَلَا یَضُرُّهُمْ وَکَانَ الْکَافِرُ عَلَى رَبِّهِ ظَهِیرًا "
" E ata në vend të All-llahut adhurojnë atë që nuk u sjell as dobi, as dëm atyre, po jobesimtari ndihmon atë që është kundër Zotit të vet". (55)
Shirkët të cilët Zotin e kanë pranuar si krijues, jetën e tyre e kanë varur tek sendet dhe krijesat e tjera dhe u falen atyre në forma të ndryshme. Zoti në këtë ajet thekson: Ata idhuj për ju nuk sjellin asnjë përfitim apo dëm. Edhe nëse Zoti merr vendim t'iu bëjë dëm ata nuk mund të bëhen pengesë. Pra, në vend që t'i faleni me gjithë shpirt dhe pastër Zotit, përse shkoni tek të tjerët dhe bëni shirk ( mëkat mohimi)? Krijesat e tjera kushdo qofshin janë krijesa të Zotit dhe pa vullnetin e Zotit ato nuk mund të ndikojnë në jetën tuaj. Nëse jeni robër të Zotit, Ai ju ka lejuar juve që të plotësoni kërkesat dhe nevojat tuaja duke shfrytëzuar sendet të cilat Ai jua ka lejuar. Në vazhdim ky ajet thotë: Shirkët dhe qafirët përkrahin njëri tjetrin në rrugën e errësirës dhe devijimit dhe përgjatë kësaj bëjnë propagandë për të forcuar idetë e tyre boshe dhe të padrejta. Për këtë ju myslimanët në rrugën tuaj të drejtë duhet të jeni rezistentë dhe të qëndroni duke mbështetur njëri-tjetrin.
Nga ky ajet mësojmë se:
1- Nëse gjatë jetës në këtë botë kërkojmë të mira dhe eliminimin e dëmeve atëherë duhet t'i drejtohemi Zotit, pasi e mira dhe dëmi është vetëm në dorën e Tij dhe jo në dorën e sendeve apo njerëzve të tjerë.
2- Qafirët në kryerjen e kofrit (mëkateve) mbështesin njëri-tjetrin. Prandaj besimtarët duhet të krijojë lidhje me njëri-tjetrin dhe të jenë të bashkuar që të mos thyhen.
Me përfundimin e këtij emisioni, ju të nderuar dëgjues ju lëmë nën përkujdesin e Zotit të Madhërishëm dhe Fuqiplotë. Jemi në pritje të propozimeve dhe mendimeve tuaja deri në emisionin e ardhshëm.
als_Latn knc_Arab als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn knc_Arab als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn knc_Arab als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn