als_Latn dik_Latn sag_Latn
“U ktheva në Shqipëri për të nisur jetë të re, por Greqia nuk është larg”
Eleni Karajani nga Gjirokastra pret të mbushi 18 vjeçe, por mosha e saj e pjekurisë ka qenë e hershme. Kushtet e vështira të jetës, me prindër të divorcuar, me babain që jeton në vendlindje dhe me mamanë që ka kaluar një mijë e një halle e sakrifica, i dhanë mundësinë të rritej që dy vjeçe në Greqi. Në një rrëfim aspak melankolik, madje “burrëror”, ajo tregon eksperiencën e saj në marrëdhëniet me njerëzit, me familjen dhe shoqërinë, kohën që ka kaluar në Greqi dhe arsyet pse është kthyer në Shqipëri.
. E fejuar para dy vitesh me Fatosin nga Fieri, Eleni ka tani një ëndërr: të krijojë familjen e saj në Shqipëri, duke u shkëputur njëherë e mirë nga gjurmët e dramës që shoqëroi bashkëjetesën e shkurtër të mamasë dhe babait të saj, të cilët kanë ndjekur fatin e tyre, ndërsa ajo po kërkon fatmirësinë e saj.
Kur shkuat ne Greqi?
Unë nuk mund të mbaj mend asgjë, sepse kam qenë foshnje, kur mamaja ime më mori që dy vjeçe dhe shkuam në Volos për të jetuar aty vite të vështira. Historia e prindërve të mi ka qenë një dramë e dhimbshme. Ata u divorcuan në rrethana që ende nuk i kam kuptuar, por gjithmonë gjenden shkaqe për t’u ndarë. Ata jetuan në Gjirokastër pak kohë bashkë gjersa linda unë dhe s’kaluan shumë muaj që u larguan përgjithmonë nga njëri-tjetri. Sigurisht, nëna ime nuk mund ta përballonte lehtë këtë ndarje, prandaj vendosi të largohej në Greqi te dy vellezërit e saj që kishin pak kohë që jetonin në Volos. Qëndroi për pak kohë te ata, gjersa gjeti punë dhe u stabilizua në një shtëpi me qera, ndërkohë që unë po rritesha dhe shkova në kopësht e më pas nisa shkollën. Jam rritur në Greqi, por e kam ndier veten gjithmonë shqiptare. Ndonëse sot jam 18 vjeçe, kushtet e jetës më kanë pjekur dhe di ta dalloj të mirën nga e keqja, vështirësinë nga komoditeti. Nuk dua ta mohoj që kam dashur të jetoj me prindërit e mi, sepse babai më mungonte. Por ai u martua me një grua tjetër, të njëjtën gjë bëri edhe mamaja ime, e cila edhe sot e kësaj dite bën edhe rolin e burrit, edhe të gruas në shtëpi.
Na trego diçka më shumë për rrethanat e jetës tënde në Volos, jeni ndier mirë apo ju kanë paragjykuar?
Kam kaluar mirë, si çdo fëmijë që përkujdeset nga prindërit për të mos i munguar asgjë. Jam ndier e lirë, e kënaqur nga ambjenti, nga mënyra e jetesës, por në fakt këto dy vitet e fundit çdo gjë u rrokullis. Kam kuptuar që ana ekonomike është një pjesë e rëndësishme jo vetëm në xhepin tënd, por edhe në marrëdhëniet e njerëzve me njëri-tjetrin. Unë personalisht nuk është se kam ndier krizë, por mamaja ime dhe njerku kanë ndier probleme e vështirësi. Sidomos mamaja, e cila ka punuar gjatë gjithë kohës në punë të rënda, ndërsa njerkut nuk i ka ecur. Mamaja lindi edhe dy fëmijë të tjerë dhe kemi qenë deri para pak kohësh tre fëmijë në familje, gjersa unë u shkëputa këtë vit për të jetuar me të fejuarin tim. Në shkollë nuk kam pasur probleme, sigurisht ka pasur paragjykime, tek e fundit nuk je grek, je shqiptar, por nuk kam pasur kontradikta, sepse shoqërinë e kam pasur të mirë. Të shumtën e kohës e kam kaluar me fëmijët e xhaxhait, me të cilët i kemi afër shtëpitë.
Kthehemi edhe njëherë tek familja. Po me babain tënd të vërtetë ke mbajtur kontakte?
Po, e kam takuar disa herë kur kam ardhur në Gjirokastër. Unë jam vajza e tij dhe ai babai im, ndonëse kemi qenë shumë larg. Madje unë mbaj mbiemrin e tij, jam krenare për zgjedhjen që kam bërë, kam respektuar gjakun dhe traditën. Kam pasur gjithmonë mall për të, por kështu e ka jeta dhe nuk di çfarë të thuash e çfarë të bësh kur ndodhin probleme që nuk varen nga ty. Megjithatë mungesën e një njeriu të afërm veç nënës sime, nuk e kam ndier për një kohë të gjatë. Që para dy vitesh jam fejuar me Fatosin. Ai erdhi nga Fieri në Volos dhe aty u njohëm. Te Fatosi kam gjetur thesarin e jetës sime.
Kur dhe psë u kthyet në Shqipëri?
Kam pak muaj që erdha në Shqipëri dhe bashkë me të fejuarin kemi marrë një dyqan me qera dhe shesim rroba. Nga Greqia u larguam, sepse jeta po bëhej më e vështirë, i fejuari im nuk kishte punë, në shtëpi punonte vetëm mami dhe nuk donim të qëndronim në një situatë të tillë kaq të pashpresë. Prandaj vendosëm të ktheheshim në Fier, tek shtëpia e Fatosit, ku jetojmë të dy së bashku, ndonëse është mjaft e vështirë situata ekonomike edhe këtu. Duke kaluar nga njëri vend në tjetrin ka ndryshime të mëdha, por këtu të tërheq fakti që është vendi tënd dhe mund ta ndërtosh jetën pak më lirë sesa në Greqi. Në Volos kam shumë kujtime, kam shumë miq, aty kam kaluar shumë vite, por ne duhet të ktheheshim dhe kështu vendosëm.
Çfarë shpreson për të ardhmen?
Së pari dëshiroj të fitoj një profesion. Ndoshta mund të vazhdoj shkollën e lartë këtu në Shqipëri. Këtu thonë që pa diplomë nuk je askush, por po shoh që edhe diplomat janë kthyer në letra pa vlerë, të gjithë po bëhen studentë dhe të gjithë pretendojnë të ngjiten në karrierë. Për mua dhe Fatosin themelore është që pas ca vitesh të ndërtojmë edhe ne familjen tonë këtu në Shqipëri dhe do mundohemi të krijojmë kushte sa më të mira për veten dhe fëmijët. Në Greqi do shkoj herë pas here për vizitë. Nuk jemi shumë larg.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn