als_Latn dik_Latn sag_Latn
Zylyftar Ramizi: Mbi klanet në regjimin komunist (Replika PJ.II)
Në pjesën e parë të letrës së tij dërguar në redaksinë e DITA-s, ish zv.ministri i Brendshëm dhe drejtori i Sigurimit të Shtetit deri në vitin 1991, Zylyftar Ramizi, replikon me Qani Durajn, ish shefi i sektorit të çështjeve ushtarake në Komitetin Qendror të PPSH-së. Duraj, në një intervistë të gjatë për DITA-n ka bërë një refleksion mbi diktaturën komuniste, përqëndruar në fatin e ushtarakëve të lartë të Ushtrisë Shqiptare, të dalë nga lufta antifashiste, si dhe kryeministrit Mehmet Shehu dhe raportet e tij me Enver Hoxhën. Ramizi nuk është dakord se Sigurimi i Shtetit survejonte Mehmet Shehun, as se ish kryeministri është eliminuar nga përplasjet e klaneve, apo se Këshilli i Mbrojtjes ishte organ i plotfuqishëm në gjithë jetën e vendit.
Dje Zylyftar Ramizi theksonte se veprimtaria e “Shtëpisë me Gjethe” nuk kishte asnjë të jashtëzakonshme siç është përfolur këto kohë, duke mohuar kategorikisht se aty kishte dhoma torturash apo se përgjoheshin fshehtas eksponentë të lartë të regjimit. Gjithashtu ai nënvizon se Shehu ka vrarë veten dhe për këtë flet ekspertiza në vendngjarje.
Në pjesën e fundit të materialit, ish shefi i Sigurimit të Shtetit, me një gjuhë dukshëm të hidhur ndaj Qani Durajt, kundërshton idenë e klaneve brenda pushtetit, lufta mes të cilave largoi nga skena politike (dhe nga jeta) Mehmet Shehun.
Ramizi nuk mungon të akuzojë Durajn se ka thurrur intriga në kurriz të Rrahman Parllakut, i vetmi gjeneral që nuk përmendet sipas tij. Interesante është ndërkaq, se Ramizi është i mendimit që “komploti i Konferencës së Tiranës” në 1956-ën ka ekzistuar realisht, rrezikshmëria e saj qe konkrete dhe autorët e saj ishin eksponentët e UDB-së në Tiranë, Svetozar Koçiç dhe Rexhep Xhija.
***************
Nga Zylyftar Ramizi
Klanet e gjeneralit të vetëshpallur
Gjenerali i vetëshpallur Qani Duraj na mburret, përpiqet të na mbushë mendjen se në dekadat e kaluara ka pasur klane. Bën be e rrufe për ekzistencën e tyre. Plakushi Qani Duraj shkon edhe më larg, kur përpiqet të na mbushë mendjen se ata që na drejtuan merreshin me klane dhe jo me punë. Gjenerali i vetëshpallur ka vetëm një të drejtë: është vetë njeriu i klaneve, aq sa në këtë fushë nuk mund të gjendet ekzemplar tjetër.
Kur zotëria qe në kupolën më të lartë ushtarake në Komitetin Qendror të Partisë, me raportet e informacionet e tij ka tentuar të bëjë rolin e prokurorit, të hetuesit dhe të kryetarit të Degës së Sigurimit të ushtrisë. Zotëria në fjalë kur punonte në këtë kupolë të lartë ushtarake, nuk ka lënë baltë pa hedhur mbi oficerët që nuk i vinin pas avazit të tij. Është një zotëri që ka hedhur shumë baltë mbi Rahman Parllakun dhe miqtë e tij, kur prapa kurrizit të tyre përpiqej të krijonte klane për të arritur në maja edhe më të larta.
Zoti gjeneral i vetëshpallur! Ju lutem, përgjigjuni publikisht pyetjeve: Ishte klani vlonjat ai që ndërtoi uzinën e përpunimit të thellë të naftës në Ballsh? Ishte klani vlonjat ai që futi Mallakastrën në vaditje me rezervuarin e madh? Ishte klani vlonjat ai që e ktheu Ballshin nga një fshat me një samarxhi, dhe me Shefqet nallbanin, në një qytet të zhvilluar me shumë shkolla të mesme, me spitale, çerdhe, kopshte, shtëpi kulture? Të gjithë njerëzit në punë, të gjitha familjet të strehuara në apartamente luksoze, që do t’ia kishte zili edhe Tirana.
Kam pyetje të tjera, ju lutem sinqerisht përgjigjuni publikisht. Ishte klani vlonjat ai që vendosi të ndërtoheshin në Fier shumë fabrika e uzina, të ndërtohej Azotiku, Ureja, termocentrali i fuqishëm dhe shumë e shumë vepra të tjera, sidomos në industrinë e nxjerrjes e përpunimit të naftës.
Pyetjet janë pa fund, do të qetësohet pak për të dhënë përgjigje publikisht. Ishte klani i Vlorës ai që pati vendosur për ndërtimin i uzinave e fabrikave në Shqipërinë e Veriut, në atë verilindore, në Shqipërinë e Mesme e kudo anë e mbanë vendit? Autori i shkrimit të çështjes përpiqet të na mbushë mendjen se klani i Vlorës ja ka pasur me hile krahinës së Mallakastrës dhe këtë të fundit e identifikon me Mehmet Shehun. Gjëkundi nuk jep as fakte dhe as argumente, vetëm tymnaja që kanë veti të shpërndahen shpejt dhe çdo gjë del në shesh.
Po jap disa fakte, jo për autorin llafazan, por për publikun dashamirës. Me të jam ndarë vite më parë, kur ai në një takim përkujtimor deformoi historinë e ndritur të rënies së Dervish Hekalit, hero i popullit.
Në vitin 1949: Mehmet Shehu, Ministër i Brendshëm, anëtar i Byrosë Politike, sekretar i Komitetit Qendror të Partisë, këtu nuk shoh influencë të klanit vlonjat. Ecim më tej, në vitin 1954 Mehmet Shehu, Kryeministër, anëtar i byrosë Politike. Dhje këtu nuk besoj të ketë influenca klani vlonjat. Në vitet që pasojnë pozitat e Mehmet Shehut kanë ardhur gjithnjë në rritje. Ato pasojnë njëra-tjetrën, të cilat një njeri me pak mend në kokë i sheh shumë qartë.
Në vitin 1974 Mehmet Shehu, Kryeministër, Ministër i Mbrojtjes, anëtar i Byrosë Politike. Edhe këtu nuk shoh influenca të klanit vlonjat. Në vitin kur në Ministrinë e mbrojtjes u emërua Kadri Hazbiu, për Mehmet Shehun u hap vendi i sekretarit të Komitetit Qendror të Partisë, që do të thoshte se Enver Hoxhën do ta zëvendësonte Mehmet Shehu. Në këtë kohë Mehmet Shehu u fuqizua më shumë. Anëtar i Byrosë Politike, sekretar i Komitetit Qendror dhe Kryeministër. Se ku është influenca e klanit vlonjat apo ajo e Ramiz Alisë dhe Nexhmije Hoxhës, vetëm një mendje si ajo e gjeneralit të vetëshpallur mund ta prodhojë.
Në Kongresin e 8-të të Partisë Mehmet Shehu u zgjodh përsëri anëtar i Byrosë Politike. Në të njëjtën kohë ruajti edhe postin e Kryeministrit deri në vetëvrasjen e tij. Autori nuk e ka hallin te Mehmet Shehu, por tek sofra ku është ulur, aty e ka gjetur tavën me pilaf dhe pula nga ato të ballistëve.
Problemin e gjeneralëve e trajton sipas oreksit të tij. Nuk sjell ndonjë fakt për tragjedinë e tyre. Ishte në kupolën më të lartë ushtarake në Komitetin Qendror të Partisë. Të paktën le të deponojë si ka punuar prapa kurrizit me informacione e raporte të firmosura me dorën e tij. Po si mund të besohet Qani Duraj, kur ai pas kaq vitesh akuzon akoma Beqir Ballukun se ai sipas tij qe pjesëtar i njërit klan, ku as Beqir Balluku, por edhe as gjykata nuk është shprehur gjëkundi për këtë çështje.
Gjenerali pa grada, fjala është për Qani Durajn, në gusht të vitit 1974, shkeljen e hapësirës ajrore nga Traktati i Varshavës e pati konceptuar mbi qiellin e Roskovecit ku dy muaj më parë patën prurë Beqir Ballukun dhe ky zotëri në gusht 1974 (stërvitje) goditi me kuadër ajror qiellin e Roskovecit e ndezi atë flakë.
Dhe një gafë tjetër: ky dhe Hito Çako (H.Ç sa qe emëruar zv/Ministër i Mbrojtjes) pasi kishin luajtur të dy rolin e tartufit, natyrisht dhe me persona të tjerë, vijnë në mbledhjen e Këshillit Popullor të rrethit. Këtu ndodhi ajo që as Hito Çakos dhe as Qani Durajt nuk i pati shkuar në mend. Këshilli Popullor i rrethit Fier qe mbledhur apostafat për përgatitjen e stërvitjes ushtarake, gusht 1974. Hito Çako delegon në podium Qani Durajn. Këtu ndodhi ajo që nuk duhet të ndodhte. Dhe ja gafa e bërë nga gjenerali pa grada.
Qani Duraj: “Këtu në Fier partia punon, kurse pushteti nuk punon”. Fjala i ngeci në fyt Qaniut. U ngritën në këmbë këshilltarët, të revoltuar ju afruan podiumit. Pati edhe pështyma. E me këtë rast të pakëndshëm si Hito Çako dhe Qani Duraj u larguan, në kuadrot e Çezmës së Mbyetit aty u kam çuar kupolat ushtarake.
Qani Duraj çok me radhë gjeneralët e burgosur, por anashkalon Rrahman Parllakun dhe këtu vetvetiu del pyetja mos ka të bëjë me hakmarrje primitive. Natyrisht pyetja ime kërkon edhe përgjigje nga Qani Duraj.
Flet për Konferencën e Tiranës të vitit 1956, për zhvillimet e saj, për “rebelët”, por anashkalon prapaskenën. Nuk flet për aktorët e saj, për vetë spiunët e UDB-së jugosllave. Dhe çudia nuk përfundon këtu, ajo vazhdon më tej, bëhet akoma më e dhimbshme, kur anashkalon Zvetozar Koçiçin dhe Rexhep Xhijën, dy kolonelë të UDB-së, diplomatë të ambasadës jugosllave në Tiranë. Dhe zotëria në fjalë nuk është kaq injorant të trajtojë çështje kaq madhore me mendjelehtësi, të mbështetura vetëm në llafe kafenesh.
Flet me pasionin e një të sëmuri për gjeneral Koçi Xoxen, por anashkalon lidhjet e tij agjenturore me Rankoviçin, shefin e UDB-së jugosllave. Dhe çudia vazhdon më tej, me atë të rrugës me emrin e Koçi Xoxes në Beograd. Çështjet që ka trajtuar në rrugë agjenturore Koçi Xoxe me Rankoviçin nuk janë për pula e pilaf, po për çështjen e ekzistencës së Shqipërisë.
Nuk kisha as vullnet dhe as kohë të merresha me gënjeshtrat e prodhuara nga një mendje e sëmurë siç është ajo e Qani Durajt. Po e them me sinqeritet, iu përgjigja thirrjes së tij të bërë në artikull, ku lutet që të gjithë të shkruajnë, të marrin shembullin e gjeneralit të vetëshpallur.
Fund
****************
Një shënim për kush duhet të flasë dhe kush jo
Nga Alqi Koçiko
Ashtu si intervista e ish përgjegjësit të çështjeve ushtarake në KQ të Partisë së Punës, Qani Duraj, edhe një reagim ndaj tij nga një ish ushtarak nga Librazhdi (Haxhi Allku), po kështu edhe kjo letër e ish shefit të Sigurimit në periudhën e fundit të regjimit komunist, Zylyftar Ramizi, kanë marrë reagime të shumta, e mjaft të ndryshme nga lexuesit. Një çështje që bie në sy e që duhet sqaruar veçmas, vjen nga disa mendime të shfaqura, sipas të cilave fjala bie, ky apo ai person nuk duhet të prononcohet për ngjarje të kohës së diktaturës, sepse është i pabesueshëm. Madje, duhet të heshtë, sepse mbi të rëndojnë mëkate.
Le ta nisim me këtë moment të fundit. Mendja ta do që me këtë kut matës, janë të shumtë ata që duhet të heshtin dhe të mos flasin për atë periudhë, duke qenë se në një mënyrë a një tjetër, në poste e detyra të larta apo më pak të tilla, kanë qenë pjesë integrale dhe përgjegjës personalisht dhe në grup, për disa nga bëmat e diktaturës.
Por, kaluar kjo pikë, shtrohet një pyetje: Po nëse ata vendosin apo dëshirojnë të flasin, çfarë duhet bërë? Bllokazh; bojkotim? Besoj se është e kundërta: Të flasë kushdo që ka diçka për të thënë, ndoshta edhe më tej; të nxitet për të hedhur dritë (apo dhënë versionin e tij) për ngjarje e momente të errëta të asaj kohe. Tek e fundit, ky është edhe kuptimi i sistemit politik që kemi zgjedhur këto 25 vjet.
Padyshim që lexuesit reagues kanë të drejtë të paktën në një aspekt: Se me sa dozë vërtetësie duhen marrë, për shembull, fjalët e një ish shefi të Sigurimit të Shtetit kur thotë se Mehmet Shehu ka vrarë veten dhe pikë, duke ditur se sa versione janë hedhur gjithë këto vite; apo se sa i sinqertë mund të jetë refleksioni i një ish funksionari të lartë të Komitetit Qëndror, kur për vite të tëra rresht, të tjera gjëra ka thënë e ka besuar.
Por përtej një analize apo filtri të organit të shtypit ku botohen këto materiale, vërtetësinë e pohimeve dhe qëndrimeve të autorëve e vendos vetë lexuesi me bindjen dhe formimin e tij, si dhe me faktet e argumentet që ballafaqon. Media, (mediumi, ndërmjetësi), është veç ura lidhëse mes lajmit dhe marrësit të lajmit. E cila patjetër që aty ka mundësi dhe akses, ka për detyrë të ngrejë çështje e të bëjë pyetjet e duhura.
-
asnje ndjesi
-
I kenaqur
-
i shqetesuar
-
i trishtuar
-
i indinjuar
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk war_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn war_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn unk als_Latn unk als_Latn unk als_Latn unk knc_Latn