als_Latn dik_Latn sag_Latn
Buka një e mirë e Zotit!
Nga Isabel Allende
Nuk ju këshilloj ta gatuani bukën vetë. Mund të shndërrohet në një pasion të rrezikshmëm.
Vite me parë bleva një makinë çudibërëse: në një vrimë futej miell, maja dhe ujë, rregullohej kohëmatësi dhe të nesërmen aroma e bukës së sapdodalë nga furra na zgjonte të gjithëve nga gjumi në orën e caktuar.
Sesi qe e mundur që bëhej ky transformim është ende një mister i padepërtueshëm.
Pasojat qenë të menjëhershme dhe mund t’i shihje në ijet e të rriturve dhe në kundërshtimin e fëmijëve për tu ushqyer me proteina dhe perime, të cilët dëshironin vetëm kulaç dhe ëmbëlsira.
Para një situate të tillë vendosëm të fshihnim makinën gjëkudni. Ngeli e braktisur në garazh për muaj më radhë derisa thjeshtri im Herlig, ai me tatuazhet e vdekjes, pati idenë e ndritur që t’i ndryshonte disa pjesë, të rregullonte ndonjë vidë dhe ta përdorte për të presuar marjuanën në biskota të vogla dhe ta shiste më pas në shkollë me shumë leverdi. Kjo ka qenë përpjekja ime e vetme për të gatuar vetë bukën.
Si poezia, buka është një prirje pak a shumë melankolike që kërkon në radhë të parë kohë të lirë për shpirtin. Poeti dhe bukëpjekësi janë vëllezër në detyrën e rëndësishme për të ushqyer njerëzimin. Nëse këmbëngul në dëshirën për të shkruar poezi dhe për ta gatuar bukë, më mirë kapërceje këtë kapitull, nuk të shkon për shtat.
Njerëzit që kanë nevojë të provojnë gjithçka, qoftë dhe një herë të vetme, herët a vonë bien pre e tundimit për ta gatuar vetë bukën. Në të tilla raste do tju këshillona të zëvendësonit cilësinë e keqe, e natyrshme për një fillestar, duke i dhënë buklës forma tërheqëse.
Për këtë arsye i dhurova nënës sime një stampë me formën e santo membro, sic thirret zakonisht në Itali organi mashkullor, nuk e di për arrogancë apo shaka, sidoqoftë pasi u poq në furrë buka doli goxha e fryrë dhe nëna ime nuk guxoi ta vendoste mbi tavolinë nga frika se mos turpëronte kavalierët 80 vjecarë që i fronte në shtëpinë e saj për të pirë caj.
Në kuzhinën erotike, buka është një shoqëruese e domosdoshme – gruri mbahet si një afrodiziak dhe është simbol i pjellorisë – por që ta përgatisësh kërkon shumë kohë të cilën do të qe më mirë ta shfrytëzonit në shtrat. Ju këshilloj ta blini tek një bukëpjekës i mirë dhe të hiqni dorq përfundimisht nga arti i të “zënit brumë”, pasi s’mund të bëhen të tëra në jetë.
Në një rrëfim të Guy de Maupasant, cdo mëngjes shërbëtorja e re e një shtëpie borgjezësh shkon te blejë bukën me shportën e saj nën sqetull. Nga një dritare shikon vjedhurazi bukëpjekësin e ri teksa punon dhe merr me vete shëmbëlltyrën e shpatullave të gjera, krahëve të fortë, lëkurës që ndrin nga djersa dhe të atyre duarve sensuale që zënë brumin me vendomsërinë e një dashnori, pikërisht ashtu siç i dëshironte ajo që ta preknin.
E meqenëse është një rrëfim dashurie ëndrra s’do të vononte që të përmbysej… Kur shoh ato bukët e mëdha fshatarake, padyshim që më vjen ndërmend bukëpjekësi i Maupasant-it dhe duart e tij në mishin e fortë të vajzës… Ka duar e duar, disa të rënda dhe të ngadalta, të tjera të vogla dhe të forta, por të zësh bukën dhe të bësh dashuri, i rëndësishëm është qëllimi që udhëheq dorën.
Në Kili buka që shtrohet më shpesh në tryeza është marraqueta në formën e vulvës, në Francë është baguette, në formën e fallusi-t, por që s’është e tillë në temperamentin e saj, është modeste e besuar dhe e mban përherë fjalën.
Gjendet në çdo qytet të civilizuar, edhe pse në asnjë vend tjetër të botës baguette s’është aq e thekur jashtë dhe e butë nga brenda si në Paris. Nëse menyja përfshin një bukë tjetër mos ia vër shumë veshin, me një baguette emri yt i mirë është përherë i sigurt, me përjashtim të rasteve kur shtrohen ushqime ekzotike që hahen me duar. E vetmja e keqe e saj është se bëhet bajate po të kalojnë më shumëse 5-6 orë pasi të ketë dalë nga furra, ndaj zonjat franceze e blejnë atë dy herë në ditë.
Më kujtohet kuzhina e një manastiri në Bruksel, kur isha dëshmitare e nderuar e një përzierje të majasë, miellit dhe ujit. Një nga murgeshat laike, me shpatulla si të një hamalli porti dhe duart delikate të në balerine, përgatiste bukën me stampa të rrumbullakëta dhe katrore, i mbulonte me një pëlhurë të bardhë, të larë dhe rilarë me mijëra herë, dhe i vendoste ato pranë dritares, mbi një parvaz druri mesjetar.
Ndërsa punonte, në qoshen tjetër të kuzhinës, vërtetohej mrekullia e thjeshtë e përditshme e miellit dhe poezisë, ajo çka gjendej brenda stampave merrte jetë dhe një proces i lehtë e sensual zhvillohej nën ato peceta të bardha që, si çarçaf, mbulonin lakuriqësinë e panineve.
Brumi fryhej në psherëtima të fshehta, lëvizte butësisht regëtinte si trupi i një gruaje tek bën dashuri. Aroma e thartë e brumit që fermentohet përzihej me erën e ngrohtë të bukëve të sapo dala nga furra. Dhe unë, e ulur mbi një nga stolat e mëkatarëve, në një qoshe të errët, të asaj dhome të madhe prej guri, e zhytur në ngrohtësinë dhe aromën e kësaj ngjarjeje misterioze, qaja pa e ditur përse…/opozita.com
als_Latn war_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn