als_Latn dik_Latn azb_Arab
Nuk e kam të lehtë të shkruaj për eksperienca private të jetës sime, madje nuk i kam qejf këto gjëra, por po ndodh diçka në jetën time për të cilën kam nevojë të shprehem, pse jo të marr dhe mendime nga të tjerët. Unë jam nga një qytet i vogël dhe prej gjashtë vitesh jetoj në Tiranë, që kur kam ardhur me studime.
Në vitin e tretë të gjimnazit jam lidhur me një djalë. Në fillim nuk doja, pasi isha e fokusuar tek mësimet dhe nuk doja të mërzisja familjen. Por ai ishte një djalë i shkathët dhe i këndshëm dhe arriti të më bënte për vete, madje të më bënte të çmendesha për të. Deri në mbarim të gjimnazit kaluam pothuajse dy vite të mrekullueshme; party, plazh me shoqërinë, festa. Të dy ishim tipa të gjallë dhe shumë entuziastë. Një pasdite qershori (në ato ditë unë isha ngujuar në shtëpi për të mësuar për provimet e maturës) më bie telefoni. Shoqja ime më tha se e kishte parë atë duke dalë nga shtëpia e tij me një vajzë të cilën i kishte hedhur dorën rreth belit. Atë femër e njihja. Nuk doja ta besoja, por të paktën pati burrërinë ta pranonte. Atë periudhë isha keq. Mendoja se po jetoja një histori të mrekullueshme dashurie dhe isha në qiell, por isha gabuar. Gjithsesi, vendosa të ndahem nga ai. Falë shoqeve arrita të ngushëllohesha dhe ndërrimi i ambientit kur erdha në Tr më ndihmoi.
Në vitin e dytë të shkollës së lartë, njoh një djalë. Nuk u desh shumë të kuptohej pëlqimi nga ana e të dyve dhe filluam një lidhje. U futa e sigurt në atë lidhje me mendimin që e njihja më mirë botën e meshkujve. Unë studioja, ai punonte, kalonim kohë bashkë çdo ditë, dilnim fundjavave, udhëtonim derisa u mbush një vit. E kisha kaluar dhimbjen e ndarjes së parë dhe kisha gjetur lumturinë. Por nuk zgjati. Një natë më tha se gjërat nuk ishin mirë për të, nuk ndihej mirë në një lidhje dhe se kishte bërë një hap të gabuar që në fillim, por çiltërsia ime e kishte stepur të bënte mbrapa… Mu betua për të motrën që nuk kishte një tjetër, thjesht isha unë problemi… unë që bëja çdo gjë për të, që lija mësimin… që kurseja lekët e bukës që të dilnim fundjavave dhe t’i bëja surpriza… unë që kisha gënjyer veten që e bëja të ndihej i lumtur…
Që atëherë nuk doja ta provoja më. Askush nuk e kuptonte zhgënjimin tim, sepse unë jam ajo vajza që qesh me çdo gjë dhe gjithmonë, por ky është karakteri im. Në të vërtetë unë kam vuajtur shumë dhe kam kaluar në një depresion të lehtë. Mbarova shkollën dhe u diplomova. Që prej një viti jam në punë dhe aty kam njohur dikë që më pëlqen. Kemi rreth 4 muaj që dalim, por dalim ende si shokë. Nuk i them dot po. Më duket sikur do fillojë gjithçka nga fillimi dhe nuk do t’ia dal dot. Ai më ka thënë se nuk i intereson e shkuara ime dhe se do bëj gjithçka që unë të harroj të kaluarën e hidhur. Por unë kam frikë se mos është fillimi i një dhimbjeje të re. Kohët e fundit, është mërzitur me mua sepse, nuk i përgjigjem përkushtimit të tij, jam e ftohtë dhe nuk më bëjnë përshtypje ato që ai bën për të më kënaqur. Gjithashtu ka nevojë edhe për një përgjigje. Mua më pëlqen ai djalë por…./ikub/
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn