als_Latn dik_Latn sag_Latn
Kritikët sidomos nga krahu konservator i bien shpesh pa të drejtë në qafë Presidentit Barack Obama për politikën e jashtme dhe të sigurisë amerikane. Mirëpo, këtë fundjavë kritika e tyre ka qenë e përligjur.
SHBA nuk mund të pretendojë nga një anë se Al-Kaeda është shpartalluar dhe ia ka mbathur nga sytë këmbët, ndëra nga ana tjetër të mbyllë gati njëzet ambasada në Lindjen e Mesme e përtej nga frika e sulmeve terroriste po nga kjo organizatë.
Kushdo që ka udhëtuar në kryeqytetet e Lindjes së Mesme e di që ambasadat amerikane në aty janë kthyer në minikështjella me trupa speciale të armatosura deri në dhëmbë. Asnjë organizatë e shpartalluar në arrati do të guxonte të provonte një sulm ndaj këtyre objekteve.
Sigurisht, mjaftojnë dy të çmendur që të shkaktojnë një masakër në një vend publik apo për të rrëmbyer një diplomat apo turist të pafajshëm e të pambrojtur, po një sulm ndaj ndërtesave të mirëmbrojtura e fortifikuara kërkon organizim dhe mjete, mbështetje deri diku në administratën e policinë e vendit ku ndodh sulmi, si dhe një rrjet të suksesshëm informimi e furnimizimi me një plan largimi në kohë pas aksionit.
Al-Kaeda nuk ka qenë ndonjëherë më shumë se përshkrimi i mësipërm. Kështu që nëse është ende në gjendje të kërcënojë ambasada e konsullata në kaq shumë vende, atëhere ku janë rezultat e miliarda dollarëve dhe më shumë se një dekadë energji të derdhura në Luftën kundër Terrorizmit?
Amerikanët kanë arsye të kërkojnë më shumë nga qeveria e tyre. Dhe kërkesa kryesore e tyre ka të bëjë me transparencën e kësaj qeverie. Sepse dyshimi është që kjo situatë është problematike pikërisht për shkak të mungesës së sinqeritetit në komunikim.
Pse duhet deklaruar se është fituar kundër Al-Kaqedës kur ajo qenka kaq e fortë? A është nevoja për vota e për interesa të politikës së brendshme kaq e rëndësishme sa sakrifikohet e vërteta për situatën e jashtme dhe të sigurisë?
Nëse Al-Kaeda është kaq e fortë atëhere a nuk duhet të ndryshojnë shumë gjëra në politikën e jashtme amerikane? Duke filluar që nga trajtimi i disa shteteve angazhimi i të cilave në luftën kundër terrorizmit është pothuajse i padukshëm? Nëse shtetet dhe popujt e Lindjes së Mesme e quajnë Al-Kaedën terroriste a nuk duhet që ata vetë dhe jo SHBA të kujdeset për kapjen e tyre? Pse duhet amerikanët të investojnë dhe të angazhohen për kapjen e njerëzve të kësaj organizate kur ata janë një kërcënim për sigurinë dhe imazhin e vendeve nga vijnë e veprojnë?
Apo më keq akoma, nëse në këto vende e mes popujve të tyre ata nuk shihen si terroristë, a nuk duhet të ndryshojë politika dhe retorika diplomatike amerikane në këto vende? Çfarë kuptimi ka që të flitet për miqësinë e popullit amerikan me atë të disa prej këtye popujve nëse ambasada amerikane në këto vende është kthyer në një bunker gjigand në pritje të masakrës së radhës?!
Dyshimi tjetër është që Al-Kaeda në fakt është mposhtur vërtet, në kuptimin që është reduktuar në një forcë të lokalizuar që përpiqet të mbijetojë, pasi ka humbur edhe besimin dhe mbështetjen popullore që gëzonte dikur. Atëhere nëse është kështu pse një veprim kaq drastik si mbyllja e gati 20 ndërtesave dhe ngrirja e veprimtarisë diplomatike në një rajon të tërë të botë e përtej?!
Edhe në këtë version hija e dyshimit drejtohet nga interesat e politikës së brendshme. Nëse sinjali i kapur nga shërbimi sekret është një paralajmërim pa vlerë, atëhere të shkuara e të harruara. Po nëse ndodh vërtet diçka Departamenti i Shtetit mund të mburret që shmangu një katastrofë.
Nga ana tjetër, nëse do të ndodhte diçka vërtet, me monitorimin që i bëhet sot veprimeve të inteligjencës dhe diplomacisë nga opozita republikane dhe media, do të kishim një tjetër skandal në veprim. CIA dhe Departamenti i Shtetit do të akuzohej se pse nuk bëri evakuim dhe ndalim të punës në ambasadat e kërcënuara, pavarësisht se kërcënimi ishte evaziv.
Amerikanët e quajnë këtë “damned if you do, damned if you don’t” (mallkuar po e bëre, mallkuar nëse jo). Duke i mbyllur ambasadat po tregohen të dobët, të alarmuar e humbës në sytë e opinionit të jashtëm dhe të brendshëm. Po t’i linin hapur do të akuzoheshin për injorim të rrezikut, për hir të imazhit të fitimtarit, për vënie në rrezik të personelit të vyer diplomatik dhe për moskoordinim të shërbimit sekret me atë diplomatik.
E gjitha kjo është nën hijen e një skandali që refuzon të mbyllet, rasti i Benghazit në Libi, ku u vra veç të tjerash Ambasadori amerikan, një diplomat kalibri. Republikanët janë bindur se Shtëpia e Bardhë fshehu gjurmët e asaj çfarë ndodhi për të mos dëmtuar shanset e rizgjedhjes së Presidentit Obama që nuk donte të dukej i dobët në çështje të sigurisë. Tani sipas Republikanëve fshehja e gjurmëve vijon për të mos dëmtuar zonjën Hillary Clinton që ishte në atë kohë Sekretare e Shtetit dhe që mori përsipër përgjegjësinë për të nxjerrë Presidentin të larë.
A kishte një pakt aty, sipas të cilit, Hillary bëhej mburojë e Obama-s dhe në kthim ai i siguronte që ajo do të ishte kandidatja e tij e preferuar për presidente në 2016? Zonja Clinton ende nuk ka deklaruar se do të kandidojë dhe e gjithë ky skenar mund të jetë thjesht spekullim politik në ditë të varfër për lajme reale.
Demokratët në veçanti dyshojnë se akuzat republikane vijnë vetëm nga dëshira për të mbajtur gjallë një temë që është e bezdishme për zonjën Clinton, sa kohë që ajo nuk ka qartësuar nëse do të kandidojë në 2016 apo ajo.
Tani ka dalë që CIA mund të ketë qenë duke kryer shpërndarje armësh për kryengritësit në Benghazi dhe që situata mund të ketë qenë shumë më komplekse sesa çfarë është treguar në media dhe në seancat hetimore të Kongresit. Republikanët janë të irrituar me Presidentin Obama dhe akuzojnë Shtëpinë e Bardhë se ka frikësuar agjentët e CIA-s që të mos flasin. Shtëpia e Bardhë i ka hedhur poshtë akuzat.
Po sido që të jetë e vërteta nuk është çudi që në këtë situatë, Departamenti i Shtetit, i drejtuar nga John Kerry të preferojë më mirë një mbyllje të misioneve diplomatike sesa një situatë të ngjashme kritike.
Nga ana tjetër, kundërshtarët e Amerikës në botën arabe do të mundohen ta paraqesin këtë tërheqje diplomatike ose si shenjë se Amerika ka frikë, ose si shenjë që amerikanët e lidhin vazhdimisht fenë myslimane me terrorizmin dhe mendojnë se meqë është Bajram do të ketë medoemos akte terroriste.
Ndoshta problemi më i madh amerikan është nevoja e Amerikës për dashuri e besim. Disa kritikë janë të mendimit se SHBA duhet të pushojë së shpenzuari energji e fonde për të fituar simpatinë e popujve arabë dhe myslimanëve më në përgjithësi. Do të ishte mbase më mirë që në një vend ku e shohin si imponuese e negative të sillej vërtetë në mënyrë mospërfillëse e imponuese. Nuk është çudi që në pikërisht kjo të sjellë më shumë rezultat. Këta kritikë mendojnë se arabët e urrejnë Amerikën pikërisht se ajo përpiqet t’i përkëdhelë ata.
Në fakt, nga ky këndvështrim, Rusia dhe Kina dalin si kërcënueset reale të Amerikës në botë dhe se ka ardhur koha që SHBA të kujdeset për rivalitetin me ta, duke e lënë Lindjen e Mesme të sorrollatet në kaosin e saj, pa pretendimin se mund t’ua rregullojë brenda një kohe të shkurtër jetën aty.
Mbi të gjitha, kjo ndërhyrje e tepërt në politikën e jashtme dhe të sigurisë, nga politika e brendshme kundërpartiake është në kundërshtim me traditat më të mira amerikane të ndarjes së njërës nga tjetra. Vendimet e rëndësishme në diplomaci dhe siguri duhet të merren bazuar në intereset e vendit e jo për të kënaqur orekset e pangopshme të anketimeve të opinionit politik apo për të fituar pikë në garat ndërpartiake në Kongres e në politikë.
Pushime të detyruara për diplomatët amerikanë me rastin e festave myslimane
Kritikët sidomos nga krahu konservator i bien shpesh pa të drejtë në qafë Presidentit Barack Obama për politikën e jashtme dhe të sigurisë amerikane. Mirëpo, këtë fundjavë kritika e tyre ka qenë e përligjur.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn