als_Latn dik_Latn sag_Latn
Hmmm, prit të mendohem, i thonë dy vjet e dy javë e tre ditë, që në qesen time të thesarit ruaj një trokitje dere, një zile në telefon, një email apo një thirrje nga një mik i përbashkët i yni, të më thotë që e more vesh. Ndoshta 3 vitet që kaluam në Kepin e Shpresës, do të të bëjnë t’i fusësh të gjitha kujtimet në një valixhe e ndërkohë të më lajmërosh me një mesazh të shkurtër: “Bëj kokoshkat gati. Po vij! E mora vesh lajmin!”.
Dhe pse kokoshkat tashmë për mua janë në vend të bukës, unë sërish do i haja ato me ty, teksa do tregonim se sa të lumtur ishim, deri para asaj nate, ku fati ynë u vendos nga disa gota alkooli.
Heh! Më kujtohet si tani. Ti ishe bërë aq i ngrënshem, aq mashkull sa mua më duhej të të “ruaja” nga çdo femër që dëshironte të të “hante”. Por, në fraksione sekondi ndihesha e lumtur dhe e sigurt që ti ishe i imi nga ajo puthje e jotja në ballë apo nga një prekje e lehtë beli. Atë natë festonim ditëlindjen e mikut tonë të përbashkët. Ai që na njohu e për fat të keq rasti i tij na ndau. Isha aq e lumtur, sa alkooli që gjendej në gotë mua më dukej ujë i gazuar. Unë doja të pija e të dergjesha në shikimet e tua aq burrërore. Nuk di pse kisha aq etje, ndoshta nga parandjenja që më digjte në stomak paraditen e kaluar. Kërceva si kurrë më parë në krahet e tua, kënduam këngët tona tre vjeçare dhe qeshnim, ndërkohë që çdo çast i yni fotografohej. E përsëris, isha e lumtur deri në momentin që u ndje prania saj..
Ti shtange, ndërkohë që unë iu hodha në përqafim. Ishte mikja ime, prej 6 vjetësh. Ju të dy u takuat dhe tani që e mendoj, ti ishe ende i shtangur, teksa ajo të përqafoi, ndërkohë që unë..unë nuk e dija! Nuk e dija deri në çastin e asaj dollie që beme e ti më pe në sy, më afrove drejt vetes dhe më thirre në emrin e saj, duke më thënë të largohesha.
Aty shtanga unë! Ti dhe ajo? Nuk kishte mundesi. Por, ti ishe aq i dehur, sa volle vrerin e asaj gënjeshtre që mbaje prej 6 muajsh përpara meje. Ti ktheje gotat dhe më përplasje në fytyre çastet intime me miken time dhe ajo që më shihte në sy, pa frikë. Në atë moment, dashuria jonë m’u duk si ajo flluska e sapunit, që çahet shpejt e zhduket. Ndodhesha përpara teje, përpara një qënieje tashmë të neveritshme, por që përbrenda më therte ndjenja e fortë e dashurisë. Buzët nuk mundën të lëviznin, as duart tashmë të mpira që ti i kishe kapur me të tuat. U tërhoqa, fshiva lotët që kishin filluar breshëri dhe ika. Nuk mbaj mend me sa bërryla njerëzish u përplasa, në sa vende u gris xhaketa… doja vetëm të ikja. Në atë gjendje të dreqosur u futa në makinë dhe u shfryva në lot. Dy dashuritë e mia ishin seksi njëra-tjetrës dhe unë isha shkesi budalla.
Isha e mpirë e gjitha, kur dëgjova trokitje në xhamin e makinës. Ishe ti! Më një shishe alkool në dorë, çantën dhe telefonin tim. Nuk di pse m’u dhimbse aq shumë në ato momente, aq sa më bëre të dilja nga makina e të kujdesesha për ty. Ti qaje ndërkohë, mashkulli autoritar që njihja, tashmë gjendej përpara meje si një fëmijë që qan, kur i marrin bukën. Bukën, sepse kështu isha une për ty. Unë nuk isha lodër dhe pse ti tradhëtove çdo kafshatë dashurie që hoqa nga goja ime për ty. Të çova afër shtëpisë sepse ti nuk ishe në gjendje të ikje me makinën tënde. Ti ishe aq i përgjumur, sa nuk ndjeve as puthjen time të lamtumirës dhe vëllain tënd që erdhi të mori. Ika teksa shikoja nga pasqyra dhe lotët rridhnin. Doja vetëm të flija e të të harroja. Por, ndodhi më mirë nga sa e prisja.
Pas dy ditësh më duhej të largohesha jashtë Shqipërisë. Nuk di të t’i shpjegoj sytë e enjtur, vaktet e pangrëna dhe paketat e cigareve, thirrjet e humbura dhe mesazhet e palexuara, gjatë dy ditëve. E kur erdhi momenti që mengjesi duhet të më gjente në aeroport, takova miqtë dhe mikun tonë të përbashkët. Ishte një takim pesë minutësh, veç me përqafime. Po lija pas botën që doja më shumë, familjen, shoqërinë dhe ty. Mikut tonë të përbashkët i lashë një kuti me budallallëqet mes meje dhe mikes sime-dashnores tënde, duke e bërë të kuptonte që nuk doja ta shikoja më me sy. Ti e di, mua nuk më ka pëlqyer asnjëherë hakmarrja. I hipa avionit, me dhimbjen që më shtrëngonte përbrenda..thellë-thellë do doja të të përqafoja! Arrita në destinacion mbas një udhëtimi në gjumë. Ndihesha bosh dhe kaq e vetmuar. Por isha e fortë, isha betuar që do bëhesha e fortë. Por dreqin, ti paske qënë i destinuar për të qënë më i fortë se unë. Kisha vetëm gjysëm dite që kisha arritur, kur më lajmëruan se ti ndodheshe në spital pas një aksidenti. Zot! Bota m’u përmbys. Kam fluturuar për të ardhur tek ty me ulërimat që bëja në aeroport. Nuk dua të zgjatem me tmerrin e kthimit, sepse tmerri më i madh ishte të të shihja ty me aparatura dhe as jepje as merrje. Tashmë mund të thoja me plot bindje qe isha rrënuar! Familjarët e tu që më njihnin që në hapat e parë të lidhjes, vinin dhe më thonin se ti do bëheshe mirë, miqtë tanë gjithashtu, por unë s’mundesha më. Doktoresha erdhi dhe tha se ti kishe nevoje për gjak. Hhh, të kujtohet besoj?! Ne kishim dhënë të dy gjak dikur për një fëmijë të sëmurë dhe aty morëm vesh që kishim të njejtin grup. Nuk lejova askënd të më kundershtonte, iu nënshtrova fjalëve të doktoreshës dhe shihja gjakun në epruvetë. U mbyta në lot, kur dëgjoja familjaret e tu që të “shanin” pse më kishë lënë..më shumë u mbyta në lot kur babai yt më përqafoi dhe më tha që të ndodhte çfarë të ndodhte, une isha ëngjëlli i djalit të tij dhe nusja e tij gjithashtu. Uhh, ishin aq të tmerrshme orët, qe më pas u bënë ditë, e me pas në fundin e javës vellai yt erdhi duke buzëqeshur dhe me një lumturi të pafund, kur ne ishim ulur në një kafene për t’u qetesuar. Ti kishe ardhur sërish në jetë. Nuk mund ta shpjegoj shpërthimin tim në lot, në krahët e nënës tende. Gjaku që dhashë, kishte bërë punën e tij. Ndihesha e lumtur që të dhashë jetë sërish, sepse jetën ta dhashë kur pranova të isha e jotja (këto kanë qënë frazat e tua). Edhe pse doja të të vija të kaploja në puthje, atë lumturi e theva me shumë dhimbje. Iu luta rrethit të miqve dhe familjarëve të tu, të mos tregonin asgjë për praninë time aty. Sikur edhe gjakun ta kishte dhënë një vajzë nga spitali dhe unë nuk dija fare se çfarë kishte ndodhur me ty. Ishte e dhimbshme për mua ta bëja këtë gjë, ishte therëse të largohesha por.. ashtu ndodhi! Falë mamit tim, unë u largova sërish jashtë Shqipërisë e çdo ditë isha në kontakt me tët vëlla, duke e pyetur se çfarë po ndodhte me ty. Sot, kanë kaluar dy vite e ca dhe ti je shumë mirë. Unë jam rikthyer dhe takimi ynë i fundit, ishte kur ti u takove me mikun tonë të përbashkët, ndërkohë që në anën tjetër të telefonit isha unë dhe ti nuk dije gjë. Tregoje për çfarë të kishte ndodhur dhe sa do doje ta takoje atë vajzen që dha gjakun, tek-tuk i thoje atij sa doje të më kishe mua pranë e të të kisha falur. Ndërkohë që vajza, të cilës ti i more jeteën e sërish nuk kurseu asnjë pikë gjaku për ty, qante me dënesë kur të dëgjonte. Sa të vriste ndërgjegjja. Mes miqve kam dëgjuar që ende ndjen, nata e gotës së alkoolit është kthyer në mankthin tënd, sa herë dëgjon për mua. Une edhe pse ndjej, nuk do ndihem. Tashmë pres të vish ti, të thyesh krenarinë e të më japësh jetë!
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn