als_Latn dik_Latn azb_Arab
Pse kemi frikë vdekjen?
"Një njeri që mendon se vdekja është armiku kurrë nuk mund të jetë i qetë, në shtëpi, se është e pamundur. Si mund të jetë i qetë kur armiku është duke pritur për ju çdo moment?"- Osho
Jeta është e shkurtër. Dhe edhe pse ne nuk e ardhur në këtë botë duke e ditur saktësisht se sa kohë do të kemi këtu, ne e dimë se kohën tonë, n, është e kufizuar. Vdekja është e sigurt absolutisht. Ka dy mënyra që ju mund të merrni këtë. E para është, ju mund të shihni vdekjen si një armik i tmerrshëm, dhe çfarë kemi frikë ne fuqizimin. Pasoja e parë vdekjen në këtë mënyrë është se ju jetoni çdo ditë me frikën se vdekja do të vijë dhe jeta nuk ka ndodhur ende.
Ka të gjitha këto gjëra që do të duhej të ketë qenë bërë, supozohet se janë kryer, dhe zot ndalojnë vdekjen vjen trokasin para se ne kemi marrë edhe një shans për të jetuar jetën tonë ... jeta ne mendojmë se ne duhet të kemi jetuar.
Mënyra e dytë ne mund ta kontaktoni vdekjen dhe vdekje është për të krejtësisht të dorëzohet në të. Kur ne të dorëzohen për diçka, konflikti pushon së ekzistuari. Si mund të na luftuar vdekje në qoftë se ne kemi dorëzuar në atë? Në këtë mënyrë, ne të merrni për të vlerësojmë jetën për atë që është, ndërsa ajo që po ndodh në këtë moment të pranishëm. Ne e kuptojnë vdekshmërinë e trupit fizik që jo vetëm ne banoni por edhe që të dashurit tanë banoni, dhe duke bërë këtë, ne fillojmë të vlerësojmë kohën tonë këtu në këtë tokë si një përvojë e mahnitshme dhe kohën tonë me të dashurit tanë si diçka që të jetë i vlerësuar dhe i cmuar si ata janë duke ndodhur, jo vetëm diçka që të uroj që ne do të kemi vlerësuar pasi ato janë zhdukur.
Jeta bëhet një përvojë të gëzueshme spontane pas tjetrit, megjithëse në fund të fundit, një përvojë që nuk mund të zgjasë përgjithmonë. Frika e vdekjes mund të duket e pamundur për të kapërcyer sepse shumë prej nesh janë të bashkangjitur në mënyrë për të cilët ne mendojmë se ne jemi këtu në këtë botë, personalitete tona, pasuritë tona, familjet tona, Punë tanë ... të gjitha gjërat që kemi "fituar" nga viti ne kemi qenë të lindur.
Megjithatë kur ne shohim jetën nga një pikëpamje më shpirtërore në vend të physicality e trupit tonë dhe realitetit të jashtëm, ne mund të zbuloni se ka në të vërtetë një pjesë e jona që jo vetëm që nuk ka frikë të vdes, por në të vërtetë e sheh vdekjen si vetëm një tjetër fillim të diçkaje më të mëdha dhe më të mirë. Si nuk e merrni në kontakt me pjesën e vetë që nuk ka frikë të vdes?
"Njerëzit nuk kanë frikë nga vdekja, ata janë të frikësuar për humbjen vetja e tyre. Pasi ju filloni të ndiheni të ndara nga ekzistenca frika e vdekjes lind sepse atëherë vdekja duket të jetë i rrezikshëm. Ju nuk do të jetë i veçantë, çfarë do të ndodhë që të egos tuaj, personaliteti juaj? Dhe ju keni kultivuar personalitetin me kujdes të tillë, përpjekje e tillë e madhe, ju keni lëmuar me gjithë jetën tuaj dhe vdekjes do të vijnë dhe të shkatërrojnë atë. " – Osho
Në thelbin tonë të pastër ne jemi një fushë e pranisë së pastër, një pjesë që është dhe gjithmonë ka qenë një pjesë e universit përjetshme. Për këtë pjesë të vetes, një synched me përjetësinë dhe pafundësi, një pëllëmbë jeta njerëzore e gati 80-90 vjet ndjehet si një minutë apo dy. Kjo pjesë e vetes është një pjesë e tërë që është, ajo kurrë nuk ka lindur, dhe ajo kurrë nuk do të vdesin. Pra, nëse kjo është që ne jemi në të pastër dhe më të thjeshtë formën tonë, çfarë pjesë e vetes sonë ËSHTË frikë të vdesin?
Vetëm gjërat që "filloi" mund të vijë në një fund, vetmet gjëra që janë "të lindur" mund të vdesë. Pjesë e vetes që ka lindur, Ishte sigurisht trupit tonë i cili përfshin trurin e cila pret të gjitha mendimet, Idetë, dhe besimet e kush ne mendoj se ne jemi. Mendja strehon të gjitha etiketat dhe atributet ne i japim vetes. Që nga mendja është një pjesë e trupit tonë fizik, e cila ka lindur, ai gjithashtu është i vdekshëm.
Mendja mund të jetë shumë i dobishëm dhe natyrisht kemi nevojë për të lundruar në rrugën tonë nëpër botë, por kur ne bëhemi shumë të bashkangjitur në mendimet në kokën tonë vs. njeriu ynë i përjetshëm ne fillojmë të besojmë jo vetëm në, por edhe frikë vet vdekshmërinë tonë ashtu si mendja e bën. Problemi me këtë është që ne nuk jemi mendja jonë, ne nuk jemi mendimet tona. Ne jemi prania e përjetshme pas tyre, Vëzhguesi i këtij "filmi" që e quajmë jeta, kështu që të flasin. Me këtë realizimit, vjen një ndjenjë të mahnitshme e ndihmave.
"Jeta është një seri e ndryshimeve natyrore dhe spontane. A nuk rezistojnë atyre; që vetëm krijon trishtim. Le realitet të jetë realitet, le gjërat të rrjedhin natyrshëm përpara në çfarëdo mënyrë ata si "- Lao Tzu
Ndoshta të gjithë 'jeta dhe vdekja' sende kjo nuk është aq serioze sa që ne kemi bërë të gjithë atë të jetë. Nëse ne shikojmë në atë si në qoftë se ne jemi këtu vetëm për udhëtim, një aktor në "lojë", kështu që të flasin, Vdekja nuk duket aq i fundit. Kjo bëhet vetëm një tjetër pjesë e jetës. Ne gëzojnë familjen dhe miqtë dhe shtëpitë dhe makinat dhe paratë tona, ndërsa ne jemi këtu natyrisht, por ne gjithashtu kuptojmë se në fund, ne nuk do të marrë për të marrë këto gjëra me ne.
Kjo nuk do të thotë që ne nuk i përjetojnë trishtim kur një nga të dashurit tanë lë këtë botë, por në qoftë se ka një pjesë prej nesh që e di se ne jemi të përjetshme, ne e dimë këtë rreth tyre, si dhe. Cili do të thotë, po trupi i tyre fizik nuk mund të jetë këtu, por ata kurrë nuk kanë shkuar me të vërtetë ... vetë i tyre i vërtetë, q. Dhe në qoftë se ne kemi mësuar ndonjë gjë nga llogaritë panumërta të përvojave pranë-vdekjes, është se vdekja nuk ka të vërtetë të tingëllojë aq keq.
Në fakt shumica e njerëzve thonë se ajo ishte aq e mahnitshme, se ata nuk kanë dashur të vijnë përsëri ... e cila është diçka tjetër ne mund të gjeni paqen në. Ashtu si me çdo pasimi i bukur, ka një kohë kur prodhimi duhet të vijë në një fund. Në qoftë se ne e dimë se kjo vjen në lojë, ne mund të përqëndrohen në bërjen e "play" e jetës sonë të mahnitshme, interesting, përvojë i lumtur ne mund dhe kur kjo është e gjitha thënë dhe bërë, kemi lënë mirënjohës për përvojën e saj të gjithë ... por mund të pushoni në paqe duke e ditur që lënë pas asgjë nuk ishte me të vërtetë "tanët" për të filluar me.
Image Burimi
Surrender me vdekje
Love
Drita në fund të tunelit
Dita e Vdekur
Vdekja quote
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn azb_Arab als_Latn zho_Hant als_Latn als_Latn als_Latn