als_Latn dik_Latn azb_Arab
Në fillim le të dëgjojmë ajetin 74 të sures Furkan:
" وَالَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّیَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْیُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِینَ إِمَامًا "
“Edhe ata që thonë: “Zoti ynë, na bën që të jemi të gëzuar me (punën) e grave tona dhe pasardhsve tanë, neve na bën shembull për të devotshmit” (74)
Në ajetet e mëparshme Zoti ka numëruar disa prej karakteristikave të besimtarëve të vërtetë. Ky ajet përshkruan karakteristikën e 11-të të tyre dhe thotë: Ata përkushtohen shumë tek familja dhe tek edukimi i fëmijëve dhe veten e konsiderojnë përgjegjës përballë tyre. Prej Zotit ata kërkojnë që t’i mbështesë gjatë përpjekjeve për të nxjerrë breza të pastër dhe të drejtë. Të edukojnë fëmijë që sa herë që t’i shikojnë të gëzohen dhe kënaqen dhe në këtë mënyrë të harrojnë çdo mërzi apo hallkë tjetër. Sigurisht që fëmijë të tillë edukohen dhe nxirren në jetë nga ato familje në të cilat ekziston lidhje morale dhe ndjenjë njerëzore mes burrit dhe gruas dhe ku secili prej tyre zbaton përgjegjësitë që ka si nënë apo si baba kundrejt fëmijëve pa neglizhuar aspak. Ky ajet flet për karakteristikat e robërve të mirë të Zotit dhe thotë: Ata nuk janë njerëz që distancohen dhe mënjanohen nga shoqëria. Por, janë njerëz aktivë që ndihmojnë dhe luajnë rol në drejtimin e shoqërisë drejt zhvillimit dhe perfeksionimit. Ata nuk mendojnë vetëm për perfeksionimin e vetvetes por me madhështi dhe urtësi mendojnë dhe përpiqen edhe për njerëzit e tjerë të shoqërisë. Për këtë ata i kërkojnë Zotit që t’i mbështesë gjatë kohës kur mundohen dhe përpiqen të ndihmojnë besimtarët dhe njerëzit e tjerë të ecin në rrugën e drejtë hyjnore. Këta besimtarë përpiqen aq shumë për të formuar vetveten saqë kthehen në shembull për besimtarët dhe jetën e njerëzve të tjerë.
Nga ky ajet mësojmë se:
1- Gjatë edukimit të fëmijëve, përveçse duhet të kemi njohuritë e duhura, duhet të përpiqemi shumë dhe të kërkojmë mbështetje nga Zoti.
2- Fëmija i denjë dhe i mirë, është dritë syri për prindërit dhe burim krenarie për ta.
3- Gruaja dhe burri për njëri-tjetrin duhet të krijojnë mundësitë e jetës së mirë dhe të gëzueshme dhe vështrimi ndaj njëri-tjetrit duhet të jetë i mbushur me dashuri, mirësi, ngrohtësi dhe mirësjellje.
4- Njeriu i denjë për të kryesuar dhe administruar shoqërinë islamike, duhet të jetë ndër robërit e pastër dhe besnikë të Zotit dhe jo ai njeri materialist që lufton për pushtet.
Tani le të dëgjojmë ajetet 75 dhe 76 të sures Furkan:
" ُولَئِکَ یُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوا وَیُلَقَّوْنَ فِیهَا تَحِیَّةً وَسَلَامًا "
“Për shkak se duruan, të tillët shpërblehen me një shkallë të lartë (Xhennet) dhe aty priten me përshëndetje të selamit”. (75)
" خَالِدِینَ فِیهَا حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا "
“Aty janë përgjithmonë, e sa vendqëndrim dhe vendbanim i mirë është ai”. (76)
Këto ajete qartësojnë karakteristikën e 12 të besimtarëve dhe robërve të mirë të Zotit. Këto ajete flasin mbi pozitën e këtyre njerëzve në parajsë dhe theksojnë: Durimi dhe rezistenca e tyre përballë vështirësive dhe problemeve dhe qëndrueshmëria e tyre në zbatimin e përgjegjësive dhe dispozitave, janë arsyet që i bën ata të denjë për tu futur në vendet më të mira të parajsës dhe të vlerësohen dhe nderohen nga ata që ndodhen në parajsë dhe engjëjt. Ata të sigurt dhe me qetësi do të vazhdojnë jetën e tyre të përhershme në parajsë dhe nuk janë të shqetësuar se do të humbasin këtë pozitë. Ajo çka të tërheq vëmendjen tek ky ajet është theksimi në durim dhe qëndresë. Edhe pse janë përshkruar 12 karakteristikat e robërve të Zotit, Kurani duke shtjelluar shpërblimin hyjnor nuk flet për asnjë prej këtyre karakteristikave dhe citon vetëm durimin si mjet për futjen e tyre në parajsë. Kjo ndoshta për arsyen se mund të ekzistojnë shumë njerëz që kanë të tilla karakteristika, mirëpo janë të paktë ata njerëz që gjatë jetës së tyre ruajnë durimin dhe janë të qëndrueshëm.
Nga këto ajete mësojmë se:
1- Të jesh rob i Zotit, kërkohet shumë durim dhe mund. Pa durim dhe mund nuk mund të jesh pjesë e vendit hyjnor.
2- Ndër karakteristikat e shoqërisë së parajsës është se ata janë paqësor, të mirësjellshëm dhe të sinqertë me njëri-tjetrin.
Tani le të dëgjojmë ajetin 77 të sures Furkan:
" قُلْ مَا یَعْبَأُ بِکُمْ رَبِّی لَوْلَا دُعَاؤُکُمْ فَقَدْ کَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ یَکُونُ لِزَامًا "
“Thuaj: “Zoti im as nuk do të kujdesej për ju, sikur të mos ishte lutja juaj (kur gjendeni në vështirësi, ose sikur të mos ishit të thirrur të besoni), e ju përgënjeshtruat, andaj dënimi do t’ju jetë i pandërprerë”. (77)
Ky ajet që është edhe ajeti i fundi i sures Furkan, flet mbi lidhjen e lutjes dhe ibadetit me mëshirën dhe mirësinë hyjnore dhe thotë: Ajo çka mund ta shpëtojë njeriun nga ndëshkimi në këtë botë dhe ahiret, nuk është gjë tjetër veçse lutja dhe kërkesa për mëshirë nga perëndia dhe pendimi nga mëkatet. Sigurisht që janë të shumtë ata njerëz që përgënjeshtrojnë ajetet hyjnore. Qafirët dhe mëkatarët të vërtetën e përgënjeshtrojnë si me zemër ashtu edhe me gjuhë, mirëpo ka edhe nga ata besimtarë që vërtetësinë e Zotit e kanë pranuar me zemër dhe e shprehin me gjuhë, por që në disa raste kryejnë disa punë që bien ndesh me dispozitat dhe udhëzimet e Zotit dhe kjo është një lloj forme praktike e përgënjeshtrimit.
Nga ky ajet mësojmë se:
1- Ajo çka sjell mëshirën dhe shpërblimin e Zotit për njeriun është lutja dhe ibadeti tek Zoti dhe ajo çka sjell mërinë hyjnore është mohimi dhe përgënjeshtrimi i Zotit.
2- Largimi nga lutja dhe ibadeti, është një lloj përgënjeshtrimi i ajeteve dhe nimeteve hyjnore.
Me përfundimin e këtij emisioni, ju të nderuar dëgjues ju lëmë nën përkujdesin e Zotit të Madhërishëm dhe Fuqiplotë. Jemi në pritje të propozimeve dhe mendimeve tuaja deri në emisionin e ardhshëm.
als_Latn knc_Arab als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn knc_Arab als_Latn knc_Arab als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn knc_Arab als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn