als_Latn bos_Latn ron_Latn
-
La Fille de nulle part (Vajza prej askundi) - film francez me regji te Jean-Claude
Qe nga momenti qe nje regjizor nuk e tradheton Idenė (per te mos thene idealin) e kinemase (te kinematografise), edhe sikur filmi te realizohet me 50 mije euro (buxheti i ketij ne fjale thuhet se nuk e kalon kete shumė), rezultati eshte padyshim
i levdushem ! Per me teper qe Vajzen prej askundi, Brisseau (nga i cili, keto vitet e fundit kam pare Ne aventure dhe Engjejt shfaroses) e ka teresisht realizuar ne apartamentin e tij, rolin kryesor e luan vete ai, pra gjithshka eshte bere artizanalēe dhe me shume shume pak harxhe !
Jean-Clade Brisseau vė vetė veten e tij ne skenė. Dhe na rrefen per kurizotetin e tij te pashtershem per jeten, na rrefen dhimbjet e tij shpirterore, misteret e tij, deshirat e tij. Virginie Legeay (qe eshte e vetmja aktore ne film, perveē vetė regjizorit-aktor), mban mbi supe gjysmen tjeter te filmit. Dhe eshte po aq e magjishme dhe prekese sa dhe ai!
Dhe per fat, me ne fund nje sinjal mirenjohjeje per regjizorin : filmi ishte fitues Leopardit te Arte ne festivalin e fundit te Locarno-s :
nota : 8.5
TRAILER :
-
-
Passion - film amerikan me regji te Brian De Palma
Kur ne vitet 70-80 De Palma perfaqesonte padyshim te vetmin trashegimtar te denje te Hitchcock-ut me kryeveprat e tij (Phantom of paradise, Carrie, Obsession, Dressed to Kill, Blow Out, Scarface, Body Double, The untouchables, Carlitos Way) une nuk kisha dale akoma nga veza-albaneza. Keshtu qe filmat e tij te lartpermendur jo vetem qe i kam pare shume shume me vone, por dhe pasioni im per vepren e tij, gjithmone brenda kinofilise sime, me ka lindur po aq vone. Amą kur kam kuptuar e ndjere fuqine e magjise De Palmiane, jam dorezuar pa kushte : pakkush qe i thote vetes autor ne kinematografi ka trajtuar aq magistralmente tema te tilla si simulimi, manipulimi, tradhetia, fetishizmi, vuajerizmi (te gjitha keto, para se gjithash e mbi te gjitha ne planin e pikeshikimit filmik e filozofik, e jo vetem ne ate skenaristik - narrativ).
Nga ana tjeter, De Palma mė eshte dukur regjizori, vėnėsi nė skenė i drames se kapitalizmit, por jo vetem ne sensin ekonomiko-marksist te fjales, por shume mė gjere : po aq sa Hitchcock-u, mė duket se behet fjale per regjizorin qe pershfaq me mizorine me te shkelqyer faktin se ne ēpike, se ne ēderexhé, paraja infekton mardheniet njerezore, thyen e nenshtron iluzionet qofte ato edhe me te pastra, se deri ne ēpike genjeshtra, mashtrimi, e rrejtshmja i ben pis, i perdhos ndjenjat, qofte edhe ato mė naivet e me te pastrat. Po te shikosh me vemendje, kete gje ai e ka bere gjithmone me nje sens grotesk barok prodigious, qofte tek Body Double, qofte tek Dressed to Kill, tek Phantom of the Paradise apo Obsession : nje grotesk qe ngacmon me shaką afekte te thyera, ndjenja te plagosura, ku pikerisht, ēdo e ēare e ēdo krisje, i rivė ne pyetje bindjet tona, piketat tona ne kete bote shejtane.
Megjithate, filmat e tij nuk me kane prekur, tronditur aq nepermjet identifilimit (projektimit) tim tek personazhet e tyre, sesa nepermjet prejektimit tim tek ideja qe ata misherojne. Ndofta ky fakt, pra identifikimi jo aq me personazhet e nje filmi sesa me ate qe ata perjetojne ici et maintenant (HERE & NOW) eshte tipike per filmat eksploitative (mainstream), por mrekullia me filmat e De Palma-s eshte pikerisht thellesia dhe pasuria e pikeshikimit regjizorial (ajo qe komentova me lart : grotesku barok, meditimi mbi boten qe jetojme
etj etj). Qe i ben ata te tejkalojne stadin e filmit mainstream.
Tashti vijme tek Passion, filmi i fundit i Mjeshtrit.
Ka vite qe Hollywoodi e ka flakur De Palma-n, nuk e puneson mė, qe kur Mission to Mars ne 2001-shin deshtoi financiarisht. Redacted ne 2007 (http://filmjournal.net/autori/2009/0...rian-de-palma/) ishte nje perjekje e regjizorit per te thene permes nje filmi teresisht indipendent fjalen e tij mbi aktualitetin irakian (por mbi te gjitha, ne sensin e te vertetes dhe te genjeshtres : tema fondamentale e krijimtarise se De Palma-s). Por qe ishte, gjithsesi, nje film me se shumti eksperimental (ta quajme keshtu), pra jo tradicional. Passion, qe u prezantua vjet ne festivalin e filmit ne Venecia, u komentua si rikthim i tij ne traditen e tij dePalmiane, tipike e viteve 80-90. Lajm mė i mire ska ku te shkoje!
Por ndofta ēdo gje ka kohen e vet. Nese regjizori nuk ka humbur asnje miligram nga magjistraliteti i tij persa i perket, per shebull, zgjedhjes se aktoreve, duhet pranuar se jo pak gjera kane humbur finesėn e tyre : personazhet nuk e kane me ate groteskun e tyre karakteristik, gje qe ne kete film u jep atyre nje fare statusi prej agjenti qe permbushin disa funksione te mire-caktuara permes nje skenari, nje linje estetike te ftohte dhe
kaq. Pjesa e pare e filmit eshte tmerresisht telefimeske, banale, e pa pasionushme. Dhe ne dy te tretat e tij, kur me ne fund duket sikur regjizori i merr gjerat seriozisht
eshte shume vone.
Me siguri, De Palma eshte i ndergjegjshem per kete : per faktin qe nuk mund te vere mė ne skene drama te tilla humane, me te njejten sinqeritet (pafajesi, virgjinitet, thjeshtesi, pasterti) tė pisėt, me te njejtin grotesk te mendafshte si dikur
. Ne kete sens thoja qe ndofta ēdo gje ka kohen e vet. Ose thene ndryshe, Passioni nuk eshte me i mundshem sot, ashtu siē ishte i mundshem Obsessioni dje
. Mendafshi duket si shume i hekurosur
nota : 6.9
TRAILER :
-
-
Spring breakers -film amerikan me regji te Harmony Korine
Ky eshte Harmony Korine, regjizor indipendent amerikan, child prodigy i kinematografise indipendente made in USA i cili qė 19 vjeē, shkruan skenarin e nje filmi tashme kult, Kids, me regji te Larry Clark dhe pak me vone, edhe skenarin e Ken Park (te te njejtit regjizor).
Pastaj, ne 1997, kur nuk eshte veēse 24 vjeē, realizon filmin e tij te pare si regjizor me Gummo, dhe veēse 10 vjet me vone, ne 2007-n, te dytin : Mister Lonely. Per te dy keta filma, mendimi im eshte se kemi patur te bejme me shume zhurme per asgje : te dy, jane me se tepermi albume fotografike te natyres kush ben poza me te bukura indipendente, se sa kinematografi e mirefillte. Por seē kam nje parandjenje se sot, vete regjizori eshte koshient per kete qe shkruaj dhe e kishte kot kur i genjente mendja se ishte MAU-ja (Mbreti i Artit Underground) te Amerikes. Nejse
: te shkuara, te harruara.
Tani Katerine eshte pjekur dhe ka kapur te 40-at. Filmi i tij i rradhes qe quhet Spring Breakers u prezantua vjet ne Festivalin e filmit ne Venecia : keto dite ai ka dale njekohesisht edhe ne kinemate amerikane, edhe ne ato europiane. Pranvera po troket : ktheni kupa puthni ēupa, Spring Break forever !
Aktore kryesore te filmit jane hiē me pak e hiē me shume se kate ēika te Disney Channel : Vanessa Hudgens, Selena Gomez, Ashley Benson dhe Rachel Korine (kjo e fundit eshte nusja e regjizorit), te cilat luajne rolin e kater shoqeve te ngushta (qe prej shkolles fillore!), te cilave u ka ardh ne maje te hundes jeta monotone prej studenteje, dhe nje dite te bukur ja kercasin ne LA per
Spring Break (feste gjigande pranverore e rinise pranverore amerikane, ku muzika dhe alokoli, dhe jo vetem alkoli, rrjedhin lume). Ne kerkim te horizonteve te reja.
Per te qene i sinqerte, nuk mendoja se Harmony Korine mund te ishte i zoti per te bere nje film te tille! E kisha menduar nje tip qe ka nja dy-tre ide ne koke, nje ēik talent dhe
kaq. Por ajo qe regjizori ka zbuluar kesaj rradhe (filmi eshte tejet-tejet personal, gje e rralle per nje film amerikan!), eshte sinqeriteti. Kete gje ai e realizon sidomos permes personazhit te gangstas (luajtur nga James Franco, magjistral!), nen lekuren e te cilit fshihet, sigurisht, vete regjizori (e imagjinoj deshiren e paperballueshme te tij per ta luajtur vete ate rol - edhe pse James Franco eshte i jashtezakonshem !!). Pa dashur te zbuloj sekrete skenaristike te filmit (te cilat jane minimale ne pamje te pare
), eshte evidente se Harmony Korine permes filmit zbulon magjepsjen e tij sa per Disney-n (permes vajzave te disney channel ), aq edhe per
Scarface (permes James Francos) ! Pikerisht, eshte Spring Breakers ee ndihmon ate te beje lidhjen midis te gjerave kaq kontradiktore e pa lidhje ne shikim te pare : a thua se paevitueshmerisht, e ardhja e Disney-t nuk mund te jete veēse
Scarface !
ps: sikur qofte dhe fakti qe, permes nje kėnge banale te Britney Spears regjizori realizon nje nga sekuencat me te bukura te nje filmi ne keto 10 vitet e fundit, meriton per tu ngritur ne kembe e per te duartrokitur. Une personalisht nuk e kisha menduar kurre se mund te ndodhe nje mrekulli e tille permes nje kenge te
Briteny-t !
ps 2 : aktualisht, po ndodh diēka sa argetuese aq dhe domethenese : qe prej dy javesh qe Spring Breakers shfaqet neper kinemate e Frances, duke perfituar nga fakti qe aktoret kryesore te tij jane ēuperlinat e njohura te disney channel (po aq sa dhe nga fakti qe posteri i tij eshte fort eksitues), filmi shfaqet ne gati 300 salla kinemaje (nga rreth 1000 qe ka ky vend), shifer me teper se e konsiderueshme per nje film indipendent! Mbreme u argetova duke u hedhur nje sy komenteve te spektatoreve ne internet (shume te larta ne numer falė shkalles se larte te distribucionit te filmit ne fjale) dhe konstaova pa shume habi qe me shume se treēereku i tyre ishin
beterr! Mesuar me rrenat me xhufka qe ofron Hollywoodi permes 99% te filmave neper kinema, ai qe quajme rendom publik i gjere dukej i revoltuar per mungesen e skenarit ne kete film (me skenar, ky publik i gjere nenkupton intriga marramendese torturuese, te pabesueshme dhe te papritura e qe sigurisht, ne nje film te tille, as qe behet fjale); pa folur pastaj per irritimin e tyre me personazhin e gangsta repistit, qe nuk ta mbush mendjen (e si tja mbushe mendjen publikut te gjere nje gangsta qe ska te beje fare-fare me klishete hollywoodiane ?? ). Shkurt: Spring Breakers, fale keqkuptimit te qellimshem alla-bikini, kthehet ne nje termometer qe mat temperaturen e vertete te publikut te gjere, ne kete pranvere te vonuar te vitit 2013
nota : 9.2
TRAILER i filmit :
-
-
Pėr: Kino-Ditari 2013
“TO THE WONDER” (ą la merveille) -film amerikan me regji te Terrence Malick
Ne nje interviste te dhene nga Ben Affleck, aktor kryesor tek “To the wonder” (por njeherazi edhe regjizor i ultra oscarizuar me “Argo”-n e tij) , degjohet te thote se Terrence Malick e kish keshilluar qe, nese donte te kuptonte filmin ne fjale, le te lexonte filozofin gjerman Heidegger.
Thene ne kete menyre, kjo padyshim qe nuk i ben nder filmit, pasi vete Malick e di shume e shume here me mire se une qe nje film mund te jete gjithshka, vetem nje pensum filozofik nuk eshte! Megjithate, eshte mese evidente qe, si ish perkthyes i vepres se Heideggerit ne USA, regjizori duket jo pak i influencuar nga filozofi brilant i shek XX. Te pakten, persa kohe pashe filmin, nuk me shqitej nga mendja nje aforizem i famshem i tij : “Vetem fillimet jane te bukura!”
Shkova goxha skeptik ne kinema per te pare kete film te ri te Malick. Arsyeja ishte fakti qe, deri para pak kohesh, regjizori bente relativisht nje film ne 10 vjet, nderkohe qe keto 3-4 vitet e fundit, ka filluar ne na beje nga nje pervit ( “Tree of Life” fitoi palmen e Arte ne festivalin e Kanes veēse parvjet, nderkohe qe “To the wonder” konkuroi vjet, ne ate te Venecias!).
Megjithate, per sa kohe kemi vendosur ti japim Cezarit ate qe i takon, me duhet te pranoj se filmi me pelqeu. Ne nje far menyre, “To the wonder” duket si nje remake i “Days of Heaven” (1978), filmi qe dikur e beri regjizorin te famshem. Ne nje moment, degjohet Ben Affleck tek i thote te dashures se tij: “jemi pare tashme edhe nje here tjeter, ne ate ēast isha me motren”. Genjeshter me bisht, sa dhe genjeshtra me bisht e Richard Gere dhee qe perbente ‘thelbin’ mbi te cilen ngrihej ”‘Days of Heaven”. Gje qe me ben te mendoj se Malick, eshte regjizori par excellence i ’parajses se humbur’
8.2
TRAILER i filmit :
Ndryshuar pėr herė tė fundit nga autori : 23-04-2013 mė 09:26
-
-
This is 40″ - film amerikan me regji te Judd Apatow
Herėn e fundit qe kemi patur habere nga mbreti (por amą prej verteti!) i komedise aktuale hollywoodiane, pra nga Judd Apatow dhe nga banda e tij, ka qene vera e vitit 2011 kur ai ishte producent i nje komedie mė teper se te shkelqyer : Bridesmides ! Ndersa filmi i tij i fundit si mirefilltazi regjizor ka qene Funny people, por edhe ai daton i 2009-s. Pra po behej ca si shume pa patur te reja nga Apatows Band.
This is 40″ trajton temen e ēiftit ne shek e XXI. Filmi duket i munduar nga pyetja : ku jemi me planin ?? Pra, ēndodh sot me ēiftin (kinematografik hollywoodian, sigurisht), dekada te tera pas atij te regjizoreve si Howks apo Franck Capra ??
Tek filmat e ketyre dy te fundit (andej nga vitet 50), kur dy njerez te martuar prej kohesh sherroseshin, zakonisht njeri nga te dy tentonte te helmonte tjetrin. Pikerisht rreth ketij evenimenti zhvillohej dhe filmi, luhej filmi.
Po tek Apatow i shek XXI ? Tek This is 40″, gjithshka eshte relativizim: maksimalja qe mund te bejne personazhet eshte te fjalosen. Ska as vrasje, as rrembime. Pushtetin e ka dialogu. Cmendia maksimale mund te jete nje xhiro e vetmuar me biēiklete tek rrugicat e lagjes, dhe
kaq!
Atehere, ku luhet filmi, ku jeton lenda kinematografike ? Pikerisht tek hapsira midis fjales (dialogut) dhe trupave te lenduar e te dorezuar; midis dhunes se fjaleve (personazhet e kalojne kohen duke i thene njeri-tjetrit : I want to kill you, qe shpresoj qe ne shqip te jete perkthyer vdeksh ishalla) dhe statizmit (imobilitetit) te situatave. Filmi e hap shtegun e tij pikerisht aty, tek jo zone dyshimi : ēte besojme ne si spektatore : ate qe thuhet (vdeksh ishalla!), apo ate qe na shohin syte ?? (asnje nuk vdes!).
Pra, realtivizimi eshte obsesioni i Apatow-t. Personazhet duken te humbur ne kete relativizem te deshirave te tyre, ne relativizimin e perceptimit te tyre (te gjerave, fenomeneve), ne ate te akteve dhe ndjenjave te tyre.
Ne fakt, asgje seshte e vertete. E vetmja e vertete eshte konfuzioni. Edhe falimentimi profesional i paralajmeruar i heroit kryesor nuk hap asnje piste te vetme, asnje kercenim (per shembull : biznesmeni mund te kthehej ne lypes). Hiē ore! Edhe festa e ditelindjes, nuk anullohet, thjesht deshtohet (e bejne te deshtoje- mė sakt). This is 40″ mbyll nje here e mire kapitullin e komedise klasike hollywoodiane qe shpesh rrefente nje self-made-man. This is 40″ e citon shume shpesh serine televizive Lost. Dhe jo rastesisht : ne fund te Lost, te gjithe personazhet vdesin. Pikerisht, kjo eshte pershtypja qe te lė ne fund edhe komedia e Apatow-t :edhe pse asnje nga heronjt nuk vdes, ka diēka prej morbiditeti: ne shek e XXI- duket sikur thote Apatow, ka hekje, por jo vdekje. Ska botė te tjera. Ska ishuj te enderruar. E vetmja bote eshte kjo qe kemi. Ne shek XXI, nuk vdiset mė kurre. Ose thene ndryshe, tashme jemi te gjithe te vdekur.
Ne dukje, This is 40″ te krijon pershtypjen se eshte nje komedi qe trajton temen e krizes se 40 vjeēareve. Por nuk eshte tamam ashtu: ai sherben vetem si pretekst per te rrahur tema me te gjera, siē eshte ajo e suportimit (durimit) te tjetrit, te burrin ndaj gruas e anasjelltas, te prindit ndaj femijes dhe anasjelltas, te vellait ndaj motres e anasjelltas, te motres ndaj motres (siē eshte rasti ne film). This is 40 ka per lejtmotiv I want to kill you, gjithe duke mos vrare askend. Ose thene ndryshe, fundi i perralles se komedise klasike te Hollywoodit
nota : 8.0
TRAILER :
-
-
5 Broken Cameras - film dokumentar palestinez me regji te Emad BURNAT et Guy DAVIDI
Emad Burnat, fermer palestinez ne Cisjordani, as qe i kish shkuar nder mend se mund te konsiderohej nje dite si kineast (e filmi i tij te ishte ne listen e kandidateve Oscar !). Nje dite te bukur te vitit 2005 Emadi blen nje kamera per te filmuar hapat e pare te femijes se tij te katert, porse ai vit korrespondon me mberritjen e buldozereve izraelite qe mberrijne per te shkulur ullinjt e fshatit qe pengojne ndertimin e Murit qe mbron kolonine e re te rradhes te populluar nga 150 mije izraelite. Fshataret vendosin te protestojne ēdo te premte perpara Murit dhe Emadi vendos te filmoje : kamera e tij personale kthehet ne deshmitar te rezistences kolektive. Dhe jo vetem nje kamera, por 5 : te pesta te shkaterruara ose demtuara nga ushtria izrealite.
Pas 4 vitesh filmime, Emadi takon Guy Davidin, izraelit qe militon kunder Murit (e qe per fat, eshte videoast per nga profesioni). Eshte ai qe e ndihmon Emadin te ktheje regjistrimet e bera ne formen e nje filmi dokumentar qe ben xhiron e festivaleve nderkombetare te filmit, per te mberritur
deri edhe ne listen e ēmimeve Oscar 2013!
Film pasionues, fale faktit qe arrin te kapė momente qe zakonisht syte tane nuk kane si ti shikojne, gjithe duke u perpjekur te evitoje grackat e filmit militant (sidomos permes zerit komentues, voice-over, cili ka meriten ti jape filmit nje dimension tjeter, imazhi-bruto i te cilit eshte e pamundur ta realizoje).
7.8
trailer i filmit :
-
-
FLIGHT - film amerikan me regji te Robert Zemeckis
Ta shoh mos ta shoh, ta shoh mos ta shoh “Flight” (qe kish dale ne kinema qe ne nentor te 2012-s, por qe kisha bere sikur nuk e dija… )
Cik e ngaterruar puna me filmat e Robert Zemeckis i cili, gjithe duke qene haptazi regjizor komercial hollywoodian, seē ka diēka te tijen, personale, ne punet qe ben dhe ndonjehere, ēoē qellon edhe ne shenje; per shembull, une e e kam shume inat “Forrest Gump” (film tipik i viteve ‘90, dmth demagogjik, klishesk, pseudo-patriotik e konservator), por e dua shuuume “Contact” (1997) me Jodie Foster, sikurse me kane pelqyer jo pak “Cast Away” - 2001 (me Tom Hanks) dhe “Back to the future” (vitet 80)
Sa per budallalleqet qe kish bere keto 5 vitet e fundit ( “The polar express”, “Beowulf”, ”A christmas carol” ), asnjeri nga ato nuk me kishin interesuar dhe aq i kam pare e as do i shoh ndonjehere.
Tani dalim tek filmi i fundit i tij, dmth tek “Flight”, qe tregon historine e nje piloti jo pak alkolik (dhe jo vetem alkolik !!) qe nje mengjes te bukur, arrin te shpetoje ne menyre te jashtezakonshme nje avjon i cili, per rrjedhoje te nje difekti jo per faj te tij, me te gjitha gjasat do te rrezohej. I duartrokitur ne fillim si hero, me pas piloti do te ndeshet me jo pak telashe…
30-40 minutat e para te filmit (qe tregojne edhe katastrofen ajrore) jane te shkelqyera (e padyshim, te vetmet si te tilla). Pastaj heroi yne shkon ne spital, skenat filmike jane banale, gjoja psikologjike, ne sensin qe jane thjesht dialogje te filmuara pa piken e talentit ose siē e them un shpesh : nje teater i filmuar (shyqyr qe Denzel Washingtoni luan mire) dhe i ilustruar here pas here me muzike emocionalo-budallaqe, dhe kaq. ”Flight” shkon ne pikiate per nga poshte, si dhe vete avjoni i filmit. Qershia mbi torte, filmi mbyllet permes nje konsensusi puritanisto-redemptionisto-moralizatoro-anti-alkol, ne vend qe te hapte shtigje drejt nje reflektimi mbi heroizmin e deshtuar njerezor.
Ndofta duhet pranuar definitivisht qe Robert Zemeckis ka nje fare talenti per te realizuar ca skena me elementė fantastikė dhe… kaq. “Dhe kaq” do te thote qe definitivisht, nuk duhet te pres ndonje surprize nga ai, edhe pse ne jemi gjithmone te ulur ne kolltuk kinemaje dhe veēse…presim!
nota?
Hajt mo, per hater te ēerekut te pare te filmit, notė kaluese po i veme
5.5, it’s ok ?
trailer i filmit (click ne foton e meposhtme) :
[IMG]
[/IMG]
Ndryshuar pėr herė tė fundit nga autori : 30-04-2013 mė 06:19
-
-
Cloud atlas - film amerikan me regji te Lana & Andy Wachowski dhe Tom Tykwer
Ideja e pare qe me erdhi ne mend pasi pashe gjysmen e filmit (e pamundur ta ēoje deri ne fund !!) ishte se nuk behet fjale per gje tjeter veēse per Intolerance-n (1915) e David W. Griffith-it (babait te Internacionales se Regjizoreve!), por
ne versionin geek! Pastaj nderrova mendje, sepse fundja po te ishte version-geek, do ishte gazmor, nderkohe qe Cloud Atlas eshte serioz e seriozisht i trishtueshem
***
Nė leter, filmi duket super eksitues dhe te merr ne qafe (fundja, eshte i bazuar mbi nje roman te suksesshem) : ngjarjet zhvillohen pergjate 5 shekujsh, ne hapsira kohore te ndryshme; behet fjale per qenie njerezore qe kryqezohen e takohen ne te shkuaren, ne te sotmen dhe ne te ardhmen. Ndersa ne ekran (ne imazh), filmi eshte komplet bosh (si nje fyell bosh, per shembull) : e vetmja gje qe dine te bejne vellezerit Matrix -desha te them Wachowski- eshte te filmojne (regjistroje) surretėr te perlyer ne makiazh apo njerez me dhembe te vėnė. Amą asnjehere trupa! Trupa njerezore hiē! As situata. As emocione. Vetem montazh (ne fakt, kolazh), i cili me siguri, po ta shkruash ne leter, funksionon per bukuri, por jo ne ekran. Edhe ai pak sensacion i Levizjes (me L te madhe, ok?) ose puna deri diku pasionuese me imazhet tek Matrix (tek ai i pari, kuptohet, por edhe tek Speed Racer i 2009-s, sepse edhe ai me ka pas pelqy deri diku) ka shkuar me sherbim, ka humbur pa lene gjurme
Si shpjegohet ?? Ku shkuan valle vellezerit Wachowski ? Qė Larry u be Lana kete e dime, po ku shkoi vellai tjeter ?? (sa per Tom Tykwer, regjizorin gjerman te Parfumit, te njerit prej filmave me te shemtuar te historise se kinemase, pritshmeria ime ishte zero).
***
Secili segment i Cloud Atlas rrėfen revolten e dikujt kunder nje autoriteti, i cili mund te jete i misheruar ose permes Shtetit Totalitar, ose permes nje personi te pamoralshem, ose permes nje ndergjjeje fajtore. Pra nuk jemi larg prej universit te Matrix, edhe pse jemi akoma me afer V for Vendetta-s. Deshira per ta ndare kete revolte, deshira per tu komunikuar te tjereve te njejten deshire lirie eshte ne qender te filmit. Me sakte, te skenarit te tij. Pra, ne leter.
E keqja e filmit eshte se, pak e nga pak, mijra tema te vockla vijne e i ngjiten atij nga prapa : dashuria, vdekja, karma, ringjallja, martirizimi etj etj etj, bejne qe Cloud atlas, me teper se me nje film te ngjaje me nje pensum. Nje tjeter problem eshte fakti qe, per ēdo segment, regjizoret kane perdorur nga nje zhaner te ndryshem : nganjehere komedine, nganjehere thriller politik, nganjehere
. Keshtu qe, ne vend qe filmi te fitoje unitet, tendenca eshte me se shumti drejt nje egzibicioni zhanresh. Nje tmerr i vertete ! Ose : 6 histori, 6 epoka te ndryshme, te montuara (ne fakt, te kolazhuara, te ngjitura me peshtyme) me sekuenca qe nuk zgjasin me shume se
2 minuta! Tom Hanks qe luan rolin e 13 personazheve! Po ashtu Hugh Grant! Po ashtu Halle Berry! E gjitha kjo, permes nje salce hollywoodjane, ma non troppo ! Une vetem Godard-in (ose Malick) njoh qe tja dale mbane nje montazhi te tille! Cu eshte dashur vellezerve Wachowski ti futen nje ferri te tille??? 100 miljon $ (buxheti i filmit) per nje katastrofe te tille ???
Keshtu qe erdhi nje moment, dhe i vetmi argetim ishte te rizbuloja se cili aktor fshihej pas x apo y makjazhi !
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
Shkurt, ne nje fare menyre, Cloud Atlas i ngjan jo pak shemtise se Matrix 2 apo 3. Mund ta konsiderojme si Matrix 4′, apo jo ??
nota : dysh!
TRAILER :
-
-
Pėr: Kino-Ditari 2013
hahhah
ndihet deri ketu paknaqesia per kete film
dysh! me te zez e me pikecuditese. sikur ja vure vulen u pa puna shkoi ne hell ky
-
-
Pėr: Kino-Ditari 2013
teta ..ku je?
cfar plane ki per pushimet verore?
ne shqipni a je kon?
autor..thx per inf mbi filmat..
te lumte..
Ndryshuar pėr herė tė fundit nga Brari : 01-05-2013 mė 22:34
-
-
PROMISED LAND - film amerikan me regji te Gus Van Sant
Kush tha se ka koincidenca ne kete dynją? Ja per shembull: nje dite te bukur, nje person fort i angazhuar per kauzen ekologjike si Matt Damon, shkruan nje skenar te bazuar mbi kete teme. Si njohes i mire i ketij problemi, pa harruar dhe faktin se duke luajtur nga 10 filma ne vit disa gjera edhe ēoē i ka mesuar nga kinematografia, Matt-i vendos ta realizoje vete filmin e bazuar ne skenarin e shkruar nga vete ai (qe do te thote se keshtu, ai do te inaguronte karrieren e tij edhe si regjizor). Por per fat, i zene me detyrimet e tij si aktor, Matt-i merr ne telefon mikun e tij, regjizorin e famshem Gus Van Sant (GVS) me te cilin kish bashkepunuar pikerisht si skenarist dhe aktor kryesor tek Good Will Hunting ne 1997, dhe krejt rastesisht i flet per skenarin e filmit qe i eshte tekur te realizoje. Gus-i i thote tja dergoje me celular skenarin ne fjale dhe dy ore pasi e ka lexuar ate, i kerkon Matt-it te jete ai regjizori i filmit ne fjale, ndersa Damon te luaje rolin kryesor
U tha u bė : Promised Land del ne jete! Regjizor : Gus Van Sant. Skenarist : Matt Damon. Aktro kryesor : po Matt-i
Film i shkelqyer! I cili, ka dy cilesi kryesore :
- se pari : duke qene se ne aparence eshte i ndertuar ne formen e nje thriller-i (suspensi), Promised Land mban zgjuar shqisat e spektatorit, edhe pse ne thelb nuk behet fjale per ndonje intrige policeske
- se dyti, duke qene se regjizor eshte Gus Van Saint (nga te paktet e te pakteve kineastė autorialė amerikane, per te cilet duhet hequr kapelja kur kalojne rruges), filmi, qe ne thelb eshte nje drame njerezore (dhe qe ka ne thelb, pikerisht raportin e qenies njerezore me punen) eshte i trajtuar me nje humanizem per tu patur zili. Sigurisht, mund te konsiderojme se behet fjale per nje film me mesazh (ne sensin pejorativ te kesaj shprehjeje) meqe ne kete mes eshte ekologjia, por qe nuk bie ne gracken e moralizimit: GVS ruan nje ekuiliber te shkelqyer, nuk bie kurre ne histeri dhe nuk ekzagjeron per asnje ēast dramaticitetin e situatave. Frymemarrja e filmit eshte
p e r t u a dh u r u a r ! (edhe pse, ngjarja eshte ne aparence, nuk ka ku te shkoje mė dramatike -tema qendrore e filmit eshte manipulimi ekonomik dhe pasoja e tij, ekologjia).
Konkretisht, ja historia me dy fjale: Steve Butler, perfaqesuesi i nje grupi energjitik, bashke me kolegen e tij Sue Thomason shkojne ne nje qytet te vogel Amerikan. Te dy jane te bindur qe, si rrjedhoje e krizes ekonomike aktuale, banoret e qytezes nuk mund te refuzojne oferten e kompanise qe ata perfaqesojne per te germuar token e tyre, me qellim shfrytezimin e burimeve energjitike qe ajo fsheh ne thellesi te saj, e mė konkretisht, te gazit te argjilit (shale gas). Por nje mesues pensionist i respektaur kritikon projektin ne fjale, i mbeshtetur fuqimisht nga nje aktivist ekologjist qe perballet me Stivin (Matt Damon) sa ne planin profesional aq edhe personal.
Por muhabeti del shume here me i ngaterruar se kaq, por qe une nuk mund ta them (sepse pikerisht, aty fshihet suspensi qe ledhaton filmin, te pakten ne aparence te tij).
I prezantuar vjet (ne 2012) ne Festivalin e filmit ne Berlin (ku fitoi ēmimin special te jurise), filmi po pritet mire kendej nga Europa, por ēeshte per te ardhur keq eshte fakti qe ai ka dale me pikatore andej nga Amerika: edhe fakti qe ne poster te tij eshte Matt Damon-i dora vete, prap se prap nuk ben fajde
:
web site i filmit : http://focusfeatures.com/promised_land
nota per filmin : 8.5
TRAILER :
-
-
Bella addormentata - film italian me regji te Marco Bellocchio-s
Ne 1980, kur francezi Jean-Luc Godard realizoi Sauve qui peut la vie (qe ne shqip do te perkthehej : Shpeto jeten (shpeto koken) film-kthesė ne krijimtarine e tij (ose ndryshe, filmi qe inaguron jeten e trete artistike te Godard-it, edhe pse aktualisht sot ai ndodhet tek e katerta), asokohe kthesa kish kuptim te dyfishte : po aq sa paralajmerohej rikthimi i regjizorit ne boten normale te kinematografise (ne vitet 70, ai kish realizuar veēse filma-underground), po aq filmi paralajmeronte ngjyrat e ardhme te shoqerise njerzore post-68 : Sekush shpeton koken e tij ! Pra, ate qe pak me vone do e thosh Zonja e Hekurt ( shoqeria nuk ekziston, ekzistojne vetem individė ), Godard (e kush tjeter perveē tij e ka parandjere se nga do fryje era ? ) do e paraljmeronte permes imazheve te filmit te tij.
33 vjet me vone, Marco Bellocchio (qe per mendimin tim mund te quhet Godard-i i italianeve: perveē tij, e kush tjeter nder italianė, qe prej kohes se Pasolinit, u shqua sa per integritetin e palekundeshem artistik aq edhe per talentin e lakmueshem ??!) realizon Bella addormentata , por qe per mendimin tim, fare mire mund te quhej : Sauve qui peut la mort (dhe qe ne shqip do te perkthehej : Shpeto vdekjen ). Me te njejtin talent, Bellocchio, tridhjete vjet pas Shpeto koken kesaj rradhe nuk merret mė me koken : jeta eshte tashme kapitull i mbyllur (e ka mbyllur Godard-i, kinematografikisht kuptohet), por merret me vdekjen. Si pretekst per kete sherben nje kronike e zeze mediatike qe pasionoi krejt Italine, ne nentor te vitit 2008 : drejtesia italiane autorizon babain e Eluana Englaro-s, nje grua e re ne komė qe prej 17 vitesh, te nderprese ushqimin artificial qe e mban ate ne jete prej aq vitesh, gje qe nxeh gjakrat dhe pasionet, ideologjite dhe besimet e italianeve.
Kuptohet, Bellocchio nuk eshte budallė qe te beje nje film biografik qe do te kishte ne qender te tij, pergjate dy oreve, Eluanen e shtrire, por pikturon disa personazhe te tjere qe nuk kane asnje lidhje te drejtperdrejte familjare me tė. Historia e bukuroshes se fjetur nuk sherben veēse si pretekst qe Bellocchio te dale atje ku ao do te dalė.
Po ku do te dale Bellocchio ??
Bella addormentata eshte nje film i bere nga nje regjizor qe siē thuhet rendom eshte i konfirmuar, e megjithate, ka realizuar nje film si nje student qe ende meson, ende perpiqet te kuptoje nga jeta (vdekja) dhe jo si nje profesor qe jep leksione. Ose, e gjitha kjo e thene ndryshe : Kush eshte ai qe nuk e kupton se, debati mbi eutanazine qe ka pushtuar Oksidentin, nuk eshte gje tjeter veēse deshmia ultime e mungeses se simbolizimit ne te cilen ndodhet sot plakja dhe vdekja?
nota : 9.5
trailer i filmit
-
-
Miza sjell ne Tiranė
Pasolinin!
Nga 9 maji deri me 2 qershor :
Galeria MIZA
Rr Vaso Pasha pallati 27, ( afer fakultetit te Drejtesise ), Tirana
Galeria Miza ka kėnaqėsine tiu ftojė nė hapjen e ekspozitės Pasolini Prossimo Nostro nė 9 Maj, e cila do tė qėndrojė e hapur per publikun deri nė 2 Qershor, 2013 me punėt e katėr artistėve qe jane influencuar nga Pier Paolo Pasolini.
Pier Paolo Pasolini (1922 1975) ėshtė njė nga figurat mė kurajoze dhe me influencė nė panteonin e artisėve tė shekullit tė 20tė. Me njė krijimtari tė larmishme, e cila shtrihet nė fusha si poezia, filmi dhe piktura, ai qėndron nė pararoje tė debateve tė mes-shekullit (e mė tej) mbi pabarazinė, dhunėn dhe tjetėrsimin e njeriut nė modernitet. E interpretuar nga shumėkush si perverse dhe radikale, kritika e Pasolinit mbi modernitetin ėshtė edhe romantike: sidomos nė film, ai sjell si nė pėrrallė njė realitet para-modern, ku njerezit jetojnė pa fe, qeveri apo teknologji. Kjo kritikė ėshtė gjithashtu njė farė dėshmie ndaj sulmeve kundėr vetė atij si homoseksual dhe katolik, aspekte qė Pasolini as i mohoi, as i fshehu, por vijoi ti mishėronte edhe ne trupat e protagonistėve tė tij.
Artistėt pjesėmarrės nė ekspozitėn Pasolini Prossimo Nostro janė frymėzuar nga elemente tė ndryshėm tė veprės tė Pasolinit, por sidomos nga idetė e tij mbi pushtetin dhe disiplinimin e trupit, ide tė cilat shprehen qartė nė dokumentarin e Giuseppe Bertolucci-t po me tė njejtin titull (2006). Duke ndjekur xhirimet e filmit tė tij tė fundit, Salņ o le 120 giornate di Sodoma (1975) - gjashtė muaj mbas premieriės tė tė cilit Pasolini do te gjendej i masakruar nė njė anė rruge nė trajta qė i bejnė vuajtet makabre tė karaktereve tė Salo-s gati profetikete Bertolucci kap edhe filozofitė bazė tė autorit, disa prej tė cilave kanė influencuar edhe katėr artistėt nė kėtė ekspozitė. Siē shohim nė punėt e Adrian Pacit, Blerdi Fatushes, Endri Danit dhe Leke M. Gjeloshit, tė cilėt ndoshta pėr koincidencė, ndoshta jo, janė tė gjithė nga Shkodra dhe kanė jetuar e punuar nė Itali, filozofia dhe kritika sociale e Pasolinit gjen jehonė tė fortė edhe nė mometin tonė historik, nė Shqipėri dhe tjetėrkund.
Njė diskutim i mėtejshėm i punėve tė secilit artist do tė prezantohet gjatė hapjes sė ekspozitės. Ndėrsa pėr tė dhene njė bazė sa mė konkrete tė krijimtarisė tė Pasolinit, nė javėt qė vijojnė, Galeria Miza do tė shfaqė pesė filma qė janė pėrzgjedhur si pėrfaqesues tė veprės tė autorit, titujt e tė cileve gjenden mė poshė:
Pasolini Prossimo Nostro (2006)
Mamma Roma (1962)
Comizi damore (1964)
Teorema (1968)
Il Vangelo secondo Matteo (1964)
-
-
Yi dai zong shi aka The Grandmaster - film hongkongez me regji te Wong Karwai
Jo gjithmone ne historine e kinemase, por jo dhe rralle, ka ndodhur qe nje regjizor (i cili i thote vetes ose i thone te tjeret autor) heret a vone realizon nje film biografik qe, perveē se i dedikohet nje personazhi historik real, ka diēka me shume se kaq: behet fjale per Heroin e tij, ose me sakt, per heroin e fshehte qe regjizori e ka mbajtur ne zemer per vite te tera. Dhe qe me ne fund i dedikon nje film!
Po ashtu, mė eshte dashur jo pak kohe te konstatoj se, nese kane diēka te perbashket keta filma, eshte fakti se pothuaj te gjithe, ne realizimin e tyre, u kane marrė goxha regjizoreve respektivė. Per shembull, kur shikon Che Gevaren e Soderbergut (te cilit i eshte dashur me shume se dhjete vjet per ta realizuar, pas nje pune gati titanike me pothuaj te gjithe bashkekohesit e Che-sė qe jane ende gjalle), kupton menjehere se nuk behet fjale thjesht per nje portret biografik te tij. Biles shpesh ne kesi rastesh, primar nuk eshte asfare elementi biografik (ai eshte se eshte, u mor vesh), por regjizori do te dale diku tjeter, diku me larg se thjesht autenticiteti biografik i heroit. Nese do ktheheshim mbrapsht ne historine e kinemase, te njejten gje do thoja edhe per Edvard Munch te Peter Watkins (regjizorit par excellence te mallkuar anglez), sikurse nuk do ta thoja kete gje per Kundun (nje film banal e i shemtuar biografik kushtuar Dalai Lames) por i bere gjithesi nga nje regjizor i talentuar si Scorsese: shembull qe konfirmon se ky muhabet nuk eshte vetem pune talenti .
Pergjithesisht, filma te tille biografike te bere me zemer (my Hero, my Love!) spara jane pelqyer masivisht nga i famshi e i gjeri publik, sepse si i zgjeruar qe eshte, ai ka perqafuar tashme mitologjine, mitizimin e heronjve ne fjale, keshtu qe nuk i ka mbetur shume vend ne sy e ne mendje per te pare diēka tjeter tek ta, diēka tjeter pertej asaj qe tashme eshte mitizuar. Per shembull, eshte evidente se Soderberg-ut, ajo qe i intereson tek portreti i Che Gevares, nuk eshte heroizmi i tij, por disa gjera shume shume here me te thjeshta ne dukje se heroizmi. Ja nje shembull: azma qe mundon dike i cili eshte vete mjek per nga profesioni (Che, dora vete). Pra gjera te tilla, te parendesishme ne dukje, por shume here me komplekse ne permbajtje, jane alfa dhe omega e filmave te tille; jane detaje te tille qe i bejne keta filma te vaēante.
Me duket se te njejten gje ka patur ne mendje edhe nje artist po aq i veēante si Wang Karwai (regjizor i In the mood for love, Chungking Express, Fallen Angel, 2046″) kur ka realizuar filmin e tij te fundit, pra The Gradmaster, film dedikuar Ip Man (1893-1972), Mbretit te kung-fu-sė, mesuesit te Bruce Lee!
Qe Wang ***-wai eshte nje nga dy-tre regjizoret-mjeshtra mė formalistė (stilistė, manieristė) aktualė, kjo dihet (dy-tre te tjeret i bie te jene Sokurovi e Gus Van Santi); gjithe ēmbetej te shihej ishte se PER CFARE dhe SI e kish perdorur stilizmin e tij te famshem e te skajshem ne kete film kaq personal.
Siē thash me lart, filmi eshte portreti i Ip Man, mjeshtrit te madh te kung-fu-sė. Ekzistojne tashme disa filma te tjere biografike kushtuar ketij personazhi (nuk i kam pare), por besoj se jane nga ata qe kane per shqetesim te vetem autenticitetin e heroit dhe kaq.
Me ēpashe tek The Grandmaster, Wong Karwai nuk i eshte larguar temes qendrore te filmave te tij: preokupimit te tij per kohen, menyres se si rrjedh ajo, se si ajo shkon. Pra temporalitetin e gjerave dhe fenomeneve. Permes saj, regjizori ngre artistikisht disa pyetje ne film, si : ēeshte nje mjeshter? si behesh mjeshter, gjithe duke seleksionuar dijet qe ke marre? si transmetohet dija? si pranohet humbja e dijeve me rrjedhjen e kohes? ēeshte trashegimia? (jo materiale, kuptohet).
Edhe dueti Ip Man - Gong Er (e bija e Mjeshtrit prej te cilit heroi yne mesoi artin e kung-fu-se, e me te cilen ai bie ne dashuri) eshte i trajtuar po ashtu nen pikeshikimin e temporalitetit, kohes, rrjedhjes se saj. Nga kjo kohe e trajtuar kinematografikisht, ashtu si zakonisht tek Wong ***-wai, buron nje melankoli e hatashme. Ose me sakt: nostalgji e transformuar ne transmetim(dijesh)!
Film i shkelqyer! Per me teper qe regjizori ne fjale me kish lene jo pak skeptik me filmin e tij te fundit My Blueberry nights. The Grandmaster eshte padyshim Che Gevara i Wang Karwait !
nota : 9.0
trailer i filmit :
-
-
Pėr: Kino-Ditari 2013
(pasi nuk durohem pa shkruar nje kompliment per menyren e shkrimit tende ,po e postoi vetem nje mask-ot...nice man)
-
-
STOKER - film amerikan me regji te koreanit Park Chan-wook
Ose thene ndryshe: regjizori i Old Boy -it (film-femijeror ngaqe jomjaftueshem guximtar ne cinizmin e tij) si dhe i Thirst (film qesharak, pasi po aq joguximtar ne groteskun e tij) por amą edhe regjizor i Im a cyborg (komedi e shkelqyer absurdo-romantike, pretekstshmerisht fantastiko-shkencore), kesaj rradhe ka kaluar oqeanin (me siguri ate Paqesor) dhe ka shkuar ne West Coast, per te bere nje film
hollywoodjan! Me Nicole Kidmanin super-star!
Keshtu qe hajt mo, shkuam e pame edhe kete filmin e rradhes se ketij koreokarafilit (dmth karafilit korean) sepse me kish ngelur ne mendje (per mire !) "cyborgu-u i tij, i cili, ne nje fare menyre, me bente te besoja qe pikerisht, kur nje karafil nuk e merr fort seriozisht virtuozitetin e tij (te supozuar jo nga une, ok?), mund te na ofroje edhe aroma femijerore naive e origjinale, dhe jo infantile groteske dhe vulgare. Por edhe kesaj rradhe, na doli qe ish kjo e dyta
Ne fakt, keta regjizoret qe vijne nga universi i realizimit te reklamave dhe video-clipeve, kane gjithmone diēka prej karagjozeje: kamera rrotullohet 360° ēdo 36 sekonda te filmit; personazhet shfaqen e zhduken me shpejtesine e drites ne ekran (i fusin nje grimasė dhe rishqaqen duke i futur nje tjeter ose duke vrare nje tjeter personazh) etj etj. Shkurt, ku rafsha mos u vrafsha keta video-klipistėt : ngaterrojne kinematografine me ceremonine e lojrave olimpike (o Danny Boyleeeee! )
Shkurt: filmi ben sikur mban ne vetvete, nga ana skenaristike, nje sekret kushedi se ēė, por ne fakt, pikerisht per shkak te mizaskenes, pothuaj gjithshka kthehet ne fllucke sapuni. Biles mund te thuhet me plot gojen se Stoker eshte shembull tipik i filmit qe konfirmon se permbajtja (skenari ne rastin tone) dhe forma (regjia) shkojne paralelisht: nje regji karagjoze dhe infantile korrespondon me nje histori qesharake dhe meskine (nje vajze e re, e para e klases, sipas filmit, nuk mund te na jete veēse e ardhur nga nje familje borgjeze, nuk mund te na jete veēse e shemtuar ke zoti dhe mbi te gjitha, psikopate per arsye gjenetike
te trasheguara ! ). Pfffff
nota : 3.0
trailer i filmit :
-
-
Post Tenebras Lux - film meksikan me regji te Carlos Reygadas
Kur meksikani Reygadas filloi te beje filma, gjuajti shume larg qė me te parin: Japon (te cilin ai e prezantoi ne festivalin e filmit ne Kane ne 2002) fitoi asokohe Kameren e Arte (filmi me i mire i nje regjizori te ri) si dhe fitoi nje reputacion te hatashem ne rrjetin e filmave autor : mund te thuhet pa piken e dyshimit se tashme Japon eshte kthyer ne nje film-kult.
Pastaj, Reygadas realizon :
- Batalla en el cielo ne 2004 : e adhuroj ate film
- dy vite me pas (2007) Stellet Light ( Silent Light - Drite e heshtur) - film i mire qe me eshte dhene ta rishoh para pak muajsh
- dhe tani te katertin : Post Tenebras Lux : Pas territ, drita.
Me kete te fundit, vjet ne Kanė regjizori fitoi ēmimin e mizaskenes (Best Director) por kjo nuk do te thote ndonje gje te madhe : Reygadas zor se eshte ende tek pasioni per ēmimet. E ka kaluar ate faze. Edhe pse kjo nuk do te thote se filmi nuk e meriton ate ēmim. Perkundrazi! Sapo fillon filmi, qe ne imazhet e para befasohesh nga origjinaliteti dhe fuqia shprehese e tyre!
I nje pasurie marramendese per nga forma, Post tenebras lux eshte jo pak kernac per nga narracioni. Megjithate, misticizmi dhe misterioziteti i tij ekuilibrohen nga poetikja dhe politikja qe fshihen heshtur pas ēdo plani dhe qe e bejne filmin aq vulnerabel sa qe spektatori mund ti vere atij ēdo lloj etikete, por jo ta lėrė ate indiferent!
7.7
Trailer :
-
-
Mud - film Amerikan me regji te Jeff Nichols
Kete ka te mire kinofilia : kur fillon te shohesh filmat qe ben nje regjizor i ri ( Shotgun stories, filmin e tij debutues, Jeff Nichols e pat realizu ne 2007-n, kur ishte veēse 28 vjeē! ) mund ti renditesh njeri pas tjetrit dhe te besh nje permbledhje te ecurise se punes se tij.
Kshtu, nese filmi i pare i tij me pat pelqy, per te dytin, Take shelter kisha komentuar : Asokohe, paskam shkruar se filmi i tij me kish pelqyer, dhe mė kish bere pershtypje perdorimi i mire dhe me mend i buxhetit te vogel financiar. Ky opinion i atehershem korrespondon krejtesisht me te kunderten qe mendoj per Take Shelter : eshte evident se regjizori heziton ne perzgjedhjen e tij midis nje filmi intim indipendent amerikan dhe atij hollywoodian. Rezultati eshte i keq.
Kesaj rradhe rezultati, per mendimin tim, eshte edhe me i keq! Sa me shume mjete financiare arrin te siguroje Jeff Nichols (i cili, per te treten here rradhazi eshte edhe skenarist i filmit te tij, pra e konsideron veten teresisht autor), aq me pak e vertete behet kinematografia e tij. Ose thene ndryshe: filmi ka te gjitha sindromat e nje film-Sundance: uria e tij per te fituar notorietet shkaterron gjenuitetin e filmit, thjeshtesine dhe brishtesine (ta quajme keshtu) te tij.
Ncuk per mua
4.0
trailer
-
-
After Earth - film Amerikan me regji te M. Night Shyamalan
Ka ndodhur nje kataklizem ne planetin Toke, dhe banoret e saj jane te detyruar te evakuoen ne nje planet tjeter.
1000 vjet pas kesaj katastrofe, gjenerali Cypher Raige (Will Smith, skenarist i vete filmit) dhe djali i tij (i vertete!) Kitai (Jaden Smith), nisen me nje anije kozmike ne udhetim, por pas nje aksidenti, perfundojne
ne planetin e braktisur Tokė! Willi eshte i plagosur rende e nuk leviz dot nga vendi. I biri eshte detyruar te ndermarre nje udhetim ne kerkim te kutise se shpetimit (e cila ka perfunduar 200 km larg nga vendi ku ndodhen bab e bir), udhetim inicues i ketij te fundit, metafore e emancipimit ndaj tuteles paternaliste.
Kam qene gjithmone partizan i idese se, lėnė menjane ndonje Scorsese, Spielberg apo Michael Mann (te cilet kane tashme moshen e pensionit), nese ka patur nje regjizor i cili arrinte te bente kinematografi te mire (biles SHUME te mire !!) gjithe duke ndenjur brenda sistemit hollywoodian, ky ka qene Mister Night Shyamalan. Megjithate, me sa duket, deshtimin financiar te Lady in the Water (2006) nuk ja fali kush ne Hollywood dhe, duke filluar nga filmi i tij pasardhes (The Happening - 2008) , ndjehen rendshem kushtezimet e producenteve hollywoodiane. Edhe tek The Last Airbender (2010), me gjithe deshiren e mire dhe talentin e regjizorit, ne nje shikim te dyte, filmi nuk ka magjine e atyre te fillimit (The Sixth Sense, Unbreakable, Signs, The Village). Ndersa kesaj rradhe, eshte krejt flagrante: Shyamalan ka humbur perfundimisht lirine e tij : jo vetem pse skenarist i After Earth eshte Will Smith (tradicionalisht, regjizori ne fjale ka qene vetė skenarist i filmave te tij) por dhe ne teresine e tij, filmi ska asgje shyamalaneske. Le pastaj qe gojet e keqija (Hollywood Reporter per shembull) thone se After Earth eshte nje film-mesazh sientologjik nga ana e Will Smith-it, por mua me duket se, edhe sikur ai te jete konceptuar qe ne gjeneze si instrument prozelit ne funksion te nje sekti torollak, prap se prap, nje film i mire, kur eshte i mire, arrin ti tejkaloje filtra te tille (ose shqipēe: Malet me blerim mbuluar eshte film i mire, gjithe duke qene film i realizmit socialist, apo jo ?! ).
Shkurt: nė emėr te te Atit dhe te Birit, me duket se rruges kemi humbur Mister Night Shyamalan-in. Its a pity !
nota: 7 (me mik)
5 (pa mik)
trailer :
-
-
Side Effects - film amerikan me regji te Steven Soderbergh
Gjere e gjate per Soderbergh-un, regjizorin e ketij filmi, kam shkruar para nje viti ketu. Keshtu qe kesaj rradhe po mjaftohem duke thene se ky eshte filmi i parafundit i tij : do kete dhe nje tjeter (te cilin ai e prezantoi ne festivalin e Kanes, kete vit), dhe kaq : Soderbergh ka vendosur te mos beje mė filma dhe te nderroje totalisht profesion!
Historia e Side Effects eshte shume e thjeshte ne pamje te pare: nje mjek psikiater i rekomandon nje pacientjeje te tij nje medikament te ri kunder depresionit. Por kur policia konstaton se pacientja ne fjale, e cila sapo ka vrare burrin gjithe duke mbajtur ende ne dore nje thike te lare ne gjak nuk ka as edhe me te voglen kujtese per sa ka ndodhur, reputacioni i doktorit ne fjale kompromentohet rėndshem.
Problemi eshte se historia e filmit eshte shume, PO SHUME SHUME here me e komplikuar se kaq! Megjithate, filmi nuk bie ne batakun e filmave alla-Usual Suspect, pra me demek film-rebus ku spektatori do te torturohet deri ne minuten e fundit te gjeje enigmen. Soderbergh zgjedh si opsion me se shumti filmat hitchcockianė, te cilet e shpalosin pa qeder sekretin e historise qe nga mesi apo treēereku i filmit, te bindur me te drejte se nė nje thriller, filmi luhet
gjetiu!
Film i mire, diskret dhe measured. Megjithate, duhet pranuar diēka: seē ka nje si mugese pasioni ne disa filma te Soderbergut (vetem ne disa, amą!) dhe ky eshte nje nga ato. Por nga ana tjeter, ēeshte mė ndjellese tek nje pjese e mire e filmave te ketij regjizori (dhe ky eshte po ashtu njeri nga ato!) eshte nje far elegance e ftohte, nje menyre te permbajturi, nje moderacion gjiiiiithmone
chic ! Shume shume chic biles ! Keshtu qe
edhe keshtu, edhe ashtu. Comme si, comme ēa - thote frengu
7.8
trailer :
-
Regullat e Postimit
- Ju nuk mund tė hapni tema tė reja.
- Ju nuk mund tė postoni nė tema.
- Ju nuk mund tė bashkėngjitni skedarė.
- Ju nuk mund tė ndryshoni postimet tuaja.
-
Rregullat e Forumit
unk fra_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn isl_Latn eng_Latn unk unk fur_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn isl_Latn eng_Latn unk unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn fra_Latn als_Latn kab_Latn als_Latn als_Latn isl_Latn als_Latn unk unk lug_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn als_Latn unk unk lim_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn quy_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn isl_Latn eng_Latn unk unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn unk unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn isl_Latn mri_Latn luo_Latn als_Latn mlt_Latn mlt_Latn als_Latn unk unk als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn als_Latn unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn isl_Latn eng_Latn unk unk lug_Latn lus_Latn als_Latn als_Latn unk unk lug_Latn quy_Latn als_Latn wol_Latn als_Latn lus_Latn als_Latn unk unk lim_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk eng_Latn ita_Latn eng_Latn unk unk vec_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn isl_Latn als_Latn unk unk als_Latn fur_Latn als_Latn srd_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn srd_Latn srd_Latn srd_Latn bug_Latn srd_Latn unk unk hau_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn isl_Latn als_Latn unk unk lug_Latn als_Latn unk unk als_Latn als_Latn eng_Latn als_Latn als_Latn als_Latn mri_Latn isl_Latn als_Latn unk unk srd_Latn als_Latn glg_Latn vec_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk eng_Latn unk unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk eng_Latn unk unk eng_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn mos_Latn mos_Latn eng_Latn unk unk lim_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk eng_Latn unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn