als_Latn dik_Latn sag_Latn
I fshehur në orët më të vështira të luftës, pa shkrepur vetë asnjë plumb, duke ia vrarë për qëllime politike njerëzit më të mirë, duke i vënë që të përgjonin njëri-tjetrin, Enver Hoxha dhe mentorët e tij serbo-jugosllavë përdhosën atë sakrificë të madhe të qindra-mijëra shqiptarëve që besuan vërtet në një botë të re
Shfaqja e fotografisë së diktatorit Enver Hoxha në ceremoninë e 29 Nëntorit nuk është fyese vetëm për ish-të persekutuarit politikë dhe ata që vuajtën pasojat negative të regjimit të tij gati gjysëmshekullor.
Këto fotografi në radhë të parë janë ofenduese për vetë partizanët e komunistët e parë, ata që iu bashkuan luftës për liri e për ideal. Gjaku e sakrifica e tyre u vodh e përbalt nga përfitimi politik i Enver Hoxhës për të cilin marksizmi e leninizmi ishin vetëm mjete propagandistike të nevojshme për të qendruar në pushtet.
Ata që mendojnë se duhet nderuar Enver Hoxha për hir të Luftës antifashiste që nderohet në të gjithë Perëndimin, nuk nderojnë vërtet luftën, por nderojnë historinë e rishkruar të luftës nga ata që dolën të fituar politikisht prej saj.
Fotografitë, pikturat, tregimet, e kujtimet e prodhuara për shumë dekada nuk do të mjaftojnë për ta identifikuar Enver Hoxhën me Luftën Çlirimtare. Ai nuk ishte udhëheqësi i saj, ai ishte barra e saj, ishte ai që e pengoi, e sabotoi e përçau dhe në fund voli në mënyrë të paturpshme frytet e saj.
I fshehur në orët më të vështira të luftës, pa shkrepur vetë asnjë plumb, duke ia vrarë për qëllime politike njerëzit më të mirë, duke i vënë që të përgjonin njëri-tjetrin, Enver Hoxha dhe mentorët e tij serbo-jugosllavë përdhosën atë sakrificë të madhe të qindra-mijëra shqiptarëve që besuan vërtet në një botë të re.
Vetëm atëhere kur divizionet naziste po linin veriun, e kur Enver Hoxha ia kishte dalë ta kthente luftën për çlirim në një luftë vëllavrasëse e civile, “Komandanti “ u shfaq për të pozuar, me uniformën e tij, të pazhubrosur, për fotografitë e ceremonisë së hyrjes në Tiranë.
Kryeqyteti ishte çliruar në datë 17 nëntor, por vetëm kur gjermanët e fundit po kalonin kufirin e Shkodrës, duke lënë përfundimisht Shqipërinë, Enver Hoxha doli nga skuta e në 28 Nëntor 1944, hyri në Tiranë.
Jo vetëm në vitet që vijuan, por edhe gjatë luftës, partizanëve e komunistëve rreziku më i madh u erdhi jo nga pushtuesit që Shqipërinë e kishin vetëm si një provincë jothemelore, as nga nacionalistët ballistë e zogistë, por nga prapa shpine. Brezi i luftës nuk u nda në komunistë e jokomunistë, po në njerëz që vijuan t’i shërbejnë Enverit e ata që kujtonin ende se po i shërbenin Shqipërisë.
Në fund, edhe ata që i shërbyen Enverit u ndanë edhe ata në shërbyes që Enveri donte ende t’i mbante gjallë e në liri dhe në shërbyes të cilët ua shkurtoi jetën e lirinë sipas tekave, obsesioneve dhe këshillave të poshtra me të cilat ushqehej.
Shfaqja e portreteve të pelivanit politik të viteve 40, të çunit të përkëdhelur të jugosllavëve, vrasësit e tradhëtarit të palodhur të shokëve të luftës, nuk duhet të nervozojë e të shkaktojë vetëm protestën e ish-të persekutuarve, ballistëve e zogistëve. Këto portrete në radhë të parë janë një shpullë fytyrës së kujtimit të dëshmorëve partizanë të lirisë të vrarë në ato vite, e që dergjen në varrezat ku çdo vit “Ai” luante rolin e të përmalluarit: tradhëtari i tyre më i pabesë.
Një ditë, do të jenë vetë pasaradhësit e partizanëve dhe komunistëve të parë të atyre viteve që do të çohen për ta ndarë në mënyrë përfundimtare emrin e luftës nga emri i regjimit që pasoi, për t’ua hequr trimërisë së tyre turpin e zorzopërisë së pushtetit personal që krijoi regjimi i Enver Hoxhës. Është për të ardhur keq, që brezi i Edi Ramës e shokëve të tij socialistë humbën shansin për të qenë ata pionerë të këtij akti pastrues. Sa keq, që në ditën kur pretendojnë se po nderojnë Luftën Anti-fashiste Nacional-Çlirimtare, vendosën të nderojnë në fakt regjimin e njeriut që e turpëroi atë.
Atë portretin e madh të Komandantit të Vdekjes, vërtet nuk po e mbante në duar vetë Edi Rama, po në ndërgjegje duhet t’i rëndojë atij më së shumti. Unë nuk dua të bie në lojën e fajësimeve partiake që bëhen në raste të tilla duke luajtur me historinë, por Edi Rama nuk mund ta mohojë se ishte me kthimin e tij në pushtet që ai portret u rishfaq për herë të parë pas 23 vitesh në një ceremoni kaq zyrtare për të fyer të gjallët e për të rivrarë të rënët.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn