als_Latn dik_Latn sag_Latn
Temat Kryesore
- Jam 100% dakord me Kokëdhimën: qeveria, ose të vazhdojë represionin si Don Kishoti kundër kanabisit - por në këtë rast, ku do të gjenden milionat e eurove që i nevojiten modernizimit të bujqësisë me kanale vaditëse e ujësjellës, sepse atyre bujqve, që ua hoqëm kanabisin duhet t’u ofrojmë një të ardhme tjetër-ose ta legalizojë biznesin e kanabisit duke e bërë shtetëror apo me licenca shtetërore
Shekulli
Pasi hodhëm në dy numra gazete një vështrim thuajse të plotë të problematikës së biznesit të kanabisit në botë, dua ta marr më personalisht fjalën këtu dhe të mëshoj aty ku na dhëmb më shumë, te rasti i vendit tonë. Dy tablo paradoksale paraqiten në aferën e kanabisit: nga njëra anë, një vend i varfër që vendos të luajë kartën e moralitetit-Shqipëria-dhe nga ana tjetër një botë që “noton” në prosperitet nga Gjermania deri në SHBA, por që s’ka asnjë kompleks, që miliardave aktuale t’u shtojë disa miliarda të tjera me një bimë që ne në Shqipëri e kemi trajtuar si heretike.
Si rrallëherë, një proverb i famshëm kinez do të gjente një ilustrim më perfekt në rastin e luftës së Shqipërisë kundër kanabisit: “Kur i zgjuari të tregon hënën, budallai i ngulit sytë te gishti”. Kur bota e civilizuar po na tregon çdo ditë e më shumë se si po krijohen pasuri të vërteta shtetërore falë biznesit të kanabisit, e veçanërisht atij mjekësor, që përbën horizontin e ri në fushën e kërkimeve farmaceutike, Shqipëria luan rolin e Don Kishotit, që krenohet se shkatërroi disa mullinj me erë. Dhe, “budallai” shkon më larg, sepse e pranon me krenari bilancin e bëmës së tij: mbi 7 miliardë euro sasi kanabisi e laboratorë të shkatërruar në emër të luftës kundër ilegalitetit, ndërkohë që në mënyrën më legale e më të paqtë, në botë mund t’ua kishim shitur miqve tanë amerikanë, gjermanë, anglezë, apo uruguaianë.
Nuk do të jetë e largët dita, kur më pak se një gjeneratë më vonë, do të qeshin apo do të qajnë për paraardhësit e tyre inkuizicionistë, që dogjën si heretikë atë produkt vital për eksportin shqiptar, që një revistë e madhe franceze e quan ari i gjelbër. Shqiptarët dogjën kanabisin që vendet e tjera e blejnë më shtrenjtë se nafta. Tani shitet 12 euro grami ilaçi i kanabisit në farmacitë e Europës, që s’është veçse kanabis, hashash, marijuanë. O tempora, o mores!
Pasi kazmën ia vumë edhe atyre familjeve fshatare që mbanin, jo vetëm veten, por një ekonomi të tërë!
Dhe në këtë mjedis surrealist, në këtë Shqipëri zyrtare të moralit absolut antikanabis, të denjë për një epokë kur deklaronim “O socializmin, o Vdekjen!” apo “Bar hamë dhe parimet s’i shkelim!”, një zë fillikat ngrihet si ai eremiti në shkretëtirë. Kush nga ju që po lexoni ka dëgjuar apo lexuar për një fjalim “kamikaz” të deputetit Koço Kokëdhima një ditë nëntori 2014, në një komision të Kuvendit të Shqipërisë? Jam vetë i pari që bëj një “mea culpa
”, sepse ajo fjalë më kishte shpëtuar. Rrallëherë si gazetar më është dhënë të lexoj diçka me një përmbajtje kaq të fuqishme, kaq racionale, kaq uluritëse për çmendurinë ku jemi futur bashkërisht kokë e këmbë. E gjitha e thënë dhe e shqiptuar me një ton, sa të urtë, aq dhe të vendosur, pasi kauza që po mbronte ishte e drejtë. Kokëdhima, merrte guximin të ngrihej kundër partisë së tij, kundër qeverisë së tij, sepse pak komplekse kishte me këta njerëz “atje lart”, që ndërmerrnin pa teklif vendime që preknin jetët dhe ato mijëra gojë për të ushqyer “atje poshtë”, fshatrave të zonës së Lazaratit.
Herën e fundit kur kisha parë një Kokëdhimë të tillë, luftarak në emër të interesit publik deri kundër qeverisë së tij, ashtu siç dua t’i shohë të gjithë deputetët e këtij vendi, kishte qenë në momentin e mobilizimit kombëtar kundër ardhjes së armëve kimike siriane. Por e them me bindje se në dosjen e mbrojtjes së kanabisit shqiptar për eksport, Kokëdhima ka edhe më shumë merita se kur u tha “no pasaran
” armëve kimike. Asokohe, ai s’ishte i vetëm. Me të ishin me dhjetëra e mijëra shqiptarët që u mobilizuan. Kësaj here, ai është vetëm e fillikat në një dosje ku vetëm probleme mund të ketë dhe asnjë avantazh.
Prandaj vendosa të shkruaja që kjo përpjekje të mos injorohet. Dhe nuk e mora penën ashtu kuturu. Bëra detyrën që deontologjia e profesionit tim ma imponon, duke kaluar ditë të tëra në kërkime e dokumentime mbi aktualitetin botëror të kanabisit, që po ndryshon me shpejtësinë e dritës. Kanabisi po zë një vend gjithnjë e më të madh në shoqëritë perëndimore, sepse këtë e kërkon mjekësia për ilaçe të reja, këtë e kërkon biznesi për fitime të reja, këtë e kërkojnë organet e represionit, policia dhe drejtësia, që mos të gllabërohen më fonde të konsiderueshme publike në përndjekje të një bime, që kodi penal shqiptar e kriminalizon, por bota e legalizon! S’mund të jemi ne shqiptarët europianë me gjeometri variabël, atje ku na intereson dhe jo, atje ku ndjejmë komplekse.
Por çfarë kompleksesh të kemi kur Gjykata jonë e Krimeve të Rënda, në vend që të merret me terroristët e tritolit, me abuzuesit e fondeve publike, me falsifikuesit e hipotekave që e kanë bërë këtë vend lëmsh e li, merret me prodhuesit e varfër të kanabisit. Vetë kreu i kësaj gjykate, Sandër Simoni, pohon se kjo çështje e “drogës” është dosja kryesore në vendin e parë të dosjeve që trajton kjo gjykatë madhore me 50% të përgjimeve vitin e kaluar (mbi 800 përgjime fshatarësh!). A jemi në terezi? Këtë pyetje duket sikur ia shtron politikës vetë ky kryegjyqtar, kur shprehet me terma natyrisht më të matura: “Format e mëdha të krimit të organizuar duhen diferencuara nga rastet sporadike të kalimit të drogës për rrethana familjare, ekonomike”.
Shqipërisë dhe shqiptarëve kjo farsë e represionit të kanabisit po u kushton dhjetëfish: humbasim miliona në eksporte; humbasim në sigurime shoqërore me ata fshatarë, të cilëve ua hoqëm aktivitetin vetëpunësues të kanabisit; humbasim në investime publike, sepse më shumë të ardhura, qoftë ilegale, nga kanabisi sillnin më shumë taksa (TVSH) nga konsumi i mallrave të tjera; humbasim në municione, karburant e amortizim mjetesh kur çojmë forca speciale të “vendosin ligjin”; humbasim në efikasitetin e policisë dhe të drejtësisë, të bukosura nga sinjalizimet për kanabis; humbasim politikisht në unitetin e mazhorancës kur një Koço Kokëdhimë detyrohet dhe “prish” gojën me të tijtë atje ku fshati që duket s’do kallauz: kanabisi duhet ndihmuar dhe jo shkatërruar; humbasim se fundmi në të ardhurat nga licencat e majme që shteti do t’u mund t’ua shiste kompanive e laboratorëve vendase apo të huaja, që duan të investojnë në biznesin legal të kanabisit.
Jam 100% dakord me Kokëdhimën: qeveria, ose të vazhdojë represionin si Don Kishoti kundër kanabisit - por në këtë rast, ku do të gjenden milionat e eurove që i nevojiten modernizimit të bujqësisë me kanale vaditëse e ujësjellës, sepse atyre bujqve, që ua hoqëm kanabisin duhet t’u ofrojmë një të ardhme tjetër-ose ta legalizojë biznesin e kanabisit duke e bërë shtetëror apo me licenca shtetërore. Duke e falënderuar edhe një herë deputetin Kokëdhima për kurajën që pati, duke shpresuar se politikanë si të mazhorancës, ashtu edhe të opozitës do të implikohen në një debat të udhëhequr nga arsyeja ekonomike e interesit kombëtar dhe jo nga inatet, duke patur edhe bindjen se kolegë gazetarë do të ndajnë të njëjtën kureshtje intelektuale me mua dhe publikun për të hulumtuar më shumë dhe më larg mbi oportunitetet që i ofron Shqipërisë kultivimi i kanabisit për eksport (dhe vetëm për eksport, të paktën ky është vizioni im), kam kënaqësinë që nëpërmjet “Shekullit” të riprodhoj këtu më poshtë një pjesë nga ndërhyrja sa koncize, aq goditëse e deputetit Kokëdhima, në emër të interesave jetike të bujqve që u prekën rëndë nga represioni i kanabisit.
Kanabisi, një veprimtari nën kontrollin e plotë të shtetit
...Dua t’ju kujtoj se fshatarët që kanë kultivuar kanabis nuk janë kriminelë. Këta fshatarë janë pragmatistë. Ata nuk entuziazmohen nga planet tona afatgjata dhe afatmesme të zhvillimit të bujqësisë. Ata kanë nevojë për punë, ushqim, para, shëndet, siguri jete e ekonomike sot. Ç’mund t’u themi ne gjithë fshatarëve të zonave bujqësore që s’kanë ujë? A mund t’u themi atyre të presin disa vite të tjera derisa ne të gjejmë para për të rregulluar veprat vaditëse? Ata duhen mbështetur çdo vit me zgjidhje, përndryshe do të bëhen kundërshtarët tanë. Ne gjithashtu nuk duhet të kemi hezitim të flasim hapur për problemet tona, pa pasur frikë se mund të dukemi si të asociuar me çështje të tilla të ndjeshmërisë shumë të lartë, si droga. Ku shkonte droga që prodhonte Shqipëria? Në Europë, në Itali, Gjermani e gjetkë. Ne, me këtë luftë të madhe dhe me pasoja shumë të rënda socio-ekonomike, kemi bërë një investim të madh në luftën e këtyre vendeve ndaj trafikut të drogës. Këto vende duhet të na ndihmojnë me grante në Buxhetin e shtetit, për të investuar e subvencionuar bujqësinë me 200-250 milionë dollarë në vit, të paktën për 5 vjet rresht. Kështu do të mund të ndihmojmë fshatarët të jetojnë me bujqësi. A keni menduar zoti ministër për të paraqitur një plan tek aleatët evropianë për të siguruar këtë mbështetje? Qeveria e 23 qershorit bëri një luftë të një rëndësie të madhe dhe e çliroi Shqipërinë nga imazhi shkatërrues si vendi i narkotrafikut në Europë. Kjo luftë ktheu nën kontrollin e shtetit dhe qeverisë çdo pëllëmbë të territorit të vendit, çarmatosi e shpërbëri disa banda të armatosura dhe ktheu nëpër burgje shumë kriminelë, që nuk duhet të ishin të lirë. Por këtu dua ta shoh çështjen nga një këndvështrim tjetër.
Qeveria jonë ka raportuar që ka shkatërruar 7.5 miliardë euro drogë dhe se prodhimi vjetor i kanabisit në Shqipëri ishte në një shifër shumë të lartë. Padyshim që një pjesë e këtyre të ardhurave, një shifër disa herë më e madhe sesa shifra tejet modeste që parashikon buxheti ynë i vitit 2015 për subvencione e investime në bujqësi, ishte e destinuar për bujqit që merreshin me prodhimin e kanabisit. Ndëshkimet penale nuk janë zgjidhje e vetme për të gjithë këta bujq që nuk kanë gjetur një rrugë tjetër për të nxjerrë jetesën e tyre. Zhvillimi për këto zona duhet të ishte një alternativë e mirë që këta njerëz të mos ëndërrojnë më për kanabis dhe të mos na shohin ne si shkatërruesit e jetës dhe të punës së tyre. A ka një plan real zoti ministër i Bujqësisë për të zhvilluar me përparësi zonat e hartës së djeshme të kanabisit, të cilat e kishin kanabisin të vetmen rrugë jetese? Së dyti, kanabisi që prodhonin ilegalët e lirë në Shqipëri, padyshim që eksportohej në Evropë. Por unë dua të kujtoj që në Evropë, në Itali, Holandë etj. ka shumë prodhues kanabisi apo opiumi me licenca dhe leje nga shtetet, për interesa farmaceutike, të cilët paguajnë taksa. Në shumë vende të botës së zhvilluar prodhohen bimë të tilla me leje e licenca. Në Europë tashmë njihet varianti shqiptar i kanabisit, i prodhuar nga kjo veprimtari ilegale në Shqipëri, një kanabis shqiptar që ka karakteristikat dhe vlerat e veta në treg. A keni menduar juve që ta ruani këtë vlerë dhe të licenconi për eksport, për industrinë farmaceutike një prodhim të arsyeshëm fermerësh vendas që të paguajnë taksa dhe të zhvillojnë këtë veprimtari nën kontrollin e plotë të shtetit? A mund ta rishikoni ju legjislacionin për këtë çështje?
(Pjesë nga fjala e deputetit Koço Kokëdhima në Komisionin e Ekonomisë dhe Financave për problemet e bujqësisë, më 20 nëntor 2014)
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn