als_Latn dik_Latn sag_Latn
TIRANE- Burg përjetë ka kërkuar Prokuroria e Krimeve të Rënda, për të pandehurin Arben Frroku, të akuzuar për vrasjen e kryekomisarit Dritan Lamaj. Prokurori i çështjes Anton Martini ka renditur një sërë provash bindëse, që sipas tij vërtetojnë se Frroku është një nga tre personat që kanë kryer vrasjen e kryekomisarit.
Prova më bindëse është dëshmia e bashkëpuntorit të Drejtësisë Fatmir Vladi ose “Arben Ndoka”, i cili ka treguar se ka parë Frrokun në makinën e vrasësve. Sipas tij Frroku ka qenë pa kapuç, ndërkohë dy të tjerët kanë qënë me kapuç. Në pretencën prej 28 faqesh, prokuroria nënvizoi një sërë dëshmish atë të motrës së viktimës, gruas së tij, gruas së dëshmitarit dhe një sërë prova të tjera. Në sallën e gjyqit nuk ishte asnjë nga familjarët e të pandehurit, madje as vetë ky i fundit. Avokatët mbrojtës të Frrokut e kanë quajtur dëshmitar të paguar Valdin dhe për pasojë sipas tyre nuk duhet të merret si provë.
Gjatë pretencës prokuroria ka evidentuar dhe një fakt të rëndësishëm pasi në procesverbalin e pyetjes në Gjykatën e Selanikut, Frroku ka pohuar se nuk dëshironte të ekstradohej në Shqipëri duke u përpjekur ta bindë gjykatën se po sulmohej politikisht.
Dëshmia e Vladit
Gjatë gjykimit u pyet si dëshmitar në gjykatë, dëshmitari i mbrojtur Arben Ndoka (Fatmir Vladi) në seancën e datës 22.10.2014, i cili lidhur me ngjarjen dhe autorin e saj ndër të tjera është shprehur se: “…Me datë 24.02.2013 rreth orës gjashtë pa pak, kam qenë në shtëpi bashkë me kalamajt e mi dhe për punë pesë minutash kanë ikur dritat pa dalë nga shtëpia. Kanë ndejt 5-6 minuta pa ardhur dritat.
Në momentin që kanë ardhur dritat, unë bashkë me bashkëshorten time kemi zbritur shkallët e pallatit ku banoj me të dhe rreth 5-6 minuta kur kam dalë përballë me supermarketin e “Korçarit” isha duke ecur me nusen dhe në atë moment kemi dëgjuar 4-5 krisma të shkëputura. Në atë moment pa bërë as 2-3 sekonda ka vazhduar edhe një breshëri automatike më e gjatë derisa u mbarua komplet karikatori, aq e gjatë ka qenë.
Kam parë një makinë të parkuar ku nga aty dilnin dhe flakët e zjarrit. Në atë moment flakët e zjarrit kanë dalë nga krahu i shoferit, pasi makinën e kisha përballë, në krah të djathtë timin, pra plumbat mund të më kishin godit edhe mua, por kanë ikur në krah të djathtë timin. E kam dalluar nga cili krah kanë dalë plumbat e armës së zjarrit. Aty sa kanë ndodhur krismat e armës, unë e largova nusen nga rruga dhe e lashë të mbështetur në një makinë aty dhe kur ka ardhur kjo makina aty pikë plumbi dhe mirë që s’më mori edhe mua zvarrë dhe shkoi u takua me trotuarin e rrugës, tek i cili, i’ua kam shpjeguar edhe në vendngjarje oficerëve të policisë gjyqësore dhe prokurorëve, se kanë qenë deri vonë shenjat e gomës së makinës në vendngjarje.
Aty nga dritat e mëdha kam dalluar tre persona në makinë, ku dy persona kanë qenë të maskuar një në vend të parë dhe një mbrapa. Personi tjetër që ka qenë i pamaskuar, me maskën e ngritur, ka qenë në timon zotëria që bëhet fjalë Arben Frroku. Në atë moment nga shpejtësia e madhe kam nxjerrë telefonin dhe më së pari kam shënuar targën e makinës. Makinën e ndoqa me sy deri në fund të rrugicës, e cila mori kthesën djathtas në rrugën e Selitës që vjen me ra nga lagjia e gabelëve.
Aty kam marrë nusen, e kam çuar nusen në shtëpi ngaqë ishte shumë e trembur nga krismat e armës, se një fishekzjarr të bjerë trembet njeriu, e çova në shtëpi dhe zbrita përsëri tek një kafe aty përballë pallatit tim. Kam kërkuar numrin e Erzen Breçanit por nuk po e gjeja dot. Aty thirra një punonjës të Gardës së Republikës Ylli Memia, ngaqë e kisha shok dhe e kisha të njohur dhe e thirra se s’kisha numër tjetër kë të thirrja dhe biseduam rreth ngjarjes dhe i tregova komplet skemën. I thashë se dua me thirr një njeri të besueshëm të shtetit t’i japë rrugë kësaj pune, se nuk dua të futem me probleme me njeri dhe t’i hap probleme vehtes.
Nxorri telefonin ai polici i gardës dhe thirri dy oficera të lartë të policisë së shtetit. Bisedoi sa bisedoi me të në telefon dhe na tha prisni tek shtëpia e zotnisë në fjalë për mua, tek shtëpia ime. Aty pa kaluar asnjë gjysëm ore më erdhën në shtëpi Tonin Voci, të cilin e njihja si drejtor se e kam pas drejtor dikur kur kam punuar në polici të shtetit dhe Agron Kuliçi. I pritëm aty dhe biseduam rreth ngjarjes që i kisha thirrur për këtë punë. I tregova komplet targën e makinës së pari dhe numrin e personave.
Kur i tregova targën e makinës, ai zoti Kuliçi u çua dhe më tha mund ta bëj një telefon në korridor dhe bëri një telefon dhe i’ua dha targën e makinës policisë së shtetit siç jepen numrat, që kjo targë ka qënë aty. Kur mbaroi telefonatën u kthye aty prapë dhe po bisedonim. Unë i’u kërkova dy oficerave të lartë të policisë së shtetit, u kërkova për punën që të mos dilte emri im në asnjë vend për të kallëzuar personin që e kam njohur. U kërkova oficerëve së policisë së shtetit shqiptar që të mos më dilte sekreti im se besova se janë shtet. Më premtuam me gjithë forcën e tyre se nuk do dalë sekreti. Natën e ngjarjes që takova drejtuesit e policisë ju tregova për autorin.
Kur më premtuam që do më siguronin çdo gjë se nuk do dilte sekreti, unë i’u thashë emrin dhe mbiemrin e personit që kisha njohur. Mbas disa ditësh erdha bëra edhe marrëveshjen me zv/prokurorin e Krimeve të Rënda Kosta Belurin. Makina nga u qëllua kur mori kthesën që u bllokua edhe me trotuarin, pashë që ishte BMW gri me targa Durrësi, me targë DR 1944 F, që se harroj kurrë në jetën time, se desh më shtypi edhe mua. Kur u kthye makina e autorëve në trotuar që ka shkelur trotuarin dhe ka marrë kthesën majtas e kam pasur një metër e gjysëm ose e shumta dy metra. Më erdhi shumë keq kur pashë në timon një person që kisha respekt për të.
I pandehuri Arben Frroku kishte vesh rroba të errëta. Maska ndoshta ka qënë çorape apo maskë, por e ka pas të ngritur deri tek balli dhe unë i kam dalluar vetëm fytyrën e tij dhe rrobat dominonin të errëta, gri apo e zezë. Kishte diçka të zezë në kokë, ishte maskë apo kapuç nuk e di. Dy të tjerët e kishin të mbuluar fytyrën, ndërsa shoferi vetë e kishte të ngritur dhe vetëm këtij arrita t`i shoh fytyrën. Unë para ngjarjes kam njohur Arben Frrokun dhe vëllain e tij.
Në vitin 2009 kam bërë me Mark Frrokun fushatë për Partinë Demokristiane në Laprakë për Nard Ndokën. Në atë periudhë të vitit 2009 që jam njohur me Arben Frrokun, kam bërë fushatë me Mark Frrokun për Nard Ndokën në Laprakë dhe unë kam qënë në dispozicion të Partisë Demokristiane me Mark Frrokun. Unë në jetën time, jam 44 vjeç sot, nuk kam luajtur një mijë lek të vjetra bixhoz. Edhe nëse del kush të më thotë se filani ka luajtur bixhoz, unë përgjigjem me jetën time.
“… Jam picier. Banoj në Tiranë. Në shkurt të vitit të kaluar (2013) kam qenë motorist në një piceri tjetër tek ish stacioni i fundit i Tiranës së Re. Me date 24.02.2013 kam qenë motorrist dhe jam nisur nga piceria tek një lloto në Komuna e Parisit duke çuar një porosi. Kur jam futur në rrugicë kam dashur të parakaloj një mjet dhe aty kur kam dashur të parakaloj, kam parë plumbat me sytë e mi, kam qenë me skafandër, kam parë zjarrin e automatikut.
Në atë moment e kam mbajt veten, kam rrëzu motorrin, jam ulur në tokë, kam ulur kokën dhe pasi kam kapur një çikë situatën, kam kaluar në anën tjetër të rrugës. Nuk e kam vënë re mjetin që kam parakaluar pasi e kam pasur mendjen në tjetër vënd, ka qenë pak si shi dhe nuk e mbaj mend fare dhe se kam vënë re fare mjetin. Kam qenë me shpejtësi. Është qëlluar nga mjeti në drejtim në krah tjetër të rrugës. Mund të ketë qenë kallash nga karikatori dhe nga flaka.
Personin që ka qëlluar nuk e kam parë fare se kam qenë me skafandër dhe kam ulur kokën, jam tremb. Duhet të jetë qëlluar nga dritarja e parë, nuk jam i sigurt. Nga sedilja e shoferit ma merr mendja. Pas të shtënave unë kam qenë në rrugë, kam kaluar në krah tjetër të rrugës. Në atë moment s’po besoja as vetë që nuk kam plumb në trup. Kam thirr një çun, i kam thënë shife ku e kam se në moment isha në gjaknxehtësi dhe në atë moment paska ik mjeti. Nuk e kam parë se në ç’farë drejtimi ka ikur mjeti. Unë kam dalluar që dy nga këta persona ishin pak me të spostuar nga personi i tretë dhe më afër me njëri-tjetrin”.
Një dëshmitare vullnetare e prokurorisë me inicialet O.L ka treguar: ”… Kam parë tre persona në një rrugicë mes pallatesh. Personi i tretë që ishte afër makinës, ishte më i ri, më i gjatë dhe më i dobët se dy personat e tjerë. Personi që ndodhej pranë makinës kishte të veshur një pallto të zezë deri te gjunjët, një pale pantallona të zeza dhe këpucë fine. Dy personat e tjerë kishin veshur rroba të errta po se ç’farë nuk i kam fiksuar.
Personi që ndodhej pranë makinës ishte rreth 37 vjeç, ndërsa dy të tjerët ishin më të mëdhenj në moshë dhe them se ishin rreth të dyzetave. Makina ishte e ndaluar në mes të rrugicës dhe unë dallova se ishte BMW me ngjyrë gri, me katër dyer, njëra prej dyerve ishte e hapur dhe pikërisht dera e shoferit, pranë së cilës rinte ai djali më i ri në moshë. Makina ishte e ndezur dhe dritat i kishte të ndezura, por jo fenerët e gjatë, por ato të zakonshmit.
Kur jemi afruar te makina unë kam kaluar në të majtë të makinës ndërsa mamaja në të djathtë. Kur po i afroheshin makinës, ai djali që ishte pranë saj ka shtyrë dhe mbyllur derën e shoferit që ishte hapur dhe unë kam kaluar midis makinës dhe këtij personi. Kur kam qënë pranë këtij personi, kam parë që i është ndezur drita e telefonit të cilin e kishte në dorë dhe ai ka folur. Kam dëgjuar këtë bisedë “Hë mo vlla u bo ajo targa ime”, një pauze e shkurtër dhe pastaj “po kur do bohet”.
Nga dialekti konstatova se personi mundohej të imitonte të folurën tiranse por nuk ishte tiranas, pasi dallohej që e folura ishte më shumë imitim. Më shumë them se ishte verior që mundohej të fliste si tiranas. Kur jam larguar rreth 10 metra nga makina dhe do të merrnim një kthesë djathtas, kanë ikur dritat. Nga frika kam kthyer kokën mbrapa dhe kam parë se ajo makinë që ishte e ndaluar ishte kthyer dhe po ikte në drejtim të pallatit tim për të dalë në rrugën kryesore, ku ndodhi edhe vrasja e Dritan Lamajt.
“Pa kaluar rrugën, përballë me supermarketin e Korçarit, kam dëgjuar krisma të fuqishme arme. Nga tronditja nuk po rrija dot në këmbë dhe aty kanë qenë makina të parkuara dhe ne jemi mbështetur aty dhe nuk e di sa kam qëndruar aty, punë sekondash apo minutash nuk e di sa kam qëndruar. Pastaj burri më ka thënë a je në gjëndje të presësh, je mirë apo të të marr në krah? Më mori për krahu, u mbështeta tek ai dhe më tha të lutem të ecësh edhe pak dhe të afrohemi aty të shohim se çfarë ka ndodh. U afruam tek vendi i ngjarjes aty dhe aty vura re një makinë plot vrima dhe një njeri që e kishin kapur disa persona dhe po e fusnin tek një makinë.
Për arsyet e mia se nuk po rrija dot në këmbë, i’u luta bashkëshortit tim të shkonim në shtëpi. Ikëm në shtëpi. Më pas u futëm brenda në shtëpi, aty kisha fëmijët dhe nënën e burrit. U rehatova dhe u shtriva aty dhe burri më tha ti rri qetësohu se unë do dal përsëri se dua të takoj ndonjë drejtues të policisë së shtetit dhe të bisedoj me të sepse unë aty pashë çdo gjë. Ndërkohë ai doli, fëmijët mbyllën derën. Kur u kthye ai, u kthye shumë vonë atë natë, të gjithë flinim gjumë.
Nuk e di se kur erdhi për asye se nuk e dëgjuam, se të gjithë kemi kopje të çelësave në shtëpi. Më pas, të nesërmen nuk kemi biseduar për arsye se ai në punë, unë me fëmijët, me punët e fëmijëve dhe nuk i kërkon dot llogari burrit si, qysh, tek dhe vetëm kur ka dalë personi që akuzohet në lajme ose media, burri më tha që ky është personi që ka parë atë mbrëmje në makinë në vendin e ngjarjes dhe që desh na shtypi….
Personi që bëhet fjalë. Emrin e di gjithë Shqipëria. Emri që ka dalë në lajme, media dhe televizor, Arben Frroku. Distanca me vendin e ngjarjes ku ishim ne, ishte rreth 15 metra. Unë kam qenë errësirë syve dhe në gjëndje të fikët nga tronditja. Unë kam ndenjur mbështetur tek ajo makina aty për asye tronditje dhe ndoshta ai edhe mund të jetë shkëputur, pasi unë për arsye se nuk qëndroja dot në këmbë nuk kisha mendjen se ku ishte bashkëshorti……
Ditët në vijim pas ngjarjes bashkëshorti më ka thënë që kam takuar dhe po bisedoj, jam në kontakt me drejtues të policisë së shtetit. Takimet më ka thënë i kam bërë tek shtëpia e një shokut tim, tek shtëpia e Ylli Memia. Nuk e di shtëpinë e tij, di që është në kat të parë, afër shkollës “Besnik Sykja”, apo tek tregu aty….Burri më tha rri e qetë, shiko fëmijët se unë kam folur me drejtues të policisë së shtetit dhe po merrem me ta.
“…Ditën e vrasjes Tani ka qenë në shtëpinë tonë tek mami, deri nga ora tre, kemi ngrënë bashkë drekën dhe është larguar. Shtëpia jonë ndodhet rreth 50-100 metra larg shtëpisë së Tanit. Disa minuta para se të ndodhte vrasja kemi folur në telefon bashkë. Kam qenë duke zbritur shkallët kur kam dëgjuar disa të shtëna dhe nuk e bëra lidhjen, nuk mendova diçka të keqe. Shkova aty tek garazhi dhe po kërkoja tim vëlla dhe s’po e gjeja.
E merrja në telefon dhe nuk më dilte fare ndoshta telefoni. Në atë moment pyeta dikë nga komshinjtë dhe s’më kthente përgjigje dhe instiktivisht kam kthyer kokën nga makina dhe aty pastaj kam parë skenën që sapo e kishin larguar për ta çuar në spital. Kam qenë personi më i afërt ndoshta i Tanit dhe kemi folur bashkë për shqetësimet, për disa konflikte që ka pasur në punë.
Më ka shprehur shqetësimin e tij që ka pasur konfikte pune me të akuzuarin Arben Frroku, gjëra të cilat janë bërë edhe publike, unë i kam marrë vesh. Nga shqetësimi i tij shpesh herë ishte vëmendja e tij shumë e lartë ndaj meje dhe më thoshte gjithmonë bëj kujdes jemi në Shqipëri, se unë kam jetuar jashtë dhe e kisha harruar pak realitetin shqiptar. Kohët e fundit më survejonte dhe gjithmonë kishte merak por nga ana tjetër nuk donte që edhe unë të shqetësohesha dhe më thoshte se do i zgjidhte pasi ishin çështje pune.
Në një bisedë të ditëve të fundit që kemi pasur bashkë me vëllain rreth çështjes që ka pasur me të akuzuarin, më kishte shprehur që ishte kërcënuar nga zotëria në fjalë. Gjatë kohës që bëheshin këto pyetjet në komisariat apo nuk e di ku ndodhin këto lloj procedurash më ka thënë saktësisht që i është thënë që do të vrasim gocën ose motrën dhe ajo që dëgjova prej tim vëllai ishte se nuk keni punë me familjen time. Nga vëllai dëgjova se zotëria në fjalë gjatë pyetjeve në komisariat a ndoshta nuk e di por ishte i shqetësuar ato ditë dhe gjithmonë më thoshte që të bëja kujdes…”
Pasi i pandehuri Arben Frroku, kalon kufirin shtetëror me Greqinë në orën 21.27 të datës 24.02.2013, komunikon me kushëririn e tij Sokol Frroku, i cili gjendej në qytetin e Selanikut në Greqi dhe zhvillon këtë bisedë rreth orës 22:00 në zonën afër kufirit tonë, pasi mbulohet nga antena celulare e kompanisë celulare “Vodafone” Dardha-Korçë;
numri i të pandehurit Arben Frroku, por fillimisht bisedën e fillon dëshmitari Jak Jaku)- O Cac
(numri celularë i Sokol Frrokut) – Hee
– Ku jeni bre
– Ku jeni eee
– Për nji ore e gjys maksimumi më ke en..ban gadi WISKI, Colat se erdhëm për luftë… E na blej noj shishe WISKI e noj kavo se ti jep lekët Beni.
– Hajde Hajde
– Xhoni të zi …merr edhe nonje te kuq se mos pime shum
– Hajde Hajde
(telefonin e merr i pandehuri Arben Frroku) – Na i merr nja dy trembëdhjetë shishe Wiski e Cola…
– Dy trembëdhjet shishe ( qeshin….)
Nja a dy…ti merr sa të duesh e ti pimë atje mren… (qeshin….)
– Hajde
(telefonin e merr dëshmitari Jak Jaku) – Hajt se ti japim lekët na, po Beni me tha
– Hajde Hajde
– Hajde ciao
Siç rezulton nga kjo bisedë, midis bashkëbiseduesve ka entuziazëm dhe me gjuhë të koduar përmendja e numrit nuk mund të mos merret në konsiderate në raport me numrin e madh të goditjeve të shkaktuara viktimës Dritan Lamaj, siç e cituam më lart.
Pasi i pandehuri futet në territorin grek, fik telefonin e tij të cilin e kishte me roming dhe me të mbërritur në Selanik tek dëshmitari Sokol Frroku, ky i fundit në orën 00:00:13, të datës 25.02.2013 lajmëron djalin e të pandehurit, dëshmitarin Grand Frroku për mbërritjen e tyre, dhe zhvillon këtë bisedë;
(dëshmitari Sokol Frroku) – He dadi
(dëshmitari Grand Frroku) – He mo plak ca bane
– he ca po bani
– hiç mirë
– Koli jam
– E di e di se jam tuj të ngju
– Erdhën kto ktu, jena ktu me atë…
– Shumë mire shum mirë…po ato xhaxhi, Besniku, Goni, Vlashi janë tanë atje vetëm unë jam në lëvizje
– Mirë mirë, s’ka problem more burrë (flet me personat që ka pranë) po pra të tan, thotë janë atje….(e pyet dikush që është pranë…) Kush; Vlasha, Gona (qeshin) Po ç’punë kanë more të shkretët, ene ato gjynaf. Po Silloja? Eee.
Pra nga kjo bisedë rezulton se dëshmitari Sokol kërkon të njoftojë djalin e të pandehurit se mbërritën mirë në Greqi, ndërsa ky i fundit ju tregon me gjuhë të koduar se xhaxhain e tij dhe persona të tjerë janë shoqëruar për në polici dhe vetëm ai është i pa shoqëruar.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn quy_Latn als_Latn als_Latn fuv_Latn als_Latn fuv_Latn als_Latn als_Latn als_Latn fuv_Latn als_Latn fuv_Latn kik_Latn als_Latn als_Latn umb_Latn run_Latn bem_Latn tuk_Latn wol_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn