als_Latn dik_Latn sag_Latn
12 Janar 2015 - 11:07 - Drenusha Zajmi Hoxha
Shtriqem mirë e mirë dhe kënaqem në qetësinë absolute, të cilën e gërvisht aty-këtu lezetshëm ndonjë cicërimë zogu, i cili lahet në diellin mëngjesor.
Pas nja dy ore relaksimi, ku e shtrirë shfletoj gazetat plot lajme të gëzueshme për të arriturat e vendit tonë, festimet pa surle, tupanë e petardë, liberalizimit të freskët të vizave, zhvillimit të ekonomisë, nxjerrjes së ligjeve të reja, studentëve të suksesshëm, politikanëve të shkolluar dhe estradës me të brendshme, vendos të dal dhe ta pi kafenë me mikeshat e mia, të parën në këtë Vit të Ri, i cili qysh në ditët fillestare duket se do të jetë më i suksesshëm se ai që e lamë.
“Pulitzeri” për çizmet me lloç
Rrugës takoj njerëz të lumtur, që shijojnë festën pas ditëve të lodhshme që i kanë kaluar në vendet ku dihet pse janë punësuar dhe çka punojnë. Pas atij aksioni kur u zbrazën gjithë ata të punësuar kot, nëpër ministritë e dikurshme të “kohës së territ”, njerëzit filluan të kuptojnë se kur je në punë, d.m.th. vërtet punon, që i bie se nuk çan dërrasa në “Facebook” rreth pites që e ke gatuar dhe postuar dje ose lajmit dhe komenteve maratonike se filan ministri paska edhe një grua tjetër me tre fëmijë, ndërsa po i gjuhet edhe të tretës.
Pensionistët duken më rehat se gjithë të tjerët. Tanimë pos kompensimit financiar dhe dëmshpërblimit për vuajtjen fizike e shpirtërore që u shkaktoi Qeveria e shkuar e territ, ata shijojnë ditët e tyre me xhepa plot. As për barna nuk harxhojnë shumë, sepse shteti i shëron falas prej që hyri në funksion shërbimi i sigurimit shëndetësor.
Nuk ka më raste të fëmijëve të sëmurë e të varfër, meqë çdo gjë preventohet me kontrolle të detyrueshme mjekësore shkollore. Barnat e shtrenjta i ka dhe i paguan shteti, ndërsa ushqimet kontrollohen rreptë ndërsa kushtojnë lirë, ngaqë fermerët subvencionohen nga Qeveria dhe i janë kthyer punës së tokës dhe prodhimeve vendëse. Bile storia e vitit është shpallur ajo e një ish-qeveritari, i cili i penduar i është kthyer profesionit të parë- blegtorisë. Rrëfimi i tij për çizmet me lloç, të cilat i ka zbathur dikur para tepihut të kuq të Qeverisë, dhe të cilat i ka mbathur sërish, ka fituar çmimin “Pulitzer”.
Tani nuk ka as krime, sepse njerëzit janë vetëdijesuar rreth vetes, familjes, shtetit, të drejtave, detyrimeve e përgjegjësive. Pas atij vendimit, ku ata qindra hajna shteti u dërguan diku në një Alkatraz modern ala – Guantanamo me një biletë njëkahëshe, burgjet mbetën thatë dhe një nga idetë interesante është të shndërrohen në pushimore ose hotele të lira.
Vita e Re
... Mikeshat e mia ma bëjnë me dorë nga tavolina ku janë ulur. Secila duket më e bukur se tjetra, të lumtura e zemërplota pas natës festive. Njëra tregon se ka qenë në një pritje, ku shih çudinë, nuk është kënduar tallava por muzikë e bukur dhe e mirëfilltë, ndërsa tjetra e ka kaluar mbrëmjen me familje pranë televizorit plot me program të pasur me humor inteligjent e këngëtare të veshura. Bile kishin parë edhe një film të xhiruar pas vitit 2000! Woala! Kjo veç është goxha hap i madh përpara!
Të tria merremi vesh për të shkuar sonte në koncertin festiv, i cili do të mbahet për nder të festës së Vitit të Ri, në sallën e re të Operas dhe Baletit të ndërtuar rishtas, në qendër të qytetit, afër Teatrit, akoma më të bukur, me strukturë e arkitekturë për ta pasur lakmi Evropa. Sa mirë them, që bleva me kohë atë fustanin pa markë të vjedhur dhe nga ata që nuk shqepën sa herë përkuleni te këpucët. Ndërsa akoma më mirë që përdora edhe tiganin magjik dietal nga i cili hani çfarë të doni dhe humbni kilogramë tutje.
E sa qeshëm kur kujtuam si vinte dikur Babadimri arkaik, të cilin askush nuk e quante trashaluq e as nuk i preferonte dietë. Prej që barazia gjinore u bë jo e detyrueshme, por spontanisht normale, tani Babagjyshja ka bërë ndryshime të mëdha. Pos dhuratave që i sjell me karrocën e saj, jo me kaproj e drerë, por me drenusha të buta, fëmijëve po u sjell edhe bursa për shkollim në universitetet prestigjioze të vendit tonë. Fakultetet që shisnin provime, diploma e doktoratura dikur u mbyllën, për t’u shndërruar në ferma pulash e derrash. Meqë veç kundërmonin kaherë.
Tani edhe Vitin e Ri do ta quajmë Vita e Re. Edhe Vit, edhe jetë e re. Edhe më femërore disi. Mjaft më me broçkulla maskuliste, që na u gërditën qysh nga ajo qeveria e vjetër mashkullore, kur të gjithë dukeshin aq të dashuruar në njëri-tjetrin, sikur në farë planeti të mërzitshëm njëgjinor.
Përplasja
Eeeeh, kujtime të këqija e shpresa të mira, mendoj nga rrufis kafenë përnjëherësh dhe i buzëqeshem mikeshës sime, që po mbante me një dorë pjatën e vogël, ndërsa me tjetrën e rrokulliste kafenë brenda filxhanit, thuajse kjo gjë do ta bënte më të shijshme. Seç ka një shikim ndryshe, por nuk di ta them pse. Duket ireale, sikur dikur liria e Kosovës, edhe 15 vjet pas luftës.
Ngrihemi që aty, por unë ndiej një marramendje të lehtë. Mikesha ime më kap për krahu, por për çudi shtrëngimi i saj më jep ndjesi të keqe, më dhemb, më bezdis.....
Ngre shikimin nga ajo dhe....shoh bashkëshortin që më shkund tek provon të më zgjojë nga gjumi. Fëmijët kërkojnë mëngjes, më thotë, thuajse citon farë neni kushtetues, në të cilin shkruan se nëna është ajo që përgatit mëngjesin.
Nga dritarja e banesës sonë të ngushtë, ku kemi adaptuar kuzhinën si dhomë gjumi, dëgjohet zhurmë e padurueshme e trafikut dhe sorrave të shumta, dhe, derisa përbiroj kokën jashtë për pak ajër, shpëtoj për fije floku nga thesi me mbeturina të cilin e hedh rregullisht nga ballkoni fqinja e katit të pestë, mbi ne.
Bashkë me kundërmimin e plehut, brenda hyjnë edhe tymi i mbetur i fishekzjarrëve maratonike të një nate më herët, ai i betejave shtëpiake për gjuajtje të petardëve nga ballkoni e ai i plumbave qorr nga kallashët e revolet patriotike që shkrepin vetëm në kohëra lirie.
Shkoj e përgjumur në dhomën tjetër dhe shoh fëmijët e mi të mitur që shikojnë me sy të zgurdulluar në televizor, qysh me mëngjes ca forma rrumbullake të zhveshura e të mbështetura në kabinë dushi dhe këngëtaren që “këndon” dhe lëpin mbajtësen e hekurt brenda tij. Mes gjithë atij programi festiv mëngjesor, ky ishte pothuajse më i “çiltëri”.
A thua e tëra ishte vetëm ëndërr?- pyetem e zhgënjyer brenda vetes, duke u përplasur për të njëqindtën herë në kapakun e dollapit të kuzhinës dhe tronditem e kthjellem mirë njëkohësisht. Bashkëshorti im vrapon i mbushur frymë dhe më pyet nëse di gjë ku i kanë humbur çelësat e makinës sonë të vjetër, meqë, prejse komshiu tjetër shndërroi garazhet tona në kafene, makinat i lëmë trotuareve. E shikoj me inat e dhimbje në zemër dhe në kokë, ndonëse nuk e di a e kam nga ëndrra apo përplasja.
- A di gjë ku më kanë humbur ?- më pyet ai sërish dhe m’i ngreh nervat akoma më shumë.
- Po ti a di gjë ku më humbi mua ëndrra ime? A di gjë ku më kanë humbur mua dymbëdhjetë muajt e mi? - i turrem kot gati e përlotur.
Agu i Vitit të Ri. Dhe kështu zgjohem sërish këtë mëngjes krejt e hutuar.... . Si shumë vjet të tjerë. Hajde mbase zgjohesh edhe ti popull, e Gëzuar!
© KOHA.net
Do të mllefosen fort kur ndonjë historian i huaj apo publicist i guximshëm, apo edhe koleg i tyre vendës, të nxjerrë para publikut nj...
Problemi këtu është se ne, qytetarët dhe vdekatarët e zakonshëm, i mbajmë politikanët përgjegjës për mosveprime integruese e ...
Gratë dhe burrat e dy qeverive, ca manekinë tebdilë që po sfilojnë me veshje “Armani”, derisa prapa kanë kombet më leckamane të ...
Skandali i përgjimit të mijëra qytetarëve në Maqedoni shpalos një të vërtetë të tmerrshme: shteti fqinj i Kosovës dhe i Shqipë...
ec me kohën...
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn scn_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn tur_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn