als_Latn dik_Latn sag_Latn
Në stadiumet shqiptare tashmë mund të thuash me plotgojë se s’ka më dallime gjinish dhe në tribuna sheh edhe vajza të reja që brohorasin ashtu si edhe meshkujt. Të jesh tifoze është e vështirë, ndoshta për faktin se mund të ndihesh e paragjykuar, por nëse kjo ishte “njolla” e disa viteve më parë, sot nëse bën një xhiro në stadiumet shqiptare, do të kuptosh se efekti “rozë” është edhe më i përhapur në tribuna. Natyrisht, nuk po flasim për sasi, por për cilësi, pasi në radhë të parë të duket e çuditshme që femrat interesohen për futbollin dhe e dyta, që e ndjekin atë sikur të ishin meshkuj. Por fryma europiane dhe kultura ultrase që ka mbërritur nga vendet e tjera, qoftë edhe nga pasqyrimi që bëhet në TV, apo internet (videot e “YouTube” janë ato që kanë dhënë shkëndijën) është ajo që është futur në brendësi të gjinisë tjetër. Femra që njohin historinë e klubit, emrat e gjithë lojtarëve (bashkë me rezervat), rezultatet e një kampionati, cilësitë e kundërshtarëve dhe sidomos që dinë përmendësh këngët e tifogrupeve, s’mund të quhen veçse “ultrase”. Dhe, për ta konfirmuar këtë gjë, kemi marrë rrëfimet e pesë protagonisteve të çdo fundjave në stadiume, por si këto pesë vajza mund të ketë edhe shumë të tjera që dëshirojnë, për momentin, të mos shfaqen…
Arjeta (25 vjeç, Tirana)
“Dashurinë për Tironën e kam të trashëguar nga babai im. Një njeri i pasionuar jashtëzakonisht pas futbollit dhe sidomos pas ekipit të Tiranës. Kam qenë shumë e vogël, vetëm 6-vjeç, kur kam shkuar për herë të parë në stadium, por më kujtohet që luanim kundër Partizanit. Që në vitin 2004, kam filluar të shkoj rregullisht edhe në stadium, duke qenë dhe anëtare e grupit “Fanatics”. Jam dhe kam qenë e pranishme në shumë transferta ku mund të përmend Vlorën, Korçën, Durrësin, Kavajën dhe shumë qytete të tjera. Grupi aktual nuk po përfaqëson siç duhet atë fanelë të rëndë që mban mbi supe, por unë jam e bindur që Tirona shumë shpejt do të kthehet në origjinë, pra në elitë, aty ku edhe i takon të jetë, për historinë dhe gjithçka tjetër. Shqipëria, për fat të keq, edhe kulturën për vajtjen në stadium e nuk ka në nivelet europiane. Por nga eksperienca ime, them se është pak e vështirë për një vajzë të shkojë në stadium, por mësohesh. I ftoj të gjitha gocat tiranase të vijnë të përkrahin ekipin, pastaj duke qëndruar pranë me “Fanatics”, do ta ndjejnë veten shumë mirë. Të shkosh në stadium është një ndjenjë e bukur dhe të jep sidomos mundësi që të përkrahësh ekipin e zemrës dhe që të harrosh problemet e tjera. Kemi parë në botë raste që femrat janë ato të cilat shpesh bërtasin më fort, ndaj kjo kulturë duhet të përhapet edhe këtu”.
Erjola (23 vjeç, Skënderbeu)
“Futbolli është një sport që shihet shumë në shtëpinë time. Pothuajse e gjithë familja ime e ndjek dhe unë nuk kisha se si të mos e pëlqeja këtë sport që është më i bukuri, por dhe më i populluari në të gjithë botën. Me Skënderbeun jam bërë tifoze që në vogëli, duke e ndjekur para ekranit, edhe pse në fillim nuk e ndieja emocionin e vërtetë që të dhuronte skuadra e qytetit, pasi isha në një moshë shumë të vogël. Prej shumë kohësh unë kam filluar të shkoj në stadium për të ndjekur ekipin Kampion, por pesë vitet e fundit unë shkoj rregullisht për të mbështetur ekipin tek tribuna C, ku brohoras bashkë me “Ujqërit e Dëborës”. Gjithashtu, unë shkoj shpesh edhe nëpër transferta, sidomos në ato më të largëtat, si në Shkodër, Ballsh, Kukës etj. Dua të theksoj se futbollisti i preferuar tek Skënderbeu është padyshim legjenda e ekipit dhe njëkohësisht krenaria e qytetit të Korçës, kapiteni Bledi Shkëmbi. Ndeshjet që mua më kanë dhuruar emocione të mëdha janë fitoret në shtëpi kundër Tiranës dhe Flamurtarit vitet e fundit, pasi atmosfera është elektrizuese në maksimum. Gjithashtu, dua të jap një mesazh për të gjitha vajzat e qytetit të Korçës: Sporti është kulturë dhe të ndjekësh ekipin Kampion është një emocion i papërshkrueshëm, prandaj i ftoj për ta prekur dhe për ta ndjerë këtë kënaqësi. Është vërtetë diçka e bukur të jesh aty, mes tifozëve, duke shprehur emocionet”.
Sirma (21-vjeç, Teuta)
“Pasioni im për Teutën ka filluar në vitin 2011, kur Teuta ishte deri në javën e fundit në garë për titull, por në momentin e fundit gaboi dhe titullin e mori Skënderbeu. Që nga ajo kohë, ekipi i Teutës zë një pjesë shumë të rëndësishme në jetën time. Vitin e kaluar kam qenë në shumë transferta ku kanë udhëtuar “Djemtë e Detit”, një grup djemsh të jashtëzakonshëm dhe që asnjëherë nuk mungojnë. Mund te përmend këtu transferta si në Vlorë, Tiranë, Kavajë e shumë të tjera. Ndërsa, këtë vit, kam qenë e pranishme në stadium vetëm në ndeshjet që kemi luajtur brenda në “Niko Dovana”. Ndeshja më e bukur që kam parë në stadium ka qenë përpara 2 vitesh, ku fituam në Korçë, kundër Skënderbeut, 0-1, me gol të Mirel Çotës, ka qenë ditë e paharruar për mua. Më vjen keq që nuk ka shumë vajza durrsake që vijnë në stadium, por në njëfarë mënyre kanë të drejtë pasi fjalori që përdoret është me të vërtetë shumë i rëndë. Futbollisti im i preferuar nga Teuta padyshim që është fenomeni Mancaku, pasi është një idhull i tifozerisë dhe një djalë profesionist, si brenda ashtu edhe jashtë fushe. Atlet i vërtetë. Do të vazhdoj të ndjek Teutën time derisa mos të kem më fuqi dhe besoj se kjo do të ndodhë shumë vonë”.
Sonila (18-vjeç, Elbasani)
“Edhe pse ekipi im luan prej 3 vjetësh në Kategorinë e Parë, unë shkoj në stadium gjithmonë dhe e përkrah ekipin tim. Dëshira ime për të parë futboll ka lindur në vitin 2006, kur Elbasani u shpall Kampion, megjithëse shumë e vogël, më kujtohen shumë mirë ato kohë kur familjarët e mi i gëzoheshin titullit kampion. Në stadium kam filluar të shkoj që para 2 vitesh. Më vjen keq që nuk mund ta ndjek dot nëpër transferta sepse nuk kam mundësi, por gjithmonë kur luan në shtëpi, unë jam e pranishme në stadium. Në qytetin e Elbasanit ka edhe shumë vajza të tjera që vijnë në stadium dhe mendoj se sapo të ngjitemi në Superligë, ky qytet do të jetë shembull për të gjithë, duke u dalluar për masivitetin e femrave në stadium. Me ekipin aktual jam e kënaqur pasi të gjithë po japin maksimumin, por i preferuari im është Elvis Kotorri, i cili ka bërë paraqitje të shkëlqyera duke na shpëtuar shumë herë. Jam e bindur që Elbasani do të jetë ne Superligë vitin tjetër dhe dëshira ime është që të shoh sa më shumë vajza nëpër stadiumet shqiptare, pasi është diçka shumë e bukur prania e një femre në stadium. Sigurisht që ka edhe sharje dhe shpesh situata jo të mira, por kultura jam e bindur që do të ndryshojë. Për ne femrat është diçka e bukur kur ndodhemi aty në tribuna”.
Suzana (22-vjeç, Kukësi)
“Emocionet e para të futbollit i përjetova gjatë “Euro 2000” kur Italia humbet në finale me Francën me rezultat 1-2. Pasioni për futbollin lindi dhe u kultivua që në moshën e fëmijërisë, atëherë kur isha një çupëlinë që ndiqja futboll bashkë me dy vëllezërit më të mëdhenj. E rritur në një ambient të tillë familjar, ku kryefjala sidomos gjatë fundjavave ishte futbolli, dalëngadalë u bëra dhe unë fanse e sportit më të bukur në botë. Sot, pas 14 vitesh vazhdoj të ndjek me interes çdo kompeticion futbollistik, që nga Superliga, ndeshjet e Kombëtares e ato ndërkombëtare. Ndjekëse e rregullt e ekipit të qytetit tim u bëra gjatë sezonit futbollistik 2011-2012, kur ekipi i Kukësit falë sukseseve të njëpasnjëshme në Kategorinë e Parë, për herë të parë arrin të bëhet pjesë e Superligës Shqiptare, një vit më vonë. Më në fund edhe qyteti im kishte nje skuadër profesionale. Arritja deri në fazat “play-off” të Europa League, ka qënë pjesa më emicionuese e historisë së ekipit, gjatë të cilës unë u lidha dhe më shumë me të duke u bërë në këtë mënyrë një tifoze e zjarrtë. Ndeshja e parë që kam ndjekur në stadium ka qenë Tirana-Kukësi. Mesazhi që do të përcillja për vajzat që ndjekin futbollin, por jo vetëm, është që të shkojnë sa më shpesh në stadium, të organizohen me shoqërinë sepse futbolli është një botë me vete për t’u eksploruar dhe dashuruar. Prania e femrave edukon tifozët meshkuj”.
als_Latn als_Latn als_Latn cjk_Latn als_Latn ace_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn