als_Latn dik_Latn sag_Latn
Demonizimi i Rusisë rrezikon t’i shtrojë rrugën luftësPostuar më: 13 Mars 2015 09:22
Nga Seumas Milne, The Guardian
Një çerek shekulli pas përfundimit të Luftës së Ftohtë, “kërcënimi rus” është kthyer në mënyrë të pagabueshme. “Vladimir Putini, – deklaroi ministri i Mbrojtjes i Britanisë, Michael Fallon, – është një rrezik i madh për Europën po aq sa Shteti Islamik. Mbase mund të mos ketë krahasime ideologjike, dhe Rusia mund të jetë një hije e pararendëses së saj sovjetike, por jehonat e daulleve antiruse kanë arritur kulmin tashmë.
Dhe shumë më tepër se sa në kohërat e sovjetikëve, fushata është personale. E gjitha lidhet me Putinin. Presidenti rus është një diktator ekspansionist që ka ndërmarrë një “agresion të pacipë”.
Ai është mishërimi i “shthurjes politike”, “përçarjes” së fqinjëve teksa shtyp kundërshtarët e brendshëm dhe zakonisht krahasohet me Hitlerin. Putini tani është bërë një personazh i keq kartonësh, ndërsa Rusia shënjestra e propagandës thuajse uniforme luftarake përreth mediave perëndimore. Çdokush që e vë në dyshim versionin mbizotërues mbi Ukrainën – që prej zgjedhjes së presidentit dhe rolit të ekstremit të djathtë ukrainas për krimet e luftës të shkaktuara nga forcat e Kievit – cilësohet si një pinjoll i Kremlinit.
Një gjë e tillë është thelluar edhe më shumë pas vrasjes së politikanit të opozitës, Boris Nemtsov. Sigurisht për vrasjen është akuzuar presidenti rus, edhe pse një gjë e tillë nuk ka shumë kuptim. Nemtsov qe një figurë e dorës së dytë, roli i të cilit në “katastroikën” e 1990-s zor se thotë ndonjë gjë për rusët e zakonshëm. Përgjegjësia për një krim që nxori në pah mungesën e sigurisë në zemër të Moskës dhe qe me siguri do ta dëmtonte presidentin, zor se mund të lidhet me Putinin apo përkrahësit e tij.
Por është me siguri benzinë për zjarrin e atyre që këmbëngulin për një përballje ushtarake me Rusinë. Qindra trupa amerikane po mbërrijnë në Ukrainë gjatë kësaj jave për të mbështetur luftën e regjimit të Kievit me rebelët prorusë në lindje. Për të mos mbetur pas, Britania po dërgon 75 këshilltarë ushtarakë nga ana e saj. Siç mëson historia e shekullit të 20-të, dërgimi i këshilltarëve ushtarakë është shpesh apo aq shkatërrues sa nisja e përshkallëzimeve. Ata janë gjithashtu një shkelje direkte e marrëveshjes së muajit të kaluar të Minskut, e negociuar me Francën dhe Gjermaninë, e cila të paktën arriti një armëpushim të përkohshëm dhe një sadopak tërheqje të armëve të rënda. Neni 10 kërkon tërheqjen e të gjitha forcave të huaja nga Ukraina.
Por skifterët e NATO-s u lëshuan me thikë nëpër dhëmbë. Mijëra trupa të NATO-s janë dërguar nëpër shtetet baltike – fronti i ri i Aleancës Atlantike – të pashqetësuar nga paradat e tyre neonaziste dhe mohimi i të drejtave të pakicave etnike. Një sërë udhëheqësish dhe gjeneralësh amerikanë po i bëjnë thirrje SHBA-së që ta armatosin Kievin, që nga Gjenerali Martin Dempsey, deri te Sekretari i ri i Mbrojtjes, Ashton Carter. Por kompleksin ushtarak perëndimor, konflikti i Ukrainës ka tërheqjen e shtuar se krijon arsye të reja për të rritur shpenzimet ushtarake, sikurse bëri të qartë gjenerali i ushtrisë amerikane, Raymond Odierno, kur u ankua gjatë kësaj jave për shkurtimet e mbrojtjes britanike përballë “kërcënimit rus”.
Autoritarizmi konservator i Putinit mund të ofrojë pakgjë për të ardhmen e Rusisë, por kjo nxitje antiruse është një marrëzi e rrezikshme. Sigurisht që ka patur një ekspansionizëm ushtarak. Por ai ka ardhur në mënyrë të parezistueshme nga NATO, jo nga Moska. Për 20 vjet, pavarësisht angazhimeve të pas Luftës së Ftohtë, NATO ka përparuar pandalim drejt Lindjes, duke marrë më parë ish-shtetet europiane pjesë të Paktit të Varshavës, dhe më pas vetë republikat e ish-Bashkimit Sovjetik. Sikurse ka shkruar akademiku Richard Sakua në librin e tij Fronti Ukrainas, NATO tani “po përballet me një rrezik të krijuar nga vetë ekzistenca e saj”.
Në vend që të krijonin një sistem të përbashkët sigurie europiane duke përfshirë Rusinë, aleanca e zotëruar nga SHBA është zgjeruar deri në kufirin rus –duke këmbëngulur se është thjesht një zgjedhje sovrane e shteteve të prekura. Qartësisht nuk është kështu. Ajo është gjithashtu produkt i një sistemi aleance që ka për qëllim të vendosë udhëheqjen amerikane në kontinentin europian – të skicuar në planet e Pentagonit pas rënies së Bashkimit Sovjetik për të “parandaluar ringritjen e një rivali të ri”.
Rusia tashmë po përballet me një gjë të tillë dhe pasojat janë shfaqur në Ukrainë gjatë vitit të fundit: duke nisur me përkrahjen perëndimore për qeverinë e zgjedhur, përmes vendosjes së regjimit nacionalist ukrainas, marrjen e Krimesë nga Rusia dhe përkrahjen e Moskës për kryengritjen në Donbass. Në terren kjo është përkthyer me mijëra të vdekur, qindra mijëra refugjatë, bombardime pa dallim të zonave civile dhe rritjen e milicëve fashistë ukrainas si batalioni Azov, i mbështetur nga Kievi dhe sponsorët e tij perëndimorë, që po përgatitet tani të “mbrojë” Mariupolin nga qytetarët e tij. Për pjesën më të madhe të mediave perëndimore, kjo hidhet poshtë si një propagandë e Kremlinit.
Nga ana tjetër, mbështetja e fshehtë ruse për rebelët denoncohet si agresion dhe “luftë hibride” nga të njëjtat qeveri që kanë zhvilluar lufta të fshehta nga Nikaragua në Siri, pa harruar agresionet dhe sulmet tërësisht të paligjshme në Kosovë, Libi dhe Irak.
Kjo nuk i justifikon shkeljet jo më pak ekstreme të së drejtës ndërkombëtare nga ana e Rusisë, por ajo i vendos ato në kontekstin e sigurisë ruse. Teksa në Perëndim Putini përshkruhet si një grabitës i pamëshirshëm territoresh, në Rusi ai shihet si i moderuar. Sikurse ka thënë veterani rus i të majtës, Boris Kagarlitsky, shumica e rusëve duan që Putini të mbajë një qëndrim më të fortë ndaj Perëndimit “jo për shkak të propagandës patriotike, por të përvojës së tyre të 25 viteve të fundit”.
Në Perëndim, Ukraina – së bashku me ISIS – po përdoret për të ringjallur doktrinat e ndërhyrjeve ushtarake liberale dhe madje edhe neokonservatore, të diskredituara në fushat vrastare në Irak dhe Afganistan. Deri tani, Angela Merkel dhe Fransua Holande i kanë rezistuar trysnisë amerikane për ta armatosur Kievin. Por kur armëpushimi i fundit i Minskut të shkelet, sikurse do të ndodhë me siguri, ekziston një rrezik real që konflikti i Ukrainës të kthehet në një luftë ndërkombëtare në shkallë të gjerë.
Alternativa është një marrëveshje e negociuar që të garantojë neutralitetin e Ukrainës, pluralizmin dhe autonominë rajonale. Mund të jetë shumë vonë për një gjë të tillë. Por me siguri nuk ka asnjë zgjidhje ushtarake. Në vend që ta përshkallëzojnë luftën dhe të furnizojnë ekstremizmin nacionalist, fuqitë perëndimore duhet ta përdorin ndikimin e tyre për ta lehtësuar gjendjen. Nëse nuk e bëjnë këtë, pasojat mund të jenë shkatërrimtare, mjaft përtej Ukrainës.
als_Latn ceb_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn