als_Latn dik_Latn sag_Latn
Për të folur për Agustin Kolën fillimisht duhet të shkosh ta takosh kudo që të jetë dhe menjëherë mund të bindesh që është i aftë të mbulojë ende disa kilometra gjatë një seance stërvitore, aq sa edhe futbollistët e Krujës, të cilët tani stërviten përparazyrës së tij. Ja çfarë mendimi ka ai për futbollin e viteve ’80, kur ishte edhe aktiv në fushë, si dhe për trajnerët e asaj periudhe, të cilët punuan me përkushtim, për të krijuar më pas futbollistë të mëdhenj.Privilegji për të qenë futbollist, kuptohet nëse e gjeje një vend titullari, si dhe privilegjet e kohës, kur nga mundësitë financiare ishe I barabartë me një ministër. Sipas Agustinit atëherë flitej për profesionistë, ndërsa tani të gjithë janë amatorë, kuptohet cilësisht, pasi për t’u paguar ia kalojnë edhe një ministri të korruptuar.
Pyetja e parë është standarde… a ekziston ndonjë ndryshim midis futbollit që ju luanit, duke e krahasuar me këtë të tanishmin?
– Ndryshimi i madh është se ne atëherë kemi qenë profesionistë të vërtetë, madje deri në detaje. Stërviteshim dy here në ditë, si çdo skuadër elite e kohëve të tanishme, por kuptohet nga ato që aktivizohen në kampionate të huaja. Të gjithë kishim nga një dhomë tonën ku qëndronim të grumbulluar, si dhe trajtoheshim në klub, duke përfshirë edhe pjesën ushqimore. Në atë kohë ishim të gjithë të monitoruar deri tek detajet, prandaj dhe them që futbolli ishte një profesion si të gjithë të tjerët.
- Mos doni të thoni se keni qenë edhe të privilegjuar?
– Edhe këtë mund ta them, megjithëse atë regjim përpara viteve ‘90 e kam urryer dhe vazhdoj ta urrej. Nëse një ministër i asaj kohe përfitonte 10 mijë lekë në muaj, pothuajse aq merrnim edhe ne. Nëse kërkoje një shtëpi kishe përparësi, madje duke përfshirë edhe arredimin. As që duhet ta vini në dyshim që ishim profesionistë në kuptimin e vërtetë të fjalës.
- Por edhe tani futbollistët janë profesionistë dhe kjo nuk mund të mohohet, pasi flasin kontratat e nënshkruara. Kështu që nuk mund të jeni kundër?
– Jam absolutisht kundër. Është e vërtetë që futbollistët e tanishëm nënshkruajnë kontrata shumë milionëshe, por bëjnë shumë pak në stërvitje, gjë që ndikon edhe në fushën e lojës. Futbolli i tanishëm është thjesht amator, pasi të tillë janë pjesa më e madhe e futbollistëve të tanishëm, duke pasur parasysh se si sillen gjatë seancave stërvitore, gjë që reflekton edhe në ndeshjet zyrtare.
- Pse mendoni se atëherë ishit në avantazh?
– Sepse bënim të paktën 20 kilometra në ditë dhe kur shkonim në shtëpi vetëm flinim, pasi nuk kishim mundësi të shkonim as në banjo dhe jo më të rrinim rrugëve!
- A është e vërtetë që në atë kohë punohej mirë edhe tek ekipet zinxhir, nga ku dolët edhe ju?
– Po, ky është avantazhi më i madh i asaj kohe. Kishim tra- jnerë shumë të mirë, që kuptohet nuk bënin komplimente, por që na kanë ndihmuar. Si mund të flisje me Fatmir Frashërin, Rrel Vërrinë, apo edhe Ali Memën? Ata e gdhinin vetë në fushë. Ndërsa tani nuk ta marrin fëmijën në skuadër, nëse prindi nuk e ka makinën që t’i kushtojë minimumi 40 mijë euro.
- Edhe atëherë duhet të ketë qenë e vështirë të konkurroje për të gjetur një vend në skuadrën e parë. Cili është opinioni juaj?
– Nëse kishe aftësi nuk ishte aspak e vështirë, pasi ata që bënin përzgjedhjen ishin njerëz shumë korrektë. Unë kam luajtur futboll në vitet ’80, por e kam lënë sportin pas ’90-ës dhe e kam ndjerë shumë mirë ndryshimin e periudhave.
- Sidoqoftë, tani ka edhe futbollistë të huaj që kontribuojnë në kampionatin shqiptar dhe mund të japin një ndihmesë në rritjen e nivelit të futbollit në vend
– Vetëm një përqindje shumë e vogël e tyre është përshtatur, por që ende nuk bën diferencën. Ne kemi futbollistë të rinj shumë të talentuar, por që nuk i sheh më njeri. Le që, ku kanë mundësinë t’i shohin, tani bëjnë stërvitje vetëm një orë e gjysmë në ditë dhe kur i bie radha futbollistëve për të vrapuar ka ardhur grupi tjetër për t’i ndërruar.
– Ndërkohë që nuk më dhatë një përgjigje ekzakte për të huajt…
– I sjellin menaxherë të dyshimtë, por edhe marrin shumë më pak nga pagat që deklarohen. Në kohën kur drejtoja Tiranën kam pasur një Fish, i cili ishte I mirë të hidhte vetëm “autin” dhe deklarohej sikur e kishte pagën 8000 euro në muaj, ndërkohë që përfitonte vetëm 2000.
– Kur keni luajtur për herë të pare në Kategorinë Superiore?
– Atëherë ka qenë Kategoria e Parë, në edicionin 1976-’77 dhe nuk i kisha mbushur ende 17 vjeç. Dhe në atë kohë luante Hafizi, Bajaziti, apo në portë Ilir Luarasi, të gjithë futbollistë të mëdhenj.
– Po në ekipin Kombëtar kur keni debutuar?
– Që në vitin 1980, kur kemi mbaruar edhe dënimin dhe trajner ishte Loro Boriçi. Më pare kam luajtur për vite me radhë, por jo gjithmonë si titullar, deri në vitin 1995, kur e kam lënë edhe futbollin e luajtur.
- A mund të na thoni diçka për dënimin në njëfarë periudhe dhe të na saktësoni se çfarë ndodhi?
– Në mos gaboj ka qenë sezoni 1985-‘86, të cilin nuk e kam luajtur fare. Arsyeja ishte absurde. U dënova pse mora kartonin e tretë të kuq në sezon dhe një vit, ditë më ditë, nuk kam qenë në fushë. Nuk e harroj që kam qenë edhe i grumbulluar në ekipin Kombëtar dhe për fat të keq më kthyen në shtëpi.
– Sidoqoftë keni qenë edhe tip sanguin, madje keni edhe bëma, apo janë thjesht legjenda urbane?
– Diku nga viti 1987, nëse e keni fjalën për atë kohë, kam kaluar hekurat e karshisë, pasi im vëlla Andrea po përleshej me disa policë. Më pas kam kaluar sërish hekurat dhe kam dalë në rrugë dhe diku tek ekspozita “Shqipëria Sot” kam gjetur Andrean me policët dhe kam ndikuar ta linin të lirë.
– Çfarë kundërshtari të asaj periudhe e prisnit me më shumë dëshirë?
– Të gjithë mund të thonë derbin me Partizanin, por unë me më shumë qejf prisja takimet me Flamurtarin. Edhe tani në Vlorë më presin me respekt dhe futbollistët e asaj kohe i kam të gjithë miq.
– Dhe në fund, nuk do të pyesim askënd përveç jush për Ben Mingën, me të cilin keni luajtur bashkë për vite me radhë
– Që nga sezoni 1978-’79 kemi qenë bashkë, në fushë, por edhe në të njëjtën dhomë. Në atë kohë më shumë dija për Benin sesa për Andrean që ishte gjaku im. Jashtë fushës ishte një njeri i shkëlqyer, ndërsa Brenda kuadratit një simbol. Kur shoh tani Ibrahimoviçin duke luajtur, më kujton pikërisht Ben Mingën. Nëse e vendoste këmbën në tokë, askush nuk mundej më ta rrëzonte përdhe. Ka shumë futbollistë që kanë mbetur në memorien e gjithkujt, por Beni sigurisht që duhet të ketë një vend të veçantë.
Futbolli i tanishëm… thjesht shëtitje0
Për të folur për Agustin Kolën fillimisht duhet të shkosh ta takosh kudo që të jetë dhe menjëherë mund të bindesh që është i aftë të mbulojë ende disa kilometra gjatë një seance stërvitore, aq sa edhe futbollistët e Krujës, të cilët tani stërviten përparazyrës së tij. Ja çfarë mendimi ka ai për futbollin e viteve ’80, kur ishte edhe aktiv në fushë, si dhe për trajnerët e asaj periudhe, të cilët punuan me përkushtim, për të krijuar më pas futbollistë të mëdhenj.Privilegji për të qenë futbollist, kuptohet nëse e gjeje një vend titullari, si dhe privilegjet e kohës, kur nga mundësitë financiare ishe I barabartë me një ministër. Sipas Agustinit atëherë flitej për profesionistë, ndërsa tani të gjithë janë amatorë, kuptohet cilësisht, pasi për t’u paguar ia kalojnë edhe një ministri të korruptuar.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn