als_Latn dik_Latn sag_Latn
Një rrugë e shkretë, shumë gjethe të vyshkura shtruar si një qilim, plot trishtim, një erë e thatë më përplaset fytyrës e shumë ftohtësi më sjell. Në atë ditë nëntori diçka ndodhi. Se ndjej egërsinë e natyrës, pasi skutat e shpirtit tim janë ndezur si vullkane të shumtë, ku llava si një lum i marrë merr çdo ndjenjë që del përpara. E, është egërsia, krenaria e thyer, humbja dhe, së fundi, dashuria e lënduar.
Pse duhet të ndodhte?
Pse?
Ai ishte njeriu që i dhurova zemrën time, shpirtin tim, kohën time, por më theu në besë. Mbylli me forcë librin e dashurisë sonë pa pyetur. Drithërimat e trupit akoma i ndjej, qenien time të shtypur në një imazh bardh e zi e shoh.
Por, unë e kisha marr goditjen tashmë, ajo ç’ngelej ishte përfundimi im. S’dija ç’të bëja, imazhet e momenteve të kaluara bashkë më shkonin si një film pa muzikë, pa ndjenjë, lotët u zëvendësuan nga një ngurtësim, përqendrimi në një vend të caktuar dhe e veçuar nga çdo gjë e gjallë rreth meje.
Qetësia varr më tmerron, më rikthen ngjarjen e asaj dite. Mendja më punon si një formular shkencor, duke kërkuar përgjigje: Pse ma bëri kështu?
E doja?
Jo, nëse e doja s’do ta lija të lirë.
E adhuroja? Kisha nevojë për të?
Po, ai erdhi atëherë kur unë ndjeja boshllëk, desha njëfarë ngrohtësie.
Por, ç’të jetë, vallë, që më lidh me këtë?
Ah, po, raporti që ndërtuam qeshjet, lotët.
Sërish jam vetëm, e plagosur, e çarmatosur nga çdo imunitet shpirtëror, shëndetësor, më neveritet fjala “bukë”, më neveritet akti “të qesh”, e urrej të ndjerit “gjumë”, kam dal nga çdo fazë njerëzore dhe kam krijuar një “guaskë mbrojtëse” që është larg njerëzve, jetës, është brenda dhe vetëm brenda dhimbjes sime.
Ajo që m’vret më shumë është pse ma shpërbleu kështu, pse theu atë gjë të shtrenjtë të jetës sime. Besoj më shumë se çdo herë tjetër, por loti i kësaj histori dashurie s’përfundon e s’mbyllet si një film holivudian.
Jeta vazhdon dhe orët kalojnë. E di se retë do të shkojnë një ditë e dielli do të ndriçojë sërish, por tek tuk ndonjë pikë shiu në ajër do lagë faqen time e do më sjell dhimbjen e një dite vjeshte. Ditën kur m’u thye krenaria e bashkë me të besimi i dashurisë sime. /D./Kosovarja/
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn