als_Latn dik_Latn sag_Latn
Armët të drejtuara kundër neshPostuar më: 24 Shkurt 2015 07:35
Ndërkohë që politika diskuton nëse do t’i takojë vendit tonë udhëheqja e një misioni të mundshëm ushtarak paqtimi (mos e quani luftë, ju lutem) në Libi, kur dhe nëse OKB-ja do të japë pëlqimin, nga burime të ndryshme ka dalë mospërgatitja e Italisë përballë rreziqeve të reja.
Gjenerali i aeronautikës, Leonardo Tricarico, që ka qenë zv.komandant i misionit në Kosovë, gjatë një intervistë dramatike për l’Espresso këtë javë, shpjegoi se Italia jo vetëm që nuk është e gatshme për të ndërhyrë në Libi, por nuk ka as aftësinë për ta mbrojtur siç duhet territorin tonë.
Për faj të shkurtimeve në buxhet që kanë vite që vazhdojnë, mbrojtja jonë është katandisur keq ditët e sotme. Mungon, për shembull, mbulimi financiar për të garantuar vazhdimësinë kur do të përfundojnë kontratat e mirëmbajtjes së sistemeve të ndryshme të rëndësishme të armëve ajrore. Ndër të tjera, Predatorët tanë, avionë që kontrollohen nga larg, që mund të jenë të domosdoshëm në luftën kundër terrorizmit, nuk janë të armatosur. Dhe nuk kemi as një aftësi të përshtatshme mbrojtjeje në rast të ndonjë sulmi të mundshëm nga Libia: nuk e dimë ku kanë përfunduar Scud-ët e Gedafit (pa folur për faktin se Shteti Islamik ka para të mjaftueshme për të zotëruar edhe armatime më të sofistikuara).
Dobësia e denoncuar nga gjenerali Tricarico ka të paktën dy shkaqe. I pari vjen nga çinteresimi i përbashkët i të gjithë klasës politike italiane për sigurinë kombëtare. Duhen gjetur para për të garantuar një kategori zgjedhore ndikuese? Nuk ka problem, paratë gjenden duke i shkurtuar fondet Mbrojtjes. Shkaku i dytë është kulturor. Sikurse është parë edhe gjatë diskutimeve për ‘F 35’, sasia e deputetëve – përkatësisht në sintoni me një sektor domethënës të opinionit publik – që do të donte shpërbërjen e forcave tona të armatosura si homazh për idealet e saj paqësore, është mjaft e gjerë. Përzierja e çinteresimit me kundërshtimin parimor na ka çuar aty ku jemi tani: në prani të një emergjence, për të cilën nuk kemi mjetet e nevojshme për ta përballuar.
Por ka edhe më shumë. Do të ishte gjysma e së keqes sikur të mjaftonte vetëm një ndryshim i orientimeve të klasës politike. Ka gjëra të tjera mjaft të rënda. Ndoshta shumëkujt i ka shpëtuar, por pikërisht javën e kaluar ndërkohë që merreshim me kërcënimet që i bënte “Shtetit islamik” Italisë me kryqëzata, Gjykata Administrative Rajonale e Palermos, përmes një vendimi bllokoi ndërtimin në bazën lokale të NATO-s, të stacionit tokësor të Muos, sistemit më të avancuar amerikan të komunikimeve satelitore me qëllime ushtarake, duke i dhënë të drejtë Komunës së Nishemit që e cilësonte “të dëmshme për shëndetin”.
Vendimi, natyrisht, u prit me hare nga shumë qytetarë të mirë të zonës. Nuk mund të bëjmë shaka me gjëra kaq të rënda, por ndoshta duhet bërë një reflektim kolektiv mbi faktin se “dëmet ndaj shëndetit”, në rast se situata në Afrikën e Veriut do të vazhdojë të përkeqësohet, mund të rezultojnë më të mëdha se ato që mund të shkaktojë një stacion si Muos. Vërtet siguria kombëtare si dhe angazhimi ynë në NATO mund të varen nga vendimet e një Gjykate Administrative Rajonale?
Kemi kaluar menjëherë nga periudha e artë në atë të emergjencës. Në periudhën e artë mund t’i lejonim vetes që të hiqnin dorë në mënyrë të njëanshme nga lufta (tekefundit luftonin mbrojtësit tanë amerikanë për ne), të hiqnim dorë nga kultura e mbrojtjes dhe madje t’u besonim gjykatave administrative vendimet e fundit mbi sigurinë ushtarake. Periudha e artë ka përfunduar, edhe pse shumë bijë të asaj periudhe që janë ende në qarkullim nuk e kanë kuptuar. Nuk do të kemi një mbrojtje efikase për sa kohë nuk do ta kuptojnë. / Corriere della Sera
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn