als_Latn dik_Latn azb_Arab
U njohëm një ditë vjeshte në Gërmi. Ai ishte vetëm, ashtu siç isha vetëm edhe unë. Kaluam pranë njëri-tjetrit dhe jo rastësisht krahët tanë u fërkuan për njëri-tjetrin. Ai më kërkoi falje, ashtu siç i kërkova edhe unë atij. Pas pak u ndala në karrigen më të afër për të pushuar pak, kurse ai humbi në largësi. Pas pushimit vazhdova rrugën përpjetë për në Gërmi. Dhe, e tretur në mendime u gjenda në restorant, për të pushuar e pirë kafe, siç bëja zakonisht.
Por, këtë herë ndodhi ndodhia e dytë: pa një e pa dy para syve të mi ishte ai, që bëhej sikur kërkonte ndokënd për ta parë. U afrua afër tavolinës sime dhe me një qeshje të lehtë më tha:
“Ah, ti qenke këtu, a?”.
“Po”, ia ktheva unë.
Dëshiron të të bëj shoqëri?”, më tha tutje.
Dhe, pa pritur përgjigje u ul në karrigen afër meje dhe nga kamerieri kërkoi makiato, pasi pa se edhe unë pija një të tillë…
Ndenjëm sa ndenjëm dhe u ngritëm për të dalë jashtë. Tash u ulëm në ulëset e Gërmisë. As vetë nuk di sa kemi qëndruar aty, por di se kur jam kthyer në qytet errësira kishte kohë që e kishte mbuluar Gërminë. Di se aty, në afërsi të pishinës, jemi ndalur dhe jemi puthur si të njiheshim prej kohësh. Di se më ka përcjellë deri në banesën time… Di se të nesërmen jemi takuar para “Grandit” dhe kemi shkuar në banesën e tij. Di se ditën tjetër ai është kthyer në Suedi, ku edhe jetonte…
Dhe, në ditët e në muajt në vijim dëgjoheshim çdo ditë në telefon. Kishte të diele që bisedonim në telefon edhe me orë të tëra… Aq sa edhe u dhashë me mish e shpirt ndaj tij…
Kështu ndodhi gati një vit dhe ai më asnjëherë nuk mori rrugë për në Prishtinë. Madje, ka kohë që edhe telefonatat i ka rralluar… Dhe, kjo më shtyri të mendoj se ai nuk ishte i përshtaturi im, se ai më mashtronte…
Pse vallë, dashuroj njeriun e gabuar? A thua, mos jam e verbër e nuk shoh sa duhet apo jam e verbër në shpirt, në zemrën time të lënduar, e nuk shoh fare se çka po ndodh me mua dhe me të? Sepse, që kur e njoha di vetëm për vuajtje, pikëllim… E di që ai është larg meje, e di që s’mundet me më ofruar më shumë, por një fjalë e ëmbël, një thirrje telefonike, një sms me fjalë të ëmbla mjafton dhe më tregon që më do, që më kujton dhe s’më harron…
Do të vjen një ditë kur mua s’do t’më gjej, duke e pritur si më parë. Do e mallkon veten që më bëri të vuaj, që ma lëndoi zemrën time të thyer. Zoti do ia kthejë këtë që po ma bën ai mua, do të tretet i humbur në rrugët e jetës, do më lypë rrugëve poshtë e lart, por kot do e ketë… Atëherë, me siguri, do të gjendem në krahët e tjetërkujt, që jo ndoshta, por pa dyshim, do t’më ofroj dashuri më shumë se ai… /D.H./Kosovarja/
als_Latn als_Latn hat_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn