als_Latn lit_Latn uzn_Latn
Varfanjaku Efraim, ishte duke pritur nė rrugė pėr ta takuar Mojsiun, i cili qe nisur pėr nė Malin Sinaj, ku fliste me Hyjin JAHVEH. E kishte vėrejtur nga larg dhe nė mend i silleshin fjalėt e gruas sė tij:
-Shko, nuk ėshtė turp, pyete...
-Mbase nuk ėshtė turp por, po mė duket njė pyetje koti, ia kishte kthyer gruas, i pavendosur pėr ta kryer porosinė.
- Pėrse tė jetė pyetje koti? Ai ėshtė profeti i Madh dhe i din tė gjitha, te la pyes Hyjin e tij si do tė vejė halli ynė, a do tė kemi edhe ne ndonjė ditė tė mirė e tė begatė, apo kėshtu deri nė fund do ta mbajmė jetėn duke shitur dru me njė gomar, qė ėshtė bėrė asht e lėkurė.
Nga larg kishte vėrejtur profetin, i cili mbante nė dorėn e majtė disa fleta tė pergamenit. Leshrat e kokės dhe tė mjekrės i derdheshin nė gjoksin e bėshėm, ndėrsa vėshtrimin e kishte hedhur drejt Malit ku do tė ngjitej fill i vetėm me shkopin e tij tė shenjtė, me tė cilėn kishte ēarė rrugėn mu nė mes tė Nilit...
Asokohe edhe vetė Efraimi, kishte kaluar nėpėr Lumin, Nil, kur Hyji i Mojsiut e kishte ndaluar ujin dhe izraelitėt kishin ikur nga ndjekja e faraonėve...
Nė vendin ku parakalonte, Mojsiun e shikonin njerėzia. Disa iu kishin qepur prapa, disa i kėrkonin lėmoshė, ndėrsa ai ecte nė rrugėn e tij pa e kthyer kokėn anash.
Nė kohėn kur ishte afruar, Efraimi mori zemėr dhe i doli para. E pėrshėndeti dhe kėrkoi t ia dėgjonte lutjen e tij.
Mojsiu e njihte mirė dhe e dinte se Efraimi ishte njė besimtar i pėrkushtuar, por shumė i varfėr.
-Shalom, i thirri duke e pėrshėndetur me dorė, pėr t ia tėrhequr vėmendjen profetit, qė s para e kthente kokėn anash.
-Shalom elohum, ia ktheu Mojsiu pėrshėndetjen dhe si pėr habinė e tė gjithėve u ndal dhe ia dha dorėn varfanjakut, Efraim.
-Nuk do tė bezdisja o mbret i besimtarėve, por nuk me shqitet ime shoqe. Ajo mė pėrbeu nė emrin e Hyjit tonė JAHV, tė pyesėsh ATĖ, se si do tė vejė halli ynė, punojmė e rropatemi pa ndalur dhe gjithnjė e mė tė varfėr jemi.
-Do ta pyes, i tha Mojsiu dhe vazhdoi rrugėn.
Efraimi ishte kthyer nė kasollen e tij, tė lyr me llaē. Kishte vetėm njė dhomė, pėr veten, gruan, djalin dhe gomarin. Edhe pse i varfėr ishte i lumtur. Pas dyzet vjet robėrie nė tokėn e Faraonit, nė Egjipt, ishte kthyer nė Jude, sė bashku me Mojsiun dhe hebrenjtė e tjerė. Nuk punonte mė ditė e natė angari, sikur kishte punuar vetėm pėr njė kothere buke, nė Egjipt. Njė kothere edhe ashtu nuk ishte e mjaftueshme, por e mbante shpirtin. Nuk i kishte borxh askujt. Kur kishte punė te ndonjė i pasur, punonte, siguronte bukėn pėr disa ditė, pastaj priste se ē do tė dėrgonte Hyji nga qielli, ai Hyji i madhėrishėm me tė cilin fliste Mojsiu, tė cilin e donte dhe e nderonte. Vėrtetė ishte i varfėr, madje e dinte se njerėzia e thėrrisnin Efraim varfanjaku, por nuk iu mbante mėri. I tillė ishte, sepse Hyji JAHV, ashtu e kishte pėrcaktuar dhe ai ishte tejet i bindur se gjithēka nė kėtė botė bėhej sipas vullnetit tė Hyjit, pikėrisht sikur e kishte shkruar ai. Duke u mbėshtetur nė besimin e tij, i kishte ardhur rėndė ta pyeste Mojsiun, pėr tė ardhmen, por ja qė gruaja e tij, Dalila, nuk e linte tė qetė, meqė e dinte se burri i saj e njihte Mojsiun.
Ishte mbėshtetur nė cungun pėrballė vatrės dhe nga lodhja e uria kishte filluar tė dremiste, duke i drejtuar Hyjit lutje me zė tė ulėt...
***
Dalila, ishte bija e David Hulit.
Nė rininė e saj kishte qenė njėra ndėr femrat mė tė bukura tė fisit tė Hulėve. Nė kohėn kur kishte lėshuar shtat kishte tėrhequr vėmendjen e rojtarit tė pronave tė orizit, ku ajo punonte me tė ėmėn. Nga shikimi i tij, ishte frikėsuar aq, sa pėr pak qė nuk kishte kėlthitur, por e kishte pėrmbajtur veten. Nėna e saj, Sarah, e kishte vėrejtur shikimin epshtar tė rojtarit, qė sillej poshtė e lartė me heshtėn nė dorė dhe shikonte mbarėvajtjen e punėve nė orizore, ndėrkohė qė, nė mbrėmje, rojtari me disa tė tjerė i kontrollonin punėtorėt nėpėr rrobat e shtatit, mos kishin vjedhur kokrra tė orizit.
-Mos shiko andej, i kishte thėnė bijės me zė tė ulėt, duke mos e ngritur kurrizin. Dalila e kishte kuptuar qortimin e heshtur tė sė ėmės.
Pas pak rojtari i kishte bėrė me shenjė, Dalilės ta ndėrpriste punėn dhe tė paraqitej para tij. Ajo e habitur kishte shikuar tė ėmėn, e cila i kishte dhėnė leje. Punėtorėt e tjera ishin trazuar, por asnjėra nuk kishte marrė guxim tė shikonte kah rojtari.
Ai ishte njė burrė rreth tė tridhjetave, shtathedhur dhe me njė vėshtrim tinėzar. Ishte ulur nė breg tė Orizorės nėn hijen e njė hurmeje.
Dalila po qėndronte para tij pa bėrė zė me vėshtrimin e hedhur pėr tokė te kėmbėt e tij.
-Si tė quajnė, e pyet me njė zė joshės.
Ajo kishte shqiptuar emrin e saj me njė gjysmė zėri.
Rojtari po e vėshtronte tėrė epsh, pa e fshehur qėllimin e tij.
-Ti dhe ajo gruaja, qė mbase ėshtė nėna jote jeni punėtoret mė tė zonjat, por jeni mė tė varfrat. Tė gjithė tė tjerėt vjedhin nga disa kokrra nė ditė dhe i fusin gjithandej nėpėr rrobat ku ne nuk i gjejmė dot, ndėrsa ju dyja, nuk merrni as edhe njė kokėrr tė vetme.
Dalila e shikonte me njė ndjenjė tė turbulluar, por nuk kishte nxjerrė zė nga goja.
-Kurdo qė tė jem unė nė roje, merr kokrra orizi dhe futi nėpėr rrobat. Do tė bėhem sikur tė kontrolloj, por nuk tė zbuloj. Duhet ta mbash shpirtin. Dhe pėr kėtė qė tė thashė, po i tregove edhe nėnės sate, do tė ndėshkoj.
-E kuptove?
-Po tha ajo me gjysmė zėri.
-Shko tani, i tha duke mos ia ndarė sytė krejt derisa ajo ishte futur nė rresht dhe kishte filluar tė punonte.
Dalila, nuk kishte folur.
Mė kot ishte munduar nėna e saj tė mėsonte arsyen pėrse rojtari e kishte ndarė dhe ēfarė i kishte thėnė.
-Ti, po fsheh diēka moj bijė, i kishte thėnė mė nė fund dhe e kishte shtrėnguar fortė nė gjoks. Tregoji nėnės sate, ėshtė mė mirė pėr ty dhe pėr mua.
-Po ai mė ka thėnė, qė as ty tė mos tregoj.
-Po ti fol moj bijė, po ku rrėfej unė e mjera pėr ty. Kė kam tjetėr veē teje?
Dalila kishte hezituar pėr pak ēaste, por pasi e kishte pėrqafuar fortė tė ėmėn i kishte treguar.
-Ndoshta ėshtė njeri i mirė. Ai mė tha, shpirtin, duhet mbajtur disi.
-Ai tė ka thėnė tė vjedhėsh moj bij!
-Tė gjithė vjedhin nga pak, ajo Dila e Makut, madje mbush gjoksoret. I kam parė edhe gratė tjerė ku fusin nga njė grusht oriz jo mė disa kokrra.
-Po sikur, ta bėjė me qėllim?
-Pėrse do ta bėnte?
-E bėn sepse ėshtė njeri i lig. Ti mashtrohesh, merr disa kokrra, i fut diku nė rrabet dhe ai, nė fillim nuk tė zbulon, pastaj, njė ditė tė befason dhe pėr tė mos kamxhikosur ai kėrkon njė shėrbim tjetėr, moj bijė...
Dalila kishte stepur. Mornica tė ftohta ia kishin kapluar shtatin. Nuk e kishte paramenduar njė kurth tė tillė.
***
Ditėt kishin kaluar dhe Dalila nuk kishte marrė asnjė kokėrr orizi, pėrveē sasisė, tė cilėn e merrte pėr punėn qė bėnte nė orizore, sė bashku me tė ėmėn. Rojtari kishte pėrcjellė me kujdes lėvizjet e saj, por nuk kishte zbuluar asgjė tė dyshimtė. Njė ditė sėrish e kishte ndaluar dhe e kishte pyetur sesi ia dilnin tė mbijetonin me orizin, qė merrnin. Dalila nuk kishte folur por e kishte shikuar me habi, nė pėrpjekje pėr tė mėsuar qėllimin e rojtarit, i cili ishte shumė i ashpėr me fshataret e tjera, ndėrsa ndaj saj kishte njė sjellje krejtėsisht tjetėr.
Ti je bija e David Hulit?
Dalila kishte pohuar me kokė, por pėrmendja e emrit tė babait, i cili ishte mbytur shumė vjet mė parė e kishte shqetėsuar.
Babai yt ka punuar me babanė tim. Ishin shokė, por pėsuan nėn gurėt e Piramidės, gjatė ndėrtimit... ti mbase nuk e di, ke qenė shumė e re...
Dalila nuk kishte folur, por kishte fituar bindjen se rojtari nuk kishte qėllime tė kėqija.
-Dėgjo unė nuk jam i martuar. Jam pėr disa vjet mė i moshuar se ti, por...
Dalila ishte larguar pa bėrė zė. Sapo ishte kthyer nė shtėpi kishte treguar sė ėmės, ndėrsa ajo kishte sjellė nė kujtesė ditėn e kobshme, kur e kishin lajmėruar se tre punėtorė i kishte shtypur guri i madh, qė e kishin sjellė nga Habeshi, gjatė pėrpjekjeve pėr ta vendosur nė murin anėsor tė Piramidės sė Madhe.
-Ai tė ka kėrkuar dorėn moj bij, si thua, tė pėlqen?
-Nuk di, kishte thėnė dhe kishte vazhduar vjeljen e kallinjve tė orizit.
-Duket se nuk ka qėllim tė keq. E ka provuar sjelljen tėnde dhe tani beson se nuk vjedh.
Dalila nuk kishte folur. Nė mendje i sillej vėrdallė biseda me rojtarin, tė cilit nuk ia dinte as emrin, ndėrsa ai e kishte njohur qysh moti, por nuk kishte bėrė zė.
Mė vonė kishte mėsuar se rojtari quhej, Shloma i biri i Ezaut, qė kishte qenė shok me babanė e saj. Nuk kishte njeri tjetėr nė shtėpi. Nėna i kishte vdekur gjatė kthimit nga Egjipti dhe atė e kishte rritur daja i tij, pronari i orizores, ku punonte.
Dalila e kishte pėlqyer Shlomėn dhe kishte menduar tė futej dhėndėr brenda, meqė rronte me dajėn.
Sarah kishte pranuar qė bija e saj tė martohej me Shlomėn dhe pa vonuar ishte kryer ceremonia e pėlqimit, ndėrkohė qė kishin filluar edhe pėrgatitjet pėr martesė.
Shloma ishte mė i moshuar, por ishte punėtor dhe mjaft i pashėm.
Por fati qe shkruar ndryshe. Hyji nuk kishte dashur qė ēifti i martuar tė kishte fat nė jetė. Vetėm dy maj pas martesės, Shlomėn e kishin rrėmbyer valėt e lumit, gjatė njė stuhie nė pėrpjekje pėr ta ndaluar ujin qė kishte vėrshuar, nė orizore.
Atė ditė tė kobshme, Dalilės iu kishte kėputur diēka nė zemėr. Lajmi pėr vdekjen e bashkėshortit e kishte tmerruar. Kishte qarė me zė dhe disa herė i kishte rėnė tė fikėt. Edhe Sarah ishte mjeruar pėr fatkeqėsinė e sė bijės dhe dhėndrit qė e kishin pasur shtyllėn e shtėpisė.
Fatkeqėsia nuk kishte ndalur me aq. Njė vit mė vonė kishte vdekur edhe nėna e saj, Sarah. Dalila kishte mbetur kėrcure.
Daja i dhėndrit ishte treguar zemėrmirė dhe i kishte ndihmuar, por ajo nuk e merrte dot veten. Vdekja e papritur e burrit dhe e sė ėmės i kishin lėnė vragė tė pashėrueshme nė jetė. Ishte tėrhequr. Nuk fliste me askėnd. Qante, vuante dhe e luste Hyjin qė edhe asaj t ia merrte shpirtin. Edhe pse e re kishte rėnė nga shėndeti. Ishte tharė e terur, aq sa dukej pėr shumė vjet mė e moshuar.
Nuk mendonte tė martohej, mė, meqė i dukej se do ta tradhtonte dashurinė e parė.
Kalonin ditėt, muajt, vitet dhe ajo i kishte mbushur tė tridhjetat, kur kishte takuar Efraim varfanjakun. Ai kishte dėgjuar pėr fatkeqėsinė e saj, meqė kishte pasur njė lidhje miqėsie me dajėn e Shlomės.
Efraimi, kishte vetėm njė kasolle dhe njė gomar, me tė cilin barte dru dhe bėnte tregti tė imėt nėpėr fshat. Rronte shkujdesur. Nuk rruhej dhe rrallė pastronte hiramėt e gjatė, tė cilėt i shkonin zvarrė pėr tokė. Mirėpo ishte njeri shpirtmirė dhe nuk i kishte bėrė askujt keq. Tė gjithė e donin dhe e mėshironin. Madje rabini, Isak, shpeshherė e kishte marrė si shembull tė njė besimtari tė pėrkushtuar, i cili edhe pse i varfėr kryente tė gjitha obligimet fetare dhe kurrė nuk qahej pėr varfėrinė e tij. Nuk pranonte lėmoshė edhe kur nuk kishte bukė pėr tė ngrėnė.
Dalila, duke qene se mendonte qė kishte humbur gjithēka dhe pėr tė mos mbetur dyerve tė botės, ishte martuar me Efraim varfanjakun dhe Hyji iu kishte falur njė djalė, Davidin, tė cilin e kishin pagėzuar me emrin e babait tė Dalilės.
Ajo e kishte ditur se Efraimi nuk kishte kurrfarė pasurie veē njė kasolle tė mbuluar me kashtė dhe njė gomar, me ndihmėn e tė cilit nxirrte bukėn e gojės. As Dalila nuk kishte trashėguar ndonjė pasuri, meqė daja i burrit tė parė, nuk ia kishte dhėnė mirazin sipas ligjit, pėr shkak se Shloma nuk kishte trashėguar pasuri tė veten, por kishte jetuar nė bashkėsi me familjen e dajės sė tij....
***
Efraimi e donte dhe e nderonte Mojsiun mė shumė se veten, mė shumė se ēdo gjė nė botė. Ai ishte profeti, qė me ndihmėn e Hyjit JAHV izraelitėt i kishte nxjerrė nga robėria e faraonėve. Ishte profeti qė kishte bėrė sa e sa mrekullia, por faraonėt nuk i kishin besuar. Mė nė fund, ai me lejen e kėshillat e Hyjit kishte arritur t i lironte tė gjithė izraelitėt.
Sa vite kishin kaluar nga ajo kohė. Mbante mend kur Mojsiu kishte folur me Hyjin.
Erdhi e treta ditė dhe zbardhi drita, u ndien bubullima, shpėrthyen vetėtima, njė re e dendur tesve e mbuloi malin. Boria jehoi thekshėm dhe populli qė ishte nė tebanishte u drodh nga frika. Atėherė Mojsiu i tha popullit tė dalė nga tebanishta, nė takim me Hyjin. Populli i izraelit qėndroi nė kėmbė rrėzė malit.
Krejt mali i Sinajit nuk ishte tjetėr pos tym, sepse Hyji kishte zbritur me zjarr mbi te, e tymi ngrihej posi tym furre. I tėrė mali tundej tmerrėsisht. Zėri i borisė sa vinte e rritej.
Mojsiu fliste me Hyjin dhe Ai i pėrgjigjej me bubullimė.
Zbriti Hyji mbi malin Sinaj, nė maje tė malit dhe e thirri Mojsiun, nė vendin ku kishte zbritur.
Hyji i tha Mojsiut:
Porosite popullin tėnd, tė mos e kapėrcejė cakun, me qėllim qė ta shohė Hyjin, pėrndryshe, njė shumicė e tyre do tė vdesin. Edhe rabinėt qė do t i ofrohen Hyjit le tė jenė tė pastėr, sepse Hyji do ti shqimė.
Pasi Mojsiu i tregoi Hyjit se populli nuk do tė afrohet dhe nuk do t i kalojė caqet, Hyji e tha Mojsiut, shko merre Aronin dhe ngjitu me te, por caqet mos t i kalojnė as rabinėt.
Atėherė Hyji i tha kėto fjalė:
Unė jam Hyji yt qė tė nxora nga dheu i Egjiptit, prej shtėpisė sė skllavėrisė.
Nuk ka zot tjetėr pėrveē meje!
-Mos bėj kurrfarė idhulli, as kurrfarė pėrfytyrimi tė gjėrave qė janė lart nė qiell, as tė gjėrave qė janė poshtė mbi tokė, as tė gjėrave qė janė nėn tokė.
-Mos i adhuro ato dhe mos u jep fare nderim, sepse unė Hyji, jam Hyji yt, jam ziliqar dhe e ndėshkoj paudhėsinė e etėrve nė fėmijė deri nė tė tretin dhe nė tė katėrtin brez, tė gjithė atyre qė mė urrejnė, por jam i mėshirshėm me mijėra brezni pėr ata qė mė duan dhe i zbatojnė urdhrat e mia.
-Mos e merr nėpėr gojė kot emrin e Hyjit, sepse Hyji nuk e lė pa i ndėshkuar ata qė e pėrmendim kot emrin e tij.
-Shenjtėroje ditėn e shtunė. Gjashtė ditė puno, kryeji punėt dhe ditėn e shtatė pusho, sepse e shtata ditė, ėshtė e shtuna, Dita e Hyjit. Tė shtunėn mos puno, as ti, as bija jote, as shėrbėtori, as shėrbėtorja, as kafsha jote, as i huaji qė banon te ti. Sepse gjatė gjashtė ditėve Zoti e bėri qiellin, tokėn e detin dhe gjithēka qė gjendet nė to, ndėrsa ditėn e shtatė, tė shtunėn pushoi.
-Nderoji prindėrit qė ta kesh jetėn e gjatė nė tokė.
-Mos vra!
-Mos the kurorė!
-Mos vidh!
-Mos bėj dėshmi tė rreme!
-Mos i lakmo shtėpisė sė tė afėrmit tėnd!
Mos i lakmo gruas sė tij, shėrbėtorit, shėrbėtores, kaut gomarit dhe asnjė gjėje qė i pėrket atij!
Gjatė tėrė kohės sa foli Hyji me Mojsiun, populli dėgjonte borinė dhe shihte malin duke tymuar, i trembur dhe i frikėsuar kishte qėndruar nė vendin e caktuar pa lėvizur.1)
Efraimi mbante mend dhe nuk e kishte harruar kurrė tėrė ndodhinė e asaj dite. Nė mendimin e tij Mojsiu nuk ishte vetėm njė profet, por ishte Zoti i tokės, ndoshta edhe biri i Hyjit. Ishte i shenjtė dhe bėnte mrekulli.
Ai fliste me Hyjin dhe pastaj fjalėt e tij ia shpjegonte popullit tė Izrealit.
Njė ditė derisa ishte kthyer nga Sinaji, Efraimi i kishte dalė para dhe Mojsiut iu kishte kujtuar pėrnjėherė.
-Ēka tha Hyji pėr mua varfanjakun, e pyeti Mojsiu.
- Mė tha se ashtu ėshtė shkruar dhe ashtu do tė jetė.
Efraimi shpresėhumbur ishte kthyer nė shtėpi ku po e priste e shoqja, Dalila.
-Ēka tė tha Mojsiu, e pyeti ende pa u ulur nė cungun buzė oxhakut, sikur bėnte zakonisht.
-Mė tha se ashtu ėshtė shkruar, dhe ashtu do tė bėhet.
Dalila ndjeu nė shpirt zhgėnjimin, ndėrkohė qė iu drejtua burrit.
-Do tė takosh sėrish Profetin tonė nėse mė do.
-Po ēfarė ti them, ai mė tregoi se ēfarė i ka thėnė Hyji.
-T i thuash se Je ti Hyji i madhėrishėm dhe i gjithėfuqishėm, qė pa qenė e ke shkruar dhe je ti, Ai i madhi, qė mund ta ndryshosh atė qė ke shkruar, sepse fuqia dhe dija jote janė tė paskajshme e tė pakufishme.
-Mė vjen rėndė ta bezdis sėrish profetin, oj grua. Mė kupton. Mė lehtė rri dy javė pa bukė dhe i provoj tė gjitha mundimet, sesa ti drejtohem edhe njė herė.
Dalila kishte insistuar dhe mė nė fund, duke parė se burri po ngushtohej, i kishte thėnė se do ta pyeste vetė, por qe se ai e lejonte.
Efraimi, i cili e donte shumė bashkėshorten, ishte pajtuar dhe ditėn e nesėrme, ia kishte transmetuar Mojsiut pyetjen e sė shoqes, duke i bėrė me dije se mė, nuk do ta bezdiste.
Mojsiu nuk ia kishte parė pėr tė madhe Efraimit, meqė e donte dhe e kishte njėrin ndėr besimtarėt mė tė pėrkushtuar.
Pasi ishte kthyer nga Sinaji, Efraimi i kishte dalė pėrpara nė mesin e turmės, sė besimtarėve qė e pėrcillnin Mojsiun gjatė nisjes pėr nė Sinaj dhe gjatė kthimit.
-Eja Efraim, ia kishte bėrė me dorė, Mojsiu, duke e vėrejtur nga fundi i turmės. Kam njė lajm tė mirė pėr ty. Hyji do tia plotėsojė tri dėshira familjes tėnde tė varfėr. Tė parėn, gruas tėnde, tė dytėn ty dhe tė tretėn djalit tėnd.
Efraimi, e kishte pranuar me lehtėsi premtimin e Hyjit, e kishte falėnderuar atė, por edhe Mojsiun, mirėpo po habitej me vetveten, pse nuk ndiente aspak gėzim. Filloi tė dyshoj, mos ishte gjė i papastėr, apo mos kishte bėrė ndonjė mėkat qė Hyji ia kishte ngurtėsuar gėzimin.
Kishte hapur derėn e shtėpisė dhe ishte ulur nė drurin e votrės pėr tė pushuar nga rruga e gjatė. Ishte i uritur dhe zorrėt po e grinin, meqė nuk kishte ngrėnė asnjė kothere buke. Djali kishte dėrguar shkarpa me gomarin e tij te Farka e madhe e Abraham Eshkenazit, por nuk ishte kthyer. Kur t i shiste shkarpat do tė blinte miell dhe do tė kthente nė shtėpi.
Dalila, nė orėt e pas ditės, pasi kishte kryer punėn nė orizore, ishte kthyer nė shtėpi. Burrin e kishte gjetur nė gjumė. Nuk i kishte bėrė zė, me qėllim pėr ta pyetur, meqė e dinte se ishte i uritur nga rruga e gjatė, ndėrkohė qė priste miellin, qė do ta sillte djali. Ajo kishte ngrėnė drekė nė Orizoren e Moshe Makabit, por ishte nė hall me se do ta ushqente burrin e lodhur nga rruga.
Pas pak, djali, Zemrani, ishte kthyer nga farka dhe kishte sjellė disa okė miell, ndėrkohė qė kishte dėrguar gomarin nė kullosė.
Dalila, sakaq kishte gatuar bukėn dhe e kishte pjekur nė ēerep. E kishte zgjuar burrin nga gjumi dhe sė bashku kishin filluar ta hanin bukėn e nxehtė, e cila avullonte. Nuk e kishte pritur djalin, meqė ai kishte ngrėnė bukė te farkėtari.
-Ēka tė tha profeti o burrė, a ka ndonjė shpresė pėr ne qė pop jetojmė nė varfėr, i drejtohet Efraimit ende pa mbaruar ushqimin.
Efraimi, kishte pėrtypur bukėn e mbetur nė gojė dhe ishte pėrgjigjur.
-Kam lajm tė mirė, oj grua, por zemrėn e kam tė ftohtė dhe nuk ndiej asnjė gėzim.
-Thuaje pra, do tė bėhet mirė?
-Profeti jonė Mosji, mė tha se Hyji ka pranuar tri lutje tona. Njė pėr ty, meqė e para ke kėrkuar, nga Hyji qė ta fshijė atė qė ishte shkruar pėr ne, njė tjetėr pėr mua dhe njė pėr djalin.
Dalila kishte kėrcyer nga gėzimi, ndėrsa Efraimi e kishte qortuar gruan se nuk po kujtohej t i drejtonte njė lutje falėnderimi Hyjit pėr plotėsimin e tri dėshirave.
Ajo kishte dalė nė oborr, kishte ngritur duart nga qielli dhe kishte thėnė.
-O Hyj i botėrave, o mė i fuqishme ndėr mė tė fuqishmit, o mė i bukuri ndėr mė tė bukurit, mė bėn si kam qenė dikur, mė bėj vajzė tė re!
Dalila kishte ndier sesi trupi po i merrte tjetėr formė, preku flokėt qė i shtriheshin mbi supe, preku fytyrėn pa asnjė rrudhė. U gėzua aq fortė sa fluturonte nga gėzimi.
Sakaq hapi derėn dhe qėndroi para burrit.
Efraimi u habit nga vajza e re, e cila ishte futur nė dhomė, pa trokitur.
-Kush je ti dhe ēfarė kėrkon e kishte pyetur.
Dalila kishte qeshur me tė madhe dhe iu kishte pėrgjigjur.
-Jam Dalila, gruaja jote, o Efraim varfanjaku. Ti vetė the se Hyji na ka dhėnė nga njė dėshirė pėr tė na plotėsuar. Unė kėrkova tė bėhen 20 vjeēe dhe ja si jam tani, nuk po tė pėlqej apo, i kishte thėnė dhe e kishte pėrthekuar pėr shtati.
-Qėrohu nga kėtu moj e mjerė, nuk je gruaja ime ti! Ajo sapo shkoi te djali. Shporru nga kėtu!
-Jam Dalila, o Efraim, Dalila, Hyji ma plotėsoi dėshirėn...
Efraimi ishte habitur nga fjalėt e gruas sė tij, por edhe ishte zemėruar tejmase. Ai ishte plak dhe ēka i duhej njė grua e re. U inatos shumė dhe tejet i zemėruar iu drejtua. Nėse ti je Dalila dhe ke kėrkuar nga Hyji tė bėhesh kjo qė je, Hyji i madhėrishėm tė bėftė gur!
Nė njė ēast nė vend tė gruas iu dėftua njė shtatore guri krejtėsisht me pamjen e Dalilės. Ai e preku. Ajo ishte ftohtė, akull. Ishte ngurtėsuar. Atėherė, e kishte kuptuar se Hyji ia kishte plotėsuar dėshirėn, dhe gruan e tij tė re e kishte kthyer nė shtatore guri. Ishte ulur te druri i votrės, kishte shtrėnguar fortė kokėn me duar dhe po qante me ngashėrim. Prapė ishte ngritur nga vendi, ishte drejtuar drejt malit Sinaj dhe kishte filluar ta kėndonte njė lutje.
Ndėrkohė, djali kishte hapur derėn dhe ishte habitur kur kishte parė shtatoren e gurit nė mes tė dhomės.
-Pėrse ke futur kėtė idhull nė shtėpi, baba, mos u marrose?
-Nuk ėshtė idhull mor bir, ėshtė nėna jote.
-Nėna ime nuk ėshtė prej guri, ti paske lojtar mendsh, o baba.
-Jo mor bir, jo. Iu lutėm Hyjit dhe ai na plotėsoi tri dėshira, njė nėnės tėnde njė mua dhe njė ty.
Nėna jote kėrkoi nga Hyji tė bėhet njėzet vjeē dhe Ai ia plotėsoi dėshirėn. Unė u zemėrova aq shumė, kur e pashė te re, ndėrsa vet jam plakur dhe nga zemėrimi i thashė, Hyji tė bėftė guri. Dhe hyji ma plotėsoi dėshirėn. Tash ke radhėn ti, mor bir. Dil nė oborr, drejtohu Sinajit dhe lutu Hyjit tė bėhemi sikur kemi qenė.
Djali, pa vonuar doli dhe iu lut hyjit. Kur hyri nė shtėpi pa nėnėn tė ulur buzė oxhakut duke qarė me dėnesje. Efraimi po i lutej Hyjit dhe po e falėnderonte me gjithė shpirt qė sėrish ishin bėrė sikur kishin qenė...
1. Pjesa e shfaqjes sė Hyjit para Mojsiut ėshtė interpretuar nga Besėlidhja e Vjetėr.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn lij_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn fur_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn fuv_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn