als_Latn dik_Latn sag_Latn
26 Janar 2015 - 08:54
PUNA. Puna ime gjatë tre vjetëve të fundit ishte e përqendruar në Libi dhe Siri. Në Libi shoh shpresë, por sfidat janë të mëdha. Heqja qafe e Gaddafit ishte vetëm hapi i parë drejt ndërtimit të një shteti të ri, demokratik. Sfida konkrete është demobilizimi i shumë grupeve militante, të cilat janë ngritur që të luftojnë Gaddafin, dhe të atyre që u formuan pas rrëzimit të tij. Sot, ata janë më të fuqishëm se shteti. Mandej, Libisë i duhet edhe t’i ndërtojë institucionet e pavarura nga zeroja.
Në Siri, situata është e acaruar. Është e vështirë të shihet në horizont një lloj zgjidhjeje, kur në njërën anë është qeveria e pashpirt e Assadit, duke i marrë në shënjestër civilët, ndërsa në anën tjetër një spektër i gjerë i grupeve opozitare, disa prej të cilave më se fanatike dhe abuzuese në luftën për një kalifat në vend se për një Siri të lirë. Aty duhet të ekzistojë një zgjidhje politike, por asnjëra palë nuk është e gatshme të bisedojë. Vendimi për zhvendosjen e armëve kimike të qeverisë ishte një hap i rëndësishëm, mirëpo pjesa më e madhe e civilëve po vriten me plumba dhe me bomba.
SARINI. Debati në Shqipëri kishte dy pikëpamje: teknike dhe politike. Qeveria bëri gabime në të dyja. Së pari, duhej të prezantonte një plan të qartë për neutralizimin e sigurt të materialeve. Çfarë masash duhet të ndërmerreshin për të mbrojtur popullin dhe ambientin? Si do të shmangeshin problemet me asgjësimin e armëve të vjetra kimike kineze? Së dyti, procesi i vendimmarrjes duhej të ishte transparent dhe gjithëpërfshirës.
Qeveria ka dështuar që t’i komunikojë interesat e veta, duke çuar kështu drejt një zemërimi të kuptueshëm. Ana pozitive e gjithë kësaj është ngritja e zërit të popullit në Shqipëri. Unë e vlerësoj faktin se populli nuk dëshiron që të anashkalohet apo të shërbejë si depo mbeturinash për botën.
LIBRAT. Duhej të lexoja diçka paksa më të lehtë, duke e pasur parasysh punën që kam, por nuk mund ta lëshoja nga duart “Dallgën” e Sonali Deraniyagala. Është kjo një tragjedi, për shkak se autorja, një akademike nga Sri-Lanka, e humbi bashkëshortin, dy fëmijët dhe prindërit në valët e cunamit në Sri-Lankë. Por është një libër bezdisshëm i bukur, për shkak se ajo në të gërmon lidhjen me familjen e saj. Libri tregon gjëra shumë të thella rreth marrëdhënieve tona dhe për atë se si ato na bëjnë njerëzit që jemi.
SNOWDEN. Mund t’i marr me mend politikanët e Kosovës, duke ua shprehur zyrtarëve amerikanë neverinë e tyre për Snowdenin. Unë mendoj se ai në fakt u bëri një shërbim qytetarëve amerikanë dhe të tjerëve. E ndezi një debat skajshmërisht të rëndësishëm publik rreth privatësisë dhe sigurisë. Por sa shumë gjëra nga kjo e para duhet të braktisim për të arritur këtë të fundit? Dhe kjo çështje vetëm sa do të bëhet edhe më e rëndësishme ndërsa ne po i dixhitalizojmë jetët tona. Nuk bëhet fjalë vetëm për emaila, por për lokacionet tona, kalendarët, adresarët dhe të dhënat bankare. Këto të dhëna zbulojnë hollësi të jashtëzakonshme për jetët tona. Nga të gjithë të tjerët, shqiptarët duhet t’i kuptojnë rreziqet e vëzhgimit shtetëror pa kontrollime të fuqishme, prandaj duhet të debatojnë rreth baraspeshës së duhur dhe t’i përshtatim ligjet që të na mbajnë në një vijë me teknologjinë.
DREJTËSIA. Pesëmbëdhjetë vjet më parë në vjeshtë, unë takova familjen Deliaj, në kushtet më të rënda të mundshme. Ende më ndjekin skenat e vuajtjeve të tyre në Abri të Epërme. Dhe çfarë ka bërë drejtësia për ta? Milosheviqi ka vdekur dhe disa prej miqve të tij më të afërt janë në burg. Por çfarë ndodh me njerëzit që janë përgjegjës për krimet në Abri dhe në qindra fshatra të tjera? Si një person që edhe vet punojë për promovimin e dhënies së përgjegjësisë, e pranoj këtë dështim.
KOSOVA. Më shqetëson obsesioni i kosovarëve me shtetin. E kuptoj plotësisht shtysën për pavarësi dhe njohje. Mirëpo për mua, gjë shumë më me interes është ajo se për çfarë shteti. Shqiptarët kishin sovranitet të plotë nën Hoxhën mirëpo Shqipëria komuniste ishte një prej vendeve më të këqija në Tokë. A do të jetë Kosova e pavarur një vend ku të rinjtë do të kenë opsione për punë, ku ajri është i pastër, ku lidhjet nuk ndikojnë nëpër gjykata, ku Diana Kastrati mbrohet, dëshmitarët nuk varen nëpër drunj? Do të dëshiroja që pasioni për pavarësi të shoqërohej nga një përkushtim i patundur për sundimin e ligjit.
OBJEKTIVITETI. Supozohet se unë duhej të isha objektiv. Është punë imja që të hetoj dhe të raportoj. Mirëpo objektiviteti i plotë nuk ekziston, kurrë nuk do të arrijë ta përmbush këtë synim. Ne kemi paragjykime, të fshehura apo të shprehura. Prandaj, më e mira që mund të bëjmë është që t’i afrohemi objektivitetit sa më shumë që të jetë e mundur dhe t’i informojmë njerëzit për barrierat. Në rast se i shpjegojmë metodologjitë dhe afrimet, mandej lexuesit mund të vlerësojnë se çfarë të pranojnë dhe çfarë të sfidojnë. Ata që pretendojnë se e zotërojnë të vërtetën, e kanë merituar mosbesimin tim.
© KOHA.net
30 Prill 2015 - 01:38
29 Prill 2015 - 23:53
29 Prill 2015 - 23:48
29 Prill 2015 - 23:33
29 Prill 2015 - 23:30
Ec me kohën...
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn tur_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn