als_Latn bos_Latn ron_Latn
Edhe pse pa baba, femija im do te jete i lumtur
- Kategoria: Marredhenia ne çift
- E mërkurë, 11 Mars
Une qe po ju shkruaj jam nje nene beqare. Vendosa te ndaj me ju nje pjese te historise time. Shume here kam qene e paragjykuar qe kam sjelle ne jete nje femije pa qene e martuar. Familja ime ishte e para qe me paragjykoi per kete vendim. Menduan se e bera nga papjekuria. Ne fakt une e bera nga dashuria qe kisha per babain e femijes tim, por edhe nga deshira e madhe per te pasur nje femije. Dhe nese fillimi ka qene shume i veshtire, sot them me bindje se kam bere gjene e duhur. Nuk ka asgje me te rendesishme sesa femija ne kete bote. Askush nuk mund ta dije kete me mire se une, qe jetoj dhe bej çdo gje per kete femije, qe ma mbush jeten me lumturi. Djali im sot eshte 12 vjeç. Me eshte bere si shok. E them me bindje se nuk kam nevoje per asgje me shume ne jete. Ne çdo çast mund te gjesh nje mik, nje shok, nje te dashur, nje mashkull, por te gjitha keto jane te pakrahasueshme me prezencen e nje femije ne jeten e nje gruaje. Po ju tregoj shkurtimisht historine time, pa u zgjatur ne detaje, pasi nuk dua t’ju lodh e t’ju bezdis. 15 vjet me pare kam qene e dashuruar si kurre ndonjehere. Edhe pse familja ime nuk ishte dakord me zgjedhjen time, nuk arriti te me pengonte qe te ndiqja pas mashkullin qe dashuroja. Shkova te jetoja me te jashte Shqiperise dhe pas 3 vjetesh u ktheva ne shtepine e prinderve, ndersa isha 7 muaj shtatzene. Prinderit e mi e paten te veshtire ta pranonin qe vajza e tyre beqare do te behej nene. Nderkohe lidhja ime me babain e femijes vazhdonte, por per arsye objektive ishte me mire qe ta prisja femijen ne shtepine e prinderve. Ata sigurisht nuk ma kthyen shpinen. Djali im lindi dhe gjysherit e tij ishin ata qe u kujdesen me shume sesa vete une qe isha nena. Pas lindjes se djalit, marredhenia ime me babain e tij pesoi nje krisje. Ndoshta per shkak te largesise apo ndoshta per shkak te spostimit te vemendjes nga ana ime. Nuk di t’i them arsyet, edhe pse shpesh kam menduar per to. Fakti eshte qe raporti yne u acarua aq shume, saqe kur ishte djali thuajse 3 vjeç nuk kishte me kuptim qe te vazhdonim lidhjen. Ai nuk u be asnjehere pjese e qendrueshme ne jeten e djalit. Madje tani qe po shkruaj takohen shume rralle, ndoshta nje here ne vit. Ne kete kohe njerezit me shume se kurre me tregonin me gisht. Me shume sesa une kete e vuante familja ime. Por edhe atehere kur paragjykimet e njerezve tentonin te ma benin mbytes ambientin ku jetoja, une nuk u bera pishman qe kisha sjelle ne jete nje engjell. Edhe prinderit e mi me mirekuptonin. Ata, me shume se kushdo tjeter, ishin te lidhur me djalin. Me kalimin e viteve edhe pozicioni im nuk dukej me i çuditshem. Njerezit qe na rrethonin u mesuan me faktin se une isha nje nene beqare. Vazhdova jeten time, por pa harruar kurre qe kisha pergjegjesi per nje femije. Kam krijuar lidhje te tjera, por gjithmone e kam mbajtur djalin larg tyre.
als_Latn tur_Latn als_Latn als_Latn