als_Latn dik_Latn sag_Latn
Dajti madhështor sikur vështronte me lakmi nga distanca kalanë e bukur të Petreles. Rrëzë tij ndjehesha i vetmuar, i tretur e pa dashuri, sepse kishte kohë t’më mungonte dashuria. Që të arrija dashurinë e saj, kapërceva fusha e male, por kur iu afrova më iku e u fortifikua brenda kalasë, për të mos u dorëzuar, e për t’më sfiduar në përpjekjet e mia pushtuese. Ajo natë e gjatë e disfatës sime më dha shtytje e fuqi që të luftoj për dashuri, madje edhe detin do e shteroja për ta fituar zemrën e saj.
Atë mbrëmje të bukur ecja bregut të lumit nëpër ëndrrën time, për të arritur te ti rrugës zik-zake, jo aq të lehtë e jo të pamundimshme. Të kërkova nëpër terrin e natës gjithkah, brigjeve të lumit e labirinthëve pranë tij, madje edhe nëpër pallatet me shigjeta, për të vazhduar kërkimin deri te stacioni i parafundit. Të gjeta atje ku më prisje, te vendi i ahengut, në afërsi të qiellit, ku engjëjt kishin fronin e tyre. Atje të gjeta ashtu siç ishe gjithmonë: e bukur, engjëllore dhe e qetë. Ishe më e qetë se edhe vetë deti Jon kur është i patrazuar, madje edhe më madhështore e më e bukur sesa bjeshka e Sharrit, e shtathollë si lumi i Lanës. Në sytë tu të përgjumur tretej nata e turbullt, ndërsa në zemrën tënde gjallëronte shpirtmadhësia.
Refuzove joshjen time…
Ishe më e bukur se Deti i jugut me guralecët e bardhë. Pra, e bardhë ashtu siç është vetë zemra jote. Dhe, ajo zemër e madhe kësaj radhe nuk ishte ashtu siç e njihja, ishte më ndryshe seç ishte më parë, ishte më e egër, më e ngurtë e më e ftoftë sa as prania ime nuk e zbuti e nuk e joshi. Ashtu e ngurtë më linte përshtypjen se ngjasonte në shtratin e ftoftë e të betonuar të Lanës, që gjarpëron mes vezullimës së dritave, pa u ndalur për t’u dorëzuar. Dhe, refuzove joshjen time, jo se më urreje apo se nuk më dëshiroje, por sepse aty u gjenda në moment jo të duhur, në një kohë të papërshtatshme, kur shpirtin e kishe të trazuar e të mbushur stres dhe kur kishe humbur qetësinë shpirtërore. Ndoshta mu për këtë refuzove ftesën që ta bëra për vallëzim me mua rreth yjeve të qiellit. Por, me gjithë refuzimin që ia bëre zemrës time, ti prapëseprapë për mua mbete hyjneshë e bukur, më e bukur se yjet e qiellit, më e kthjelltë se deti i kristaltë…
Zhgënjimin e natës që më sfidoi e shndërrova në urti e mirëkuptim për ty. Prandaj, i pa neveritur nga refuzimi, në qetësi të putha në mesin e ballit, e i pajtuar me disfatën të urova pa fjalë të shumta natën e mirë. Ti, si në kllapitje, kishe rënduar qepallat sikur ato të ishin rënduar nga zbrazja e gotës me verë. Nuk dija se a të shqetësonte zhgënjimi im që shprehej duke u betuar se nuk do të propozoja edhe një herë tjetër dashuri, sepse ti nuk lëshove pe më tepër se kaq, por ma ktheve shpinën, duke më lënë të shoqëruar vetëm me terrin e natës. Shëmtia e territ m’i mori edhe ato pak ëndrra që i kisha për ty. Ashtu i etur për dashurinë tënde, u mundova të humbja mes ëndrrave që do t’më qonin atje ku dëgjohet gjëma e detit në brigjet e Jonit të bukur, të cilit i ngjason. Fatkeqësisht, atje nuk arrita dot as në ditën e re, sepse ëndrrës time i kishte zënë rrugën mohimi yt që më bëje, duke refuzuar të jesh me mua shtegtare e së nesërmes. Me mirëkuptimin e plotë për ngurrimin tënd, isha ngrysur bashkë me natën e gjatë për ta takuar së paku hijen tënde në ëndrrat e mia. Mirëpo, sikur ishte tretur fryma jote, meqë nuk të gjeta as të nesërmen, ani pse të kërkoja qysh pas agut të mëngjesit, edhe mes drunjve e pishave të gjata në rrugën zik-zake kah shtegtoja i vetmuar gjatë ecjes mëngjesore…
Sytë tu të bukur si ullinj Berati
Nata e zymtë kishte ikur ngadalë për t’i lëshuar vendin ditës së re, ditës së shpresës që ushqeja për ty. Por, edhe shpresat shteruan atëherë kur kuptova se ti ende kllapiteshe me dergjën e natës që kishte ikur. E ndjeja se doja të të jepja shumë nga vetja ime, e për kompensim të merrja nga ti të gjitha të ligat tua, brengat dhe hallet, stresin dhe dergjen që të kishte vënë në kllapi. Të thirra që të dilja përballë e të përmbushja premtimin e dhënë, me shpresë se ishe kthjelluar, por ti nuk iu përgjigje thirrjes sime. Ti as m’u përgjigje e as nuk më ftove të m’i dorëzosh hallet, dertet e shqetësimin tënd. Heshte për të lënë përshtypjen sikur po të dhimbseshin të m’i jepje e se parapëlqeje të vazhdoje amullinë në kllapinë e vjetër. As për këtë e as për mospërfilljen tënde nuk u egërsova e as u hidhërova, madje as për puthjen që nuk ma kishe dhuruar. Përkundrazi, kujtova sytë e tu të bukur si ullinj Berati, ata sy ngjyrë kafeje që kaherë më kishin magjepsur, kujtova edhe zemrën tënde të bardhë që më kishte robëruar, kujtova sharmin glamuroz dhe virtytet tua që më dhanë forcë të luftoj për ty, të luftoj – sepse të dua, për çka Dajtin do ta rrafshoja e Jonin do ta shteroja. /P.K./Kosovarja/
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn