als_Latn dik_Latn sag_Latn
A dini gjë kur u la protesta tjetër për të rrëzuar Metën?
Nga Reldar DEDAJ
Lulzim Basha, me sa duket, nuk e kishte kuptuar ende se sa më shumë keqësohet gjendja e shqiptarëve, sa më shumë thyhen shpresat që pushtuan territoret e tyre, sa më shumë përndiqen e poshtërohen dëshirat e tyre, dhe premtuesit tregohen të plotfuqishëm e harbut, urrejtja që i kanë dhënë vendit bëhet i vetmi truall ku mbijeton vlerësimi për veten.
T’i braktisësh do të thotë të heqësh dorë prej ndihmesës kryesore që kanë dhënë ata në ecjen e vendit deri në këtë pikë që ndodhemi, realisht, nuk është pak, ndoshta në një të ardhme gjërat do të shihen disi ndryshe, me siguri, më bindëse dhe më përfaqësuese në dinjitetin e tyre. Të heqësh dorë, në njëfarë mënyre, është të shkëputësh fillin e të qenurit, t’u mohosh ekzistencën.
Prandaj, çështja që shtrohet përpara vetë shoqërisë shqiptare në këtë kohë dhembjeje nuk është aq çështja e marrëdhënies mes politikanit dhe popullit sesa ajo e marrëdhënies mes krimit dhe drejtësisë, është pikërisht ky raport që prish ekulibrat e vendosura ndonëse në embrion të zgjidhjes së problemit nuk paramendohej i njëjtë, qysh atëherë, kur drejtësia u shpik si zgjidhje për të shmangur problemet, dhe jo për t’u shndërruar vetë në një problem të tillë.
Mënyra se si është jetuar drejtësia në vende të sojllojta si Shqipëria pasqyron qorrsokakun historik ku gjendet populli. Ja ta zëmë se dolën prej andej, dhe do të kërkojnë nga ligjet e shkruara të saj që i përshtaten mjaft mirë demokracisë, modernitetit, meritokracisë, bashkëekzistencës dhe dëshirës për të ecur para, pak a shumë, përlëvdimit të jetës.
Përsëri gjërat do ngecin diku, sepse, në fund të fundit, pak kush ka besim tek punët e drejta. Epoka jonë i jep rastin e mirë shqiptarëve të rivendosin besueshmërinë morale, jo duke dëshmuar pendimin e tyre, jo duke u hapur ndaj gjithë mjerimit të vendit, as duke rënë në ujdi me vlera të importuara e artificiale, por përkundrazi, duke u treguar më në fund besnik ndaj vlerave të veta.
Mitingu madhështor i opozitës e tregoi një gjë të tillë. Njeriu që sheh i gjunjëzuar fatin e tij të nëpërkëmbët, dhe ku qeveria tallet me të, ai është i gatshëm të vërë dinjitetin në vend. Mijëra qytetar nga e gjithë Shqipëria kishin ardhur për të vendosur pikërisht atë dinjitet të humbur në vendin që i takon, pa u frikësuar, por me guxim dhe me shpresën për të ecur përpara.
Por, kjo nuk ndodhi. Ata që kishin thirrur qindra qytetar nga veriu në jug s’kishin guximin për t’i vendosur gjërat në vendin e duhur. Të trembur nga frika e moszgjidhjes, dhe fatit të ngjarjes që do vinte pas, u frikësuan si dreqi dhe i lanë në baltë ata mijëra njerëz që menduan se dje erdhi ora për të vendosur pushtetin e dinjitetit njerëzor në vendin e vet. Gjithsesi, as kjo nuk qenka e thënë.
Ka shumë rëndësi të kuptosh gabimet e të shkuarës që të mos i përsërisësh. Lulzim Basha i detyroi qytetarët e lirë të këtij vendi, të kthehen andej nga erdhën, zemërthyer, me bisht ndërshalë, si legena me mendimin se; komunistat nuk ka më bir kurve që i shkul nga pushteti. Mijëra njerëz që kërkonin drejtësi, që erdhen nga fundi i botës për hir të saj, e lanë atë t’u rrëshkasë nga duart, sepse kështu donte kreu i opozitës.
Ankthi që po na shkakton krimi është njëkohësisht shprehje e një ankthi të vërtetë dhe një protestë kundër këtij ankthi. Mafia nuk është psherëtima e krijesës së shtypur, por është xhelati i vërtetë i saj, është zemra e një bote pa zemër, shpirti i një bote pa shpirt.
Basha duhet ta kuptojë se shqiptari, që të mund të vendosë duke e ditur se ç’bën, sidomos në një vend ku orientimet përcaktojnë në një masë të caktuar fatin e gjithsecilit nga ne, ka nevojë të njohë, në thellësi dhe me mendjemprehtësi, botën që e rrethon. Të gjesh karar me kriminelët, është të mohosh demokracinë, është ta katandisësh në një gjoja demokraci.
als_Latn war_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn