als_Latn dik_Latn ron_Latn
Opozitarët në rrugën drejt askund
Arsim ZEKOLLI
Gjykuar sipas frymës së veprimit, mbase që tani do të mund të pajtohemi se z. Zijadin Sela dhe Levizja e tij, me të vertetë kanë përzgjedhur logo të përshtatshme veprimi – atë të ”Rrugës së Arbërit”. Eshte çeshtje tjeter dhe teresisht ne vete, nese rruga e perzgjedhur sjell risi frymezuese, falë mitit që Reformistët, mundohen ta imponojnë “me muskuj”, apo dilema sfiduese, falë memories jo aq te vyshkur te atyre qe kishin rastin te jetojne dhe perjetojne haperimet e te ndjerit, deri sa tregonte muskujt politik.
Zaten, nuk do shumë mend per te kuptuar se valerimi aq sy-qorrues i emrit te te ndjerit Arber Xhaferit, motivohej dhe demonstrohej nga e vetmja arsye – ate te mbulimit te shterpesise se plote ideore, politike e ekonomike, te Levizjes se re, qe mbase mendon se me etiketa te medha e hiper-kolorizuara mund te shesë nje produkt me afat te skaduar dhe pertej kesaj. Fushata e mitizimit te nje figure respektabile qe aspiron te vizatojë vija ndarese mes “kriminelve” te Menduhit dhe “intelektualëve” te Arberit, eshte vet ne vete, nje eksploatim i mjere post-mortem, qe dehumanizon figuren reale të Arberit, duke shtuar aditive megalomane te paqena deri ne absurd komik. Dhe njekohesisht me metodat e aplikuara vet veten – pra Levizjen dhe vet Zijadinin – redukton ne trashegues te imazhit negativ Menduhian. Pasiqë tërë spektakli i pikturimit te Zijadinit, si trashegues i Arbërit, më në fund perkujton tentativat identike te Menduhit, te prezantojë veten si trashegues te Arbërit. Me mundesi tejet reale, qe Zijadini te perfundojë si trashegues i Menduhit, kur trashegonte Arbërin.
Politika eshte komike ne natyren retrospektive historike, por çeshtjet e kombit, janë tejet serioze per te toleruar plastelin modelime te figurave politike sipas interesit parcial apo momental, duke shtuar merita te pamerituara apo mohuar arritjet e arritura. E njejta vlen edhe per figuren e Arbërit, ndaj te cilit, nga kjo perspektive post-mortore, duhet nxjerr mesime si nga veprimet e tija pozitive, por edhe leksione nga ato jo aq pozitive, apo thjeshtë negative. Te arriturat e Arbërit ne intelektualizimin kohor te çeshtjes shqiptare ne Maqedoni, formimin e saj ne fjalor bashkëkohor dhe krijimin e mistikës se duhur te akeciles politike gjithesi duhet pranuar, respektuar dhe kultivuar. Por, pa harruar faktin bazik se Arbëri vetem ka bere perkufizimin ideologjik dhe politik te çeshtjes kombetare, e cila qe moti para tij ishte e formuluar dhe misheruar nga aktorë të cilët i paraprinin paraqitjes se tij në skenë. Thene ndryshe, ata që e njihnin Arbërin, qe nga paraqitja rikthyese e tij ne Maqedoni (sikur edhe ata ne Kosove), e kanë te qarte se Arberi nuk ka qenë nacionalist dhe aq me pak djathtistë, por politikan pragmatik me shqisë të stërholluar per disponimin populist te çastit. Amplituda e ndryshimit te karakterit te tij dhe sjelljes politike pas largimit nga opozita dhe hyrja ne efektiv qeveritar dhe largimi i dhunshem nga ai, deshmon qartë natyren existencialiste te tij. Qe ndoshta mund te ngjane si tipizim negativ, por ne fakt eshte pershkrim i nje botekuptimi te formuar nga rrethanat jetesore dhe koncepte te realpolitikës së kohes. Prandaj, kjo shkathesi e Arbërit është m'u ajo qe e veçon nga pjesa dërrmuese e politikbërësve në vend, si dhe në viset tjera shqiptare.
Kjo qasje e Arberit, gjithsesi rezultoi edhe me realitete tejet negative me fuqi te akumuluar shkaterruese per dekada me radhe. Do të ishte e tepert dhe skajshmerisht jokorekte, që tërë faji per kete te hudhet mbi Arberin, por, njekohesisht nuk duhet injoruar faktin se ne betejen per fitim te pushtetit, vizura e Arberit, me shumë dominohej nga realiteti i krijuar dhe etabluar, se nga ndonje vizioni i qarte per ardhmërinë. Mbase, Reformistet e Selës – të rinj në moshë – harrojne se paraqitja (dubioze) e PDSh dhe Arberit, rezultoi me perçarje te perjetshme te forces politike te shqiptareve ne Maqedoni, m'u sipas kahjes dhuntësisht te imponuar ideologjike te djathtizmit demagogjik te Arberit. Poashtu, sikur harrohet se falë mentalitetit te ngurtë lokalist dhe fis-defanziv te Arberit, politika shqiptare gjate sundimit te tij, u barttë nga Shkupi ne Tetove, duke plotesuar keshtu aspiratat ofenzive te partnerit nga VMRO-DPMNE. Të mos harrojmë edhe rolin jo mjaftë të sqaruar të Arbërit, në definimet ndërkufitare mes Maqedonise dhe Serbise, nen tutelazh të Vojislav Koshtunica, me te cilin Arberi deklarativisht nuk pajtohej, por efektivisht e votonte. Dhe ne fund (por, gjithsesi jo vërejtje e fundit), para se te shpallin heronj, sipas bindjes e jo fakteve te degjuara nga dora e trete, te rinjte Reformistë, do të duhej të konsultojnë pjesemarresit e drejtpërdrejtë në ekzodin e Kosovarëve ne vitin 1999. Të cilët kujtojne nje deshmi me konkrete dhe shumë më diskutabile per “kontributet” e PDSh dhe Arbërit. Së paku tani që deshmitaret janë ende gjallë dhe me kujtesë të kthjelltë.
Gjykuar nga mendimet e prezantuara deri me tani, mund te konstatohet natyra jo aq e sinqertë dhe (padashje, besoj) shumë domethenese, e parulles se perzgjedhur te Reformisteve ne “rrugen e Arberit”. Së pari ne ngjajshmerine e motiveve te paraqitjes se Levizjes, qe sikur Arberi, motivohej jo aq nga dallimet konceptuale kombetare mes Zijadinit dhe Menduhit, sa nga ndryshimi i raporteve pas humbjes së PDSh në Tetovë dhe fitores së PDSh në Strugë. Dallimi ne kete ndryshim raportesh, nuk ka te beje aspak me konflikt pikepamjesh e konceptesh (te cilat ndodhnin edhe më parë mes Menduhit dhe renegatëve tjerë) sa mes kontrollit efektiv mbi financat dhe fuqise mobilizuese e motivuese, qe ndodhi pas fitores së Selës ne Struge. Shkurt, motivi i perçarjes ishte thjesht mekanik, jo konceptual apo ideor.
Labiliteti dekonspirues i qëndrimeve “reformiste”, bie në sy edhe ne diskrepancat mes zotimeve deklarative dhe veprimeve konkrete, qe deshmojne se me reforma te tilla, do të mbetemi ne “rrugen e Arberit”, me kahje qarkore. Pas gjitha zotimeve bombastike, kercenimeve maqo-nacionaliste dhe tere zhurmes pa hiq bujë se nese nuk respektohen të drejtat e shqiptareve, “reformistët” do të inicojnë themelimin e Parlamentit shqiptar këmbë e kryq “në mes te Shkupit”, me ne fund mbetem deshmitarë te edhe nje “terheqjeje strategjike” demek “patriotiko - taktike” permes vendimit qe Kongresi themelues te mbahet ne distance tradicionalisht qyqare - ne Tetove. Aq sa qe mjaftonte qe ne vend te logos se Kongresit “reformist”, te vendohen fjalet profetike patriotike te Iljaz Halimit se “Nuk na ndjen per Shkupin, Tetova eshte kryeqytet, o vella!”
E ne Kongres nuk nevojitej shumë vemendje per te detektuar natyren e sentimentit perfitues nga çasti per vetëpromovim shkurtpames. Duke filluar nga promovimet “modeste” te Zijadinit ne kepucet (megjithate ca numra me te medhaja se te Arberit) dhe intrigat pasuese mediale per imponim te tij si lider (unilateralisht te deklaruar) te tere opozites jashte-institucionale shqiptare. Duke akuzuar “Besën” per injorim te Kongresit, si aludim per “dobesine” e tyre dhe njollosje para opinionit si faktor jokooperativ dhe fajtor kujdestar per mosunifikim te opozites.
Ne fakt, gjërat sikur qendrojnë ca me ndryshe nga manipulimi medial i imponuar nga “reformistet”. Pasiqë m'u reformistët dhe Zijadini personalisht, ishin ata qe kushtezonin dhe venin nen pikepyetje bashkepunimin me Besën, duke arsyetuar kete me pretekste te origjines ideologjike fetare dhe ndikimeve Erdogan mbi “Levizjen Besa” . Qe terthorazi aspironin te krijojne imazh te Seles, si mbrojtës djathtistë me orientim euronacionalist (sikur Arberi, si nacionalist shqiptar kunder komunsiteve PPD) dhe ngjyrosje të Besës si marionetë turko-file e financuar nga Ankaraja. Shtrohet pyetja, prej nga kjo emergjence vetedijesuese e ndergjegjes tek Zijadin Sela, e cila sikur pushonte ne gjume te thelle dimerorë, deri sa kryetari (atebote i dashur) Thaci, ne menyre bombastike fotografohej me Erdogan ne Kongresin e AAK ne Ankara dhe skandalet e inskenuara perkedhlese ne kufinjte ndershteterore në mes Turqise dhe Greqise, qe (sipas mendjes se tij naivo-qesharake) duhej te deshmonte miqesine me Recep Taipin dhe rolin mbrojtes te interesave turke ne rajon (sic!). Mbetet poashtu enigmatike përse z. Sela dyshimet e tilla i mbane te rezervuara vetem ndaj Beses, por nuk i shpreh dot edhe ndaj RDK, perkunder deklaratave publike (te dikurshme) nga kjo parti qe aspironte te perdor politikat Erdogan si model veprimi. Poashtu, mbase ne arkivat e internetit ende mund te hasen lajmet nga e kaluara e afert ku Zijadin Sela bredhte neper xhami e medrese, tok me fotografi namazi. Qe gjithsesi nuk eshte as krim, e as mekat, perderisa kujtesa dikton vokabularin akuzues ndaj te tjerëve, te cilët gjithsesi mbajne poashtu mjaftë miza mbi kësulat e veta.
Dhe vet “Levizja Besa”, ne po te njejten masë, mbane peshen e dyshimeve mbi supet e veta, me autoritet dhe te drejte tejet diskutabile per hidherim ndaj “reformisteve”. Akuza e pare, bukur e sublimuar nga Fejzi Hajdari, ka te beje me shterpesine monotone te veprimit te saj, qe dita dites gjithnje e me mizorisht ngjane ne vokabularin dhe sjelljen e BDI. Press- konferenca koti, deklarata qe mbase as vet anetaresia (e lere me qytetaret) veshtire se gjejne durim dhe interesim per lexim, paradime mediatike te zyrtareve partiakë per te konstatuar serish te konstatuaren me dhjetera here.
Aspirata e vetdeklaruar (dhe fillimisht e mirepritur nga opinioni) e Besnikëve qe te prezantojnë veten si ndonje “Vetëvendosje” (VV) vendore ne Maqedoni, tanime merr trajta perbuzjeje, falë qasjes plotesisht anti-VV ne veprimet e saj. Lidershipi Besa, mbase harron apo shtiret se nuk kupton se imazhi dhe aura e VV-së, nuk ndërtohej permes deklaratave per shtyp dhe press-konferenca, por permes aktivitetit dhe demokracise direkte ne rrugë, gjithnje syhapur dhe afer qytetarit te rendomte, ne sokaqe, para forces së pushtetit dhe me popullin. Eshte pak, te thuhet se sjellja e deritanishme e Besës, lë shumë për te deshiruar. Pasiqe ne realitet, Besa nuk ka as sjellje dhe as ide se çfarë dëshiron në të vërtetë, e aq me pak, si ta arrijë objektivin e deshiruar. Vetem se nje imitim teorik, i zbehtë dhe steril i nje praktike te importuar, por jo edhe plotesisht i kuptuar.
Inercioni i këtillë i Beses, tani me plot fuqi faktorizon dyshimet gjithnje e me te perhapura (sikur ato te Seles), per origjinen e kësaj politike dhe ideologjie karshi Turqisë dhe lidhjet e mundshme me partinë në pushtet-BDI. Vetënumërimi dhe kufizimi ne beteja ajër-e-avull verbaliste terheqin vemendjen, por nuk zgjasin shumë dhe me kohe motivojne dhe ju japin hove paraqitjeve te dilemave per motivet e nje sjelljeje te tille. Prandaj, lidershipi Besa, mund te vazhdojë te sqarohet dhe arsyetohet se të gjitha dyshimet janë vetem produkt intrigash nga BDI (te cilët padyshim dhe paturpesisht mundohen te bartin mbi Besen, ate qe vet e bënin per vite me radhe, dhe vazhdojnë ta bëjnë edhe sot), por eshte koha qe te kuptojne se afati i risive te tyre të ofruara, skadon gjithnjë e me shpejte. Tok me dobesimin e interesimit te popullates për parullat e tyre shterpe, shtohet edhe dyshim ne autonomine e tyre për ndikimet nga jashte. Dhe aq me shumè, guximin e sinqerte per te kundershtuar ne menyre efektive dhe aktive politikat e BDI-së ne rruge dhe me gjoks. Nese jo, imponohet dhe do të çimentohet bindja, se Besniket edhe nuk jan aq te vendosur dhe trima, sikur shtiren dhe se frika (parciale apo partijake) ndaj BDI-së, eshte me e madhe se deshira per ndryshime.
Trilingu i partive opozitare jashtëinstitucionale, gjithsesi se ne vete kanë potencial cilesor, deshire dhe njohuri per te sjell nje politikberje te re mes shqiptareve ne Maqedoni, te cilet gjithnje e më shumë tregojne interes dhe simpati per politikanë të ndonë formati te ri. Por, suksesin e deshiruar do të mund ta arrijne vetem te bashkuar dhe duke ofruar ndryshim te trekendeshit te njohur te politikes se deritanishme-tharbët ndaj shqiptareve, hidhur ndaj saqedonasve dhe embel ndaj te huajve. Garat per primate lidereske, percarjet e trasheguara sipas kodit katundarë e sheherli, analfabetë e intelektualë, patriotë e tradhetarë, nuk do të sjellin asgje te re, dhe vetemse do të defaktorizojne peshen e tyre reale. Së fundmi, vota është votë, dhe asnjera prej tyre nuk rishkruan dot historinë. Por, secila mund ta ndryshojë ardhmërinë.
- Në luftën e Kumanovës, të implikuar edhe dy shtetet shqiptare!
- Përleshje fizike para kampit të opozitës në Shkup (VIDEO)
- Popetreski:Evrokomesari Han qëndron pas kazinove në Maqedoni?
- BDI publikon marrëveshjen e plotë të 2 qershorit
- BDI solli konkluzionet e mbledhjes së sotme për pozitën e kësaj partie në Qeveri
- Bozhinovski: Ahmeti po e përkrah Gruevskin, për shkak të aferës “Telekom”
- Ambasadori amerikan në OSBE i përgjigjet Popovskit
- Gruevski dhe Zaev, garantues të fitores së BDI-së
- "Turqizimi" i BDI-së (FOTO)
- Gruevski ka pranuar qeveri teknike?
- Milaim Zeka flet për sekretet e konfliktit të Kumanovës (Video)
- TV Dukagjini: Biseda e Beg Rizajt e Mirsad Ndrecajt me spiunin maqedonas (Audio)
- VIDEO-mesazhi për protestën e 13 qershorit, që po bën bujë nëpër rrjetet sociale
- Bedri Ajdari 'shpërthen me porosi emocionuese' ndaj shqiptarëve për protestat e nesërme! (VIDEO)
- Çfarë deklaron vëllai i Mirsad Ndrecjat, një një intervistë ekskluzive (VIDEO)
- BDI Çair e sulmon, BDI UÇK e mbron Ermirën
- Të arrestuarit e djeshëm, pjesë e Gardës së Republikës së Iliridës(Foto)
- Aksident fatal në Hasanbeg, humb jetën 21 vjeçari Erkan B
als_Latn est_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn