als_Latn bos_Latn ron_Latn
Isha vetem 17 vjec ne ate kohe, dhe ndoshta shume gjera nuk mund ti kuptoja mire, me terhiqte e gabuara. U dashurova marrezisht me nje djale. Me terhiqte misteri tek ai, ishte tipi i “djalit te keq” por me nje shikim engjellor. Njohja me te me beri te levizja disa here jashte Tiranes, vetem e vetem per ta takuar, duke ven keshtu ne rrezik edhe veten para prinderve te mi. per nje kohe te gjate gjithcka vazhdonte normalisht, ndoshta edhe per shkak te largesisese, une nuk kisha mundesine te kuptoja ate cka ne te vertet po ndodhte me te. Derisa nje dite kthehem ne shtepi, dhe shof babain qe po me priste i turfulluar prane deres kryesore, e nenen qe qante me denese ne nje qoshe. Te them te drejten nuk po kuptoja asgje. Babai me goditi aq forte, saqe ende sot e kam aq aktuale zhurmen e saj shpulle. Dhe mu drejtua me fjalet: “por mire moj vajze, nga gjithe djemte e shqiperise ate duhet te zgjidhje”? Perseri nuk po kuptoja asgje. Vrapova duke qare drejt dhomes sime duke mos kuptuar asgje. Nuk kaluan shume kohe, kur prane portes u shfaq nena ime, e pyeta cfare kishte ndodhur, dhe pergjigjia e saj me la pa fjale. Ishte vertet e pashpjegueshme ajo qe mamaja ime po perpiqej te me thoshte. (Ne nje vend te vogel fjalet marrin dhene, dhe kushdo mund te dali i njohur.)
Mamaja me tha qe dikush i kishte thene babait tim qe une po shoqerohesha me nje te droguar. Ne ato momente gjithcka me dukej e pabesueshme, uroja dhe shpresoja te isha ne nje enderr. Babai me denoi per nje kohe te gjate, duke me marre keshtu telefonin, e duke mos me lejuar te dal nga shtepia. Duket e habitshme por mua po me dukej vetja si ne Mesjete. Babai im kurre nuk ka qene natyre fanatike, por kesaj rradhe ai kerkonte vetem me te miren time. Vazhdoja te mos besoja ato qe me ishin thene, duke i konseduruar si shpifje nga njerez te ulet, qe e vetmja gje qe dine te bejne eshte te shofin punen e tjetrit. Por pas disa kohesh zbulova qe nuk ishin thjesht nje shpifje. « izolimi » vazhdonte e per rrrjedhoje e kisha te pamundur te komunikoja me Henrin. Deri sa nje dite, idergova nje mesazh nga numri i nje shoqeje duke i kerkuar falje per faktin qe nuk i kisha shkruar, edhe duke i sqaruar ate cka kishte ndodhur. Nuk vonon shume dhe ai merr ne telefonin e shoqes sime, ndihesha e lumtur sepse me ne fund do i degjoja zerin, por ai lajm cka degjova vertet me shkaterroi. Zeri nga ana tjeter e telefonit me tha se Henri ndodhej ne spital dhe se kishte shpetuar paq nga nje mbidoze droge. Ne ato momente gjithe bota mu rrotullua. Kete nuk mund ta besoja. Gjithcka me thane prinderit ishte e vertete. U ktheva ne shtepi me lot ne sy. Nuk munda te flija gjithe naten, duke menduar ate cka duhej te beja. Une e doja ate njeri, me shume se cdo gje tjeter ne jeten time. Keshtu qe mora nje vendim. Te nesermen ne mengjes ne vend te shkolles do shkoja atje, ta takoja, ta vizitoja, ti qendroja afer. Arrita ne qytetin e tij, e pas disa veshtireve, arrita te gjeja spitalin ku ishte shtruar. Aty gjendej e jema me te motren. Me vinte vertet shume turp te afrohesha, e ti pyesja per gjendjen e tij. Keshtu qe u ula ne nje stol prane tyre duke pritur e duke u munduar per te degjuar vjedhuzari ndonje fjale per gjendjen e tij. Por jo ishte e pamundur, ajo gjendje po me vriste me shume, keshtu qe me gjysem zeri u afrova per ti pershenduar, e per tu thene se kush isha. Ne ato momente, pasi mbarova se foluri, mamaja e tij ngrihet e me jep nje perqafim mes lotesh. E keshtu as une nuk mund ti mbaja me lotet e mi. Biseduam gjate per ate cka kishte ndodhur, per dhembjen e saj, per faktin se sa te veshtire e kishte te bindte te birin per te ndjekur nje kure sa te vlefshme aq edhe te rrezikshme jashte vendit. Te pakten ekzistonte nje mundesi, nje shprese, nje terapi qe do e pastronte teresisht nga ai helm i mallkuar, por qe cdo rikthim ne te do i merrte automatikisht jeten. Vendosa te behesha edhe une pjese e kesaj teme, duke lene per dite oret e mesimit e duke shkuar ne qytetin e tij, qe per fat nuk ishte shume larg nga Tirana. Mungesat e mia ne shkolle i kishin rene ne sy nje mikeshe te familjes, e cila nje dite kishte telefonuar e shqetesuar babain tim per ta pyetur se cpo ndodhte me mua. Perseri probleme, izolim… por kesaj rradhe asgje nuk me shqetesonte, te pakten kishim arritur te bindim Henrin te kurohej, kjo ishte nje arritje. E ema kishte perdorur gjithe kursimet e saj per te paguar kuren e tij, jo pak te shtrenjte ne nje shtet tjeter. Kurse une gjate muajit qe ata ishin larg u perpoqa te kisha nje sjellje sa me normale ne syte e familjes sime.
E nderkohe cdo dite mundoja ta zija kohen me sa me shume aktivitet te mundshme, numeroja oret e minutat deri ne castin kur ai do te kthehej, i ndryshuar, i pastruar nga ai helm i mallkuar, por ne te njejten kohe edhe e shqetesuar, a do me donte ai mua si atehere kur ne gjakun e tij rridhte ai helm i ndyre? kishte ardhur momenti kur ne do te takoheshim, gjunjet me dridheshin e nuk mund ta besoja qe e kisha perballe meje, dukej i lodhur shume i lodhur, me ato sy engjellore dicka kishte ndodhur. Nuk ishte me ai i pari. E perqafova fort, dhe u ndjeva e lehtesuar kur ai perqafim mu rikthye. Te pakten dicka nuk kishte ndryshuar, ndjenjat vazhdonin te ishin aty. E ema e tij me sqaroi qe ai duhej te merrej me sa me shume aktivitet fizik, e duhet ta mbante kohen sa me te zene, ne kete menyre mund te evitonim ndonje rikthim te papritur tek droga. Nje renie e tille, do ishte shkaterrim per te gjithe.
Lidhja jone vazhdoi normalisht per nje vit deri ne momentin qe prinderit e mi mesuan kete gje. Tanime cdo gje ishte me keq se ne fillim, duke me vene perpara nje zgjedhje, familjen ose ate. Por si mund te me vinin para nje zgjedhjeje te tille , mua vajzen e tyre, kur edhe ai ishte familja ime, e ndoshta nje dite do ishte edhe e tyre, ne vertet duheshim. Dhe po me vinin ne zgjedhje pikerisht ata, qe i kishin dale kunder dy familjeve te tyre per te mbrojtur dashurine qe ndjenin per njeri-tjetrin. Ishte zgjedhja me e veshtire e jetes sime, familja ime kundrejt dashurise me te madhe qe kam provuar ndonjehere. U largova duke qare me denese nga dhoma, tanime isha 18 vjec. Duhej te merrja nje vendim, nje vendim qe do me bente te ndihesha e rritur. Ishte matura, e keshtu vendosa per shkolle te larte vetem universitetin e qytetit te tij. Me sistemin e atehershem te pikeve isha e sigurte qe do e fitoja. E nese do merrja nje vendim prej te rriture, duhet te filloja te sillesha si e tille, duhet te merrja ne dore freret e jetes sime. Te them te drejten ishte shume e veshtire, kjo duke qene se isha vajza e llastuar e familjes sime, ajo qe kurre nuk kishte punuar e ishin plotesuar te gjitha tekat,sepse punonin ata per mua, sot ndihem keq per kete mendim egoist qe me kishte shoqeruar gjate atyre viteve, ndihesha vertet keq per kete.
Me ne fund u zhvendosa ne qytetin e tij, per nenen e tij une isha nusja e shpise, keshtu qe nuk kishte arsye per te jetuar ose paguar qerane diku tjeter. E leket qe fitoja nga nje pune modeste qe kisha gjetur mund ti ruaja per nje dite te keqe. Prinderit e mi sigurisht qe nuk u pajtuan me idene, duke me thene qe une e kisha bere zgjedhjen e time, e qe ne ato moment duhet te harroja qe kisha familje, tani do isha e vetme kunder botes, nuk duhet te kthehesha kurre tek ta per ti kerkuar falje. Fjalet e tyre vertet me lenduan, sikura ta te me kishin kuptuar pak me shume.
2 vitet e pare te bashkejeteses me te , mund te them qe ishin me te bukurit e jetes sime, edhe pse ndjeja jashtezakonisht shume mungesen e familjes sime, mundohesha te mbaja gjithmone nje buzeqeshje ne fytyre, nuk doja qe shqetesimi im, ta bente Henrin ti rikthehej atyre helmeve.
Por mesa duket vesi eshte me i forte se gjithcka tjeter. Jo shume kohe para asaj ngjarje te tmerrshme une mesova qe kisha mbetur shtatzane, isha ne prag te 21 vjeceve, punoja, kisha nje shtepi, e nje vjerre qe per fatin tim te mire ishte nje person i mrekullueshem. Telefonova familjen time per ti dhene lajmin se do beheshin gjysher, e mu pergjigjen me fjalet qe nuk mund te beheshin te tille pasi ata nuk kishin femije. Me kishin "vdekur per se gjalli". I tregova vjehrres sime gjitchka, e ajo me tha qe duhet te prisnim per tja treguar lajmin Henrit ne ditelindjen e tije cila do ishte pas nje muaji. Mezi po prisja… ne syte e mi gjithcka ishte kthyer ne normalitet, henri kishte gjetur nje pune, merrej me aktivitet fizik per te zene kohen, e ne pjesen e mbetur te dites ishte gjithmone ne shtepi prane nesh. Erdhi ditelindja e tij e une i dhash lajmin qe mezi e kisha pritur. Lumturia e tij vihej re qarte, atyre syve engjellor dukej sikuj ju rikthye ajo cka i kishte munguar, shkelqimi . nuk mund ta besonte ate qe kishte ndodhur. Te dy ishim kaq te lumtur, por nuk thone kot qe kur ndjen lumturi shume te madhe ekziston gjithmone frika e humbjes. Ajo frike me pushtoi shpirtin, me dukej sikur do humbisja gjithcka shume shpejt. Dhe nuk gabova. Nje jave pas datelindjes se tij, marr nje telefonate nga vjerra e cila me thote qe ndodhej ne spital, Henri perseri kishte rene pre e droges. Nuk e besoja dot. Vajta duke vrapuar atje, lotet me kishin pushtuar te teren, e vetmja fjale qe mund te thoja ishte pse, o Henri pse ? ai rrinte aty i palevizur, me ato sy qe ishin duke perenduar. Qendrova nje moment gjate pa levizur, me sy te ngulur diku ne murin e spitalit, dhe ne mendje me erdhi vetem nje bisede qe kishim bere 2 nete para kesaj qe ndodhi, me kishte thene: "Nese mua me ndodh dicka, dua qe ti ta duash femijen tone edhe per mua". Ne ato momente nuk i dhash shume rendesi asaj bisede, sepse kurre nuk e mendoja, qe ai do i rikthehej serisht te shkuares.
Ne ato momente ndjeja shume inat kundrejt tij. Nuk mund tja falja faktin qe perseri kishte rene ne ves duke i ditur qe pasojat e nje rikthimi do ishin fatale, per mua ne ato momente kur syte me ishin errur nga trishtimi, ai u tregua egoist, mendoi per egon e tij, e harroi qe kishte nje familje.
Pse jeta duhet te jete kaq e padrejte ndonjehere, une kisha hequr dore nga gjithcka nga dashuria per te, hoqa dore nga familja ime, e ai nuk mundi te hiqte dore nga ai helm i mallkuar per mua e familjen e tij. Ndoshta ky ishte denimi im...
I telefonova perseri familjes sime per ti dhene lajmin, si gjithmone pergjigja ishte negative. Isha shtatzane, e mbetur pa dashurine e jetes sime. Gjithcka e shikoja ne zi. Vjehrra ime me tha qe mos largohesha nga shtepia, une isha nusja e asaj shtepie e duhet te qendroja aty, te pakten deri ne momentin qe mund te bija perseri ne dashuri. Je akoma e re, e jetes nuk I dihet me tha ajo. E ashtu bera, qendrova aty. U bera me nje vajze, nje vajze qe kishte syte e tij jeshil, buzeqeshjen e tij, kishte gjithcka te tijen por nuk do e kishte kurre ate, babain e saj. Kane kaluar 8 vite, e une ate njeri vazhdoj akoma ta dua.
Shpesh njerezit me cilesuan, si nje vajze jo te mire, pasi jetoja e pamartuar me dike. Mua nuk me behej per mentalitetin, vertet e doja me shpirt ate njeri, e mendoja se nuk duhej unaza ne gisht, kur shume mire mund ta vije ate ne zemer. Sot cdo dite e imja mbane emrin e tij, e mendoj se do vazhdoj ta mbaje edhe per shume per kohe. Pasi dashuria e tij, eshte ngulitur thelle ne zemren time.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn