als_Latn dik_Latn sag_Latn
Home » Ekskluzive »
Nga “Ditari” i Kolonel Ahmet Krasniqit gjatë burgut në kazermën Trsat të Rijekës
Plumbat e tradhëtisë që u shkrepën nga duart e zeza të hijeve të mjera, e vranë Kolonel Ahmet Krasniqin në mesnatën e 21 shtatorit 1998, në Tiranë. E qëlluan Kolonelin dhe e përgjakën lirinë, e cila në Kosovë agoi e plagueme dhe po vazhdon te kullojë gjak edhe sot, 16 vjet pas vrasjes së heroit, i cili, edhe pse i vdekur, është i gjalle dhe i fort, shumë më i fortë se ata që u përpoqën që ta heshtnin.
skender zogaj ahmet krasniqi
Asgjë në këtë botë nuk është e rastësishme, sidomos tek kolosët, të cilët janë të rrallë dhe tëpër të vecantë, sepse gatuhen nga brumi hyjnor, prandaj fryma e shprtit të tyre është përsosmërisht e thjeshtë, sikurse përsosmëria e misionit të tyre i shenjtë që iu besohet për në shërbim të njerëzimit. Një kësi kolosi ishte padyshim kolonel Ahmet Krasniqi. i cili, kur regjimi komunist i ish-jugosllavisë ia vuri flakën dhe mendoi se e bëri shkrum e hi familjen atdhetare të Zhilivodës, nga hiri u rungjall nipi Aziz Zhilivodës, për ta vazhduar udhën e lirisë duke iu kundërvënë pushtuesit barbar serbosllav. Ahmet Krasniqi qendroi i pathyeshëm përballë armikut shekullor, duke I kaluar të gjitha pengesat me të cilat u ndesh, Ahmet Krasniqi arrin që ta “kapërcejë ylberin” dhe t”I gjegjet thirrjes së atdheut të tij të robëruar, i gatshëm për t’i dal zot, Por prapa zërit të lirisë ishte edhe Krrokama e Korbave të cilët nuk e lanë që të arrinte atje për ku ishte nisur.
Plumbat e tradhëtisë që u shkrepën nga duart e zeza të hijeve të mjera, e vranë Kolonel Ahmet Krasniqin në mesnatën e 21 shtatorit 1998, në Tiranë. E qëlluan Kolonelin dhe e përgjakën lirinë, e cila në Kosovë agoi e plagueme dhe po vazhdon te kullojë gjak edhe sot, 16 vjet pas vrasjes së heroit, i cili, edhe pse i vdekur, është i gjalle dhe i fort, shumë më i fortë se ata që u përpoqën që ta heshtnin. Mirëpo, nuk ia arritën, sepse, koloneli Ahmet Krasniqi vazhdon të jetë i gjallë dhe të flas, duke qenë faqe e ndritur e historisë shqiptare, e cila flet e do të flas gjithmonë me madhështinë e Kolonelit. Sa ishte i madh Ahmet Krasniqi, flet edhe pjesa e ditarit të tij, shkruar në burgun e Kazermës Trsat të Rijekës, shkruar plot 23 vjet më parë. Lexuesit e dashur, mund ta shohin dhe ta ndjenjë Ahmet Krasniqin, që ishte sa I pushkës poaq edhe i lapsit, Këtë e tregon fragmenti që shkëputëm nga ditari i tij.
Përgatiti: Skënder Zogaj
22 SHTATOR 1991
Nuk e kam ditur se bota vdes
me vdekjen e çdo njeriu.
Fulvio Tomizza
Për moto të këtyre ditë rrëfimeve zgjodha fjalinë e fundit me të cilën shkrimtari Fulvi Tomizza e ka mbyllur romanin e tij “Jetë më e bukur” Ky është i vetmi libër ëë kam pranë, këtu në burg.
E lexova disa herë këto ditë. E lexova dhe, ja sot, më 22.09.1991 fillova me ditarin. Kam një shpresë se do të kem fat dhe do të mbetem gjallë dhe, një ditë, këtë ditar do t’ua fali lexuesve.
As vet nuk e di pse më pëlëeu ky mendim i Tomizzasë. Mendoj se ka thellësi dhe domethënie të shumëfishta filozofike:
“…bota vdes me vdekjen e çdo njeriu.”
Po, sepse çdo njeri përnjëmend është botë për vete. Nëse vdes – shuhet përgjithmonë bota e tij, pra vdes bota me vdekjen e tij, sepse kurrë më nuk lulëzon…
Kështu ndodh edhe me përjetimet: kur vdesin – vdes edhe bota e njeriut, kurrë më e njejta nuk përsëritet. Vetëm ngjashmëri mund të ketë, ngjashmëri fatesh e fatkeëësishë njerëzore, sepse koha rrjedh.
Unë jam plotësisht i bindur se në këtë botë ka shumë (as)pak njerëz të fatshëm, ndërsa fatkeë ka shumë. Kjo kthinë burgu, kaë e trishtueshme, më së miri e di të vërtetën e këtij mendimi, ëë ia kanë thënë ku me dijtë sa e sa njërëz para meje…
Unë nuk dua të them asgjë, veçse as të hesht nuk mundem.
Meëë koha rrjedh, është dhe gjasa, pse të mos jetë edhe fjala, dëshmitarja e vetme e së vërtetës ëë, fatkeëësisht nuk ka kurrfarë vlere. Tash kur e di se bota vdes me vdekjen e çdo njeriu, pajtohem me shkrimtarin Alfonso Gatto ëë e pranon Fulvion për shkrimtar vetëm pse “nuk shpjegon dhe nuk e varros realitetin!”
Diç që është e bukur apo shumë e bukur në art, nuk do të thotë se është e bukur edhe në realitet.
I kam numëruar mirë ditët. Sot duhet të jetë ditë e diel, mirëpo, megjithatë, u binda plotësisht vetëm kur ma vërtetoi edhe ushtari që bën roje para derës së qelisë. Pak më parë e piva një kafe, për herë të parë nga data 17 shtator 1991, që kur më kanë burgosur. Me sa e mbaj mend ora ishte 17 e 17 minuta. Në të vërtetë u burgosa më 13 shtator, mirëpo prej 13 deri më 17 shtator më mbajtën në ndërtesën e Komandës së Korpusit, e cila gjindet në qendër të Rijekës, ku ditën isha nën kontroll e nëtën i ngujuar në njerën nga zyrat e Komandës, me gjasë ngase kishin frikë se në rast të sulmit nga ana e forcave kroate, unë do të mund të lirohesha.
Më 17 shtator më dërguan në kazermën Trsat, gjoja se atje diçka duhet të punohet, e në të vërtetë, kjo ishte vetëm njifarë farse, sepse gjithçka ishte e montuar, unë isha i arrestuar dhe po më vendosnin në burg. Këtë e dija por nuk kisha çfarë të bëja.
Me të arritur në kazermë më rrethuan tre policë të APJ-së: dy flamurtarë e një ushtar, të gjithë të policisë ushtrarake, sepse ishin me rripa të bardhë…
“Ju jeni nënkolonel Ahmet Krasniqi?” mu drejtua flamurtari më i vjetër.
“Po” iu përgjegja pa habi.
“Me urdhërin e gjeneralit Çad, ua marrim lirinë!” (jeni të arrestuar!)
Jam ngritur në këmbë dhe i kam zgjatur dy duart pa kurfarë kundërshtimi.
Pas dy minutash më vendosën në qelinë numër 2 (dy) të policisë ushtarake.
Ushtari që ma zjeu kafenë, e kishte bërë të fortë, me shumë kafe, sepse kur e piva, në fund të filxhanit mbeti një shtresë mjaft e trashë e kafesë, së cilës i hodha prap ujë, ujë të ftohtë deri në gjysmë të filaxhanit, pastaj e shkeva ca letër të bardhë të cilën e dredha dhe me të pasi e përzieva mirë e mirë, e piva edhe këtë shtesë të kafesë, që nuk ma zvogloi fare oreksin e së parës.
U ngrita dhe shetita nëpër qeli.
Këpucët pa toja më ishin bërë fiksasion.
Nëpër rrjetin e dritares shoh në degën e pemës së vjetër, një pëllumb duke qukitur me sqep puplat e veta, padyshim të buta.
Krihet pëllumbi bukurosh.
Ja, nga trupi iu shkëput dhe ra një pendël me lëvizje ajrore të mrekullueshme.
Pema e vjetër e ka kurorën më të gjerë se sa që është e lartë. përafërsisht them se gjerësinë e ka 35 metra ndërsa mëndoj se, lartësinë duhet ta ketë rreth 25 metra. Kësaj peme te ne, në Kosovë, i thonë dud. Kur piqet dudi i ka kokrrat e kuqe ose të verdha. O, sa të shijshme janë frutat e dudit, ka kohë që nuk kam ngrënë…
Dua të afrohem kah dritarja por hapin ma ndalon një zë fëmije, që vjen nga ana e derës së qelisë. I afrohem derës dhe nëpër të çarën e derës shoh një djalos trup plotë, me syze, rreth dhjetë vjeç. Sigurish ka ardhur për të vizituar babën e vet, mendova dhe e krahasova me djalin tim që endet me biçikletë.
Me vrap i afrohem dritares dhe shikoj pëllumbin që vazhdon të qëndrojë në të njejtën degë, por tashti ka zënë të ecë nëpër degë, herë djathtas, e herë majtas, gjithënjë me sqep gëzueshëm duke krehur pendlat e veta të buta e të bardha, si të pulëbardhave që fluturojnë në lartësinë e qiellit të kaltër.
Se ç’mu përkujtua biseda e paharrueshme me djalin tim:
“Babi, do të bëhem pilot. Të fluturoj lartë, lartë” më pat thënë duke gritur duart si krah aeroplani drejtë qiellit.
“Unë të them bëhu raketash…”
Diçka në fyt më shtërngon dhe ma zë frymën.
Në këtë moment nëpër dritare vjen krisma e gongut pas të cilit edhe zëri: Ora është njëmbëdhjetë! Zëri vjen nga tranzistori që dikush e dëgjon, sipri meje, në katin e dytë të pavijonit të kazermës në Tërsat të Rijekës
eng_Latn als_Latn als_Latn bos_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn grn_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn