als_Latn dik_Latn sag_Latn
Në vend që të përqeshte publikisht ngurrimin e Amerikës, Asadi do të ishte treguar shumë më i mençur nëse do të kishte gëzuar në heshtje
Sipas bindjes së shumëkujt në komunitetin ndërkombëtar, Siria ka përdorur armë kimike për të thyer moralin e rebeëve të armatosur që kërkojnë rrëzimin e regjimit të Bashar al-Asadit dhe për të terrorizuar civilët aty ku kryengritja ka mbështetjen e popullit.
Mbytja e grave dhe fëmijëve me gaz sarin ka bërë përshtypje të tmerrshme në Perëndim dhe ka provokuar qeveritë amerikane, franceze e britanike që të fillojnë përgatitjet për të ndëshkuar ushtarakisht regjimin diktatorial.
Çështja nuk është aq e thjeshtë. Amerikanët dhe britanikët u kanë ardhur në majë të hundës ndërhyrjet ushtarake në Lindjen e Mesme. Kanë shumë shpenzime, krijojnë armiqësi ndërkombëtare, popullatat në këto vende as ua dinë për nder e as nuk dinë të administrojnë shansin historik që u vjen, si dikur Gjermania e Japonia, pas Luftës së Dytë Botërore. Çfarë duhen atëhere këto ndërhyrje të kushtueshme në troje ku fara e lirisë nuk zë dot rrënjë?
Kryeministri Cameron doli përpara parlamentit britanik, dëshmoi për veprimet e Asadit dhe kërkoi që Mbretëria e Bashkuar të ndëshkojë ushtarakisht këtë krim kundër njerëzimit. Parlamenti votoi për të kundërtën. Nuk kemi punë në Siri.
Në SHBA, vendi tjetër që pritet të udhëheqë sulmin ndëshkues, Presidenti Barack Obama ia hoqi vetes “telashin” e vendimit, duke ia kthyer Kongresit të drejtën për të shpallur luftë. Kështu e do edhe Kushtetuta Amerikane, po presidentët përpara tij, si dhe vetë Obama, nuk ka pyetur për këtë punë në të kaluarën. Me këtë veprim, Obama njëkohësisht hyri në histori, si një president që refuzoi të shkelë Kushtetutën, por edhe ka krijuar përshtypjen e dikujt që nuk ka dëshirë të përdorë ushtrinë dhe as ka guximin të thotë hapur pozicionin e tij.
Në këtë mes, Asadi ka mundësi t’ia hedhë pa u ndëshkuar. Shumica e aleatëve kryesorë europianë, me përjashtim të Francës kanë thënë se nuk do të sulmojmë pa autorizimin e Këshillit të Sigurimit. Aty Rusia dhe Kina, janë gati ta mbrojnë me veton e tyre, Asadin siç ndihmuan dikur Millosheviçin.
Për më tepër në Kongres, shumica duket se nuk dëshirën një sulm në Siri. Disa sepse u kujton Irakun e disa sepse u ngjan sa duket me ndërhyrjen në Irak.
Lajmi se SHBA mund të sulmonte Sirinë, duket se i ka trembur fillimishte autoritetet siriane. Nuk kishin edhe aq faj. Diktatorë në dukje të përjetshëm si Millosheviçi, Saddam Husseini dhe Gaddafi u rrëzuan për shkak të sulmeve armikane. Disa gjatë sulmeve e të tjerë nga pasojat e tyre.
Regjimi i Asadit ka përballuar për më shumë se dy vjet luftën e kryengritësve. Po kjo ndërhyrje mund të anojë peshoren e forcës në drejtimin tjetër.
Mirëpo, ndërsa aleatët perëndimorë nuk duken të gatshëm për të sulmuar, ndërsa Presidenti Obama e kaloi topin në fushën e Kongresit dhe ky i fundit po ngjan më shumë me parlamentin britanik sesa me veteveten në kohën e luftës në Irak, në Damask po binden se ose nuk do të ketë fare sulm, ose ai do të jetë sa për sy e faqe.
Media shtetërore siriane po flet në mënyrë triumfuese për fillimin e fundit të epokës amerikane. Asadi ka thënë se Obama është i dobët, se nuk gjen dot aleatë etj.
Ndoshta do të ishte më e këshillueshme për të, që të gëzohej në heshtje nga pavendosmëria e Perëndimit, në vend që të provokonte fatin. Vetëm pak orë pas refrenit triumfues në gazetat siriane për tërheqjen e Amerikës, Senatori republikan John McCain mbështeti publikisht planin e Presidentit Obama. Një kthesë e rëndësishme në Kongresin amerikan.
Po Asadi nuk e mban dot gojën mbyllur siç del edhe nga kjo intervistë ekskluzive për gazetën franceze “Figaro”, të sjellë për herë të parë në shqip nga gazeta “Illyria”.
Asadi po ia bën fushatën në Kongres Presidentit Obama shumë më mirë se si mund ta bënte ai vetë. Shumë republikanë do të preferonin më mirë të mos futeshin në luftë me një President si Barack Obama, por talljet siriane për rrëzimin e Amerikës mund të bëjnë që ata të ndërrojnë mendje.
Po ashtu, shumë qeveri europiane do të ndërronin mendim nëse do të kishin presionin e duhur nga SHBA. Ky presion mund të fillojë nëse Asadi vijon ta tallë Presidentin Obama si një president të dobët. I vetmi president i dobët, që rrezikon rrëzimin në javët dhe muajt e ardhshëm është ai sirian. Në vend që t’i gëzohet radhitjes fatlume të yjeve të fatit në qiellin e politikës ndërkombëtare, diktatori sirian është duke provokuar fatin e tij.
Presidenti sirian e paraqet veten sikur po lufton terroristë dhe nuk ka dyshim që mes kryengritësve ka shumë ekstremistë që janë të rrezikshëm për Sirinë, rajonin dhe vendet nga kanë shkuar. Po ekstremistët nuk krijohen nga asgjëja, ata janë veç të tjerash, prodhim i diktaturave dhe shtypjeve çnjerëzore të njerëzve si Asadi. Përkundrazi, duke rrëzuar një diktator si ai Sirisë i jepet mundësia të krijojë një shoqëri ku konkurrojnë ide të ndryshme. Është ofenduese që një popull me aq histori e tradita të stigmatizohet si një masë ekstremistësh. Cila shoqëri ku mbyten gra e fëmijë nuk do të ketë kushte për të prodhuar ekstremistë.
Hyn apo nuk hyn në luftë Perëndimi, janë apo nuk janë ekstremistë ata që luftojnë kundër Asadit, u përdorën apo jo vërtet armë kimike në rrethinat e Damaskut; sido që të jetë e vërteta, ajo nuk e ndryshon faktin që diktatori sirian është një shtypës i popullit të tij, një relike e një kohe tjetër kur një familje mund të jetonte brez pas brezi në fuqi e në pasuri ndërsa një komb i tërë shtrydhet në shërbim të saj.
Këto kohë po ikin përgjithmonë edhe në Lindjen e Mesme. Megjithë zig-zaget e trajektores të historisë, e ardhmja nuk u përket njerëzve si ai.
Siria është sot një vend i shkatërruar dhe i djegur, me populli të gjymtuar, të arratisur, me tregje e monumente të shkatërruara me gërmadha, tym e flakë. Këto të gjitha mund të ishin shmangur, nëse Asadi do të lejonte sado pak një dritare për ndryshime politike. Po duke refuzuar të kufizojë pushtetin absolut të familjes së tij, ai preferoi të jetojë më mirë në një vend të shkatërruar nga lufta ku të jetë përsëri “president” se sa në një vend normal e të begatë, ku do të duhej të merrte vendime të përbashkëta. Kukulla e zgjebosur e Rusisë, në brigjet e Mesdheut, mund të tallet sa të dojë se pse nuk po guxojnë ta sulmojnë. Pushteti që gëzonte dikur nuk do t’i kthehet kurrë më. Ai e ka humbur betejën me historinë dhe askush nuk do ta lakmonte pozitën e tij. Sikur të pushonte vetëm pak së foluri atëhere kur duhej të heshtte, do të mund të dëgjonte se si koha e tij po i afrohet pashmangshmërisht fundit: tik-tak, tik-tak, tik-tak…
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn