als_Latn uzn_Latn dik_Latn
Pasuria dhe varfëriaPostuar tek: Të Ecurit Me Perëndinë
Por atje ishte njĂ« njeri i pasur, qĂ« vishej me tĂ« purpurta dhe me rroba tĂ« çmueshme prej liri dhe pĂ«r ditĂ« e kalonte shkĂ«lqyeshĂ«m. Atje ishte edhe njĂ« lypĂ«s, i quajtur Llazar, qĂ« rrinte para derĂ«s sĂ« tij, dhe trupin e kishte plot me plagĂ« tĂ« pezmatuara, dhe dĂ«shironte tĂ« ngopej me thĂ«rrimet qĂ« binin nga tryeza e pasanikut; madje edhe qentĂ« vinin e ia lĂ«pinin plagĂ«t. Por ndodhi qĂ« lypĂ«si vdiq dhe engjĂ«jt e çuan nĂ« gji tĂ« Abrahamit; vdiq edhe pasaniku dhe e varrosĂ«n. Dhe, duke pasur mundime nĂ« ferr, i çoi sytĂ« dhe pa nga larg Abrahamin dhe Llazarin nĂ« gji tĂ« tij. – Lluka 16:19-23.
Shumë lexues të Biblës janë familjarizuar me shëmbëlltyrën e pasanikut dhe Llazarit. Është e paharrueshme. Kjo histori përshkruhet aq qartë sa që na duket sikur jemi të pranishëm në të. Por është tjetër gjë të admirosh këtë histori, dhe tjetër gjë të mësosh aplikimin shpirtëror. Me mijëra njerëz e dinë përmendësh këtë shëmbëlltyrë por kurrë mendojnë sesi aplikohet në jetën e tyre. Ju kërkoj të konsideroni mësimet më të rëndësishme të kësaj shëmbëlltyre. Unë do konsideroj vetëm citimin e mësipërm. Fryma e Shenjtë i vulostë këto të vërteta në shpirtrat tanë!
1. Perëndia lejon situata të ndryshme për njerëz të ndryshëm
Çfarë kontrasti që ka midis dy njerëzve në shëmbëlltyrë! Zoti Jezus na tregon për një pasanik dhe një të varfër. Njëri ka shumë të mira nga kjo botë; tjetri nuk ka asgjë. Të dy janë pasardhës të Adamit; të dy i përkasin familjes njerëzore; të dy jetojnë në të njëjtin vend nën të njëjtën qeveri. Por sa të ndryshme janë kushtet e tyre!
Duhet tĂ« tregohemi tĂ« kujdesshĂ«m se mos mĂ«sojmĂ« nga shĂ«mbĂ«lltyra gjĂ«ra qĂ« s’janĂ« pĂ«r mĂ«sim. TĂ« pasurit nuk janĂ« tĂ« gjithĂ« njerĂ«z tĂ« kĂ«qij, dhe jo çdo i pasur do shkojĂ« nĂ« ferr. Gjithashtu, jo tĂ« gjithĂ« tĂ« varfĂ«rit janĂ« njerĂ«z tĂ« mirĂ«, dhe jo tĂ« gjithĂ« do shkojnĂ« nĂ« parajsĂ«. Nuk Ă«shtĂ« mĂ«kat as tĂ« jesh i pasur e as tĂ« jesh i varfĂ«r. Zoti Jezus nuk lavdĂ«ron apo qorton kushtet e asnjĂ«rit prej tyre. Ai vetĂ«m po pĂ«rshkruan gjĂ«rat siç zakonisht janĂ« nĂ« botĂ«, e qĂ« ne duhet tĂ« presim se do tĂ« jenĂ«.
Do ishte tepĂ«r e mirĂ«pritur nĂ«se u mĂ«sojmĂ« njerĂ«zve se tĂ« gjithĂ« njerĂ«zit duhet te jenĂ« tĂ« barabartĂ«, por pĂ«r aq kohĂ« sa kjo botĂ« nuk e ndryshon gjendjen e saj, kjo gjĂ« s’do ndodhĂ« kurrĂ«. PĂ«r aq kohĂ« sa ka disa tĂ« mençur e disa budallenj, disa tĂ« fortĂ« e disa tĂ« dobĂ«t, disa tĂ« shĂ«ndoshĂ« e disa tĂ« sĂ«murĂ«, disa tepĂ«r punĂ«torĂ« e disa dembela, tĂ« gjitha kĂ«to sĂ« bashku me faktorĂ« tĂ« tjerĂ«, bĂ«jnĂ« qĂ« tĂ« ketĂ« gjithmonĂ« disa tĂ« pasur e disa tĂ« varfĂ«r. Gjersa mĂ«kati tĂ« flaket tutje nga bota, dhe zemrat e njerĂ«zve tĂ« bĂ«hen tĂ« reja e tĂ« shenjta, nuk do ketĂ« kurrĂ« lumturi dhe barazi universale. AsnjĂ« qeveri, edukim, apo politikĂ« nuk do mund ta bĂ«jĂ« njĂ« gjĂ« tĂ« tillĂ«.
Kjo nuk do tĂ« thotĂ« qĂ« s’duhet tĂ« ndihmojmĂ« tĂ« varfĂ«rit apo tĂ« ndryshojmĂ« gjĂ«rat. Por duhet tĂ« kuptojmĂ« qĂ« deri kur Zoti Jezus tĂ« vijĂ« pĂ«rsĂ«ri, do ketĂ« gjithmonĂ« tĂ« pasur dhe tĂ« varfĂ«r nĂ« botĂ«.
2. Pozicioni i një njeriu në botë nuk është provë për pozicionin e tij shpirtëror
ShumĂ« njerĂ«z do e quanin pozicionin e njeriut tĂ« pasur, tepĂ«r ideal. Me sa duket ai paskish pasur çdo gjĂ« qĂ« zemra e tij dĂ«shironte. Por e vĂ«rteta Ă«shtĂ« se ai pasanik ishte jashtĂ«zakonisht i varfĂ«r. Kur gjĂ«rat e mira tĂ« kĂ«saj jete iu morĂ«n, ai nuk kish asgjĂ« ç’tĂ« merrte me vete nĂ« botĂ«n tjetĂ«r. Ai kishte pasuri nĂ« tokĂ«, por asnjĂ« thesar nĂ« qiell. Ai kishte rroba tĂ« bukura, por jo veshjen e drejtĂ«sisĂ«. KishtĂ« miq nĂ« tokĂ«, por asnjĂ« Mik apo Avokat nĂ« tĂ« djathĂ« tĂ« PerĂ«ndisĂ«. Ai kurrĂ« nuk hĂ«ngri nga buka e jetĂ«s, dhe kur la shtĂ«pinĂ« e mrekullueshme prapa, nuk kishte shtĂ«pi pĂ«r tĂ« nĂ« parajsĂ«. “Pasuria” e tij nuk ishte pasuri e vĂ«rtetĂ«, sepse ai ishte pa Krishtin, pa besim, pa falje e shenjtĂ«ri. Kur ai vdiq ai vajti nĂ« ferr, nĂ« tĂ« vertetĂ« ishte tepĂ«r i varfĂ«r.
Nga ana tjetĂ«r, Llazari nuk kishte asgjĂ« nga kjo botĂ«. Ă«shtĂ« tepĂ«r e vĂ«shtirĂ« tĂ« imagjinohet njĂ« situatĂ« kaq e varfĂ«r – dhe e mjerĂ«. Por nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ«, Llazari ishte i pasur. Ai ishte fĂ«mijĂ« i PerĂ«ndisĂ«, me trashĂ«gimi nĂ« qiell. Pasuria e tij ishte e pĂ«rjetshme dhe e vĂ«rtetĂ«. Ai kishte veshjen mĂ« tĂ« bukur – drejtĂ«sinĂ« e Krishtit. Kishte mikun mĂ« tĂ« mirĂ« – vetĂ« PerĂ«ndinĂ«. PĂ«rsa i pĂ«rket ushqimit, ai ushqehej me bukĂ«n e jetĂ«s. KĂ«to gjĂ«ra i kishte pĂ«rgjithmonĂ« – nĂ« vdekje dhe nĂ« jetĂ«. Llazari nuk ishte i varfĂ«r, por nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« ishte i pasur.
Siç e shikoni pra, ne duhet t’i masim njerĂ«zit sipas standardit tĂ« PerĂ«ndisĂ«, dhe jo sipas standardeve tĂ« kĂ«saj bote. NjĂ« lypsar i kthyer nĂ« besim Ă«shtĂ« mĂ« i nderuar nĂ« sytĂ« e PerĂ«ndisĂ« sesa njĂ« President apo Kryeminister i pakthyer. NjĂ« njeri mund tĂ« jetĂ« i madh dhe i admiruar pĂ«r njĂ« farĂ« kohe, por mĂ« pas tĂ« pĂ«rjetojĂ« errĂ«sirĂ«n dhĂ« mjerimin e pĂ«rjetshĂ«m. Dikush tjetĂ«r mund tĂ« jetĂ« i injoruar nĂ« kĂ«tĂ« jetĂ«, por ai kalon pĂ«rjetĂ«sinĂ« nĂ« lavdi me Krishtin. Pasuria dhe lavdia e botĂ«s nuk janĂ« provĂ« e favorit tĂ« PerĂ«ndisĂ«. Shpesh kĂ«to janĂ« kurth dhe pengesĂ« pĂ«r shpirtin e njeriut, duke e nxitur tĂ« dojĂ« botĂ«n dhe tĂ« harrojĂ« PerĂ«ndinĂ«. VarfĂ«ria dhe sprovat nuk janĂ« provĂ« e zemĂ«rimit tĂ« PerĂ«ndisĂ«. Shpesh kĂ«to janĂ« bekime tĂ« maskuara, tĂ« dĂ«rguara nĂ« dashuri dhe mençuri pĂ«r tĂ« ‘zvjerdhur’ njeriun nga bota dhe pĂ«r ta mĂ«suar atĂ« tĂ« vendosĂ« zemrĂ«n nĂ« gjĂ«rat qiellore. DĂ«rgohen pĂ«r t’i treguar mĂ«katarit zemrĂ«n e tij dhe pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« popullin e PerĂ«ndisĂ« tĂ« frytshĂ«m nĂ« vepra tĂ« mira.
NjĂ« nga sekretet e mĂ«dha tĂ« lumturisĂ« nĂ« kĂ«tĂ« jetĂ« Ă«shtĂ« tĂ« paturit e njĂ« shpirti tĂ« kĂ«naqur. KĂ«rko çdo ditĂ« tĂ« kuptosh qĂ« kjo jetĂ« nuk Ă«shtĂ« vendi i shpĂ«rblimit. Kur dita e gjykimit do tĂ« vijĂ« qĂ« tĂ« gjitha do tĂ« drejtohen. VetĂ«m atĂ«herĂ« do bĂ«het qartĂ« se ç’ndryshim tĂ« madh ka midis atyre qĂ« i shĂ«rbejnĂ« dhe qĂ« nuk i shĂ«rbejnĂ« PerĂ«ndisĂ«.
3. I pasuri dhe i varfëri, të dy përfundojnë në varr
NdonĂ«se janĂ« kaq tĂ« ndryshĂ«m nĂ« jetĂ«, si Llazari ashtu dhe pasaniku kanĂ« tĂ« njĂ«jtin fat. TĂ« dy vdesin. Ky Ă«shtĂ« fati i çdo njeriu, dhe fati yt, vetĂ«m nĂ«se Zoti Jezus nuk do kthehet pĂ«rpara nĂ« lavdi. Vdekja Ă«shtĂ« njĂ« armik i madh qĂ« askush s’mund ta mposhtĂ«. Nuk kursen askĂ«nd, e nuk respekton askĂ«nd. Nuk pret pĂ«r ty kur tĂ« jesh gati . Vjen nĂ« orĂ«n e caktuar nga PerĂ«ndia.
I gjithë njerëzimi e di këtë fakt, por shumica prej tyre nuk e quan realitet. Nëse do bënin një gjë të tillë, do vepronin sipas tij. ǒbudallallëk është të vësh zemrën në këtë botë që po vdes dhe në ngushëllimet e shkurtra të saj, dhe të humbasësh jetë të përjetshme!
4. Shpirti i një besimtari është tepër i çmuar në sytë e Perëndisë
Sa i çmuar është shpirti i një besimtari në sytë e Perëndisë! Pasaniku vdiq dhe u varros. Ndoshta kishte një varrim të mrekullueshëm, por gjëja tjetër që lexojmë është se ai ishte nën torturën e përjetshme. Llazari padyshim nuk kishte një varrim të shkëlqyer, por u mor nga engjëjt në një vend pushimi në gji të Abrahamit. Kjo pjesë e shëmbëlltyrës na ndihmon që ta kuptojmë marrëdhënien midis besimtarëve dhe Perëndisë Atit të tyre. Ai tregon kujdesin që Mbreti i mbretërve u jep dishepujve më të vegjël dhe të ulët të Krishtit.
Askush nuk ka miq dhe ndihmues sa një besimtar. Engjëjt gëzojnë kur ai lind sërish, e mbrojnë në botë, kujdesen për shpirtin e tij pas vdekjes dhe e shpien të sigurt në shtëpi. Ndonëse ai mund ta konsiderojë veten të keq e të ulët, por ja për besimtarin më të ulët dhe më të varfër kujdeset vetë Ati i tij në qiell, me një kujdesje që zor se mund ta kuptojmë. Zoti është bërë Bariu i tij, që atij të mos i mungojë asnjë gjë (Psalmi 23:1).
Kur njĂ« njeri pranon Krishtin me sinqeritet, ai ka tĂ« gjitha pĂ«rfitimet e njĂ« beslidhjeje tĂ« sigurt dhe tĂ« vendosur. TĂ« gjitha mĂ«katet i janĂ« falur dhe zemra i Ă«shtĂ« ripĂ«rtĂ«rirĂ«. Krishti do durojĂ« paditurinĂ« e tij dhe do i mĂ«sojĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ«n. Krishti do jetĂ« mĂ« tĂ« nĂ« çdo kohĂ«. AsgjĂ« s’do e lĂ«ndojĂ« atĂ« pa lejen e PerĂ«ndisĂ«. Cilido qĂ« pĂ«rndjek atĂ« do pĂ«rndjekĂ« vetĂ« Krishtin (Veprat 26:15). TĂ« gjitha sprovat kontrollohen me urtĂ«si; tĂ« gjitha gjĂ«rat bashkĂ«veprojnĂ« pĂ«r tĂ« mirĂ« tĂ« tij. Dhe kur puna e tij tĂ« jetĂ« pĂ«rfunduar, engjĂ«jt e PerĂ«ndisĂ« do e marrin nĂ« krahĂ« e do e shpien me lavdi nĂ« shtĂ«pinĂ« e tij qiellore.
Lexues kristian, ju nuk jeni në dijeni të bollëkut të privilegjeve dhe zotërimeve. Mësoni si të jëtoni më shumë me anë të bësimit. Madje që tani, mësoni rreth thesarit të madh që ju pret në Krishtin.
5. Egoizmi është mëkat i rrezikshëm dhe shkatërrues për shpirtin
Së fundi, dua që të vëreni se sa i rrezikshëm dhe shkatërrues është mëkati i egoizmit. Nuk kishte asgjë mëkatare në jetën e jashtme të pasanikut. Ai nuk ishte vrasës, hajdut, kurorëshkelës apo gënjeshtar. Por ja që ai përfundoi në vendin e mundimit. Sigurisht që ka mësime që duhet të marrim prej kësaj.
1. Duhet tĂ« ruhemi nga rreziku i tĂ« jetuarit vetĂ«m pĂ«r veten. Nuk mjafton vetĂ«m tĂ« themi, “UnĂ« jetoj njĂ« jetĂ« tĂ« rregullt, bĂ«j detyrĂ«n time nĂ« çdo fushĂ« tĂ« jetĂ«s”. Pyetja Ă«shtĂ«, a jeni ju duke jetuar pĂ«r veten apo pĂ«r Krishtin? Cili Ă«shtĂ« motivi dhe qĂ«llimi yt nĂ« jetĂ«? A ke mohuar jetĂ«n tĂ«nde dhe jeton vetĂ«m pĂ«r atĂ« qĂ« vdiq pĂ«r ty? (Shih tek 2 Korintasit 5:15.) NĂ«se je si pasaniku qĂ« jetonte vetĂ«m pĂ«r vete, atĂ«herĂ« jeni i humbur.
2. Duhet tĂ« ruhemi nga rreziku i tĂ« mos bĂ«rit atĂ« qĂ« duhet tĂ« bĂ«jmĂ«. Pasaniku nuk vajti nĂ« ferr pĂ«r çfarĂ« ai bĂ«ri, por pĂ«r çfarĂ« ai nuk bĂ«ri. Ai thjesht e la Llazarin tek dera. NĂ« ditĂ«n e gjykimit Krishti do u thotĂ« shumĂ« njerĂ«zve, Pata uri dhe nuk mĂ« dhatĂ« pĂ«r tĂ« ngrĂ«nĂ«, pata etje dhe nuk mĂ« dhatĂ« pĂ«r tĂ« pirĂ«; isha i huaj nuk mĂ« pritĂ«t…. (Mateu 25:42,43)
3. Duhet tĂ« mĂ«sojmĂ« qĂ« pasuritĂ« sjellin me vete rreziqe tĂ« veçanta. ShumĂ« njerĂ«z kalojnĂ« jetĂ«n nĂ« kĂ«rkim tĂ« pasurisĂ«, por pasuritĂ« sjellin njĂ« rrezik tĂ« madh shpirtĂ«ror. Ato kanĂ« tendencĂ« ta ngurtĂ«sojnĂ« shpirtin, t’ua mbyllin sytĂ« punĂ«ve tĂ« besimit dhe tĂ« na ndihmojnĂ« ta harrojmĂ« PerĂ«ndinĂ«. Jezusi thotĂ«: Sa vĂ«shtirĂ« Ă«shtĂ« pĂ«r ata qĂ« kanĂ« pasuri tĂ« hyjnĂ« nĂ« mbretĂ«rinĂ« e PerĂ«ndisĂ«! (Mark 10:23)
Duhet tĂ« ruhemi sidomos nga egoizmi, nĂ« kĂ«to ditĂ« tĂ« fundit. NĂ« ditĂ«t e fundit do tĂ« vijnĂ« kohĂ« tĂ« vĂ«shtira, sepse njerĂ«zit do jenĂ« egoistĂ«, lakmues parash (2 Timoteu 3:1,2) ShumĂ« njerĂ«z tĂ« pasur nuk japin aspak, ose shumĂ« pak nga pasuria e tyre e madhe. Por Bibla thotĂ« shumĂ« gjĂ«ra kundĂ«r egoizmit dhe dashurisĂ« pĂ«r paranĂ«. Lexo shĂ«mbĂ«lltyrĂ«n qĂ« Jezusi tregoi rreth pasanikut budalla qĂ« kishte shumĂ« pasuri por “nuk ishte i pasur pĂ«rpara syve tĂ« PerĂ«ndisĂ«” tek Lluka 12:16-21.
A ke para? Atëherë kini kujdes dhe ruhuni nga kopracia (Lluka 12:15). Pa dyshim që ju mund të shpëtoheni, sepse Abrahami, Jobi dhe Davidi ishin njerëz të pasur. Por mendo rreth rrezikut tuaj. Mbaj mend që paraja është një shërbëtor i mirë por një padron i keq.
A ke pak para, ose aspak? Mos i ki zili ato qĂ« janĂ« mĂ« tĂ« pasur se ty. Ki mĂ«shirĂ« pĂ«r ta e lutu pĂ«r ta, e mos u nxito t’i gjykosh. Ndoshta vetĂ« ti nuk do tĂ« bĂ«je mĂ« mirĂ«. Mbaj mend qĂ« Ă«shtĂ« dashuria pĂ«r paranĂ« e cila Ă«shtĂ« burimi i çdo lloji tĂ« keqe, e qĂ« mund ta duash paranĂ« edhe pa e patur atĂ«. Mos mendoni se duke qenĂ« tĂ« varfĂ«r jeni tĂ« shpĂ«tuar. Llazari nuk shkoi nĂ« parajsĂ« sepse ishte i varfĂ«r, por sepse ai kishte Krishtin.
A dĂ«shiron tĂ« dish ilaçin pĂ«r egoizmin? S’Ă«shtĂ« asgjĂ« tjetĂ«r veç njohurisĂ« sĂ« vĂ«rtetĂ« tĂ« dashurisĂ« sĂ« Krishtit. Duhet tĂ« dini situatĂ«n tuaj mĂ«katare, pĂ«rjetoni fuqinĂ« e gjakut tĂ« Krishtit qĂ« tĂ« shĂ«ron, shijoni paqen me PerĂ«ndinĂ« pĂ«rmes Krishtit dhe ndieni dashurinĂ« e PerĂ«ndisĂ« nĂ« zemrĂ«n tuaj. MĂ« pas, pasi tĂ« dini sesa borxhli jeni ndaj Krishtit, do kuptoni qĂ« asgjĂ« nuk Ă«shtĂ« tepĂ«r e madhe pĂ«r ta dhĂ«nĂ« pĂ«r tĂ«. Egoizmi mund tĂ« fshihet nga natyra e mirĂ«, dashuria pĂ«r lĂ«vdatat, ose idetĂ« e gabura pĂ«r vetĂ«-mohimin. Por vetĂ«m dashuria e Krishtit do e ndryshojĂ« dhe do ju udhĂ«heqĂ« tĂ« jetoni e tĂ« punoni pĂ«r tĂ«.
PĂ«rfundimi
Më lejoni ta mbyll me tri fjalë praktike.
1. Ju nxis tĂ« analizoni veten. ÇfarĂ« po bĂ«ni? Ku po shkoni? Ku do pĂ«rfundoni pas vdekjes? KĂ«to janĂ« pyetje serioze, lutem qĂ« Fryma e ShenjtĂ« t’i udhĂ«heqĂ« shumĂ« njerĂ«z t’i bĂ«jnĂ« kĂ«to pyetje!
2. I ftoj të gjithë ata që duan të shpëtohen të shkojnë menjëherë tek Jezus Krishti. Kërkoni Zotin ndërsa mund të gjendet (Isaia 55:6). Ai pranon mëkatarët (Lluka 15:2). Një ditë do jetë tepër vonë, ashtu siç zbuloi ai njeriu i pasur.
3. U bĂ«j thirrje kristianĂ«ve tĂ« japin me gjithĂ« zemĂ«r nĂ« çdo projekt bamirĂ«sie dhe mĂ«shire. Nuk mund t’i ruani paratĂ« pĂ«r gjithmonĂ«, dhe njĂ« ditĂ« do jepni llogari se çfarĂ« keni bĂ«rĂ« me to. Nuk them qĂ« duhet tĂ« jepni gjithçka qĂ« keni, apo tĂ« neglizhoni punĂ«n dhe familjen. Ne duhet tĂ« punojmĂ« shumĂ« e tĂ« sigurojmĂ« pĂ«r ata qĂ« varen nga ne. Duhet tĂ« mendojmĂ« gjithmonĂ« sesi tĂ« bĂ«jmĂ« sa mĂ« shumĂ« tĂ« mirĂ«n me paratĂ« tona nĂ« kĂ«tĂ« jetĂ« tĂ« shkurtĂ«r. A mund tĂ« shpenzojmĂ« mĂ« pak pĂ«r veten tonĂ« e mĂ« shumĂ« pĂ«r tĂ« tjerĂ«t? Mbani mend se shpirtĂ«risht ishim si Llazari. Shtriheshim tĂ« sĂ«murĂ«, tĂ« pashpresĂ« e tĂ« uritur pĂ«rpara dyerve tĂ« parajsĂ«s gjersa Jezusi erdhi e na shpĂ«toi. Ai bĂ«ri tĂ« mirĂ«n, dhe vdiq nĂ« kryq tĂ« na shpĂ«tojĂ«. Le tĂ« bĂ«hemi si ai e t’u bĂ«jmĂ« tĂ« mirĂ«n tĂ« tjerĂ«ve.
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn