als_Latn dik_Latn sag_Latn
Xheni: Dikur heshta dhe u ndjeva vetëm por pastaj mësova të mos hesht më...
“Kurrë mos dyshoni në aftësinë e një grupi të vogël dhe të devotshëm njërëzish për të ndryshuar botën. Në të vërtetë, bota vetëm kështu mund të ndryshohet”...
2013-03-02
Kategoria: Opinione dhe Intervista
“Kurrë mos dyshoni në aftësinë e një grupi të vogël dhe të devotshëm njërëzish për të ndryshuar botën. Në të vërtetë, bota vetëm kështu mund të ndryshohet”.
Katër vite më parë nuk e mendoja kurrë që një ditë do të bëhesha aktiviste për të drejtat e komunitetit LGBT. Në moshën 7-vjecare fillova të kuptoja që kishte diçka ndryshe në mënyrën si perceptoja marrëdhëniet me femrat.
Më pëlqente të kaloja kohën me vajza më të mëdhaja në moshë, ndjeja emocion sa herë ndonjëra prej tyre më kushtonte vëmendje duke qenë se isha një camarroke e vockël që i sillej gjithë kohën nëpër këmbë.
Gjithësesi në atë moshë nuk arrija të kuptoja domethënien e ndjesive që provoja. Gjatë adoleshencës kur vajzat e tjera flisnin rreth djemve dhe ëndrrave të tyre për princin e kaltër unë i hidhja sytë fshehurazi ndonjë femre tërheqëse dhe nuk flisja me askënd për atë çka ndjeja.
Ndryshe nga vitet e fëmijërisë kur nuk mund t’i jepja formë ose emër asaj ç’ka ndjeja sa herë isha pranë një femre që më pëlqente, në moshën e adoleshencës u ndërgjegjësova që shoqëria kishte menduar t’i jepte një emër këtyre ndjenjave që unë isha përpjekur ti kuptoja për vite me rradhë.
Kuptova që njerëzit që ndjejnë tërheqje sentimentale ose seksuale për dikë të seksit të njëjtë perceptohen si të sëmurë dhe sëmundja e tyre quhet homoseksualizëm. Një sëmundje e turpshme dhe mbi të gjitha personi i infektuar prej saj duhet të vuajë fatin e tij në heshtje, përndryshe të tjerët do marrin masa duke e izloluar, dënuar, përçmuar ose kuruar nga kjo sëmundje.
E trembur nga ky fakt mësova të heshtja dhe fillova të mendoja që isha e vetme. Vite më vonë kuptova që gjatë kësaj moshe shumë nga ne mendojnë që janë të vetmit dhe kjo nuk kishte qenë vetëm tragjedia ime, por tragjedia e një komuniteti të tërë. Për herë të parë vendosa të flisja me mikun tim të ngushtë, gjatë vitit të tretë të gjimnazit. Me të kaloja pjesën më të madhe të pasditeve dhe flisnim për gjithçka, një pjesë të madhe të kohës dhe për vajzat.
Kisha kohë që doja t’i tregoja por më stepte gjithmonë frika që mund ta humbisja pasi të njihte të vërtetën. Reagimin e tij e kujtoj gjithmonë duke qeshur. Më dëgjoi me vëmëndje dhe më tha që e kishte ditur gjithmonë që mua më pëlqenin femrat, thjesht kishte pritur që unë të ndjehesha gati për t’ia thënë. Në atë moment mu duk sikur lashë pas një peshë të madhe, sikur zgidha një nyje të lidhur në grykë. Një ndjesi të tillë do ta rijetoja vetëm vite më pas, kur prindërit e mi morën vesh rreth ndjenjave të mia për femrat. Siç e përmenda dhe më lart, dhe pse e jetoja lirshëm orientimin tim seksual nuk kisha menduar kurrë që një ditë do sfidoja frikën e të dalurit hapur në familje dhe publikisht, e aq me pak mendoja që do të përfshihesha në aktivizëm. I trembesha gjithmonë faktit që nëse familja do ta merrtë vesh të fshehtën time do më braktisnin, përçmonin, nuk do më donin më si më parë. E dija që do ta përjetonin si zhgënjimin dhe turpin më të madh atë çka për mua ishte ndjenja më e natyrshme dhe e mundshme. Ky mendim më krijonte një ngërç në kraharor dhe kokë sa herë mendoja të ndërmerrja atë hap.
Në këtë periudhë u njoha me Mindin dhe Melisën një çift lesbikesh amerikane që jetonin në Shqipëri bashkë me djalin e tyre 4 vjeçar, prej 2 vjetësh. Mindi kishte një përvojë 14 vjeçare pune me komunitetin LGBT në Amerikë. Duke qënë se në ato vite nuk kishte asnjë organizim në lidhje me çështjet LGBT në Shqipëri, filluam të diskutonim rreth mundësisë së zhvillimit të disa aktiviteteve që do ndihmonin pjestarë të komunitetit të mblidheshin dhe të diskutonin rreth problemeve të tyre.
Bashkë me një grup të vogël vajzash nga komuniteti dhe dy miqtë tanë që kishin drejtuar një nga organizatat e para LGBT në Shqipëri mblidheshim çdo javë në shtëpinë e Mindit dhe Melisës, ku dhe vendosëm të hapnim një grup në facebook të cilin e quajtëm “Aleanca Kundër Diskriminimit LGBT”. Atëherë, asnjëri prej nesh nuk mendoi që jetët tona dhe të shumë personave të tjerë do të merrnin një tjetër drejtim me nisjen e këtij grupi. Pjesa më e madhe prej nesh nuk kishin eksperiencë në aktivizëm, ishim thjesht një grup të rinjsh që donim të thyenim burgun e frikës, në të cilin kishim jetuar prej vitesh dhe të ndryshonim realitetin në të cilin jetonim.
Donim t’i jepnim fund frikës, vetmisë dhe izolimit që ne dhe shumë të tjerë si ne vuanin çdo ditë. Në bashkëpunim me organizatën e grave “Qëndra në Dobi të Gruas” filluam të zhvillonim në ambjentet e tyre grupe diskutimi dhe festa që ndihmonin komunitetin të kishtë një vend, në të cilin të ndjeheshin të lirë për të qenë vetvetja, të paktën dy orë në javë. Bashkë me gocat dhe çunat e guximshëm të Aleancës LGBT përgatisnim postera rreth homofobisë në format A4 dhe i shpërndanim rrugëve të Tiranës, gjatë natës, nga frika e ndonjë sulmi. Pas aksionit të parë të posterave kuptova se çdo të thotë të kesh një qëllim në jetë, i cili shkon përtej teje dhe frikës tënde.
Filluam të jepnim intervista me fytyrë të mbuluar në median televizive dhe të shkruar. Në shkurt të 2010 së bashku me Mindin dhe një aktiviste tjetër të Aleancës morëm pjesë në një emision që titullohej “Kur femrat dashurojnë femra”. Ramë dakord me drejtuesit e emisionit që intervistën ta jepnim me fytyrë të mbuluar dhe zëri do të na ndryshohej. Zërin nuk na e ndryshuan gjatë emisionit dhe ishim lehtësisht të identifikueshme për personat që na njihnin. Ishte pikërisht ky momenti kur prindërit e mi zbuluan të vërtetën të cilën u mbaja të fshehur.
Ne atë moment për mua morën fund gënjeshtrat dhe përsiatjet e një jete të dyfishtë, ndërsa ata zbuluan një të vërtetë të cilën ndonjëherë mendoj që nuk do kishin dashur ta zbulonin kurrë. Ditët dhe muajt në vazhdim ishin të vështirë për secilin prej nesh. E vetmja gjë që më lumturonte ishte fakti që frika ime më e madhe, humbja e dashurisë së tyre, nuk u konkretizua kurrë. Mësuam të bashkëjetojmë me ndryshimet e njëri tjetrit, edhe pse e di që për ato nuk ishte dhe nuk është aspak e lehtë përballja me realitetin në të cilin u duhet të jetojnë. Në momentin që bëra “coming out” në publik, në mars të këtij viti, në front të parë të betejës time nuk u gjenda më vetëm unë por dhe familja ime. Ata për mua janë heronj që në heshtje, përmes dashurisë, përkushtimit dhe forcës së tyre më kanë dhënë mua forcën për të përballur sfidat e këtyre viteve, për të ndryshuar realitetin për personat si unë dhe familjet tona.
als_Latn als_Latn unk als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn