als_Latn dik_Latn sag_Latn
Në një shoqëri në tranzicion, ashtu çfarë është kjo e jona, përkundër arritjeve dhe pjekurisë në shumë aspekte, shpeshherë ndodhë, qoftë nga mosdija por qoftë edhe nga dëshira e tepruar për të qenë në qendër të vëmendjes së opinionit publik, të paraqiten edhe lëshime të paqëllimshme apo të qëllimshme, nga më të ndryshmet. Dhe, nuk ka asgjë të keqe edhe kur ndodhin lëshime të karakterit të paqëllimshëm apo të rastit.
Fatkeqësia është kur gabimet apo lëshimet janë pjesë e punës ditore dhe sistematike, nga- se, si të tilla ato pastaj kalojnë në shprehi.
Fatkeqësia është edhe më e madhe kur gabimet apo lëshimet e qëllimshme bëhen nga persona përgjegjës, qeveri komunale apo udhëheqje komunale, në organizime të ndryshme zyrtare.
Njëra nga to është ajo e organizuar nga udhëheqja komunale e Vitisë, me rastin e përurimit të bustit të ish-diplomatit amerikan Richard Holbrooke, më 27 nëntor të këtij viti.
Në këtë kontekst, hapin për vendosjen e bustit të ish diplomatit amerikan në qytetin e Vitisë duhet vlerësuar, pa asnjë rezervë.
Në këtë shkrim nuk do të flasim më gjatë për kontributin dhe ndihmën e gjithanshme të faktorit ndërkombëtar, e në veçanti të SHBA-së, në çlirimin e Kosovës. Kjo është një çështje shumë e qartë dhe së këndejmi nuk është e rastit që tanimë populli dhe shteti i Kosovës është në një partneritet më të besueshëm me SHBA-në, që nga ekzistimi i tij.
Në fokus të këtij shkrimi, do të vë në spikamë mënyrën se si udhëheqja komunale e Vitisë, me rastin e organizimit të seancës solemne dhe përurimit të bustit të Richard Holbrooke, nuk e përfilli dhe nuk e vlerësoi si duhet, faktorin vendimtar – UÇK-në, dhe rolin e saj prijatar për çlirimin e Kosovës.
Çështja e parë që duhet ditur udhëheqja komunale e Vitisë, dhe jo vetëm ajo, ka të bëjë me faktin se pa mobilizimin e bijve dhe bijave më të mira të Kombit, për t’ia kthyer pushkën falangës serbe në Kosovë, pas viteve të një okupimi klasik të Kosovës, i cili kishte kulmuar me marrjen edhe të pak asaj autonomie që kishte Kosova, si dhe pa betejat e zhvilluara nga UÇK-ja, nuk do të ndodhte intensifikimi dhe vendosmëria e faktorit ndërkombëtar dhe as e SHBA-së, për të futur në funksion sulmet ajrore të NATO-s.
Populli i Kosovës e kishte zgjedhur udhëheqjen e vet të atëhershme (pas viteve 1990) për ta hequr Kosovën një herë e përgjithmonë nga okupatori sllav.
Një popull i okupuar dhe liridashës, e në rastin e Kosovës, as populli shqiptar i saj, nuk do ta zgjedhte asnjëherë dhe asnjë lider për të vazhduar jetën nën okupim, pas shumë e shumë dekadave siç është rasti me sundimin serb në Kosovë.
Kjo, aq më tepër kur vazhdimi i politikës paqësore, me kalimin e kohës, sa vinte e bëhej gjithnjë më i padenjë, i zbehtë, jo adekuat dhe i pafuqishëm, përballë regjimit okupues të Millosheviqit.
Mjafton këtu të përmendim faktin se, në Konferencën Ndërkombëtare për ish- Jugosllavinë, të mbajtur në Londër, në vitin 1992, përfaqësuesit e Kosovës, jo vetëm që nuk ishin të barabartë, por madje, presidenti i atëhershëm i Kosovës Dr. Ibrahim Rugova, e kishte ndjekur këtë konferencë nëpërmjet ekranit televiziv në hapësirat tjera ku mbahej ajo konferencë. Dhe natyrisht, nuk besoj të ketë, qoftë edhe një njeri, që i ka thënë dhe i thotë vetes shqiptar, se është ndier mirë që presidenti i Kosovës, asokohe, e kishte ndjekur përmes TV-së, një konferencë të tillë.
Dhe fakti tjetër, me të cilin do ta përfundojë këtë pjesë, është se, në Konferencën e Dejtonit (1995), kësaj radhe për dallim nga konferenca e përmendur më lartë, tani Kosova nuk ishte e pranishme, madje as në korridoret e saj.
Në këtë kontekst, do të paraqesë pjesë nga intervista e Dëshmorit të Kombit, Fehmi Lladrovci, dhënë gazetarit britanik David Loyn, e transmetuar në kanalin TV BBC World, në muajin maj 1998, në të cilën thuhet:
“Politika “paqësore” kosovare, e udhëhequr nga Ibrahim Rugova, i cili tash e tetë vjet sillet nëpër zyrat e Evropës dhe të Amerikës, nuk solli gjë konkrete. Nuk ka gjë prej kësaj politike... Nuk i kemi marrë armët në dorë nga dëshira, por kjo është një domosdoshmëri. Pa një organizim të tillë askush nuk do të na dëgjojë, as Evropa, as SHBA-të.”
Vlen të theksohet se në shkencën së Drejtës Ndërkombëtare dallohen: Luftërat e Drejta – të cilat janë të ligjshme, dhe Luftërat Agresive – të cilat janë të paligjshme.
Gjithashtu, duhet thënë edhe këtë se Doktrina e Luftës së Drejtë nuk mbështetet në jodhunën.
Të mos harrojmë, se i deleguari i presidentit Bill Klinton për Kosovën dhe Ballkanin, Richard Holbrooke, ishte diplomati i parë amerikan dhe ndërkombëtar, i cili është takuar publikisht me UÇK-në, pikërisht në kohën kur ajo, nuk ishte e njohur akoma nga shumica e shteteve perëndimore.
Dhe simbolika tjetër po kaq e rëndësishme është se takimi i Holbrooke, në Junik shënon takimin e parë të një diplomati të huaj me pjesëtarë të UÇK-së, të cilët bartnin uniformën e UÇK-së. Më parë diplomatë amerikanë ishin takuar me përfaqësues të UÇK-së, por këta të fundit ishin të veshur në rroba civile.
Të gjithëve na kujtohet Richard Holbrooke, i cili për të nderuar traditën shqiptare, para derës së odës së Junikut kishte zbathur këpucët, ndërsa pranë tij, qëndronte me pushkë në dorë një Ushtar i Lirisë, me uniformë ushtarake dhe me emblemë të UÇK-së, i cili njihej me nofkën, Lum Haxhiu.
Tendenca për ta margjinalizuar apo për të mos e theksuar fare rolin e UÇK-së, në procesin e çlirimit të Kosovës, u vërejt qartë në atë seancë solemne, duke filluar nga kryetari i komunës së Vitisë dhe folës të tjerë.
Nëse kryetari i komunës së Vitisë, në fjalën e tij, me termin luftëtarët e lirisë ka kuptuar ose nënkuptuar ushtarët e UÇK-së, këtë nuk mund ta dimë, por ajo që dihet botërisht është fakti se roli i UÇK-së, është i pazëvendësueshëm, përgjatë gjithë atyre viteve të organizimit të saj, deri në çlirimin përfundimtar të Kosovës.
Habit fakti se, kryetari Haliti, në faktorët që ndikuan në procesin e çlirimit dhe pavarësisë së Kosovës, pasi përmend me të drejtë, politikanë dhe diplomatë ndërkombëtarë, apo siç tha ai, emragjigantë të këtij procesi, në “rangun e tij” bën pjesë edhe Papa Gjon Pali, por nuk përmendi UÇK-në, as Adem Jasharin e as ndonjërin nga kolosët e UÇK-së.
E kur kësaj i shtojmë faktin se Vatikani edhe pas afër 7 viteve të pavarësisë, nuk e ka njohur Republikën e Kosovës, atëherë merreni me mend se sa jothelbësore është kjo.
Një qasje apo tendencë e tillë u vërejt edhe në fjalimin e z. Dom Lush Gjergji, nga Ipeshkvia e Kosovës.
Në fjalën e tij rreth internacionalizimit të çështjes së Kosovës, ai me asnjë fjalë, qoftë edhe të vetme nuk e përmendi fare UÇK-në dhe rolin e saj.
Seancat solemne të komunave, apo qoftë edhe ato të nivelit qendror, nuk mund të shndërrohen në liturgji fetare as për Papa Gjon Palin e Vatikanit e as për Anvar El Sadatin e Egjiptit, pavarësisht faktit (eventual) se ndokush nga ish-anëtarët e Lidhjes së Komunistëve, mbase edhe mund të kenë nostalgji për këtë të fundit.
Do të ishte mirë dhe dinjitoze edhe për udhëheqjen komunale të Vitisë, që në solemnitetin e tillë të shpalos kujtime ndonjëri nga protagonistët e takimit në odën Junikut, ose në takimet e ngjashme.
I kontaktuar përmes telefonit zyrtari përgjegjës i zyrës së zv. ministrit në detyrë, z. Hajdin Abazi, na tha se asnjë thirrje apo ftesë për pjesëmarrje në një takim të tillë, nuk ka pasur nga komuna e Vitisë.
Sidoqoftë, një gjë duhet ta kemi të qartë të gjithë se kushdo që vrapon për ti përvetësuar vlerat e të tjerëve dhe çdo kush që tenton të margjinalizojë ngjarjet dhe faktet historike, do të tregojë, asgjë më shumë dhe asgjë më pak, se sa një ligështi të llojit të vet, të cilën kësaj radhe e shfaqi udhëheqja komunale e Vitisë.
“ Protokolli diplomatik vitias” kishte bërë gabim edhe me vendin e ulëseve të krerëve të komuniteteve fetare dhe të disa mysafirëve.
Ata nuk do të duhej të uleshin në vendin e ekzekutivit komunal, pavarësisht faktit se ishte seancë solemne.
Të orkestruara nga kryetari dhe udhëheqja komunale e Vitisë, seanca solemne vazhdoi me “agjendën diplomatike” dhe me një “risi” në të drejtën diplomatike, pikërisht me atë të “konduktorit diplomatik”.
Ky “epitet” i takoi njëfarë, z. Shefki Hysaj, i cili na vie nga Shqipëria mëmë. Meqë ky, pra Shefki Hysaj, ka një alamet OJQ (organizatë joqeveritare), ku ta dish, mbase ndoshta edhe OQ (organizatë qeveritare), dhe ka simpati për kreun e komunës së Vitisë, ai prodhon dhe shpërndan mirënjohje, ashtu siç shpërndan bileta një konduktor autobusi.
Kësaj radhe ai, pra Shefki Hysaj, përpos për kryetarin e komunës, (që ishte mirënjohja e dytë brenda disa muajve të këtij viti, dhënë nga OJQ-ja / OQ-ja e tij), ai kishte prodhuar një mirënjohje edhe për komunitetin e fshatit Stubëll, fshat ky i banuar me banorë shqiptarë të besimit katolik.
Do të kishte qenë e udhës e mbase edhe korrekte, që kreu i komunës së Vitisë, te Shefkiu nga Shqipëria, ta porosiste edhe një mirënjohje për ndonjërin nga fshatrat shqiptare të besimit mysliman.
Kjo, vërtetë, në mos për asgjë tjetër, atëherë vetëm e vetëm për hir të marrëdhënieve të shkëlqyera ndërfetare, të cilat tradicionalisht kanë ekzistuar dhe ekzistojnë në komunën tonë.
Madje, kësaj radhe, Shefki Hysaj, mbase edhe për çështje kurtuazie, mirënjohjet e tija, është kujdesur që ti sjell në Viti, sepse mirënjohjet edhe ashtu nuk kanë peshë në kuptimin fizik të fjalës, madje ato mund të “prodhohen” kudo, pse jo edhe në Viti.
Gjithkund në botën e civilizuar, dekoratat, mirënjohjet, medaljet dhe shpërblimet e ngjashme merren në selinë e institucionit, i cili i ndan këto mirënjohje.
Maskenballi “diplomatik” vazhdoi edhe me rastin e intonimit të himnit, kur Kola (Sokol Haliti, kryetar i Komunës së Vitisë) dhe Luta (Lutfi Haziri, kryetar i Komunës së Gjilanit), përderisa intonohej himni, zbulonin bustin e diplomatit amerikan dhe duartrokitnin.
Në fund, me kaq u mbyll ky “aktivitet diplomatik” iudhëheqjes komunale të Vitisë.
Por, ajo çka duhet konstatuar me këtë rast është e dhëna se kjo udhëheqje, edhe në solemnitete të tilla shpërfaq qëndrime të njëanshme dhe ngjyrime politike, padituri totale në fushën e Marrëdhënieve Diplomatike, e cila megjithatë paraqet një disiplinë shkencore juridike, dhe mbi të gjitha dëshmon se kjo udhëheqje nuk është e denjë nëse vazhdon të qeveriset vetëm me simbolika, të natyrës - në pranverë me lule në saksi e në vjeshtë me këtë lloj “diplomaci”.
Ministria e Bujqësisë, Pylltarisë dhe Zhvillimit Rural do të vazhdojë të mbështesë gratë...
Gjatë rritjes së fotografisë është shumë e rëndësishme se çfarë do të shihni. Janë dy...
Miss Britania Shelby Tribble nga Plymouthi është përballur së fundmi me kritikat e përdoruesve...
als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn als_Latn