Parlo ciaeo 13 agosto 2017
Apreuvo à l’òmmo da fortuña o comensa un viægio infinio
Alessandro Guasoni
Genova - Int’un paise de Rivea apperlenguou un òmmo o çerca a veitæ; o va apreuvo à l’ommetto ch’o vende i planeti da fortuña e sto chì o ghe spiega comm’a l’è ch’a l’è (a. acq.)
(Parla l’òmmo da fortuña) «Mi fasso o mæ lou. Ognidun o l’é chì pe fâ o seu lou. Se o mæ o l’é un brutto lou, no ne pòsso ninte. Gh’ò da fâlo o mæximo».
«Ma aloa gh’é do veo – fasso mi – inte quello che dixan. T’ê ti che ti fæ accapitâ e desgraçie a-e gente, con dîghe l’avvegnî»
«Scì, l’é vea – o responde – son pròpio mi. Ma ghe son arrægou, pròpio comme lô son arrægæ da mi. Semmo pægi, ô voei capî, scì ò no? Se lô no ghe foïsan, mi no porrieiva constrenzili à ninte. A vorpe a gh’é perché gh’è de galliñe da mangiâ. Serv’assæ avei poia do destin».
Tanto che raxonavimo, me paiva che, inte’n recanto de derê à un bancâ, quarcösa ò quarchidun se mescessan e m’ò attrovou poia. No veddeiva l’oa d’anâmene.
«Ah no? No serve? E aloa cöse l’é chi serve, segondo ti?»
«Dæ mente a-a vòstra anima; scin che gh’ei ancon quarcösa drento, o destin o no peu fâve ninte, coscì comme voî no poei fâ ninte contra o destin».
«Aloa, se l’é destin che ti fasci do mâ, peu ëse ascì destin che ti te ne vagghi», gh’ò dito, e çercava à stâghe ciù de balla dua che poeiva.
«Me n’aniò, se voei coscì – o fa lê – Serriò inta valixe tutte e mæ speanse, tutti i anni ch’ò passou à aspëtâ quarcösa che no l’é mai arrivou. Ma mi ve ô diggo za: no servià à ninte». O l’à dito de coscì, o l’à averto unna gròssa valixe verde, o gh’é introu drento e o se gh’é serrou. Ò provou à ciammâlo, ma o no respondeiva. Coscì ò pensou che l’ea o momento de portâlo via, che no se ne parlesse mai ciù. Ò ciappou a valixe, ch’a no pesava manco guæi, e l’ò portâ via; ò chinou i scæn, so’arrivou a-a staçion sensa intoppâ nisciun. In sciô ciassâ gh’ea o sòlito vento de mâ. O treno o l’é arrivou e son montou da solo; me so’assettou e intanto ammiava feua do barconetto. Tutto tremmoava inte l’äia fiña. M’è vegnuo coæ d’ammiâ inta valixe.
«Comme ti te senti?» - ò dimandou cianin. Nisciuña respòsta. Imbagio un pittin a valixe, con prudensa. A l’é veua. Aloa ò capio che a mæ anima a no l’ea ciù a mæ.
No gh’é da aspëtâse ninte de bon da un pòsto comme sto chì, che gh’é di òrbi che ghe vedde ciù ben che i sen. In sciâ croxea da-a vexin a-o mâ, gh’é a meistaetta de’n santo che no s’accapisce guæi ben chi o segge e, se ve giæ verso mançiña, dòppo un pittin attrovæ a cà di òrbi, che stan lì da no se sa quante. Sti òrbi chì, no se peu dî che seggian de gente de bon træto; se s’addan che sei lì da liatri e che ghe veddei, ve scoran aviou; no n’euan savei d’aveighe d’arente quarchidun de quelli che ghe vedde.
Se conta che o ciù vegio de liatri, o Tögno, o l’ea scappou d’in cà quande figgeu, apreuo che i seu ô voeivan mandâ inte ‘na scheua pe òrbi. Lê cös’o l’à fæto? O se n’é vegnuo à stâ inte sto pòsto chie, che à quelli tempi no ghe passava guæi nisciun, e manco oua se l’è pe quello, e o s’è fæto a-a bella megio unna baracca de feugge e de legne, da pe lê. Perché o l’ea òrbo, ma o l’ea forselluo pöcassæ e o sentiva tutte e cöse à l’annasto e à l’attasto. Oua, quande e gente se so’accòrte che gh’ea sto zoeno òrbo ch’o stava chì coscì, an pensou à spòrzighe quarche aggiutto; e chi ghe portava doe legne da fâse feugo, e chi ghe dava unna xatta de menestron.
© Riproduzione riservata
ita_Latn lij_Latn vec_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn ita_Latn