Venerdì 7 de luggio: semmo torna in studio
S’atrovemmo asetæ in gio a-a töa in ateiza de telefonæ di ascoltatoî a parlâ de cacioei, de muxica, de manifestaçioin contæ anche inta parlâ de l’Órba, a fase dî i nommi di zugoei da balon ch’an fæto parte de squaddre ch’an goagno i mondiali. E no l’é mancòu l’aregòrdo de ’n grande ch’o n’à lasciòu: o Pòulo Villaggio.
Comenso co-ina coîxitæ, ’na specce de profeçia fæta da chi, pe primmo, o n’à ciamòu: parlando do spòrt o l’à sentençiòu che i giornalisti no se son acòrti che a demoa (o zeugo do balon) a comensa a ronpîse. Chisà quæ mesaggio o voeiva fane savei! Mah…
Comme senpre, no poeiva no esighe e domande e e rispòste in sce paròlle. Sta vòtta chi e domande ean: comme se dixe ‘annegare’ in zeneize, comme se ciamma quell’avanso sotî de ’na savonetta, quæ agetivo se deuvia pe indicâ de no avei coæ de louâ de lunedì. E rispòste son stæte corette e son, inte l’ordine: negâ, lécca de savón e alunerdiòu ò alunesdiòu.
A Caterina da Levànto a n’à informòu che, in cangio de alunerdiòu, liatri dixan alurniòu; in sce negâ (= annegare) a n’à contòu sto paradòsso chi, ch’o se diva a-i figeu p’avardali de stâ atenti in mâ: no stâ a fâ o bagno che se ti neghi o papà o t’amassa! Ah, mai bello o sæximo do pòpolo!
Alegri!
1 Commento
-
L’é za’n pâ de vòtte chò-u Profesô o proponn-e di temi che me fan discorî ciù de quello che dovieiva. Veseia a trasmiscion no l’ò vista perché, pe dî a veitæ, me credeiva ch’a fise za’n ferie. Me pâ d’acapî che’n studdio gh’avesci gente de l’Òrba co-i quæ ei parlòu de cacia e d’atro; e comma-a l’é che n’ei parlòu de fonzi? di quæ, i l’urbaschi, ean/son ciù giozi che de lô dònne. E con raxon, perché i lô fonzi an in profummo e son savoii solo comme quelli che s’atreuvan inte primme valadde do zeneize, quelle ancon aguantæ da l’arbaxia do mâ: da-o mæn? Me pâ ancon de sentili, in pâ de l’urbaschi, de l’Ægoabonn-a, lamentase con ‘n’amigo de mæ bacan ch’o n’invitava li quande i fonzi comensavan a nasce. Ma noî saveivimo comma-adomestegali: con in cofin de fighi de San Scî, pe lô merçe ræa, e ‘na damixanetta de vin gianco de San Çeprian, chò-ù faxeivan pasâ comme l’ægoa. Atri tenpi e atra gente, sensa tante belinate pa-a testa: o cado, o freido e tutto o resto. Tenpi inti quæ co-o savon se faxeiva ancon e lecche e a gente a l’aspussava meno de quella d’ancheu. Mi, ch’asgræio comme tutti, into portasavon gh’ò-u tòcco neuvo e a lecca do vegio co-a quæ me lavo e moen; e a lecca à fasso pròpio pe tegnime a mente quelli tenpi la. E tanto che mà-a fretto fra i doî parmi pe faghe fâ a scciumma, perché de vòtte a l’é comme ‘na negia, e no pòsso arigoelala, me vegne in cheu, prezenpio, e bugaixe che lavavan a-i treuggi donde e vasche aveivan l’ægoa de doî coî: unn-a grixa e l’atra turchinn-a. Alunerdiòu? Òrmai o son tutti i giorni. E se ghe fise ancon mæ bacan a dame mente, fòscia, o m’amasieva sensa primma dovei negâ. In saluo a scignoa de l’Oasi, che mæ cugnòu, ch’o l’é do Moin de Ghiare, o ciamma cosci Levànto: l’Oasi.
lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn kea_Latn ita_Latn unk lij_Latn