Venerdì 21 de luggio: 2 beu, 1 aò, 3 zoenetin, o grande Michele e ciù de 700 fizarmòniche
Sta chi a l’é l’urtima pontâ de Liguria Ancheu primma da pösa da stæ. ’Na pontâ ch’a l’a visto doî beu e ’n aò (ò arâtro) protagonisti de l’antigo mestê do contadin ch’o l’ara o canpo da semenâ. Insemme a-o Gilberto e a mi gh’ea o cucinosofo Sergio Rosci, e i trei figeu za nòstri òspiti gradii: o Diego, o Filippo e o Marco. Inta segonda parte o Michele o n’à contòu a stöia do seu grandiscimo sucesso pe finî co-in coleçionista de fizarmòniche ch’o ghe n’à ciù de seteçento!
E paròlle l’ò pigiæ da-i discorsci che s’en fæti durante a trasmiscion. Comenso con arâ che i trei zoenetin dixan aâ. Pe aâ ghe veu i beu, bestie paxe (= docili) che an dato de longo in grande agiutto a l’òmmo. I beu van ligæ a-o zôo (ò zôvo = giogo); in sciô moro gh’é misso a moschêa pe levaghe o beziggio de mosche. De spesso se ghe mette anche o gageu, ’na specce de moriagio pe inpedighe de brocâ (= brucare) l’erba. No tutti san che anche i beu vegnan feræ comme i cavalli. Into mezo do zovo gh’é ’n anello de legno, foderòu de færo ch’o se ciamma magnón dove se ghe fa pasâ a cadenn-a pe tiâ l’aò. L’aò o s’aponde (= conficca) into teren e ciù o l’é apozo e ciù tæra o mescia: bezeugna donque ese boin a falo aponde tanto quante basta.
Ma a cösa che ciù a m’à corpio a l’é stæta a cobia de beu: doe bestie che van in scî dexe quintali l’un, paxe e òbedienti a l’òmmo. Coscì m’é vegnuo in cheu a poêxia do Carducci: Il bove. E, visti i beu, l’ò capia into profondo do mæ sentimento e ò capio perché o Carducci o l’agge vosciua scrive. Pe questo a ripòrto chi sotta dandove apontamento a-e neuve pontæ da setenbre in avanti.
Alegri!
Il bove
di Giosuè Carducci
T’amo, o pio bove; e mite un sentimento
di vigore e di pace al cor m’infondi,
o che solenne come un monumento
tu guardi i campi liberi e fecondi,
o che al giogo inchinandoti contento
l’agil opra de l’uom grave secondi:
ei t’esorta e ti punge, e tu co ’l lento
giro de’ pazienti occhi rispondi.
Da la larga narice umida e nera
fuma il tuo spirto, e come un inno lieto
il mugghio nel sereno aer si perde;
e del grave occhio glauco entro l’austera
dolcezza si rispecchia ampio e quieto
il divino del pian silenzio verde.
6 Commenti
-
U beu du Luca u le na bella bestia peccou che quande u va pe stra u lascia certe zotte che pe chi va in bicicletta nu sun tanto belle. Ma quello che nu ho ancun capiu se tia ciu un beu o in pei.
-
Mì, però, “Aratro” l’ò senpre sentîo dì “Aròu”
-
Bella pontâ ch’a m’à adesciòu vêgi ricòrdi, ma digga-a veitæ no m’è piaxûo l’inscistensa
do Gilberto de fâ fâ a-i figeu in lòu da òmmi, ancòn d’asæ tutto ben.I beu ascì són fære ma con doî mezi færi pe séucou. Da figeu ( són do 36) a l’Orba da-o 42 a-o 45,’na cobia de beu tiâvan ‘n câro a 4 reue,( no lò mai vìsti arâ) e i mû o câro a dôe reue ò o bàsto. Inti primmi anni do dòppo goæra, ségge i beu che mû én stæti sostitoîi da i Dodge vendûi da-i Alée.
Alegri !
-
Sciô Zòrzo, bonn-a seia. De voscià m’incorioxisce savei se sciâ l’é del’Orba e, se sci, de donde. Se sciâ me rispondia ghe spieghiò o perché de tâ domanda. Graçie.
-
-
Anche a mî, ‘a pontâ a m’é piaxiùa; in quanto ‘a-’e paròlle,l’ho atreûvaê interessanti, ma da nuàtri,presémpio,l’aò o se dīxe “aràtro”,ma o no se minsònna guaêi,perché o no se deûvia guaêi . Invéce o m’é végnùo in mé note de tradùe o sonétto do Carducci in do maê parlâ : senti un po’:
‘U boêu.
Beû quéto,réligiòso ‘n séntiménto
de fòrza, amô e de pāxe ti m’inspìi,
‘ao coeû,se,stànte comme ‘n monoménto,
grànde ‘a ricchéssa de taêre ti amìi,
o se, ‘ ao zeûvu chinàndote conténto,
l’òmmo lèsto ‘ao travàggio t’assecondi,
lê asgoànto ch’o te spòncia e ch’o te pònze,
tî,giàndo l’eûccio pāxo ti rispòndi.
Dàe làrghe néigre nàixe ùmide ‘o sciòu
spiritöàle ‘o fùmma e ‘a vōxe alégra
do teû bùgnâ ‘n do sën do çê a se pèrde
e ‘n de l’aostéro dōçe o vén spéggiòu
do sério eûccio célèste,làrgo e quēto,
da divìna cianùa, o silénçio vèrde.
Cose ti dīxi , o Carducci o saiâ conténto o osé régiâ in da tòmba.
Alégri.
-
Câo Franco,
Òua che son chi a Paiscion ò sentio domandâ a unn-a scignoa con un can: o l’é säio? Parolla che m’aregòrdo sentivo dî da figgeu e che tradûieva, ‘buono, docile, mansueto’. Tante bonn-e cöse e bonn-e férie. Alégri!
lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn kea_Latn lim_Latn ita_Latn lij_Latn ita_Latn lij_Latn ita_Latn ita_Latn vec_Latn ita_Latn ita_Latn vec_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn ita_Latn vec_Latn srd_Latn unk lij_Latn unk lij_Latn unk lij_Latn lij_Latn kea_Latn unk lij_Latn unk unk lij_Latn bos_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn glg_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn vec_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn lij_Latn kea_Latn unk lij_Latn lij_Latn