Czamu jo wyciep sekretarka ..
Niyskorzij bóła moja „siedymnôstka” (terôzki niy dziołcha, ino szula). Tam byli tak na isto dwie szule we jednym stawiyniu, jedna dlô chopców, a jedna dlô dziołchów. Nale, cóż kiej siynie byli do kupy i kôżdy snôs, kiery ino kciôł , zawdy znod przileżytość, coby kajsik tam bele kaj tym dziołchóm grajfnóńć. A, iże gôdómy ło môju, to trza tyż spómnieć ło môjowym, ło tym popołedniach, kiere krótszij zetrwali we kościele niźli niyskorzij kajsik na szachcie, na naszyj pniokowyj zantce. Nó, wszandy tam, kaj szło zakludzić dziołchy, kiere tyż rade sie we dochtora bawiyli. Ino Mamulka niy poradziyli spokopić po pierónie tak dugo te môjowe sie wlece, i tak niyskoro przilazujóm jeji syncyska nazôd do dóm na wieczerzô? I tak jakosik wartko śleciało aże do siódmyj klasy, kiejżech trefiół na richtik fajnistô dziołcha, i do tego ździebko starszyjszô łodymie. Ta ci mie na zicher poradziyła wiela naumieć, co tyż mi sie niyskorzij przi inkszych frelach przidało. Ale te siedym lôt podstawówki diosecko drabko śleciało, aże drab. Ani sie cowiek spodzioł, a już napocznół sie brandzlować żiletkóm lebo inkszym raziyraparatym. Wszyjskie karlusy wteda nosiyli ćmawe bryle po tym naszym szałszpilerze Zbyszku Cybulskim. Joch to miôł z cego sie na prôwda asić, boch cosik łapnół na ślypia i musiôłech take bryle nosić. I beztóż jô bół figura na mojim, i niy ino na mojim, placu.
Mamulka kcieli cobych wylôz na ludzi i beztóż kôzała mi łobrać sie jakosik szkoła, ale dobrô, coby mi sie fach bez lata przidôł. Nó, to żech poszoł do chymicnygo technikóm, kiere dôwnij bóło na Katowickij. Tam już i inksze dziołchy byli, razinku i take, kiere nôs we śniku nawiydzali. Niy powia, gryfnô my mieli klasa, chocia i tak poruch snôs przoło jednyj modyj rechtórce dlô kieryj my sie zółwizół niy rachowali, bo łóna ci już bóła wydanô i to za ku tymu za naszego rechtora, kiery nôs chymiji uczół. Prziszôł môj, i my juzaś ino za dziołchami tyrali. Bóło lekszij, bo te ze łostatnij klasy, rychtowali sie do matury a my beztóż mieli srogszô laba. Po tym szkolnym „wychowaniu fizycznym” – a turnowali my tyż drugda na dôwniyjszym AKS-ie – szło sie côłkóm czelodkóm do „doliny szwajcarskij”, niyskorzij do pônaziyntkowygo Parku Kultury. I tam już jak fto bół zwyrtny, wizgyrny i poradziół zakludzić dziołcha abo kajsik za „Łogródek Baby Jagi”, abo na jakosik trôwa, abo na suble, rybniki. Te wiynksze łochyntole, to targali aże na góra, kaj terôzki jes Planytarium, a kaj bezmać nyno wojsko świyntyj Jadwigi, kiere na isto mô przijńść sam do nôs do Chorzowa, kiej już ludzie niy bydóm poradziyli tego côłkigo bajzlu szczimać. I cosik mi sie zdo, iże możno to chnet już bydzie?
Juzaś ze dziołchóma ze swojigo familoka, ze swojigo placu, to sie tómpało na „Liga”, kierô niyskorzij mianowali „Dolina Górnika” skuli tego, co to jóm we flyjga wziyna gruba „Barbara-Wyzwolenie”. Tam tyż sie szło bele kaj skukać, coby kamraty niy ujdrzeli, a niyskorzij, bez lato to i poszpluchtać sie szło we wodzie, abo i na kajakach, na padelbółtach popływać.
Jakech już miôł te siedymnôście lôt, toch przifilowôł jedna frela, kierô i wydanô już bóła i łogdowiała. A mianowała ci sie łóna jak ta freliczka ze „Lalki” Prusa, do kieryj zôlycôł sie Dmochowski, ale kiery niy poradziół śnióm przijńść do porzóndku. Ta ci mi dziepiyro dała wyćwika. Ale, co jô Wóm sam byda gôdôł. Przeca kôżdy karlus we mojim wiyku musiôł takô szkoła przyjńść, coby sie niyskorzij przed jejigo richticznóm libstóm gańby niy narobić.
Cowiek robiół sie corôzki starszyjszy, corôzki mu filipa przibywało (abo tak ino myślôł) tela ino, co we môju gupiôł do imyntu i kiejby mu mietła łoblecóno we babskie szaty we ciymnym antryju postawić, tyż by jeji przoł jak nôjynty. Musza pedzieć, iże do wojoków mie niy wziyni i wszyjskie kamraty mi fest zowiściyli, iże ino łóni muszóm swoji dziołchy, libsty, frele łostawić dóma i wykludzić sie aże na drugô zajta Polski, bo tak wteda bóło. Chopców sam ze Ślónska wykludzali aże nad morze, coby śnich zyjmanów, „wilków morskich” zbajstlować, a goroli, Kaszebów i inkszych takich sprowôdzali sam dó nôs, coby jim już do imyntu te mode życie łobrzidzić. A we kasarni musowo bedinowało sie przi tych szifach côłkie trzi lata a niy to, co terôzki, kiej już do wojska niy bieróm. Niy byda dalszij ło mojich babach gôdôł, coby ftoś niy pedziôł, iże jô prziszoł sam do radijoka, coby sie ino herzić i asić, abo coby niy bóło nikiej u nôs we „Józefce” ze jednym mojim kamratym.
Poszoł ci rółz tyn mój kamrat Tyjo do Farorza do spowiydzi. Motlo, berô, i łoroz gôdô:
– Farorzycku, a jô to... zdrôdzôł moja kobiyta.
– Ja – pado na to Farorz – a wiela razy?
– Nó, wiycie Farorzyczku, jô sam prziszoł sie wyspowiadać a niy kwôlić!
- There are no comments yet
min_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn eng_Latn