Zacząć łosprowiać… Kaj i jak? Łod plynckyrzy na szłapach? Łostało się zdjyęcie. Karlus z kwiotkiem w rzyci (blank gryfny, łoszpeta mo ruła) kipnął się na klin ciotki Anki, by lepij widzieć tyn bilderbuch, co mu pokazywała. A richtik kipnął sie, bo go fest bolały te blazy, co je skórzane zole żarły. Abo śmierć ciotki Rołzy, taki baby, co dawała bombony, a jak szkyrtła, myślołby kto drewniano szpetno kukła, co by niy pamiętoł, jak charlała… Po cimoku po pogrzebie ciotki Rołzy rzykołech choby gupi, dzierżyłech w łapach jej taszynlampa, jo sam godoł Pan Bóckowi, co dom mu ją nazod, jak niy byda już myśloł o umrzykach. O rzyć roztrzaść! Jo by tak chcioł pamiyntać, fto to był dlo mnie ciotka Rołza.
– Dominik Otkowicz abo Stefan Szymutko we: „Nagrobek ciotki Cili”
Takech sie spōmnioł przi rajzŏwaniu autokiym… Pamiyntom: chciołech, coby profesōr Szymutko kiedy to skōńczōł abo ino pokozoł co wiyncyj po ślōnsku. Pamiyntōm ônego „Szyma – Szymborska – Szymutko”, podeptane bryle i to, żech ani niy poszoł na pogrzyb.
Ni ma chopa. Je ino kōnsek ksiōnżki, kerej niy było. I niy bydzie.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn