Sym so tule hižo dosć kritisce k towaršnostnej atmosferje w našim Budyšinje wuprajił, ale nětko na spočatku noweho lěta je najwjetši čas za chwalbu. Běch dźensa popołdnju ze swojej małej skupinu němsce wuknjacych požadarjow wo azyl, kotřiž su we wsy zakwartěrowani, w Marxec kofejowni při Póstowym naměsće, zo bychu swoje prěnje znajomosće cuzeje rěče we wšědnym žiwjenju nałožować móhli.
Starša, jara přećelna pinčnica běše wote mnje informowana, zo štyrjo arabscy mužojo za skazanje – kofeja, čaja, oranžoweje brěčki a kulkow lodu – wjac chwile trjebaja. Wona je tak přichilenje perfektnje sobu hrała, zo je to mojim hosćom hnydom pozitiwnje napadnyło. Budyska kofejownja jako dobra wizitka witanskeje towaršnosće!
Dušna dobra pinčnica je sćerpliwje dočakała – njedźiwajcy njesměrneje mjerwjeńcy w hosćencu na prěnim dnju noweho lěta -, doniž njejsu hólcy ze Syriskeje (mjez nimi třo kurdojo) swoje "Ich möchte (…)" wuspěšnje zdokonjeli. A na kóncu čakała, hdyž sym jej připowědźił, zo maja woni hišće něšto prajić – "Dankeschön." Wutrobny dźak Marxec kofejowni za njezapomnitu rjanu hodźinku! Sym nětko tola jónu hordy na naš Budyšin. 🙂
szl_Latn bos_Latn szl_Latn