„Tyn hajmat, kerego już niy ma”
Pora godzin niyskorzyj Pyjter Gryzok siedziōł już w hereszcie na Mikołowskij, kaj porajzowōł prosto z bogucickigo lazarytu wroz ze sierżantym Wyciślokiem, kery ciyngiym filowōł na niego choby Gryzok jymu tyż fatra zaciukōł. Som mordyrz nic wiyncyj już niy pedziōł, szło pomiarkować, że durś ciynżko mu spokopić to, że cōłko jego wizjo świata, skiż keryj napoczōn swoja pofyrtano pomsta, je trocha niyrichtich. Piyrwyj dōłby sie gowa uciōnć, że jego fater bōł blank niywinny, a tych sztyrech gizdōw wykończyło go swojimi gupimi eksperymyntami. Terozki już nic niy wydowało mu sie blank zicher.
Nale niy ino Gryzok miōł ciynżko prziść do porzōndku z tym wszyskim, co sie dowiedziōł. Richat Poliwoda tyż dugo niy poradził znojść sie placu. Jak miōł spokopić to, że jego matka za modu richtowała roztomajte eksperymynty, skiż kerych conojmnij jednemu chopu sie umarło? A to, że małowiela chybło, a ôn som bōłby zabity bez mordyrza, kery przōdzij zabił trzech kamratōw ôd jego fatra? Spomniało mu sie, jak jeszcze niydowno łaził po parku w Świerklańcu i sztaunowōł, eli to możno duch Blanki de Paiva zamordowōł starzikōw. Rozśmiōł sie som do siebie ze swojij gupoty i wtynczos prziszōł ku tymu, że wolōłby tamta wersjo jak ta, kero ôkozała sie prowdōm. Ja, bardzij bōłby rod, jakby sie ôkozało, że mordyrz to duch, kery prziszōł z tamtego Ślōnska, kerego już niy ma, a motywacjo, skiż kery zabijo, je chocioż kōncek romantyczno. A jako bōła prowda? Tako, że ludzie to chapole.
Chapole, kerym rozchodziło sie ino ô to, coby wiyncyj wōnglo fedrować. Chapole, kere za swoja kariyra chymikōw dali zwola na pofyrtane eksperymynty. Chapol, kery zachabił cōłko flaszka G18, bo jedna szolka mu niy stykła.
Yntlich Poliwoda prziszōł ku tymu, że musi pojechać nazod do Świerklańca, coby trocha sie uholkać. Jak pomyślōł, tak zrobił, zaroz na drugi dziyń rano. Fechtło go to, że w parku psinco sie zmiyniło, chocioż w jego żywobyciu przeca tela sie podzioło bez ôstatnie dwajścia sztyry godziny. Stanōł, wraził rynce do kapsōw i filowōł na Pałac Kawalera, ôstatnio tajla, kero ôstała sie ze Ślōnskigo Wersalu.
– Gryfne, pra? Jo pamiyntom jeszcze cōłki tyn zomek… – pedziōł ôroz ftoś wele niego. Sznupok zwyrtnōł sie i zoboczył mało, galantnie połoblykano ōuma. Bōła możno z ôziymdziesiōnt lot staro, to i niy zdziwowōł sie, że pamiynto jak zomek wyglōndōł piyrwyj.
– Ja? Jo ino znom to ze starych knipsōw – ôdpedziōł – Wiela jo bych dōł, cobych poradził sie przekludzić na tamtyn Ślōnsk, kerego już niy ma.
– A wom sie zdowo, że piyrwyj wszysko bōło blank inakszyj? – rozśmioła sie ōuma – Katać tam, ludzie zawdy byli roztomajte, jedne gupie, jedne frechowne, inksze nogłe. Tela ino, że możno niy bōło tela marasu, co terozki.
– Tak godocie? – Sznupok tyż sie rozśmiōł – A mie sie zdowo, że cōłki nasz Ślōnsk to już tak pomału sie traci. Terozki już niy ma takich ludzi jak Guido i Blanka. Fto tak dzisiej jeszcze przaje swojij libście, coby jij zomek stowiać za geszynk?
– Fto? Jo myśla, że kożdy karlus, kery przaje swojij libście! Ino, że niy kożdego stykać. A to, że Ślōnsk sie nom traci, to je nic wiyncyj jak ajnfachowe fandzolyniy. Nasz Hajmat bōł, je i bydzie. Dejcie sie pedzieć. Jo pamiyntom sztyrdziysty piōnty, jak sam Poloki i Ruse wlyźli. Tyż poru pedziało, że terozki to już je po ptokach, że już Ślōnska niy bydzie. I co? Psinco! Durś my sōm. Gynau to samo godali jak napoczły sie te pofyrtane powstania, kej bracik mordowōł bracika. I piyrwyj tyż tak godali. Jak zaczli stowiać gruby, jak sam wlyźli Prusoki…
– Widza, że tyż przajecie naszyj ślōnskij gyszichcie? – spytōł sie Richat Poliwoda.
– Wiycie, jo żech niy ma samstōnd – napoczła tuplikować starka – Jo sie sam przikludziła downo tymu, skiż mojigo chopa. Blank ciynżko miōł mi przegodać, co mom sie tukej przekludzić, nale jak chop przaje babie, to wszysko poradzi.
– Richtich? To trocha jak z tym Guido von Donnersmarckiem i jego Blankōm de Paiva – Sznupok sztopnōł na chwila, bo bōło mu gańba sie prziznować, nale yntlich pedziōł – Docie wiara, żech jo niydowno jeszcze myślōł, że możno duch Blanki ciyngiym sam je tukej z nami? Jak godocie, jakby Blanka wejrzała terozki na nasz Ślōnsk coby pedziała? Fest by bōła znerwowano na Polokōw skiż tego, że jij zbulili jeji zomek?
– Na zicher niy! – pedziała ōuma – Wom sie zdowo, że ônyj sie ino rozchodziło ô tyn zomek? Jo wom godom, że by rada bōła skiż roztomajtych rzeczy, kere sie tukej podzioły.
– Mom nadzieja. Chciołbych, coby te Ślōnzoki, kere miyszkali tukej piyrwyj bōły rade z tego, jak dbomy ô nasz hajmat – Sznupok wejrzōł ku ōumie, nale już jij tam niy bōło. Psinco, ino som luft, choby ôroz znikła. Kuknōł nałobkoło, tyż psinco.
– Maszketne rzeczy sie tukej wyrobiajōm – pedziōł som do siebie i poszōł ku Pałacowi.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn