Uwe i Wili w jednyj żyli wili
Uwe na wiyrchu, a na dole Wili.
Uwe spokojny, niy wadziōł nikōmu
Wili wyprawioł choźby niy miōł w dōmu
To pies, to hazok, ciepoł w nie ryćkōma,
A łokropnie durch czaskoł cołki czas dźwiyrzōma
A jak zacōn szczylać s tych pierōńskich plac-partōnōw,
Smyndu bōła kupa we coluśkim dōmu
Wnerwiōł sie Uwe, śloz na dōł dō niego
I padoł mu: „Wili jo niy ściyrpia tego”.
A na to mu Wili: „Co kōmu dō niego a jymu do kōmu,
Ty pierōński giździe, jo je w swojym dōmu”.
Uwe się yno po gowie podropie,
Włazi na wiyrch po trepach i głośno sapie.
Na drugi dziyń rano, Wili smacznie na dece sie chrapie
A tu mu ze gips-deki coś na kichol mu kapie
Wnerwiōł sie Wili, wali na wiyrch po trepach
– klupie do dźwiyrzi – zawarte!
Wraziōł ślyp do dziury…
Pōn Bōcku – ryknōł – cołko izba we wodzie
A Uwe sie z wyndkōm siedzi na kōmodzie
– Cōs robisz Uwe? – Ryby sobie łowie.
– Tyś je klupniynty, mie kapie po gowie
A na to mu Uwe: „Co kōmu dō niego a jymu do kōmu,
Ty pierōński giździe, jo je w swojym dōmu”.
Tekst na podst. wiersza Aleksandra Fredy “Paweł i Gaweł”. Autor przekładu nieznany. W Internecie można znaleźć różne wersje tego wiersza, w których Uwe z Wilim mieszkają w domu, familoku, albo jak poniżej, w willi.
szl_Latn fij_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn