„To Knězowe žognowanje rozbagaśijo.“
Pśisłowa (10,22)
Kak by to było, gaby my wěcej žognowali a to žognowanje ako ritual zatwarili do našogo wšednego dnja? Kak by to było, gaby my z pózwignjonyma rukoma dali žognowanju tšužyś: k našym familijam, źiśam, k cłowjekoju abo žeńskej, k pśijaśelam a znatym. Gaž zajtša wšykne toś te luźe žognujomy, móžomy jich na tom dnju połne dowěry pušćiś. Njetrjebamy se wó nich wěcej starosćiś. Bóža žognujuca ruka jich hobzwarnujo a pśewóźujo. Tak móžomy byś změrowane a njestojmy wěcej pód śišćom, zas a zas kontrolěrowaś, lěc se źiśam napšawdu derje źo a lěc su šćitane na swójich drogach.
Pśedstajśo se, až móžomy pśez našej žognujucej ruce Bóže žognowanje a Bóžu lubosć daś běžaś k wšyknym, tak až Bóža bliskosć jich hobdawa, kótaraž jo gójeca a luta lubosć. My móžomy toś tomu žognowanju daś běžaś teke do našych rumnosćow. Cesto dosć su wótere śpy hyšći połne negatiwnych zacuśow dla corajšneje zwady, su połne hobtuženjow abo zranjenjow.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn