Diobły sie lyngnóm i kocóm pod mostkami, na strychu na farze, w starych folwarkach, chałupach i wiyrzbach. Wyglóndajóm srandownie, majóm bachorze kiere im wiszóm aż po kolana, Na ciele sie im kryncóm kudły a dziurki w nosie majóm srośniynte do kupy. Ze zadku im tyrczóm chwosty, jak u krowy, ni majóm zymbów, sóm świdrate, majóm pynknióne rogi na głowie. Takigo diobła spotkać na ceście, gor w lesie to je strach. Siedzóm ty podciepy w spróchniałych wierzbach, przi cestach i namawiajóm ludzi do grzychu, fórt za nimi chodzóm i prawióm, coby ludzie byli zamamrani. I to sie im udowo.
Jak jaki młody synek sie ożyni, to zaroz mu burzom krew jak uwidzi jakóm młodóm dziołuche. Fórt robióm same złe rzeczy i szkódzóm wiela wlezie, bo sóm przeca s piekła rodym. Ludzie sie jednako poradzili bronić przed tymi małymi pierónami. Starczyło sie przeżegnać, abo se cosi pomyśleć świyntego – baji jaki świynte słowo i uż diabeł uciekoł. Diobły przesiadywały nejraczy we starych młynach i na strychach na folwarkach. Jak na kojściele wybiła północ, to zaczynały zwónić lańcuchami, wrzeszczeć, stynkać i kwiańczeć. Stykło yny wylyźć na strych s gromnicóm i pokropić kapke świyncónóm wodóm, to diobły uciekały przez kumin do pola. Na jesiyń jak przichodzóm wiatry to ś nimi przilatujóm diobły. Wyjóm w kuminie, dmuchajóm dym s kumina do izby, tańcujóm kole chałupy, ramplujóm ratkami po progach, skoczóm na dachu, targajóm szyndzioły s dachu i robióm wszyjstko coby ludzi napalować.
szl_Latn szl_Latn