„Lekie, aże ańfachowe” wrażōm do zamarznika. Niy ma żech rŏd z tego, jak to sie mŏ skōńczyć – cosik mi sam niy sztimuje. Bestōż bydzie sie tyn tekst czekoł, aże wymyśla co lepszego i wszysko napocznie sie kulać, jak trza.
Na pożegnanie dowōm sam kōnsek do poczytaniŏ (chyba na to, cobych sōm go rŏz za kedy ôboczył i ô nim niy zapōmnioł). A zarŏz biera sie za co nowego. Bo wiycie, jest tako idyjo…
– Wejrzijcie ino na sia! Wejrzijcie i pedzcie mi, eliżeście sōm fertich skōńczyć swoji żywobycie. Zarŏz, terŏz, sam tukej!
Bōnclŏk wejrzoł na ludzi. Tulma, kerŏ jeszcze pora minut do zadku bamōntnie smyczyła sie bele kaj, kupowała bele co, a pytlŏwała ô bele czym, terŏz na momynt ôtuchła. Skiż ônego – szmaciŏrza naôblykanego jak tancber i aże czŏrnego z marasu. Lōmpa, co capił tak, że sōm siebie niy umioł strzimać. Dostoł swoja szansa, coby ich retować.
Chcioł chycić chopa, kery stoł nŏjbliżyj: szykownego, w ancugu, na zicher zarŏz po robocie. Wyciōngnoł ku nimu rynce choby do rzykaniŏ i szpryngnył, ale tyn bōł gibszy: wartko hopsnył za winkiel i skukoł sie za sztapla pampersōw. Bōnclŏk zamachoł rynkami, ôdymknył gymba i pomału, choby strōm we lesie, ôbalił sie na zol, aże prasło! Zaryczoł z bōlu i – coby to rycyniy niy polazło na wyciep – wykludził z niygo swoji wołaniy:
– Tōnkocie swoje dusze we grzychu! Pływocie w ciaplycie! Sōmżeście blank usmolyni! Zmazani tak, że żŏdyn niy poradzi wŏs wypucować na glanc!
We tulma poszeł wiater. Jedne napoczli ciś sie do zadku, inksze chcieli lepij widzieć i niy dŏwali sie przeciś. Ze zadku Bōnclŏk ôbŏczył czŏrnych, wachtyrzy, jak rychtujōm sie, coby go wyciepać weg ze sklepa. Cosik ale trzimało ich fōrt: siła prŏwdy, kero stoła na gymbie ôd szmaciŏrza. Te ludzie, co sam stoli. Abo niysamowity smrōd, co poszeł naobkoło – stary musioł sie zejscać, jak uklyjznył.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn