Kiejsik ci już braciki Jakub i Wilym Grimm napisali takô gryfnô bôjka ło Jasiu i Małgosi, tela, co to przodzij niy bóła ci to na isto bôjka dlô dziecek, ino powiadaczka dlô starych knakrów ło modziokach, kiere wytargali do lasa, coby tam ździebko ze szpasym pobuksować, pozolycić i blank jim niy bóło skoro do sznupaniô za tym jednyn papróciannym kwiôtkiym i za tym, co już tak gryfnie kiejsik dôwno napisôł Jón ze Czarnolasa we tyj jego wywołanyj „Pieśni świętojańskiej o Sobótce” :
„Tę nadzieję mam o tobie,
Że mię też masz za co sobie:
Ani wzgardzisz chucią moją
Ale mi ją oddasz swoją.”
Bo tyż tyn Hanys i ta jego Margot na isto mieli co inkszego we palicy a niy tyn modrawy kwiôtek. Niyskorzij dziepiyro dociepli ta côłko heksa, kiero łónych tam kciała upaść i wećkać w tyj chałupce ze kyjksów na gryfnô wieczerzô. I tak tyż do powiarek wlazły te wiónki, kiere dziołchy ciepali na woda, a jô tam niy za tela wiyrza, co ino szło ło kwiôtkowane wiónki.
Napocznółech berać ło tych dwóch najduchach: ło Hanysku i ło tyj Margot. Ta bôjka ło tych dwóch przeflancowôł na naszô gôdka Jan Brzechwa. I rzykna sam ino napoczniyńcie, a te, kiere rade majóm roztomajte bôjki, niech posznupióm bele kaj i côłkô jóm sie znôjdóm i przeczytajóm. Werci sie !
„Posłuchajcie, oto bajka,
Stara bajka-samograjka,
Ale dla was, daję słowo
Wymyśliłem ją na nowo.”
Nale, kiej my już sóm przi tym Jasiu i Małgosi, to możno terôzki jakisik wic ło szkolorzach, kierzy dziepiyro łod dwadziestego łósmego bydóm łostatni dziyń tyrali do szuli.
Jaś i Małosia przikludziyli sie we łostatni dziyń szkoły do jejich Ółmy. Prziszli, pokôzali świadyctwa ze szkoły, bo możno kcieli cosik łod nij erbnóńć, a sam starka wajô, jamruje, iże jóm wszyjsko boli, iże jóm kostyry targajóm…
– Pewnikiym bydzie jutro ulicha, bydzie dyszcz nikiej sto diosków, bo mie tak te szłapy i grace targajóm – wajô starka.
– Starko, starecko … – gôdajóm łoba łoroz. – To dyrdejcie jesce zarôzki dzisiôj do dochtora!
– A po jakiymu – dziwuje sie starka.
– Anó, bo my już jutro wykludzómy sie kajsik daleko… na feryje!
Wiycie! Dochtor na gerijatriji przikôzôł przepisôł starce, coby fyrtała na kole. Starka sie naumiała jejździć na tym kole i kiejsik wlazła na te koło i napoczła pyndalować bez wieś. Uwidziôł to jeji ziyńcioszek i przelynknióny wołô za tóm swojóm świekróm:
– Hej, hej Starko! A kaj tyż to starko fyrtôcie na tym kole?
– Anó, pyndaluja ku smyntôrzowi!
– Dobra, dobra, a fto przismycy te koło nazôd go chałpy?
Fajrant ze szkołóm, feryje, laba. Tela, co łojce i mamulki już dzisiôj dyrgocóm, majóm zima na skórze, co tyż to ta naszô ministyrka łod szulów poradzi jesce do wrzyśnia wypokopić, wysztudiyrować, a kôżdy dziyń idzie uwidzieć i usłyszeć we telewizyji, co knifów mô ci łóna mocka a rechtory to bydóm musieli robić ? Kiejsik sie gôdało ło tym kóniu trojańskim. Ło takim kóniu, ftory mocka ci dobrygo zbajstlowôł, kiej zawarte w niym wojôki wlejźli do tyj Troji. Tela, co ta naszô ministerka to niy ma taki koń trojański i beztóż niyftore to ci mianujóm jóm Rosynant, jak mianowôła sie ta szkapa łod Don Kichota. I Wiycie, jô sam za tela niy moga gôdać ło polityce, ale spómniôł mi sie jedyn taki fal, kiej chop (kajsik we mojich latach), pynzjónista gôdô do drugigo takigo knakra:
– Wiysz, jô bych kciôł być szykowny, gryfny jak jaki ważny zwiónzkowiec (bo przeca żôdyn śnich już terôzki we arbajtancugu niy tyrô), mieć łopowoga nikiej terôźniyjszy partyjniôk, plecyska i chody, choby poseł na Syjm tyj naszyj przenôjświyntszyj RP i ku tymu jesce… żyć wiecznie! He, he… niy ma tak dobrze i beztóż jesce ino jakisik wic.
Jasiu i Małgosia zicli sie kole klopsztangi, już po tym łostatnij gloce we szkole, Małgosia wyjmła paket cygaretów i dowo jedna Jasiowi.
– Zakurzisz sie?
– Niy. Ciepnółech te diosecke cygarety… i to skuli zdrowiô.
– Jak to skuli zdrowiô?
– Anó, łóński tydziyń łojciec łapnół mie, scôpiół ci mie na kurzyniu we haźliku i tak mi rzić zeprôł, iże bez côłki tydziyń niy mógech sie na nij siednóńć.
Nó, tóż bóło już ło tym nôjdukszym dniu we roku, bóło ło świyntojóńskij nocy, bóło ło Jasiu i Małgosi, to możno terôzki jesce na łostatek dwie sztrofki naszygo Jana Kochanowskiego skuplowane ze tóm Sobótkóm:
„Tak dziewka, jako młodzieniec,
Nie proś mię nikt o mój wieniec!
Samam go swą ręką wiła,
Sama go będę nosiła.
Dałam wczora taki drugi;
Będzie mi go żal czas długi;
Bo mię za raz pobrać dano,
Czego mi czynić nie miano.”
I terôzki jesce mi sam gynał sztimuje. Bydymy mieli ta ci nôjkrótszô noc i nôjdugszyjszy dziyń, znacy fajrować bydymy świyntego Jóna, bydymy mieli świyntojóńskô nocka na kierô, kiejsik za starego piyrwyj, modzioki niy poradziyli sie doczkać. I tukej mi gynał klapuje mi jedna gryfnô powiarka (tela co niy po naszymu):
„Gdy święty Jan łąkę kosi, byle baba deszcz uprosi”.
Po świyntym Jónie…
Kiejsik ci już braciki Jakub i Wilym Grimm napisali takô gryfnô bôjka ło Jasiu i Małgosi, tela, co to przodzij niy bóła ci to na isto bôjka dlô dziecek, ino powiadaczka dlô starych knakrów ło modziokach, kiere wytargali do lasa, coby tam ździebko ze szpasym pobuksować, pozolycić i blank jim niy bóło skoro do sznupaniô za tym jednyn papróciannym kwiôtkiym i za tym, co już tak gryfnie kiejsik dôwno napisôł Jón ze Czarnolasa we tyj jego wywołanyj „Pieśni świętojańskiej o Sobótce” :
szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn som_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn kmb_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn deu_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn slv_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn