Rajza cugiym do Rzeszowa… – audio
Rajza cugiym do Rzeszowa…
Wiycie, jô tak lecy kedy sznupia po tym modernym internecu (chnet choby jaki iptowaty modziok, a niy stary knaker) i znodech ci tam rółzczasu jedyn fajnisty kónsek, bezmać samego Leona Wyrwicza, szauszpilera i wigyjca, kiery spisôł ze pamiyńci inkszy wicman Jerzy Ofierski mianowany sołtysym Kierdziołkiym i dôł go Aleksandrowi Siwiakowi (Hamiltonowi) hamerikóńskimu wicmanowi, ftory juzaś szkryflô do „Wiadomości Polonijnych” we Hamerice. I tym tuplym, jô terôzki rzykna to wszyjsko po naszymu, coby i samtyjsze mógli sie z tego, blank starego kónska pośmiôć. A szło to jakosik tak:
Nó, panoczku… jada ci kiejsik ku mojij tancie Byndziuchowyj, ze Krakowa do Rzeszowa. Przilazuja na bansztajg… cheba bez dwa tysiónce ludzi, cie pierón szczelół… wlazuja rajn do kupyju. Siedziół ci już driny taki jedyn istny i gôdô:
– Kaj sie ryjesz łoszkliwcu?
Nó, dyć żysz, przecamć jô sie tam nikaj niy ryja… ino kca jechać do Rzeszowa… Stanółech sie, i styrca. Tyn cug ale tyż ciyngiym jesce stoji…. Nó, tóż gôdóm do jednego frica, co tam już siedziôł:
– A bylibyście panoczku taki moreśny i deczko byś sie pón chibnół, toch i jô sie możno na jednym półrzitku zicnół…
A łón mi na to:
– Dziepiyro jake trzi godziny panoczku styrcycie i już kcelibyście sie na ta swoja rubo rzić siednóńć?
Pónknół sie deczko, jô sie siupnół i siedza…. Śtyry godziny już tyn cug stoji… to te tameszne pasażyry sebuli szczewiki… fuzekle i suszóm je na fachu. Nó, tóż jô tak zaziyróm i na łostatku rzóndza:
– Panoczku! A bydóm tak dobrzi i syjmnóm łóni te fuzekle znad mojij gowy… bo pierónym mi sam capi…
Tyn, co wele mie siedziôł rzyknół mi, iże kiej i jô byda tak jechôł łoziym dni, to tyż byda ściepowôł zoki i tyż byda je suszół…
Piyńć godzin śleciało a cug ani w te ani we fte… Kukóm tak, a po bansztajgu wandruje taki jedyn kasper we cerwiónyj mycce, kaszkeciôrz, banforsztejer. Podlazuja ku łoknu, kca te łokno łozewrzić a łorôz tyn, co kole łokna siedziôł pytô sie mie fałesznie:
– Co? Bydziesz pón te łokno łotwiyrôł, niy widzisz pón, iże szyby niy ma?
Nó, tóż pytóm sie tego kaszkeciôrza na bansztajgu:
– Panoczku, a bydóm tak dobrzi i rzyknóm mi kiej yntlich tyn cug sztartnie?
– A… a… e… cholera go wiy! – łodrzykô mi łón.
Nó, gynał chop informiyruje… cowiek zarôzki miarkuje czego sie dziyrżić… Szejść godzin a cug jak stôł, tak styrcy…. Ale przilazła jedna yma… we takim dzieckowym zegówku dziecio prziniysła… Ludzie moje roztomiyłe! Dwa tysiónce ludzi we tym cugu a łóna na doczkaniu, na szlag ku mie:
– Bydóm tak dobrzi panoczku i ździebko sie chibnóm… a jô se sam siedna.
– Babo! Dwa tysiónce ludzi a paniczka ino mie znodła. – łodrzykóm podwiyl co moreśnie. – Możno kieryś ze tych sam chopów potrzimô wóm te dziecio…
Tyn fric, ftory siedziôł blank przi łoknie zarôzki z pyskym ku mie:
– Niych łóni panoczku niy bydóm taki frechowny… widzóm łóni panoczku, iże kobita ze dzieciym na ryncach… pociś sie pón ździebko, pónknij sie chopie… niech sie babeczka zicnie…
Nó, tóż tyż terôzki baba siedzi… jô cupia… siedym godzin śleciało… tyn cug sztartnół, puściół sie… I tak jak my dugo stôli, tak terôzki… chnet dobrze jechali. Już na drugi dziyń przijechali my do… na nastympnô stacyjô… dojyżdżómy do drugigo banhowu, a ta łoszkliwô mamzela zarôzki ku mie:
– Bółbyś pón tak uprzyjmny i poszôł by pón mie do tyjki po mlyko dlô mojigo bajtla…
– A cóżeś sie babo tak dó mie prziflostrowała? – rzykóm już taki deczko znerwowany. – Możno ftoryś ze tych friców przi dźwiyrzach hopnie…
Tyn, co wele łokna siedziôł juzaś piyrszy sie łodzywô:
– Niy widzisz pón, iże my wszyjske sómy bez fuzekli!
Możno i jô sebleka fuzekle… poszołech do tyjki, a tam ciżba jak sto diosków…
– Bylibyście paniczkô takô dobrô i dalibyście mi flaszecka mlyka? – gôdóm moreśnie ku bufetowyj.
– Mlyka niy ma panoczku! – łodrzykô mi łóna. – Jes ino wuszt.
Nó, tóż wrôcóm sie nazôd do kupyju nó i gôdóm babie, co mlyka niy ma ale jes wuszt…
– Cóżeś pón łogup, dostaliście panoczku do gowy, abo co? – baba jak niy wrzesknie na mie. – Synecek mô dziepiyro piyńć miesiyncy, a jô mu byda dôwać wuszt do jôdła?
A jô, do sto pierónów wiym, co potrza takimu najduchowi? Dojyżdżmy do nastympnyj stacyji, a ta diosecko mamzela juzaś ku mie:
– Jô wóm panoczku pokôża, iże jô na tym banhowie dostana mlyko!
– Nic mi babo niy pokazuj! – łodrzykóm. – Jô już gynał miarkuja, ło co wóm sie paniczko rozłajzi! Pewnikiym bydziecie kcieli, cobych to jô wóm te dziecio potrzimôł… Dwa tysiónce ludzi we cugu a wy paniczko ino ku mie! Ku mie… możno tyn, co siedzi bez fuzekli bydzie móg potrzimać tego łoszkliwego bajtla?
A tyn, co wele łokna zicnół juzaś rzóńdzi:
– Panoczku! A niy być pón taki łoklany jak stary hazok. Łopatrowôłeś sie pón tóm babeczkóm bez côłkô noc, tóż tyż terôzki panoczku potrzimejcie te jeji dziycio…
Tela ino, co jô blank niy móm rôd, niy ciyrpia dziecek… Łóna wylazła…. jô łostôłech ze tym pierónowym najduchym. I jak na kôżdyj stacyji cug stôł trzi, śtyry godziny, tak terôzki na doczkaniu sztartnół, puściół sie dalszij. Śpikol wrzescy, tyn chop wele łokna z pyskiym ku mie:
– A dejżysz mu cosik cowieku, niych sie tak niy drzi!
Ło sto pierónów! Co jô mu móm dać… Szibnółech deczko szlabikôrz mojigo szaketa. Łorôz czuja, iże móm blank mokro na rynkowie, zdrowy jak sto diosków tyn synecek… dobrze, coch mu niy dôł tego wusztu. Przikludziylichmy sie do Rzeszowa… Wylazuja na bansztajg i tak se medikuja, cóż jô tyż zrobia ze tym śpikolym. Do hilfki go niy łoddóm, boć przecamć niy ma repatrijant jaki… Łorôz zaziyróm, a sam na tym bansztajgu styrcy jedna istnô pôra… jedyn karlus… i takô jedna freliczka. Podłajża ku niym i tak opaternie gôdóm:
– Móżno by mi łóni deczko hilfli i potrzimali mi tego dzieciôka, bo musza w te piynty sie… wyjscać…
Ta freliczka niy za tela kciała mi hilfnóńć, bo take mode dziołchy sóm moc podyjzdrzliwe… ale tyn fric rzykô:
– Niych mu Marichen spómoże, i tego dzieciôka podziyrżi, potrzimie bez jakô możno kwilka….
Nó, tóż dôłech jij tego srajtka i podciepa do potrzimaniô…. I tak pewnikiym do dzisiôj go dziyrżi!
Śmiychu worte
Wiycie! Fto niy poradzi sie śmiôć, niy poradzi sie chichrać, tyn na isto sie traci. Bo launa, humór jes moc przidajny ku tymu, coby richtik myśleć. Bo mózg cowieka jes choby jake ferrari ze motorym „garbusa”, abo możno choby stary kómp we ftorym zainsztalowali nôjbarzij moderne łoprógramowani. I coby sam za tela niy wynokwiać, rzykna, co humór, szpas i wicne cufale sóm na isto we naszym życiu nôjważniyjsze. Nôjbarzij gróntnóm zortóm ludzkij szpasowności i pośmiywnóści to humór piyrszołosobowy. Idzie ło zituacyjô we ftoryj same sie capnymy na fyjlerze – na tyn bajszpil sznupiymy za brylami, kiere mómy na kicholu jak tyn Hilary ze tych dzieckowych sztrofków. Wiycie! Tyn humór pokazuje sie we wszyjskich aszpektach naszego żywobyciô. Dejcie pozór!
Chop i cudzo baba, kierzy nigdy skorzij sie niy trefiyli, znodli sie łorôz we jednym szlafwagynie nocnego cugu. Sóm łóne mocka gańbliwe, tóż tyż wartko idóm spać na łoddziylnych miyjscach, ale we pojstrzodku nocy ta cudzô babeczka nakłóniô sie nad prykolym tego cudzego chopa i po cichuśku gôdô:
– Wybôczóm mi łóni, ale mie deczko ziómbi, i eźli byli by łóni take miyłe i prziniyśli mi jakisik nadbytniô deka?
– Móm paniczko lepszyjszy pómys – rzykô ze blikym w ślypiach tyn chop. – Mogymy przecamć bez ta jedna jedzinô noc markiyrować, iże sómy możno môłżyństwym.
– Dobra, panoczku! Czamu niy – chichrô sie po cichuśku ta cudzô baba.
– Fajniście, aże fajniście – gôdô chop. – Tóż weź se sama, mokwo jedna, ta diosecko deka!
Wymiarkowanie humóru i frojńda ze zrobiynia kómuś na błozny sprôwiajóm, iże sómy pozórne na wszyjske łozbiyżnóści miyndzy uważówaniym a prôwdóm, rzeczywistóścióm. Szajsniyńcia sie sóm niy do uwachowaniô, tóż tyż bez takij zowcityj markwi, ftorô szlynkruje sie na horizóńcie poznôwczym, ta historyjô naszyj cywilizacyji uwiónzgłaby we jakimsik môrtwym pónkcie. My, ludzie, na isto kcymy wysznupywać fyjlery u inkszych, bo to jes przijymne, szpasowne i ku tymu moc wicne. Roztomajte terapeuty łod wiyków już zalycali wszyjskim naobkoło śmiych, chichranie sie, tak jak dôwne dochtory płużyli roztomajte pulmantyje, jake ziyliny i zabiygi lycznicze. Fachy szpilmanów, szyndziołów, muzykantów, kónditórzów, lecy jakich „pornografów” i wszelijakich szamanów, to jedzine profesyje, we ftorych łodkryli, jak idzie wykorzystać wrodzóne zamiyłówani naszego zizdymu nerwowygo ku szafniyńciu pożóndanych bez nôs efektów, bez nôs- kóntmanów. Dzisiej tak festelnie widzi sie nóm, tak fest tego pragnymy – jak gôdajóm terôzki modzioki –„kopa”, kiery ci nóm dowo dobrô kómedyjô, iże blank niy ma przegniyńciô we spomiarkowaniu, iże côłkô już ludzkość uzalyżnióła sie łod humóru i dobryj launy. I mógbych sam terôzki prziwołôwać roztomajtych filozofów, móndroków i wizynszaftlerów, ale rzykna ino tela, co humór blank niy ma produktym ubocznym naszyj darwinowskij ewolucyji. Bo eźli tedyć inksze inteligyntne istoty – na tyn przikłôd szimpanse, nasze bliske krywne – tyż ci wyksztôłciyli u sia wymiarkowani humóru? Eźli mogymy sie pośmiôć do kupy ze małupicami ze szykownistego szpasu? A tak prôwdóm, fto mi rzyknie, po jakiymu we côłkości reakcjóm na wic jes śmiych, a niy lecy jake inksze zachówani – na tyn przikłôd kichani? Poczóntków ludzkigo śmiychu przinôleżi szukać u naszych przodków. A jużci, co małupice śmiejóm sie sporze i moc czynsto. Już Karol Darwin merknół, co tyn nasz, ludzki śmiych jes podany do dźwiynków wydôwanych bez inksze „naczylne”. Podszukowaczka Marina Ross ze Uniwerzityjtu Portsmouth kilała maluśke afy bonobo, szimpanse i gorile pod parzóm, po gyniku, dłóni i po szpanie szłapy, i wiynkszóścióm łóne chichrali sie i ryagówali głóśnym rechótym. Wszyjske sie śmiejymy, tóż tyż spólny przodek ludzi i inkszych „naczylnych” tyż pewnikiym sie śmiôł. Tela, co na isto do kupy ze afami, sie niy pochichrómy, bo wszyjske afy niy poradzóm łozprawiać, ani tyż niy poradzóm spokopić naszych wiców i szpasownych ausdruków. I ino pojstrzód ludzi sóm take, ftorym letko przilazuje łozprawiać wice, szpasować. I jes to na isto kómszt (ło ftorym ‘ech już sam tela gôwyńdziół) a miyndzy tymi, ftorzi rade majóm łozprawianie wiców, miyndzy wicmanami i kocyndrami sóm ci śtyry zorty łozprôwiaczy wiców:
Za piyrsze, łozprawiôcz mô przi łozprawianiu zawdy fresa zmiyrnô i statycznô, juzaś te, kiere go suchajóm, trzimióm sie łod śmiychu za basiska …
Za druge, iże chichrô sie tyn, co łozprawiô, i te, ftore go suchajóm …
Trzeciô zorta to takô, kiej łozprawiôcz rżi choby sagi we pokrziwach, juzaś ci te, ftore go suchajóm, zwiyszajóm kichole na fusiska i ani jednym słóweckiym sie niy łozwióm …
Nó, i łostanio, nôjbarzij łoszkliwô zorta jes wtynczôs, kiej suchôcze chytajóm wartko za stołki, flaszki, szklónki abo co tam jim do gracy wlejzie i pieróm tym wszyjskim we łozprawiôcza …
Boć ło wiela dobry wicman raduje sie zasużónym, sztabilnym uważowaniym i kwôlbóm, i kôżdy go rôd widzi, to na łopach, lichucny, usmolóny i doskwiyrny gôwyndziôrz, ftorymu sie ino zdô, co niy ma lepszyjszego łod niygo, sprôwiô kole siebie łobrzidzynie i kôżdy by go nôjradszij wytrzas na pychol.
Nó i na łostatek. Fónguje ci u nôs przipowiarka, iże „Tyn sie richtik śmieje, fto sie śmieje łostatni.” Ale to tak niy do łostatka prôwda, bo już za starego piyrwyj mój starzik, pierónowy wigyjc i szpasownik tuplikowôł zawdy, fto tak na isto śmieje sie łostatni. Anó, ino tyn, kierymu potrza bóło tyn wic wyeklerować, coby go spokopiół.
I po faszingu – audio
I po faszingu
Nó, tóż mómy już po strzodzie popiylcowyj, a i po „karnawale”, kiery latoś bół ci jakosik krótki, i niyftore niy poradziyli sie na fest nabawić. Chocia – kiej żech sie kiejsik pytôł: kaj ta zima? – to łod tego czasu śleciało już bez trzi tydnie gryfnyj, ale to na isto gryfnyj zimy do dzisiôj. U mojigo kamrata we kajsik Biyszczadach to ci łóński tydziyń bóło i trzidziyści dwa gradusy mroza. Nale to Wiycie, i niy byda sam dugszij eklerowoł. A mie ci tak chyto, kiej suchóm, co tyn karnewal kôżdy tuplikuje na swoja corôzki inkszo, zajta. „Karnawał” to idzie wywiyść łod takich słowecek: „carn-aval” znacy po naszymu (ja, ja, na isto) „mięsożerstwo”. Juzaś niyskorzij wypokopyli ci te jakiesik zapusty, znacy łostatnie trzi dni skorzij strzody popiylcowyj. I tak tyż jesce za pierónym starego piyrwyj gôdali tyż „carnis-privium” znacy miynsopust, coby côłkie miynso ściepnóńć na sztapel, i już jejigo niy ćkać bez śtyrdziyści dni. Nó, niy byda sam dalszij wynokwioł, bo jesce mi fto rzyknie coch jes móndrok i angyjber, tela, co mogymy sie sam połosprawiać ło tych nôjlepszyjszych dniach faszingu. Choby i ło tych balach, kiere bajstlujóm ci na côłkim świycie na łostatek karnewalu.
Nôjbarzij to nôs wszyjskich – sam u nôs – rajcuje karnewal we Rio. Fto jesce ło tyj balandze niy słyszôł? Jedne gôdajóm, co tam sie tańciyruje samba (i to jes tyż prôwda), inksze juzaś, co to jes jakosik salsa. Jedne co jes tam na zicher, to te szykowne, szekuladowe dziołchy bez cycynhaltrów i… nó… chnet wszyjsko na wiyrchu. A stare knakry ze Hameryki, ze Miymiec to aże sie poradzóm blank zamamlasić i tak łobślimtać, iże niyftorym to by trza na ancug jakisik laclik prziknółtlować. A wszyjsko to – niy ino to – na tyj plaży Copacabana. Ludzie (co jô gôdóm ludzie?), baby, te nôjgryfniyjsze turnujóm bez côłki rok, coby ino rôz łod soboty do wtorku (niyftore to jescse we strzoda na rozwidnioku niy poradzóm przijńść do sia) tańcyrować i wyrobiać; żôdnygo wtynczôs niy ma grzychu, bo wszyjsko to jejich kapelónki tym hasiym zasujóm. Jes jesce ci we tyj Brazyliji takô balanga, takie łostatki we Salvador de Bahia, ale to już niy jes tak wywołane, take szykowne – chocia festelnie gryfne – niźli we Rio.
Inksze, to łostatek karnawału we „Tropicanie”, we Hawanie na Kubie. Ło tym sie wiela niy szkryflô, niy gôdô, bo przeca Fidel (i jego bracik Raul) terôzki niy jes we mółdzie, a kiej my jesce sie prziflostrowali do Hameriki, do tego Busha i Obamy, i jejich utrzidupskich, to już blank niy idzie ło tym gôdać, a tym tuplym sie jesce kwolić, co to sie widziało. A jô – i moja Elza– my to widzieli. Ta côłkô „Tropicana” we grudniu, kiej u nôs bóła zima a tam te poseblykane dziołchy i… tyż te stare purty, kiere ci tam furgajóm, kludzóm sie ino, na isto ino, skuli tych gryfnych, sagich dziołchów, kiere możno niy sóm zawdy take mode, nó ale, kiej łogibajóm sie gryfnie, to żôdyn ramol niy gawcy we metryka, pra?
Ale, sóm tyż i inksze balangi. We amerikóńskim stanie Luizjana, we Nowym Orleanie sóm ci take kluby, kiere sie mianujóm tak jakosik: „krewes” i bajstlujóm roztomajte gupoty, ciepióm jakimsiki tajlami ze alumu, jakimsiki gupotami, a to wszyjsko we łostani dziyń przed popielcowóm strzodóm.
Jes ci i Wenecjô. Możno terôzki mało fto miarkuje, ale tam ci byli zawdy nôjsrogsze maskynbale takich kasprów, przebiyrańców, i to już cheba ze pôraset lôt. Wszyjskie (no możno niy wszyjskie, ale baby) brali sie roztomajte larwy na fresy, biôłe larwy i srogie huty, take trójgraniaste, choby nasze lajchyntryjgry łod downiyjszyj Gabryśki. Sóm to rzecy fresy, larwy Colombiny, Arlekina, Pierrota i inkszych łochyntoli tam ze tyj jejich Wenecji. To wszyjsko bajstlujóm tyż kole pałacu dożów, a na łostatek fajrujóm na placu świyntego Marka (kiej niy ma wody na niym).
Sóm i take, kierych terôzki corôzki wiyncyj u naszych polskich angyjberów, fajery jak tyn we Nicei, we Francji. Tam ci sie cheba nôjdugszij (rachować latóma) bawióm we naszyj Ojropie. Gynał u nich to nôjwiyncyj jes świyżych kwiôtków, roztomajtych blumów ino na te łostatnie dni przed postym. Tela, co łóni tak ci to jakosik pometlali ze kalyndôrzym i fajrujóm łod jedynôstego aże do dwadziestego siódmego lutego, choby i świynta trefiyli we niy wiym jaki dziyń. Nó ale, jes tyż gryfny karnewal we Kanadzie, we miyście, kiere sie mianuje Quebec. Możno mi fto przeciepnie, co jô tam niy bół (a niy bółech) ale festelnie mi sie zdało kiej jedyn mój kamrat mi to łozprawioł. Suchejcie! Ludzie badujóm, czochrajóm sie tam we śniygu, bajstlujóm roztomajte, i to srogie, kaźlówki, chytajóm ryby we tych przerymblach, bajstlujóm roztomajte sznyjmany, i bele jake rzyźby, dynkmale ze śniyga. A na łostatek fyrtajóm na sónkach, kiere smycóm, cióngnóm psiôki. Nó i kiołzdajóm na szlyndzuchach choby nôjynte.
Suchejcie, tam we tym Quebecu, to ci na isto jes nôjsrogszy taki zimowy karnawał na świycie. A nôjważniyjszy jes ci tam taki srogi sznyjman we srogij pitówie, copie ze srogim szarłatnym bómblym na łebie. Mianuje sie tyn cudok „le Bonhomme Carnaval” i ludzie poradzóm wiela ściyrpieć, coby go chocia letko tam sztuchnóńć, poszkrobać, grajfnóńć, dziugnóńć. A kiej za takigo sznyjmana przeblecóno jes jakosik gryfno dziołcha to… co Wóm byda barzij tuplikowôł?
Ja, ja karnewal mómy zbyte i terôzki ino we spokojności trza bydzie dotwać do Wielkanocy.
Ojgyn z Pnioków
Po „śledziu”…
Ino, chopie, bez miana… – audio
Tusty szczwortek…
Walyntynki
Ino, chopie,bez miana…
Wiycie, jô tak lecy kedy sznupia po tym modernym internecu (chnet choby jaki iptowaty modziok, a niy stary knaker) i znodech ci tam rółzczasu jedyn fajnisty kónsek, bezmać samego Leona Wyrwicza, szauszpilera i wigyjca, ftory na binie gôdôł Andrzej Grabowski, a jô jesce tyn kónsek boczół ze mojich modych lôt, kiejech miôł pierónym rôd kopiyrować roztomajtych szauszpilerów i inkszych wicmanów. I beztóż tyż terôzki kciôłbych sam tyn kónsek łopedzieć (dziôło sie to we Krakowie), ale blank po naszymu, posuchejcie!
Mój ónkel, to jes łogrómnie porzómny chop, ale mô ci jedyn fyjler… nó toć… zabywô, jes festelnie zapómliwy. Przepóminô miana uliców, miyjscowóści, miana przocieli ze ftorymi sie rôd trefiô. Ale ku tymu festelnie mô rôd gwarzić i łozprawiać, i beztóż tyż stopieróńsko plyci, smyndzi jak łozprawiô, nó bo tak prôwdóm wszyjsko przecamć zapóminô. Jó niy wiym, ale kiej jô trefióm go na hulicy, zarôzki przelazuja na drugo stróna tela, co tyn łoszkliwiec weźrok mô blank dobry, i zarôzki tyż wrzescy ku mie:
– Eee, ejjj… pódź sam ino! Jô móm ci cosik festelnie szpanownego do łopedzyniô!
Nó, tóż gôdóm: – Ujek, wyboczóm mi łóni, przecamć wy ujku bali niy pamiyntôcie co kcecie mi łopedzieć…
– Ty… ty… ty sie niy strachej, jô pamiyńć móm pierónym dobrô, ty se posuchej, tobie tyż to moge być kiejś dobre, moge ci sie przidać…
– Prosza jô cie, ida se wczorej hulicóm eee… tóm… eee…. jak łóna sie mianuje?…. eee… wyfukło mi ze filipa…. eee…pieróna kandego….
– Nô, ujku blank niy miarkuja, kierómście yjku szli hulicóm…
– Jak to niy wiysz, kie ty kôżdydziyń łamzisz tóm hulicóm….
– Nó, możno jô i łajża kôżdydziyń tóm hulicóm, ale razinku niy miarkuja, ftoróm ‘eście ujku pyndalowali wczorej….
– Jezderkusie!, Niy wiysz, niy wiysz… nó… tretuary mô po łobiuch zajtach…
– Nó, ujku, we Krakowie kôżdo hulica mô po łobiuch zajtach tretuary, nó… ónkel… kôżdo na isto mô…
Nó, jezderkusie, ta… nó… trzi kościoły sóm na nij, nó… wiysz, nó…
– Nó, ujku, jerónie, pokôżcie mi ónkel we Krakowie hulica, na kieryj niy styrcóm trzi kościoły…
– Dobra, to jô ci to wyekleruja inakszij… Jak styrcysz fróntym ku poczcie, to po lewyj zajcie môsz ta razinku hulica… Nó, to jô se deptóm tóm hulicóm, gawca sie a sam łozewrzili nowy sklep, widza we szałfynstrze…. eee…. leżóm nowe, take gryfniste bindry, tónie te szlipsy… nó tóż jô wlazuja rajn, pytóm sie subiykta (to taki krakowski przedowacz), eźli sóm samtukej inksze farby… łoglóndóm te szlipsy… Łorôzki, znôgła ftosik mie po plecyskach klepie, jô sie łobrôcóm… i… ty… niy uwiyrzisz, fto… Ojgyn… fto…
Nó, fto – jô sie pytóm…
– Nó… tyn… eee… nó tyn… nó tyn… eee… nó…
Nó tóż jô sie ujka pytóm:
– Ale kiery… tyn?
– Nó, jakóż to kiery? Nó, przecamć ty go znôsz!
– Nó, możno jô go i znóm ujek – gôdóm – ale blank niy miarkuja, kiery łón…
– Jezderkusie! Stopierónów! Znô, ale niy miarkuje ftory? Ze cia to na isto jes niy nôjlepszij…
– Ujku – gôdóm – jô na zicher niy miarkuja, ftory… łón…
– Dobra, jô ci to gynał wytuplikuja… eee…. proszã jô ciebie… eee…. łón bół hausrechtorym u tych… nó…pôństwa, u tych istnych pod Krakowym…. tyż… jakóż tyż to łóni sie mianujóm?… eee…. Ej! Niy przipóminej mi!… Jô sie to zarôzki spómna… nó…. eee…. nó, jezderkusie! Jakóż to łóni, sto pierónów sie mianujóm…. nó… bali inakszij ci to rzykna…. Nó, proszã jô ciebie… jego łojciec mô japtyka…. eee…. nó… kajsik na prowincyji… nó, w tyj miyjscowóści… nó… eee… w tyj miyścinie… nó… to, jak sie jedzie do tego zidlóngu pod Krakowym, kaj tyn jego łojciec mô ta japtyka, to sznelcug stoji na banhowie côłke trzi minuty… Nó, i to ci jes razinku tyn jejigo synek! Nó! … wiysz!
– Łobłopiyli my sie jak sto diosków, bochmy sie festelnie dôwno niy widzieli. Zaprosiółech ci go, prosza jô ciebie, do kafyju, grómy se tam we szachmaty… jô mu dôł mata, łón mie dôł mata, proszã jô cia, i łorôz, ftosik ci mie capko, klepie po ramiu… suchej ino! Łobrôcóm sie i… Ojgyn… niy uwiyrzisz… fto….
A jô ze rułóm gôdóm – Wiym…
– Nó, fto? –– pytô mój ónkel….
– Nó… tyn! – łodrzykóm ujkowi.
A ujek na to:
– A skany to wiysz?.
Nó, tóż jô gôdóm, bo byście mi ujku pewnikiym pedzieli, iże… tyn!
Na to tyn mój ujekrzóńdzi:
– Nó, bo to na isto … tyn! Ja!
– Nô ale ujku, rzyknijcie mi, ftory … tyn? – pytóm sie go.
– Nó jak to ftory, jezderkusie! To ty wiysz, iże tyn, a blank niy miarkujesz, ftory tyn? To ze cia na zicher jes cosik niy do porzóndku, to jô musza cie do dochtora zakludzić… Wiysz Ojgyn, jô móm takigo dochtora, łón ci mô pamiyńć festelnie dobro, jô tyż dó niygo sztyjc łamża…
Nó, tóż gôdóm do ujka – Ónkel, jô na zicher niy pójńda do tego dochtora, do ftorego wy ujku chodzicie. Ale, rzyknijcie cie mi yjku, do sto pierónów, ftory… tyn?
– Jezderkusie, ftory tyn, nó? Jego łojciec na poczcie byamtruje przecamć. Taki, łoszkliwy cowiek, we zarynkôwkach, szwicuje sie łogrómnucnie, nó…
– Ónkel, ale jô dalszij niy miarkuja, ftory tyn, kiery łón!
– Jezderkusie stopieróński… co za tuleja, ciymnô jak prestabaka! Nó… eee… Oooo… to bydziesz miarkowôł! Łón mô prosza jô ciebie, dwie szwestry, dwie siestry, nó… jego starszyjszô siestra, jeji dali na krzcie miano… eee…. ten… nó… eee… Niy przipóminej mi! Jô sie zarôzki spómna to, nó… ! Eee… zarôzki ci rzykan, nó… eee… łona mô na miano… mô…, eee… doczkej ino, nó… już… już, zarôzki… łooo! Jes, móm, wiym!… łona mô… łóna mianuje sie… nó… tak jak twoja starszyjszô siestra nó… I prosze cie… nó… i uradowalichmy sie juzaś, jako iże’chmy sie dôwno niy widzieli… Ale łón jakiś taki, proszã jô ciebie, nó… uświyrkniynty, sklapiały, nó, to jô sie go pytóm, co sie stało, a łón rzóńdzi, iże blank nic sie niy stało, ino, iże łón miôł libsta – gôdô – i, co ta libsta miała gyburstak. Nó, i iże łón kciôł jij dać gyszynk na tyn gyburstak i poprosić ta swoja starszyjszô siestra, ta co mô tak na miano, jak ta twoja modszô siestra… coby łóna poszła do sklepu i kupióła dlô tyj jejigo libsty cosik na tyn gyszynk, prôwda. Ino, iże juzaś ta jego siestra, rube take jakiesik to bóło babsko. I to tyż ci łóna poszła do babskij kónfekcyji i sprawióła, prôwda, dlô tyj jego libsty glazyjki, ze cielikowyj skórki, prôwda, a dlô sia sie lajstła, bo razinku bół podzim, take te… ło jakóż tyż to sie mianuje… eee… to mi terôzki blank ze palicy wyfurgło, nó… take, co to baby łoblykajóm na zima, rube, szkuciaty, ciciate, nó… ze prziklynkiym, szpatne, łobmierzłe…
– Niy wiym – jô gôdóm – co tyż to baby łoblykajóm na zima….
– To jakisik żeś jes stary, wiela lôt ci już pizło – rzóńdzi mój ónkel. Jakiś to jes richtik stary?
– Nó, to możno łona take dynamówy, ujek, ółmahółzy sie sprawióła….
– Ło, ja gynał! Nó, take dynamówy, prosza jô ciebie, sie lajstła. I tukej tyż zarôzki jij przedowacz zapakowôł we jedyn pakslik te glazyjki, a we drugi te ółmahółzy, te dynamówy. Nó, i łóna to przismycyła do dóm, nó szlechtownô raja, pech kciôł, iżech sie łomylół, szajsnółech suie z tymi pakslikóma, i miasto tych glazyjków, toch poswoł swojij libście te dynamówy… Nó, i dołónczółech ku niym taki libysbrif… nó… eee… na tyn szimel:
„Moja ty roztomiyło! Niych tyn niyzateli gyszynk bydzie dowodym mojigo przóniô, mojij miyłóści. Kiejby alebyli łóne za sroge, to urznij ździebko! Chopóm cudzym niy dôwej zwóli po nich sie kusikować… i jich … macać i grajfować, bo sie… zmaraszóm. Rółz bez miesiónc dobrze jes je wyprać… nôjlepszij we bynzynie. Moja siestra gôdała mi, co żółte fleki nôjlepszij ślazujóm po… chlorku. Przed piyrszym łoblecyniym jes dobrze… porzómnie w nie prrrr… dmuchnóńć…. Listecek tyn i zrynkowiny serwane….
Jô rzykóm – Ujku, jô wôs festelnie przeprôszóm, ale mie sie pierónym uwijô, móm stopieróńsko pilno….
– Tobie, łochyntolu, to sie zawdy spiychô, zawdy i wszandy ci sie, do sto pierónów, uwijô! Na włóśny pogrzyb bydzie ci sie tyż diosecko uwijać, pra?
Dobra, ty ty już gzuj, ino jô móm do cia jedna, Ojgyn, srogô próśba…. Kiejbyś tak to wszysjko kómuś łozprawiôł, to jô cie prosza, to jô cie stopieróńsko prosza… ino wszyjsko, chopie, bez mianów, bez nôzwisków!!!
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pag_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn vec_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn deu_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn bos_Latn smo_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn slv_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn gle_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn gle_Latn gle_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn hrv_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn