Arkona
Arkona (mjym.: Kap Arkona) – skolisty přilůndek na půunocnym kraju Růgije (Meklymburga-Půmoře Předńy).
We wčesnym średńowječu bůu sam cyntralny grůd uobrůnny zachodńosuowjańskych Ranůw kery ležou na trudno dostympnym, wůnskym cyplu půuwyspa Wittow. Uotočůny bůu ze třech strůn urwiskym wysokym na 45 metrůw i uopadajůncym ku mořu. Uod strůny lůndu počůnkowo wouem źymnym i fosům, potym kole 1000 roku zostou rozbudowany i postawjůno mur drewńano-źymny wysoki na ńymal 10 metrůw a dugi na wjyncy kej 250 metrůw we lińie prosty. Na dodatek uod strůny Boutyku bůuy sam ůmocńyńo šyroke na 4,5 metra.
Arkona bůua znano kej uośrodek kultu pogańskigo boga Śwjyntowita (pouabske: Svątevit, čytej swantewit). Wedle Saxo Grammaticusa, świůntyńi Śwjyntowita (kůńćiny) střygua stoua zouůga kero mjoua 300 wojůw, podlyguych pod arcykapuana. We świůntyńy znojdowou śe posůng i skarbjec Śwjyntowita, kery bůu waśćiwje skarbcym państwa Růgjan. Po splůndrowańu (1067/1068) a potym zńiščyńu (1125) Radogoščy, Arkůna stoua śe nojwažńijšym mjejscym kultu religijnygo Suowjan nadboutyckych.
We 1136 roku, krůl Dańije Eryk II Pamjyntny, zmuśiu do kapitulacyje uobrůńcůw, po takymu co zajůn uůn nadbřežne zdřůdua wody, nale Ranowje gibko uodzyskali samodźelność, a mjyškańcy zbudowali wnůntř grodu zbjorńik na woda, coby zabezpječyć śe na zaś před podobnymi wypadkůma.
Arkůna zdobůu i zńiščůu we 1168 krůl důński Waldymar I. To wydařyńy popředźiuo přimusowo chrystjańizacyjo mjyškańcůw tygo rygjůnu.
Uobejžij tyž[Sprowjej]
hau_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn