We wušem foyerje wokrejsnego domu w Baršću jo se zachadny pónjeźele zmakało 15 woglědari z krajnym raźcom Harald Altekrügerom a wugótowarjom Heiko Lobertom na rozgrono. Zgromadnje su pytali za slědami we serbskem žywjenju – a to z pomocu wjelesych historiskich fotow. Późiwabne fakty su se pokazali. Gósći su wumjenili informacije a se spśijaśelili mjazy sobu. Na jadnom fośe wót někakeje swajźby jo jadna woglědarka spóznała znate woblicko – wót sebje! Tencas jo małe źowćko była, źinsa jo južo wobstarša žeńska. To jo dobra pomoc była, něnt ga su mógali datum togo fota někak casowje pśirědowaś.
Krajny raźc Harald Altekrüger jo pśi góźbje wustajeńce gronił: „Som gjardy, až jo to serbske žywe we našom wokrejsu a až luźe woplěwaju serbske nałogi. Fota pokazuju bělenje majskego boma, kokot a camprowanje. Wóne tradicionelne swěźenje se woplěwaju až do źinsajšnego na serbskich jsach, teke pla nas w Kóšnojcach. Mimo nałogow ale jo mě teke rěc mójeje mamy tśeśego naroda (Uroma), serbska rěc, wjelgin luba. Togodla wjaselim se, až młoda generacija źinsa serbsku rěc wuknjo a powěda.“
szl_Latn szl_Latn