Jak żech roz szeł na ambóne, a smyczyłech tam do ogłoszyń całóm kupe kalyndorzy, bo jich tak moc wszyscy już łod jesiyni wydowajóm, że to żodyn ani nie ścignie kupować, nie dej Panie Boże jeszcze połoglóndać abo poczytać – toch se pomyśloł: Na, dość tego, rozcióngnijmy tu kansikej w kościele jaki platno (po naszymu ekran), a bydymy miłym ludkom w kościele pokazować łobrozki, łobalki czyli łokładki od tych wszyckich kalyndorzy a ksiónżek, kiere se majóm kupić. I tak my w Suchej zawiydli promitani ku wszystkimu, co się w nabożyństwie dzieje. Aji jak gdo spómino jakigosi swojigo krewnego, co już je po drugij strónie śmierci, to mi może posłać zdjynci tego przibuznego, a jo tam tóm fotkym potym ludkom w kościele pokożym. Kupe z nich pamiynto tych co spominómy, abo jim to zapnie prawie jak łuwidzóm fotke na ekranie: Ja, dyć żech go znoł abo znała...
Jyny że potym pastor wszyndzi musi chodzić po kościele z łowladaczym czyli pilotym, bo se musi tóm prezyntacyjóm posuwać naprzód. Jak roz miały ty szykowne dziełuszki z Diakónije u nas jakisi łopowiadani ło tej swojij robocie, tóż też ta jedna to miała taki dłógi, żech se boł, że ani na tóm ambóne nie bydym mioł po co lyźć. Tóżech tego wyużył, że se nie umiała z tym łowladaczym jakosikej poradzić, nie chciało ji to zmiyniać slajdów, wyloz żech z ławki, szeł ku kómputru (Czeszy prawióm: ku poczytaczu) a posuwołech ji tam ty fotografije ręcznie, klupkajónc na knefel. A zaroz to szło rychlij... Już ani nie musiała tak dłógo ło wszystkim łopowiadać, co też to tam na kierej fotce je, bo w zapiynciu (vzápětí?) było dalsze zdjynci.
Móm też aji łowladacz łod dzwonów, ni móm jeszcze łod ludków, coby stowali a siodali kiedy trzeba. Tóż jak idymy z pochodym dejmy tymu przi kónfirmacyji, muszym w jednej rynce dzierżeć pilota łod dzwonów, cobych to móg wypnyć jak my sóm z pochodym pod wieżóm a pani łorganistka zaczyno grać preludyjum, a w drugij łod prezyntacyji na poczytaczu, kiero je promitano na to platno. A roz, jakech już był na ambónie a prawiech se modlił, szły dziecka na szkółeczkym (u nas się tymu fórt tak pieknie mówi) – a szeł też nejstarszy chłapiec łod jednego prezbitera, kiery prawie mioł słóżbe kościelnego. Synek tam był ś nim, bo samozrzejmie łón musi zapinać a wypinać dzwóny – to je tak akorat robota dlo przedszkolaka, kierym łón wtedy był. A musi dować pozór, czy se pastorowi ku kómży nie zahoczył tyn śmiatok z łopatkóm, jako w jinszym zborze (toście już kiejsi czytali). Bo jako by potym szeł taki buła do ołtorzo? Tóż mały Rómek idzie na szkółeczkym, dziwo se na mie na ambónie, a śmieje se. Ale mi nie macho rękóm, jako dycki. Dziwóm se, czymu – ja, dyć łón mo w łobóch rękach szyszki, kiere se naszeł pod strómami wedle kościoła, a cyko na tych szyszkach, jako kiejby łowladoł ty wszycki dzwóny a prezyntacyje... Jako wujek pastor. Chciało se mi śmioć, ale strasznie się mi to z drugij stróny podobało. Ty dziecka wóm fakt załobserwujóm kaj co jyny.
Ale jo chcioł ło tych kalyndorzach... Jak się już jich tak nazbiyro, że muszym głosić: Kupcie se kalyndorz na stół, abo na powieszyni, abo na postawiyni, abo na poczytani, abo na łodrywani, abo nie wiym na co jeszcze – to je znak, że bydzie za chwile adwynt. Bo to dzisio musi być wszystko wczas, tymu że se każdy prawi: Coby jyny tyn mój kalyndorz kupili rychlij niż tyn drugi! A co na to biydni ludkowie, jak jim tak fórt przypominajóm, jako zestarli? Myślym, że ganc łobyczejnie przestowajóm kupować cokoliw. Bo już tego je za moc. U nas w Suchej se prawi, że ksióndz „głusił” to czy tamto z ambóny – to je tymu, że łóni wóm sóm potym łod tych wszystkich reklam ganc łogłuszóni. Toż kapeczke zaczynóm rozumieć, czymu nikierzy koledzy w urzyndzie wubec nie łogłoszajóm nic, co sami nie robióm ani nie porzadajóm...
A jak se już zmiynio rok, a za starym przichodzi nowy, mómy dycki nabożyństwo na Sylwestra wieczór abo po połedniu z Wieczerzóm Świyntóm. Tóż roz też tak mioł ło sztwortej po połedniu jedyn z mojich fakt zocnych poprzedników (łón wóm je dzisio namiestkym biskupa w jinszym, chocioż takim samym Kościele). Już se łoblyk do talaru, a prawie przipinoł befki, jak mu pan kościelny prawi: „Pastorze, mómy problym”. „Jaki? Dyć hostyji wyklupkocie wiela bydzie trzeja, jyny se dobrze ludków w kościele porachujcie” (ło tymście też już czytali). „Ni, to wiycie, że tak zrobiym. Jyny że wina ni mómy...” Łobyczejno woda (abo aji mineralno) se wtedy jeszcze u nas w Suche we wino nie zmiyniała. Nanejwyszy se śniyg w gorczku na piecu zmiynioł we wode, coby tym szło chrzcić (bo woda się zakrynco, coby w rułkach nie zamarzła, a coby jich nie roztargało). Borok pastor nie wiedzioł co na hónym zrobić, tóż jyny wytargoł befki spoza karku, a tak jako był, w talaru, lecioł do robotniczygo kupić wino (dzisio tam, kaj był dóm robotniczy, naprawiajóm auta, tóż by wina nie kupił). Jak tam przylecioł, cały boroczysko czyrwóny a sfuczany, w tym czornym mantlu łod ołtorza, a chcioł kupić wino, chłopi kierzi tam siedzieli przy piwie se tak na niego zadziwali, a jedyn z nich na głos, na całóm gospodym prawi: „Ja, ja, pastorze, dzisio Sylwester, a dziepro sztyry godziny po połedniu – tóż wczas zaczynajóm!” Nie wiym, jako mu było, ale łón wóm je taki, że się poradzi śmioć sóm ze siebie (to nie każdy umiy), tóż po dziś dziyń to z humorym łopowiado, to zdarzyni. Łod niego też to wiym.
Spómniołech se to, bo se rok prawie zmiynio, a wiynkszość z was, mili Czytelnicy czy Cztynarze, bydziecie mieć tyn numer gazetki na świynta abo nejpóźnij na Sylwestra. Tymu wóm chcym poprzoć, cobyście sie w tym nowym roku dycki mieli czymu zaśmioć, a nejraczy abyście się umieli śmioć sami ze siebie, bo to je połuczne. A cobyście dycki widzieli, jak bez miary je tego wszyckigo, za co mogymy każdego dnia dziynkować a chwolić naszego Ojca w niebiesiech. A że łón was nie zustawi samych we waszych starościach. A jesi kapke mocie radzi tóm naszóm ślónskóm rzecz, tak se czasym aji po naszymu możecie pomodlić:
Ojcze nasz,
kierzi sóm w niebiesiech,
świynć się Jejich imię,
przijdź Jejich królestwo,
niech bydzie Jejich wola,
jako w niebie, tak i na ziymi.
Chleba naszego wezdejszygo dajóm nóm dzisio.
A niech nóm też łodpuszczóm nasze winy,
jako i my łodpuszczómy naszym winnikóm.
A nie uwodzóm nas na pokuszyni,
ale zbawióm nas łode złego.
Tymu, że Jejich je królestwo
i moc, i chwała,
na wieki wieków.
Amyn.
jo.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn cym_Latn min_Latn