wopisanje
Awto měć, je wobsedźeć, z nim po měsće a po kraju jězdźić – to chce tež knoćik. Zwotkel pak je brać? Sej sam jedne natwarić je zwrěšćiło. Wěste awtowe dźěle běchu spěšnje namakane, knoćik je dźěle tež hromadźe twarił, ale tele „awto“ njeje jěło, ani so njeje z blaka hibało abo zwuk wot so dało. Wbohi knoćik ! Ale što je to? Što su to do wobručow? Jedna, dwě, tři ... wobruče? Te słušeja k awtu małeho hólčeca. Je hrajkace awto do wšěch dźělow rozklepał a jednorje ležo wostajił. Wbohe awto! Myška pak wě sej radu a sćele knoćika z awtom do zamkarnje a hlej: Awto so zreparuje a knoćik je nětk hordy wobsedźer awta. Podajće so z knoćikom na wjesoły dyrdomdej do města a dale do swěta.
hrv_Latn szl_Latn