Był na Lubuomiyrzu taki gazda zwany Bulanda, pisoł sie Chlipała Tómasz. Caruownik uokruopny i baca. Bez zimó był w chałpie na Lubuomiyrzu, a bez latuo na Jawuorzynie Kamiynicki, jakuo baca. Ludzie duo nieguo z daleka śli, puo duoradó, cuo sie ka stało. Z uOrawy, ze Śpisa, z całego Puodhola. Nó, cy tam bydło chuoruowało, cy jak. uÓn kcioł duoradzić kuozdymu, źle nikomu nie puowiedzioł. Mioł z djabłami duo godanio. Jak ktuo duo nieguo zaset, tuo uón właził duo kumuory i godoł tak:
- Jasiu, puowiyc ta, cuo sie tam stało? Stamtela wychuodził i godoł, cym tuo lycyć. Tuo ludzie słyseli, jag uón godo duo Jasia, ale nig nie słysoł cuo godo Jaś. Tyn Jaś tuo był djaboł.
No i jakosig baba s Kóniny była puo tuó duoradó u nieguo i przyznała sie w kuościele na spuowiedzi ksiyndzu, ze była na Lubuomiyrzu uu Bulandy. Ksióndz nazywoł sie Gudz Józef. uÓn bił przy spuo-wiedzi.
I tyn ksióndz cuosi jó wyción przy ty spuowiedzi, tuó babó śturknół piyńścióm. - Nie chuodź duo nie-guo, tuo djaboł! uÓn mo z djabłami duo godanio, tuo nie cłowiek! Nó, ale ta baba duo puokuty, ksióndz puokutó zadoł, baba sie duo skruchy.
Bulanda na Lubuomiyrzu, ale wiy jak sie ksióndz uodniós duo baby z puowuodu nieguo. Godo se tag Bulanda: - No, puockojze ty Józuś, my sie tu spróbujymy. Przydziez i ty duó mnie.
No i niedługuo puo Buozym Naruodzyniu jadó puo kuolyndzie na Lubuomiyrz z Niedźwiedzia. Ksióndz, uorganista, kuościelny, buo Lubuomiyrzany nolezeli duo kuościoła duo Niedźwiedzia.
Chytali kuolyndo z wiyrchu, z Przysłopa, ze Rzyk. Przyjechali naprzeciw chałpy Bulanduowe, teguo caruownika, plebajskimi kóniami. Kónie stanyły i nie pódó. Nijag nie puojadó. Mieli świynconó wuodó przy suobie, krydó świynconó. Tóm wuodóm ksióndz kruopi – nie pódó kónie. Ksióndz wtedy wyganio kuościelneguo duo Bulandy, muoze by uón cuo duoradził. A było z drogi muoze, nó, 50 me-trów duo jeguo chałpy. Nie pódzie kuościelny, nie pódzie uorganista! Puosed som ksióndz.
Wloz duo jizby. Bulanda se siedzi przed piecym, grzeje sie. Ksióndz guo tak przywitoł ładnie: - Witojze Tomuś! Cuo słychać uu ciebie? A Bulanda uod razu: - Przysedeź i ty duó mnie! Jak sie baba na spuowiedzi przyznała, ze była u mnie, tuoź jó wybił! Nó, ale ta ksióndz pyto: - Tomuś, duopuómós cuo, buo jedziemy puo kuolyndzie, a tam puo Rzykak kuobiyty cekajó na nos. No tuo Bulanda wysed, przyset ku kónióm, przezegnoł sie w zod: Amyn + Świyntego Ducha + Syna + w Imie uOjca.
– Nó, jedź, a wiyncy mi ta przy suchanicy spuowiedników nie śturkoj piynścióm, jak duo mnie przydó!
Wtedy ksióndz uuwierzył, ze Bulanda chuodź mo z djabłami duo godanio, ale to duobry cłowiek, kce ludzióm pumóc. Juz ksióndz wiyncy nikuogo nie bił.
-------------------------------------
Na Stawiyjcu pasły dziywki kruowy. A Nuogoc juhasi u Bulandy. Ale z Jawuorzyny na Stawiyniec trza było iź duobre pół guodziny, do tego bez puotuok. Wiecór dziywki na Stawiyjcu śpiywajó. Nuogoc uusłysoł i godo duo Bulandy: - Bacuo, jagbyście mi nie bróniyli, tuobyg puoset, haj, na kwiló, na Sta-wiyniec ku dziywkom, byk se puośpiywoł ś niymi. Tuo baca mu uodpuowiado: - Na cuoz mos haj iź, jo tak zruobió, ze uóne przydó tu. Inuo sie uozłobuj i uod lewe nuogi duzym palcym zapuoró uodeprzyj uode drzwi. Rynkóm ci nie wuolno drzwi uodymknóć. Tak zruobiył.
Za pore minut dziywki ze Stawiyjca śpiywajó na Jawurzynie nad kuolybóm. Tuo Bulanda godo Nuogocowi: - Nó, tuo se ik teros puś, uodymknij drzwi, ale lewóm nuogóm, duzym palcym. Inacy ci nie wuolno uotworzyć! Nuogoc nie pódzie, nie uotworzy, buoi sie. Bulanda wyset, uotwar drzwi i godo tak: - Dziywcynta idźcie duo chałpy, buo woz Jasieg nie kce. Idźcie z puowruotym na Stawiyniec, śpiy-wojcie se ta puo Stawiyjcu. Za kwiló casu słychać - dziywki na Stawiyjcu śpiywajó. Taki Bulanda był caruownik. [1]
Stanisław Stopa
[1] Stanisław Stopa, „Kurkowe opowieści”, Nowy Sącz 2007, str. 60, 63
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn unk szl_Latn szl_Latn hrv_Latn pol_Latn