Mōj jedyn kamrat ze Hamburga, Tōni, naszkryflŏł kiejsik bōł, iże kierymuś rechtorowi napocznōł we szuli czytać cosik ze prōznego hefta, bo niy kciało mu sie pisać tego, Wiycie, „zadaniŏ dōmowego”. He, i sam mi sie spōmneli tyż take fale ze czasōw kiej jŏ jesce pyndalowŏł do szuli. Nŏjprzodzij we naszyj „Siedymnŏstce” to bōło tak:
Jakech już poszŏł do siōdmyj klasy (ja, tak kiejsik bōło, co podstawōwka miała siedym klasōw) zarŏzki we wrzyśniu prziszŏł ci dō nŏs nowy rechtōr, kiery miŏł być naszym wychowawcōm. Wicne ino bōło to, co jesce bez lato, we lipiyniu i we siyrpniu, grali my śniym we fuzbal na placu abo na plantach. A terŏzki ci to miŏł być nasz srogi rechtōr. Miyszkŏł ci ło dwie chałpy dalszij łodymie, a iże bōł takim duckiym, to my sie tam za tela śniygo przi tym fusbalu niy robiyli, niy mieli my go blank we zocy.
Nō, prziszŏł, łostŏł naszym wychowacōm i… bōł blank gryfny i ku tymu tyż… mōndrok. A, iże jŏ już wtynczŏs czytŏł take ksiōnżki jak: „Przygody dzielnego wojaka Szwejka”, a nŏjbarzij te wszyjskie ksiōnżki Emila Zoli (znŏcie je, boczycie, pra?), to dlō mie jakiesik tam „lektury obowiązkowe” blank niy byli gyszpant. I beztōż żech jich niy czytŏł. A tu ci mie łapnōł nasz rechtōr Walczak (tyn chopek łod fusbalu) eźli jŏ czytŏł ta „lektura”. Niy bocza już terŏzki, kierŏ, bo to bōło jakisik piyńćdziesiōnt śtyry lata tymu nazŏd, ino gŏdōm:
– JA.
I sam ci sie napoczło. Zawdy tyn rechtōr cosik dogadywŏł, cosik dopedziŏł a terŏzki, jŏ gŏdōm (coch łod kamratōw skorzij usłyszŏł) i napoczynōm ci fest łozprawiać. Ludzie! Gŏdŏłech cŏłkie pōł godziny a tyn rechtōr nic. Kiejech już dociōngnōł do fajrantu, we klasie bōło ci tak cicho, iże koprucha szło usłyszeć, a na łostatek rechtōr Jozek Walczak rzyknōł ino tak:
– Wiysz Ojgyn, cwajki ci niy dōm (wteda byli cwajki nikiej terŏzki jedynki), boś dużo gŏdŏł i niy tak blank gupio. Nale, kiejby tyn pisŏrz, tyn, co ta ksiōnżka napisŏł, usłyszŏł coś ty sam nałozprawiŏł, to cheba by sie prasknōł we palica.
I… niy bōła by to „lektura obowionzkowo”!!!
Drugi fal to bōł blank inkszy. Jŏch zawdy bōł diosecki angyjber, taki graf von Rotz i miŏłech uciecha, kiejżech mōg rechtorowi (i niy ino) cosik na łostuda zbajstlować. Miŏłech ci przed maturōm takigo szykownego, ale tyż maluśkigo, rechtora, kiery sie Wołczyński mianowŏł. Łōn festelnie miŏł rŏd tego Boya-Żeleńskigo, i szło u niygo wiela zgobić, a i wiela erbnōńć, kiej sie poradziyło jejigo kōnski ba spamiyńć gŏdać. Nale, mie sie zdało, co jŏ byda lepszyjszy. I tak jakosik po pōł roku we tyj szuli trefiyło na mie coby przeczytać to, co kŏżdy snos miŏł naszkryflać jako prŏcŏ dōmowŏ. Jŏch tyż napisŏł a iżech łod zawdy we szuli siedziŏł we piyrszyj bance, trefiōło na mie, cobych te swoji szkryfloły przeczytŏł. I tu ci sie napoczło! Tyn rechtōr niy miŏł rŏd, kiej byle szkolorz brŏł za swe jakiesik inksze, cudze słōwecka. I zawdy, kiej fto take cudze słōwko wetkŏł do tyj prŏcy dōmowyj, kŏzŏł inkszymu szkolorzowi wyeklerować, co łōne richtik znacy. A jŏ, a jŏch czytŏł! Znacy, jŏch niy czytŏł inoch gŏdŏł na spamiyńć i gawcōłech sie na tego rechtora. Bōło ci tego mojigo pisaniŏ tak kole sześciuch zajtōw we hefcie, i… jŏ gŏdŏł, i gŏdŏłech na spamiyńć. A łōn, znacy tyn mōj rechtōr, medikowŏł, co tyż to jŏ terŏzki sam na doczkaniu wynokwiōm? Doczkoł ażech pedziŏł, coch miŏł pedzieć i łoznŏjmiōłech, iże to jes już na isto wszyjsko i gŏdŏ:
– A terozki Ojgyn pokŏż mi, kaj mŏsz to wszyjsko napisane?
A jŏ miŏł to gynał wszyjsko napisane, i to jesce takōm gryfnōm klałōm, handszriftym, co to sie wtynczŏs mianowało „pismo techniczne”. Co sie tam we tyj klasie dziŏło, niy byda gŏdŏł. Niy jedna gryfnŏ dziołcha ze mojij klasy sie na mie pogorszōła, bo zawdy niyskorzij, kiej jŏ czytŏł (a tak prŏwdōm, to gŏdŏł na spamiyńć), inksze musieli tuplikować wszyjskie te cudze słōwecka, kiere jŏ tam do tych mojich wypocinōw wciepnōł.
Nale, moga jesce ino tela pedzieć, co kiej jŏ już pisŏł łostatek mojij roboty na politechnice, ta moja prŏcŏ diplōmowŏ, to tych rechtōr, dyrechtōr mojij dŏwnyj szuli, ździebko zrychtowŏł jōm i pedziŏł, co jō jōm moga tymu mojimu „promotorowi” na Ślōnskij Politechnice pokŏzać i krōm „technicznych”, abo naukowych szpecyji, jes wszyjsko jak przinoleżi.
Miŏłech jesce i inksze fale. Poradziōłech, na tyn przikłŏd, naumieć sie na spamiyńć wiela roztomajtych sztrofek, i to niy ino tych, co to kŏżdy poradziōł. Przeca kŏżdy, ftory do szuli deptŏł, poradziōł na spamiynć pedzieć: „Litwo, ojczyzno moja… „ i deczko dalszij. A fto poradziōł ze gowy pedzieć coś takigo:
„Hej użyjmy żywota!
Wszak żyjem tylko raz;
Niechaj ta czara złota
Nie prōżno wabi nas.”
Lebo sztrofki ze „Pana Tadeusza”:
„Dwie chyliły się karczmy po dwōch stronach drogi,
Oknami wzajem sobie grożąc jako wrogi;
Stara należy z prawa do zamku dziedzica,
Nową na złość zamkowi postawił Soplica.
W tamtej, jak w swym dziedzictwie, rej wodził Gerwazy,
W tej najwyższe za stołem brał miejsce Protazy.”
Gryfne, pra? A jŏ takich sztrofek poradziōł na spamiyńć wiela, mocka, i chocia wszyjskie mi gŏdali, cobych poszŏł kajsik na uniwerzityjt, to mie dziobli zatargali na ta diosecko politechnika, ze kieryj terŏzki blank nic niy mōm i fandzola Wōm, moje Wy roztomiyłe, terŏzki take gupoty i belafastry.
Spóminki starego knakra przed feryjami…
Mōj jedyn kamrat ze Hamburga, Tōni, naszkryflŏł kiejsik bōł, iże kierymuś rechtorowi napocznōł we szuli czytać cosik ze prōznego hefta, bo niy kciało mu sie pisać tego, Wiycie, „zadaniŏ dōmowego”. He, i sam mi sie spōmneli tyż take fale ze czasōw kiej jŏ jesce pyndalowŏł do szuli. Nŏjprzodzij we naszyj „Siedymnŏstce” to bōło tak:
szl_Latn szl_Latn szl_Latn fin_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn luo_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn