Nó, tóż mómy półowa tego latośnego fajrowaniô. Gody ślecieli choby fto ze bicyska strzelół i terôzki ino muszymy jesce strzimać Zilwestra do kupy ze Nowym Rokiym. Ale nôjprzodzij kciôłbych sam deczko połozprawiać ło istym przi Godach zwyku, ło swadach i spiyrkach wele stoła.
Wszyjskie znómy i wôżymy se te nasze świóntyczne tradycyje. Chocia, tak po prôwdzie, nasze prziwyki, to niy tela pastyrka, godne łoryńdzie papiyske abo prezidyncke, wiela familijne spiyrki i słepanie gorzôły. Zwykowo już familijne chaje i krach kôżdyrok wyprasknóm zawdy kajsik kole Narodzyniô Pańskigo, kole Godów. Idzie to możno poskłôdać tym tuplym tak:
We takij strzydnij, przeciyntnyj familiji piyrszô szokulada jes ci wećkanô kajś ło pół dziesióntyj z rańca we piyrszy dziyń Godów, a już tak śćwierć na jedynôstô napoczynô sie piyrszô familijnô breweryjô i łostuda. Zatym kajś ło jedynôstyj napoczynómy wrzesceć na dziecka, a trzi śćwierci na dwanôstô – i niy jes ci to na isto cufal – szlukómy piyrszego sznapsa. Wilijnô órgijô łotwieraniô pakytów, gyszynków i słepaniô zektu ze apluzinowym zôftym (taki ci przikludzóny łod Ynglynderów moderny zwyk u naszych roztomajtych zabranych klugszajsrów i angyjberów-Polôków), to jesce jes ci na isto blank ajnfachowe. Dziepiyro kajś po pastyrce (a możno tyż w miesto pastyrki?) bestyjske, łobłyndne ci ćkanie wszelijakij zorty maszkytów i słepanie gorzôły to jesce psinco ku łosobliwym szturmowanióm i breweryjóm jake sie wyczyniajóm we świytle, blyndowaniu kóminka, ftore skutnie burdajóm launa i sztimóng tego – taki ci przeca miôł być! – nôjszczyńśniyjszygo dnioszka w roku. Przeca świynto, fajer, to niy lecy jaki ajnfachowy dziyń, ale cusztand naszego filipa, naszygo pomyślónku. Jest ci to bina na ftoryj łodgrowómy marzynia ło szumności i galantności. Jedzinô wteda zgłóba polygô ci na tym, iże kôżdy ze familijantów fónguje poduk włóśnygo dryjbucha, pod włóśnygo scynaryjusza, a dyć tóż efekt przipóminô barzij kónsztiki Harolda Pintera abo Ayckbourna, niźli bôjki Andersena.
Głownô babskô róla łodgrôwô pani dómu, znacy Mamulka, ftorô ci wiela tydni strôwióła na rychtowaniu. Łogrómnucnóm ciynżobóm stworzóła nóm scyneryjô poskłôdanô ze herskich świycek i inkszych gyszmektnych sztafirów. Côłko tyż chałpa ugarniyrowanô i wszyjsko ci wyglóndô tak szykowniście, iże blank dych zapiyrô w dudach. Aże ino do czasu, kiej ze szlafcimra na wiyrchu ze srogim larmym wykulô sie côłkô familijô, kierô na szlag zagarusi słody papióróma ze gyszynków a zatym jesce łodmówi wysztiglowaniô sie dzisiôj we niywygódne, niydzielne prziłobleczyni.
Zazeszłego wiyczora łojciec niy spôł do niyskora, bo pakowôł gyszynki, ftore kupowôł we panice na łostatni driker. Terôzki jes ci już ło krok łod wybuchu ściykłóści, a côłkô zituacyjô pogôrszô jesce i to, iże latoś uzdôł ci łón, co sóm narychtuje świóntyczny łobiod – skuli Roberta Makłowicza, Pascala abo tego Okrasy, ftorzi przekónali ci go, co to, za piyrsze, jes festelnie chopske, a za druge – blank ajnnfach i letke. Kole połednia we kuchyni włôdô „kulinarny” rojmóng i fónki-szmaty-aparaty, a łojciec, ftory pierónuje jak szwiec i wrzescy na dziecka, coby łodłożyli ta diosecko kómputrowô gracka i łostrugali kartofle.
Doskwiyrne i łostudne dzieciory rizikujóm, iże utopióm sie we fasce ze wodóm, ftorô styrcy wele chałpy. Cwilingry (bo, i take sie we poniyftorych familijach nojńdóm) wstali już ło szczwôrtyj na rozwidnioku, wećkali za tela szokuladek, kónfektów i dostali takigo szwóngu, iże idzie pedzieć, co majóm te moderne łostatnio sam i u nôs ADHD… nó, sóm poszczelóne jak sto diosków. Wiynkszóść przedpołednia śleciala na łocałbrowaniu sie gyszynkóma, na ftore Dziecióntko, co jô sam fandzola Dziecióntko? fater musiôł wybulić côłki swój gyhalt. Terôzki dziecka wrzescóm na sia wzajym, popsowali jakosik gracka i we côłkości sóm sprzykne i niy do wydziyrżyniô jak mało kedy.
Beztynczôs starziki sóm śmiertylnie zlynknióne takim Wiycie „nieokiełznanym materializmem współczesnych” modzioków, ftore blank ci sie niy radujóm na widok pakslika ze radijokiym do poskłôdania ze tajlów abo fligerka w tajlach, tyż do posklyjbowaniô. Ółma głóśno winuje, ancajguje łojców, natyczôs kej Starzik, naprany w trzi dupy przedłobiydnim dżinym ze tonikiym, napoczynô nynać i chyrczeć z letka szpasownie, co wywoływô wajanie i narzyczki côłkij familiji, iże niy blank i do łostatka ci słychać gôdka i muzyka tych ci powtórków starych fylmów, kierych bez 600 godzin narychtowała na Gody naszô „misyjnô” i fest nawiydzónô telewizyjô.
Kiej tyn świóntyczny miszóng ło srogij siyle ściyrpnie wre, dociepmy do niygo jesce spyśniałych świekrów, ftorzi wkarujóm na zicher dó nôs ze byzuchym, i niy majóm anóngu ło reglach we naszyj chałpie, ło – jak to móndroki tuplikujóm – „Prawach Obowiązujących w Naszym domu”. Zaziyrajóm krziwo, świdrzóm kiej kolyjny fróp wyskakuje ze flaszki, i słówióm dufne uważowanie, iże ci te godne gyszynki godzi sie łotwiyrać blank na łodwieczerz po wieczerzy. Nó, i jes jesce ku tymu pies, ftory ścióngnół ze stoła paket kónfektów ze likyrym (ja, do kupy ze tisztuchym) a terôzki wlece po zegródku pozłótkô ze szokulady i lamyty krisbałmowyj. Modzioki beztynczôs szlajajóm ci sie we doskwiyrny sztrich wszandy, kaj ino kukniesz i belóntajóm palicóma we rytmus muzyki ze iPodów.
Nó, ale jednakowóż człónkowie wiynkszóści familiji już tak kole siódmyj na łodwieczerz łoznojmiajóm wafynruła, zawiyszynie bróni i napoczynajóm grać we lecy jake gry, koblujóm (to te starszyjsze) abo prziflôstrujóm ci sie wrółz do kómputrów, coby przetrowić te pôra godzin jake łostali do śniku. Nó, i możno kole pół dwanôstyj lygajóm do prykoli i tak ci tyn nôjgryfniyjszy dnioszek we pónbóczkowym kalyndôrzu dokulôł sie ku łostatkowi. A pó niym nastowo drugi (abo trzeci i szczwôrty, jak latoś) dziyń Godów, kiej już wszyjskie sóm tak usiotane i fest łoklapnióne, i ku tymu majóm taki łoszkliwy kacynjamer, iże już nicego łod życiô niy mogóm sie spodziôć. Jedzinóm nadgródóm bydzie dziyń przetrowióny na błógim zgniylstwie. I, ludzie, coby docióngńóć jakosik do… Wielkanocy!
Swadźba, łostuda przi Godach…
Nó, tóż mómy półowa tego latośnego fajrowaniô. Gody ślecieli choby fto ze bicyska strzelół i terôzki ino muszymy jesce strzimać Zilwestra do kupy ze Nowym Rokiym. Ale nôjprzodzij kciôłbych sam deczko połozprawiać ło istym przi Godach zwyku, ło swadach i spiyrkach wele stoła.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn