Ze łobiycków psinco… – audio
WILIJO
WILIJO
Zbliżo sie Wilijo, już za łoknym stoji,
w kożdym pomiyszkaniu chojinka sie stroji.
Kapry już we wannie nerwowo szpluchtajóm,
widać, że swój rychły kóniec przeczuwajóm.
Wszyscy sie radujóm, Syn Boży sie rodzi,
a do mnie ta radość jakoś niy przichodzi.
Bez myśl przelatujóm wspómniynia młodości,
kiedy te świynta bóły połne radości.
Prawdziwo chojinka, z lasu prziniesióno,
papiórzanóm ketóm piyknie przistrojóno,
glaskugle w świetle świyczek sie miechtały,
a pod chojinkóm – gyszynki leżały.
Stół rozcióngnióny na łobie dwie stróny,
a jeszcze do niego stolik przistawióny,
coby pomieścić talyrzy dwanoście,
bo króm nos, na Wiliji byli jeszcze goście.
Ciotka i kuzyn, choć kaj indzij miyszkali,
dycki we Wilijo z nami wieczerzali.
Pamiyntóm, jak wiecerzo dycki sie cióngnyła.
Dyć nos, łod wieczerzy, bardzij ciekawiyła
chojinka i paczki, co pod nióm leżały
i nasze łoczy do nich przicióngały.
Nareszcie my zjedli, paciyrz porzykali,
spod talyrzy pijóndze drap powycióngali
i kożdy, za rajóm, broł spod choinki,
zapakowane w paketach gyszynki.
Jo dycki dostowoł lacie abo zoki,
a roz to nawet nowiutke spodnioki!
Do dziołchów były rozmajte manele,
kere potrzebujóm nostoletnie frele.
Taszyntuchy, co mjały ranty heklowane,
rynczniki, co rok na ałsztojer zbiyrane,
a nikej, kosztym wielgego wydatku,
nelónowe pończochy, ze sztrichym na zadku!
Potym maszkytami i kyjksami ze szpyrki,
łobjodali my sie do samyj pastyrki.
Jak już po wieczerzy bóło posprzóntane,
przi chojince bóły kolyndy śpjywane.
Potym ciotka Mikla, ta, co kota miała,
nóm, dzieciom, to samo zowdy łosprowiała,
że kot we wilijo,cołkim ludzkim głosym,
mrałczy coś po cichu, pod swym kocim nosym!.
Przeca wszyscy ludzie ta prowda znajóm,
że w Wilijo zwierzynta po ludzku godajóm.
Jak my potym w chlywiku koza łodbywali,
to my przed chlywikym uszy szpicowali,
eli koza po ludzku nóm niy nawciepuje,
że i tyn nasz futer niy bardzo smakuje.
Trza prziznać, że niyroz nóm sie rozbeczała,
dyć po ludzku słowa złego niy pedziała.
Take to wspómniynia dzisioj mie nachodzóm,
kej dzieci z wnukami jakoś niy przichodzóm.
Dyć przidóm jutro, opłatkym sie dzielić
i wszyscy, dokupy bydóm sie weselić,
że sie narodziół Pón Jezus tyj nocy,
i nos wyretowoł ze djosieckij mocy.
Autor:B.Śmigała
LACIE ŚWIYNTEGO MIKOŁAJA
LACIE ŚWIYNTEGO MIKOŁAJA
Jak słysza na siyni dzwónka glingolynie,
zarozki spóminóm tamto wydarzynie.
Kożdy łod rana już chodziół przejynty,
we wieczór przijść mioł Mikołoj Świynty!
Dziecka bez cołki dziyń grzeczne były,
słuchały sie łojców, w szkole niy zgobiyły
i wylynknióne czekały wieczora,
eli bydzie nagroda, abo bydzie kara?
Nojwiynkszo cita mioł mój bracik Olek,
skuli tego, że kiepsko dycki szło mu w szkole.
Coporzónd ze szkoły w hefcie prziniós cwaja,
skiż czego w chałupie dycki dyła haja!
Jeszcze siostra Marika nadowała na niego,
że jóm durch podglóndo i kiecka i dźwigo!
Rada była jak Olek niy uniknół kary,
jak łod Mikołaja żyłóm dostoł szmary!
I choć mama z ómóm dycki go bróniyły,
niy uniknół nigdy Mikołaja żyły!
Zaś tata sie wcale niy wstyrkoł do tego
i staroł sie zawsze unikać „Świyntego”!
Dycki w tym dniu tata mioł tako zasada,
by przed Mikołajym uciyc do sómsiada!
Zaś Olek zawczasu wstyrkoł we galoty
zygówek, by choć trocha znieczulić łómoty.
I tak dycki z tego wychodziyły nici,
bo Mikołoj grzmociół go po gołyj żici!
Olek po tym wszystkim mioł zadek lilowy
i bez cołki tydziyn siedzynie mioł z gowy!
Mi sie dycki udało przed żyłóm łobrónić
i zawczasu na klinie ópy d… schrónić.
Inoch musioł pokozać, że rzykać poradza
i scyganic, że z bratym, siostróm sie niy wadza.
Zaś Mikołoj maszkety wycióngoł ze miecha,
abo jakómś graczkóm robiół nóm uciecha.
Było, miast maszketów, we pakecie driny,
wóngel bół, czy chasie, abo łoszkrabiny!
Jednakowóż na kóńcu, kożdy dostoł tyta
z maszketami i móg pomaszkecić do syta!
Potym tata sie zjawiół i starym zwyczajym
żałowoł, że sie niy móg trefić z Mikołajym!
Jo zaś sie prziglóndoł i dziwiół sie tacie,
że Świynty Mikołoj mioł te same lacie!
Autor:B.Śmigała
WSPOMNIENIA – ZILWESTER
Wspomnienia – Zilwester
Jak daleko moja pamiync siyngo, tak co roku u nos fajrowano Zilwestra. Zbiyrala sie colko rodzina, ciotki, ujki, kuzyny, kuzynki, no i my: Mama, Papa, moje braciki z dziolchami (te starsze), i jo.Moje kuzynki lepioly z farbionego papioru bele jake mycki, coby kozdy z nos wyglondol wesolo. Ciotki przinosioly cos do jedzynio, bo choc moja Mama sama duzo robiola, to kozdo chciala trocha pomoc. Bolo duzo jedzynio i maszketow, bele jake kolocze i babowki a moja Mama piykla duzo kreplow z marmeladom driny, ale dycki jednego nafilowala mostrichym. Jo mialach moc uciechy potym, jak kerys tyn krepel lapnol i ugryz. Dycki bolo przi tym kupa smiychu, bo tyn, co go dostol, to musiol potym cosik zaspiywac, abo cos gupiego zrobic. Boly tyz wymyslane bele jake zabawy, np: „Raps straciol kapelusz, nr… go mo”, i tyn numer musiol gibko odpedziec i podac inkszy numer, a jak sie kerys zagapiol i za niyskoro odezwol, to musiol dac fant. A potym trza bolo te fanty wykupowac i przi tym tyz bolo kupa uciechy! Bola tyz fajno muzyka, bo mieli my stary patefon i puszczano take wielge, czorne platy ze spiywkami. Ale jednak wiyncy bolo spiywanio i granio po swojymu: ciotka grala na waszbrecie, ujek na skrzipcach, ktos inkszy na organkach, jeszcze ktos czaskol dwiyma deklami od gorkow, ktos grol na grzebyniu, i…bola orkestra i zabawa na 102! Toz wszyjscy tancowali i bawiyli sie do samego rana.Roz fajrowol z nami Zilwestra kolega od mojego brata. Mama jak dycki jedyn krepel nafilowala mostrichym, i… zodyn sie niy prziznol, ze go dostol! No przeca jedyn bol tyn falszywy… kaj sie straciol?Po poru dniach sie okozalo, ze prawie tego krepla dostol tyn kolega, a ze niy znol tego zwyczaju, myslol, ze mamie sie trefiol fyjler, ze sie pomylola przi filowaniu, a bolo mu ganba sie prziznac, to go zjod. Jedyn z kuzynow miol taki elegancki fotoaparat i dycki robiol zdjyncia. Wszyjscy my sie musieli ustawic pod scianom, czynsc z nos siedziala na zofie, a bajtle, w tym jo, stoli za niymi, czynsc siodala na dylowce przed zofom, a kuzyn ustawiol aparat na trzech nogach (potym sie dowiedzialach, ze to sie nazywo „statyw”), zapolol taki dugi pasek, drapko przileciol ku nom, coby tyz na fotka sie zmiescic, i jak tyn pasek sie wypolol do konca to tak bliclo, aze w oczach sie gwiozdki pokozaly i zdjyncie bolo fertig. Ale niy tak zarozki, bo kuzyn musiol je jeszcze wywolac, a jo sie niy poradziola doczkac na te zdjyncia. Potym bola uciecha przi oglondaniu tych zdjync i zas my wspominali tyn fajer.Jaaa…zas mie wziono na wspomniynia, bo zblizo sie Zilwester. Tela moich bliskich z tamtych czasow juz niy ma, ale zostaly wspomniynia i obrozki… dobrze, ze kuzyn miol take fajne hobby i knipsowol przi kozdyj okazji.Jo yno dycki zalowalach, jak zabawa bola na fol a mie wczasli do szlafcimra, kaj stol moj kinderbet, bo bolach jeszcze za malo, coby do rana fajrowac. Niy pomogly placzki ani prosby. Terozki niy rada fajruja Zilwestra, bo kozdego roku mysla, ze zas jedyn rok jest za nami…a co prziniesie tyn Nowy Rok? Eli nasze dziecka i wnuki bydom tyz tak wspominac fajery jak jo?
Barbara Matusiewicz
Za chwila śwjynta
Za chwila śwjynta
Już za chwila śwjynta sóm
Jo jeszcze tela roboty móm
Jeszcze ni móm porobjóne
Jeszcze wszysko rozwalóne
Dziyń za dniym ucieko
A mje jeszcze tela czeko
Prani też je nie wyprane
Geszynki nie pokupowane
Nastrojić by trza chojinka
Ta na dworze,pośla synka
A w chałupje dziołcha zrobi
Pjyknie myśla jóm łozdobi
Jo sie wezna zajś za kuchnia
Byda robić to co lubja
Byda warzyć i kosztować
Potym byda na stół dować
Bele zdonżyć do wilije
Tuż niych kożdy sie uwinie
Co by go nie łodbuczało
By sie dobrze śwjyntowało
Urszula Oślislok
24.02.2009
24.02.2009.
Jak ostatki to ostatki
Tak padały nasze matki
Babski comber sie robiyli
I bez chopow sie bawiyli
*
Śledzia wszyscy dobrze znajom
Harynek abo hering tyż godajom
Ale kto tyż ło tym wiy?
Że sie u nos „ulik” jy!
Ulik – to jes przeca ślydź
Dzisioj w doma musi być
Ślonsko nazwa zapomniano
Tako fajno – a niy chciano
Kiej bydziecie dziś fajrować
To musicie go skosztować.
Autor : Roman Labiak
Tusty szwortek!
Tusty szwortek!
Umazany pysk mioł Zepel
Bo już wcis niy jedyn krepel
Ołma krepli narobioła
Bezto rada z tego boła
Kreple w fecie upyrszczone
Na bronotno upieczone
Marmeladom filowane
Pudercukrym posypane
I choć kreplym sie byrkało
Hołdy krepli sie wcinało.
I zaś „Tusty szwortek” momy
Bezto zaś sie nawcinomy.
Autor : Roman Labiak
Śmiyrgus! (gichanie wodom)
Śmiyrgus! (gichanie wodom)
Śmigus – dyngus fajno sprawa
Kożdy karlus mo zabawa
Niy żałujom wodom lejom
Frele zaś przed nimi wiejom
Dźwignom kece do dom gzujom
Fajne kitka pokazujom
Potym w doma przeblykanie
I gorzołki polywanie
Toż niy szporuj chopie wody
Niy popsujesz tym urody
Na to frelki dyć czekajom
Aż! – nogami przebiyrajom!
A kiej frelka mokro bydzie
To i pszonie niy jes w biydzie
Bo to przeca niy bajanie
Że niy jedyn „coś” dostanie.
Autor : Roman Labiak
Andrzejki
Andrzejki
Na śwjyntego Andrzeja
kożdo frela mo nadzieja
że karlusa se wywróży
co s nióm bydzie jak najdłuży
Tuż sie już dziołchy szykujóm
wosk ze śwjyczki wykapujóm
klucza s dziurkóm szukajóm
bo tera yno wszyndzi patyncioki majóm
Jeszcze szczewik s lewej nogi
do przeleziynio przez chałpy progi
bydóm se frele jich łukłodały
kjero na bezrok sie wydo bydóm wjedziały
Kjej jim mało jeszcze je
łszkrabiny s jabka robjóm se
co by poznać mjano chłopa
s kjerym w życiu bydzie dobrze abo łutropa
A kjej cima je na dworze
kaj pjes szczeko ło tyj porze
uszy bydóm szpicowały
s kjerej stróny szczek słuchały
Na Andrzeja ubaw bydzie
i porzykać se tyż przydzie
co by wszysko sie spełniło
i szczynśliwe życi w pszociu było
Urszula Oślislok
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pap_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn sot_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn eus_Latn unk unk pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn unk pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn min_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn kea_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn min_Latn lvs_Latn lvs_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn bos_Latn hrv_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn min_Latn plt_Latn plt_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn eus_Latn