Czamu jo wyciep sekretarka ..
Nó, tóż mómy już tyn nôjgryfniyjszy miesiónc môj cołkiym pyskiym. Wszandy tyż, jak to zawdy w môju, napoczli kwiść gryfniutke majglókle znacy dlô goroli – „konwalie” (Convallaria majalis konwalia majowa). Polekuśku dokulwitómy sie do połowiny tego nôjbarzij kochliwygo, nôjbarzij szykownygo, tego na isto sercowygo miesiónca. Bo jes ci to na zicher miesiónc, kiery kôżdymu poradzi cosik na uciecha wyłónacyć, wypiytnościć, niyrółz i côłki żywot blank na nice zwekslować. A wszyjsko to skuli tego frisznygo luftu, tych fest wónióncych naobkoło kwiôtków, majgokli i tego flidru, kiery kôżdô frela, świyrgołuszka, dziołcha, babeczka, baba lebo bali i swoja starô mô festelnie rada. Te narcizle, mercbechery, kiere napoczli kwiść we zegródkach, te cześnie, kierych kwiôtki na isto spać niy dajóm, te wszyjskie ptôszki, kiere pierónym muszóm uwijać sie, gibać sie kole gniôzda, kole modych, a przi tymu jak łóne świyrgolóm łod samiuśkigo rańca. Niy poradza sie tak blank pochytać, co to sóm za ptôki, szpôki, sztiglice lebo amzle, ale jedne miarkuja, iże już łod szczwôrtyj z rańca na takô srogô asta wele mojigo łokna przilatuje ptôk i wiskô, świyrgoli choby nôjynty. Ździebko niyskorzij na fynsterbret przifurgnóm cukrówy, kiere na isto poradzóm tela larma, tela gruchaniô zrobić, iże ino guchy łochyntol poradzi przi tym nynać. Bali terôzki i moja Haźbiytka barzij rada wstôwo do roboty (a jô sie jesce sóm deczko moga na prykolu sztreknóńć), chocia na zicher już niy poradzi spokopić: czamu łóna musi jesce bakać a chop łochyntol bizygóni sie i łosrywô sie w dóma.
A te nasze dziołchy. Jezderkusie, jak łóne ci sie poradzóm gryfnie... seblykać. Jô już tak po prôwdzie gôdóm ło tym łod pôruch lôt, ale zawdy ci mi sie to podobô i festelnie zdô. Terôzki ci jes we mółdzie, co wszyjskie frelki majóm na sia take łodziynie choby łod modszyj siostry. Galoty deczko za knap, nabel, znacy tyn pympek na wiyrchu, a kiecki, spódnice, to choby ino ci ze jednyj szlajfki byli uszyte. A skuli tego, co bez côłkô zima idzie sie łopôlać we roztomajtych „solarijach”, tóż tyż kôżdô jes brónotnô choby razinku prosto ze Afriki sie sam dó nôs przikludziyła abo skóndś. I cowiek, mô sie rozumieć chop, to ci jes już take stworzyni, takô gadzina, iże dziepiyro na stare lata corôzki barzij sie za modymi i niy ino, modymi dziołchami, bele cudzymi – łoglóndô. Możno to skuli tego (coch już tyż gôdôł), iżech za stary na grzych a za mody na śnik, bo i ślyp już niy taki, i such sztinkruje a... pragliwość rośnie. Przeca to gynał wy, wy wszyjskie richticzne chopy – znôcie, pra? A chyciyliście sie kiejsik na tym, iże łorôz wszyjskie dni sóm dlô wôs blank jednakie, iże nic tak po prôwdzie sie niy dzieje, ino cowiek mô na puklu corôzki wiyncyj lôt i przibywô ci jich nóm, nóm chopóm, corôzki gibcij ?
I niy ma co gôdać, wszyjsko ci we tym môju gupieje, przilazuje blank ło gowa. Cowiek łamzi choby tyrpniynty, cosik mu sie zdowo, iże śniego taki Casanova a to ino môj, tyn miesiónc we kierym nôjgorszô ynta przaje wszyjskim naobkoło. Nale, trza tyż dôwać pozór. Trefiółech ci łónegdaj we szynku jednego mojigo kamrata, Tyjdiego ze Krziżowyj, kiery miôł na sztirnie ojla choby apluzina, tela co barzij kalnô.
– Co ci to Tyjdi – pytóm sie go gryfnie. – Prasknół cie fto bez łeb, abo kopyrtka żeś na palica majtnół ?
– Eee tam, żôdyn mie niy piznół, żôdyn by sie cheba niy łopowożół, kiej ujzdrzi takigo zabranego chopa jak jô – pado Tyjdi.
– Ale, przeca widza iżeś kajsik tym łebym musiôł prasknóńć, bo ze samości ci tak dupnô ojla niy wyfukła przecamć, prôwda?
– Nó, ze samości to niy, ino ze lichego ślypiô i skuli tego, co mómy szykownô i farbistô wiesna.
– Niy poradza spokopić, co mô ślepota ze wiesnóm do kupy – rzyknółech ci do tego mojigo kamrata.
– Anó, to bóło ganc ajnfach. Ida sztrekóm kole panaziyntkowego Parku Kultury we Chorzowie a sam ze naprociw idzie dziołcha. Co jô godóm dziołcha? Claudia Schifer, ino... niy takô starô. Kónopiaste kudły, nogi duge aże do samyj ziymi, wszyjsko, co przinoleżi, i przed sia, i za sia, łogiby choby dwa maluśkie pecynki chleba, dychanie, kierego sie niy idzie ani we śniku forsztelować. Łopolónô, zgoranô choby direkt ze Afriki przijechała, wónióncô parfinami jak côłki zôgónek kwiôtków. Nó, gôdóm ci, łobrôzek na szłapach abo zdjyńci knipsniynte we „plajboju”. Kiejech jóm ujzdrzôł, tóż tak ci mie chyciyło, iżech niy móg łod nij slypiów łoderwać. Gawca ci sie, ażech sie gynał blank do zadku łobzwyrtôł, i anich sie pozdôł, kiejech prasknół pycholym we zojla, we taki srogi sup na anónzy.
Nó, i tak ci to juń jes, kiej chop niy dôwo pozór. Nale, idzie to dôwać pozór, kiej tela gryfnych, szykownych dziołchów szpacyruje po cestach, po drógach. Przeca, ino take chopy, co tak blank ciynko gôdajóm, niy poradzóm ci dojzdrzić sam tego, co jes wele nich. I co tu wiela gôdać, môj to jes môj, i nikaj sie przed niym niy citnie, nikaj niy skuko, żôdyn ćmawymi brylami tego niy przidekuje, niy prziklapnie. Żôdyn tyż niy poradzi tych wszyjskich babsko chopskich môjowych kónszachtów, zolycek, napasztowaniô, i cego tam jesce, zakôzać. A jô tyż niy moga sie zaprzić. Mie tyż zawdy sie dziołchy zdali, zawdy podobali, zawdy miôłech je pierónym rôd. To mógli być mode (terôzki corôzki modsze), to mógli być ździebko latowe, kôżde, byle gryfne. A widziôł fto we môju, ku tymu jesce po ladze biyru jakosik blank niy gryfnô dziocha? Bo jô na isto niy! Już ci moja Starka Ana gôdali, iże w moju kôżdô stwora, znôjdzie swojigo „amatora”. I tu ci nasze starziki i staroszki na isto mieli prawie.
A mie to ci nôjprzodzij chyciyło już we łochrónce. Taki śpikol a już ci mi sie dziołchy festelnie podobali, barzij miołech rôd dziołchy niźli kamratów ze zantkastli, ze piôskownicy. Bóła ci to takô jedna Yjwa, Jewka. Jeji łojce mieli drogeryjo na Krojcce (a niyskorzij na Hajduckij). Jezderkusie, jakô to ci bóła gryfnô dziołszka. A, iże jô bół zawdy faflok i berocz, takech ci jóm we tyj szkółce zbałamónciół, telach ji nafandzolół, iże na kôżdym môjowym szpacyrze do zegródków kole „Józefki” abo na smyntôrz, kaj nôs wiydła nasza Pani, trzimała ci ino mie za grace. A jô tyż sie diosecko asiół, kiejech móg jakisik kusik ji pichnońć, śnióm do kupy śpiywać, abo sóm, ino dló nij zawiskać tyn pośmiywny numer:
„Hej, wiooo, heta wiooo, heta stary, mody jary...”
I nikany żech jóm już we mojim życiu niy trefiół. Rółz ino mi sie zdôwało, coch jóm ujzdrzôł jak rajtowała na takim gryfnym brónioku, ale to możno na isto ino mi sie zdôwało.
- There are no comments yet
min_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn grn_Latn szl_Latn eng_Latn