– Roz – prawiōł w kōńcu Niyżōłw ze głymbokim zdychniyńciym – joch bōł żōłw.
Po tych słowach prziszła moc dugo cisza przerywano ino rzodkimi ôkrzikami „Hjkrrh!” ôd Gryfa i niyustannym łkaniym ôd Niyżōłwia. Alicyjo już była blisko stōnio i powiedzynio: „Dziynkuja wōm za ciekawo historyjo”, ale niy mogła przestać myśleć, że musi jij jeszcze być wiyncyj, tōż ôstała siedzieć i nic niy padała.
– Za bajtla – w kōńcu prawiōł dalij Niyżōłw barzij spokojnie, chocioż durch trocha łkoł ôd czasu do czasu – łaziyli my do szkoły we morzu. Dyrechtōr to bōł stary Żōłw, godali my na niego Przecechtōr.
– Czymuście na niego godali Przecechtōr, jak ôn bōł Dyrechtōr.
– Godali my na niego Przecechtōr, bo przece chtōry bōł Dyrechtōr, jak niy ôn? – pedzioł gniywnie Niyżōłw. – Tyś je naprowde tympo!
– Gańba cie powinno być za stawianie takich gupich pytań – przidoł Gryf, a potym ôba siedzieli i dziwali sie na biydno Alicyjo, co była gotowo zapaś sie pod ziymia. W kōńcu Gryf pedzioł do Niyżōłwia: – Ôzprawiej dalij, chopie! Niych nōm to niy weźnie cołkigo dnia!
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn