Po naszymu
To było tak downo, że yno nojstarsi ô tym spōminajōm. Jedni godajōm, że to sie przidarziło we Żorach we hańdōwniyjszych czasach, a drudzy, że to było we Rybniku, a jeszcze inksi, że we Pszczynie. Jak godajōm we bojkach: niych to było, kaj było, ale ważne, że sie richtich zdarziło!
Cosikej sie we mieście straciyło, a wina ludzie przipisali borokowi Cygōnowi, co sie akuratnie nawinōł im pod rynka! Chyciyli go, do ciymnice jak Pōnjezusa wsadziyli i bez sōndu chcieli go ôbiesić, jednako Pōnbōczek nad nim czuwoł, bo jak go kludziyli w ta ôstatnio drōga, keryś wrzasknōł, że miasto gore i ludziska sie rozlecieli, bo kożdy chcioł swoja chałpa retować a ôgyń gasić, a Cygōn skorzystoł z tyj prziwilyji i uciyk. Lecioł tak bez cołki dziyń i ani sie niy ôglōndoł, eli go jeszcze mieszczany gōniōm! Jednako pod wieczōr stanōł umynczōny we jakiś gōrskij wiosce.
Tam na uboczu stoła tako maluśko chałpka i ôn do ni zaklupoł. Miyszkała tam jedna starka, co potrzebowała chopa do pōmōcy we ciynżkich robotach i puściyła Cygōna do chałpy, dała mu wieczerzo a posłała go spać do stodoły. Pomyślała se jednako, że jutro rano, jak stanie, to Cygōna już niy bydzie, bo Cygōny to sōm taki ludzie, co ich fest do świata ciōngnie. Ale tyn Cygōn swōj hōnor mioł, i jak starce padoł, że ji drzewa narōmbie, to tak zrobiył. Potym jeszcze dach na chałpce sprawiył i tak minōł jedyn tydziyń.
Isto posiedzioł by jeszcze dłōżyj, ale już na tyn drugi tydziyń zaczło Cygōna ciōngnōnć do świata, bezto padoł starce, że na drugi dziyń wczas rano pōdzie dali. Jak sie ugodali, to starka padała, że ôna go wczas ôbudzi, a wyrychtuje mu co ciepłego na śniodani. Kej kokot rano zapioł, to we izbie kaj teroz spowoł Cygōn było jeszcze fest cima. Bezto starka prziszła bliżyj ku łōżku, a chciała sztuchnōnć chopa we rynka, coby sie ôbudziył, ale zaroz ôdskoczyła jak ôparzōno, bo na zegłōwku, kaj by miała być gowa ôd tego istnego, leżały dwie umazane nogi!
– Jakōż to chopie śpicie? – dziwowała sie starka, a na to Cygōn ji ôdpedzioł:
– Kożdy czowiek dbo nojwiyncy ô to, co mō nojdrogszego, jo nojbardzi przaja mojim nogōm, bo kaj by była moja gowa, jakby niy moji nogi, stareczko!
A ôpedzioł ji wszyjstek, co mu sie przidarziło.
GRYMLINO
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn bug_Latn