Święta Anna w języku i kulturze katolickich mieszkańców Polski istnieje dość mocno. Istnieją znane i znaczne kościoły pod jej wezwaniem, na przykład uniwersytecka kolegiata w Krakowie
Językowo interesujące jest to, że w dialektach początkowa (nagłosowa) samogłoska [a] poprzedzana bywa protetycznym, ułatwiającym wymowę szczelinowym tylnojęzykowym dźwiękiem, czyli h, ale przez niektórych wymawianym bezdźwięcznie. Stąd Hanna i Hanka.
Świyntojajńskŏ mołwa
Na Górnym Śląsku Reinhold Olesch, który w latach 30. XX wieku nagrywał miejscowych ludzi, zanotował formę: świyntojajńskou, czyli że głoska a w imieniu Anna została poprzedzona jotą, a przed ń miękkość antycypacyjna także w postaci joty się wyodrębniła. Spróbujemy ten fragment tekstu przepisać we współczesnej ortografii śląskiej:
Za era, hōnōri szczejściy se to licza, że tu na tym miejscu mogã w moi świyntojajński tak ôd sōmsiednich ludzi inszygo dijalektu zgardzōnōm mołvõ jako w jei ôbrōnie tu rzōndzić, bo zaprŏdy to jes tak: ludzie polscy z gōr, tã z tych smandōw ôd Bytōnia przezywajõ nŏs Bandziochy i Hanŏki. Ci ôd Ôpolo, co my ich nazywōmy Kryjsiŏki, zajś padajõ — jagech dopiyro w ôstatńyń* czajsiej sie dowiedzioł — na nŏs Kobylŏrzy, zajś ci za Ôdrõ, my padōmy na nich Bajŏki, zajś nŏs przezywajõ Bryjŏrzy. I z tygo biera tyn wznōsek, że niyma miedzy tymi ludźmi rozmajtygo polskygo dijalektu żŏdnej braterskej miyłojści […] Choć ci gōrnoślynscy ludzie pospołu, coj sie tyczy mołwy, sobie nie przajõ, ale wszyjscy jednak tã Gōrã naszã czczõ i wiele mogõ ôdwiydzajõ, tak że co rok wiync-i jak sto tysiync-i ze wszyskich ôkolic Gōrnygo Ślōnska tam przichodzõ. A czamu to? Ja, bo na ti naszy Gōrze Świynty Anny znejdzie każdi co szukŏ, te zdrowiy na duszy i na ciele.
Mam w zasadzie, że taka transkrypcja nie fałszuje, lecz ułatwia.
* — tu by się mogło przydać nosowe y.
pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn