- opowiada Tomasz Wrona
Moje wesele (10.07.1999r)
Strój weselny na Grónym
Śląsku
[zobacz wolne
łącze] - dokumentalne nagranie zostało
zrealizowane za zgodą Autora w Suszcu podczas III Familijnego Zjazdu
Krzinkowiczów "Ślonskiego Berania" w dniu 27.04.2002 r.
Witôm wos wszyskich. Jestech Tômek.
Tômek łod Wrônôw z Kosztôw i môm 29 lot. Ja, lata mi uciekały i cołko
familijo myślała, że sie niy łożynia. Alech poznoł fajno dzioucha i latoś
sie łożyniech. Jak my sie s'mojôm mieli tak ku siebie, że my zapedzieli
wesele, zaczli my lotać po sklepach i szukać sztofôw na ślubne łachy.
Powiycie- dać uszyć firmie. Ja- ale my chcieli mieć łachy nasze, bo pedzieli
my naszym łojcôm, że ślub chcymy robić w ślônskich strojach- moja w
kecce, jo- w bruśleku.
Jak sie moji łojcowie ło tym
zwiedzieli, to pedzieli, że tysz przidôm na nasze wesele po chopsku. Tak samo
pedziała moja siostra ze swojym szacym, chociosz to jes synek z miasta i
miyszko tukej w Katowicach na Paderewskim.
Zacli my sie szykować do
weselo. Moja ciotka Môńcia- prowdziwo chopiônka uszyła nôm chopske łachy.
Wszysko było blank nowe- ino pliśborta była staro- łodpruto z kecki. My
s'mojôm- jeszcze norzycônôm malowali zopaska i szlajfy. Babka moji Edyty
zrobiła fajnisty, ruby winiec z zielônyj merty. Zrobiłech tysz drôżbôm wôniacki,
a moji siostrze- starszyj drôhnie- galanda. Bo jo poradza robić galandy- naucyła
mie tego jedna chopiônka z Kosztôw. Jak my sie szykowali do weselo-
zasztalowali my fôra i brycki.
W dziyń weselo wyszykowali my
sie piyknie w stroje, a na mojym placu zebroł sie zespôł
"Kosztowioki", ftory zacôn śpiywać ślônske weselne pieśnicki.
Po bogosławiyństwie mojich łojcôw
wsiedli my do brycek, a zespôł na fôra i pojechali my po modo pani. Nojprzôd,
jak hańdowni bywało, jechała fôra z "Kosztowiokami", ftorzi śpiywali
i grali na cyji i szczyrkowkach. Walili tysz w bymbyn aże sie niysło po cołkich
Kosztowach. Ludzie wyglôndali bes łokna, abo wyłazili na place- paczyli, co
to sie wyprowio. Za fôrôm jechała brycka, bardzo łokozało, we ftoryj
siedzioł jo, moja siostra i ji szac- moje drôżby na weselu. W nastympnyj
brycce jechali moji łojcowie, a potym reszta gości. Jak my dojechali pod chałpa
moji rostômiłyj- trefili my na zawarte wrota. Musieli my wykupować modo pani,
bo starszy drużba moji Edyty, po dobroci to nos puścić niy chcioł.
A zy mie był taki szykowny
galan, że przi tych wykupinach to niyjedna chciała sie za mie wydać. Była
tako, co wartko wziyna bioło kecka, a z gardiny zrobiła welôn i dała sie do
namowianio, cobych sie ś'niôm łożynił. Alech ji pedzioł, że niy jes po
chopsku łoblecônio, a pomyślołech se, że wola trocha modsze dziouchy i namôwić
sie niy dołech. Za to, moja norzycôno przipiyna mi rôżdżka z zielônôm
szlajfôm i piyknôm brosiôm.
Jak nos jusz puścili do dôm,
starszo druchna pedziała egzorta, a potym łojcowie dali nôm bogosławiyństwo.
Potym my siedli do brycek i do kościoła. Na wyjezdnym "Kosztowioki"
łodśpiywali "Siadej dzioucho na wôz" i "Wyjyżdżej fôrmanie".
Po drôdze robili nôm szlogi,
ale nojwiynkszo zrobili kosztowske fojermany - aże dwa wozy wyprowodzili z
rymizy. Potym to nos asystowali aże do kościoła, a jak my tam włazili- to
bucały bucki w jejich autach.
W kościele sie łokozało, że
wszyjscy nasi przociele prziśli we strojach- cheba połowa ludzi w kościele było
po chopsku. Tam tysz moja Edyta pokozała, jak jôm jedna ciotka wyszkoliła
coby zowdy było jeji na wiyrchu. Piyrszo wlazła do kościoła, jak my klynkli
przed łôntorzym to zaciepła mi kecka na nogi (a miała co zaciepować, bo
kecka była na 4 metry szyroko), a jak my wyłazili z kościoła to prasła krômflekym
w môj szczewik.
Po mszy pojechali my do dôm z
bogosławiyństwym, a potym na sala. Jak my tam włazili, na progu leżała mietła,
ftoro moja ślubno łodciepła nogôm- na znak, że bydzie dobrôm gospodyniôm.
Wesele było piykne- dobre jodło
i łorkestra, goście tysz nôm sie niy ściorali. Ło pôłnocku były łocepiny-
ale niy ściepowanie wińca abo welônu- było łocepiynie purpurkôm- tak jak
mo być.
Po weselu pisały ło nos
gazyty, nawet w "Życiu Mysłowic" byli my na łokłodce. Jo zowdy
dumoł, co trza robić, coby być tam na łokłodce- ale widzicie- rzec prosto-
trza sie ino łożynić.
Ale my tego niy robili do rozgłosu.
My chcieli mieć ino wesele po naszymu czyli po ślônsku.
Tomasz Wrona, ur.1970, Kosztowy
pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn eus_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn vec_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn