Wšelake rěče wužiwaja wšelakore słowa za swjatosć. Na přikład, łaćonšćina ma sanctus, grjekšćina – hagios, němčina – heilig, serbšćina – swjaty, jendźelšćina – holy, pólšćina – święty, litawšćina – šventas etc. A tajke słowo ma za to hebrejšćina? Hebrejšćina wužiwa za to wuraz qadoš (קדוש). To je cyle zajimawe wuprajenje. Wono, wotwisnje wot literariskeho konteksta, móže zwuraznić wšelakore zmysły. Nimo swjaty móže tohorunja rěkać poswjećeny, wuswjećeny kaž tež čisty. Tola zakładny woznam tuteho słowa je wotdźěleny (wot ničeho abo wot nikoho). Tuž wuprajenje swjaty Bóh rěka poprawom, zo je Wón hinaši hač stwórba. Na přikład njeje ani muski ani žónski, njetrjeba ničo k jědźi a piću atd. Filozofojo wužiwaja za to słowo transcendentny. A što rěka potom swjaty čłowjek? Po měnjenju Biblije je čłowjek telko swjaty, kelkož je wón z hinakosću Boha zjednoćeny.
DJD
© D. Dzikiewicz, M. Nawka, D. Matik 2019 | Datenschutzerklärung
szl_Latn lim_Latn kab_Latn