ODA DO ROBOTY
Byłaś u nos, na Ślónsku, dycki w wielgij zocy!
Dbómy, cobyś była – przi Bożyj pomocy –
choć ciynżko jak nikaj – porzóndnie zrobióno,
ale tyż godziwie była zapłacóno!
Choć, co do zapłaty, rozmajcie to było,
przeca, fto cie posiod, niyźle mu sie żyło!
Wielaś jest we wercie, ty sama wiedziałaś,
dbałaś ło swo woga i sie szanowałaś!
A potym czas prziszoł, żeś woga straciyła,
spowszedniałaś, zlichłaś jak staro kobyła.
Brali cie, boś była! Chcieli czy niy chcieli!
Żodyn niy szanowoł, bo wszyscy cie mieli!
„Stoji sie, czy leży…”- tak wtedy godali
i, jak ino mógli, to sie łobijali.
Dziepiyro terozki, jak cie nóm brakuje,
zaś cie mómy w zocy i kożdy szanuje!
No – możno niy kożdy, niyjedyn sie asi,
że sie tobóm nigdy rónk niy pomarasi!
Niy ma co żałować takich niyroboli,
niych grzebióm w chasiokach i śpióm na zoli!
Ale sóm i tacy, co zdrowie straciyli,
co skuli choroby sie ciebie pozbyli!
Tóż mógła byś dlo nich ściepnóńć trocha z wogi,
i pómóc tym ludziom, by wstali na nogi!
Tak sie godo: ”niy ma kołocza bez ciebie”!
Wierza, że nóm niy dosz żyć ło suchym chlebie!
Autor:Bernard Śmigała
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn vec_Latn