Czamu jo wyciep sekretarka ..
Szło ci już ku fajrantowi tego dugigo latośnego szlustydnia, zapióntku abo – jak to klugszajsry gôdajôm – weekendu. Niy poradziółech nynać, zwyrtołech sie ze jednyj zajty na drugô aże mie moja starô spierónióła i łorôz łozewrziłech ślypia a sam bez łokno kukô ci na mie... miesiónczek we pôłni. Nó, i po spaniu. Tak prôwdóm, toch nigdy niy poradziół nynać, kiej tyn miesiónczek pokazôwôł côłkô swoja szykownistô, strzybnô fresa... alech niy ma jaskisik ci tam lunatiker, szlafwandlyrz. Nó, i tak blank ło szaroku, nó... możno kole połednia poszołech, jak to móm we zwyku, do Pyjtra na laga piwa. Chocia, Wiycie, tak prôwdóm toch srogigo smacyska po takij iptowatyj nocy niy miôł.
Nó ale, wlozech a tam przi szynkwasie zicnół se Hary, nasz dziylnicowy policajt i Lesiu... Lesiu, to ci jes perzółna! Bezmać już dziesiyńć lôt ino ze putanóma, roztomajtymi szlóndrami sztyjc i jednym ciyngiym jejździ swojim autokym (eźli jesce cosik śniymi poradzi, żôdyn niy miarkuje) ale zawdy, kiej ino wlazuje na sznapsa i laga biyru (kiej mu jejigo starô dô zwólô) łozprawiô... łozprawiô... gôwyńdzi, fandzoli i... bôjcy. Jô tam łosobliwie niy móm rôd go suchać, bo to sóm same pierdoły, alech wlôz i już ze daleka słysza:
– Wiysz Hary, to na isto jes mocka interesantne! – beblô już tyn deczko chycóny Lesiu. – Jô tak miarkuja, jô sie to poradza wystawić i na zicher blank do łostatka forsztelować, iże tyn nasz côłki „kosmos”, tyn côłki „wszychświat”, to sie sztyjc i jednym ciyngiym... nó fórt sie łozszyrzô....
– Nó, i – spytôł sie letko uchichrany Hary.
– Nó, co jô ci tam byda gôdôł... kcesz usłyszeć? Ja? Jô ci rzykna... kcesz usłyszeć, kcesz? ...
– Możno i tych wszychświat sie łozszyrzô, ale mie sie zdô, co tak nôjbarzij łozszyrzô sie basisko twojigo synka... łón już na isto wôży cheba ze trzi cetnôry, prôwda? – spytôł sie opaternie Hary.
– Niy wiyrzisz mi? Niy? Jô ci rzykna, gynał ci rzykna, kcesz? Jô ci rzykna, co tyn wszychświat na isto sie stopieróńsko łozszyrzô... – niy dôł pokój, jak to naprany, Lesiu.
– Łobsztalujymy ino jesce laga biyru i po secie, i jô ci to gynała wyekleruja, jak ci to tyż tyn wszychświat sie łozszyrzô...
– Dobra... dobra, tóż pani Ewo jesce jedna raja, jô stôwióm, na mój rechnóng – łobsztalowôł raja Hary.
– Nó, bo miarkujesz Hary, jak wciepniesz do wody kiźlik, to po tyj wodzie... to pewnikiym miarkujesz... to po tyj wodzie rozłajżóm sie take kółecka... łóne tak gryfnie sie rozłajżóm, tak naobkoło... miarkujesz, ja... przecamć ci to gôdóm... rozłajżóm sie naobkoło...
– Nó ja, miarkuja, tak naobkoło...
– Nó, łóne sie Hary rozłajżóm, fórt rozłajżóm... wiysz... łozszyrzajóm sie tak po tyj wodzie...
– Pierónie! Przecamć jô niy ma ipta, jô słysza i miarkuja Lesiu...
– Nó, i jak łóne, znacy sie te kółka sie tak rozłajżóm, to niyskorzij ... miarkujesz... ja... łóne ustôwajóm sie rozłajzić... już sie te kółka na wodzie niy... blank niy... niy łozszyrzajóm, wiysz?
– Lesiu! Do sto pierónów miarkuja! Ale dyciś, co ty kcesz mi pedzieć, co ty mi sam próbujesz wytupliować?
– Nó, iże tyn wszychświat tyż by musiôł, jak te kółecka, ustać sie łozszyrzać, a łón pierón niy! Wiysz? Tyn wszychświat niy ustowo sie łozszyrzać, ino sztyjc i fórt sie łozszyrzô, i to, mogesz mi Hary wiyrzć, corôzki gibcij... łón ci sie... ja... łozszyrzô corôzki gibcij...suchosz mie, ja?
– Bo to Lesiu jes astrónómijô... srogô astrónómijô... to już łod Kopernika sie wlece...
– Ja, Hary, ja... Kopernik to bóła srogô perzółna... ja... łóm ruszół naszô ziymia a zahaltowôł słóńce, sztopnół ta naszô klara (abo Hary bóło możno nałopach), i kierô dzisiôj grzeje choby halbecka starzikowego bimbru a zdô sie... a zdô sie... miarkujesz? Zdô sie, iże wisi blank nad naszóm ziymióm choby na szpagacie...
– Ja, Lesiu, jô bez tego Kopernika, toch wylandowôł we wytrzyźbiółce , we Katowicach...
– Niy gôdej? Ja, zakludziyli cie na wytrzyźbiółka... tam kaj reskiyrowôł tym stary Białucha, ja?
– Niy Lesiu, niy tam, bo łón bół we Starym Chorzowie...
– Nó, ja... niy byda sie ze cia wadziół, ale wiysz tyn wszychświat sie ciyngiym...
– Ja, wiym! Łozszyrzô sie... dej mi skóńczyć... tóż jô kiejsik ida ku dómowi deczko tyrpnióny i zaziyróm tak, kukóm a sam ci na winklu Katowickij i naszyj Krojcki styrcy jedyn istny, we takich góminiannych charbołach jak guliktrałcher i kryńci ci takóm srogóm kurblóm...
– Nó i... eee, jesce po sznapsie, pani Ewo...
– Nó i nic. Wrzesknółech ci na niygo: A móm cie ty giździe stopieróńśki! To tymi sam tóm sztrekóm kryńcisz tak łoszkliwie, iże ku chałpie niy poradza dójńść... a moja starô niyskorzij labiydzi, iże jô ciyngiym we szynku styrca...
– Ja, Hary... a móndroki gôdali, co sie tyn wszychświat sie łozszyrzô... co to tyn côłki Kopernik, zahaltowôł słóńce a ruszół naszô ziymiô... a wszychświat sie... łozszyrzô...
- There are no comments yet
min_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn gle_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ita_Latn szl_Latn szl_Latn eng_Latn