Na kogo dejmy cakaś?
Ako Jan w popajźeństwje wót Kristusowych statkow słyšašo, pósła wón swójich wuknikow, aby se jogo pšašali:„Sy ty ten, kenž dej pśiś, abo dejmy za drugim cakaś?“ A Jezus wótegroni a źašo jim: „Źiśo a powězćo Janoju zasej, což wiśiśo a słyšyśo: Te slěpe zasej wiźe a te chrome chójźe, wusacne se wucysće a głuche słyše, wumarłe stawaju a chudym se ewangelium zapowěda; a zbóžny jo ten, kenž se nade mnu njepógóršujo.“[Matejus 11, 2–6]
Ten ewangelium jo jaden tych nejrědnjejšych a nejlubosnjejšych. Jana, togo dupjarja wiźimy how, kak wón sam słaby we wěrje jo. A gaž taki muž, kenž njepśestawajucy we pusćinje starym a młodym jo prjatkował: „Cyńśo pokutu, njebjaske kralejstwo jo se pśibližało!“, gaž taki muž se pšaša: „Sy napšawdu ten, kenž dej pśiś abo dejmy drugego docakaś?“ – kak mógał ja se źiwaś, až se wóno młogemu drugemu hynac njezejźo? Nje – cwiblowanje słuša k žywjenjeju, teke za tych Bóže mužow w bibliji ako za Jana dupjarja.
Ale pśeto jo Jan ten, kenž wjeźo nas k Jezusu.
Wótergi jo notne se pšašaś te pšawe pšašanja. Co by Jezus k tomu gronił – to jo sławny titel knigłow z našogo casa, „Was würde Jesus dazu sagen?“.
A pón słuchajśo na Jezusa wótegrono! Wón jo ten, kótaryž nam dawa to pšawe wótegrono. Ako pśecej jo to pśirownanje, a njezmějomy wześ pó słowje. „A chudym se ewangelium zapowěda“, wón groni. To njejsu měnjone chudych luźi, kenž nic njamaju. „Zbóžne su te chude we duchu, pśeto jich jo to njebjaske kralejstwo.“ Z togo słowa wuznawamy, kaku chudobu Jezus měni. Jan Tešnaŕ napisa, to su te chude grěšniki, kenž nic njamaju ako swóje grěchy, kótarež tomu Wumóžnikoju mógu pśinjasć. To su te zbóžne luźe, za tymi jo pśišeł Kněz Jezus, aby jich bogatych wucynił.
Pśigótujśo tomu Knězoju tu drogu, nejpjerwjej do wašeje samskeje wutšoby, aby wón k nam pśišeł a swóje bogate gódowne dary nam wobraźił.
Bibliske citaty pó: Dolnoserbske perikopy. Chóśebuz: Kupka serbska namša 2011.
fij_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn