Autonōmijŏ stŏwo sie modnŏ. Niy ma to ino fenomyn socjologiczny, ale tyż pomału zjawisko artystyczne. Ôbiecowo ôna niysamowity plac do kludzyniŏ fabuły. Prawie terŏz trefiŏ do popkultury – po Szpaku i ônego ôsprŏwce przi tymacie bydōm robić filmachery (abo filmowcy): Ingmar Villqist cuzamyn z Adamym Sikorōm („Miłość w mieście ogrodów”). Jestżech rychtyk ciykawy, kaj i fto jeszcze cosik szykuje.
Pŏrã lŏt tymu robilimy we firmie militarny szpil RPG Rzeczpospolita Odrodzona, ô Polokach, kerzi we III wojnie światowyj poradzili prać Niymcōw a Rusōw. Mielimy tam Twiyrdzã Silesia – samodzielnŏ ynklawã wrażōno miyndzy Czwŏrty (Cyber)Rajch a Rzeczpospolito. Tekst, co stŏł na poczōntku, leciŏł jakoś tak:
„Prawie Ślōnzŏki to tyj wojnie byli radzi. Zaś zrobiōł sie popyt na jejich robotã. Warszawa dała im pokōj, bele słali wōngel, brōń a municyjŏ ze fabrykōw. A ôni, jak ino dostali trochã luftu, zaczli to wszyjsko niy dŏwać, ino sprzedŏwać. To już sie we cyntrali niy spodobało, nale już bōło po ptŏkach. Dzisiŏ Ślōnzŏki sōm choby we raju – yntlich mogōm u siã nic niy robić, ino robić.”
(ja, szkryflalimy to po polsku). A niskorzij pisalimy, po jakimu tyn raj to je do niykerych piekło, a do wszyjskich fajny plac do szpilaniŏ.
Autonōmiczny Ślōnsk a la science fiction sōm ze siebie stŏwo miyndzy utopiōm a antyutopiōm. Na jedno budujōm go szanse, nadzieje, przekōnaniy, iże może sam być lepij, ha!, fest dobrze, jak inŏ bydymy wiyncyj sami rygiyrować. Na druge – autory fōndujōm sie psychoterapia i kludzōm mit „czŏrnygo Ślōnska” do ykstremum. Je to idyjŏ rozciōngnytŏ miyndzy, niych bydzie, Metropolis a Lipiny.
Jak ta moda bydzie sie dalij chować? Forsztelowŏłbych sie fajny kōmputerowy szpil ze światym – ślōnskōm autōnomijōm – kajś miyndzy cyberpunkiym a postapokalipsōm, post-post-industrialnym (piyrsze „post” skuli tego, co mŏmy dzisiŏ, druge skuli tego, co świat sci-fi sam złōnaczy). Mŏmy sam wiyncyj (i to wiela wiyncyj!) jak niykere place z fajnōm fantastycznōm gyszichtōm (weznã piyrszy ze skraja: moskiywsko u-bana w Metro 2033). Szłoby sie sam gōniać głymboko pod ziymiōm (nasze gruby aże sie proszōm ô swoich Balrogōw). Szłoby robić sroge geszefty we kōrporacyjach. Walczyć ô życiy w nŏjôszkliwszych dziylnicach biydy. Atakiyrować huty abo fabryki przi rozfechtowanych maszynach. A ku tymu – tak skuli idyjologicznyj słuszności – dŏłbych chociŏż jedna planszã z kōnskiym „zielōnego Ślōnska”, na przikłŏd coby sie posmykać po nocy. Eli rozchodziłoby sie ô kriminał, eli ô shooter, abo ô co blank inkszego, chyntnie bych przi tymu pobajstlowŏł.
Bo co by niy pedzieć, ślōnskŏ autōnomijŏ we wersyje sci-fi rychtyk kilŏ forsztelunek.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn