SKÓND SIE WZIYNA ŚLÓNSKO GODKA?
Downo, downo tymu, za richtich starego pjyrwyj, jak małupice dziepiyro co śleźli ze strómów i poleku stowali sie ludźmi, spomiarkowoł sie Pón Bóg, że dobrze by było, coby ludziska mjyndzy sobóm poradziyli sie jakosik dogodać, a niy ino wyrczeć na sia jak małupice.
Zwołoł Pón Bóg do Sia po jednymu ze kożdego zakóntka Ziymi i łobdzielół wszystkich roztomajtymi jynzykami.
Ynglanderóm doł mowa angelsko, Miymcóm – mjymiecko, Rusyjokóm – rusko, Italijokóm – włosko i tak dalszi…
Jak już Pón Bóg rozdzielół wszystke jynzyki jake mjoł, spomjarkowoł sie, że zabrakło jynzyka dlo Ślónzoka, kery stoł na samym kóńcu i pokornie czekoł, aż przidzie na niego dran.
Pónbóczkowi festelnie sie spodobało to, że skrómny Ślónzok niy wyrychloł sie przed inkszych i tak pedzioł do Ślónzoka:
skiż tego, żeś skrómny i niy wyrychlosz sie przed inkszych, twoja nacyjo bydzie godała tak, jak jo, Pón Bóg, godóm!
Bezto tyż we naszyj ślónski godce, niy uświadczysz, czowjeku, żodnego łoszkliwego słóweczka! Dyć przeca niy do pomyślynio jest, coby Pónbóczek przeklinół! Co nojwyżyj, jak Go ludziska fest dopolyli – zapjeróniół!
Napisoł: Bernard Śmigała
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn