Idzie sam spómnieć takô powiadaczka:
„Kaj dobrô biysiada, tam i ludzi grómada”.
Zawdy, kaj byli szykowne, gryfne biysiady, tam ludzie walyli hórmóm. Te ichnie biysiady abo moderniyjsze terôzki „bale”.
Możno to sam i za tela niy klapuje, ale spómniôł mi sie jedyn nasz poyta, kierego terôzki mało fto miarkuje, Cyprian Kamil Norwid, kiery tak kiejsik pisôł gryfnie ło balu:
„Początki tego co dziś balem się nazywa,
Różne są, w czym bogactwo i smak się odkrywa,
Lecz wszystkich balów środek zawsze jest ten samy,
A koniec jak komedii, tragedii lub dramy:
Jeśli komedii, koniec jest na samym końcu;
Jeśli dramy, to koniec jest o rannym słońcu,
Jeśli tragedii, wtedy koniec w środku bywa …”
Kôżdy snôs, nó, kôżdy normalny chop, żôdyn tam ze takich paradów równości, boczy wszyjskie jego balangi, bigle, fajery i bale, prôwda? Skuli tego, co mómy jesce przed sia tyn karnewal, bydzie szło to jesce spóminać, a spóminać. Terôzki ino taki jesce wic: Szykownô zabawa zilwestrowo. Dwie kamratki trefiyli sie na drugi dziyń i jedna gôdô do drugij:
– A wiysz ty, miarkujesz, co wczorej tak kole północki, już po tym szaumweinie Bercik ci mi prawi, iże jôch jes łósmy „cud świata”!!!
– Niy godej Erna, tak ci pedziôł? A co ty mu na to?
– A jô mu na to, coby sie pierónym dôwôł pozór, bo kiej jô go drapna, kiej jô go kiejsik fasna ze tymi przodziejszymi siedmióma cudami, to dziepiyro łobejrzi kaj kiszka rośnie!!!
Nale, niy zawdy tak jes. Jedyn mój kamrat Jółzel powadziół sie na zabawie ze swojóm staróm, bo ta ci mu niy dała pokój skuli tego, co za tela słepie i tańcuje ze inkszymi babami. Jółzla tak ci to dopôlóło, iże se pedziôł, co sie do swojij babeczki bez trzi tydnie niy łodezwie. Śleciało tak jakosik ze dziesiyńć dni i jego starô niy szczimała. Poszła do kamratki ze sztoku niżyj, coby łóna jóm hilfła i przeprziła Jółzla, coby sie już yntlich dó nij łodezwôł. Kamratka prziszła, tak kuko bele kaj – chop niy gôdô nic – i łorôz rzykła do staryj łod Jółzla:
– Wiysz Hyjdla, kiej twojigo chopa niy ma w dóma, bo go niy słysza, to szluknymy sie po jednym achtliku. Nalyj tyj gorzôłecki, ftorô styrcy tam we szrancku, kaj twój chop zawdy skukô tyn swój taszygeld, kiery sie zawdy po geltaku uchlastnie.
Jółzel tego już niy szczimôł i wyrcy:
– Ino niy ta gorzôłecka, ino niy ta ze szrancka dlô tyj staryj krapyki!!!
I tak sie już musiôł dalszij łodzywać, bo pierón szczelół jego łobiycki.
I jesce na łostatek jedyn fal, ftory moger sie przi karnewalu przitrefić:
Jedyn nasz, samtyjszy fric wrôcô do chałpy, festelnie naprany, kajsik wele szczwôrtyj na rozwidnioku. W antryju jego babeczka, festelnie łozgzukanô, podrajżuje mu pod kichol weker i wrzescy:
– Ty giździe, ty łochyntolu stopieróński, widzisz wiela jest? Szczwôrtô ło szaroku!
Chop sie tak ino deczko skrziwiół i wymróncôł:
– Moja.. ty… rozt… rozto… miyło. Ty mi pokazujesz zygarek? Moja mumulka, to fatrowi pokazowała zawdy… kalyndôrz!
Szpasownie przi karnewalu…
Idzie sam spómnieć takô powiadaczka:
pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn