JESIYNNE WIECZORY…
Na dworze padze dyszcz, siwo, ponuro, pogoda yno do spanio, a mie sie zas przipominajom jesiynne i zimowe wieczory z dziecinstwa, kere wcale niy boly take markotne.
Jak juz prziszla jesiyn i krotke dni a duge wieczory, to jo se dycki robiola gymitlich w kuchni przi zeleznioku. Bo na jesiyn i zima Papa stowiol w kuchni wele wielkego kuchynnego pieca, na kerym Mama warzola jedzynie, taki maly zelezniok. Niykere godajom na to „koza”. Jak w tym wielgim piecu juz wygas ogyn, to we zeleznioku dycki migotaly wesole ogniki a cieplo rozlaziolo sie we colkij kuchni. A i tyz szlo na nim uwarzyc woda na tyj abo co przigrzoc, bo tyn zelezniok bol sztyryrogaty, na wiyrchu boly dwie rube blachy, a wongel wciepowalo sie bez dzwiczki z przodku. Piyrwy my niy mieli „kaloryferow”, yno w kozdy izbie stol kachlok, przed kerym stola koulkastla z wonglym. Dziynnie trza bolo przismyczyc pora kiblow wonglo z pywnice. No ale to bola robota od mojich bracikow. Mama yno hajcowala i dowala pozor, coby niy wygaslo w piecu.
Toz nojczynscij moje jesiynne i zimowe wieczory wyglondaly tak:
Przismyczolach se z izby taki stary, drzewiany zesel, na kerym bol zoglowek, coby bolo wygodnie i stowialach przi zeleznioku. Potym narychtowalach se pora surowych kartolfi, umolach je, pokrolach na platki rube na pol cyntimetra, wzionach se jako fajno przigodowo ksionzka, np. „Jezdziec bez glowy”, „Kapitan Blood” abo cosik o Indianerach i robiolach se gymitlich. Jak juz kedys pisalach, take ksionzki jak „Ania z Zielonego Wzgorza” abo jake romany niy wchodzioly w rachuba:-)
Na piecu uwarzolach se gorczek tyju, a potym piyklach na blasze z obuch stron te platki kartofli. Czasym zamiast tyju bralach se ku tym kartoflom maslonka abo kiszka, bo to tyz bolo dobre. Ludzieeee! Jak te kartofle smakowaly! A przi tym poradziolach przeczytac z pol ksionzki. Jak juz wszystke ksionzki przeczytalach, a moj bracik Pyjter niy kupiol zodny nowy, to zaczynalach od poczontku. Ale to sie niy trefialo czynsto, bo my mieli masa ksionzek, kere i tak znalach prawie na pamiync:-) Poza tym jeszcze trza bolo czytac lektury do szkoly.
Nikedy zachcialo nom sie co pomaszkycic, toz Mama stowiala na zeleznioku taki stary, litrowy gusowy bonclok, nasula do niego cukru, nalola trocha mlyka i warzola bombony. Musiala colki czos miyszac, coby sie niy przipololo. Jak juz ta miyszanka zgynstla to czasym nasula trocha ingweru w proszku. Ale nojlepsze bombony boly take bez dodatkow. Potym wylola ta gynsto masa na glymboki talyrz i jak juz zaczla twardnonc, to nozym pokrola w kostki. Tych bombonow niy zamiyniolabych na zodne praliny, szekulada abo nojlepsze maszkyty.
Jaaa…przelecialo piyncdziesiont lot od tamtych czasow. To juz niy przidzie nazod, ale dziynki tym wspomniyniom poczulach zas smak pieczonych na blasze kartofli i nojlepszych na swiecie bombonow. Bombonow, kerych juz nigdy niy byda mogla skosztowac. Yno rynce od moji Mamy poradzioly je zrobic. Wiela razy robiolach bombony, ale nigdy niy smakowaly mi tak, jak te od Nij. Dycki czegos w nich brakowalo. Bo jo je robiolach dlo siebie, a Mama je robiola dlo mie, procz cukru i mlyka dodowala przonie…
Dziynkuja Ci Mamo…
Na jednym obrozku mozecie se obejrzec mie (bolo mi trzi lata) z Mamom i mojim siostrzencem przi fontannie „Trzi Fauny” wele Prezydium w Glywicach, a na drugim Mama i jo (tu bolach sztyry lata staro) w autku wele rzyki Klodnicy.
Barbara Matusiewicz
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn sot_Latn