BEZ ZIMA
Opa suli hasiym na te sciezki, kaj sie laziolo: do hazla, do furtki i przed chalpom, coby sie kto niy obalol i niy zlomol szlapy. Jak ktos rombnol na sniegu w drodze z hazla, to bolo pol biydy, ale gorzij bolo, jak drapko leciol do hazlika i sie wywalol, a potym niy poradziol wstac. To bolo niyszczynscie!
We zima bolo fajnie na Wojtuli. My, wszystke bajtle z chalpy, a jeszcze doszlo pora od somsiadow, rade kiolzali sie na zamarzniyntyj Ostropce. Z beszongu sie zjyzdzalo na sankach do rzyki, a po rzyce kiolzali my sie na lyzwach, abo na szczewikach.
Czasym lod na rzyce bol trocha ciynszy i sie zalomol, a keres z nos wlecialo do wody. Jak prawie mie sie to przidarzolo, toch gibko leciala do Omy sie przeblyc. Bolach bez to poszkodowano, bo potym musialach siedziec w doma wele pieca i sie grzoc. Oma zgrzoli mi KOZIEGO MLYKA i musialach to wypic! A ta reszta mogla sie dali bawic na beszongu i na rzyce.
Moj kuzyn Pyjter mie szantazowol. Kedys sie mie spytol, eli bardzi przaja ciotce Lyjnie abo ciotce Angeli. Jo gupio prziznalach sie, ze ciotce Lyjnie.
Ciotka Lyjna bola spokojno, lagodno, nigdy nos niy przezywala, a ciotka Angela bola tako raptowno, jak ji sie cos niy spodobalo, abo my co nazglobiyli, to zarozki ryczala po nos. Choc nigdy nos niy pizla ani niy zrobiola nic zlego, to jo sie jom trocha bola. Tyn pieron Pyjter kozol mi sie ciongnonc na moich sankach, bo jak niy, to powiy ciotce Angeli, ze jo przaja bardzij ciotce Lyjnie! I tak wycyganiol wiela bombonow , obrozeczkow, graczkow odymie….
Jak nom bolo po 18 lot, to ujek Izydor z colkom familijom wyjechol do Niymiec. Od tego czasu my sie niy widzieli.
Trefiyli my sie z dziesiync lot tymu, wysciskali sie i zaczli wspominac nasze dziecinstwo. Posmioli my sie, ale tyn gizd udowol, ze niy pamiynto, jak mie robiol za blozna:-)
Jaaa…to bolo richtig fajne dziecinstwo. Szkoda, ze to juz niy przidzie nazod…ale aby idzie powspominac.
Terozki we chalpie juz zodyn niy miyszko, dach sie polomol, zogroda jest zarosniynto unkraltym, dachy od laubow sie pozapadaly, niy mo kto sie o to starac. Z rzyczki Ostropki zrobiol sie jedyn wielgi, smierdzoncy sciek. Po drugij stronie beszongu niy ma tyz juz naszyj zogrody – miasto zbudowalo tam droga jednokierunkowo – drugi kierunek leci tam, kaj my z ciotkom Lyjnom liczoly auta przed spaniym.
Ale jedne zostalo na pamiontka po naszy zogrodzie – ogromne krizbaumy, kere moj Papa posadziol jak boly blank malutke. Stojom sztolc wele drogi przi Ostropce.
Niy wiym, eli jeszcze kedys byda mogla tam pojechac, bez toz w 2010 roku, jak bolach na Slonsku, odwiedziolach ta moja ukochano Ziymia – moja Ojcowizna. Tak mi bolo markotno, jak ujrzalach to wszystko take zaniydbane. Ta Ziymia, po kery moje Starziki deptali, moja Mama ze swoim rodzenstwem, ta Ziymia, po kery jo po bosoku tyrala, niyroz kolano szczaskalach abo se bojla na czole nawalolach, teraz jest niczyja.
Jedne, co moglach zrobic, to porobic pora obrozkow na pamiontka i zabrac we krauzie trocha tyj Ziymi, konsek mojego Heimatu. Moji rodzinie przikozalach, ze jak umrza, to ta krauza majom mi dac do truly. Bo to jest nojdrogszo Ziymia na swiecie.
Barbara Matusiewicz
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn sot_Latn