Odcinek pierwszy – „Wiater”
Zefel Sojka ani niy poradził spamiyntać kej ôstatnio wiōł sam taki wiater. Bez ôkno widziōł ludzi, kere miyli ciynżko iść do przodku pod tyn wiater, bo ciyngiym ich cosik pchało do zadku. Wele borsztajnōw leżało trocha połomanych paryzoli, a kole nich asty, kere poślatywały z drzewōw. Co jakiś czos słychać bōło buczenie walesek, kere cisły do roztomajtych borokōw, kere dostali takōm astōm w gowa. Zefel pamiyntōł, że za bajtla, kej tak wioło, stare Ślōnzoki godali, co to Meluzyna rōmpluje po świecie i sznupie za swojimi bajtlami. Bezma za życio to bōła baba, kero wiyncyj patrzała za gryfnymi keckami, niż za tym, co by bajtle zawdy miały co zjeść. Terozki chce je znojść, nale im sie już downo umarło, skuli czego jedne ino, co jij ôstało, to furgać po świecie i wajać. A jak tako Meluzyna wajo, to Ślōnzokōm zdowo sie, że je taki pierōński wiater, gynau taki jak prawie terozki. Niykerego to chyci taki lankor skiż tego wiatru, że weźnie i sie ôbwiesi. I to je prowda, dyć to nawet policaje godajōm, że kej tak fest wieje, to wiyncyj chopōw sie wiyszo.
Za bajtla Sojka rod suchōł roztomajtych powiarek ô Meluzynie i inkszych ślōnskich stworokach. Starka ôsprawiała mu ô nich ftedy ôwdy, a fater Zefla, Richat Sojka, fest sie wtynczos nerwowōł. Richat to bōł komunista i szterowało go wszisko, czego wyerklerować rozumym niy poradził. Skiż tego mały Zeflik miōł zakozane ôsprawiać ô Meluzynie i inkszych stworokach, a już nojwiynksze szmary to by zebrōł za godanie ô tym „stworoku”, na kerego godali „Ponbōczek”, co to bezma zrichtowōł cōłki tyn świat. Majerantny Zefel Sojka, a bōł to już terozki chop wiyncyj jak sześćdziesiōnt lot stary, w Ponbōczka ciyngiym niy dowōł wiary, niy skuli tego, co fater mu zakozali, nale skuli tego, że jak sie wybildowōł już za chymika, to za pierōn mu niy sztimowało to, co już wiedziōł, z tym, co godali farorze. Eli dowōł wiara w Meluzyna? Na zicher wiyncyj jak w Ponbōczka.
Zefel Sojka richtowōł sie tyju i sztaunowōł wiela z tych waleskōw jedzie prawie do jakigoś boroka, kerego asta pizła w gowa, a wiela do keryś chaupy, w keryj prawie ftoś się ôbwiesił. Niy rod suchōł tego larma i włōnczył radyjoka, nale ciynżko miōł dować pozōr na to, ô czym prawie ôsprawiali. Rajn w środku Sojki wszisko trzynsło sie choby galert. Możno i som Zefel niy poradziłby wytuplikować po jakiymu, nale ôd poru dni ciyngiym łaził wylynkany ô swoje żywobycie. Durś miōł maszketny gyfil, że ftoś za nim łazi. Kamratōw miōł małowiela, a familji żodnyj, to i niy miōł komu ô tym pedzieć. Som siebie tuplikowōł, że ino mu sie to wydowo. Kożdego dnia we wieczōr ftoś mu klupōł na dźwiyrze. Po jakiymuś Zefel boł sie wejrzeć bez kuklok. Nale przeca eli to je ważne, fto mu klupie? Na zicher jakeś gupieloki po fechcie łażōm. Możno kociki? Abo jakeś bajtle robiōm go za bozna?
Zaś! Zaś ftoś zaklupōł! „Pierōnie, dziyń w dziyń ô jednym czasie!” – pokapowōł sie Sojka, kej wejrzōł na zygor. Prawie miało piznōnć ôziym we wieczōr. Zgasił radyjoka i stōł po cichu w kuchni. Żodyn niy zaklupōł drugi roz. Chop chciōł sie już dychnōnć, kej prziszōł ku tymu, że tyn, fto go napasztuje, terozki prawie wyłazi z chaupy. Jak zoboczy zapolony kromlojter bez ôkno, to sie pomiarkuje, że ftoś je w doma i przidzie nazod. Sojka przycis na szalter. Zrobiło mu sie niyrichtich. Stoł blank po ciymoku i czekōł. Wtynczos zaś ftoś zaklupōł. Zeflym aże tyrpło, tak sie wylynkōł tego klupniyncio. Prziszōł ku tymu, że radyjoka mo sztyjc podpiyntego do sztrōmu i tyn, fto stoi na siyni poradzi sie pokapować, że ftoś je w doma. Ciepnōł sie, co by wyciōngnōnć kabel ze sztekra, nale po ciymoku piznōł szłapōm w ryczka, kero sie ôbaliła i narobiła larma. „Pieronie, terozki to już kożdy wiy, żech je w doma! – znerwowōł sie – Nale ô co jo sie tak po prowdzie starom? Dyć psinco mogōm mi zrobić! Jo je stary chop, mōm prawo siedzieć we wieczōr w doma i żodnego niy puszczać, pra?” Ftoś zaklupōł trzeci roz.
– Idź weg! Piyniyndzy ci niy dōm, bo niy mōm! Jo żech je ino borok chymik na penzyji!
Sojka pokapowōł sie, że trocha mu sie głos trzynsie, nale rod bōł z siebie, że yntlich nazdōł tymu gizdowi. Terozki na zicher pōdzie weg… Katać tam! Zaklupōł czworty roz. Znerwowany Sojka, durś po ciymoku, poszōł do siyni, co by wejrzeć bez kukloka. Wtynczos klupło piōnty roz. Nale jak klupło, jak pizło w te dźwiyrze, to dźwiyrzy już niy bōło i tyn ftoś wloz do chaupy. Wroz z cōłkimi dźwiyrzami! Wylynkany Zefel ciepnōł sie do kuchni, zawar sie ôd środka i chycił z cōłkij siły za klomka. Kaj mo mobilnioka?! Trza gibko sztyrknōnć na policjo! Jako tyn gizd mo pierōnowo siyła, co by cōłkie dźwiyrze wyłomać! Jezderkusie! Mobilniok ôstoł w izbie! Jakoś rynka chyciła z drugij strony za klomka ôd dźwiyrzy do kuchnie, a za chwila tych dźwiyrzy już tyż niy bōło. Zefel Sojka ôbalił sie na zol. Cosik srogigo wlazło do kuchnie, chyciło go za kragel i dźwigło myjter nad zol. Wylynkane ôczy Zefla Sojki stowały sie coroz to wiynksze i wiynksze. Szłapami majtōł w lufcie. Te pierōństwo wziynło i ciepło z cōłkiyj siyły Zeflym ku ece.
Borok piznōł sie gowom ô ryczka i ôstōł tak leżeć.
Ciąg dalszy nastąpi za tydzień…
pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn