Fajnie było
Koncert w Mosznej
Moszna koncert Karolinek w przepięknym zamku gdzie wykonano między innymi piosenkę z moim tekstem
Piękna Ziemio Jankowicka
Jest takie miejsce na naszej ziemi
gdzie bieg historii zaznaczył ślad
myślami wracam do lat młodości
tam jest mój mały dziecięcy świat
W dębowej dziupli cud hostii świętej
pilnował mądrych pszczół leśnych rój
gotowe walczyć żądłem rozpaczy
ruszyć dla Boga w ostatni bój
Tu serce dzwonu biciem obwieszcza
życia ziemskiego znaczące dni
i poprowadzi w ostatnią drogę
gdzie o wieczności lud boży śni
Ref…..Piękna ziemio Jankowicka
pachniesz chlebem w żniwny czas
choć nie zawsze nam przychylna
jesteś solą w każdym z nas
Moja ziemio śląska ziemio
jesteś jak ten ziarn kłos
czarnym złotem skarbem drogim
napełnisz niejeden trzos
Śmierci męczeńskiej dzielnego sługi
legendę świszcze jesienny wiatr
wierny oddany syn śląskiej ziemi
ofiarą życia zadziwił świat
Apel fatimski do nieba niesie
światła nadziei magiczny czar
życie się toczy jak bystra rzeka
tam gdzie nie milknie dziecięcy gwar
Babcia i dziadek u boku wnucząt
dożyją dobrych szczęśliwych dni
maleńki kącik i kromka chleba
to tak niewiele by ziścić sny
Ref….Piękna ziemio Jankowicka
…………………………………………….
Choć naznaczona piętnem cierpienia
przez wieki kuła dostatni los
pracowitości tutejszych ludzi
nie zniszczy żaden straszliwy cios
Młodzi przyszłością młodzi nadzieją
ich wzorem praca i dziadków trud
co dobywali spod ziemi węgiel
aby nie nękał rodziny głód
W błękicie nieba nie ma już sadzy
i gdzieś odpłynął szarości kurz
od szkód górniczych pękają domy
w ogrodzie kwitną pąki róż
Ref….Piękna ziemio Jankowicka
………………………………………………
autor tekstu R.Sobik muzyka Adam Kuśka
Czas gno
Kaj Walynty?
WILIJO
WILIJO
Zbliżo sie Wilijo, już za łoknym stoji,
w kożdym pomiyszkaniu chojinka sie stroji.
Kapry już we wannie nerwowo szpluchtajóm,
widać, że swój rychły kóniec przeczuwajóm.
Wszyscy sie radujóm, Syn Boży sie rodzi,
a do mnie ta radość jakoś niy przichodzi.
Bez myśl przelatujóm wspómniynia młodości,
kiedy te świynta bóły połne radości.
Prawdziwo chojinka, z lasu prziniesióno,
papiórzanóm ketóm piyknie przistrojóno,
glaskugle w świetle świyczek sie miechtały,
a pod chojinkóm – gyszynki leżały.
Stół rozcióngnióny na łobie dwie stróny,
a jeszcze do niego stolik przistawióny,
coby pomieścić talyrzy dwanoście,
bo króm nos, na Wiliji byli jeszcze goście.
Ciotka i kuzyn, choć kaj indzij miyszkali,
dycki we Wilijo z nami wieczerzali.
Pamiyntóm, jak wiecerzo dycki sie cióngnyła.
Dyć nos, łod wieczerzy, bardzij ciekawiyła
chojinka i paczki, co pod nióm leżały
i nasze łoczy do nich przicióngały.
Nareszcie my zjedli, paciyrz porzykali,
spod talyrzy pijóndze drap powycióngali
i kożdy, za rajóm, broł spod choinki,
zapakowane w paketach gyszynki.
Jo dycki dostowoł lacie abo zoki,
a roz to nawet nowiutke spodnioki!
Do dziołchów były rozmajte manele,
kere potrzebujóm nostoletnie frele.
Taszyntuchy, co mjały ranty heklowane,
rynczniki, co rok na ałsztojer zbiyrane,
a nikej, kosztym wielgego wydatku,
nelónowe pończochy, ze sztrichym na zadku!
Potym maszkytami i kyjksami ze szpyrki,
łobjodali my sie do samyj pastyrki.
Jak już po wieczerzy bóło posprzóntane,
przi chojince bóły kolyndy śpjywane.
Potym ciotka Mikla, ta, co kota miała,
nóm, dzieciom, to samo zowdy łosprowiała,
że kot we wilijo,cołkim ludzkim głosym,
mrałczy coś po cichu, pod swym kocim nosym!.
Przeca wszyscy ludzie ta prowda znajóm,
że w Wilijo zwierzynta po ludzku godajóm.
Jak my potym w chlywiku koza łodbywali,
to my przed chlywikym uszy szpicowali,
eli koza po ludzku nóm niy nawciepuje,
że i tyn nasz futer niy bardzo smakuje.
Trza prziznać, że niyroz nóm sie rozbeczała,
dyć po ludzku słowa złego niy pedziała.
Take to wspómniynia dzisioj mie nachodzóm,
kej dzieci z wnukami jakoś niy przichodzóm.
Dyć przidóm jutro, opłatkym sie dzielić
i wszyscy, dokupy bydóm sie weselić,
że sie narodziół Pón Jezus tyj nocy,
i nos wyretowoł ze djosieckij mocy.
Autor:B.Śmigała
Mija czas
Życie przemija jak pory roku
Życie przemija jak pory roku
Kiedy nastaje jesień
Świat barwy swoje zmienia
Wokół wygląda inaczej
Po lecie zostają wspomnienia
Wspomnienia jak pięknie było
Coś przeminęło, już się skończyło
Dumam tak sobie nad swym żywotem
Który przemija jak pory roku
Życie ucieka na każdym kroku
Wiosna – dzieciństwo i dorastanie
Lato – to młodość nasza,rodzina,dzieci, z życiem zmaganie
Jesień – to wiek dojżały,to poplątanie smutków,radości
to odpoczynek zbolałych kości
Zima – to przemijanie,mówią ,że w lepszym świecie mieszkanie
Tak nad tym myślę patrząc gdzieś w dal
Czego mi z życia najbardziej żal ?
Czego tak pragnę ?
Co mi umknęło ?
Co w moim życiu mnie ominęło ?
Tego nikt nie wie co mu pisane
Co los przyniesie będzie nam dane
Urszula Oślislok
KOROWÓD
KOROWÓD
Ciepło i duszno,niyma mowy ło spaniu,
ciepia sie na łóżku we gorkim posłaniu.
Ta mordynga ludzkie przechodzi pojyncie,
trza na gwołt znojść myślóm jakesik zajyncie!
Zliczół żech z cołkego Podhala barany,
chyba juzaś jutro stana niywyspany?!
Aż na myśli mi prziszło, by w pamiynci ćmoku,
znojść tych, co miyszkali w naszym familoku.
Familok w Werdónie- downo łobalóny-
sześć siyni, dwa sztoki, ajńfart z kożdyj stróny
i haźle na placu, chlywiki, gnojoki…
Łobrozek jak żywy, z miniónyj epoki!
Wymiynióm na pamiyńć tych, co tam miyszkali,
wiela fto mioł dziecek, jak sie nazywali…
Już deka niy parzy, hica niy szteruje,
korowód postaci bez myśl przelatuje…
Na przodku Myszorka, ze swym psym Nerokym,
(pies mo jedne łoko, bezto chodzi bokym).
Przi nich syn Myszorki – Richat puklaty,
tyn, co telewizor kupióny na raty,
piyrszy mioł na placu, bezto co niedzieli,
bajtle z placu u niego na bajki patrzeli.
Za nimi Mazurek,(w zwiónzkach urzynduje),
idzie i czerwónóm fanóm wymachuje.
Z połnymi łoszkrabin, srogimi tasiami,
idzie staro Szczyrbino (miyszkała nad nami).
Przi Szczerbinie drepce Hilda pofyrtano,
godo, że za tydziyń bydzie już wydano!
Na tym pónkcie Hilda dycki fimla miała
i co drugi tydziyń sie wydować chciała!
Idzie Rojek (sómsiod tyż chory nerwowo),
co na skrzyżowaniu ruchym aut kerowoł.
Za Rojkym, dostojnie, idzie Powol Stanik,
kery nóm łosprowioł, jak tónół „Titanik”.
Wylynkane bajtle z przejynciym słuchały
gyszichtów ło duchach, co w zómkach stroszały!
Gyblino idzie, jak dycki, przi nadzieji,
w koło pióntka dziecek do kecki sie kleji.
No i Gałuszczyno, idzie zaroz za nióm,
we ślónskim łoblyczu, „Matka – Polka” z powstanio.
Idóm Mastalyrze, ze dziećmi po boku,
nojwiynkszo familijo w naszym familoku!
Dwie siostry Widuszki: jedna s nich – zowidka,
drugo – staro panna (przedsia miała „klitka”).
Florczyki idóm z dwójkom swojich dzieci,
(za ich gryfnóm ceróm moje łoko „leci”).
I już siyń nastypno, ta, wele gulika,
idzie Pisarczyno - mama łod Ynstlika.
Tyż zowidka, z łojcami miyszko na parterze,
a robi na „Wandzie”, kajsik na seperze.
Idzie Szotka z Pałlkym, z zasmarkanym nosym,
godo coś do niego, swym płaczliwym głosym.
Za nióm Alojz Hamerla, co na „Wawlu” groł
i tyn „ze drugigo”, kerego żech niy znoł.
Maślónczyno, jak dycki, patrzy groźnym łokym,
za „pantoflym” Maślónkóm i synym Lyjokym.
Z przedłostatnij siyni – Cofałka z parteru,
Briksy i Bartoszki, familijo Kyjlerów,
staro Kowoliczka, co mo „nojncich jary”,
ino patrzeć, jak baba legnie sie na mary.
Za nióm Kurpanczyno, tyż baba wiekowo,
idzie z wielgom biydóm i co chwila stowo.
Czi cetnory wogi nosi na swych nogach,
niy dziw, że sie ledwo co ruszo, niyboga!
Jeszcze ino Bytómsko, gdowa z dwojgym dzieci
i już siyń łostatnio w korowodzie leci.
Oczadło, kaj dwie dziołchy były w mojim wieku,
Żołóndkowski, jak dycki chycóny, „na fleku”,
gorol Żmijak, ze swojóm babóm i ceróm
i na końcu kościelny Szczyrba ze parteru.
Czorny ancug, binder i koszula bioło,
idzie do kościoła, już dzwónek go woło.
Dyć to niy w kościele! To budzik glingoli!
Zaś żech zaspoł! Drapko trzeba sie łogolić,
sznita chleba, koszula, szaket i galoty
i drapko na banka, zdónżyć do roboty!
Autor:B.Śmigała
Moje wspomnienia
Moje wspomnienia.
Witejcie ludkowie!
Tak se siedza sama w doma i mi sie mierzne. Poschronialach miyszkanie, we telewizorze niy ma nic ciekawego, yno powtorki, i mysla, .mysla…co mom robic? Toz wymyslolach: byda se pisac wspomniynia z dziycinstwa i z mlodosci, a mozno i dalij. Niykere fakty z mojego zycia znom yno z osprawianio moji familiji, ale tyz duzo z moji wlasnyj pamiynci. Bo musza Wom pedziec, ze moja pamiync siyngo do blank wczesnego dziycinstwa.
No ale jak zech prziszla na tyn swiat, to niy moga pamiyntac. Colko moja rodzina osprawiala ta gyszichta z wielkom uciechom:-)
A bolo to tak:
We niedziela rano, 19 listopada 1950 roku Anna, baba starego sztajgra Karlika nogle poczula, ze jo sie cisna na tyn swiat. Nojmlodszy bracik Hanzlik (bolo mu osiym lot) spol u starzikow, starszych sztyrech chopcow poslali do kosciola, a potym mieli zarozki leciec do omy, coby tam przeczekali, az bydzie po wszystkim. Papa zarozki zawolol hebama – ta, kero wszystkim dzieckom pomogala sie wydostac na swiat.
No i tak tyz mie pomogla. A wtynczos jeszcze niy bolo tych wszystkich badan jak dzisiej, USG itp. tak, ze dziepiyro jak sie bajtel urodziol to ujrzeli eli to dziolcha abo synek. No toz mozecie se przedstawic wielgo uciecha mojego Papy, jak po piynciu synkach nareszcie prziszla cera!
Mama tyz sie radowala. Choc niy bolach planowano, bo Mamie bolo juz 40 lot a Papie 46, to wszystke sie radowali. Bo bolach jakby na to niy spojrzec, dzieckym milosci. Jak Papa prziszol nazod z lagru w Rusyji to se z Mamom tak przoli, ze zdarzol sie wypadek przi robocie i mie zmajstrowali.
No ja, wypadki chodzom po ludziach i trza to bolo brac tak, jak to leci.
Ale osprawiom dalij. Jak juz ujrzalch swiatlo dziynne toch sie podobniez tak rozdarla, ze colko okolica slyszala, ze Anie i Karlikowi sie urodziola dziolcha, bo chlopcy po urodzyniu tak niy wrzeszczeli. A wszyscy sie dziwiyli ze mom take mocne pluca, bo bolach wielkosci flaszki od piwa i wozolach 2 kg.
Nojwazniejsze, ze bolach zdrowo.
Niydugo po tym, jak sie urodziolach prziszol moj ujek Izydor – brat od Mamy, kery potym zostol moim potkym. No i zaczli sie wadzic, jake dac mi miano.
Moja Mamie dycki sie podobalo „Johanna” i probowala sie przebic bez ta reszta „dyskutantow”. Hebama sie upiyrala, coby mi dac Elzbieta, bo ona sie tak nazywo, a skuli tego, ze dotychczos odbiyrala Mamie yno synkow, a jo jest piyrszo dziolcha, to nolezy ji sie nagroda. Papa zas pyskowol, ize on jest grubiorz, a to jest jego piyrszo cera, to musi byc Barbara i koniec! Biydno Mama, kero mie nosiola 9 miesiyncy pod sercym, potym jeszcze mie musiala wydac na swiat i kole mie wszystko robic – przegrala. Ujek Izydor tyz, bo popiyrol swoja siostra. Dali mi: Barbara Elzbieta. Papa i hebama wygrali.
Ale, ale…przeca narodziny cery trza fajrowac, pra? No toz Papa postawiol flacha gorzoly, cos tam tyz przismyczol ujek Izydor, niy wiym, eli mieli jako zagrycha, bo Mama przeca niy poradziola wylyzc z lozka, ale papa i ujek do kupy z hebamom fest sie naprali. No ale wszystkymu roz koniec i ujek z hebamom (to bola jego somsiadka) w koncu musieli sie zebrac do dom. Jaaa…lekszy pedziec niz zrobic, gorzolka zrobiola swoje i zodyn niy stol na pewnych szlapch. Ale jak sie idzie na szesciu nogach, to niy na dwoch i moj nawalony papa pomogol nawalonymu ujkowi i nawalonyj hebamie slysc z trzecigo piyntra. Chyciyli sie wszyjscy pod ramiona i …blank drapko znodli sie na polpiyntrze, ani sie niy spodzieli ze to tak gibko poszlo. Zarozki na piyrszym schodku kerymus sie podwinola noga i …polecieliii…
Niy wiym, jak ujek z hebamom dokludziyli sie do swoich chalpow, ale musialo to sie udac, bo hebama zola jeszcze kupa lot i jeszcze wielu bajtlom pomogla ujrzec swiatlo dziynne. A jo bolach pupilkom od mojego ujka – potka.
Barbara Matusiewicz
CO MI ZŁOSTAŁO
CO MI ZŁOSTAŁO
Ze papyndekla krzinka łod Baty,
a wdriny – rozmajte stare zdjyncia.
Nasze, starzików, mamy i taty,
syna z synowóm, cery i ziyncia…
Sznupia w tyj krzince i przeciepuja,
zaś na wspominki mi sie zebrało.
Przeglóndóm zdjyncia, rozpamiyntuja,
co mi ze tamtych lot pozostało?
Piyrsze to pamiynć, dyć pamiyntómy,
tych, kerzy nos już łopuściyli.
Podwiel w pamiynci ich zachowómy,
tak dugo z nami bydóm żyli.
Co nojważniyjsze – dziecka złostały!
Dorobek nojwiynkszy – syn i cera!
Dwa wosy na glacy sie uchowały
i w DD-eRze kupióno kamera.
Z tych lot złostało mi pomieszkanie -
- trzi izby, kuchnia – na sztwortym sztoku.
I moja ślubno, moje kochanie,
co mie wachuje na kożdym kroku.
Licho pyndzyjo za lata harówy,
poru kamratów, jedyn przijociel,
ształchniynty nos po lewym siyrpowym,
po haji na molo, we Sopocie.
Tela mi z lot modości złostało.
Pewnie sóm inksi, co wiyncyj majóm?
Eli to dużo jest, eli mało?
Mie tego styknie, jo niy wajóm.
Autor:B.Śmigała
szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn bug_Latn ces_Latn pol_Latn unk pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn unk szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pap_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn quy_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn eus_Latn knc_Latn knc_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn slk_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn sot_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn hrv_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn