Tyn film mie zaskoczōł. Poszełech do kina, co by ôboczyć komedyjŏ science-fiction, hermetycznŏ choby filmy ô zōmbie, ino dlŏ fanōw zorty. Ani żech se niy forsztelowōł, iże tyn (dō mie naprŏwda maszketny) ajnfal ô nazistach, kere atakiyrujōm Ziymia z Mjysiōnczka, autory poradzōm tak szprytnie sfunkjōnalizować. „Iron Sky” to je czystŏ satyra: ôstrŏ, soczytŏ i rychtyk śmiysznŏ.
Ô „Iron Sky” bōła gŏdka, eli sie skiż nigo niy znerwujōm Miymce. Dyć sie za fest niy znerwowali, kej dali mu nagrōdã na festiwalu we Berlinie. Po prŏwdzie film wiyncyj szteruje Amerykōnōw, na kerych wierzã ta satyra je nojbardzij nabruszōnŏ. Mōmy sam USA AD 2018, kerymi rygiyruje kobiyta podano na Sarah Palin; mōmy kosmiczny szif „George W. Bush”; wielgi wander Murzina na Mjysiōnczek przi ausdruku „Black on the Moon? Yes, we can!” i paket inkszych filmŏwych wicōw, kere pierōm w imprerializmus, propagandã, mit demokracyje, politykã, itd.
„Iron Sky” mo cołkiym udanŏ fabuła, chociŏż trefiajōm sie jij słabsze momynty. Naprŏwdã super je ôd strōny wizualnyj – piyknie sam grŏ estetyka nazizmu i kōntrast miyndzy dieselpunkōwōm technologijōm Czwortego Reichu a „naszōm” technologiōm kosmicznōm a la NASA (srogi ôrbitalny angrif cepelinōw – to trza ôboczyć!). A nojbardzij jezech mu rŏd skiż tyj satyry, kero je gynał takŏ jak u Swifta i inkszych klasykōw ôd wrażŏniŏ szpyndlikŏw: czym wiyncyj absurdu, tym wiyncyj prŏwdy.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn