U mie dōma nigdy niy bōło żŏdnyj gowiydzi, krōm kurzōntek, kierech sie lajstnōł jesce za bajtla, a ze kierych moja Mamulka uwarzōła szmektno … nudelzupa. Niyskorzij zrobiōłech szykowny gyszynk mojij babeczce na gyburstak i kupiōłech ji … basztarda. Nō ale dzisiŏj byda rzōndziōł ło gadzinie i gowiydzi z kierōm spichnōłech sie, i to blank niydŏwno.
Bōło ci to we łōńskŏ Wilijŏ. Suło, fujało fest śniygym, bōła srogachno kurniawa i strzympiōło mrozym. Ździebko zetrwało, kiej my ze bracikiym wykulwitali sie ze naszyj „Jōzefki” … niy, niy coby my byli już na sztajfnych szłapach, chocia deczko my tam przi wieczerzy szlukli, ino niy kcieli my sie ryć choby sorōnie nikiej te, co jejim bōło drap, kierzy sie wartko uwijali do szinki lebo szołdry i do sznapsa, a kierym jich zōłwizōł bōło już cuć. Tōmpali my sie blank pomaluśku kole płota łod smyntorza przi „Jōzefce”, eknyli my sie na zegrōdki, a iże mieli my ze sia gryfnŏ halbecka, kcieli my sie zicnōńć kole lałby kaj Jōzik Gmyrek do kupy ze starym Neumanym, cichtowŏł briwy, pulty, cukrōwy i inkszo gadzina. Sznuptychlōm ściepnōłech ta kupa śniega ze gnotkōw, bo śniyg przi dźwiyrzach bōł ci już łodszałflowany, blyndnōłech fōnclōm eźli bez cufal ftosik sie sam niy skukoł i już my mieli wlajzować rajn, kiej łoroz słysza zachrapociały głōs:
– I cōż wŏs sam gizdy pierōńskie prziwlykło???
Wejzdrzołech sie na bracika, ale łōn ci przeca takigo sznapsbarytōna niy mŏ. Kuknōłech w lewo, kuknōłech we prawo, nikogo żech niy uwidziŏł, nō tōż ryja sie do lałby…
– Pytołech cie ciarachu, co wŏs łobuch sam wlece? Zasik bydzicie słepać ta łoszkliwŏ gorzŏła jak zawdy przi szkacie, a niyskorzij to ino bydziecie sie wadzić i spiyrać choby wŏs fto ze skory łodziyrŏł?
Troszka ci mie to nerwło, dopolōło. Gawca juzaś wele siebie naobkoło, ale nic niy poradza ujzdrzić, żŏdnego sam przi nŏs niy ma. Niy ma, i szlus!
– Ustōń gupieć Bogdan – gŏdōm do bracika – przeca someś kciŏł, coby my sam po pastyrce prziszli (bo sie przeca staryj strachosz!) i ta halbecka łobalyli.
– Przeca jŏ do pierōna nic niy gŏdŏł – pado mi na to bracik.
Nō nic, niy byda zważowoł, ino deptōm rajn.
– Niy gupiyjcie karlusy, niy tropcie sie. To jŏ, Kōnda, pies łod Jōzka, coście zaboczyli, iże jŏ sam cŏłki czŏs wachuja?
Richtik, gawca a przi budzie zicniynty na łogōnie Kōnda, łoblizuje pychol, ślypiami przewrŏcŏ i dalić prawi:
– Bōł sam tyn mōj gospodŏrz, wciepnōł mi do grotka jakigosik flapsu i myśli, iże mi to przi Wiliji styknie. Kiej ino łōn sōm sam przidepto, to mu dziepiyro rzykna, co jŏ łō niym tak na isto medikuja.
A z wiyrchu szło usłyszeć nŏjprzodzij gurglowanie, a niyskorzij napoczli już fest skyrczeć jōzkowe briwy we gołymbniku:
– Ja, ja łō nŏs tyn Jōłzel tyż ci blank przepōmniŏł przi tyj Wiliji! Siedzi ze starōm pod jedlōm, ćko sam maszkyty a nōm wciep ino pŏrã ziorek i medikuje, co nōm to na Gody styknie!!!
Ździebko mi sie gupio zrobiōło, iżech zaboczōł, co we Wilijŏ gadzina – krōm możno mojij staryj – gŏdŏ ludzkōm sztimōm, i napocznōłech do niygo ze inkszyj faski:
– A dyć sie Kōnda niy trop, niy starej, przijńdzie Jōłze, to ci co ze wilije do garca wciepnie … wōm zwadliwe ptŏki pewnikiym tyż … a podwiyl co, mŏsz sam tyn kranc wusztu, kiery my sie ze bracikiym na zagrycha pod mantlym przismycyli.
Briwōm podrobiyli, pokruszyli my tyż tyn kōnsek kranckucha, kierych majtnōł staryj ze kōmory.
– A kiej już my przi tym sōm, to co tyż tak Jōzkowi kcesz pedzieć Kōnda?
– Nō, nō … tōż moga mu pedzieć, co sam we tyj lałbie, na tym szeslōngu, kiery jejigo starŏ kŏzała mu tukej przitargać – łōna sama wyrobiała ze tym glacatym pampōniym, kiej Gmyrek miŏł szychta na noc a jij kŏzŏł briwy wachować, co to mieli ze flugu wrŏcać. Abo …
– Dej pokōj Kōnda, co go tam bydziesz ałfryjgować, jesce go hercszlag chyci abo ji prasknie jakōmsik kopyściōm i łostuda gotowŏ.
Pies napocznōł ćkać tyn wuszt, kierych mu wciepnōł do budy, my zasik wartko, coby niy doczkać sie Jōzka, wysłepali ta halbecka, ale jakosik nōm za tela niy podłajziōła. Możno to skuli tego psigo gŏdaniŏ, pierōn wiy.
Tyż my drap potyrali nazŏd do dōm a sam już łod proga łobie, staro i moja świekra ze pycholym na nŏs:
– Wy gizdy dioseckie, wy łochyntole. Jŏ zawdy tak sie medikowała po jakiymu ciebie durch sie ślypia blyndujōm i ciyngiym fulosz choby naprany. A tyś na isto, richtik zawdyś bōł chycōny. Wdyckiś ino deptŏł do szrancku na balkōn. Terŏzki dziepiyro żech wypokopiōła, co tam mŏsz skukano i gorzŏła, i zaobycz jakiejsik piwo.
Co prŏwda, to prŏwda. Jŏ richtik na zadku we szrancku, za srogimi krałzami naforantowŏłech sie pŏrã flaszecek (to mi jesce, tyn zwyk, łostoł łod tyj trzecij wojny, łod tego „stanu wojennego”, kiej cowiek musiŏł naściubić, co sie ino dało, coby ło suchym pysku nie łajziś nynać). Nō ale, fto ji to pedziŏł? Przecamć wiyrza, iże łod samości by ci tego niy wysztudiyrowała.
– A dyć niy gōrsz sie dziubecku, jŏ to tam ino dziyrżōł skuli gripy, kucanio lebo inkszego chorōbska, abo kiej by sam do cia, moja roztomiyło, jakiesik kamratki przilejźli, przikwanckali abo co – gŏdōm i gryfnie sie pod fusiskiym lachōm.
– A fto ci tyż to pokŏzŏł? Przeca świekra niy je tako monter, coby sama to wypokopiōła.
– A dyć to mi pedziŏł tyn twōj basztard, kiery niy poradzi sie doczkać kiej ci sōm nazdŏ, jak mu bydziesz dalszij tyn stary futer łod Majzlinyj dŏwŏł do jŏdła.
Tegoch już niy kciŏł suchać i wartko wlejźli my ze bracikiym do małyj izby. Achtliki my już mieli we kabzi (te, co po pastyrce) i ino żech staryj pedziŏł, coby nōm narychtowała cosik do jŏdła, bo chyciōł ci nŏs głōd a i ta szykownie wyziōmbiōno halbecka tyż we zocy miała pŏrã talarkōw szinki, prawokōw we łoccie, abo co tam jesce…
– A dyć Elza, niy dŏwejcie jim jesce jŏdła, bo jak zawdy napocznom niyskorzij we nocy, kiej już prasknōm do prykola, pierdzieć nikiej przeżgany luftbalōng – zaskrzecało cosik ze antryja.
Nic, ino gizdowi byda musiŏł łeb ukryńcić. Przeca tyn pierōński basztard, niy dosik iże z rańca nynać niy do, to jesce terŏzki mi sam moja Haźbiytka bydzie bańtować. I to przi takich srogich świyntach. Przi Wiliji.
I beztoż tyż latoś byda dowoł pozōr, coby mi gadzina Godōw, nikiej łōńskigo roku, niy popśniyła.
Wilijno nocka abo pies i basztard…
U mie dōma nigdy niy bōło żŏdnyj gowiydzi, krōm kurzōntek, kierech sie lajstnōł jesce za bajtla, a ze kierych moja Mamulka uwarzōła szmektno … nudelzupa. Niyskorzij zrobiōłech szykowny gyszynk mojij babeczce na gyburstak i kupiōłech ji … basztarda. Nō ale dzisiŏj byda rzōndziōł ło gadzinie i gowiydzi z kierōm spichnōłech sie, i to blank niydŏwno.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn