Nó, tóż mómy dzisiôj te nôjgryfniyjsze świynto we tym pónbóczkowym kalyndôrzu – Wielkanoc. Radujecie sie, pra? A fto by sie niy radowôł na te richtik szykowne, wiesynne świynto, na to, co naszymu Pónbóczkowi sie kiejsik, dôwno tymu nazôd „zmartwychwstało” (czego nóm Żydy niy poradzóm darować i ciyngiym ino fandzolóm ło czymsik blank inkszym). I jô niy ma jaki rasista, jô niy ma antysymita, jô tyż niy przinoleża do tych nôjbarzij wiyrzóncych, ale jeżech tym cowiekiym, kiery nasze gryfne zwyki, ftore bez dwa tysiónce lôt już fóngujóm, mô we srogij zocy i zawdy bydzie sie asiół, co we takij krześcijańskij „kulturze” go łojce i staroszkowie sztryng trzimali i dôwali – jak przinoleżi – wyćwika, i to srogô wyćwika.
I Wiycie, moje roztomiyłe ludkowie, móm utropa, bo już bez dziesiyńć lôt Wóm sam we tym naszym radijoku beróm i łozprawióm, a wiela razy idzie gôdać ta samo lajera, ło tym samym. Ło Wielkanocy mockach już nałozprawiôł, to możno dzisiej rzykna to, coch wyczytôł u naszego móndroka Lucjana Siemieńskiego. Bydzie to ździebko inakszij niźli zawdy przi tych świyntach, ale możno bydzie sie wercióło tego posuchać.
Wiycie! Srogi Post ze tym swojim strzimowaniym sie sztryng łod uciychów światówych, łod śmiychu i gracek, ło łozpamiyntowaniu duchowym, zaobycz przitrefiô we jankornyj porze, ftorô jes przyjńściym ze martwoty zimowyj do wiesiynnygo życiô. Zaiste procnie bóło by znôjść sposobniyjszô kwilka do nasztalowaniô umysłu na sztima żałoby, nad te ci marcowe i kwiytniowe zmiany. Kościół juzaś, ftory poradzi łogdôdnóńć naszô nôtura, poradziół zastosować łobrzyndy i fajery do pór roku. Jakóż tyż srogi post i jagwynd trefiajóm razinku na tyn czôs przyjńściô, czôs nôjniyznóśniyjszy, eźli to we nôturze abo i we społyczyństwie ludzkim. Rozum nasz, kiery ukłôdô sie ze światym zewnótrznym, chyntliwszy jes wtynczôs do łozmyślaniô na marnóściamiżyciô, bo kaj uwidzi rojmóng i gymisz, mrókiyw, klara łómdlało, kierô lynkliwie pokazuje sie na horizóńcie, a za to mô jesce duge nocki, przijazne utworóm fantazyji i hormijóm duchów, ftorych głósy jojczóm i łodzywajóm sie choby we szumie wiatrów przedwiesniynnych i podzimówych.
Ale, łotóż utargała sie zima – i môsz cowieku Świynto Naródzin Krystusa, wesołe i rzywne do kupy, głóśne, ale we dómowyj cichóści, richticzny fajer dómowyj fojerki; sam juzaś utwôlô wiesna – i choby na łożywiynie wysuszónyj mankulijami i utropami duszy, nastympuje nôjsrogszy fajer we krześcijóństwie: Wielkanoc – Dziyń Mortwychstaniô! Wiesna! Mortwychstanie! Jakiesik ci całbrowne skuplowanie zimbolu kónfesyjnygo ze nôturóm. Wszyjsko tyż, eźli ino gorkô klara i pogoda jes kómu rada, wyprasknie życiym; dómowe zacisze niy mô już blank szarmu i prziroku za to ausflugi we pola, zogóny, pasiónki, łónki, lasy kuplujóm sie ze łónakimi pamióntkóma, kiere łobchodzi sie na tym wolnym i frisznym lucie. Te nôgłe przyjńście łod umôrtwiyniô bez wiela tydni, ze postów, spówiydzi, pokuty, ze chamernyj żałóby kościołów, łobrzóndków, kiere tak żywo przipóminajóm srogo łofiara krziżowô, do radóści, uciychy Mortwychstaniô, do winszowaniô wesołygo Alleluja przi spóżywaniu wielkanocnygo jajca, tela we sia miyści poytycznygo żywiółu, iże naprôwda dziwować sie niy potrza naszym dichteróm, iże tak ci caubrownie kryślyli żywot dómowych łojców, iże łobrôzu fajeru niy wetkali we swoji cudnych ypópyjów. Choć fto, bele kery spómniyniym sióngô lôt dôwniyjszych, już dzisiôj poradzi merknóńćróżnica i czuje ziómb, ftory poradzi sie wedrzić we te wszyjske nasze fajery i starodôwne zwyki.
Ja, jô miarkuja, iże ludzie na parada ino terôzki bieróm sie za fajrowanie tych wielkanocnych świónt, i blank jim do palicy niy przijńdzie wiela to szykownistych zwyków już sie niy piastuje. Bo ino same jajca, szinki, szołdry i deczko kołocza ze posypkóm, to jesce niy tyn na isto starodôwny prziwyk wiellaknocnygo tisza. Niy ma tak na isto tyj wielkanocnyj launy, sztimóngu. Niy ma już blank tyj galantnyj Wielkanocy. Bo i szłoby sam jesce dzisiôj spomnieć ło skrzotkach, „ubożóntkach”, potympiónych duszyckach i tych inkszych jesce „larach i penatach”, znacy – jak to ze łaciny idzie: „bóstwach opiekuńczych domu i szczęścia rodzinnego, ze zagród, pól, dróg, podróżnych i państwa, przedstawiane w postaci tańczących młodzieńców w wieńcach, z rogami obfitości w rękach”. Bezmać bali i dziobły we tyn dzień tómpali do kościoła, bo tam ci sie na isto dziôli take fest „nadprzirodzóne” rzecy. Łostała ze tego takô powiadaczka, kiero kajsik tam spisôł Potocki (cheba Teodor?), iże : We Wielką Niedzielę najpodlejszy idzie do kościoła szuja”.
Miarkujecie to? Łobejzdrzijcie sie, kuknijcie gynał dzisiôj naobkoło wszyjskich Waszych sómsiôdów we bankach we Waszym farnym kościele! Fto tyż tam niy markiyruje festelnie świyntygo.
Nó, coby dzisiôj, przi tak wesołym fajerzy, niy bóło za tala markotnie, spómna sam ino jesce ło pôruch powiadaczkach, na ftore trza bez ta Wielkanoc dôwać pozór. Na tyn przikłôd dwie, chnet blank po jednych pijóndzach, ale niy blank take same:
„Kiej na gloki wielkonocne padô, suchość noma bez côłkie lato włôdô”.
A terôzki drugo:
„Na Wielkanoc słóńce, to lato gorónce”.
Nó, tóż jako bydzie? Bydzie dyszcz we Wielkanoc – côłkie lato suche, a bydzie we Wielkanoc klara grzôła – to tyż lato bydzie gorkie. I bydź tu chopie mónter, być sam do łostatka móndry!
Dzisiej Niydziela Wielkanocno…
Nó, tóż mómy dzisiôj te nôjgryfniyjsze świynto we tym pónbóczkowym kalyndôrzu – Wielkanoc. Radujecie sie, pra? A fto by sie niy radowôł na te richtik szykowne, wiesynne świynto, na to, co naszymu Pónbóczkowi sie kiejsik, dôwno tymu nazôd „zmartwychwstało” (czego nóm Żydy niy poradzóm darować i ciyngiym ino fandzolóm ło czymsik blank inkszym). I jô niy ma jaki rasista, jô niy ma antysymita, jô tyż niy przinoleża do tych nôjbarzij wiyrzóncych, ale jeżech tym cowiekiym, kiery nasze gryfne zwyki, ftore bez dwa tysiónce lôt już fóngujóm, mô we srogij zocy i zawdy bydzie sie asiół, co we takij krześcijańskij „kulturze” go łojce i staroszkowie sztryng trzimali i dôwali – jak przinoleżi – wyćwika, i to srogô wyćwika.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn