.
Rółzczasu do dochtora przilazła blóndina ze łozcharatanym palcyskiym przi lewyj gracy.
– Jak tóż tyż to sie stanóło? – pytô dochtór.
– Anó, pónie dochtorze, próbowałach sie zabić, próbowałach sie zapukać.
– Jak? Kcieliście sie zastrzelić i prasknyliście sie paniczko we palcysko?
– Niy! Niy! Nôjprzodzij wycylowałach we serce, ale kiejech sie spómniała, wiela we wercie bóła łoperacjô wrażynia silikónów do cycków, napoczłach cylować we gymba. I zarôzki mi sie spómniało wielach zabulóła kiejsik tymu „ortodoncie”. Tóż tyż zarôzki wycylowałach we dakel. Ale kiejech sie wystawióła, kiejech sie forsztelowała tyn srogachny gruch, uzdałach, co go deczko wycisza i zatkałach lufa tyj knary.
Tyn wic, to pewnikiym bóla przileżitość, coby sam rzyknóńć deczko ło zdrowiu. Same miarkujecie, moje Wy roztomiyłe, co na wiesna przilazujóm na ludziska roztomajte zorty niymocy. Ludzie tyrajóm po dochtorach, sznupióm sztyjc za madikamyntóma po japtykach a już stary Karlik ze Kocyndra gynał wytuplikowôł jak to idzie przijńść do zdrowiô, jak ci to tyż ze tóm medicinóm i dochtórskóm hilfóm jes. Anó, mómy szejść knifów jak przijńść do zdrowiô, kiej już cowiek jes na wiesna blank niymocny:
Cowiek niymocny niy idzie, i niy dowo skôzać, coby dochtór ku niymu prziszôł – pôra dni niyskorzij wyzdrowiyje.
Cowiek niymocny dowo skôzać, coby dochtór prziszôł, ale tyn niy przilazuje – za pôra dni cowiek jes lepszy, lebo blank wyzdrowiôł.
Cowiek niymocny wołô dochtora, dochtór przilazuje, tela co ino połosprawiô i żôdnyj recypty niy naszkryflô – tyn istny juzaś wyzdrowiyje.
Cowiek niymocny napytô dochtora, dochtór sie przikwanckô, recypt naszkryflô tela, co tyn niymocny niy deptô do japtyki – za pôra dni jes lepszejszy, wyzdrowiôł.
Cowiek niymocny pytô dochtora do sia, dochtór sie przikludzi, recypt naszkryflô, chory posywô do japtyki po pile, ale jich niy łykô – tyż chnet wyzdrowiyje.
Cowiek chory, niymocny wołô wartko dochtora, dochtór gibko przilazuje, szkryflô recypt, tyn istny posywô do japtyki, społyknie pile lebo inkszô medicina – nic mu niy zaszkłódzi i tyż łobstoji, tyż wyzdrowiyje.
Nó ale, jes tyż i inkszy recept. Jesce za blank starego piyrwyj, nó, za staryj Polski bół taki wywołany gyszefciôrz Izrael Poznański, ftory zawdy gôdôł: „Kiej jô jes niymocny, to tyróm do dochtora. Łón mie łobadô, łón mi przepisuje medikamynty, łón mi wystawiô rechnóng… Jô płaca, jô miarkuja: łón kce żyć… Zatym jô pyndaluja do japtyki, japtykôrz dowo mi te medikamynta, wystawiô rechnóng… jô płaca, jô gynał tyż miarkuja: łón kce żyć… Na łostatek jô biera te medikamynta, jô je wciepuja do gulika… Jô tyż przecamć kca… żyć!
Niymoc a medikamynta na wiesna…
.
unk szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn unk