Žedna namóc!
Móje lube, móje wót Boga lubowane bratśi a sotśi,
gnada buź z wami a měr wót Boga, našogo Wóśca, a togo Kněza Jezom Kristusa. Rom 1,7
Tak zachopijo list pósoła Pawoła na Romarjow. A dalej cytamy w lisće:
17Njeźaržćo sami se za mudrych. Njezapłaśćo nikomu złosć za złosć. Starajśo se wó to, což pócne jo pśed wšyknymi cłowjekami.
18Joli móžno, tak wjele ako na was jo, ga mějśo ze wšyknymi cłowjekami měr
19Njepomsććo sami se, móje lube, ale dajśo město tomu gniwu Bóžemu, pśeto pisane stoj: pomsćenje jo mójo, ja cu zapłaśiś, źejo Kněz. […]
21Njedaj se złemu pśewinuś, ale pśewiń to złe z dobrym. Rom 1,17–21
Ten prjatkaŕski tekst dotyknjo jědro kśesćijaństwa: Kak mamy wobchadaś ze kśiwdu a winikojstwom? Kuždy ga móžo nalicyś take pady w šuli, w pówołanju abo doma, źož jo někomu njepšawo stało. Źož smy se myslili, něnt ale se pomsćim, tak to njamóžo dalej hyś, tebje ja pokažu! A pótom? Wótergi se myslim, až smy rowno žywe w takej špirali namócy. Nichten njoco wěcej na argumenty pśeśiwnika słuchaś, gronko „Žedna namóc!“ jo zazdaśim dawno wótzabyte. Namóc wšak wuwoła pśeśiwnu namóc. Stary Testament wulicujo historiju swěta ako stawizny gramoty mjazy luźami, kenž pópšawem deje se lubowaś.
Napominanja Pawoła daju se lažko rozměś, ale su śěžko realizěrowaś. To teke Pawoł wumarkujo, gaž pišo: „Joli móžno, ga mějśo ze wšyknymi cłowjekami měr.” Konflikty su pak rozwězne, njemusymy se z kneblom spóraś. To jo jadnora zasada, ale co jo złe, a co dobre? Kak móžomy se zorientěrowaś, źo ja sam stojm?
W hebrejskem teksće, kenž Pawoł citěrujo, jo słowo, kótarež móžo teke měś drugi wóznam město pomsćenja abo wopłaśenja. Źo skerjej do směra wurownanja abo spšawnosći. To jo daloko wěcej ako pomsćenje. Bog buźo se staraś wó spšawne rozwězanje mimo zejgrawarjow. To jo snaź wótpowědna formulacija: Bóžy gniw njejo nic drugego ako Bóža spšawnosć. Spušćaś se na Boga móžo mě daś kradu druge wiźenje wěcow abo fryšne ideje, kak z konfliktom wobchadaś. To jo to, což Pawoł kśěł nam groniś: Njejsmy sami na našej droze. Njedejali sami rozsuźiś, což dobre a złe jo.
Naša wjelika naźeja jo, až Bog nas njewóstaja sami z našym gniwom a z našeju złosću. Ako Bog jo wiźeł, kak wobchadamy mjazy sobu, njejo gronił, „Och, to zasej buźo, wóni se něźi raz znjasu.” A jo se sam pórał to togo swěta. W Jezu Kristusu jo pśišeł na swět, aby nam pokazał, kak wón napšawdu jo. Aby nam pokazał, kak wódawanje a wrośenje stej móžnej. Jo wšykno dał, na kóńcu teke swójo žywjenje. Město se pomsćiś, jo wšu gramotu na se wzeł. A ako jo wisał na kśicy, jo njasł žałosć a winu wót kuždego. Wóte mnjo, wót was, wót našych blišych a našych winikow. A wšykno sobu wzeł do smjerśi. A z jogo górjejstawanim jo znamje dał, až wšykno – naša žałosć, naš gniw a naša wina – jo zajźone, nic zabyte, ale zajźone. Na to se musymy pśecej zasej dopominaś, z tym až kuždy źeń bjatujomy:
„… a wódaj nam naše winy, ako my wódawamy našym winikam.”
אָמֵן
Bóže słowo w serbskem rozgłosu RBB na 4. njeźelu pó swětej Tšojosći, 2020-07-05.
Bibliske citaty pó: Biblija abo to zełe Sswėte Pißmo Starego a Nowego Teʃtamenta, do ßerʃkeje rėzy pʃcheʃtawjone, wot nowotki pilṅe pʃcheglėdane a pʃcheporėżane. Hala: Kanʃtein (1868).
hrv_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn pol_Latn ces_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn slk_Latn ydd_Hebr pol_Latn szl_Latn