ÓMA ANA (skrócóno wersjo Sagi rodzinnyj) Przeminół dziewiytnosty, prziszół wiek nowy, jak s podrybnickij wioski Gogołowy, mój ópa Ludwik przijechoł w te stróny, by sie chycić roboty i poszukać żóny… Robota znod drapko, na dole, na grubie, dyć musioł na razie zapómnieć ło ślubie. W ańcli na Krajcówie bardzo mu sie ckniyło, na porzóndno dziołcha […]
ÓMA ANA
FAJFKA ÓPY LUDWIKA
FAJFKA ÓPY LUDWIKA Miyndzy mamóm a ópóm dycki bóła haja, skuli tego, że ópa w dóma kurzół faja. Śmieciół sztracheclami, do kółkastle spluwoł i swóndym ze faje, wszystkich nos zatruwoł. Wedle mamy – wszystko tabakom śmierdziało, juzaś, wedle ópy – tabakóm wóniało! Fajek ópa mioł z dziesiynć – małe i sroge, proste, wykrziwióne – tónie […]
Dziyń matki
DZIYŃ MATKI Dziyń Matki! Kery już bez Ciebie? My jeszcze tukej, a Ty już tam, w niebie. Niy tak downo my sie u Ciebie trefiali, we ańcli na Lechu życzynia skłodali, cobyś nóm, mamulko, jeszcze sto lot żyła! A Ty żeś, z dnia na dziyń, nos łosiyrociyła! Miast jak dycki, przichodzić do Ciebie z […]
ZWÓNTPIYNIE
ZWÓNTPIYNIE W nocy mi śniyła sie jakoś plaża, na mokrym piosku widza dwa ślady. Dwa, boś Ty przi mnie, kludzisz pod paża, boch jes niymocny, niy dowóm rady. Z cołkigo życio widza łobrozki na ekranie nieba, tak choby w kinie. Łod narodzynio, aż do terozki, a w kożdyj chwili, Ty żeś bół przi mie! […]
Kromka chleba
Kromka chleba Słoneczne promieniem oknem wpadają, i bochen pachnącego chleba oświetlają. Kromkę chleba, jakby była ze złota , a w moim sercu wybucha tęsknota . Do matki, która chleb krzyżem znakowała, gdy krojąc go, pachnące kromki nam dawała. Matka szacunek do chleba miała, i małą chleba okruszynkę z ziemi zbierała. Przed oczami przesuwają się matki […]
szl_Latn lin_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn pol_Latn