„PON CYNKU”
HAMERYKON W CHORZOWIE
W keroś niydziela popołedniu karlus i jego libsta siedzieli pod jednym z paryzoli we Parku Ślōnskim[i]. Karlus słepōł piwo, a ôna filowała na niego pōłno przonio. Ftedy ôwdy chciała sie go spytać, ô czym tak po prowdzie ôn terozki myśli, nale boła sie, co tyn gupek może ji ôdpedzieć. Możno ji powie, że ô nij, ô tym, jako je gryfno, a może ji tyż pedzieć, że ô szpilu Ruch-Legia, na kerym bōł łōńskij soboty. Skiż tego dzioucha wolała sie go ani niy pytać. Ino, że bōła to jedna z tych frelōw, kere po cichu tyż dugo niy poradziły usiedzieć, to yntliś pedziała:
– Jōzik, ty to mi już chyba niy przajesz, pra? Na zicher niy przajesz mi tak, jak żeś mi przōdzij przōł.
– Kej przōdzij? – spytōł sie synek, zdziwowany, że ftoś mu sztopnōł jego fantazje, w kerych prawie łōn, Jōzik ôd Poloczkōw, szczylōł tora we szpilu Ruchu z Legiōm Warszawa.
– No, przōdzij. Wtynczos, kej my sie trefili piyrszy roz, pamiyntosz?
– Toć, że pamiyntom. Przeca to bōło dwa tydnie tymu na akademikach na Ligocie.
– Ja, jo wiym… Ino, że wtynczos tyś bōł taki bardzij romantyczny jakoś…
– Jo?! – Jōzik aże sie załknōł piwym, tak go fechtło to, co pedziała – Jo? Romantyczny? Dzioucha, jo bōł taki naprany, że mało co pamiyntom, co sie tam dzioło.
– A pamiyntosz, co żeś mi pedziōł?
Karlus kōncek sie wylynkōł. Blank niy pamiyntōł, co ji wtynczos pedziōł, a znōł som siebie za tela, że wiedziōł, że możno ji ôbiecōł cosik, czego terozki dować niy chciōł.
– Toć, że pamiyntom… – zaczōn pomału – Pedzioł żech ci…
– Pedzioł żeś mi, że my pasujemy do siebie jak… – wlazła mu w godka – No, pamiyntosz co żeś pedzioł?
– Toć. Pedzioł żech, że pasujemy do siebie.
– Ale mie sie rozchodzi ô te porównaniy. To bōło take romantyczne. Pamiyntosz to?
– Ja, ja… – Jōzik poszkrobōł sie po gowie – Abo niy. Niy pamiyntom. Niy gorsz sie.
– Jōzik! Przeca tyś mi pedziōł, że pasuja do ciebie choby modro kapusta do rolady! Żodyn mi jeszcze czegoś takigo niy pedziōł przōdzij!
– Ja, richtich! – prawie mu sie spomniało. Przeca to bōło w niydziela po ôbiedzie, co inkszego poradził by wynokwić?
– Ino, że terozki to już mi niy godosz takich rzeczy, wiysz, takich romantycznych.. Jōzik, jo chca, cobyś mi pedziōł cosik romantycznego!
– Terozki? – wylynkōł sie karlus.
– Ja!
– Przaja ci?
– To żeś już mi godōł. Coś inkszego.
– Pasujesz do mie.
– Choby co do czego?
– No… Choby modro kapusta do…
– Jōzik! Cosik inkszego!
– Gorko sie tukej robi…
– Niy fandzol! Godej mi cosik romantycznego!
– Jezder… Pasujesz do mie choby… Choby… Choby szipa do śmiatka! – aż sie rozśmiōł som do siebie, hyrny, co prziszōł ku czemuś takiymu.
Frela durś wyglōndała, choby niy bōła blank przekonano.
– Jo to bych chciała – pedziała – żebyś ty mi godōł takie rzeczy som ôd siebie a niy ino wtynczos, kej ci koża. Chciałabych, cobyś ty bōł taki romantyczny choby… Jezderkusie! Tyn szauszpiler, co gro w „Zakozanych Zolytach”!
– Ja. A jo bych chciōł widzieć tego twoigo szauszpilera jak dziennie zjeżdżo szolōm na dōł i jak ci dowo geltag z gruby! – znerwowōł sie Jōzik.
– Gupi! – frelka chyciła go za rynka – Godom, że ôn hań stoi!
– Tyn szauszpiler? Tukej? W Chorzowie? – synek wejrzōł na nia, choby na jakoś pitomo.
– Ja! Zwyrtnij sie ino i wejrzyj! Ino tak, co by cie niy zoboczył.
– Ja, bo tyn szauszpiler na zicher mie zno i kapnie sie, że jo na niego filuja.
– Poczkej, jak ôn sie mianuje? Ja, pamiyntom! Roy Kerry!
– Kerry?
– Jak to kery? Takich trzech chopōw stoi tam. Hań, wele sztandu z wusztym. Zobocz. Jedyn ruby, drugi brylaty, a tyn trzeci, w biōłym ancugu, zonenbrylach i z welōm – dyć to je ôn!
– Nale przeca to je Hamerykon! Co ôn by tukej robił?
– Pieron wiy! Możno jakiś film krynci. Ty wiysz jako to je megagwiozda! Przeca ôn mo grać w nojnowszyj wersji „Pitło z luftym” zamiast Clarka Gable’a. Jōzik, wiela jo bych dała za jego autograf!
Jōzik ôd Poloczkōw z Halymby kapnōł sie, że to je jego piynć minut. Możno je za stary, coby zaczōnć szpilać we fusbal, możno niy szczeli gola do Ruchu we szpilu z Legiōm, ale terozki pokoże na co go stykać. Szkluknōł sie piwa, wstōł i poszōł ku tamtym chopom.
– Dobry – pedziōł – Jo sie mianuja Poloczek. Mie tam je egal, ale moja frela Cila pado, że tyn chop tukej to je tyn epny szauszpiler, Roy Kerry. Je to prowda?
– Suchejcie, panie Poloczek, ino niy rōbcie żodnego larma – pedziōł chop w brylach, szakecie i szczewikach tych wypucowanych, aże blyndowały po ôczach – Ja, richtich, tyn chop to je Roy Kerry. To je Bert McAulay, producynt, a jo sie mianuja Richat Poliwoda i pokazuja im prawie Ślōnsk.
– Jeronie… Nale po jakiymu tako gwiozda sam do nos przijechała? – zdziwowōł sie Jōzik.
– Bydōm kryncić film. Biografia ôd Karola Godule. Nojsrogszo produkcja, jako kejkolwiyk ftoś zrichtowōł sam u nos. Dobre, panie Poloczek. Chcecie jakiś autograf abo cosik? Do wom, ino prosza, cobyście niy robili larma.
– Ja, ja, autograf… – spomniało sie Jōzikowi. Zaczōn sznupać po kapsach, coby znojść koncek papiōru, na kerym Roy Kerry poradziłby sie szrajbnōnć. Psinco. Zawdy w kapsi jakeś hasie znojdzie, a jak trzeba, to psinco. Wtynczos prziszōł ku tymu, że w bajtliku ciyngiym mo bilet ze szpilu Ruch-Legia. „Tyś chyba, chopie, ogupiōł?” – pedziało mu cosik w jego gowie – „Dosz tymu hampelmanowi pokryklać bilet z takigo szpilu skiż jakiś frelki?” „Niy suchej go, Jōzik!” – pedziało mu cosik inkszego – „Przajesz tyj frelce, ja? Mosz przileżitość pokozać jaki żeś je romantyczny! Wiyncyj możno niy bydziesz miōł takij okazje!”
Wyciōngnōł bilet i dōł go Richatowi Poliwodzie, kery wyerklerowōł Kerry’emu, co mo zrobić. Szauszpiler szrajbnōł i dōł bilet nazod Poloczkowi. Tyn ôd razu podrałowōł nazod do swojij freli.
– Mosz. Terozki sama widzisz, jak ci przaja – pedziōł i dōł ji pokryklany bilet.
– Weź, niy rōb gańby, mosz tukej normalny notes, idź tam jeszcze roz i przismycz mi tyn autograf naszrajbowany normalnie na kartce papiōru – znerwowała sie Cila i dała mu heft, kery prawie wyciōngła z taszy. Jōzik nic niy pedziōł.
[i] Park Ślōnski w Chorzowie, na kery piyrwyj godali WPKiW, to je srogi park (mo wiyncyj jak 600 hektarōw), do kerego Ślōnzoki rade cisnōm, coby poszpacyrować, siednōnć sie, lajstnōnć sie piwa, abo ino dychnōnć świyżym luftym. Chopym, kery piyrszy prziszōł ku tymu, coby sam bōł taki park bōł wojewoda Ziętek zaroz po wojnie, przōdzij bōły sam hołdy, maras i ciaplyta. We parku sōm terozki Sztadion Ślōnski, ZOO, Lunapark, Planetarium i „Elka”.
quy_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn fin_Latn wol_Latn szl_Latn als_Latn szl_Latn szl_Latn hun_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn zho_Hans szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn