MOJE PIYRSZE KROKI WE SZKOLE
Jak mi bolo niycale siedym lot, to prziszol czas, co musialach isc do szkoly.
Pamiyntom tyn dziyn, jak Mama mie fajnie oblykla w biolo bluza i modry, plisowany rok, a we wlosach mialach tako wielgo, biolo szlajfa. Na ta okazjo kupiola mi tyz Mama nowe szczewiki. Jak tak terozki mysla, to musialach byc dosc gryfno, tako wypucowano i fajnie obleczono…
Dostalach od Mamy tako pieronowo tyta z maszketami, a bola tako ciynzko, ze jak jom dzwiglach, to mie przecieplo do zadku i bolabych sie obalola, yno Mama zdonzola mie lapnonc. Bo jo bolach dycki drobno i nojmynszo ze wszystkich bajtlow w klasie. Niy pamiyntom, co tam wszystko dryny bolo w tyj tycie, ale se przipominom szekulada, tytka orzeszkow w cukrze (kamyczki) i banan z cukru.
Ale nojwiynkszo uciecha mialach, jak mi Mama kupiola pukeltasza, na kero potym musialach godac „tornister”.
Zarozki se wraziolach do nij moj Elementarz i hefty, fyjderbiksa z blajsztiftym, radiyrguminym i kredkami. Musialach sie nauczyc, ze hefty to som zeszyty, fyjderbiksa – piornik, blajsztift to olowek, a radiyrgumin – gumka do gumowania.
No toz wybraly my sie do tyj szkoly. Przodzi wlazly my do takij duuuugij siyni, kaj po prawy stronie bolo polno dzwiyrzow, jedne wele drugich. To boly klasy jak sie potym dowiedzialach. Na kozdych dzwiyrzach bol jakis numer.
Po lewy stronie bolo zas polono oknow.
We tyj siyni laziolo polno cudzych babow, kere czimaly w rynkach take wielge zeszyty i czytaly miana od dzieckow, potym nos ustowialy w pory, musieli my sie chycic za rynce i tak nos zakludziyli do klasow. Potym sie okozalo, ze te cudze baby to boly rechtorki, na kere musieli my godac „Pani”, a te wielge zeszyty to boly dzienniki, w kerych stoly miana wszystkich dziecek. Dziynnie rano „pani” czytala nasze miana, eli tyz wszystke bajtle przilazly na nauka. Ale nojgorsze bolo to, ze tam tyz wpisowala noty, kere dycki boly „niysprawiedliwe”!
Jako ze jo bolach nojmynszo, to musialach isc w porze z jeszcze jednom takom malutkom dziolchom na samym koncu. Yno jo bolach drobno, chudo i blado, a ta drugo bola rubo i czerwono na gymbie, a moja drobno ronczka sie straciola w jeji tusty, wielgi folcie. We klasie boly take male stoliki, a przi kozdym stoly dwa malutke stoleczki. Musialach z mojom nowom kamratkom, kery bolo na miano Malgosia, siedziec na samym przodku, jako ze my boly nojmynsze skrzoty miyndzy wszystkimi bajtlami.
Wszystke mamy tyz wlazly do klasy i stoly dookola pod scianom.
Do tego momyntu jakos szlo. Niyszczynscie sie zaczlo, jak „Pani” zaczla cos godac, cos sie pytala, a jo nic niy poradziola spokopic. Przeca jo niy poradziola „mowic”, yno godac!
„Pani” cos eklerowala, cosik pytala i nogle prawie wszystke bajtle dzwigly rynce do wiyrchu. A ze Mama jeszcze przed wleziyniym do klasy po cichu do ucha mi pedziala, ze mom robic to, co te inksze dzieci, to tyz dzwiglach rynka do gory.
Dobrze, ze Mama sie kapla i mi ta rynka opusciola na dol. Okozalo sie, ze „pani” pedziala, zeby te dzieci, kere chodzioly do przedszkola dzwigly rynce do gory. Jo przeca niy laziola do szkolki, bo Mama mie chowala w doma. A ze my godali, a niy „mowili”, bez toz niy kapowalach, o co tyj „pani” idzie.
I tak skonczolo sie moje zycie bez utropy, a zaczly sie powinnosci.
O tym, jak dalij lecialo moje zycie we szkole, napisza na drugi roz:-)
Barbara Matusiewicz
pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn slk_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn sot_Latn