Nó, tóż możno terôzki blank ze inkszyj zajty. Bo, kuknijcie ino, im jô jes barzij zdziadziały, tym barzij mi we śniku (i niy ino) roztomajte gupoty przilazujóm. Na tyn przikłôd: dziewiytnôstego paździyrnika bóła ci półniô miesiónczka. Pół drugij nad ranym, a mie ci tyn miesiónczek napocznół we łokno, i we ślypia, blyndować. I tak jakosik, jak za dôwnych lôt, niy poradziółech nynać, bo mi sie wystôwiało, boch sie forsztelowôł bele co, jak wteda, kiejech blank mody bół. Suchejcie, kole mie starô, charcy choby kciała śtyry kubiki drzewa zerżnóńć a … sam miesiónczek blynduje i widza.. widza … kiejżech miôł jakiesik dwadziyścia pôra lôt, kiej kole mie sie zwyrtali sam gryfne, mode dziołchy (a jóch musiôł klómpym po palcyskach prać, coby mi krziwdy na tyj mojij „mynskości” niy zrobiyli)… Kwilka niyskorzij uwidziôłech moja Mamulka, kierô – jak zawdy – mie sztrofowała, wyrcała, cobych niy deptôł na chacharstwo, cobych niy kurzół, cobych niy słepôł… Uwidziôłech mojigo rechtora, kiery mi tuplikowôł, iże niy gôdô sie haźlik, ino „ubikacja”, cobych niy beblôł choby gańś bez łeba, bo niy gôdô sie flaszka ino „butelka”, i niy furgajóm we chraściach dziamble, ino „wróble”… i łorôz, jak tyn Batmann furgóm ci we lufcie nad mojóm „Józefkóm” i … drzist, prasknółech ło taki srogi strom i… samech ci sie łocuciół.
Ha, ha! Dziyń przodzij trefiyli my sie ze mojim bracikiym. I same miarkujecie tyż pewnikym jak to jes? Przeca to, co bóło rano to… to bóło razinku to: kiej cowiek mô katzynjamer, palica nikiej kastrol i filip niy poradzi do porzóndku sztartnóńć, to bali i kiejby kot lekuśko deptôł po tepichu, to tak, choby berkmón tómpôł we holcokach.
Kiejsik żech sam prawiół ło bukach i bycynkach. Nale, tak na isto sam, naszym nôjgryfniyjszym, nôjszykowniyjszym i nôjsrogszym stromym jes dómb. Ło tym dymbioku, ło dymbie już festelnie dôwno gôdało sie gryfne powiarki:
„Strachać sie trza trzcinie, kiej wiater dómb wywinie.”
„Co dómb, to niy brzóza, co krowa, to niy koza.”
Nó, i cheba nôjgryfniyjszô powiarka, takô ze richticznego naszygo żywobyciô:
„Podwiyl dómbczôk mody, dô sie zgibać aże do ziymi.”
Co tam wiela gôdać. Nasz nôjsrogszy polski Adam Mickiewicz we jejigo nôjgryfniyjszym „Panu Tadeuszu” napisôł bół tak:
„Drzewa moje ojczyste! Jeśli niebo zdarzy,
Bym was oglądał znowu, przyjaciele starzy,
Czyli was znajdę jeszcze? Czy dotąd żyjecie?
Wy, koło których niegdyś pełzałem jak dziecię;
Czy żyje wielki Baublis, w którego ogromie,
Wiekami wydrążonym, jakby w dobrym domie,
Dwunastu ludzi mogło wieczerzać za stołem?”
I Wiycie! Tak jak kiejsik lew, to bół król côłkij gadziny, tak „dąb”, dymbiok to bół król wszyjskich flanców, côłkij zielyniny ; świynty stróm. Przecamć już i starożytnie Rzymiany nôjprzodzij dôwali kôżdymu zigerowi , kôżdymu takimu srogimu „obywatelowi” – wiónek dymbowy. A nasze Słówiany, i niyskorzyjsze Ślónzôki tyż mieli we srogij zocy dymby tak, iże jedyn móndrok napisôł kiejsik, co wszyjscy „in dei Piorun lauden” faklowali łogiyń pod dymbowym strmym. I coby sam żôdyn niy myślôł, co to byli jakiesik pieróńskie dymby; to szło ino łod takigo „bożka” – jesce przed Krystusym – kierego mianowali „Perun”. Bóła tyż ci dymbina dobrô na wszyjskie choróbska, na chyrtóń, na garło, na zymbole, na wrzody, na boloki i na … bele co. Trza ino boło pójńść do lasa, znôjść stary, srogi dymbiok, łobyjńść go ze trzi razy naobkoło i niyskorzij pedzieć ku niymu:
„Rzyknijże mi rzyknij, roztomiyły dymbie,
Jakim ci to knifym lyczyć zymbska w gymbie?”
Jesce tak ino na łostatek (boch sam już ło chlybie kiejś mocka rzóndziół) – nôjlepszyjszy chlyb bół wtynczôs, kiej sie go miyszało, fyrlało we takij dziyżce, we kieryj bóło chocia pôra dymbiannych klepek. A nôjlepszyjszy chlyb, to bół tyn, kiery bół miyszany we blank dymbiannyj dziyży. Trza jesce dopedzieć, co za starego piyrwyj, festelnie dôwno tymu nazôd „dąb”, to bół „dąbr”, i beztoż do dzisiôj mómy roztomajte Dąbrowy, mómy i inksze: Dąbie, Dąbki, Dąbrowice, Dąbrówki, Dębniki, Dębowe i jesce mocka, mocka podanych.
Nasz ślónski dómb, dymbiok…
Nó, tóż możno terôzki blank ze inkszyj zajty. Bo, kuknijcie ino, im jô jes barzij zdziadziały, tym barzij mi we śniku (i niy ino) roztomajte gupoty przilazujóm. Na tyn przikłôd: dziewiytnôstego paździyrnika bóła ci półniô miesiónczka. Pół drugij nad ranym, a mie ci tyn miesiónczek napocznół we łokno, i we ślypia, blyndować. I tak jakosik, jak za dôwnych lôt, niy poradziółech nynać, bo mi sie wystôwiało, boch sie forsztelowôł bele co, jak wteda, kiejech blank mody bół. Suchejcie, kole mie starô, charcy choby kciała śtyry kubiki drzewa zerżnóńć a … sam miesiónczek blynduje i widza.. widza … kiejżech miôł jakiesik dwadziyścia pôra lôt, kiej kole mie sie zwyrtali sam gryfne, mode dziołchy (a jóch musiôł klómpym po palcyskach prać, coby mi krziwdy na tyj mojij „mynskości” niy zrobiyli)… Kwilka niyskorzij uwidziôłech moja Mamulka, kierô – jak zawdy – mie sztrofowała, wyrcała, cobych niy deptôł na chacharstwo, cobych niy kurzół, cobych niy słepôł… Uwidziôłech mojigo rechtora, kiery mi tuplikowôł, iże niy gôdô sie haźlik, ino „ubikacja”, cobych niy beblôł choby gańś bez łeba, bo niy gôdô sie flaszka ino „butelka”, i niy furgajóm we chraściach dziamble, ino „wróble”… i łorôz, jak tyn Batmann furgóm ci we lufcie nad mojóm „Józefkóm” i … drzist, prasknółech ło taki srogi strom i… samech ci sie łocuciół.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn isl_Latn szl_Latn