Miołech naszkryflać drugŏ tajla tekstu „Czowiyk 2.0” i cosik mi sie zdŏwo, iże niy naszkryflōm. Za dugo żech czekoł, dołech uciyc fazie, poczytołech co inkszego jak „Linia oporu” Dukaja… Pŏrã dni i piykne porōwnaniy czowiyka ôd Houellebecqua i ôd Dukaja już sie straciōło z gowy. Po prŏwdzie dalij kajś tam je, ino już niy ciśnie, co by wynś, a sie pokozać. Jezech blogerym, niy redachtorym z geltagiym, bestōż niy byda sie gwołcił i ôstŏwia tymat – możno kiedyś przida ku nimu nazŏd. Terŏzki możecie mi ino wierzić abo niy: Francuz we „Możliwości wyspy” i Polok we „Linii oporu” akuratnie sie dopełniajōm, kaj sie rozchodzi ô czowiyka.
A dzisiŏ ino trocha ô „Linie oporu”. Je tam taki kōnsek, w kerym misjōnŏrz (sekciŏrz?) tuplikuje swojã kōncepcyjŏ chrześcijaństwa. Mo to być chrześcijaństwo, kere bydzie pasować do nowego czowiyka (to je takigo, kery niy ma zdeterminŏwany ciałym):
Zapomnij o Nieruchomym Poruszycielu.
Odwrotnie niż w chrześcijaństwie arystetelesowskim, w chrześcijaństwie 72 potęga Boga polega nie na tym, że On wpływa na wszystko, a nic nie wpływa na niego, odwiecznie niezmiennego, pozaświatowego, nieodczuwającego – lecz właśnie na tym, że każde najmniejsze doświadczenie, każda drobina doczucia człowieka i psa i bakterii i elektronu dotyka Boga i Boga zmienia.
Bój jest ciągłym procesem przekształceń pod wpływem wszystkim innych przekształceń.
Bóg STAJE SIĘ z chwili na chwilę, tak jak STAJE SIĘ wszechświat.
Przeczytołech to i zarozkich pomyśloł: – Ha! Dukaj niy zno Anioła Ślōnzŏka! Przeca sam gynau pasuje ônego mistyka! Wejrzijcie ino na to:
Ja wiem, że Bóg beze mnie chwili żyć nie może; Kiedy ja zginę, i Ty ducha oddasz, Boże.
abo
Bóg jest niczym i tylko tyle jest w nim z czego; Ile jest we mnie – o mnie, ja wybrałem jego.
Wierzã, iże we „Cherubinowym wędrowcu” („Cherubinŏwym wandrusie”?) znodlibymy co wiyncyj. Ale żech bōł skuli tego rŏd! Niy ma łatwo chycić erudyty Dukaja i pokozać mu: sam żeście mogli poradzić lepij.
No ja, niy radowołech sie fest dugo. Roztomajte dochtory kościoła, mistyki, świynci, herezjarchy a filozofy tela już ô Bogu naszkryflali, iże pisŏrz musi na siã skludzić skleroza, co by pedzieć cosik nowego (chocioż miołoby to być nowe ino do bohaterōw na szkartkach ksiōnżki). Dukaj wziōn ze „staryj” teologie ino tela, wiela mu pasowało do pokozŏniŏ tyj „nowyj”.
Eli znŏ Schefflera, eli niy znŏ – jo mioł trocha ekstra szpasu przi „Linii oporu”.
szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn