Na tym naszym czornym Śląsku
Tak jak wszyndy kwitnom kwiotki
Ale nikaj nie treficie
Takij pjyknej jak tu godki
Bogdan Dzierżawa
Dzisiejszym moim gościem jest Utopek- pan Bogdan Dzierżawa spod jego reki wychodzą tak prosto i pięknie opowiadania, że czytają je mali i wielcy .
Od dawna interesowały mnie opowieści o utopkach, dyć i mnie mama o nich opowiadała, ale jeszcze więcej tata brał mnie na kolana i bojoł ,bojoł, a ja i starszy brat słuchali my jak zaczarowani. Kiedy opanowałam komputer, to mnie kusiło szukać coś ciekawego i trafiłam do
Utopkowej zegrodki, a właściwie do Pana Bogdana Dzierżawy. Tak mnie za fascynowały jego opowiadania i wiersze, że czytam je do dziś. Kiedy miałam napisać coś o człowieku co robi coś ważnego do ślonska, po głowie mi chodziło -szukaj od utopka adres mejlowy. I już koło południa nie wytrzymałam,weszłam na jego stronkę i wysłałam mejl z prośbom o wywiad z nim, żeby mi o siebie coś opowiedział. Jaka była moja radość kiedy sprawdzałam pocztę , a tam w odpowiedzi znalazłam zgodę na pobranie jego wypowiedzi i opowiadania. Pod warunkiem że z jego podpisem .
Oto co o sobie mówi Utopek-Pan Bogdan Dzierżawa-
Urodziył żech sie doś downo tymu, to tyż mom już swoji lata i po ślonsku poradza godać i pisać, bo jak to prawiom – ślonsko godka żech z mamulczynym mlykiym wycyckoł.Miyndzy Wielopolym a Rybnikiym płynie rzyka Ruda i kole nij blisko my miyszkali. Za pryndko żech sie wyrychlił na tyn Boży świat, bo niyspokojne to były czasy. Jeszcze roku żech nimioł, jak wojna wybuchła i cołki te dzieciynce lata mioł żech poskokane. Taty do nimieckigo wojska sciongli i niy mog żech sie śnim bawić, to tyż nojwiyncyj sie mnom starka Maryjka zajmowała, mamulka mojij mamy. Starzik Francik, chop od nij umrził jak mojij mamie było dwanoście lot, toż znoł żech go yno ze starczynego opowiadanio i ze fotografki, kero dycko na wertiku u starki stoła.Szkoła podstawowo tyż żech skończył we Wielimpolu i na dokłodka dwa razy chodziył żech do piyrszyj klasy. Roz do nimieckij szkoły, a drugi roz juz po wojnie do polskij. Miało to dobre strony, bo mało jest takich co sie poradzom pochwolić, że dwa razy dostali tyta piyrszoklasisty.Ze starkom żech dycko nad Rzyka Ruda chodzowoł i to ona mi piyrszo o utopkach łosprowiała. Gizdy to musiały być wielki z tych utopkow i boł żech sie ich siarońsko. Co łoni poradziyli ludzi po barzołach posmykać i rostomajntych dziwow powyrobiać, to niy do wiary było, a jednak wierził żech festelnie w te starczyne opowiostki. W rzyce Rudzie wtedy była czysto woda jak kryształ i co my nad niom szpacyrowali, to żech sie dycko pytoł starki, kaj łone sie kryjom że ich niy widać. Starka ciyrpliwie mi tuplikowała, że one sie umiom zamiyniać w rybka, żaba, raka abo w salamandra i nigdy niy wiadomo kiedy na brzyg jako żaba wyskoczy i stanie przed nami utopek w czerwonym szakieciku. Dopiyro na wieczor, jak sie zećmi, to te gizdoki wylazujom z wody, żeby ludzi straszyć. Toż broł żech se to do serca i w kożdym plusku żaby upatrowoł żech jego sprawka. Utopki tyż poradziły utopić na dobre nawet wielkigo chopa, jak yno przidzie mu na to chyńć, a co dopiyro takigo bajtla, jak jo żech wtedy był, toż boł żech sie som nad Ruda chodzić. Jednak jak żech mioł sześć lot, wybznył żech po kryjomu nad rzyka z mojim kamratym Zigmontym, kery był tak stary jak jo – i kwiotki my targali nad samym brzegiym. Wody wtedy chrubo leciało w Rudzie, bo było to po wielkich dyszczach. Tyn mój kamrat pyrtnył mie do wody, bo chcioł wiedzieć czy poradza pływać. Uciyk potym z bekiym du dom, jak widzioł, że pod woda żech sie straciył. Szczyńści, że mie wtedy taki młody karlus wyretowoł, kery prawie szoł brzegiym z roboty i widzioł jakiś rynce i nogi na zmiana przewrocajonce sie w gibkim nurcie. To było moji piyrsze spotkanie z utopkiym na żywo i potym już cołki życie mioł żech przez niego pocechowane i niy szło sie od niego uwolnic.Do dzisioj sie to ciongnie za mnom. We Wielopolu miyszkali my pod lasym, za hanysowymi stawami w kerych miyszkoł utopek Magierkao tyż jak w roku 1993 Radio Katowice ogłosiyło konkurs „Po naszymu, czyli po ślonsku”, zgłosiył żech sie tyż, żeby opowiedzieć o utopku „Magierce”, kerego moja starka Maryjka w boncloku przeniosła z rzyki Rudy do hanysowych stawow. Musiało sie podobać te moji opowiadanie, kiedy utopek zakludziył mie do finału i zostoł żech bez to laureatym tego konkursu.To tyż zaczon żech potym spisować po naszymu te moji przigody z utopkami i inkszymi straszkami z kerymi żech nojprzod spotkoł sie w starczynych łosprowkach. Od tego tyż czasu znajomi i z rodziny zaczli mi godać „Utopek”, toż nic inkszego, yno trefiło mi pogodzic sie z takim sympatycznym przezwiskiym.
Napisoł żech ksionżka „Utopek z Wielopola”, a niyskorzij „Z biegiem Rudy”, kaj opisuja rostoliczne przigody z tyj i niy z tyj ziymi.
Zolyty
Starki w zegrodce maryjonek sioły,
A potym mocka karlusom przoły…
Bo w kożdyj ślonskij zegrodzie
Była ławeczka ku jejich wygodzie.
To były cudne, te downe czasy…
Miesionczek piyknie świyciył nad lasym,
Maciejkom w zegrodzie woniało
To tyż przoć sie fest umiało… !
Bogdan Dzierżawa
Dziękuję panu Bogdanowi Dzierżawie ,za to że mogłam przybliżyć wszystkim
jego postać i zachęcić do otwarcie stronki-”Utopkowa zegrodka”
http://www.utopek.eu/index.php?p=1_1_Strona-G-wna
15 styczeń 2011r,
szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn ltg_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn fin_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn ltg_Latn pol_Latn pol_Latn zho_Hant pol_Latn