W tym wydaniu Kąciku Literackiego zapraszamy do opowiadania p.Elżbiety Grymel ,która gościła już na łamach naszej gazety. Opowiadanie to ukazało się w Nowinach w 2009r.tj gazecie z regionu rybnicko -wodzisławsko-raciborskiego gdzie p.Elżbieta pisze swoje opowiadania po naszymu czyli po śląsku .
„Ekologiczno świadomość”
Dycki mi sie zdało, ze z tym ni ma u nos nojlepi, bo podziwejcie sie: wele bloków som elegancki hasioki, ale co z tego, wszystek pociepane wele putni, a jak już je we pojstrzodku, to łogromnie wymiyszane. Resztki jodła leżom na szatach, co by sie jeszcze komu godziły, chlyb podeptany na ziymi, kupa starego noczynio a roztomańtych papiórzysków a Bóg jedyn wiy jeszcze czego, a konsek dali stojom taki piykne, kolorowe skrzinki na papiór, szkło plastik a blacha…Je prowda, ze miejscami wele domków dwa razy w tydniu stojom kolorowe, nelonowe miechy ze posegregowanymi łodpadami, ale tego je mało widać.Niy dali jak wczora byłach u doktora, bo mie chyciła rojmatyka. Siedzieli my se na poczekalni, jak prziszoł jakiś chop a zgasił światło. Tyn panoczek, co siedzioł wele mie łodezwoł się, ze te światło, by mogło być, bo je trocha cima, bo na dworze sypie śniyg, ale inkszy mu padoł, coś ło ekologii a sie zaczło! Kożdy na wyścigi, chcioł pedzieć, co skuli tej ekologii robi. Młodo baba po prawej stronie padała, że nigdy niy myje garców pod kokotkiym a po robocie dobrze kokotek zakrynco, coby woda sie niy marnowała. Starszo paniczka wele ni godała, że myje puszki a plastikowe puciynki niż ich wyciepnie, bo inaczy by śmierdziały, a to jeszcze gdoś musi przerobić.Panoczek, co stoł wele dźwiyrzy, padoł, że mo domek na wsi a chyto deszczowo woda do podlywanio łogrodka. Pani Zofija, co jom znom już pora lot, pokwoliła sie, że mo ekologiczno spłoczka, co biere mało wody, a spytała sie mie co jo robia, ale Ameryki, żech niy odkryła, bo mój ślubny już kupa lot zbiyro we piwnicy plastiki, blachy a kolorowe gazety, bo tym sie niy poli we piecu. Piec tyż momy ekologiczny, tak mu godajom, bo w nim niy do się polić bele czym, yno dobrym wonglym a drzewym. Na dachu postawili my se dwa solary, co nom we cieplyjszy czos grzejom woda do mycio a kompanio. Wszystki resztki ze kuchynie, co sie niy nadajom na żarcie do domowej zwierziny zanoszymy na kompostownik…-A jo tego wszyskigo niy robia a ni mom! – przerwoł mi młody karlus, co sie cołki czos przisuchiwoł naszyj godce. – A wiycie, je mi stym dobrze! Ni mom starości a mom świynty spokój!-Pierdoły synku godosz! – wkurzył sie tyn chop, co zgasił światło. – U mamulki we kapsie siedzisz, a nic cie życie niy kosztuje! Pódziesz na swoji, to se ło ekologii przipomnisz! I tu mioł prawie, co niy kosztuje, tego sie niy szanuje, ale prziznać trza, że z tom świadomościom ekologicznom ni ma nojgorzi. Yno, żeby jeszcze ludzie chcieli wiyncy robić niż godać a zaczli inakszy myśleć, ale żeby tak było, to ta ekologia musi sie nom jeszcze opłaca.
Elżbieta Grymel – Grymlino.Druk: Nowiny, 2009r. Przedruk pochodzi z gazety Nowiny 2009r
pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn