Ôńskigo razu w Rudzie żył se mąż i żona kierzi fest chcieli mieć bajtla
Lata leciały ale jakoś im to nie szło. Kiejsik kobita dojrzała z ôkna, że u starej heksy za płotym rośnie piykno, soczysto roszpunka. Baba miała na te gymizy takigo pypcia, że aż jom zmorzyło. No to chop wziōn i zakrod sie w nocy do zegródki czarownice i urwoł szałot do swoji baby. Na drugi dziyń zaś była lajera o gymiza no to mąż uzaś poszoł zahabić roszpunka. Ale tym razym haksa go zdybała! Już miała ciepać złe czary ale chop zacznył ślimtać, że to do chorej żony co już ledwa dycho. Heksa sie ulitowała i puściyła go wolno ale musioł prziobiecać, że jak sie urodzi bajtel to oddajōm go czarownicy. I tak tyż sie stało.
Kobita urodziyła dziołszka kiero wyrosła na fest gryfno frelka. Ale zło heksa była o nia zowistno i zamkła jom we wieży podle Wirka. W baszcie nie było schódków ani dwiyrzi, yny małe ôkno. Jak heksa chciała iść we byzuch to spinała sie po długim złotym warkoczu kiery dziołcha przestyrczała przez ôkno.
Kiej dziołcha se śpiywała coby umilić samotność a praje podle wieże rajtowoł na koniu królewicz
Karlusowi tak sie przipodoboł tyn głosik że chcioł wylyź na baszta ale nikaj nie było drabiny. Skrył sie w barzołach i zacznył kukać ku wieży. Ôroz prziszła heksa i zawołała:
Roszpunko roztomiyło, ciepni mi warkocz to wyleza do cia!
I tak czarownica wdropała sie do wyrchu. To królewicz prziszoł na drugi dziyń i tyż zawołoł do frelki coby mu spuściyła złoty warkocz. Jak Roszpunka ujrzała karlusa to miała strach ale zaczli se przijaźnie pogadywać i roz dwa sie w sobie zakochali. I tak zacznył królewicz dziynnie jeździć na zolyty a heksa długo sie nie pokapowała co sie wyrobio we Wirku.
Ale jednego dnia dziołcha ganc pokopała w lelujach! Przetlapła sie czarownicy o królewiczu i motyka sie fest znerwowała. Utła dziołsze złoty warkocz i wygnała jom na pustelnia, a sama doczkała we wieży na królewicza. Jak karlus przijechoł zaś na zolyty i wdropoł sie do wyrchu, heksa ciepała sie jak mucha w taszlampie, że wieża je pusto, Roszpunki już ni ma i nigdy wiyncy jom nie ôboczy!
Królewicz w rozpaczy ciepnył sie z ôkna ale na szczyńści przeżył
Biydok wydziuboł se ôczy na ciernisku w kiere wpod i taki ślepy zacznył sie tułać z żałościōm po Zobrzu i Gliwicach i chełkoł za swojom ukochanōm.
Kiej doloz aż na pustelnia przi Pyskowicach i tam znojd Roszpunka! Jak dziołcha dojrzała swoigo galana to padła mu w ramiona i zaczła ślimtać ze wzruszynio. I jak te płaczki kapały na ôczy królewicza to karlus dostoł nazot wzrok! Wartko wziōn Roszpunka z ôszkliwej pustelnie i zamiyszkali do kupy w zomku kaj mieli moc bajtli i żyli długo a szczyńśliwie.
„Prawdziwy guru to ten w tobie (…) Nie szukaj poza sobą. Cokolwiek będziesz mógł znaleźć na zewnątrz, jest ze swej natury zmienne, nietrwałe. Możesz się łudzić, że znalazłeś stabilizację w bogactwie, po czym ono się kończy. Możesz myśleć, że znalazłeś ją w miłości jakiejś osoby, która potem odchodzi. Albo we władzy, która łatwo zmienia kierunek (…) Nie, nic z zewnątrz nigdy cię nie zaspokoi. Może ci pomóc jedynie stabilizacja wewnętrzna.”
„Nic nie zdarza się przypadkiem” to jedna z nojlepszych ksiōnżek jaki dotynczŏs czytałach
Ksiōnżka je napisano przez włoskigo reportera, kiery wiykszość życio spędziył w Azji. Autor przeplato landszafty z rajzów filozoficznymi rozmyśliwaniami i głymbokimi refleksjami na ganc poważne tymaty. Ksiōnżka je napisano piyknym stylem ale trza pedzieć, że nie czyto sie jōm ganc leko. Autor chledo odpowiedzi na moc pytań i przede wszyskim szuko ratunku do sia po tym, jak zachorzył na raka. Od „naprawiaczy” z modernej kliniki w Nowym Jorku, przez podejrzanych homeopatów w Tajlandii, Filipinach i Hong Kongu aż po skrōmno chatka w Himalajach, fōrt daleko od ludzi i cywilizacyje.
Nie idzie nie spomnieć o wymownym tytule ksiōnżki, kiery tak fest sztymuje z moimi przekōnaniami. Wszysko sie w życiu splato i ukłodo w jedna całość. Choby na poczōntku sie zdało, że te wszyski breweryje co nom sie przidarzajōm ni majōm synsu, tak yntlich okazuje sie, że to wszysko czymuś służy i nejgorsze mecyje okazujōm sie być słuszne.
Ku tymu fest byłach rada, że autor je racjonalistōm – rōncz demaskowoł roztomajtych szarlatanów, wichlyrzi, pseudo-dŏchtŏrów i kaj jaki „cuda” kiere okazywały sie ajnfachowymi cygaństwami. Lycznicze grziby co miały gwarantować długowieczność, płukani strzewi oczyszczajōnce organizm z toksyn, miszōngi zielów na wszyski niecherskości tego świata…
Tiziano nie doł se nudli nawieszać!
Yntlich filozofa nie przekonuje tyż medycyna chińsko ani tybetańsko, joga ani inwazyjno chymioterapia w jednym z nojlepszych ośrodków na świecie. No a ôstatek ksiōnżki zaskakuje i dowo moc do myślynio! Bo rozmyśliwania kiere prowadzi autor som niebanalne, trza zetwać i pomedytyrować nad tym co szlabikuje Tizino. Tyn pisorz był rychtyk wielkim człowiekiym i z jego życio idzie czerpać moc wzorców a przemyślynia robiōm wiela dobrego do czytajōncego.
„Nic nie zdarza się przypadkiem” to na zicher ni ma ostatnio ksiōnżka Tizianigo kiero przeczytałach. I oby wiyncy takich na moi drodze!
Ni, to nie bydzie wpis o czekuladzie i bombōnach 🙂 Continue Reading…
Skuli roztomajtych problymów w życiu, jakiś czas tymu fest sie zainteresowałach tom całōm uważnościōm co to je tako modno ostatnio. Nasztudyrowałach sie o tym kupa i godōm Ci – działo. Jak chciołbyś być spokojniejszy i rady z życio to mom pora procnych knifów kiere na zicher sie sprzidajōm. Obocz. Continue Reading…
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn quy_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn