Byli se kiejsik Lech, Czech i Rus… trzi braciki, ftore łosiedlyli sie na zachodzie, połedniu i na wschodzie. Znôcie to? Pewnikiym ja. Ale latoś dokuplowôł sie ku nim jesce Grek. Ja, jô miarkuja, iże pewnikiym môcie pôłnô rzić tego EURO 2012, fusbalu, fanów i tych wszyjskich klugszajsrów i móndroków, kierzi sztyjc i jednym ciyngiym tuplikowali Wóm, iże: „Polôki! Nic sie niy stało!
I naszych ci boroków fusbaloków, kierzi robiyli co mógli, ino, co niy za tela poradziyli cosik zrobić. A jô kciôłbych samtukej (dziepiyro dzisiôj) gorko podziynkować naszym chopcóm łosobliwie za to, iże łóne same tak wartko podziynkowali nóm, polskim kibicóm za sparcie i spómożyni, i iże tak gibko dali nóm laufpas łod tego bolyściwygo i przikrygo łobowiónzku robiynia dobryj machy do złyj (co, tam złyj? usmolónyj do łostatka) – gry! I iże dziynka tyj jejich uprzyjmnóści mógli my blank wartko poschróniać wszyjske biôło-czerwióne aksysorija i przidôwki, i żôdnô nóm ci tam narodowô fana już niy pozaściyrała, niy zasłónióła szykowności, gryfności fusbalu, ło ftorym miarkujymy ino jedne – gryfny fusbal jes ino tam, kaj nôs niy ma. A kiejech usłyszôł Szpakowskiego, kiery rzóńdziół z drukiym, iże „.. to jes razinku piykno fusbalu!” – wiedziôłech, co nasi już wyfurgli ze Euro 2012.
Nó, styknie tego jamrowaniô. Mómy już przecamć lipiec, lato côłkim pyskiym, dziecka już tyż samtukej u mie na Pniokach we tyj mojij „Siedymnôstce” niy wyrobiajóm, zrobióło sie chnet blank cichuśko… nó niy tak do łostatka, bo przecamć terôzki sam u nôs na Ślónsku małowiela kogo ze ślónskich familijów stać na to, coby dziecka wykludzić kajsik na feryje.
I sam mi sie spómniôł jedyn wicny fal. Dôwnij, do mojij szuli smycyli zawdy mlyko (abo łod Any Jóndercynyj ze Krojcki, abo łod staryj Kaczmarkowyj ze Logiewnickij). Jak ci to tam smycyli, to już jes inkszô pôrã galot, bo czasym to i my, coby ino wykluglować sie łod lekcjów, szli zarôzki po łósmyj do mlyczarni po te kany z mlykiym. Jô ino bocza, co rółz kiejsik przijechół fórmón ze maluśkóm rolwagóm, kierô cióngnół gryfny, fajnisty yjzel. A możno, to ci bół i stary Mugenschnabel ze dziołszynnyj szkoły, ze tyj ci dôwniyjszyj „Łoziymnôstki” – już niy bocza.
Ta fóra sztopła kole mojij „Siedymnôstki, kole takij fojerplómpy. Stary fórmón (możno to i bół stary Ceglarski?) poszoł do szule a my – jak to zawdy syncyska – napoczli mierzić, napasztować, szkubać, tyrpać tego biydnego yjzelka przi ojku. Ino jedyn synek, Michôł łod Hajmanki stôł ci sie z kraja i niy szterowôł ci tego zwierzôka. Łorôz wylazuje ze szuli tyn fórmón, łozeźlóny jak sto diosków, i dôwej tyrać ze biczyskiym, ze takim korbaczym za nami, coby nóm po tych rziciach wyszczylać. My citali, śmigali kaj fto móg i ino tyn ślimok Michôł łod Hajmanki łostôł przi fórze, bo myślôł, co jes niywinowaty; przeca łón tego yjzla blank niy szterowôł i… dostôł łod kuczera fanga bez pychol. Ani niy doczkôł, coby go łón prasknół ze drugij zajty, ino tyż zarôzki pitnół drap do szule. A tam ci we dźwiyrzach wrómbôł we naszygo ksiyndza Wale, we tego kapelónka łod katyjmusu.
– Co za szus i grundelok ze cia, synek ? – wrzesknół nasz kapelónek i prasknół ci go tyż juzaś bez pysk.
Festelnie ześlimtany wpôlół Michôł na słody i gynał szczas ci sie ze naszym rechtorym Balcarkym.
– A cóż to tak wrzeszczysz, choby cie fto ze skóry łobdziyrôł łochyntolu? – pytô ci go tyn rechtór.
– A bo, bo ksióndz kapelónek mazli mie bez pysk, a jô… a jô… przeca tymu, tymu… yjzlowi blank nic niy zgobiół – wystynkôł Michôł.
Nó, i Michôł dostôł trzeci rółz we sznupa, po fresie.
A iże to dzisiôj tyż ło fajrnacie dlô szkolorzy, to możno jesce cosik inkszego.
Wiycie, wiynkszóścióm szpasowne cufale przitrefiajóm mi sie, kiej wlejza kajsik do kaczmy abo biyrsztuby na laga i piwo. Łamża lecy kedy do jednego szynku na naszyj Krojce, kaj sztyjc góści jedyn istny, Manek, mianowany Dziamblym. Jes ci już tyż, tak jak jô, na pynzyji ale łostôł do terôzka fyrniokym. Fresa mô nikej siedym grzychów gównych, sztyjc tyż słepie piwo i gorzôła… przed pynzyjóm to i na pómp. Pómôgô gospodzkimu i bez côłki dziyń mu sie pychol niy zawiyrô. Napasztuje wszyjskich, kôżdymu poradzi przisrać, chocia miyni przi tymu, iże jes taki kocynder i szpasownik.
Wlozech do tego szynku łóńskigo tydnia. Łobsztalowôłech se – jak to móm we zwyku – piwo i ku tymu gryfnisty achtlik. A skuli tego, co majóm mie tam za jakigosik srogigo móndroka, tóż tyż przi kôżdyj swadzie zwrôcajóm sie dó mie, coby jich łozsóńdzić. Wtynczôs bóło deczko inakszij. Manek abo niy miôł pijyndzy, abo gospodzki zakôzôł mu szynkować piwo, dosik, iże siedziôł blank cicho i… łozwiónzywôł krojcula.
Jô sie polekuśku szlukôł ta moja laga aże łorôz Manek spytôł ci mie sie:
– Panoczku Ojgyn! A możno wy mi rzykniecie jakô ci to bóła cera Gospodôrza i Gospodyni?
Ludzie, mie choby pierón szczelół. Sztopło ci mie… nó dziura we filipie. Bez pôra łoka mrzików bez moja palica przerajtowało tysiónce myśli. Deszperôcko próbowôłech spomiarkować, kim sóm Gospodôrz i Gospodyni. Cóż tyż to moge być? Piyrszy myślónek: „Chłopi” Reymonta? Gyneralnie jakeś gyszichty ło chopach, pampóniach, bambrach… Ojgyn! Pozbiyrej myślónek, pokôż, co niy darmo cie majóm za móndroka, wykôż sie wiydzóm… Nó ale, trza sie jakosik retować, możno jakô podpowiydź by sie przidała:
– Te, Manek… a ło jakô ci gyszichta, ło jaki utwór ci sie rozłajzi ? – pytóm sie fałesznie.
Ludzie, jego łodpowiydź sprawióła, iże tamesznyj szynkiyrce tyj wyforsknół bez kichol, stary Hajna-gołymbiôrz chnet by łyknół swój achtlik, a mie chnetki by bół ze gymby wyfuknół gybis …
– Nó, panie Ojgyn, bo jô niy pamiyntóm gynał jak to leciało: „Ele mele dudki, gospodôrz malutki, gospodyni puklatô, a ceruszka…” Nó, i razinku niy poradza sie spómnieć jakô bóła ta jejich cerzicka …
Już lipiec na puklu…
Byli se kiejsik Lech, Czech i Rus… trzi braciki, ftore łosiedlyli sie na zachodzie, połedniu i na wschodzie. Znôcie to? Pewnikiym ja. Ale latoś dokuplowôł sie ku nim jesce Grek. Ja, jô miarkuja, iże pewnikiym môcie pôłnô rzić tego EURO 2012, fusbalu, fanów i tych wszyjskich klugszajsrów i móndroków, kierzi sztyjc i jednym ciyngiym tuplikowali Wóm, iże: „Polôki! Nic sie niy stało!
Góry moje ścieżki moje
Góry moje ścieżki moje
pierwszy śnieg pobielił granie
nakrył kosodrzewinę białym kożuchem
pajęczyny ozdobił błyszczącymi perłami
ścieżki oblepił śliskim błotem
słońce na śniegu błyszczy iskrami
śnieg się topi jak zwykle – wodą
strumyki iskry zabierają ze sobą
nie ma pociechy z pierwszego śniegu
szlaki górskie czy mnie pamiętacie
kamienie które głaskały me stopy
jeziorka zimne błyszczące wśród grani
wichry śnieżyce tez mi ukochane
marzy mi się znowu tak jak kiedyś
wędrować samotnie szlakiem – szczytami
czuć całym ciałem zmęczenia piękno
wdychać zapachy pełną piersią
świerki dorodne gdzieś pod reglami
tylko tutaj cieszą dorodnością
zaszumcie za mną tęsknotę swymi gałęziami
jak zapamiętałem jak bywało kiedyś
przypomnijcie mi proszę górskie opowieści
pamiętasz mnie sroko bystrooka
któraś narobiłaś rabanu na mój widok
mnie i mój plecak już wysłużony
i zazdrość moją ze ty tutaj zostajesz
skały jedyne poukładane przedziwnie
po których stąpać mi było zaszczytem
czy mnie jeszcze pamiętacie gdy na szczycie
piłem wodę ze strumyka o smaku niespotykanym
Leszek K.
Daj znak
Anioły zniszczenia
Anioły zniszczenia
wysłał patrol kosmos życia
na trzecią planetę od słońca
która mieni się kolorami zieloni
w dalekim słonecznym układzie
przybyli zobaczyli miasta
dwa skłócone ze sobą okropnie
walczyły ze sobą o wszystko
o ziemię którą zgarnęli
- od samego Boga
patrol wysłano na ziemię
dowodził nim sam Wędrowiec
wylądował w dolinie Siddim
powędrował do miasta Sodomy
pukał od domu do domu
nikt otworzyć nie raczył
podzielić kawałkiem strawy
pokrzepić kubkiem wody
nie przerywali miłej zabawy
jeden Lot się znalazł poczciwy
nad losem Wędrowca się pochylił
nakarmił go winem napoił
do snu ułożył – by odpoczął
nieżyczliwi sąsiedzi
Wędrowca wydali w ręce kata
ten go w wieży uwięził
potraktował jak szpiega nie brata
patrol wysłał groźbę na ziemię
należy uwolnić Wędrowca
pod groźbą zniszczenia Gomory
groźbą spalenia Sodomy
lecz zarozumiały lud liczący
na olbrzymie mury obronne
wyśmiał groźby patrolu
zlekceważył – nie poczynił skruchy
spadły na ziemie dwa anioły
zniszczenia były ogromne
ostrzeżono tylko Lota
niech opuści teren zniszczenia
anioły użyły atomu
by spopielić miasto niezgody
w ogniu spłonęła Sodoma
w pył spalili się ludzie
żądanie ponowił patrol
natychmiast zwolnić Wędrowca
gdyż z Gomorą stanie się tak samo
na zawsze zniknie w ogniu słońca
warunek był nie do spełnienia
gdyż kat się zbytnio pośpieszył
z wędrowca zostały szczątki
je wydano Lotowi
Lot zebrał swoją rodzinę
ruszyli w daleką drogę
zabronił zaglądać do tyłu
gdyż nie godzi się patrzeć
- w ogień
Anioły ponownie spłynęły z nieba
zemsta znów była okrutna
zapłonął ogniem stos atomowy
niszczył miasto ogniem i błyskiem
Lot przyśpieszył kroku
by uciec stąd jak najdalej
zwyciężyła żony ciekawość
spojrzała i poraziło ją błyskiem
padła żona rażona
na pomoc było zbyt późno
z dwóch miast bogatych i wielkich
została polana popiołu
zdarzenie pamięta historia
także i biblia pamięta
tak się dzieje gdy
zarozumiałość jest wielka
sięga – do samego nieba
Leszek K.
Wiatr
Wiatr
nad morzem się wzbudził
bawił się igraszką fal
na ich grzbiecie dopłynął do brzegu
morze porzucił na plaży usiadł
najpierw – zbadał okolice
miasto spodobało mu się
można tam pozamiatać ulice
a kurzem w okna rzucić
na złość pań
lub zatańczyć sobie oberka
z drzewami które mają ze sto lat
kapelusze pozrywać mężczyznom
kobietą spódnicę podwiewać – właśnie tak
drzewa tańczą ociężale
gałęzie fruwają tam i tu
konary skrzypią huczy wiatr
diabelski taniec niechaj trwa
nie ważne że konary się łamią
w obrocie gdy tańczy wiatr
kłania się szpaler drzew w tańcu
do samej ziemi – na pas
gra huczna muzyka
wiatr wieje na sto trąb
gałęzie lecą łamią się drzewa
a wiatr woła niech taniec trwa
gdy skończy się wiatru muzyka
drzewa odetchną pójdą spać
wiatr wróci nad swój brzeg morza
by dalej berka z falami grać
Leszek K
Świyntojóński wicny cufal – audio
Świyntojóński wicny cufal…
Ze tym tómpaniym we świyntojóńskô nocka do lasa i smyczyniym tam swojij freli, coby zuchtać za tym paprociannym kwiôtkiym, to na isto tyż trza dować pozór. Miôłech ci taki fal ze jednym mojim kamratym Achimym Bregulóm, kiery kiejsik, hań-dôwnij robiół we „Hajdukach”, kiej to byli jesce Zakłady Koksochemczne, za szoferoka.
Napoczło to sie wszyjsko łod tego, iżech go trefiół na Wolce, kiej żech wlazowôł do banki na Godula. Kulwitôł ci sie, szôł choby niy na swojich szłapach. Wlôz z biydóm do śtrasynbanki, sztopnół ci tak we winklu i styrcy.
– Co ci je Achim, szłapa ci prziklapło, prasknółeś sie w te kostyry abo co, iże tak chrómôsz, kuśtykôsz – pytóm sie go, a gymba mu sie tak krziwi, choby po zymbskach nachytôł.
– Niy, ino móm na szłapie plynckiyrz choby dziesiyńć ceskich – łodpedziôł mi łón na to.
– Nó, tóż trza go wykroć i bydzie pokój.
– Padosz wykroć, wyrznóńć? Ino kaj? Przeca niy pójńda śniym tam do dochtora Ojgyna Kapka, bo mie wyciepnie – trôpiół sie Achim, i jesce barzij sie krziwi.
– Sto pierónów! A byś sie zesrôł sztacheldratym – wrzesknół ci łoroz Achim na jednygo policajta. – Tyn gizd ci mie gynał na ta hinerałga nastómpiół.
Co sie niyskorzij dziôło, jak gorko sie we bance zrobióło, to sie już przeca mogecie forsztelować.
Wylejźli my ze tyj banki, a na Achima na isto gawcyć niy szło. Chop postawny, herski i kiej ino go fto tyknół we ta szłapa zarôzki móg bez pysk nachytać. I tak blank ci już bamóntny kamrat gôdô:
– Ojgyn, pokôż mi kaj i idymy te hinerałgi, te kurzi ślypia wyrznóńć! Ino, kaj?
Nó, toch go zakludziół do takij jednyj gryfnyj „pedikurzystki”, no takij dupnyj macherki łod platfusów, blazów i plynckiyrzy. Ta mu wyrzła tyn srogi kurzi ślyp i pado, coby terôzki pokôzôł drugo szłapa. A łón ci sie naprził i niy dôł ci sie ściepnóńć, seblyc drugij fuzekle. Niy, i już. Tuplikowali my mu, iże kiej jedna szłapa mô do porzóndku, to i drugo tyż może mu ta frela zrychtować.
A łón niy, i szlus. Tóż my wylejźli łod nij, a jô sie juzaś go pytóm po jakiymu niy kciôł tyj drugij szłapy pokôzać.
– A wiysz Ojgyn, bo jô móm ta szłapa blanka côrnô, zmazano.
– Jezderkusie! Cóżeś ty za łochyntol. To ty ino jedna szłapa myjesz a drugo co, na drugi beztydziyń?
– Niy, to niy tak, ino jô móm ta szłapa ze tery …..
– Jak to ze tery, kajś to wlôz, kajś to wdep?
Nó, i napocznół mi łozprawiać co i jak bóło.
Jakech już gôdôł Achim bakoł we tych dôwniyjszych „Hajdukach”, a iże tyż już wszyjsko po maluśku tam zawiyrali (jak we côłkim Chorzowie) i ino jedyn taki „byznesmyn”, kiery miôł pôra betków do stracyniô, kciôł tam cosik sie łod nich lajstnóńć, cosik sprawić. Ale musiôł mieć i plac, i côłkie stawiyni wypucowane, wyglancowane, bo inakszij tego niy szło skalić. Nó, tóż wszyjskie rojmowali tam festelnie i tyn côłki maras trza bóło musowo kajsik wykludzić. Jeździół ci łón takóm kipom i côłki tyn flaps, tyn maras ze „Hajduk” ściepowôł ździebko za „Niydźwiedzińcym”, ale już we tym kochlowickim lesie. A szôł wartko tyn świynt Jón i Achim smówioł ci sie ze jednóm takóm jóngferóm, co pójńdóm we ta świyntojóńsko nocka do lasa posznupać za tym wywołanym paprociannym kwiôtkiym, i … niy ino.
– I wiysz Ojgyn, kiejech ci jóm już dostôł na trowniol, bez szatów, nó, jak ci jóm Pónbóczek stworzół, to żech ci całóm racióm wdep do marasu. Do marasu. Jô sie tak ino medikowôł. A to bóła tera, kieroch wykludziół ze tych „Hajduk” na mojij kipie – bajuko mi Norbet aże mu płacki lecóm.
– A coby bóło jesce maszkiytnij, to łóna ci côłkie szaty, côłki klajd, côłko garnitura i côłkie prodło tyż zmarasióła choby niyboskie stworzyni. Nó, i terôzki już miarkujesz po jakiymu jô niy poradziół tyj drugij fuzekle ściepnóńć, pra?
Tóż dejcie pozór i na take cufale we ta świyntojóńskô nocka.
Karkonosze
serce rozdarte tęsknotą bólem nie do zaleczenia
szczytem wysokim wstydzącym się w chmurach
jeziorem kamiennym mocno niebieskookim
lasem świerkowym pachnącym żywicą
bukami chlubiącymi się szelestem zeschniętych liści
kosodrzewiną - krzakiem niezwykłym sobą
pamiętam mgły zaczarowane gdy maszerowało się deszczem
wichry które wzbraniały oddechu
marzenie o schronisku i herbatki – jedyne w sobie
zmęczenie było zachwytem
grzbiet słońcem skąpany
ścieżki kamienne zdeptane butami
zdartymi całkiem na szlaku
gdzieś w koszu porzucone – na zawsze
plecak leży niepotrzebny – niczyj
przyjaciele że szlaku
gdzie teraz jesteście
Leszek K.
Duchy
Duchy
oswoić się dadzą
przyśnią się pięknie
kilka miłych słów
o tym jak tęsknisz
że płacze serce
beż żadnego upiora
będziesz żeglował
między gwiazdami
wracał z nią pod rękę
będziemy wspominali czasy
gdy pocałunki były przesłodkie
muzyka grała do zapamiętania
a sił mieliśmy wiele
by wywracać góry
Leszek K.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn luo_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn bos_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn nya_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn hun_Latn bos_Latn plt_Latn plt_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn ces_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn cym_Latn pol_Latn szl_Latn eng_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn bam_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn umb_Latn ilo_Latn war_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn hun_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn taq_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn ltz_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn hun_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn hau_Latn pol_Latn pol_Latn ces_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn hun_Latn shn_Mymr shn_Mymr pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn hun_Latn