Dziyń Bajtla
Odkond siyngom pamiynciom to dycki piyrwszego czyrwca na cołkim świecie fajrowano Dziyń Bajtla. Pamiyntom jak bołach mało, to od wszystkich ciotkow i ujkow dostowałach w tyn dziyń moc maszketow, a czasym jako graczka abo ksionżka do bajtlow. Mama upiykła babowka, abo jaki kołocz, coby poczynstować tych wszystkich, kere przidom na byzuch skuli mojego świynta. Jak jeszcze niy łaziołach do szkoły, to Mama czytała mi te bojki, a potym sama se już radziołach z czytaniym. A musza pedzieć, iże ksionżki to boł do mie dycki wielgi szac. Toż w tyn dziyń nazbiyrałach se połno torba lizokow, dropsow, szekuladowych bombonow i tabulkow szekulady. Podzielołach se to tak, coby stykło jak nojdużyj. Jak na dworze boło fajnie i niy padoł dyszcz, to moj Papa broł mie za rynka i szoł zy mnom na szpacyr. A i wtynczos skorzystałach, bo Papa wloz zy mnom do gyszeftu i sie mie spytoł, co bych tak chciala. No ja…jego fyjler, bo jak pedziałach, co bych chciała to jego portmonyj fest schudnoł.
Jak już laziołach do szkoły to sie niy mogłach doczekać tego Dnia Bajtla, bo po piyrsze boło fraj od nauki, a po druge kożdy bajtel dostoł tytka z maszketami, a rechtory i komitet rodzicielski rychtowali nom fajne zabawy. We szkole boł stary gramofon, toż puszczali nom platy ze śpiywkami zwane „longi”, kere czynsto boły podropane, przeskakiwały i słyszalo sie to tak, jakby plata miała szczukowka. Ale my sie radowali i tancowali, jak kto poradzioł. Kej na dworze boło fajnie to zabawa odbywała sie na szportplacu szkolnym, a jak padoł dyszcz, to we szkolnyj sali gimnastycznyj. Tak szportplac jak i sala gimnastyczno boły piyknie przistrojone kolorowmi szlajfkami, kwiotkami z papioru i farbowanymi byrnami. Te byrny drapko sie psuły i na koniec swiycioła co drugo. Kożdo klasa musiała wymysleć i narychtować jake wystympy, konkursy i zabawy, we kerych wygrywało sie bele jake ańfachowe nagrody. Jo tyż roz wygrała ksionzka o Leninie. Radowali my sie kożdom, nojbardzij ańfachowom bździnom. Coby bajtle niy lotały głodne to komitet rodzicielski ustowioł pora stołow w rogu sali abo na szportplacu i sprzedowali sznity z kyjzom, wusztym, jakimiś mazidłami , obstrojone platkami tomatow i kwaśnych ogorkow. Kto mioł głod to se mog kupić tako sznita. Jedna kosztowała 2 złote. Boły tyż lody. Wele stołow ze sznitami siedziała mama od jakegoś bajtla i sprzedowała lody waniliowe, szekuladowe abo edberowe. Te lody czimała w takim wielgim termosie, a jak kto chcioł se kupić, to otwiyrała tako klapa na wiyrchu, łyżkom do lodow wyciongała kulki i wciskała je miyndzy dwa sztyrorogate wafle. Jedna kulka kosztowała złotek. To boło richtig przeżycie. Yno za to na drugi dziyń na polskim musieli my pisać klasowka o tym, jak my przeżyli „Dzień Dziecka”.
Minoły lata. Moj synek łazioł przodzi do szkołki, a niyskorzyj do szkoły. I tak, jak jo piyrwy, tak on sie radowoł na te świynto Bajtla. Kożdego roku dostowoł gyszynki od nos, od ciotkow i ujkow, a we szkołce i szkole tyż urzondzali fajery dlo bajtli. Tak, jak piyrwy moja Mama do mie, piykłach mojymu synkowi kołocz, abo jako torta, coby wiedzioł, że mu fest przaja.
Juzaś przeminoły lata…terozki w raji jest nasza wnuczka, kero jest nojmłodszym i nojważniejszym bajtlym we familiji. Tak, jak my piyrwy, ona fajruje we szkołce z inkszymi bajtlami, kere dostowajom tytki z maszketami, a matki i wychowawczynie urzondzajom im zabawy. Szkołka jest obstrojono kolorowymi ketami, szlajfkami i lampkami, a bajtle piyknie śpiywajom, tańcujom i sie bawiom.
W doma czekajom na nia gyszynki i maszkety. Mom nadzieja, że moja wnuczka, jak dorośnie, to tyż bydzie miała take piykne wspomniynia z Dnia Bajtla jak jo.
Na tym obrozku som bajtle z moji piyrwszy klasy.
Barbara Matusiewicz
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn sot_Latn