W zažnych časach měješe kóždy čłowjek jenož jedne mjeno, předmjeno. Wšelake słowjanske předmjena (połne mjena) su w dokumentach z 9. lětstotka wobswědčene. Wone wobsteja zwjetša z dweju słowneju korjenjow, na př. ze substantiwa a adjektiwa abo werba, na přikład Bogdan, bog = zbožo (abo bóh) a dan = daty.
W 13./14. lětstotku započa so we Łužicy přechod wot jednoho k dwěmaj mjenomaj. Při tym přewzachu stare słowjanske předmjena druhdy rólu přimjenow, pozdźišo swójbnych mjenow.
Tute so potom tež zapisowachu do wotedawanskich a dawkowych lisćin, kaž na přikład do dawkoweho registra klóštra swj. Marijneje hwězdy w Pančicach-Kukowje.
Přidatnje k starym słowjanskim předmjenam zawjedźechu so buchu w zwisku z christianizaciju křćeńske mjena (Adam, Jacob, Johannes, Petrus, Andreas, Elisabeth, …) jako předmjena. Tež z tutych nastachu pozdźišo swójbne mjena. Spočatk křesćanskeho křćeńskeho mjena zwjaza so ze słowjanskej kóncowku.
Tak nasta z Benedictus mjez druhim Benak, Benick, Behnisch, Benesch.
Tež wot němskich předmjenow wotwodźowachu so we Łužicy słowjanske swójbne mjena. Z Heinrich nasta na přikład Heinak, Heinich, Heincka, Heinsch…
Doskónčnje přesadźił pak je so princip dwumjenowosće hakle w druhej połojcy 18. lětstotka. Druhe abo swójbne mjeno měješe nětko wjacore wažne funkcije. Zasadnje dyrbješe wone:
Po woznamje rozeznawaja so wšelake typy serbskich swójbnych mjenow:
Za noweho wobydlerja, kiž je do wsy přićahnył steji Nowak, Nowuš, Nowka a ze wšelakich pomjenowanjow zwěrjatow a rostlin su nastali swójbne mjena Bruck, Brunk – „brunk“, Mucha – „mucha“, Ziesch, Zieschang, Ziesche – „čižik“, Kocor – „kocor“ abo Koreng – „korjeń, korjenina“.
Nimo serbskich domoródnych mjenow nadeńdźemy we Łužicy dalše „připućowane“ słowjanske swójbne mjena. Z historiskich přičin jedna so tu husto wo pólske swójbne mjena.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn hrv_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn