SŁÓWKO NA POCZONTEK
czyli jak to sie zaczyło
Moji rostomili!
Naj som pierw, musza wom pedzieć, kto jo je. Nazywom sie
Bugla, Józef Bugla i jest żech z Gorzic. Po prowdzie, to jo sie tu
przyżyniył, ale było to tak downo tymu, że dzisioj, jak ktoś sie pyto
mie: „Skąd żeście som?”, zawdy godom: „Z Gorzic”. Moja starka
prawiyli, że ludzie u nos, na Ślonsku, dzielom sie na trzi zorty. Ptoki,
krzoki i pnioki. Ptoki to som ci ludzie, kiere dopiero co tu przyleciały.
Krzoki som tu już trocha dłużyj, ale korzynie majom jeszcze dość
słabe i gałynzie dość liche. Za to pnioki to już sami niy wiedzom, jak
downo ich przodkowie tu sie znojdli. Niykierzy to som pewni, że
prosto z raju Adam i Ewa przyszli na Ślonsk i dopiero stond poszli na
cały świat.
Ale jo niy o tym chcioł wom pedzieć. Ino o tym, że zy mie to taki
abo wielki krzok, abo już nawet pniok, w tych naszych Gorzicach.
Musicie mi wyboczyć, ale jo mom już swoje lata i czasami to tak
mi sie byle co przypomino, a jo zaros o tym godom, a potym
przypomino mi sie zaś coś inszego i jo zaros o tym nastympnym
godom. Ale obiecuja wom, że sie byda pilnowoł.
Jak jednego razu zaczon żech godać o tym, jak mój starzik byli na
wojnie (tyj piyrwszyj światowej), a potym zaczyły mi sie przypominać
byle jakie inne historyje, a do tego opowiadoł żech to przy kufelku
piwa, to na koniec jo som był ciekawy, jak ta moja historyja sie
5
12 Opowieści Starego Bugle z Gorzyc
skończy.
Widzicie już, że co jak co, ale godać to jo moga na okrongło.
A jako żech jest już stary i niyjedno żech widzioł, słyszoł i z
niejednego pieca chlyb jodł, to godane to jo mom. Już za bajtla
rechtory mi padali niyroz „Józek, ciebie to sie gymba chyba nigdy niy
zamyko”. Nojpierw to jo niy wiedzioł, o co sie im rozchodzi. Jak to niy
zamyko? To niby jak jo śpia? Niby rechtor, po szkołach, a takie
gupoty godo. Dopiyro potym, jak jo już był trocha starszy, toch sie
kapnył, o co sie im rozchodziyło. Powiym wom w tajemnicy, że przez
to moje godanie w szkole, to Mamulka niyroz sie nasłuchała od
rechtorów, a i do szkoły musiała chodzić, skarg na mie wysłuchiwać.
Nojgorsze było to, że potym jo musioł cierpieć, bo jak już Matula do
szkoły poszli, to jak sie wróciyli, kij na moim „siedzeniu” londowoł, ale
i tak to godanie mi niy przeszło.
Ino żebyście niy myśleli, że jo to cygania abo zmyślom. To z tom
hisoryjom mojego Starzika, to było ino roz. Na drugi dzień padołech
se: Zeflik, jak mosz godać gupoty, to lepiyj niy godej nic. I tego sie
trzimia. Musza wom pedzieć, że jak se tak dziś pomyśla, to ta rada,
jako żech se wtedy doł, była całkiem niygłupio. No bo tak: po
piyrwsze, niy musza farorzowi w suchatelnicy głowy sobom
zawrocać. A po drugie, niy musza sie przed ludziskami gańbować.
I jak tak czasym zaglondom na tyn telewizor i suchom, co tak te
„mondre głowy” osprawiajom, to se myśla tak: chłopie, jak ty byś
wiedzioł, co Zeflik z Gorzic za mondro recepta znoloz, to był byś
zdrowszy. Ale oni to pewnikiem nawet niy wiedzom, kaj te nasze
Gorzice leżom i może lepiyj to do nos. No bo mysla se tak: telewizor
moga se zawsze wyłonczyć, a jakby tak nom tu przyjechali, to
bydom godać, a wyłonczyć sie niy do.
Ale możeście som ciekawi, skond w takim razie to moje pisanie,
kiej jo tak lubia godać. Już wom opowiym. Było to tak. Jak przeszoł
żech na pyndzyjo, niy było co robić. No niby przy chałupie zawsze
jest robota, to wiy kożdy, ale rozchodzi mi sie o to, że po tyj moi
robocie zrobiyła mi sie w całkim dniu tako dziura. Po prowdzie, jo by
jakoś to wytrzimoł, ale nojgorzyj było to dlo moi Maryjki. Aha,
zapomnioł żech wom pedzieć, że moja ślubno mo na miano Maria.
No to, najgorzyj było to dlo Maryjki.
Nojpiyrw toch se pedzioł tak: chłopie, narobiył żeś sie przez
ponad 50 lot, to teroz bydziesz se leko dychoł. Na fotel, gazyta,
telewizor abo radio i laba. Pora dni jakoś to było. Potym, jak żech se
6
12 Opowieści Starego Bugle z Gorzyc
tak siedzioł w kuchni abo w izbie, zaczon żech widzieć takie rzeczy,
jakich nigdy piyrwyj żech niy widzioł. I to w moi chałupie! Umiycie se
pomiarkować, wiela my momy w chałupie glasek i szolek? W bifyju,
na bifyju, i tam, i siam. A wiela talyrzy, talyrzyków! Ludzie, my som
ino oba dwa, a tego wszystkiego by do pół wsi stykło. Niy
wytrzymołech i sie pytom: „
– Maryjko, po co nom tyle tego kromu? To sie ino marasi, potym
trza to myć, potym wyciyrać, potym ukłodać. A za chwila zaś to
wyciągosz i od nowa to samo. Dej to komuś, bydzie więcej miejsca
i mniyj roboty. A gorków to po co nom tyle?. Dyć połowa z tego by
stykła.
Moja nic ino:
– Ja, ja, mosz recht. Ale niczego niy ubywało. Dobre, myśla se,
niy to niy, chciołech dlo ciebie dobrze.
Siedza se zaś na tym moim fotelu, drzymia lekko, a tu Maryjka z
kiblym i szmatami włazi do izby i wyganio mie. – Cóż to będziesz
teraz robić? – spytołech sie zdziwiony.
– Jak to co? – słysza, że już lekko wnerwiono. – Okna trza umyć!
– Okna? Kobiyto dyć niydowno je myłaś i zaś bydziesz myła? Po
co?
Ale widza, że niy pogodomy. Wziołech gazeta i do kuchni. Za pół
godziny dźwiyrze sie otwierajom i w drzwiach kto? Jasne! Maryjka, i
ta sama lajyra. O niy, babie sie na pewno mierznie, a mie ino nerwy
psuje. Wzionech gazyta pod parza i do łaziynki. Tak żech se
wymiarkowoł, że to chyba ostatnie miejsce, kaj spokojnie, jo
zasłużony emeryt, moga se posiedzieć. Ale niy! Pralka brzyncy,
podskakuje, w koszyku mokre pranie, pod pralkom kupa łachów. Jak
żech wytargoł z tyj łaziynki i prosto do kuchni. I tak jak mie słyszycie:
–To, że se zbiyrosz szolki, gorki i talyrze zdzierża. To, że psujesz
okna, bo szyby som na pewno o połowa ciyńsze przez to wycieranie,
zdzierża. Ale że przynosisz od ludzi łachy do prania do nos, niy
zdzierża! – I wiycie co ona na to? Śmiych. – To jo dopiero teraz
widza, co ty tu wyrobiosz!
A ona na to:
– Dyć to nasze łachy i nasze pranie. Idź se dokładnie obejrzeć.
– A toć, że pójda! – Leca nazod do łaziynki i do tego, co pod
pralkom. Rychtyk, dyć to moje galoty, a to moja koszula! Łap te
galoty i koszula i leca do kuchni.
– Świat niy widzioł prać czyste łachy! Jo w tych galotach był ino
7
12 Opowieści Starego Bugle z Gorzyc
pora razy! A i tak one som ino po chałupie. A z koszulom to samo,
wcale niy jest umaraszono.
Maryjka ciepła szmata do kibla i ślazła ze stołka na kierym stoła
i myła to okno.
– Słuchej Bugla. – O, jak ona do mie godo Bugla, to zaros sie
zacznie… – Jak ci sie niy podobo, to niy zaglondej! Piyndziesiont lot
piera te twoje galoty i koszule, co byś jak człowiek wyglondoł i nic niy
godom! Warza, sprzontom, co by w doma było czysto. Jo w tyj moji
robocie na pyndzyjo niy mom szans iść, to przynajmniej dej mi
spokój, bo żodyn za mie tego niy zrobi! Znojdź se jakoś robota przi
chałupie abo idź sie przejść. Nojlepi jakbyś poszoł do kościoła i Pon
Boczka o rozum prosiył!
Maryjka se siadła. Wziyła bryle, kartka i długopis i zaczyła cosik
pisać. Jo nic. Stoja i czekom. Może sie obraziyła i niy bydzie sie
odzywać, ino do mie pisać? – myśla se.
– Tu mosz napisane, co trza kupić. Tu mosz piyniondze (dała mi
swój bajtlik!) idź do sklepu i kup, co żech ci napisała.
I bardzo dobrze! Pójda, przejda sie trocha, może spotkom kogoś
znajomego. Ida se tak przez wieś, nerwy mi pomału przeszły
i oglondom. Jak tyż ta naszo wieś sie pozmiyniała. Tyla nowych
domów. Przed chałupami porzondek. Ani żech sie niy spostrzeg, jak
byłech przy sklepie. Tak po prowdzie, to nawet niy pamiyntom, kiej
ostatni roz byłech som na zakupach. Zawsze robiyła zakupy
Maryjka. Roz na tydzień jechalimy do miasta, jak trza było kupić
wiyncyj. A i tak jo co nojwyżej był po to, żeby ciś wózek, do kierego
Maryjka wciepywała, co tam trza było.
Wyciongom ta kartka i… już mi ciśnienie podskoczyło. Kaj moje
bryle? Na szczynście znojdły sie w zadnij kapsie. Powiym wom, żech
niy myśloł, że takie gryfne sprzedowaczki som w tym naszym
sklepie. Stoja se w kolejce, przede mnom dwie baby. Myśla, bydzie
roz dwa. Co to za kolyjka? Za komuny, to były kolyjki! Całe noce i dni
sie stoło, niy to co teroz. Stoja se tak jakieś piynć minut, i durś trzeci
w tyj kolejce. Słuchom, co tam tak wolno, a one se dżistajom. A to, a
tamto, a jak tam ciotka, a jak tam ujek, a może dej mi dziesiynć deka
cukierków, abo dociepnij jeszcze piynć deko, a jeszcze mi sie
przypomniało, że potrzebuja margarina. Ludzie, szału idzie dostać!
Babo, zrób se spis, tak jak jo, a potym idź se do sklepu! Ale nic żech
sie niy odzywoł. Ona na pewno zno Maryjka i jak sie odezwia, to ona
to powie Maryjce, a ta potym niy do mi żyć. To nic, stoja dali. Niy
8
12 Opowieści Starego Bugle z Gorzyc
wiym wiela to trwało, ale wydowało mi sie, że tyla samo co za
komuny, ino teraz ludzi było mniyj. Wreszcie przyszed żech dran.
– Co wom dać? – zapytała sprzedowacka. O, tu cie frelko
zaskocza. Bryle na nos, fast kartka i jada z tym koksym.
– Jedyn chlyb, kilo monki, żołty syr i margarina.
Ściongom bryle i czekom na brawa. A tu nic. Sprzedowacka ani
drgnie. I wtedy sie zaczyło.
– Jaki chlyb?
– Co jaki? Normalny. Świyży!
– Ale jaki? Bioły czy ciymny?
– Bioły – Ciymny niech jedzom w Afryce. Ale nic niy godom.
A ona dali:
– Cały albo krojony?
– Cały – Co jo w doma noża niy mom. Ale nic niy godom.
– A od jakiego piekarza?
– Naszego!
Dała mi bochynek chleba. Tak, jakby niy mogła tego zrobić bez
tego całego przesłuchania. Dobra.
– Jako monka? – zaś sie pyto.
Bożyczku mój kochany. Jako może być monka? Bioło, sucho, bez
moli… Niy wiym!
– Dejcie mi tako, jako nojwyncy ludzi kupuje!
Dała.
– Jaki żółty syr?
O niy. Niy wytrzymia!
– Paniczko, wiycie co, tego syra i margariny, to jo już niy chca!
Wiela mom płacić, bo musza szybko do dom lecieć.
– A karta stałego klienta jest?
Czy ta babka robiyła pryndzy w milicji, że sie durch pyto i pyto?
– Niy, niy mom żodnych kart. Jo chca zapłacić i iść wolno!
Podziwała sie na mie jakoś tak dziwnie.
Ale tu mie przysztopowało. O niy, Zeflik, myśla se, po takim
przesłuchaniu należy ci sie nagroda. Na jednym dychu, jada z tym:
– Dejcie mi jeszcze jedno piwo, w puszce, nojtońsze.
Zadziałało. Bez wypytywanio dała. Widzisz dziołszko, jak chcesz
to idzie.
Ludzie, jo wyloz z tego sklepu cały spocony. No toś mie Maryjko
załatwiyła. Ale to było ostatni roz! Wózek moga ciś, ale som na
zakupy już niy pójda. Koniec.
9
12 Opowieści Starego Bugle z Gorzyc
Jak szed żech do dom, niy patrzołech ani na chałupy ,ani na
place. Myślołech se, że za tyj komuny było prościyj. Bez spisywanio
na kartki, bez miljona pytań. Cukier, musztarda, ocet, cukier,
musztarda, ocet, cukier, musztarda, ocet. Piyniondze odliczone.
I wszystko było na opak niż teraz. Kolejki były, jak niy było towaru.
Jak przywiyźli towor, pora minut i po wszystkym, żodnyj kolyjki.
W doma Maryjka warzyła już obiod.
– Kupiył żeś wszystko?– spytała sie.
– Prawie. – Fajnie toch wymyślył. Idzie pedzieć, że
dyplomatycznie.
Siodł żech se w kuchni przy stole i godom:
– Maryjko, muszymy pogodać. Czamu niy pedziała żeś mi, że to
kupowanie jest takie pokryncone? Skond jo mioł żech wszystko
wiedzieć, co ta milicjantka, no ta sprzedowacka ode mie chciała?
Musza coś zrobić, myśla se, i chodza po placu, żeby niy dostać
do gowy. O dziwo, Maryjka sie zy mną zgodziyła.
– Musisz coś wymyśleć – godo mi przy obiedzie – bo oba
dostanymy do gowy. Po obiedzie jada podloć kwiotki na grobach,
a ty myśl, co chciołbyś robić abo co rod robisz.
Jasne. Co jo lubia? Co jo chca? Ale, ale. Skoro od dziecka,
godom jak nakryncony, to jo już wiym, co lubia i co chciołbych robić.
Jak Maryjka przyjechała z cmyntorza, siedlimy se na placu. I wala
z gruby rury:
– Chca godać!
– No to godej!
– Ale jo chca godać!
– Dyć, żodyn ci niy broni, gdodej!
Maryjka popatrzyła na mie i sie pyto:
– A tych piw to wiela żeś se kupiył?
– Maryjka przestoń. Kozałaś mi myśleć, co cha robić i już wiym.
Godom ci, że chca godać.
– Zeflik, przeca ty durch godosz. Przeca gymba ci sie prawie niy
zawiyro.
– Ale jo chca godać, tak, żeby inni suchali!
– To kup se karabi i koż wszystkim sie słuchać.
– Maryjka, prosza cie przestoń i niy godej gupot!
– Słuchej Zeflik, to ty zgłoś sie do radia.
– Jasne, na pewno tam trza im starego emeryta. Ale jakby tak
u nos było radio, to może mógbych tam coś opowiadać.
10
12 Opowieści Starego Bugle z Gorzyc
– Zeflik, u nos jest ino gazyta, ale możesz pogodać tam z tymi, co
jom robiom. Może coś ci poradzom.
Wiycie. Tamtego wieczora niy umiołech usnyć. Niy pomogło
nawet nojtońsze kupione w sklepie piwo. Może Maryjka mo recht?
Może pogodać z niymi? Rano mioł żech już wszystko w gowie
poukłodane. Dobrze Starka godali nom za dziecka „Kto sie wyśpi,
dobrze myśli”.
Po śniodaniu godom do Maryjki:
– Ida do tyj naszyj gazyty.
Redakcyjo niy jest daleko. U nos zresztom wszyndzie jest
niedaleko. Zachodza na piyntro, a tam dwie młode frelki.
– Dobry dzień. Słuchejcie, jo chciołbych godać z kimś ot tyj naszyj
gazyty. A nojlepi zaros z tym co jest nojważniejszy w tyj gazycie –
taki poczontek wymyślył żech przed spaniym.
– A w jakiej sprawie? Może my jakoś panu pomożemy? –
odpedziała blondyna.
– Słuchejcie. Musza godać… musza godać z tym, co tu kieruje –
niy doł żech sie wycwanić.
– A kogo zapowiedzieć? – zapytała sie ta drugo, czorno, to jest z
czornymi włosami.
– Jo jest Józef Bugla, emeryt z Gorzic.
– Proszę chwilę zaczekać.
Frelka wlazła do jakiejś izby. Za chwilka była już nazot.
– Pan redaktor zaprasza.
– Dziynkuja.
Otworzyła mi dźwiyrze. W izbie, za biurkiem siedzioł chłop. Na
oko mioł koło sztyrdziestki.
– W czym mogę panu pomóc? – zapytoł.
Myśla se, niy byda tu wymyśloł, ino powiym prosto z mostu.
– Panie redaktorze. Jo jest Józef Bugla z Gorzic. Od niydowna
emeryt. Z mojom w chałupie wytrzymać cały dziyń sie niy do. Jako
że mom już swoje lata i niyjedno w życiu żech przeżył i widzioł, z
niejednego pieca chlyb żech jod, a do tego godom jak najynty, mom
do wos tako prośba. Chciołbych o tym, co żech przeżył i czego
nauczyło mie życie opowiedzieć. Dzisioj to ludzie ze sobą prawie
wcale niy godajom. A jak niy godajom, to i ciynżko im ze słuchaniym,
no bo niy nawykli. Som to widza po moich dzieciach i wnukach. Niy
żeby byli źli, to niy, ale som inni niż my w ich latach byli. Ino
telewizor, radio, płyty, cały czos na pełny harpyntel. Niy polityka, to
11
12 Opowieści Starego Bugle z Gorzyc
sport, niy sport, to jakieś filmy, i tak na okrongło. Do nas od małego
godali. Była biyda, roboty dużo, a robiył kożdy od dziecka do
starego, ale czy to przi robocie, czy wieczór w doma, starzy godali
do nos. Opowiadali, jak to było kiedyś, opowiadali co tyż im starzy
opowiadali. Dzisioj, na starość, powiym wom jedno, w żodnej szkole
niy nauczyli mie wiyncyj ani lepiej. Niy umieli godać ani czysto po
polsku, ani bardzo dobrze po niemiecku, ani po czesku. Godali po
naszymu, po ślonsku. Ale powiym wom dziś, że niy jest
nojważniejsze to, jak piykne som słowa, ale jak mondre one som.
Redaktor tak słuchoł, słuchoł. Potym sie zamyślył i pado do mie:
– To wszystko, co pan powiedział o wychowaniu,
o przekazywaniu wiedzy, to prawda, ale tu jest gazeta, a nie radio
i trzeba pisać, a nie mówić. Ale mam taki pomysł. Niech pan napisze
o tym, o czym chciałby pan opowiedzieć. My to przeczytamy
i zdecydujemy, czy można będzie zamieścić to w naszej gazecie.
Tu mie ściyno leko z nóg Ale… jak to pisać? Ostatnie lata moje
nojwiynksze pisanie to były zalecki do kościoła na Wszystkich
Świytntych. Godać, to co innego. Godać to idzie, ale pisać? Mosz to
czego żeś chcioł, pomyśloł żech se. A może lepiej było cicho w doma
siedzieć abo i na te zakupy chodzić…
Trudno, pedziało sie A, trzeba pedzieć i B.
– Dobra – godom. – Jo coś napisza i wom to prziniesa za tydzień,
a wy uznocie, co z tym zrobić.
– Bardzo dobrze. To jesteśmy umówieni. – Redaktor wyglondoł
na zadowolonego. Moje piyrwsze odwiedziny naszej gazyty dobiegły
końca.
W doma Maryjka piyrwsze co, to sie spytała:
– I co, bydziesz godoł?
– A żebyś wiedziała, że byda.
– W gazycie? Godoł?
– Dyć, że niy godoł w gazycie, ino pisoł.– Ty? Pisoł? Przeca tyś
pisoł ostatnio ino zalycki!
– Paaaczcie jako mondro! Jak chcesz, to ty pisz.
– Dobra. I tak wola żebyś pisoł, niż po chałupie łaziył i sie
zmierzowoł.
Jo ci jeszcze pokoża, że poradza pisać. Zerwoł żech sie ze stołka
w kuchni i prosto do trzeci izby.
– Od teroz to jest moje biuro – wrzasnył żech tak, żeby Maryjka
słyszała.
12
12 Opowieści Starego Bugle z Gorzyc
– Jak to twoje biuro? A jak przydom goście to kaj pójdom,
a ksiondz po kolyndzie to kaj?
– Nic mie to niy obchodzi. To jest moje biuro. A po połedniu jada
do Wodzisławia po papiyr i dugopisy.
– Oj stary, stary, ino mi tu w chałupie Mickiewicza trzabyło…
Wieczór wszystko mioł żech już w swoim biurze poukłodane.
Teraz musioł żech to jeszcze poukłodać se w gowie. Niy darmo
starzy godali: „Jak trwoga to do Boga”. I jo musioł pogodać se z Pon
Bóczkiem.
A godoł żech mu mniyj wiyncyj tak:
– Panie Boże! Abo mi na starosć całkiym rozum odebrało, abo
mom na tyj ziymi, zanim sie spotkomy, jeszcze coś do zrobiynia. Jo
wiym, że Ty wiysz, a Ty wiysz, że jo niy wiem. Ale sie dowiym. Pon
Jezus, jak był na ziymi, to godoł do ludzi, a niy pisoł. No, roz pisoł,
ale po piosku i żodyn niy wiy co. Ale zaś z drugi strony, taki świynty
Pieter niy był przeca uczony, bo to ryby ino łowiył, a listy napisoł.
I nojważniejszym z aposołow był. Umówiymy sie Panie Boże tak, jo
przez tyn tydziyń byda pisoł. Jak redaktor uzno, że dobrze, to byda
dali pisoł, a jak uzno, że niy, to już nic niy napisza. Aha, zalycki byda
pisoł dali. Amyn.
Rano wstoł żech, jak jeszcze było cima. Do łaziynki, potym do
kuchni po kawa i do mojego biura. Siodom za stołym. Kartka,
długopis i…czekom. A tu nic. W gowie jak po nojwiynkszym wietrze.
Nic. Kajś tak po godzinie poszedł żech se zrobić drugo kawa. Zaś
siadom za stołym i czekom. A tu nic. Jak to mom zaczonć? „Bracia
i siostry…” – przeca to niy kozanie; „Szanowni Państwo…” – ale
przeca to niy obwieszczynie; może „Ludzie!…” – ale przeca to niy
plakat na wiec…; „Chłopy i Baby…”.– niy wytrzymia. Jak miołbych
początek, to potym przeca już nic ino pisać. To bych już wiedzioł jak.
Słysza, że Maryjka już chodzi po kuchni. Dobra, myśla se, co mi
szkodzi sie spytać. Właża do kuchni, a ona z gruby rury:
– I jak tam ci idzie pisanie? – Cylny cios, se myśla, ale niy dowom
po sobie poznać.
– Dobrze, bardzo dobrze.
– A dużo żeś to już napisoł? Moga poczytać?
– Przestoń! Wytrzymej aż skończa.–Jak by tu zagaić, myśla –
A wyspałaś sie? – i zaros bydzie: A co sie tak pytosz? Niy, niy tak.
– Maryjko, powiydz, jak ty miałabyś tak pisać, to jak byś zaczyła
– Co jak?– No co byś napisała na samym poczontku?
13
12 Opowieści Starego Bugle z Gorzyc
– Na poczontku czego?
– No na poczontku tego, co byś pisała. Na poczontku kartki.
– Na poczontku to bych napisała… data.
– Data?
– No, data. Żeby kożdy wiedzioł, kiedy żech to pisała.
– A jak już byś miała napisano ta data, to co byś napisała?
– Jakbych miała data… to bych napisała… „Gorzice”.
– „Gorzice”? Po co „Gorzice”?
– No, żeby kożdy wiedzioł, kaj żech to pisała.
Czuja jak mi podskakuje ciśniynie, ale niy dom sie znać.
– A jak byś już miała i data i „Gorzice”, to co byś napisała?
– „Moi rostomili”. Tak po naszymu. A ty jak żeś zaczon?
– I widzicie ją. Nic ino sie pyto i pyto. Potym bydziesz
widziała. Ida lepi do biura, bo wszystko zapomna, co mom w gowie
już poukłodane. I niy wołej na mie do obiadu, bo niy mom czasu.
„Moji rostomili”, ale to fajnie ta moja Maryjka wymyślyła. Jo to
wiedzioł, z kim sie żynić. Biera długopis i pisza na pustyj kartce „Moji
rostomili”. Moji rostomili, moji rostomili, moji rostomili… ale co, moji
rostomili?
Musza napić sie kawy, bo niy idzie myśleć. Ida zaś do kuchni.
– Zefek, ty zaś robisz se kawa? Niy za dużo tych kaw? Jak tak
dali pójdzie, to abo ci serce stanie, abo pyndzyji na kawa braknie.
Może dej se pokój z tym pisaniem.
– Serce to mi stanie, jak bydziesz mie durch nerwowała! Jo pisza
i musza pić kawa. Obejrzyj se na filmach wiela tam tych kaw
wypijajom. Kobiyta niy mo pojyncia o pisaniu, a mondruje. Ida nazot
do biura!
Jak tyn św. Pieter pisoł te swoje listy, jak wtedy jeszcze niy znali
kawy? To jest niymożliwe.
Moji rostomili…
Dobra, niy dom rady. To całe pisanie niy jest do mie. Trza iść
do tego redaktora i sie poddać!
– A tyś już gotowy z tym pisaniem? Miało być za tydziyń.
– Maryjka, niy być tako ciekawo. Obiod gotowy?
Tym razym ida prosto do izby redaktora. Trocha sie zdziwiył.
– Panie Józefie, umawialiśmy sie za tydzień. Już pan napisał?
– Aaa, co tam napisoł. To sie niy do. Jak mom pisać – niby godać,
jak żodyn niy słucho. Robota gupigo.
– Ale, panie Józefie…
14
12 Opowieści Starego Bugle z Gorzyc
– Cicho, jo godom. W gowie pełno, jynzyk mo mi wyrwać, a wy
kożecie mi pisać.
– Dobrze. Zrobimy tak. Do pana do domu, raz w miesiącu będzie
przychodził ktoś z naszej gazety. On się pana będzie pytał, a pan
będzie mu opowiadał. On to potem wszystko spisze, a my
wydrukujemy.
– No, to niy szło tak zaros. Do widzynia.
Teraz to wiycie, jak to było, że to moje godanie zamiyniło sie w
pisanie. I tak to już pora lot „godom”, na papior przenosi to redaktor.
A jakie jest to moje godanie, musicie sami posłuchać.
15
CDN …… Tak co 7-10 dni nowy konsek dodomy
pol_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn unk szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn unk szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn mri_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn unk szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn unk szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn bos_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn vec_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn unk szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn unk szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn quy_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn unk szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn unk szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn bos_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn unk szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn mlt_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn unk szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn unk pol_Latn