Ludzie! Eźli ta gyszichta jes prôwdziwô, eźli mógło sie to cowiekowi przitrefić?
Wiycie! Móm … zarôzki, co jô gôdóm? Moja starô mô kota rasy koczka, rasy côrnyj, rasy ze tiyrhajmu, rasy blank maluśki miałcek. Psinco by mie to tak na isto łobłajziyło kiejby niy to, iże jes ci to maluśke, iże deptô ciyngiym za mnóm i miamrô – a to kce coby na klin, a to źrić ji sie kce, a to miamrô dlô samygo miamraniô, blank jak jeji pani. Gyneralnie moga pohajać, moga świtnóć cosik na dylinach coby kocik za tym tyrôł … niych sie chowie zdrowo do czasu, kiej rółz zabocza zawrzić moji „terrarium” i zajimô sie nióm (tóm koczkóm) moja cichtowanô szlanga … rest, to już niy moja utropa.
Ale ino do czasu. Jes ci to już ale moja utropa, kiej moja starô wyjyżdżô na dinstrajza kajś tam, i na wielaś tam. I na mie boroka ślatuje juzaś futrowanie, wykludzanie i sprzóntanie po tym côłkim bajzlu. Jako, iże jô zawdy to letko smola i robia wszyjsko we łostatni dziyń przed powrotym mojij baby, niy sprôwiô mi to za tela turbacyjów.
Tyn kot jes u nôs łod niydôwna i tyż łod niydôwna jes ci u nôs nowy prziwyk – niyzawiyrania badycimra, bo przeca driny znôjduje sie noczyni mianowane ze polska „kuwetóm”, taki koflik do kierego kot robi gynał to, co jô we haźliku, znacy sie wlazuje i moge se spokojnie i bez uwijaniô pomedikować. Mie bez côłke życie uczyli, coby zawiyrać za sia te pieróńske dźwiyrze do haźlika, tóż tyż moja starô ciyngiym wyrcała, iże tyn diosecki kot niy poradzi tam wlyjźć i medikować. Jô jużech jes stary knaker i niy naumia sie łostawiać dźwiyrzy łozewrzitych, króm tego miyszkóm sam dugszij niźli tyn kot. Sómech ta chałpa stawiôł, moje dźwiyrze, mój aptryt … nó i raus mi! Patrzcie sie stracić! I takech sie naprził … postawiółech na mojim.
Łod jakigoś czasu kot łajzi symnóm do haźlika. Jak niy ma dóma mojij staryj, to musi zaobycz stôć na mie, wachować mie abo miôuczeć, coby mi przipómnieć, iże potrza mu tyn aptryt łozewrzić, bo jak jes dóma moja baba, to łóna mô już we jeji wnótrznym „biosie” zaprógramówane, zamiarkówane – jô wylazuja i zawiyróm, łona idzie i łozewrzi, coby kot móg wlyjźć – nó, takô technologijô ganc ajnfach. Poniykedy kot skoko na klómka, ale jes jesce za knap i zwisô na nij bezszprymnie. Jednakowóż kiej moja starô bydzie go tak fórt futrować, to we wartkich abcugach bydzie za kôżdym razym ta klómka gównym fifrôł – a wtynczôs wiadómo – moja brilynszlaga.
Nó, dobra, wyrychtuja: moja starô – delegacyjô, jô – robota. Wrôcóm sie po szychcie do dóm, wlazuja do chałupy, kot wele dźwiyrzy miamrô i skwiyrcy, bo jakech wylazowôł, toch zawar dźwiyrze do badycimra za sia. Nó, i do porzónku kociku, mie sie tyż kce, móm morzisko jak sto pierónów. Idymy do kupy – jô tółaliytka, uwiyróm łokiynko, cigaretka (bo starô bydzie dziepiyro za trzi dni nazôd – bydzie czas wyluftować), kot swoji, jô filuja bez łokiynko, jes cudnie. Kocik fuk na hajcóng, na fynsterbrecik i kukómy sie tak łoba bez łokno. Nó fest całbrównie. Kot już dôwno skóńczół, jô terôzki, sztómel do aptrytu, spuszczóm woda, a tyn mały gizd jak niy fuknie i sruuu za tym sztómlym ze fynsterbretu do szkorupy, do tego trónu i rajn do haźlika. Zamelało niym ze dwa razy i kota … niy ma! Bali i miôłknóńć niy zdónżół. Ło sto pierónów! To ci jes ónmyjglich! Przecamć bali taki maluśki kocik jes, do sto diosków, za srogi, coby przyjńść bez tyn zifón. Ale słysza ino dup! Ło żysz, sto pierónów, to mi sie przeca niy mógło zdôwać – cosik ciynżkigo poszło we pión. Jezderkusie! Wszyjske świynte i we trójcy świyntyj jedziny Pónbóczku, pokôzali mi sie przed łoczami. Kot, kule na mole, poszwimowôł direkt we topiyl prawygo dopływu królowyj polskich rzyk.
Tyróm gibym na dół do pywnicy, chocia możno musiôłbych pyndalować na szlag do tiyrhajmu, podwiyl moja starô niy wróci sie ze dinstrajzy – niy ma sprawy, znojnda jakigosik maluśkigo côrnego skurcybyka ze biôłym binderkym … niy bóło jij pôra dni, to sie możno blank niy kapnie. Ale, co tam, nôjprzodzij do pywnice – ślatuja po słodach, suchóm – cosik drôpie we rurze, pión, sztikel plaskatyj ruły – miôłcy – jes, do sto pierónów, żyje i niy skulnół sie do miyjskij siyci. Bali jak i terôzki zdechnie, to srôł pies, przinôjmni byda miôł jego zezwłóki i rzykna staryj, że wykopyrtnół ze prziczyn przirodzónych abo … letko ino niyprzirodzónych, bo przecamć mi moja starô niy uwiyrzi za krojcnego dupka, iże kot sóm ze sia wpôd do haźlika. Ale, pokiej co, żyje i dropie ta ruła.
Znodech taki wziyrnik, bez kiery idzie zajzdrzić do tyj ruły i wołóm: kici! kici! Ni pieróna, niy przijńdzie, wołóm, wrzesca, a tyn gupi gizd miasto przijńść ku mie, to kurde kce pójńść tak skany prziszoł, znacy sie do góry w pión. Jô go wołóm, a łon gupielok do góry drôpie. I udrôpie, udrôpie kielanôście cyntimyjtrów i sruuu juzaś na dół. Nó, porómbało i mie, iże tu styrca i jego (kota) tyż porómbało. Tak możno ze trzi godziny. Prosiółech, błagôłech, gróziółech, wôbiółech ci go żarciym i ni cholery, uwzión sie, i nic ino rułóm do góry nazôd do tego naszego haźlika…. Za daleko, coby wrajzić graca, szperhôk abo cobóńdź … jedzinô metoda – figt fire with fire – łogiyń smogej łogniym.
Zatkôłech ta ruła przi wziyrniku bretlikóma, ftorych używóm na podpôłka do kóminka, coby kot niy poszwimowôł kaj indzij. Z ratki na wiyrch do mojigo haźlika – drzist i woda w dół – bombs gone (ze ynglicka: zbómbardoówać i pójńść). I wartko do pywnicy. Drógóm słysza jak sie przewôlô wszyjsko po rułach – podziôłało. Wkarowołech do pywnicy i kurde … kóniec świata. Niy ma mojich bretlików – nó, możno jedyn łostôł … côłki prowizoriczny dajch diosi wziyni i … kota tyż już niy słychać. Jô, to chrómola. Kurde, kaj ta ruła terôzki idzie – cosik mi blyskło, iże waserlajtóng we hulicy, chałpa moja możno i ze trzidziyści myjtrów łod tyj hulicy – możno niy wszyjsko jesce stracóne i kajsik ta gadzina zasztopowała sie po dródze.
Tyróm na hulica, jes gulik – móm nôdziyja, iże jes łón łod mojij chałpy. Ale za pieróna niy dźwigna tego dekla. Ciynżki jak trzi faski biyru i niy ma go za co chycić. Nazôd do dóm i szperhok … możno tym sie dô podniyś. Za pieróna niy! Nôjprzodzij zagibołech, a zatym połómołech zielazło. Móm! Autok styrcy na hulicy – móm szleperlajna, możno sie udô ruknóńć. Hôk, lajna, wstyczny – poszło, aże sie zakurzóło. Po jakô cholera robióm te dekle na guliki take sroge? Capi jak kole szlachthauzu bez lato, ale ślazuja tam – ciymno jak w rzici, ruła jes, wyglóndô, co idzie ku mojij chałpie. Taszlampa. Kurde, móm jóm we aucie … bele jako, ceskowô … ale możno styknie. Wlazuja drugi rółz rajn – cuch, capiynie mie już możno niy zabije – przibadołech sie po jakimsik łoka mrziku. Filuja, kukóm i jes gizdóń … ino mu sie ślypia blyscóm. I juzaś ta samô lajera. Kici, kici, kici a tyn maluśku stopierón śmiato mi na drugo zajta. Nó, by ci to pierón szczelół. Zarôzki mie sam szlag trefi. Dugo tu niy wysiedza, niy wydziyrża … jes zimno, capi, a na przidôwek ftosik mi jesce swali ta klapa na łeb i wszyjske moje problymy bydóm mieli szlus … Niy kcesz ty giździe po dobroci, to bydzie po złóści!
Do dóm, po celtsztof. Wypolstrowôłech dno gulika tak, coby mi bez cufal niy śleciôł głymbij. Zużyłech wszyjske bandy, flostry, coby tyn pierón niy wpôd do gównyj ruły tego waserlajtónga. Filuja co i rółz do ruły, ale słysza ino miôłczyni i blank nic niy widza. Poszoł gizd kajś w … nó, kajś …Jesce ino trójkónt, coby sie żôdyn we tyn łozewrzity gulik niy wpieprzół, bo na hulicy już fest ćmawo. Sómsiôd, kurde, wrazidlok .. widziôłech gnoja jak filowôł bez łokno, kiej próbobowôłech szperhokiym sztreknóńć dekel. Niy prziszôł spómóc a terôzki ch… złómany na kacycowych szłapach i ze myszówatym łogónym styrcy wele i dopytywo sie. Co mu móm pedzieć? Iże kca przedichtować waserlajtóng kotym? A patrz sie stracić bezkurcyjo … cióng mi fórt berdyjo!
Pedziôłech mu yntlich, coby poszôł do dóm i zaszpóntowôł sie wszyjske dziury, bo na przodku naszygo zidlóngu bóła awarjô i côłkô belówa wrôcô sie i fest wybijô we chałupach – tyn gupielopk tak sie wystrachoł, poleciôł i przed swojóm chałpóm ringuje sie ze deklym łod gulika. A niych mô za swoji!
Wrôcajónc do tego łochyntola kota – bo ta mynda durch tam siedzi i niy mô wóli wylyjźć. Móm wszyjsko fertik … dóma jedna badywanna, drugô grocica, fróp i napuszczóm woda. Cygareta i czekóm przi guliku, bo a nuż ci mu sie łodmiyni i wyjńdzie po dobryj wóli. Kurde! Drugi sómsiôd prziszoł – po piyńciuch minutach nastympny łotwiyro klapa … wiycie takô – jak to móndroki gôdajóm – tyoryjô samospełniajóncyj sie przepówiydni fónguje – kurde, ludzie choby barany. Ida do chałpy, łobie badywanny pôłne … fojer! – spuszczóm woda ze waniynków i dokłôdóm dwa spusty ze dwiuch szpilóngów w dóma. Niy ma mocnych, to go musi wyżynóńć … abo utopić!
Tyróm na hulica, woda wali na tyn celtsztof aże bucy, a tego lagramynckigo gizda dalij niy wylôło ze tóm kómpiylóm. Kurde le bele, utargało sie wszyjsko w pieróny i popłynóło … bo wielaż to udziyrżi tyj wody. Celtsztof, bandy, flôstry, sznórki – w dupe i nożym – jak to ci sie kajsik zasztopuje, to byda miôł na isto przedrzistane. Juzaś do chałpy po drugi szperhok, bo trza przeca zawrzić tyn pieprzóny dekel. Wlazuja do chałpy – a tyn skurwiyl, bezkurcyjô wôlo sie we mojim szlafcimrze. Sto pierónów pikulików! Jak łón sam wlôz? Kieryndy? Ano pewnikiym wziyrnikiym we pywnicy – łostawiółech go łozewrzity. Jô styrca, marżna a tyn gnój wôlo sie we mojij póściyli. Zatrzasna, zakatrupia gizda. Przemelóm go we flajszmaszinie na lyjberwuszt … i jesce ku tymu łón ci wlazuje ze uciychy na mie. Przinôjmnij jes szpotlawy.
Moje straty: zadrzistane badycimry, we łobiuch przelôła sie woda we badywannów, zadrzistanô pywnica, bo łostawiółech łotwarty wziyrnik i mocka wody poleciało na pywnica. Pościyl we szlafcimrze do wyciepniyńciô, celtsztof ze ryklamóm fyrmy poszôłłłł … taszlampa sie kajsik we tym bajzlu zapodziôła, szperhok połómany … Afyra na côłkij hulicy jak sto diosków abo jak we Syjmie skuli tych naszych Grzechów, Zbychów, Rychów i inkszych Kamińskich.
Czamu mie sie sztyjc take rzecy przitrefiajóm
Ludzie! Eźli ta gyszichta jes prôwdziwô, eźli mógło sie to cowiekowi przitrefić?
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn