Kiejsik, za pierónym starego piyrwyj, kiej jesce niy bóło interneca i telewizyji, fóngowały szkubaczki lebo łoszkubiny i manglownie, mianowane tyż kajniykaj walkownióma. Skuli tego, iżech jes miastowy, niy byda sam za tela móndrować, rajcować ło wsiowych szkubackach ale rzykna możno cosik wiyncyj ło takich miastowych manglowniach. Ludzie, zaobycz baby, za starego piyrwyj trefiali sie we kościele abo we manglowniach. Chopy wlazowali tam ino musowo, musieli tam wlazować jak jich tam cióngli jejich baby-cicianki, kiej jesce manglownie byli na kórbla (trza bóło ku tymu chopskij gracy, chocia niy zawdy). Czekanie na swoja raja do manglowaniô ugryfniała zebranym do grómady żywô, pôłnô gyszpantnych ciekawóstków łozprôwka, ftorô fachmóńsko i gynał kómyntowała świat i jejigo dziwy. I blank niy iste bóło to, iże tyn świat skludzôł sie możno do dwióch, góra trzech sómsiydnich huliców. Nôjważniyjszô ale bóła włôściciylka mangli, zaobycz rubô, czyrstwô i wrazitko baba, kierô radowała sie reszpektym i srogóm zocóm u jeji kóntmanków, a i ku tymu szło sie u nij lajstnóńć, sprawić kanka żuru na sobota. U nôs bóła to starô Pióntkowô na Krojcce, kierô miała manglownia, nôjprzodzij na kórbla, a zatym na elekstrycny motorek i kaj zawdy pod łoknym stôł kibel ze żurym dekniynty fest wyszkróbiónóm srogachnóm sznuptychlóm, i kaj tyż szło sie łobsztalować raja do szpanowaniô gardinów.
Terôzki już tego niy ma. Wrółz ze łozwojym naszyj cywilizacyji potraciyli sie szkubacki i manglownie. Łostôł jesce ino kościół i – to dlô chopów, chocia niy ino dló nich – szynk za winklym familoka. A tyn ci do łostatka ludowy szimel manglowni, przekludziół sie do naszygo… Syjmu. Ja, jô miarkuja, iże jesce na kôżdydniówyj mszy we kościele stare klafty poradzóm łobrobić rzić kôżdymu sómsiadowi, bo przecamć łóne ino po tam tam lejzóm. Niy skuli Pónbóczka, ino skuli możybnóści łobgôdaniô, łoszeredzyniô wszyjskich ze swojigo, i niy ino, familoka. Ło wiela te wszyjske manglównianne łozprôwki, klyty i klachy byli zajyńciym, kómsztym ućciwym i porzómnym, bo za walkowanie bulół tyn, ftory prziszôł do mangli ze interesym, ło tela ta syjmowô mangla jes blank podanô na walkownia parowô, bo tyż sie łobyrtô ino wele tych, ftorzi majóm w tym interes, ale bulymy za te plytnie my wszyjske ze naszych musowych sztojerów, naszych dôwków.
Wiycie, prziszôłech na te idy, coby to sam wszyjsko napisać po tym, kiejech przeczytôł jedyn artikel, srogigo móndroka Henryka Martenki, ftory napisôł bół cosik takigo, iże ta naszô rodnô mangla, swójskô walkownia mô sie pierónym dobrze; darzi jij sie. Przecamć kôżdy welónek dźwigô nóm, sztrekuje nóm we Polsce pozióm syjmowygo manglownictwa i sprôwiô, iże corôzki wiyncyj Polôków łodłajzi myślówo łod problymów, ftorymi żyje warszawskô ulica Wiejskô. Wiynkszóścióm my, Polôki, blyndzymy, wystôwiómy se, coby politykery dali nóm, łobywatelóm świynty pokój, i coby ku tymu niczego samtukej we Polsce ruszali, bo pewnikiym by jesce cosik popśniyli, popsowali. Trza tyż ale dociepnóńć, co terôźniyjsze manglowanie, niy ma take swójske, dómowe, jak bóło kiejsik za starego piyrwyj, i niy ma ino… parlamyntarne. Ze tyj manglowni żyje telewizyjô i tyn moderny internec. Ta mangla blank niy pytô: po jakiymu i jak, ino – fto, co i kómu?
A tak po prôwdzie, jô tam niy ma taki angyjber i na polityce sie możno niy znóm, chocia bocza, jak mój niyboszczyk Łojciec sztyjc mi tuplikowôł:
– Dej sie Ojgyn pokój ze politykóm, bo to jes richtik srogi kónsztik, coby łyknóńć rapitółza (żaba) abo gónsiora, a ku tymu niy wykrziwić pychola ze łobrzidzyniô, ino markiyrować, iżeś chopie społyknół jakisik szmektny i szykowny maszkyt. Niy kôżdy to poradzi łobstoć.
I rzykna ci jesce cosik. To blank niy ma prôwda, iże ze inkszym cowiekym (niy dej Pónbóczku, iże ze politykerym!) trza wećkać faska soli, coby go gynał i do łostatka poznać. To ci jes gynał taki sóm fiterglanc i srogi markiyróng, jak rozum i móndrość grajzików, starzików, i ku tymu tyż to, co cowiek sie fórt zmiyniô, weksluje sie co wielaś tam lôt. Bo tak prôwdóm, to wszyjsko sie wiy, miarkuje sie wszyjsko ło cudzym cowieku na szlag, zarózki łod piyrszego łoka mrziku, łod piyrszego wypedzianego słówecka. Tak ci jes naprôwda, ale ludzie ustali wiyrzić bali i samym sobie i swojim…. duszóm. I możno to, toć iże ja, jes ci nôjgorszyjsze na tym świycie. Bo dzisiôj żôdyn niy jes tak sztramski, coby ci poradzić, coby móc uwiyrzić sobie. I możebne, co to jes terôzki tyż ci dló nôs nôjgorszyjsze!
A kiej sie tak zaziyrô, filuje we telewizyji abo we internecu na tych naszych wybrańców nôrodu, to zdô sie, iże prawie mieli stare ludzie, ftore rzóńdziyli, iże kiej cowiek za wczasu sie niy pierdnie, to mu niyskorzij tyn cuch krajzuje po mózgu i stela sie bieróm te wszyjske blank posrane pómysły…
Szkubacki, manglownie a teroźni świat…
Kiejsik, za pierónym starego piyrwyj, kiej jesce niy bóło interneca i telewizyji, fóngowały szkubaczki lebo łoszkubiny i manglownie, mianowane tyż kajniykaj walkownióma. Skuli tego, iżech jes miastowy, niy byda sam za tela móndrować, rajcować ło wsiowych szkubackach ale rzykna możno cosik wiyncyj ło takich miastowych manglowniach. Ludzie, zaobycz baby, za starego piyrwyj trefiali sie we kościele abo we manglowniach. Chopy wlazowali tam ino musowo, musieli tam wlazować jak jich tam cióngli jejich baby-cicianki, kiej jesce manglownie byli na kórbla (trza bóło ku tymu chopskij gracy, chocia niy zawdy). Czekanie na swoja raja do manglowaniô ugryfniała zebranym do grómady żywô, pôłnô gyszpantnych ciekawóstków łozprôwka, ftorô fachmóńsko i gynał kómyntowała świat i jejigo dziwy. I blank niy iste bóło to, iże tyn świat skludzôł sie możno do dwióch, góra trzech sómsiydnich huliców. Nôjważniyjszô ale bóła włôściciylka mangli, zaobycz rubô, czyrstwô i wrazitko baba, kierô radowała sie reszpektym i srogóm zocóm u jeji kóntmanków, a i ku tymu szło sie u nij lajstnóńć, sprawić kanka żuru na sobota. U nôs bóła to starô Pióntkowô na Krojcce, kierô miała manglownia, nôjprzodzij na kórbla, a zatym na elekstrycny motorek i kaj zawdy pod łoknym stôł kibel ze żurym dekniynty fest wyszkróbiónóm srogachnóm sznuptychlóm, i kaj tyż szło sie łobsztalować raja do szpanowaniô gardinów.
Smyntno jesiyń
Smyntno jesiyń
Smyntno i szaro na dworze
Słóneczko jakojś wylyjź ni może
Sztyjc yno zamglóne
I niebo zachmurzóne
W kościach czuje sie zimnica
Wjater śmigo po licach
A słónko sie schowało
Ło nas zapómniało
Jesiyń łazi po śwjecie
Marno wyglóndo kwjecie
Ze strómów listki ślatujóm
We lufcie sie pofurgójóm
Ptoszki jeszcze śpjywajóm
Po gałynziach skokajóm
Tuż możno wylezie słóneczko?
I do ciepełka deczko…
Urszula Oślislok
Jesień
Co cię czeka ?
KONIEC SZKOLY PODSTAWOWY
DOCZKALACH KONCA SZKOLY PODSTAWOWY
Od piyrszy klasy musieli my zbiyrac makulatura. Jo niy bardzo wiedziala, co to jest, ale Mama spokopiola i zbiyrali my stare cajtungi. Bez colki rok kozdy uczen musiol oddac 10 kg tych papiorow. Mama dziynnie kupowala jakis cajtung, toz niy bolo problymow z uzbiyraniym, a jeszcze trocha sie przionioslo od mojich starzikow z Wojtule, to dycki przed terminym oddalach colko porcja makulatury. Jo poradziolach nazbiyrac tego papioru yno bez lato, bo bez zima trza bolo rozpolac w piecach. Ale niy kozdy tak poradziol uzbiyrac. Pamiyntom, ze roz jedyn synek z naszy klasy przinios tako paczka z gazetami, wozola wiyncy jak 10 kilo, ale bola jakos dziwnie malo. Pani rozpakowala tyn paket i…dryny bol pieronowy kamyn! Skuli tego obnizyli synkowi na cenzurze nota ze sprawowanio! To bolo niysprawiedliwe!
Synki z naszy klasy mieli dycki gupoty w glowach! Roz po pauzie niy prziszol jedyn taki na lekcja. To zaczli go szukac do kupy z paniom. Znodli go w takim wielgim kartonie fest obwionzanym sznurom. Ale kto to zrobiol? No przeca koledzy, kerzy go tam wrazyili i zawarli, a potym udowali, ze tyz go szukajom! Zas bola haja i matki musialy przisc do rechtorki na „rozmowa”.
Bez zima, jak napadalo moc sniega i bol fest mroz, to rechtor od WF-u do kupy z synkami ze starszych klas na boisku szkolnym robiol nom lodowisko. To bola uciecha! Wszystke bajtle po szkole kiolzaly sie na szlyndzuchach na tym lodowisku az sie na dworze zrobiolo cima. Zol bolo isc do dom.
Nojfajnij bolo bez zimowe feryje, bo juz od rana lecialach ze szlyndzuchami na lodowisko. Mama mie mogla zawolac na obiod z okna w kuchni, bo wychodziolo gynau na boisko szkolne. Drapko polecialach do dom, zjadlach i zas na lodowisko. A wiela razy furglach na pysk, abo na zadek, aze ujrzalach gwiozdki w loczach:-) Bojlow niy zlicza!
Bez lato grali my w bala na boisku, a jak bola fajno pogoda, to rechtor od WF-u robiol nom tam lekcje gimnastyki zamiast w sali gimnastycznyj.
Z gimnastykom to tyz mialach problym skuli tego, ze bolach takim skrzotym. Dycki ostatnio przilecialach do mety, niy poradziolach wskoczyc na skrzinia, bo mie ani niy bolo widac jak podskoczolach…
Po zimowych feryjach w sali gimnastycznyj urzondzali nom zabawa noworoczno. Na samym pojszczodku wielkij sali stol piyknie przistrojony krizbaum, pod kerym stoly koszyki na pranie, a w nich tytki z gyszynkami. Wele krizbauma bajtle z wszystkich w klas mialy wystympy. Potym, po wystympach prziszol Mikolej, siednol se przi tych koszykach, a bajtle ustowialy sie w raji i kozdy dostol swoja tytka z maszketami. W tyj tytce bolo pora bombonow, jedna szekulada, orzechy, jedna apluzina, dwa jabka…i jakis batonik abo wafel.
W rogu sali gimnastyczny mamy z komitetu rodzicielskego poustawialy stoliki i sprzedowaly kanapki po dwa zlote. Szlo tyz se kupic koloczyk abo szolka tyju.
Jaaa…i tak przelecialy moje mlode lata we szkole podstawowyj.
Z niykerymi kamratami z tamtych lot koleguja sie dali. Ale wiela z nich juz niy ma z nami…
Na pamiontka zostol mi pamiyntnik, w kerym wpisane som wierszyki i zyczynia tyz od tych, kerzy juz odeszli…
Nauczolach sie pisac, czytac i mowic…ale godejcie co chcecie, nojpiykniejszy jynzyk na swiecie jest nasz jynzyk:
JYNZYK SLONSKI!
Barbara Matusiewicz
Żołnierzu
Żołnierzu
idziesz bracie Polaku
upaprany w trudzie i znoju
tam gdzie posłał cię rozkaz
gdzie wskazała Ojczyzna
na końcu świata kraina
panują tu inne prawa
masz ich nauczyć wolności
która ilością pocisków się mierzy
wszystko jest tu wrogie
piasek do ust się wciska
słońce znów poty ostatnie
wróg czai się w każdym rowie
bomba zdradliwie wybucha
marzysz o swoim domu
ta ziemia jest ci obca
w domu krząta się żona
przy kolacji – bo właśnie jest piąta
Leszek K.
Międzyszkolny konkurs „POEZJĄ MALOWANE”
Międzyszkolny konkurs
„POEZJĄ MALOWANE”
dla uczniów szkół specjalnych podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych
Regulamin konkursu
1. Organizator:
Stowarzyszenie Przyjaciół i Wychowanków Zespołu Szkół nr 6 w Rybniku – DLA DOBRA
2. Cele konkursu:
- Zachęcenie uczniów do poznania twórczości poetek regionalnych.
- Rozbudzanie wyobraźni, pasji literackiej i wrażliwości.
- Rozwijanie wrażliwości i umiejętności plastycznych.
- Zrozumienie własnych uczuć, nazwanie ich i wyrażenie ich w formie plastycznej.
- Umożliwienie uczniom realizowanie własnych zainteresowań i ambicji.
- Dzielenie się z innymi wrażeniami z obcowania z poezją.
- Integracja młodzieży niepełnosprawnej intelektualnie.
- Integracja międzypokoleniowa, dzielenie się doświadczeniami poetek z młodzieżą.
- Umożliwienie młodzieży wyrażania własnej interpretacji dzieła poetyckiego w słowach i obrazie.
3. Ogólna informacja o konkursie:
· Konkurs adresowany jest dla uczniów szkół specjalnych podstawowych,
gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych.
· Oparty jest na współzawodnictwie indywidualnym.
· Przedmiotem konkursu jest wykonanie dowolną techniką (rysunek, malarstwo, wycinanki, kolaż) pracy plastycznej na formacie A3. Zadaniem uczniów będzie zilustrowanie swoich własnych uczuć, przeżyć i wyobrażeń zrodzonych podczas kontaktu z poezją.
4. Warunki uczestnictwa
· Konkurs odbywa się w dwóch etapach:
Etap I
Opiekunowie uczniów biorących udział w konkursie zapoznają ich z wierszami, koordynują powstawanie prac i wysyłają je do organizatora konkursu.
Termin zgłoszenia do konkursu upływa 30 września 2012 r.
Termin składania prac upływa: 17 października 2012 r.
Zgłoszenie (wzór w załączeniu) oraz prace plastyczne dzieci prosimy przesłać
lub dostarczyć na adres:
Zespół Szkół nr 6 w Rybniku, ul. Małachowskiego 145, 44-251 Rybnik
Osoba upoważniona do udzielania informacji dotyczących konkursu:
Dorota Porwoł ZS nr 6 w Rybniku, tel. 32/ 42 45 0098, dorota.porwol@poczta.fm
· Temat pracy plastycznej: „POEZJĄ MALOWANE”
· Prace należy wykonać dowolną techniką w formacie A-3 i opisać na odwrocie:
-
Imię i nazwisko ucznia, wiek.
-
Nazwa i adres szkoły.
-
Imię i nazwisko opiekuna.
-
Tytuł pracy.
· Etap II
Jury wytypuje 9 laureatów – autorów trzech najlepsze prac w trzech kategoriach:
uczniowie szkół podstawowych,
uczniowie szkół gimnazjalnych,
uczniowie szkół ponadgimnazjalnych.
Kryteria oceny:
Prace będą oceniane pod względem:
-
czytelność i komunikatywność dla odbiorcy,
-
estetyka pracy.
Każdy uczestnik konkursu otrzyma dyplom oraz nagrodę rzeczową za udział w konkursie.
Opiekunowie uczniów otrzymają dyplomy za przygotowanie uczniów do konkursu.
Wręczenie dyplomów oraz nagród rzeczowych nastąpi w dniu 24 października 2012 r.
w Zespole Szkół nr 6 w Rybniku w bibliotece szkolnej podczas spotkania integracyjnego.
Gośćmi będą autorki wierszy do których uczniowie wykonają prace plastyczne.
Patronat nad konkursem obejmie portal internetowy „Ślonskogodka” co podniesie walory konkursu, prace uczniów zostaną udostępnione na tym portalu.
Prace będą również wyeksponowane na wystawie w Pedagogicznej Bibliotece Wojewódzkiej
w Rybniku w okresie od 27 października do 24 października 2012 r.
Serdecznie zapraszamy do udziału w konkursie.
KŁAMSTWA I PRZEKRĘTY !
KŁAMSTWA I PRZEKRĘTY !
Brzydotą w tym Kraju, to kłamstwa i przekręty,
Tu oszukuje, a robi się święty.
I jak to wygląda, co świat powie na to?
Gdyby nie szwindle, to Kraj byłby bogaty.
Urwijmy w końcu łeb takiej Hydrze,
I napiszmy to na klepsydrze.
Oszustwa wszystkie, skończyły dni żywota,
Teraz będzie u nas prawość i uczciwa dla wszystkich robota.
I niech by kolesiostwo, u nas się wreszcie skończyło,
Wtedy by nam się wszystkim, naprawdę dobrze żyło.
I Ludzkość naszego Kraju, zaufanie wielkie do Władzy będzie miała,
A wtedy Ojczyzna nasza POLSKA, będzie wspaniała.
Hubert Mojżesz
TO MY ŚLOŃZOKI !
TO MY ŚLOŃZOKI !
Ślońzok na Ślońsku, dycki tu chce żyć.
Ale Samorzondość, Autonomijo i swoja godka Łon musi mieć.
Wtedy to Ślońzok jak ryba w wodzie,
Żyć bydzie godnie, no i w swobodzie.
Niy wlezie wtedy żodyn Mu w droga,
Tego chce Ślońzok i prosi ło to Boga.
Bo do rzondzoncych łutraciył wiara,
Ci tego niy chcom, to prowda staro.
My Łojcowizny niy łopuszczymy,
Przeca na Ślońsku, dycki żyć chcymy.
Bo tu krew Dziadow wsionkniynto w ziymia,
Dyć tu łod wiekow żyje Śloński plymie.
Zakamuflowanego tukej nic niy ma,
Tyn co to godo, to wielko ściyma.
My to Ślońzoki nojlepszy wiymy,
My sie tu rodziyli i tu łumżyć chcymy.
Hubert Mojżesz
Ło SPISIE POWSZECHNYM !
Ło SPISIE POWSZECHNYM !
Dzisiyj gańbować jo sie niy musza,
Że wymie siedzi ta „Ślońsko Dusza”
Bo po tym teraz, powszechnym spisie,
Śońzok jest dumny i tym chwoli sie,
Że tu na ziymi z Dziada-Pradziada,
Ślońskość wyznowo, po ślońsku godo.
Niby nas mo być osiymset dziewiyńć tysiyncy,
By spis był łuczciwy, było by nas milijon,
A możno i wiyncy.
Bo i we „SPISIE” łoszustwo było,
Niy wszystkich Ślońzokow sie policzyło.
My jednak dumni mogymy być s tego,
Że momy tela Narodu Ślońskigo.
Idżmy odważnie, s podniesionom głowom,
Przidzie czas, bydzie AUTONOMIJO, słowo wom dowom.
Hubert Mojżesz
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn kac_Latn kac_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn slk_Latn szl_Latn pol_Latn eus_Latn kac_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn bos_Latn sot_Latn scn_Latn scn_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn hun_Latn pol_Latn pol_Latn ltg_Latn pol_Latn pol_Latn ron_Latn pol_Latn ron_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn unk pol_Latn unk pol_Latn unk pol_Latn unk pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn unk pol_Latn unk pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn ltz_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ltz_Latn vec_Latn vec_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn ltz_Latn