Rółzczasu jedna pôra bóła zarôzki po żyniacce – dwa tydnie skorzij mieli wiesieli. Chop, po prôwdzie festelnie przôł swojij babeczce, ale prziszło mu smacysko, coby trefić sie ze swojimi starymi kamratami i deczko śniymi pobalandrować we jejich umiyłowanym szynku. Napocznół sie łoblykać do wyjńściô i gôdô opaternie do swojij babeczki:
– Wiysz ty moja roztomiyło, jô terôzki wylazuja, ale niydugo wróca nazôd.
– A kaj tyż to lejziesz, mój ty roztomiyły chopeczku? – spytała sie ta jego babeczka.
– Anó, miarkujesz, ida do szynku, moja ty świyrgołuszko.
– Kciôłbyś możno piwa, mój ty roztomiyły chopeczku? – spytała sie baba i podlazła ku kilszrankowi, łozewrziła dźwiyrze i pokôzała mu zamlóng, côłkô kolekcyjô 25 zortów piwa ze roztomajtych dziedzinów.
Chop sztopnół festelnie zdymbiôły i jedzinie, co poradziół ze sia w tym łoka mrziku wyszwargotać, to tela:
– Ja, ja, mój ty bómbónku słodziuśki… ale we naszym szynku…. nó wiysz, miarkujesz… te łoziómbióne zajdle…
Niy nastyknół jesce wszyjskigo wypedzieć, kiej jego babeczka mu przerwała:
– Kciôłbyś do piwa łoziómbiónô kufa? Niy ma problymu. Wyjyna ze jejich kilszranku srogachny, mocka wyziómbióny zajdel do piwa.
Ale chop, deczko blady już ze wrażyniô, niy dôwôł za wygranô:
– Nó ja, mój skarbyńku, ale we naszym szynku majóm take na isto szykowne, szmektne przidôwki, szpajzy… Niy byda tam dugo. Wróca naprôwdy wartko – łobiycuje chop.
– Môsz szkrabka, smacysko na jakiesik przidôwki ku piwie, mój ty misiôczku roztomiyły? – Baba łozewrziła dźwiyrze szrancka a tam nasztaplowane: słóne paluszki, łorzyszki, chipsy, parszczóne krzidełka, pokrónô szołdra, marinówane lisówki i szampiniôki i mocka jesce inkszych maszkytów.
– Ale, moja ty roztomiyło… we tym naszym szynku… wiysz… nó, miarkujesz… te wszyjske chopske łozprôwki, sklinanie, jak to miyndzy chopami…
– Kciôłbyś sklinaniô, mój ty dziubecku? Nó tóż słepej te twoje kurewskie piwsko ze tego jebanego łoziómbiónego zajdla i żrij te pierdolóne przidôwki! Jeżeś giździe terôzki żyniaty i nikaj łochyntolu kurwa niy pójńdziesz! Spokopiółeś to yntlich skurwysynie? Mój ty nôjmilyjszy!
Ida do szynku…
Rółzczasu jedna pôra bóła zarôzki po żyniacce – dwa tydnie skorzij mieli wiesieli. Chop, po prôwdzie festelnie przôł swojij babeczce, ale prziszło mu smacysko, coby trefić sie ze swojimi starymi kamratami i deczko śniymi pobalandrować we jejich umiyłowanym szynku. Napocznół sie łoblykać do wyjńściô i gôdô opaternie do swojij babeczki:
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn