I to tysz przōnie!
Ana i Zefek, krōtko posjyrowali
Beztōż tak richtig, to sie niy znali
Ana, romantycznōm bōła osobōm
Zefek, to leber i zajmowōł sie sobōm
Ana, „Rōmany” ciyngym czytała
Na miłosne wyznanie, terozki czekała
"Zefku, kiej przōnie ty mosz w gowie
To mi to powiydz, we fajnym słowie"
Zefek pomyśloł, podropoł sie w gowa
I sam czytejcie te jego słowa:
„Kochōm Cie - jak w zima ciepłe zoki
Kiej na dworze piździ, tyś moje spodnioki
Kochōm Cie, jak ślōnsko rolada
Jak na swaczyna, puding i szekulada
Przaja Ci, jak tustymu ze szpyrkōma
Krupnioki, żymloki co robi mi ōma
Ciyrpia Cie, ale niy pytej czymu
Bo ciyrpia tyż oplerki i zymft ku tymu”
Kiej Ana to usłyszała
To mu tak pedziała:
„Ty pierōński flampuchu
Myślisz yno, ło twojim brzuchu
Niy ciyrpia sfilcowane zoki
I twoje stargane spodnioki.
Łod stoła wstała, w paplok mu dała
I poszła szukać tego, ło kerym czytała.
Autor: Roman Labiak
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn nno_Latn szl_Latn szl_Latn min_Latn