Ulica Dubois we Gliwicach. Rychtujōm sam plac pod DTŚkã. Prawie terŏzki bulōm fabryka drutu, niyskorzij zbulōm tyż inksze stawiynia. Z nimi srogo chałpa przi Dubois 40, chałpa, kerōm dziynnie widzã umiyrać.
Jeszcze pŏrã tydni nazot miyszkali sam ludzie. Deptōm tyndy beztydziyń do roboty, tōż niykerych mało wiela żech znŏł. Wszyjscy poszli weg, kajś sie wykludzili, ani niy wiym, kedy i kaj. Kej ich brakło, napoczyna sie agōnijŏ.
Piyrw zamurowali dźwiyrza. Do niykerych ôknōw wciśli papyndekel. Zawarli chałpa choby truła. Ino truły schrŏniŏ sie ku ziymie, a chałpa ôstała stać.
I prziszli dran saprofagi.
Idã sie jedyn dziyń, dziwōm sie – niy ma jednyj cegōwki we murze, kaj bōły dźwiyrza. Idã nŏstympny dziyń – straciła sie cŏłkŏ raja. Chneda szło sie frajno wlyź do strzodka. Bōły sam wszyjske ôkna – niykere z gardinami. Terŏz ôstało ino pŏrã – szybōw a futrzinōw przeważnie już niy ma. Na placu stoł hasiŏk – terŏz sōm ino popolōne hasie a maras, kŏżdy dziyń wiynkszy.
I słyszã durś: zgrzipiōm targane deski, trzaskajōm ciepane harapucie, piere ô cosik brecha. I widzã srogi miechy ciepane bez ôkna, ładowane na poruściałe koloski abo targane na puklu. Rŏbota idzie cŏłki dziyń, żŏdyn sam niy wachuje. Co sie tukej pochŏ po nocach, ani niy chcã wiedzieć. Chałpa niy przinŏleży już do świata żywych…
Stawiynie kukŏ pustymi ôknami, rycy dziurami po dźwiyrzach. Stykło pŏrã tydni, możno dwa miysiōnce, coby zmiynić sie we ruina. Wejrzijcie sie na bild abo przijedźcie je ôboczyć. Rŏz dwa sam ônego niy bydzie.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn ltg_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn