– Halo?
– Thomas Persey?
– Ja, fto gŏdŏ?
– Pyjter Wessling to je wasz kamrat?
– Ja, ale fto gŏdŏ?
– Suchejcie mie, panie Persey. Dŏcie znać Pyjtrowi, coby niy szeł dzisiej do rŏboty. To je ważne! Nie dejcie mu zōnś do rŏboty!
– Ja, ino… ftożeście sōm?! Halo! Halo!
Thomas ôstoł z mobilkōm w rynce, krōtkich galotkach i laciach, w postrzodku swojij izby, w kerej leżały ino porozciepywane bety i moc żōłtego światła ze ulice. Bōło trzi sztwierci na szōstŏ, sztyry minuty skorzij zadzwōnioł weker, a zarŏz potym…
Thomas wejrzoł na telefōn, czy aby mu sie wszyjsko niy pozdało. Ale niy – stoło tam czŏrno na biołym: 05:43, połōnczynie, nōmera zastrzeżōnŏ. „Niy ma ani szōstej, katać byda terŏz dzwōnioł do Pyjtra?!”. Thomas ciepnył mŏbilka na deka i poszeł do ustympu.
No to jada z tym koksym! Dziynnie cosik napisać, a jak pōdzie, to i pokŏzać to tukej. Napoczynōm ôd krōtkij ôsprŏwki, kerej piyrszy kōnsek sam mŏcie. Jutro byda gŏdoł z kamratym, kery robioł w Nowym Jorku i wierza wiy, eli we u-banie fungujōm mobilki i ô kerej urzyndniki napoczynajōm rŏbota. Jak sie dowiym, to siedna i skōńcza „Jedynostygo”.
jav_Latn bug_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn