Ludu Moj Ludu
Nasze betlyjki, godne betlyjki – audio
WILIJO
WILIJO
Zbliżo sie Wilijo, już za łoknym stoji,
w kożdym pomiyszkaniu chojinka sie stroji.
Kapry już we wannie nerwowo szpluchtajóm,
widać, że swój rychły kóniec przeczuwajóm.
Wszyscy sie radujóm, Syn Boży sie rodzi,
a do mnie ta radość jakoś niy przichodzi.
Bez myśl przelatujóm wspómniynia młodości,
kiedy te świynta bóły połne radości.
Prawdziwo chojinka, z lasu prziniesióno,
papiórzanóm ketóm piyknie przistrojóno,
glaskugle w świetle świyczek sie miechtały,
a pod chojinkóm – gyszynki leżały.
Stół rozcióngnióny na łobie dwie stróny,
a jeszcze do niego stolik przistawióny,
coby pomieścić talyrzy dwanoście,
bo króm nos, na Wiliji byli jeszcze goście.
Ciotka i kuzyn, choć kaj indzij miyszkali,
dycki we Wilijo z nami wieczerzali.
Pamiyntóm, jak wiecerzo dycki sie cióngnyła.
Dyć nos, łod wieczerzy, bardzij ciekawiyła
chojinka i paczki, co pod nióm leżały
i nasze łoczy do nich przicióngały.
Nareszcie my zjedli, paciyrz porzykali,
spod talyrzy pijóndze drap powycióngali
i kożdy, za rajóm, broł spod choinki,
zapakowane w paketach gyszynki.
Jo dycki dostowoł lacie abo zoki,
a roz to nawet nowiutke spodnioki!
Do dziołchów były rozmajte manele,
kere potrzebujóm nostoletnie frele.
Taszyntuchy, co mjały ranty heklowane,
rynczniki, co rok na ałsztojer zbiyrane,
a nikej, kosztym wielgego wydatku,
nelónowe pończochy, ze sztrichym na zadku!
Potym maszkytami i kyjksami ze szpyrki,
łobjodali my sie do samyj pastyrki.
Jak już po wieczerzy bóło posprzóntane,
przi chojince bóły kolyndy śpjywane.
Potym ciotka Mikla, ta, co kota miała,
nóm, dzieciom, to samo zowdy łosprowiała,
że kot we wilijo,cołkim ludzkim głosym,
mrałczy coś po cichu, pod swym kocim nosym!.
Przeca wszyscy ludzie ta prowda znajóm,
że w Wilijo zwierzynta po ludzku godajóm.
Jak my potym w chlywiku koza łodbywali,
to my przed chlywikym uszy szpicowali,
eli koza po ludzku nóm niy nawciepuje,
że i tyn nasz futer niy bardzo smakuje.
Trza prziznać, że niyroz nóm sie rozbeczała,
dyć po ludzku słowa złego niy pedziała.
Take to wspómniynia dzisioj mie nachodzóm,
kej dzieci z wnukami jakoś niy przichodzóm.
Dyć przidóm jutro, opłatkym sie dzielić
i wszyscy, dokupy bydóm sie weselić,
że sie narodziół Pón Jezus tyj nocy,
i nos wyretowoł ze djosieckij mocy.
Autor:B.Śmigała
OBLATEK
OBLATEK
♥
Bioły lekutki
Chlybiczek anielski
Kej sie nim dzielisz
Zdowosz sie wielgi
♥
Tela mo siyły
We swoji kruchtości
Łomiesz go z bliźnim
Tōż serce w miyłości
♥
Żole , utropa
Idōm do ciynia
Zbliżo sie dziyń wielki
Dziyń Bożego Narodzynia!
♥
Jo wasza kamratka
Oblatkym sie dziela
We tym chlybiczku
Na lepsze nadzieja!
♥
autor
Barbara Politaj
Wesołych Świont-opłatek,życzynia
Opłatek
Kolędy : When A Child is Born, With Bells On, Jingle Bells
Bożym Narodzeniem,
Pachnie już choinką,
Świątecznym jedzeniem.
Siądźmy wraz do stołów
Ciepło i rodzinnie…
Odświętnie, w zadumie,
Słowem… Wigilijnie!
Dzielmy się opłatkiem,
Uśmiechem, darami,
I poczujmy w sercach:
Nie jesteśmy sami!
Niech magia Wigilii,
W to Święto Rodzinne
Uczyni dni przyszłe,
Jakie być powinne.
Niech radość zagości
W sercach na dnie wiele,
Niechaj dni powszednie,
Przemieni w niedziele!
Niech tylko takie Święta będą dla Was
W noc wigilijnom
W noc wigilijną
Jest taki dzień nie podobny do innego.
Jest taka jedna noc co raduje każdego.
W noc wigilijną w blasku świec.
Melodia kolęd płynie w mroku.
Choinka lampkami wesoło migocze.
Oświetlając matki, łzami zroszone oczy.
Na dworze dzwony dzwonią radośnie.
Śniegiem sypie zima za oknem.
Matki myśli wspomnieniami płyną .
Kiedy był domowników pełny dom.
Dziś daleko od domu rodzinnego przebywają.
I Wigilię ze swoimi rodzinami przeżywają.
Chociaż los rzucił ich daleko stąd.
W sercu jej zawsze byli i są.
W myślach dzisiaj z nimi jest.
I z głębi serca im śle kolędę.
Jest taka jedna noc, do innej nie podobna.
Jedna cudowna co rozpoczyna święta.
Bo ta noc łączy wszystkich ludzi.
Bo w taką noc, Bóg się rodzi.
Maria Kostrzewa
W lichej szopie
W lichej szopie
W lichej szopie przy bydlyntach ,
dzieciontko tuli matka śwjynto
Dokoła i chłod i noc ciymno
i gwiazda co ośwjytlo rodzina śwjynto.
Zawiniynte w pieluszki dzieciontko śpi cichutko,
Jozef śwjynty czuwoi siedzi przy nich blisko.
Bydlontka na kolanach cud ten oglondajom,
i narodzone dzieciontko oddechym ogrzywajom.
Dziecionteczko śpi i cicho kwili,
kej do szopy przyszli pastuszkowie po chwili.
Anioł im powiedzioł wielko ta nowina
że Maryja w szopie urodziyła syna.
Na tako nowina pszylecieli wszyscy,
Mali i ci wielcy dary mu psziniyśli.
Za pastuszkami , najmnyjszy z nich gnoł
Ale żodnych darow bjydoczek nimjoł.
Jak se mo pokłonić małymu dzieciontku,
zaczon płakac i siod za wrotami w kontku.
Ale ta śwjynta noc pełno cudów była,
bo kaj mu spadła płaczka ,roslinka urosła i zakwitła.
Pszestoł zaroz płakać, kwiotkow biołych natargoł,
i zaros malutkymu dzieciontku pjykny darek doł
A daleko w świecie, trzy króle o dzieciontku sie dowiedzieli
By se mu pokłonić w droga zaroz wyruszyli.
Za mjastym w lichej szopie przy bydlyntach,
narodzone dzieciontko tuli matka śwjynto.
Kładzie go we żłobku na woniawym sianie,
i cichutko szepcze., Panie niech sie wola twoja stanie.
Bo ta śwjynto noc pełno cudów dokoła była,
i cudem była gwiazda kero wszystkich do szopy pszikludziyła.
Maria Kostrzewa
Świonteczno noc
Świonteczno noc
Przikryto biołym puchym śniega
po ciynżkim dniu ziymia zasnyła,
na ciymnym niebie kajś śród gwiozdek
ta Betlejymsko zaświyciła.
W koncie chojinka światłym mrugo,
skrzipi i trzeszczy mroz na dworze,
świonteczno noc radościom blysko,
Bydź pochwalony malućki Boże.
Znikły kajś utropy i bole,
topiom sie serca jak lod twarde,
to miłoś przeca jich złonczyła
złonczyła serca dusze harde.
Mocką łask bożych łobdzielone,
już myślom ło szczynśliwszym świecie,
kaj miłoś wziyna swoj poczontek
kaj prziszło na świat Boże Dziecie.
Dla Wszystkich domownikow SG niy yno życzynia wszystkigo dobrego
Niech cud Wilijnej nocy sprawi że nasze serca bydom kolybkom
w kerej zmiyszko na dycki ta malućko Bożo dziecina Niech do światu
pokój a nom i naszym familijom prziniesie zgoda miłoś i dostatek
Niech przi świontecznym stole nie zabraknie chleba i miejsca dlo spóźnionego
gościa. A tyn rok kiery idzie bydzie dlo kożdego lepszy niż łoński i prziniesie
nom yno to co dobre
Renia Sobik
szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pap_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn ces_Latn unk vec_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn unk szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn unk bug_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn unk min_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn unk ast_Latn zho_Hans pol_Latn pol_Latn eng_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn tgl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn vec_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn slk_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn taq_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn luo_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn slk_Latn