We nôjkóniyczniyjszych cufalach, we cufalach bez wyszciô szukómy lecy jakigo bretlika, dyla choby bali i zgnitego.
Telewizyjô, cajtóngi alarmiyrujóm, iże półowa biydnygo świata głóduje, umiyrô z głodu a zaczym drugô półowa domôwiô sie, kôżdydziyń corozki wiyncyj ło tym, jakim knifym uświyrknie, pójńdzie pod sosiynki ino beztóż, iże cosik tam wećkała. Łodwołóm sie sam do jedzinego, blank ci już terôzki ajnfachowygo przikłôdu – wywołanyj normy: „piyńć razy kôżdydziyń ćkać òbsty i gymizy dlô twojigo zdrowiô!” Boczycie to jesce ? Miôł to być istny knif na to cobychmy byli szlang i wiótke kroczali, cióngli ku pojedzónyj prziszłości. Cosik mi sie jednakowóż zdô, móm taki jakisik anóng, iże chnetki to wszyjsko doimyntnie łodwołajóm. I zmiarkujymy ino tela, co to wszyjsko bółto szajsniyńcie sie, bół to – jak pedziôł kiejsik Nicolas Sarkozy – „błąd komunikacyjny”. Styknie co kuknymy ino do pôruch cajtóngów ze łostatnich tydni. Dyć tóż jedyn „dietyk” łocyniô, co piyńć razy kôżdydziyń to ciyngiym za łycko. Inkszy juzaś dowo pouczki, łostrzygô, co kiej idzie ło łowoce, to tego jes zatela. Sroge dziynki za takô dobrô i światłô dorada.
A mie poniykedy jes festelnie żôl starych, dobrych dôwnych czasów. Na tyn przimier szczysnych lôt naszyj młódości, kiej ci to wypraskła na fest epidymijô „szalonych krów”. Côłki syzón warijactwa, fółglowaniô i gowiydnikowygo, zwiyrzyncygo strachu w ślypiach. A wszyjsko to skuli jedzinego, ciyniuśkigo befsztika. Szło łodciepnóńć jedne jôdło a festnie sie puścić, eźli idzie ło côłki rest. Dzisiôj ani ło tym niy medikujcie! Wszyjskie wurszty ze zawartym driny tustym, to przeca istnô rzyź i masaker, towôry z łobiyli doprawióne takóm ilościóm soli, tóż to przeca hruza i sumeryjô, maszkyty sóm, jak wszyjskie przeca wiydzóm, połne cukru, nabiôł, nó ja, tyż niy wyrôbiô sie ze mlyka, tyj ci łowiynziny trza zakôzać a fiszów lepszij sie chrónić. Eźli by byli łowióne łóne we rzyce, to po tym cego sie tam nażarli, pewnikiym sóm festelnie zagidzóne.
Niy łostowo nóm nic inkszego, jak łozpuścić deczko łodchudzónygo „prozacu” we bulijónie ze gymizy „bio” i zdziyrać łodwôpnióne zymbiska na skrówku suchego chleba. Mógłoby sie przecamć wydować, co akuratnie chlyb nasz powszydni jes już łostatniym jôdłym, kiere niy wpisuje sie ciyngiym na tyn „festiwal” fylmów grózy. Aście sie tu możno szajsli. Fyjler! Toć, myślymy dzisiôj, co chlyb jes dobry. Ale już same to jes nôjlepszyjszym gróntym, iże wczas, chnedki usłyszymy, co nałopach – jes ci na isto festelnie łoszkliwy. Idzie ale pedzieć, co to mô swoji dobre zajty. Suchanie tych dijetetyków łodbiyro nóm pypeć i spust tak skutnie, iże wszyjskie bydymy mógli chnet sie łodchudzić.
Ściepnóńć z basiska? A cóż tyż to za kóncepcyjô? Bali ło tym niy miarkujcie! Jedyn istny psychiater spłodziół razinku côłko ksiónżka ło tym, jak gyferlich mogóm być jakiesik niydobory, ku mału czegoś. Te jejigo szykowne dziyło mianuje sie „Spożywajcie w pokoju!”. Ha, ha kiejby to jesce bóło terôzki możebne …
I beztóż to i jô uzdôł łobrać se rzôdkie, blank inksze rozposanie. Coby do imyntu ło tym wszyjskim przepómnieć … ganc ajnfach słepia. Proszã, coby mie gynał wymiarkować, poszkopić. Niy myśla sam łofestelnie tyngich trónkach (boja sie ło mój chyrtóń) ani tyż wyśmiynitych win. Słepia durch i jednym ciyngiym ino woda, wszyjsko jedno jakô, bele woda, w tym tyż i kranówa. Powiydzali mie do tego folgi łobadowaniô, ftóre byli wydane bez zocne Amerikańskie Towarzystwo Nefrologiczne. Łoznojmiô łóne na zicher tak: „Słepanie wody bez côłki dziyń nic niy dô, niy zdô sie blank na nic”. I jesce dodôwo, iże „… niy jes to tyż szkłódliwe …”.
Nó, yntlich mómy cosik, co na nic niy pómogô ale tyż niy nawyrzóndzô. Nó, i to ci jes dziepiyro pôłnia szczyńściô, prôwda ???
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn