„Jako je prowda?”
Lazaryt Bonifratrōw w Bogucicach to bōła jedna z tych chaupōw na Ślōnsku, ô kerych gyszichcie tyż szło by godać i godać… Kożdy, fto zno Katowice, a na zicher kożdy z Zowodzio i Bogucic zno ta chaupa z czerwonyj cegły wele eki Markiefki i Katowickij. Markiefka to bōł farorz z parafie ôd świyntego Szczepana, kery w dziewiytnostym storoczu fest dowōł pozōr, coby Ślōnzokom dobrze sie żyło i coby gorzoły mocka niy słepali. Tyn Markiefka, po kerym miano erbła cōłko ta cesta, ciyngiym starōł sie, co tukej w Bogucicach niy bōło lazarytu do hajerōw, kerych niy stykać, coby iść do dochtora na priwat. I yntlich taki lazaryt sam postawili, w tysiōnc ôziymset siedymdziesiōntym czwortym.
Richat „Sznupok” Poliwoda mocka czytōł ô tym lazarycie, ino że terozki, jak sam przijechōł, to gyszichta Ślōnska to bōła ôstatnio rzecz, ô keryj myślōł. Gibko wyloz z taksy i popylōł ku lazarytowi. Wele dźwiyrzy ôboczył stoć kōmisorza Hanusika. Policaj kurzył cygareta.
– Godejcie, co z niōm? Kaj jom znojda? – Sznupok dychōł tak ciynżko, choby cōłko droga ze Świerklańca leciōł piechty.
– Dochtory padajom, że niy trzeba sie starać, nic jij niy bydzie – uholkōł go trocha Hanusik – Fest sie wylynkała, kej ftoś jij wloz do chaupy. Na zicher już przōdzij bōła wylynkano, skiż tych naszych godek, a terozki szpana ôkozała sie za srogo…
– Moga do nij iść? Na kerym sztoku leży? – spytōł sie Poliwoda.
– Dochtory kozali mi wom przekozać, co byście niy byli takie nogłe i poczkali trocha. Za chwila bydziecie mogli do nij iść, terozki muszōm roztomajte badania zrobić – tuplikowōł policaj.
– Ja, mocie recht… Poczkom tukej z wami… Niy śmia być taki nogły… Borgniecie mi cygarety?
Hanusik dōł mu cygareta, a Richat zapolił rynkami, kere trzynsły mu sie choby galert.
– Suchejcie… – zagodōł yntlich do policaja – Jo tak sztaunowōł… Wiycie, ô tyj Blance de Paiva… Aż mi sie śmioć zachciało, że my ku takij balakwestrze prziszli. Katać by richtich duch markizy pozbijōł tych sztyrech starzikōw, a terozki prziszōł napasztować mojij muter. To je blank gupota, pra? Jak godocie?
Hanusik stōł i filowōł ku kościołowi na ece.
– Jo je ôstatni chop na Ślōnsku, kery bydzie wom godoł, co je gupota, a co niy. Za dużo żech widziōł, co by wiedzieć, że tukej sie ftedy ôwdy wyrobiajōm rzeczy, kerych za pieron niy do sie na rozum wyerklerować. Nale wierza, że terozki to niyduch markizy łazi i pocho.
– Ja? Jo tyż tak godom! – dychnōł sie Sznupok.
– Roz: poru sōmsiodōw ôd waszyj muter godało, co widzieli jakigoś chopa wyłazić z chaupy. Myśla, co to ôn jōm napasztowōł. Dwa: cosik mi tukej niy sztimuje. Nawet jakby my pedzieli, że duch Blanki de Paivy miōł skuli czego nerwować sie na waszego fatra i jego kamratōw, to do waszyj matki nic niy miōł, pra?
– Hmm… Tak po prowdzie, to mōj fater i jego kamraty tyż psinco napochali, co by mogło Blanki znerwować…. – sztaunowōł durś Poliwoda. Szło sie pomiarkować, co teoryjo ô duchu ciyngiym siedziała mu w gowie – Jakby my już mieli iść w ta strona, to ôna raczyj mści sie na familji, bo przeca to fatry ôd tych umrzikōw zbulili jij tyn zomek…
– Ja, nale wasza muter przeca żodno familjo ôd waszego oupy niy bōła, tela ino, że sie wydała za fatra waszego… – tuplikowōł Hanusik, kej ôroz sztopnōł – Sznupok, a ôna, wasza matka, to skōnd tak naprowdy znała tych umrzikōw? Ino skiż tego, co ône byli kamraty ôd jeji chopa?
– Poczkejcie, niech jo sie ino spomna… – sztaunowōł chwila Poliwoda – Aaa, jużech sie spomniōł! Stanik Pluta, Pyjter Musioł i Zefel Sojka sztudiyrowali wroz z mojōm muter chymijo na Uniwersytecie Ślōnskim! Przeca to wtynczos ôna piyrszy roz trefiła sie z mojim fatrem i zaczli zolycić. Ja, to bōło tak: Pluta, Musioł i Sojka znali mojigo fatra ôd bajtla, bo ich ôjce wroz działali we partyji. Kej już bōli majerantne to mōj fater poszli sztudiyrować historyjo, a tamtych trzech napoczło sztudiyrowaniy chymii. Tam trefili sie z mojōm muter i, wiycie, jak to miyndzy sztudyntami, na kerymś jublu, wierza, że u Pyjtra Musioła, moja mamulka trefili mojigo fatra. Co to bōło za wielgie przoniy…
– Godocie, że wasza muter sztudiyrowali z nimi wroz chymijo na Uniwersytecie Ślōnskim?
– Ja, ja! Skiż tego idzie pedzieć, że Zefel Sojka, Stanik Pluta i Pyjter Musioł to bōły jednako kamraty mojigo fatra – ôd bajtla, jak i ôd mojij muter – ze sztudynckich czasōw. Niy roz ône prziłazili do nos poszpilać w szkata z mojimi ôjcami…
– Richat Poliwoda? – glacaty i puklaty dochtōr w brylach wyloz z lazarytu i prziszōł ku ôbu chopom.
– Ja? To jo – pedziōł Sznupok i gibko wyciep cygareta do hasioka, kerego miōł stoć wele sia.
– Wasza muter już je monter. Na szczynście, to niy bōł hercszlag. Jak chcecie z niōm pogodać, to mogecie, ino jij za fest niy szterujcie. A co do wos, panie policaj…
– To je mōj kamrat, wierza, że moja mamulka tyż go rada ôboczy – wytuplikowōł Richat Sznupok Poliwoda i kiwnōł gowōm na Achima, co by tyn poszōł z nim rajn.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn