Godka Klachuli, 20.09.1920
Wachtyrz prezyntuje ślōnske artykuły ze starych cajtōngōw przepisane do alfabetu ślabikŏrzowego. Trzeba je rozumieć we kōntekście historycznym i niy przedstawiajōm ône ôpiniji ôd redakcyje.
Moji Złoci!
Tak mi wesoło i robota tak sama ôd rynki mi idzie, że ani sie spostrzega i juz mōm wszystko porobiōno. A wiecie cymu mi tak teraz dobrze jest na sumiyniu i lżej na sercu? Że juz tych zielōnych żob z tymi śramami na pysku nie widza i ze ci zrobiōni niymcy (co polsko matka cyckali) trocha spokornieli. Synek moj padoł: Mamulko! kebyście widzieli, jak my do jednego takego judasa prziśli, coby ôddoł lewolwer, to ôd strachu (choćmy jyno kryki mieli) zaroz popuścił do galot; i drzoł jak ôsika a przisiōngoł, iże ôn tyz jest rodzōny polok, jyno nie mioł roboty, tōz go miymcy najynli do agitacyje. I cōz my z takym ôgłupiōnym jandrōm mieli robić? Wziyni my mu brōń i pośli, bo tyz już zacło śmierdzieć w izbie a na te przisiyngi i ślimdranie my juz nie mogli słuchać.
Jak mi to synek padoł, toch se pōmyślała jak tyn sōm „miymiec” (abo Bōg go tam wie co ôn jest) łaził po wsi i wrzescoł „Ueberalles” tak, ze wszystke psy mu pōmogały bo juz było nieskoro w nocy. Ale wtedy mioł ôparcie na tych zielōnych i jakby mu był wto co powiedzioł, to zaroz połny autōmobil żob przijechało go brōnić. Jak majōm ôpiekunōw z gwerami i grantami, ô majōm pyski jak wrota, ale jak sōm sami to choć lewolwer mo w rynce, to mu ôdwaga ucieknie do galot. Dość sie juz tych cudzych smykōw ze wsi wyniosło i zaroz jest wesoło i zgoda miyndzy ludzmi.
Synkōm mojim ech w niedziela upiekła kołoca do kawy, a na ôbiod ech im narobiła karminadli, bo je chłopcy bardzo radzi jedzōm. Kej świynto tōz świynto, a jak kto tak wymiato śmieci i tak wachuje wsi jak moji chłopcy, tyn se zasłużył nic ino na kołoc z posypkōm i na dobry ôbiod, ale nawet na ôrder. To tez chłopcy aze sie ôblizowali po ôbiedzie, i jak wypieli po lagerce i zakużyli potym po cygarecie, to mi dopiero ôpowiadali ô tej „strasnej” ôdwadze miymcōw.
Mnie aze kolki źgały ôd śmiechu, a mōj Pietrek to sie przi fajfce aze zakrztusił. Jo jyno padōm: teraz my sie trzimej tak, jak my sōm, tych głupich a ôbałamōncōnych trzeba jesce trocha ôświecić, a potym jak przijdzie plebiscyt, to dopiero bydzie wielke świynto i wesele, bo my tych pora miymcōw to kartkami polskymi zaciepiymy. Bydzie tez kupa smrodu, bo jeżli juz teraz niektōrzi ôd strachu popuscali, to potym ci pyskaci szwobi a nojbardziej te polske judase ôd strachu i ôd złości za reśpechtym „laks…” (chciałach pedzieć „lotacki”) dostanōm.
Padała mi tez chmosia, co przisła w niedziela na wysiady, ze tam u nich jedyn wielki miymiec, taki basok co mo polske nazwisko i co zawsze przijezdzoł ôzarty z miasta na brycce, do ktōrej zawsze narzigoł, i jak jechoł bez wieś ôtwieroł swōj ześlimtany i zerzigany pysk i wrzescoł „Ich bin ein Preusse” (w co mu tez wszyscy, co go widzieli wierzyli), jak przisło do niego dwōch chłopcōw z krykami po brōń, to bez ôkno uciekł i do terazka jesce nazod nie przisoł, a jego baba mu śniodanie, ôbiod i swacyna kajś do miasta nosi.
Bardzoch jest ciekawo jake mi tez nowiny prziniesōm moje kamratki z inkszych wsi, bo tam tez wszyńdzie wymiatali. Takoch, wōm padōm ludkowie, jest teraz zdrowo i wesoło, że wōm tego ôpedzieć ani nie moga. A przedtym to mnie zawsze coś truło i zawsze miałach jakiś jankōr, jak ech patrzała na tych cudzych gizdōw, co sie tu u nos ôspościerali choćby we swojym. Jesce kaj niekaj taki strup łazi, ale jak idzie drōgōm, to sie ôglōndo jak złodziej na wszystke strōny. No, ale pōno i ci juz tez kufry i koszyki pakujōm bo im teraz bardzo u nos ciasno. Jo wōm padōm: my tu bydymy mieli świynty spokōj i zgoda, jyno sie musimy wszystkich tych cudzych smykōw pozbyć, a na judasōw wcale nie patrzeć jyno sie z daleka wypluć, coby wiedzieli ize nie sōm ani wort, ze ich ta nasza świynto ziymia nosi. Kara na nich sama ôd siebie przijdzie po plebiscycie.
Tōz do widzynio!
Roźla Pyscycka.
szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn