WILIJO
Zbliżo sie Wilijo, już za łoknym stoji,
w kożdym pomiyszkaniu chojinka sie stroji.
Kapry już we wannie nerwowo szpluchtajóm,
widać, że swój rychły kóniec przeczuwajóm.
Ludzie sie radujóm, Syn Boży sie rodzi,
a mie to jakosik niywiela łopodzi.
Wrocóm sie myślami w te lata modości,
wspóminóm te świynta, tak połne radości…
Świyżo jedliczka, z lasu prziniesióno,
papiórzanóm ketóm piyknie łozdobióno.
Glaskugle w świetle świyczek sie miechtały,
a pod chojinkóm – gyszynki leżały!
Stół rozcióngnióny na łobie dwie stróny,
a jeszcze do niego stolik przistawióny,
coby pomieścić talyrzy dwanoście,
bo na Wiliji dycki byli goście!
Ciotka i kuzyn, choć kaj indzij miyszkali,
dycki we Wilijo z nami wiecerzali.
Wiecerzo sie cióngła jak w łoleju flaczki,
a nos, bajtli, przecaś rajcowały paczki,
kere tam na kupie pod chojinkóm leżały
i sztyjc nasze łoczy do sia przicióngały!
Nareszcie my zjedli, paciyrz porzykali,
to, co pod talyrzym, drap powycióngali
i kożdy, za rajóm, broł spod chojinki,
zapakowane w paketach gyszynki!
Jo dycki dostowoł lacie abo zoki,
nikej tyż rube, z bałmwole spodnioki!
Do dziołchów były rozmajte manele,
kere potrzebujóm nostoletnie frele:
taszyntuchy, co miały ranty heklowane,
rynczniki, co rok na ałsztojer zbiyrane,
a nikej, kosztym wielgigo wydatku,
nelónowe pończochy, ze sztrichym na zadku!
Potym maszkytami i kyjksami ze szpyrki,
łobjodali my sie do samyj pastyrki.
Jak już po wiecerzy było poskludzane,
przi chojince bóły kolyndy śpiywane.
Potym ciotka Mikla, ta, co kota miała,
nóm, bajtlóm, to samo zowdy łosprowiała,
że kot we wilijo, cołkim ludzkim głosym,
mrónczy coś po cichu, pod swym kocim nosym!
Ta prowda przeca wszyscy ludzie znajóm
- w Wilijo zwierzynta po ludzku godajóm!
Jak my potym w chlywie koza łodbywali,
to my przed chlywikym uszy szpicowali,
eli koza po ludzku nóm niy nawciepuje,
że i tyn nasz futer niy bardzo pasuje!
Trza prziznać – niyroz do beku sie dała,
ale po ludzku sie niy łodezwała!
Tela nóm łostało–życie wspómniyniami…
Jakoś dugo dzieci niy widać z wnukami?!
Adyć przecaś przidóm,opłatkym sie dzielić,
tóż i mie pewnikym zrobi sie weseli?
Przeca sie narodziół Pón Jezus tyj nocy,
i nos wyretowoł ze djosieckij mocy.
Autor:B.Śmigała
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn slk_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn