Czasami mie coś tak chyci i choby mie potym miało być gańba, to wynajduja roztomaite ciekawostki. Dzisiok ło tym, jak Fredik Merkutny i Monseratka Kabaliczka z Piekor Ślonskich napisali fajno a hertzklekotno przyśpiewka – tak ona wyglondała w pierwszyj wersji. Posłuchejcie i poczytejcie pod plajerym.
Kiedy jakieś chachary wyrwały czorne serce Ziemi,
Poczułżech sie, jakby mie zacisło na dole –
Jakbych leżoł po sagu i taploł sie we krwi.
A jak widza, że ciskosz we mie srogim wzrokiem,
To myśla; dziołszka, fto niby mo mi wierzyć,
Fto mnie usłyszy i sie za mnom wstowi?
Jak mom dalyj iść,
Kożdego dnia?
Fto mi do moc?
Kaj mom sie schować?
Kaj sie moga zicnońć bez pytanio?
Na tym świecie, co puchnie od markotności –
Jak mom zapomnieć te rzecy,
Co my je śnili razym?
Fto je kaj ciepnół i tak, coby ich nikt nie znod?
Jak jo mom niby iść furt?
Czasami sie ciepia po ćmoku
Choby ślepy w ojgenklapach
Ludziska mie straszom jak beboki
Aże bych sie kaj ino sronioł.
Jezderkusie, fto mie przikludzi do sia?
Ponbócku, byś sie zlitowoł…
szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn