Jes tyż jesce jedna, inkszô gyszichta. Przecamć kôżdy słyszôł ło tym dioseckim drachu, smoku wawylskim, pra? Krakusy to ździebko przemachlowali, ale tak prôwdóm i na isto to bóło tak:
Miyszkôł ci tyn drach (tak go mianowali Ślónzôki) we telij srogij dziurze pod tym Wawelym i łón durch ino kciôł, coby go festelnie futrować. A to spaśnym kormikym, a to ze tuzinym fetownych kurziców (to na śniôdanie), a to jakigosik capa lebo łowiycka gryfnô na wieczerzô. I tak to sie kulało bez kielanôście lôt. Łorôz tymu drachowi łodmiyniyło sie smacysko i – jak to na wiesna – zakciało mu sie jakisik gryfnyj, wizgyrnyj, i niy blank chudyj baby, nôjlepszij kiejby to bóła jesce frela a ku tymu jóngfera. Stropiyli sie moc krakowskie rajce i dôwej fest dyszkutiyrować, wadzić sie i jamrować, kierô by tam baba tymu smokowi podciepnóńć. Jedyn gôdô tak, drugi inakszij, trzeci kciôłby sie pozbyć wrółz swojij staryj-heksy, nó, i take tam mecyje. A tyn łoszkliwy drach niy poradziół sie doczkać i ciepnół tym krakowskim rajcom (a hapich ci łóne byli) gryfnego kupfrowygo grajcara, abo jakigosik inkszego talara. Te dziepiyro zrobiyli haja, zaczli sie tyrpać, chatrusić. Dwiuch łapło tyn klepok i tak ci go dzierżyli, iże napoczli cióngnóńć kôżdy ku sia, iże – tak godajóm te, co to widzieli na swoji ślypia – łozcióngli tego miedziôka do siela, aże śniego wylazła gryfnô nulka miedziannygo dróta.
Ło tym wszyjskim usłyszôł nasz ślónski Hanys, kiery sam u nôs we Starym Chorzowie na kosmalowych sublach, rybniokach ze utopcami wyrôbiôł, bo do szuli miôł fest pod górka, a ino miôł ci łón we łebie rôd cosik zgłobić, cosik ci kómuś na łostuda lebo dlo śmiychu zbajstlować. A, iże jego siostra wadała ci sie za Krakowiôka, za gorola (baby zawdy byli łoszkliwe i za betkami polejźli by na kraj świata), tóż sie borok tropiół i starôł, coby tyj jego baby tak blank bez cufal tymu drachowi niy dali do żarciô, niy podciepli do tyj dziury.
Uradziół bół ze jednym takim utoplecym, wasermónym we cerwiónym ancużku i cerwiónyj magiyrce, kierego „Plinta” mianowali, iże chycóm telô srogô i moc wypasióno ciga, takô, coby wielgachne cycki miała, wywnótrzóm, wysnożóm jóm, a niyskorzij – coby sie tyn drach niy skapnół – nafolujóm jóm bele cym i wciepnóm mu do tyj dupnyj, podwawelskij smokowyj dukli. I na isto musiała to być ciga a niy barón, bo barón niy jes na kobiyta podany. Żôdnô, nôjgorszô bali heksa niy jes przeca tako szkuciatô, łobrośnióno nikiej barón, prôwda?
Jak wypokopiyli, wysztudiyrowali tak i Hanysek to zmachlowôł. Wyfechtowôł łod Erwina Cofałki szykownô, wyżartô ciga, blóndina (musiôł tyż dôwać pozór coby niy bóła łaciatô i krasiatô), zaszlachtowali ci jóm, nafolowali wónglym i inkszymi roztomajtymi barzołami. Żôdnyn tam szwefelym – jak to gorole sztyjc tuplikujóm – ino bergami wónglo. Co jô Wóm tam byda eklerowôł: fto widziôł jak sie ze koksów na Kościuszce, we Königshütte (mô sie rozumieć – dôwnij) smyndzióło, jak capióło, jak sie suło ze tych kómór do kolybów (we nocy, to aże do Siymianowic blyndowało) – to poradzi spokopić, co to jes za miksturyjô. Heftnół, zasztopowôł basisko tyj cigi szpagatym i tak tymi cyckóma do przodku (coby sie tyn drach niy spokopiół, iże to niy dziołcha), podciep ci jóm tymu smokowi. Drach, jak to drach, łod tych côłkich smrodów, smyndów, kiere mu ze pychola wylatywali blank ci łoślepnół i gynał ci tyj cofałkowyj cigi, festnie przemachlowanyj na baba, niy ujzdrzôł, nó, ino… wymacôł. Wymacôł, ździebko pochatrusiół i na łostatek zeżar. Kiej zeżar, to tak ci mu napoczło goreć we garle i we basisku wyrobiać, choby po jakimsik „laksigynie”, i w te pyndy podyrdôł nad Wisła, coby sie nasłepać wody. Koksiôrze wiedzóm gynał, co sie niyskorzij wyrôbiô, kiej na wrzawy koks, łozpôlóny do czerwóniości naszpultô sie woda?
A Hanysek ze drugigo rantu Wisły kukôł, gawcół sie, a na fajramt zawrzesknół do tego dracha, do tego smoka:
– A dzisz go! Môsz giździe nasz ślónski prima aprilis!!!
Krakowski drach i Prima Aprilis…
Jes tyż jesce jedna, inkszô gyszichta. Przecamć kôżdy słyszôł ło tym dioseckim drachu, smoku wawylskim, pra? Krakusy to ździebko przemachlowali, ale tak prôwdóm i na isto to bóło tak:
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn vec_Latn szl_Latn