Mój kolega niy móg dzisioj kopać, bo go kciuk boloł i poszoł do dóm. Kopia tak som ze dwie godziny i wroz słysa, ize idzie kóń. Niy łoglondom się ino słychać jako trzasko kopytóma po sztangach. Prziszoł fórt wele mie, aż na koniec glajzu. Postoł chwila, łobróciył się i polecioł nazod. Za jakie 5 minut leci drugi roz. Teroz mie już strach zebroł. Niy łoglondóm się jesce, ino pociyrz rzykom, a kopia coroz bardzi. Kóń zaś przilecioł, postoł i uciyk nazod. Polecioł aż na koniec sztreki. Zaś się łobróciył i leci trzeci roz. Jo rzykom pociyrz dali, kopia aż się leje zy mie, a ze strachu, to jużech jest cały struchlały.
Jak przilecioł trzeci roz, toch pociep kilof, wzión karbidka i uciekóm wiela ino wykopać umia. Poszołech do kolegów, co robiyli na drugi sztrece i tam przesiedziołech do rana. Niy wiym, jeśli to był kóń, abo co inksze, boch niy mioł odwagi się łobrócić.
[„Zarania Śląskie” R. 1932 z. 2, s. 12; Ligęza J.: Podania górnicze z Górnego Śląska, Bytom 1972, s. 114-115]
szl_Latn szl_Latn szl_Latn