Wostašecy
Wostašecy (němsce Irgersdorf) su hornjołužiska wjes, kotraž słuša z lěta 1936 k Wjelećinej.
Wostašecy su jedna z najwyše ležacych wsow Budyskeho wokrjesa a namakaja so trochu wotležane nad Wjelećinom w dólčku mjez horami Čertowa klětka (463 m) na sewjeru, Mnišonc (447 m) na sewjerowuchodźe a Pichow (499 m) na zapadźe. Přez wjes wjedźe statna dróha z Wjelećina do Huski. We Wostašanskim dole wužórli so rěčka Butřanka, kotraž přeběži Wjelećin a Bójswecy a so w Rozwodecach do Sprjewje wuliwa.
Wjeska naspomni so k prěnjemu razej w lěće 1420 jako Ergirstorf a je so prawdźepodobnje w nadawku Wjelečanskeho ryćerkubła wot serbskich ratarjow jako wudwor na horje załožiła. Nanajpozdźišo wot lěta 1493 mějachu Wjelečenjo ležownostne knjejstwo we wjesce. Dla podobneho mjena a dokelž bydleše Wjelečanski hońtwjer najskerje tež we Wostašecach, je so wjeska hdys a hdys tež jako Jegers- abo Jägersdorf naspomniła.
Po statistice Arnošta Muki mějachu Wostašecy w lěće 1884 cyłkownje 108 wobydlerjow, z nich 96 Serbow (89 %) a 12 Němcow,[1] a ležeše tuž při samej južnej kromje serbskeho rěčneho ruma. W prěnjej połojcy 20. lětstotka je so serbšćina we Wostašecach dospołnje zhubiła.
Žórła[wobdźěłać | žórłowy tekst wobdźěłać]
- Theodor Schütze: Um Bautzen und Schirgiswalde (= Werte der deutschen Heimat. Zwjazk 12). 1. nakład. Akademie Verlag, Berlin 1967, str. 151sl.
- Wostašecy w Digitalnym stawizniskim zapisu městnow Sakskeje (něm.)
- ↑ Ernst Tschernik: Die Entwicklung der sorbischen Bevölkerung. Akademie-Verlag, Berlin 1954, str. 53. → wšě wjeski
hrv_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn deu_Latn szl_Latn deu_Latn