. Nó, tóż mómy, bydymy mieli, tyn tydziyń piyrszy dziyń lata. I zarôzki spómniała mi sie pierónym starô powiarka: „Kiej świynty Jón łónka kosi, byle baba dyszcz uprosi”. Nó, możno to i prôwda ale musza sam zarôzki pedzieć, iże we łóńske lata, kole świyntego Jóna, berôłech sam ło tych wszyjskich zwykach skuplowanych ze łostatkym wiesny […]
Lato, a czym my sómy….
Brele
Brele Cajtōng starzik czytać chcioł Niy wiy kaj se brele doł Nasamprzōd w szuflodzie szuko Potym pod stōł zaczōn kukać Do szaketa wsadziōł rynka Tam ich niy ma, co za mynka Zajrzoł pod szrank, łōżko, tepich I nic niy znod, to nojlepi Puda do antryja na dōł Niy bōło ich, tōż se padoł W kuchni […]
Spotkanie poetyckie w Zakopanem
Dnia 14 czerwca br odbyło się spotkanie poetyckie Koła poetów „Wena” działającego przy Osiedlowym Domu Kultury Rebus w Żorach z zaprzyjaźnionymi poetami podhalańskimi w osobach Romana Dziobonia,Krzysztofa Kokota,Wandy Szado Kudasikowej oraz Renaty Lipowskiej. Każda z ekip przedstawiła swoje utwory Samo spotkanie przebiegało w bardzo przyjaznej atmosferze i zapadnie na długo w pamięci jej uczestników. Nasze […]
FICYWERT Z WERDÓNU
FICYWERT Z WERDÓNU Dycki ficywert we familoku bół tym, kery wszystko mo na łoku. Dboł ło porzóndek, beztóż bez lato, kożdo sobota plac pozamiatoł. Bez zima piyrszy stowoł ze pryka, by połodgarniać śniyg ze chodnika. Wrzeszczoł po bajtlach jak fusbal grali, abo sie na klopsztandze huśtali… Wstyrkoł sie niymalże do wszystkego, nic sie niy mógło […]
ERCHOŁLONG WE SIELPI WJELKIJ
ERCHOŁLONG WE SIELPI WJELKIJ Na Erchołlong żech pojechoł, Ze Ślubnom mojom Pociechom. W kojncuch Ji to zafondowoł, Toch tyż Baba rozradowoł. W kampingu my zamjyszkali, I dużo szpacyrowali. Roz do lasa, roz nad woda, Pjykno sztyjc była pogoda. Landszaft pjykny my tam mjeli, Radzi my fest s tego byli. Zaroz ze samego rana, Siodali my […]
IDZIE OLA DO PRZEDSZKOLA
IDZIE OLA DO PRZEDSZKOLA Jorguś idzie do przedszkola, a z Jorgusiym idzie Ola. Mo dziepiyro sztyry lata, dyć szprytniyjszo jes łod brata. Jorguś trocha cielepiaty, widać – podoł sie na taty. Za to Ola – cołko mama, wszyndy sie poradzi sama! Gowa mo niy łod parady, tóż w przedszkolu do sie rady! Mógła jeszcze rok […]
Uciychy przi Zielónych Świóntkach…
Zielóne Świóntki abo inakszij – „Zesłanie Ducha Świyntego”, to sóm ze sia do łostatka skuplowane blank stare lechickie zwyki ze naszóm krześcijóńskóm wiaróm. Bezmać to jes nôjstarsze świynto, bo spóminô nóm piyrszô gmina krześcijańskô, kierô stwórzyli jesce we Jerozolimie. Nale, u nôs zwekslowali take dôwniyjsze, pogańskie, starosłowiańskie „nowe latko”, co trefiało wtynczôs, kiej côłkô prziroda […]
Zielóne Świóntki a ajerówka…
Zielóne Świóntki a ajerówka… Już drugi tydziyń sómy we czyrwiyniu i tyż dzisiej mómy gryfne i fajniste świynto: Zielóne Świóntki. Wszyjskie miarkujóm, iże po naszyj Wielkanocy i po Godach jes ci to trzecie nôjważniyjsze – sam u nôs na Ślónsku – świynto. A tóż kiej wczorej bóła wilijô Zielónych Świóntek, to tyż niy łobeszło sie […]
Piątek – trzynastego
Piątek – trzynastego Wiem, że dzisiaj trzynastego I do tego – jeszcze piątek Dzień pechowy? – Nie, radosny Bo weekendu to początek Teraz pięknie słonko świeci Słychać świergot i śmiech dzieci Pech się schował gdzieś do kąta Wcina lody i nie psoci Czarne koty gdzieś zniknęły Drabin nie ma na chodniku Lustra stoją, się nie […]
Baśniowy kwiat
Baśniowy kwiat Gdzieś w gęstym borze wśród prastarych drzew Gdzie słychać szum liści i rusałek śpiew Gdzie przejrzysty strumyk skacze po kamykach A zwierz cichuteńko w leśną głuszę zmyka Tam w Noc Świętojańską o samej północy Zakwita jedyny, piękny kwiat paproci Ten kto go odnajdzie – jak legenda niesie – Będzie najbogatszy na calutkim świecie […]
szl_Latn szl_Latn hat_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn deu_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ltz_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn jav_Latn pol_Latn