Ftoś kejś pedzioł, iże ślōnskie kreple to niy je to samo, co polskie pączki. Jŏ tam niy wiym – u mje w dōma krepli sie nie warziło bo moja mamulka takich tustych maszketōw niy lubi. Ja – tortensztik, kopa, kołŏcz z posypkōm abo inksze ajnfachowe maszkety jŏ za bajtla jŏd bez kożdy wikynd. Dōmowego krepla jŏ nikyj niy zjŏd.
Niy wiym czy wiycie, ale w Katowicach keryś mōndry ôdewrził gyszeft kaj sprzedajōm ino kreple. Żŏdno tam piekarniŏ abo kafyj – gyszeft kaj sōm ino kreple! Żŏdne tam ajnfachowe z marmeladōm, różom abo cukrym pudrym. Jŏ w cołkim życiu niy pōmyśloł, że krepliki mogōm być tak roztōmajte: z marcypōnym, śmietōnōm, malcym, flaumōm, cześniami, szekuladom… Raja ludzi pod sōm Skarbek stoji i czekŏ na krepla, niy ino w tusty czwŏrtek. Nojsōmprzōd jŏ pōmyśloł, iże kōmuś na łeb piere bo bydzie otwierōł kreplarnio. Katać jŏ tak chybnōł sie…
Moja mamulka a inksze ludzie gŏdajōm, że kreple niy sōm zdrowe – iże to tuste, bebech rośnie abo lepij ôwoce zjeść. Ja, to je recht. Ale wōm powiym, że ôwoce sōm w kożdym kraju na świecie – aji lepsze jak u nos! Wiynksze a słodsze. Jŏ trocha już widzioł i trocha jŏd po cołkim świecie – ale takich krepli jak u nos – to niy ma nikaj. Do prŏwdy!
Gŏdołech ze kamratym, kery miyszkŏ we Warszawie. Poszoł do piekŏrza i napytoł – dejcie mi krepla. Baba wejrzała na niego jak na gupielŏka i nic niy pedziała – bo niy poradziyła spokopić co łōn gŏdŏ. Wtynczŏs wziōn mobilniŏka, szczyrknōł do mje i pedzioł – jak byda na Ślōnsku to idymy na biyr i kreple, ja?
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn