No pisza, pisza. Sztarnōłżech to jeszcze w lipcu, a potym prziszło zlecynie, rŏbota, maratōny a Sajgōny. Ale zaś pisza i wierza chneda nowŏ ôsprŏwka bydzie fertich. Sam je kōnsek – tak na smak:
Tyn Alois to bōł piyrszy umrzik, jakigo żech widzioł w życiu. Jak już u nŏs zrobili Polska, a Francuzy pomału brali sie nazŏd, mōj ôficyr kŏzali mi zaś przikludzić ordynansa, kerego my niy widzieli bez dwa abo trzi tydnie. Pojechołżech direkt na Zŏłynże, do takij jednyj wdowy, co go wtedy ôwdy u sia trzimała. I ôboczyłech strzaskane ôkno, wyłōmane dżwiyrze, wysmyczōne na plac łachy… Wejrzołech tam a sam, ale żŏdnego niy bōło, prōzny ańfart, pozawiyrane ôkna. Tōż pomalutku wlozłech do siyni. Na zolu bōła tam tako ciaplyta, a w nij znać bōło ślad po krōmflekach, ôd antryju, aże ku placowi. Lŏzłech przi ścianie, coby sōm sie niy zmarasić – tak żech sie ôrŏz wszyskigo wylynkoł: tych wyłōmanych dżwiyrzy, tego cichego placu, a tej ciaplyty. – Pani Hermanko – bo tak ji gŏdali – sōmżeście sam? Chciołech sie spytać głośno, alech ino poradził zapiskać. Wlozłech do nij do chałpy i zarŏzech ich ôbŏczył leżeć. Ôn, istny Alois, ôbalił sie na postrzodku izby, wele potrzaskanych talyrzy. Ôna leżała na nim – z rynkōm ôd niygo choby ze zegōwkiym. Halała go poleku i ślimtała, a ku tymu cosik tam mu ôsprawiała do ucha. Ôn sie niy ruszoł. Ani niy dychoł. Pōł gowy mioł w tyj ciaplycie: trocha brōnotnyj, trocha czerwōnyj, gynstyj choby smoła.
szl_Latn szl_Latn