ŚWINIOBICIE
Downij wszyscy u nos mieli chlywiki,
czimali w nich kury, kaczki, króliki.
Rubszyj gowiydzi tyż niy brakowało,
ale nojczyńścij sie wieprzki chowało.
Wieprzki chowali tyż nasze sómsiady,
dyć bóło przi tymu niymało zwady
i porzónd bóła miyndzy niymi spiyrka,
łod kerego wieprzek mo rubszo szpyrka.
Bóło, że nikej sie nawet pobiyli,
jak swoje wieprzki na plac wypuściyli.
Dyć prziznać musieli – nojwiynksze świnie,
dycki udało sie chować Szczerbinie,
tyj, co to u nos we siyni miyszkała
i richtich rynka do chowu świń miała.
Wiedziała nojlepi, jak trza futrować,
by piynć cetnorowo świnia uchować.
A jedyn wieprzek to bół taki srogi,
że niy poradziół już stanóńć na nogi!.
Masorz go szlachtnół, pozbawiół gowy
i chcioł przerómbać na dwie połowy.
We sztyrech z masorzym wieprzka dźwigali,
ło mało by sie niy łoberwali!
Nowo klopsztanga niy wyczimała
ciynżaru wieprzka i sie złómała!
A miynsa z niego to bóło tela,
że stykło by go na trzi wesela!
A ło krupniokach już nawet niy godóm,
wiela fto chcioł, to móg sie wziónc do dóm!
Take to wieprzki Szczyrbino chowała,
ta, co to u nos we siyni miyszkała.
Darymnie smaku szpyrki łod Szczyrbiny
szukóm dzisioj w kóncku sklepowyj słóniny.
Ale jak świnie sie chymióm futruje ,
to szpyrka smakuje tak, jak smakuje!
Autor:B.Śmigała
gowiydź-zwierzęta domowe
wieprzek – świnia
porzónd – ciągle
spiyrka – sprzeczka
szpyrka – słonina
dycki – zawsze
richtich – naprawdę
futrować – karmić
srogi – duży
niy poradziół – nie umiał
blank – całkiem
klopsztanga – trzepak
stykło – starczyło
glg_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn plt_Latn szl_Latn szl_Latn mos_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn mri_Latn pol_Latn