Wjele je so modliło a to wjele lět – zo njech Bóh skónčnje zaso jónu pósćele Serbam duchowny dorost. Kaž móžachmy njedawno w Katolskim Posole čitać (hlej wurězk z nastawka), mamy nětko noweho serbskeho měšnika. Ale nic w towaršliwych łužiskich wosadach, ně, tónle młody serbski duchowny čita prawidłownje swój Katolski Posoł za murjemi kartawzy Marienaua blisko Bodamskeho jězora, w najbóle wotzamknjenym klóštrje Němskeje, jako mnich najkrućišeho katolskeho rjada.
Sym tutu smjerćzajimawu městnosć před 32 lětami dwójce wopytał. Najprjedy z ćahom z Hamburga do Leutkircha a potom z wupožčenym kolesom přez lěsy a pola k samlutce ležacej kartawzy. Druhi raz pobych tydźeń w tajkej mini-chěžce ze zahrodku, w kotrejž kartuzianscy měšnicy bydla, a wobdźělich so na žiwjenskim rytmusu mnichow. Tohodla praju: Móžemy hordźi być, zo je runje tamle Serb zastupowacy za wšěch na zemi hižo sam we wěčnosći zakótwjenje žiwy. To njeje pobožne hrónčko, ale ryzy realita.
Nabožina móže kultura być, kotraž so rjenje pěstuje, a hewak sy žiwy, kaž je z wašnjom w načasnej towaršnosći. W Marienauwje ani jónu wosom hodźin spać njemóžeš, dokelž je nóc z dołho trajacej liturgiju přetorhnjena. Jěsć směš jenož připołdnju a nawječor – sam a jenož to, štož je ći bratr (njeměšnik) z chódby přez woknješko stajił. Z nim při tym kontakt nimaš, nimo wulkich wuwzaćow knježi tak a tak mjelčenje w mjezsobnej komunikaciji. Hdyš so z druhimi po puću do klóšterskeje cyrkwje zetkaš, so pŕećelnje nyga.
Spiš na słomjaku, nimo modlenja po brewěrje kóždu třeću hodźinu a přidatneje duchowneje lektury móžeš sej po potrjebje w swojej dźěłarni drjewo za kachle nakałać abo něšto we wot murjow wobdatej zahrodce činić. Přirunujo z měšnikami-kartuzianami maja jeći w němskich jastwach swobodne žiwjenje. Tež štož prawo na kontakt z wopytowarjemi nastupa.
Hdyž by normalny křesćan w smjerći zwěsćił, zo tola wěčne žiwjenje njeje, je wón znajmjeńša do toho nadźijomnje někak rjane lěta na zemi dožiwił. Kartuzian pak inwestuje wšě móžne wjesela časnosće do sobuskutkowanja na wěčnosći. Bjez wěčnosće je to, štož woni w Marienauwje činja, absolutnje bjez zmysła.
Najradikalniša forma křesćansko-katolskeje eksistency to je. Bóh je sej zawěsće něšto při tym myslił, zo skutkuje najnowši serbski měšnik runje tamle. Što, to směmy nětk woměrje dodnić. Snadź, zo njeje to, štož so "Boža wola" abo "dóńt" mjenuje, ničo linearno-eficientne, ale po měritkach našeho wšědneho zaznawanja skerje něšto paradoksne. A tuta paradoksija ma swój zmysł tež w našim žiwjenju, hdźež so husćišo prašamy "Kak to funguje?" město "’Čehodla to docyła wšo činimy?"
K paradoksiji kartuzianow słuša, zo maja jeničce dorost dźakowano tym, kotřiž su potencial časnosće z płodźenjom a woćahowanjom noweho čłowjeka wučerpali… Jedna cyle zemska wěcka pak by mje hišće zajimowała: Je přećelny bratr Nikolaus, kiž je mje tehdom do kartawzy witał, hišće tam?
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn ces_Latn szl_Latn