Zapraszamy Państwa do przeglądu festiwali Kultury Śląskiej jakie miały miejsce w Parku Zdrojowym w Jastrzębiu Zdroju w ubiegłych latach .Tym razem będzie relacja z ubiegłorocznego festynu .
I Festyn Regionalny w Jastrzębiu Zdroju
Dnia 6 sierpnia 2012r w Parku Zdrojowym w Jastrzębiu Zdroju pod hasłem „Poszli synki do powstanio”odbył się I Festyn Regionalny. Został on zorganizowany przez Stowarzyszenie Kobiet na rzecz propagowania Kultury Śląskiej przy współpracy z Miejskim Ośrodkiem Kultury i Biblioteką Publiczną w Jastrzębiu Zdroju. Samo hasło pod jakim odbył się festyn było jak najbardziej aktualne. W tym to bowiem roku przypada osiemdziesiąta rocznica przyłączenia Śląska do macierzy. Festyn zgromadził bardzo dużo publiczności a i pogoda była w tym dniu wyjątkowo łaskawa .Wszyscy bawili się znakomicie. Impreza plenerowa rozpoczęła się występem rodzimego zespołu „Jastrzębioki”który wykonał wiele powstańczych pieśni.. W następnym punkcie programu został rozwiązany konkurs literacki pt.”Nasze wojoki.”Jak stwierdziła prowadząca znana nam już z poprzednich edycji „Festiwali Kultury Śląskiej” p.Ewelina Kuśka oraz jurorzy temat niezwykle trudny a prace bardzo wyrównane. Toteż komisja miały bardzo trudny wybór. I tak nagrodzono
I Agnieszka Drobny
II Bogdan Dzierżawa
III Marian Makula
Następnie p.Bronisław Wątroba specjalnie przybyły na tę imprezę aż z Rudy Ślaskiej wręczył Odznakę Pszociela Śląski Godki .W tym roku zaszczyt ten przypadł p.Marianowi Górnemu prezesowi Towarzystwa Miłośników Ziemi Jastrzębskiej . Zespoły „Harmonia” i „Czantoria” bawiły pięknymi pieśniami przybyłą publiczność. Największą jednak atrakcją była możliwość zwiedzenia stanowisk bojowych z uzbrojeniem wojsk radzieckich i niemieckich oraz powstańczych. Stoiska pszczelarzy ,rękodzielników oraz wypieki regionalne były prawdziwą ucztą dla oka i podniebienia. Największą frajdę miały jednak dzieci .Mogły zobaczyć nie tylko uzbrojenie wojsk niemieckich i radzieckich ale i przejechać się pojazdem wojskowym. Można było też zobaczyć jak wyglądała ofensywa radziecka w 1945 r oraz prawdziwy szpital wojskowy z tamtego okresu. Impreza należała do bardzo udanych i tu szczególne podziękowania i ukłony należą się organizatorom .Dzięki uprzejmości jednego z laureatów konkursu literackiego p.Bogdana Dzierżawa czytelnicy naszej gazety mogą zapoznać się z jego pracą za co mu bardzo a to bardzo dziękujemy .Poniżej drukujemy też parę zdjęć z tego wyjątkowego festynu
tekst oraz zdjęcia Regina Sobik
Katiusza
„Wojynko, wojynko !
Coś ty jest za Pani,
Kiej za tobom idom
Kiej za tobom idom
Chopcy malowani…”
- Tak spiywały nasze pra – stareczki i stareczki, jak im galana, abo czynsto już chopeczka do wojska zebrali.
Lynka była trzi miesionce wydano, jak jeji Zefka do nimieckigo wojska zebrali, tak jak inkszych synkow tukej na Ślonsku. Było to w 194o roku i Zefkowi wtedy prawie 20lot pizło. Niymcy brali już wtedy synkow co osiymnoście dopiyro mieli.
Lynka fest płakała, bo przeca co dopiyro wydano i to jeszcze z musu, bo pod sercym zefkowe nosiyni już od sztyrech miesiyncy wschodziyło. Nojwiyksze rzykaczki ze wsi fest sie nerwowały, jak jom farorz na wywod jeszcze puściył.
Mały Richuś prziszoł na świat w sztyrdziestym piyrszym, prawie we Wielkanoc
I niyskorzij mu w szkole – już polskij – „Hazok” godali.
Na chrzcinach Zefka niy było, bo był w tym czasie we Francyji, a Hitler już sie prawie na Rusa szykowoł i o żodnym urlopie mowy niy było. Posłoł yno paczka z rostolicznymi maszkietami francuskimi i list, w kerym pisoł, że go majom na ruski front posłać. Potym jeszcze w czyrwniu posłoł list, że już w Polsce kajś koszarujom i wiyncyj o nim Lynka niy usłyszała.
W sztyrdziestym trzecim dopiyro prziszoł list urzyndowy po nimiecku, że Zefek jest „vermisst”, co znaczyło, że sie straciył bez pogrzebu. Mogli go zastrzelić kańś w Rusyji, abo tyż uciyk na rusko strona, jak dużo inkszych.
Bez zima w sztyrdziestym piontym wleźli do naszyj wsi rusy, kerzi nas niby od nimcow „wyswobodzali”. W Rybniku jeszcze Niymce byli i rusy wszystkich ze wsi do Wilcze ewakuowali, bo szykowali sie do wykurzynio ich z miasta. Jak już tyn Rybnik zdobyli, to zaś wszyjscy ze wsi do swojich chałup wrociyli. Nikere chałupy były z ziymiom zrownane, abo wypolone i poznać ich niy szło.
W tych co obstoły, ruski wojsko kwatyrowało. Tak tyż było z łojcowiznom od Lynki, chałupa stoła, ale w nojlepszych izbach miyszkała „starszina”- tak godali na ta wyższo ranga ruskich wojokow. Teraz dokupy z małym Richusiym i starkom Nelom musieli w jednyj izbie w przibudowce miyszkać na razie. Twało to możnej do Wielkijnocy, zanim sie Rusy wykludziyli z chałupy. Po Lynce yno jedyn tyn „starszina” spoglondoł i jak jom widzioł na placu, to zaroz śpiywoł swoja śpiywka „..wychadiła na bierieg Katiusza…”, a małymu Richusiowi snosiył rostoliczne paskudy „posmotrane” w ponimieckich sklepach. Roz mu nawet tako wojskowo czopka „rusowa” z wielgom, czerwonom gwiozdom na głowa wraziył, co by mu zima niy było.
Wojna sie skończyła i chopy zaczli dudom wrocać, ale o Zefku ani słychy – dychu niy było.
Kole Godnich Świont Lynce urodziyła sie szykowno cera i teraz mały Richuś mioł młodszo siostrziczka, ale o jeji tatulku żodyn niy wspominoł.
Dali ji na miano Katarzina, bo tak starka Nela wymyśliła.
Mało Kaśka rosła jak diosi i coroz piykniejszo sie robiyła, a włosy miała czorne jak smoła i kryncone choby mało murzinka.
We Wilijo w sztyrdziestym szostym roku, siedziała Lynka przi wieczerzy z małom Kasiom na kolanach, a kole nij starka Nelka z Richusiym, bo tela ich yno zostało. Starzik Alojz sie niy doczekoł wnukow, bo go na grubie już za staryj Polski przisuło, ale starka dycko go we Wilijo spominała i rzykała za niego. Teraz jedyn talyrz jak dycko na biołym serwecie, na wilijnym stole stoł prozny i czekoł na niyspodzianego gościa. Liche te świonteczne jodło na stole było, ale czego sie szło spodziywać w tych czasach.
Jak tak po wieczerzy starka Nela zaczła małymu Richusiowi przi lichyj chojince łosprowiać o downych czasach, kiedy Lynka jeszcze mało była, ktoś do okna zaklupoł. Lynka tego niy słyszała, bo była na wiyrchu w sypialce mało Kasia uspać.
Starka na rowne nogi skoczyła, bo ji sie zdało, że to yno coś z dachu spadło, abo stary kocur w siyni coś ściepoł. Kaj tam, teraz usłyszała mocniyjsze klupani, toż poszła ku oknie i wejrzała za gardina, a serce ji waliło choby kery proł pyrlikym po żebrach.
Ujrzała za szybom chudo i obrosnyto gymba, choby jaki straszydło. Starka sie drab przeżegnała, bo myślała, że jako duszyczka ji sie prziwidziała.
Duszyczka zaś odzywo sie jakimś znajomym głosym:
- Otworzcie muter ! To jo ! Wasz ziyńć Zefek !
Co sie potym dzioło, to sie możecie yno domyślać. Najgorzij sie Lynka czuła, bo niy wiedziała, jak mu to powiedzieć, że w ich łożku na wiyrchu leży mało, szykowno dziołszka Kasia, kero od dzisioj mo być tyż jego cerom.
Jak już Lynka wszystko mu opedziała, co przeszła, to Zefek sie rozpłakoł jak mały bajtel i nic niy umioł wiyncyj pedzieć, yno w kołko powtorzoł: „pierońsko wojna”…”pierońsko wojna…!”
Mieli niyskorzij jeszcze jednego synka, kerymu dali Wiktor i dalij sie przoli, jako se przi ślubie ślubowali.
W szkole yno dziecka wołali na Richusia „Hazok”, a na Kasia „Katiusza”, ale
Żodyn sie z tego nic niy robiył.
Do dzisioj jeszcze somsiedzi godajom, że za „Katiuszom” wszystkie synki w klasie byli gupcy.
Bogdan Dzierżawa
pol_Latn pol_Latn pol_Latn ces_Latn crh_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn swh_Latn szl_Latn pol_Latn hrv_Latn hrv_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn ltg_Latn