Syndziōw zamianōwało Państwo Polski, a adwokaty sami ze cołki Polski prziciōngli, bo rachowali na dobry zarobek. We takim małym mieście dycki bōło tak, że sie ludzie o cosik wadziyli. Jedni ô piniōndze, drudzy ô pole, a jeszcze inksi dejma na to – ô ôbraza!
Nojlepszy ze cołki palestry bōł taki jedyn hruby reksenwald, co rod sprawy przeciōngoł! Jednako jak mu kery dobrze zapłaciył, to na swoji dycki wyszeł. Bezto żorzany godali, że to je dobry adwokat! Tyn chop mioł ôgrōmnie chudego psa a czynsto szpacyrowoł ś nim po rynku. Bezmała tyn pies bōł rasowy, ale bardzi bōł podany do kozy na wysokich szłapach niż do inkszych psōw!
Roz we dziyń targowy jedyn mieszczan powadził sie ze chopym ze Osin. Na ta zwada trefiła policyjo i sprawa poszła do sōndu. Tyn chop ze wsi bōł biydny i dostoł reksenwalda „ze urzyndu”, prawie tego wyszczekanego panoczka ôd tego chudego psa i sie radowoł, że mu isto pōmōże! I ani mu do gowy niy prziszło, co sie richtik świynci! Jako sie potym ôkozało tyn mieszczan ugodoł sie ze tym adwokatym ôd tego chopa, że wszyjstek sfalōm na tego boroka ze wsi, a syndzia do ônymu mało kara i bydzie fertik!
We tyn dziyń do sōndu prziszło kupa ludzi bo kożdy bōł ciekawy, jak to sie rychtik wszyjstek skōńczy! Miyndzy tymi ludziami bōła tyż baba, ôd tego chopa ze Osin. We wsi bōła ôna znano ze tego, że dycki wyszczekała za cołko familijo i jak syndzia i tyn fałszywy reksenwald zaczyni najyżdżać na jejigo chopa, to ôna wyskoczyła na pojstrzodek sale, a spytała sie grzecznie Wysokigo Sōndu, eli może cosik pedzieć! Syndzia widać nic niy przeczuwoł, bo ji słowa udzielył!
– Usrany s fas reksenwald! – rykła baba na adwokata ôd swojigo chopa. – Wiela wōm tyn bachrocz ze miasta zapłaciył, że mojigo chopa, co je marny a chudy, jak tym wypitraszōny harynek abo, niy przimierzajōnc, wasz pies Rync, chcecie wciś za balek, yno za to, że broniył swojigo?
Niy dała jednako rady dokōńczyć tego, co chciała pedzieć, bo cołko sala gruchła takim śmiychym, że syndzia sie wkurził, a kozoł wszyjskich wykludzić!
Baba dostała kora za ôbraza sōndu, ale chopa wybrōniyła, a panoczek adwokat ôd gańby musioł sie wyniyś ze miasta!
Syndziōw zamianōwało Państwo Polski, a adwokaty sami ze cołki Polski prziciōngli, bo rachowali na dobry zarobek. We takim małym mieście dycki bōło tak, że sie ludzie o cosik wadziyli. Jedni ô piniōndze, drudzy ô pole, a jeszcze inksi dejma na to – ô ôbraza!
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn