Wszyjscy po caluśkim dniu siedzōm przi tych maszynach a dziwajōm sie na te mōnitory, jak by tam sie mioł za kwilka pokozać sōm Pōnbōczek! Niy majōm czasu ani na spani, ani na jodło, a jak se dajōm przegodać a jakiś kōnsek społknōm, to ani niy wiedzōm jako smakuje! To już je choroba, dejcie se to pedzieć! Bo zdrowsi ôd takigo siedzynio niy bydymy! Chocioż roz za dziyń trza sie trocha przeluftować a poszpacyrować! Tak ze dwaścia lot nazōd trefiyłach we jednyj ksiōnżce ze kōmiksami na taki ôbrozki, co miały przedstawiać czowieka za 100 lot. Na jednym, przi takij wielgi maszynie, co była cołkiym podano na nasz kōmputer, yno kupa wiynkszo, siedzioł taki stwōr, co mioł mały kadłōbek, za to łeb fest wielgi – „sześ na dziewiyńć” jak to godajōm, a ślypia jeszcze wiynksze – jak radary. Ku tymu ôgrōmniście wielgi rynce, ale szłapki za to krōtki jak ta baźka, co we grodzy ze zimiokami sie dycki trzimie. To bōł: naukowiec! Na drugi stronie uwidziałach ôbrozek podpisany: kierowca (szofer). Tyn bōł troszka gryfniyjszy, bo łeb mioł myńszy, ale za to ślypia jak ślimok, na takich patykach, bezto że na drōdze trza dać pozōr, a mieć ôczy na ôkoło gowy! Jednako jak żech sie mu lepszy przijrzała, to prziszłach na to, że to je jeszcze wiynkszy boroczek, bo jedna szłapka mioł fest krōtko, a drugo doś kōnsek delszo. Isto ôd tego deptanio na gaz. Wtynczos żech sie tymu uśmioła a pokozałach to naszym dzieckōm, co to za epidymijo im zagrożo! Ale żodyn s nos niy wzion tego na poważnie, a teroz my sie już takich czasōw doczkali. Krōm tych, co przi kōmputerach siedzōm sōm tyż tacy, co do sklepu majōm trzista metrōw a autym dō niego jadōm po flaszka mlyka abo 10 deka preswōsztu!
Jedyn roz na Facebooku widziałach tako fotka, co była podpisano „u babci na imieninach”. Na pojstrzōdku siedziała starka, przed niōm stoła torta ze świyczkami, a na ôkoło doś wielgo familijo. Jednako kożdy mioł kōmōrka we rynce a ś nij zwōniył a bajtle grały we gry. To był rychtik widok do rozpłaczu!
szl_Latn szl_Latn