Zofija
Moja dobro potka,było ji Zofija
Miała złote rynce,wszysko poradziła
Cwitry,fuzekle i szale sztrykować umiała
A szajbki i gardiny,juzaś heklowała
Maszyna do szycio sie niy marnowała
Nojmodniejsze klajdy szyć na ni umiała
Jak potek mioł dziura,aboch co stargała
Piyknie wszyske dziury cwistym sztopowała
Umiała prać i warzyć,piyc kołocz,makróny
W bradruli suszóła grziby i jabka pokróne
We chórze śpiywała,we tyjatrze grała
Dziecióm piykne bojki na wieczór czytała
Zawsze dała rada,jak coś ktoś niy umioł
Tak wyklarowała,że wszysko zrozumioł
Downo już ji niy ma,lata gibko lecóm
Dzisioj takij potki,trza szukać ze świycóm
Autor : Maria Kotula
plt_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn lmo_Latn