Francek Fyrtok, 10.01.1921
Wachtyrz prezyntuje ślōnske artykuły ze starych cajtōngōw przepisane do alfabetu ślabikŏrzowego. Trzeba je rozumieć we kōntekście historycznym i niy przedstawiajōm ône ôpiniji ôd redakcyje.
Kochany Hanysie!
Dziynkuja ci za życzynia na Nowy Rok, ale mi tak życzysz z cudzej kabsy, bo padosz, żeby mi dziouchy fest przoły. Zebyś to pedzioł, iże ty mi bydziesz przoł, to by to było co inszego, ale dziouchami sie wyrynczać, tego nie robi najporzōndniejszy Kocynder. Jużeś zapewne słyszoł, iże ksiynża sōm wolni ôd przisiyngi, co jōm przisiyngali rzōndowi pruskymu. Przisiynga ta już nie geltuje. Bydzie to radość dla porzōndnych ksiynży, bo wolność to radość, a radość to raj. Boja sie ô Ulitzki, żeby tego zwolniōno ôd przisiyngi inaczej nie zrozumioł, bo to mu sie czynsto zdarzo. Jo bych wszystkich ksiynży zwolnił ôd przisiyngi, jyno Ulitzki nie. Bo ślubowoł, iże bydzie nauczać religije, a ôn kocyndruje z heimatsbojami. Ulitzka nie jest bylejaki chłop, bo keby mioł siostra, napewno chodziłaby per klinke z lojtnantym. Ale jak teraz wolny jest ôd przisiyngi berlińskej, to kto wie czy nie przisiyngnie na Turka. Przeca bez wojna turecki bōg Allach z niymieckim sztanga trzimali. Ulitzce sie to bardzo podobało. Niech powie że nie, a pokoża mu, boch na nie jednym jego kozaniu był.
Szkoda, iże Urbanek nie jest ksiyndzym abo Quester, choć jedyn i drugi żyjōm tak jak ks. Jankowski, kozielski unterkōmisarz za Niymcami, a nie, jak godajōm ludzie, za Niymkami.
Hanysku, poprow sie, choćby na szperka, nie ôbgoduj mie, iżech sie smykoł kole Raciborza i Głogōwka. To prowda, iżech był w Głogōwku. Tam sōm fajniste dziouchy jak kroszōnki, a chodzōm jak zegarki. Radza ci, abyś se tam libsta wyszukoł. Z tamtych strōn pochodzi Urbanek, ale ôn już poprzerostoł kulturōm pruskōm i pysk mo jak kalfas, że ani mu sie pokozać w swojich strōnach. Keby sie tam pokozoł wszystke wrōble i wrōny by pouciekały.
W Raciborzu ech też był. I tam sōm szwarne dziouchy, alech z nimi nie rzōńdził, bo nie było czasu, aże mie jankor w serce piznōł. Takich dziouch, jake sōm w Syryni, Lubōmi, Wojnowicach, Biynkowicach, Tworkowie i inszych wsiach raciborskich, jeszcześ nie widzioł. Jakbych ci je ôpisoł dokumyntnie to byś uciekł z Bytōmia.
Pamiyntej Hanysie, żebyś mie w „Kocyndrze” już wiyncej nie szlechtowoł, iże sie smykōm. Skirz tego, iżeś napisoł ô Raciborzu i Głogōwku, wszystke moje libsty bydōm złe, iżech u nich w Nowy Rok nie był. A joch nie mioł blank czasu. Anich nie mōgł rozdzielić podarunkōw noworocznych. A zostawiōno u mie taki podarunki:
dlo Urbanka: nowy hełm,
dlo Ulitzki: galoty z bizami i berliński ôrder, „suum gumique”, co znaczy: kochaj bliźniego, weź żyła, a liźnij go.
dlo Questera: dwie sowy, już bez zymbōw, aby sie jeszcze mōgł dwa razy verlobować i flaszka ôleju, aby mōgł dobrze majtać do Berlina,
dlo „Volksstimmy”: czorcińca i powrōz,
dlo „Schwarze Adler”: nowy garnuszek z uszkym co stoji pod… łōżkym,
dlo „Dzwōna”: kōnewka rycynusu i elymyntarz polski, aby sie mowy polskej nauczył,
dlo „Morgenpost”: gramofōn prosto ôd Willigera,
dlo Woli Ludu: telefōn z Brzega ôd Hobusa, lejtnanta, a Żmudzie floster, bo go strziko.
Jeszcze mōm kupa podarunkōw i dziepiero ich nieskorzi rozdziela a teraz Hanysku dej pyska
Franckowi Fyrtokowi.
hun_Latn szl_Latn hau_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ind_Latn