Łozprawiała mi kiejsik jedna rechtórka, iże po feryjach dała dzieckóm do napisaniô bez sobota i niydziela ałfgaba: „Co żech widziôł, kaj żech bół bez feryje?” We pyndziałek półowa dziecek niy przijńszło do szkoły, poruch ci ino naszkryflało tela, co byli u starzików za Panywnikóma. A ino jedyn móndrok naszrajbowôł pół hefta ło Egipcie. Ino, iże tyn istny już poszôł terôzki do blank priwatnyj szuli, bo łojciec pedziôł, iże niy do dziecka we naszyj „Siedymnôstce” na zmarnowanie.
Możno mi żôdyn tak doimyntnie niy uwiyrzy, kiej powia, co jô miôł dziosecko rôd pyndalować do mojij szuli, do naszyj „Siedymnôstki”. Mieli my tam richtik szykownych rechtorów, gryfne rechtórki, a i zawdy cosik sie tam łod rańca na isto dzioło wicnego, interesantnego i takigo, co cowiek aże do starych lôt boczy. I piyrszô libsta, i piyrszô cygareta. A na łostatek, kiej my już wylejźli ze tyj siódmyj klasy (wteda jesce bez żôdnych „ekszperimyntów” podstawówka zetrwała siedym lôt, a technikum niyskorzij – piyńć lôt). Spóminóm sie direkt tyn łostatni rok. Cowiek miôł na isto pôłnô rzić tyj szuli i tak po prôwdzie, to nôjlepszij by jakómsik bergóm gruchnół na nia. A dzisiej? A dzisiej festelnie żôl tych lôt, kiere sie już niy wrócóm.
Aaaa, co tam. Nôjbarzij to mi sie spóminô szlus roku szkolnygo i fajer. Moja Mamulka robióła we takim wywołanym werku we Katowicach i beztóż my ze bracikiym mogli napytać kamratów i frele ze dziołszynnyj szkoły (to bóła ci „Łoziymnôstka”) na balanga dó nôs do dóm. Wiycie na takô – jak to śpiywôł ci kiejsik Zynek Laskowik ze tego kabarytu TEY:
„Starych nie ma,
chata wolna,
oj, będzie bal,
oj, będzie bal…”
Nó, i te piyrsze kusiki kajsik we antryju, we siyni. Mie ci taki fal trefiół, iże chnet bych ślyp przi tyj balandze straciół kiejech grajfowôł do sztrymfów jednyj dziołchy a łorôz ci mie bez pysk prasknół jeji sztrómfhalter. Ludzie, to ci bół wtynczôs tyjater.
Terôzki ze inkszyj zorty. Króm rechtorów, to mieli my jesce naprôwdy we szuli szykownych, roztomiyłych kapelónków. Nôjbarzi to byda boczół tego ksiyndza Ignaca Szpunara, kiery symie kapistranta we „Józefce” zmachlowôł, a kierymu sie umrziło gynał dziesiyńć lôt tymu nazod. Bół ci Łón u nôs na farze jakiesik trzi-śtyry lata kiejech pyndalowôł do tyj podstawówki. Pó Niym prziszôł dó nôs kapelónek Wala, kiery miôł „polipy” w nocholu i krzónkôł choby nó… niy rzykna jak. Śniym toch ci miôł łostuda (a jesce wiynkszyjszô – moja Mamulka).
Nale, podle raje. Jôch miôł pierónym rôd czytanie. I kiej żech wszyjskie tam Morcinki i inksze take przeczytôł, wziónech sie do lepszyjszych buchów. Ło „Trzech Muszkieterach”, ło „Hrabim Monte Kristo”, ło tych roztomajtych „Potopach” i takich tam, niy byda gôdôł. Jô sie wzión za blank, ale to blank inksze. A, iże nasza biblijotykarka ze Łogrodowyj (ja, ja, tak sie dôwnij ulica Kalidego mianowała) bóła deczko ślepawo i niy poradziyła spokopić, jakich jô jes stary, toch poradziół wywlyc i „Nana”, i inksze tajle tego côłkigo Ymila Zole, ło kierym moja Mamulka tela ino wiedzieli, co łón same świństwa ło babach szrajbuje. Do kupy z tymi miôłech ci rółz we szkole „Przygody Dzielnygo Wojôka Szwejka”. Ta ksiónżka na isto tak mi sie zdała, takech jóm miôł rôd, iże do dzisiej drugda, lecy kedy wrôcóm sie nazôd, choby do mojich modych lôt.
Tóż tyż, kiej tyn ksióndz Wala ujzdrzôł u mie tego Szwejka, chlastnół mie dwa razy bez pychol, zebrôł mi jóm i kôzôł na drugi dziyń przijńść do szule ze Mamulkóm. Jakech sie niyskorzij zwiedziôł, wszyjsko to bez feldkurata Otto Katza, nôjbarzij napranego kapelónka jakigo poradziół tyn côłki pepik Hašek wysztudiyrować, wypokopić, a ku tymu jesce Żyda przekrzszónego na naszô wiara. Do dzisiej widza jesce tego szałszpilera, Hrušinskigo, kiery grôł tego Szwejka, jak napocznół ślimtać, kiej tyn felkurat mszô łodprawiôł, i na srogij kazatelnicy prasknół bół drzewniannego janiołka bez rzić, bo mu sie tyn janiołek ciyngiym zwyrtôł sie nałopak. Bół ci tam we tyj ksiónżce taki jedyn na isto festelnie móndry kónsek, iże:
„…ludzie ze côłkij Ojropy deptali nikiej biydnô gadzina na rzyź, na wojna, kany jich wiydli masarze-cysôrze, króle, prezidynty (…) a króm łónych kludziyli tyż jich tyż kapelónki roztomajtych religiów …”. I niy gôdóm to skuli tego, iże nasze wojôki tyż tego Amerikóna u tych Araberów hilfujóm, niy. Ino skuli tego, co wiela móndrygo ci we tyj ksiónżce bóło.
A fto boczy jesce, jak tego Szwejka łodgrôwôł we katowickim tyjatrze sóm Kazimierz Brusikiewicz (tyn dôwny Malinowski ze „Podwieczorku przy mikrofonie) ?
I to ci sie wszyjsko tymu naszymu kapelónkowi Wali niy zdało, i beztóż tyż moja Mamulka musieli deptać do szkoły (tak po prôwdzie, niy bół to piyrszy, ani łostatni rółz).
Pedziołech przi napoczniyńciu, iże mómy i my, i dziecka – feryje. Tyż i nasze „wybrańce nôrôdu” ze tyj Wiejskij we Warszawie tyż ci sie wartko napoczynajóm wykludzać na swoji feryje po procnyj robocie dlô naszygo dobra. A ino dziecka poradzóm nôjlepszij wszyjsko wypedzieć, co jim na leberkach ślygłô.
Mały Hanysek bez côłki rok we tym jejigo gimnazjóm szporowôł wszyjskie betki, kôżdy taszyngeld, i kiej dociep jesce złocioki, kiere erbnół łod łojców i starzików za gryfny cajgnist ze szuli, wybrôł sie na łodwieczerz do – dejcie pozór! – „agyncji towarzyskij”. Kukô tak naobkoło i na łostatek łobsztalowôł sie jakosik szykownô frela. Po pôruch minuteckach wlazuje do izby dziołcha, gawcy a to ci jes… to ci jes jego rechtorka łod polskigo!!!
Stary knaker spóminô feryje…
Łozprawiała mi kiejsik jedna rechtórka, iże po feryjach dała dzieckóm do napisaniô bez sobota i niydziela ałfgaba: „Co żech widziôł, kaj żech bół bez feryje?” We pyndziałek półowa dziecek niy przijńszło do szkoły, poruch ci ino naszkryflało tela, co byli u starzików za Panywnikóma. A ino jedyn móndrok naszrajbowôł pół hefta ło Egipcie. Ino, iże tyn istny już poszôł terôzki do blank priwatnyj szuli, bo łojciec pedziôł, iże niy do dziecka we naszyj „Siedymnôstce” na zmarnowanie.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn luo_Latn quy_Latn mos_Latn mos_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn