Czamu jo wyciep sekretarka ..
Wiycie, lato to jes taki czôs, kiej ludzie wandrujóm bele kaj, a to na wywczasy, a to juzaś, coby nawiedzić przocieli. Wandrujóm, rajzujóm i lecy kedy trefiajóm sie i szpasowne, wicne fale. Tak jakosik tydziyń tymu nazôd spichnółech sie ze Ryjnóm Lebkowóm, ta ci mie łapna za knefel łod jakli i festelnie znerwowanô napoczła żegotać i młócić te same plywa:
– Wiysz Ojgyn, słyszałach, iże te, ftore wykludziyli sie, pitli do Rajchu tak jakosik we tych latach siedymdziesióntych i łoziymdziesióntych, muszóm terôzki łod nôs Polôków erbnóńć ku wrotóm to wszyjsko, co sam łostawiyli, kiej śmiatali choby jich morzisko chyciyło.
– A jô sie cia Ryjna pytóm – zagôdôłech – fto jim kôzôł wtynczôs śmiatać do tego jejich farbistego faterlandu, fto jich tustela wyciepowôł ? Same śmiatali, bo na isto medikowali, co we Miymcach ta pónbóczkowo sznita chleba jes ze dwóch zajtów poszmarowanô szpyrkóm.
– Ja, ja – dociep swoji stary Alfrid – boczycie gynał jak ci to te ludzie, kiere nôjprzodzij markiyrowali srogich Polôków (podwiyl bakali we werku abo na grubie), kiej ino uwidzieli ździebko łozewrzite dźwiyrka na szweli, na granicy we tych latach siedymdziesióntych, śmiatali do EF-u łod tyj dioseckij „kómuny”, kierô tak by tak już bóła łobalóno i skuli tego musieli jak nôjgibcij szibnóńć, skalić wszyjsko, co do siela mieli we pomiyszkaniu.
I sam mi sie terôzki spómniała anónza we cajtóngu, ftorô szła jakosik tak:
„Skuli wartkigo wykludzyniô sie do Rajchu skala drabko:
Wertiko na hółch-glanc, trzidźwiyrzaty szrank i jedna almaryjo, szeslóng łodwanckowany, dwa ligynsztule łod mojigo Hajny, dwa krisztalowe krónlojchtry, dwa nachtiszle, wysnożóny tepich i śtyry gardinsztangi, śtyry zesle, waserbanka, starzikowy drajfus, ryczka, góminianny trit i mały sztrółdekel .
Króm tego jesce na gwôłt kca skalić:
Szykowny platynszpiler na kurbla, jedyn ałslynderski landszaft, blumsztynder ze mertami i szczyrbokiym, skutela ze sznitlochym, ku tymu bifyj i srogachny szybónek we ftorym jes ci driny flajszmaszina do gychaktys, trzi biksy po magiwyrflach, topfkracer, flaszynpucer, norychta do chytaniô lałfek, szpangi i cwingry do wosów, dwa kwyrloki, trzi rogolki. Króm tego jesce ausgus po starce, dwie drzewnianne dziyżki, nachtop z handgrifami, jedyn srogachny zalyjtowany kibel, drótowany bónclok, trzi mesingowe kokotki, badywanna, szisel i makutra, kółlkastla zrychtowanô we werku bez Hajnela, dwa sztrółzaki nafolowane grochowinóm, prykol ze mesingowymi gylyndrami, klajdersztynder ze pôróma biglami i pelcmantlym we miechu ze kugelkóma na moty, pelcowo mufka, dynciok, dwa pliszhuty, dwa kłobuki, jedyn sztajfhut ze takóm gryfnóm szyrokóm krympóm.
Kómoda na prodło a driny: śtyry hymdy ze ibricznymi kraglami i sztulpami, dwie formetle, trzi poflikowane óberhymdy, hółzyntryjgry, spodnioki chnet blank bez rostfleków, ibercyjer, modry kapudrok i olimantel, jedyn brónotny i jedyn côrny ancug, trzi pôry sklabustrowanych batków, jedyn pulówer i dwie sztrikjaki ze sztopowanymi elbółgami, śtyry pôry posztopowanych fuzekli, cwiter ze rolkraglym, galoty (hajdawery, pómpki i jedne sztrajfki), ducynt jesce niy posmarkanych sznuptychli, trzi poszkróbióne płachty i côłkie łobleczyni na prykole.
Ku tymu wszyjskimu na łostatek jesce: szrancek na szczewiki, szułancijer, sebuwacz, szpaner do szczewików, kozidło, kryka po starziku, połómany paryzol, starzikowy gybis, bigelbret, kloper, drzewniannô brółtbiksa, pôra holyndrów i szlyndzuchy na kurbla, nyjkastla i szuflôdka na cwist i knefle, łobheklowane bigle, śtyrnôście krałzów po uherkach i apfelmusie, jedna kanka na mlyko, blachówka, zbónek do malckawy, śtyry becherki, dwie szczyrbate szolki, śtyry glaski, achtliki, sztamperliki, jedyn pokal i kulawka, dwie flaszki brynolu, biksa cinkwajsu, piksla fyrnajsu,
Jesce sóm tyż i babskie szczewiki ze wysokimi krómflekami, bacioki, lakszuły i pôra starzikowych charbołów, pôra laci i roztrajtane klómpy, wyglancowane sztible po staroszku rajterze, holcoki, dwa sklabustrowane i potrajtane tepichy przismycóne łod ruskich, dwie gardiny i śtyry zazdroski, dwie drzewnianne gardinsztangi i jedyn gysztel do szpanowaniô gardinów, faska po kapuście, śtyry kible, bez zezuli kukuksur, hakynbret, krzipki, cija i móndharmónika,
kilkszrank „MиHck-10” , brónotne kachle ze łozebranych kachloków, jedyn koksiok, jedyn trociniôk i kanónek (żeleźniok) bez wiyrchnij platy.
Nó i blank na łostatek jesce: drzewniannô kara, króliczok, klôtka ze basztardym, karbidówka, dwie taszlampy i maśnica.
Wszyjsko to mogecie sie łobejzdrzić we naszym familoku pod adresóm (tu już niy byda gynał tuplikowôł kaj) ale musicie sie festelnie uwijać, bo za tydziyń mómy abflug fligrym ze Pyrzowic direkt do München.”
– Nó, wiysz Ojgyn, tyś jes ale pośmiywny – rzykła starô Erna Bińkowô.
– Pośmiywny abo niy – wstyrknółech sie ji do gôdki – alech miôł taki cufal niydôwno. Byli ci sam u nôs we Chorzowie moje kamraty, kiere ci kiejsik, jesce we latach łoziymdziesióntych pitli do dôwniyjszego EF-u. Przijechali, podeptali tu, i tam, bele kaj, aże jedyn śnich, Georg ze swojóm staróm (Dolores ci jóm mianowali, ale to już we Miymcach), przikarycyli sie do nôs na tôrg, na Barskô.
– Môcie tómaty ? – pytô sie ta baba łod Georga, ta côłkô Dolores ze łodzysku.
– Mómy – pado handlyra.
– Take maluśkie ino? U nôs, to ci sóm dziepiyro tómaty, takeeeeee ...
– A te maluśkie, to co to jes? – pytô sie juzaś ta Miymra ze łodzysku.
– A byrki, gruszki, kiejbyście paniczko niy spokopiyli – padô gryfnie handlyra.
– Byrki, gryszki, take maluśkie? My to u nôs we Miymcach mómy takeee... take ci sroge ... iże ho, ho...
Handlyra polazła na zadek tego jeji sztandu i po jakimsik łoka mrziku smycy gryfnistô, srogô bania...
– A take sroge fandzole nikiej ta, to u wôs we tych zasmolónych Miymcach tyż już môcie?
– A to ci jim ta handlyra przisrała, prôwda Ojgyn? – rzykła Ryjna.
– Nó ja, ale miarkujecie fto ci nôjbarzij pôra lôt tymu nazôd strachôł sie tego, iże my Polôki wlejźli do tyj Ojropy? Nôjbarzij to, to legło na leberkach tym Polôkóm, kierzi wycióngli do Miymiec, tym wszyjskim – jak to gôdajóm – Miymcóm ze „łodzysku”. Sómech to słyszôł łod tych mojich kamratów, kierzi zarôzki jak my zrobiyli tych inżiniyrów we Gliwicach – pitli ci do Miymiec i tam do dzisiôj sóm.
– Wiysz, Ojgyn – rzyknół kiejsik jedyn śnich – Wy Polôki to byście wszyjsko darmo kcieli, wszyjsko kcieli wycyganić, i coby na wôs Miymce musieli bakać!
Forsztelujecie sie tyn ałsdruk? WY POLÔKI ? Bo łóni to już sóm przeca blank richticzne Miymce, pra?
A mie po gnyku mrowce tyrajóm, kiej pomyśla, iże śniymi musza terôzki być we tyj Ojropie.
- Nie ma jeszcze żadnych komentarzy
min_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn