Loni bě Bus wuměłstwa swjatki mjez Budyšinom, Lubijom a Korzymjom po puću. Lětsa je termin kónc tydźenja 27./28. junija. Čara bu mjeztym rozšěrjena, a tež ličba wobdźělacych so zarjadnišćow.
Budyšin (SN/CoR). Měsacaj do mjezynarodneho folklorneho festiwala „Łužica“, wotmějaceho so 9. do 12. julija w Budyšinje, Hochozy a Chrósćicach, je wčera přihotowanski wuběrk wuradźował. „Smy jara daloko lětsa při přihotowanju festiwala“, rjekny SN napřećo předsyda wuběrka Marko Kowar. Wón wuchadźa z toho, zo wšitke dźesać ansamblow z wukraja – z Mexika, Georgiskeje, Paraguayja, Estiskeje, Indiskeje, Madźarskeje, Słowjenskeje, Słowakskeje, Čěskeje a Pólskeje – tež přijědu a přileća. Jeničce rejwanski ansambl z Rudolstadta je wotprajił.
Doraznišo chcedźa za zahajenje festiwala w Budyšinje wabić, a to tež z tym, zo dóstanu Budyske domjacnosće direktne informacije. Přichodny tydźeń ma so kooperaciske zrěčenje ze Zaměrowym wobchadnym zwjazkom Hornja Łužica (ZVON) podpisać. Za kóždeho něšto změje Chróšćanska specialita lětsa na třoch dworach. Tak zahraje sydom folkrock-skupin, tróšku měrniša budźe čěska cymbalowa hudźba, a štóž chcył rejwać, změje wězo k tomu přiležnosć.
Debata wo islamje a islamizmje ludźi dale zaběra. Tole pokaza so wčera tež w Smochčanskim Domje biskopa Bena. Tam rěčachu wo zakładach našeje křesćanskeje ciwilizacije.
Smochćicy (SN/MkWj). Zamołwići Domu biskopa Bena běchu so we wobłuku „Smochčanskeho foruma“ a dźěłoweho kruha „Zetkawanje ze židowstwom“ wčera dosć horcej temje wěnowali. Na planje steješe zarjadowanje pod hesłom „Islam a křesćanstwo – k zakładam našeje židowsko-křesćanskeje ciwilizacije“. Kopaće pjelnjena žurla – w njej tež tójšto serbskich wopytowarjow – bě dopokaz, zo zbudźa tuta tema dale wjele zajima.
Přeprosyli běchu sej tónkróć Siegfrieda Reipicha, jednaćela Załožby sakskich wopomnišćow w Drježdźanach. W NDR studowaše wón filozofiju. Swojeho kritiskeho nastajenja dla jeho přesćěhowachu a skónčnje z kraja wuhnachu. Po přewróće dźěłaše wón w něhdyšim Berlinskim stasi-jastwje Hohenschönhausen jako referent za politiske kubłanje. Reipich je hladajo na swoju biografiju razny přećiwnik wšěch totalitarnych režimow.
Budyšin (SN). Hač kóždolětnje z wosadnymi do domjaceho Róžanta, jako skupina młodostnych do Krupki, na zhromadnych wulětach do Lichenja abo sami po puću do Santiaga de Compostela – Serbja běchu a su zawěrno putniski lud. Za nowostku „Ze žohnowanjom na puć“, kotraž je w Ludowym nakładnistwje Domowina wušła, je Gerat Wornar z historiskich rozprawow čerpał, ale tež mnohich awtorow pohonjował, nowše wopisowanja podać a na cyle wosobinske wašnje na swójske putnikowanja k wurjadnym městnosćam Europy zhladować. Mnohe fotografije zwjazk skulojćeja.
Pohon, so na puć nastajić, je wšelaki: Wobdźěleni chcedźa z ludźimi samsneje wole zhromadnosć dožiwić, na hnadownych městnach wo swójske wustrowjenje abo te přiwuzneho prosyć, we wosobinskich tyšnosćach modlo so wućek pytać abo so za wopokazanu miłosć dźakować.
Choćebuz (HA/SN). Z dweju dźělow wobsteji najnowša kabinetna wustajeńca Choćebuskeho Serbskeho muzeja, kotruž su minjeny pjatk před něhdźe 70 hosćimi wotewrěli. W prěnim dźělu je pod hesłom „Delnjołužiske wuhlady II“ wustajanych 15 mólbow Jana Buka, nestora serbskich molerjow z Njebjelčic. Su to mólby, kotrež je Choćebuski muzej wot zasłužbneho hornjoserbskeho wuměłca z pomocu Vattenfalla a župy Delnja Łužica kupił. Na nich je Jan Buk runje tak kaž na dalšich pjeć twórbach, kotrež je wuměłc Choćebuskemu muzejej darił, zapopadnył wšelake motiwy z Delnjeje Łužicy, mjez druhim wo serbskej ludowej kulturje a wo serbskich wsach, ale tež wo brunicowych jamach.
Z wulětom do Błótow na slědach ludowych spěwow zakónči so wčera třidnjowska mjezynarodna konferenca „Etnicita, identita, regionalita – Oskar Kolberg jako załožer Europy regionow“, kotryž běštej Choćebuska Šula za delnjoserbsku rěč a kulturu a Delnjoserbski dźěćacy a młodźinksi ansambl zarjadowałoj.
Choćebuz (SN/CoR). Kotry wuznam ma zběrka Oskara Kolberga za serbsku hudźbnu kulturu? Nimale 40 zajimcow z Pólskeje, Berlina, Delnjeje a Hornjeje Łužicy kaž tež samo z Hannoverskeho Wendlanda bě sobotu do Choćebuskeho Měšćanskeho domu přišło, zo bychu na wědomostnym sympoziju za wotpowědnej wotmołwu pytali.
za cejdejku:
„Symphonie der Stille“, Franz Liszt, pišćelowe twórby, Klaus Schulten hraje na pišćelach cyrkwje Božeho spěća w Jerusalemje; © Edition Auguste Victoria, Jerusalem 2012;
Putnicy do Jerusalema a lubowarjo pišćelow móža sej cejdejku tež direktnje we wobchodźe abtaje Dormitio na kromje stareho města blisko Cionskich wrotow abo w cyrkwi samej kupić.
za knihu:
Klaus Schulten: „Die Sauerorgel in der Himmelfahrtskirche und andere deutsche Orgeln in Jerusalem; © Edtion Auguste Victoria 2; Kaiserin Auguste Victoria Stiftung – Evangelisches Pilger- und Begegnungszentrum, P.O.Box 14076, 91 140 Jerusalem; ISBN 978-965-7221-60-0
Wobaj wudźěłkaj móžeće e-mailnje skazać pod adresu pilgrims@evangelisch -in-jerusalem.org.
Kak so na wěstych runinach časowe doby a podawki runaja. Před 70 lětami pytachu ćěkancy na přikład ze Sudetskeje a Šleskeje w našich kónčinach za nowej domiznu. Dźensa su to tajcy ze Syriskeje abo Afghanistana. Něhdy sem došedši su sej po wjetšinje tule domiznu nadešli.
Pojědźemoj domoj ...
Pola Liebeltec Herty a Horsta w Lejnje wonja rjenje za bunjacym kofejom. Wonaj snědataj. My, Šěnecy z Lejna, zeznachmy Liebeltec mandźelskeju před něhdźe sydom lětami jako stajnje wjesołeju a přewšo optimistiskeju wobydlerjow wsy. Dźensa 83lětnaj běštaj ćežki dóńt dožiwiłoj: staj wójnskaj ćěkancaj. Často hižo staj wo tym rozprawjałoj. A tola chcychmy so z nimaj zhromadnje do jeju domizny – do Šleskeje podać. Wšako prajitaj, hdyž do Šleskeje jědźetaj: Jědźemoj domoj.
Što čini poprawom serbska diaspora we wulkich němskich městach? W Drježdźanach diskutuja wo serbskim přichodźe, kaž na lětušim prěnim sympoziju towarstwa Stup dale. A w Lipsku? Tam woni rejuja a hudźa. Wězo nječinja to wšitcy Serbja z Lipska, za to pak z Hornjeje a Delnjeje Łužicy zhromadnje a ze Slepjanskim spěwnikom.
Tak znajmjeńša to dožiwich, jako podach so 9. apryla do města nad Plesnu, zo bych so tam na serbskim rejwanskim wječorje wobdźěliła. Telko wědźach: Rejwanski mišter a bywši rejwar Serbskeho ludoweho ansambla Georgi Marinow z Drježdźan měješe „dźěłarničku“ nawjedować, a zahrać skupina Lipšćanskich hudźbnikow. Zo pak njeje dr. Theresa Jacobsowa, kotraž bě mi informaciju posrědkowała, jako promowowana fachowča na polu serbskeje reje poprawna iniciatorka zarjadowanja, njebě jenička překwapjenka tohole wječora.
Ludowa reja – to tež móžemy!
bos_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn hrv_Latn afr_Latn szl_Latn ces_Latn deu_Latn luo_Latn szl_Latn epo_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn