Unijô Ojropyjsko a świynty Florijan…
„Jô wiym, jô miarkuja, iże niy wszyjskim sie to zdô, niy wszyjske sie bydóm radować, niy wszyjskie tyż bydóm mieli uciecha skuli tego, co na isto, na zicher yntlich już wlazujymy do tyj Ojropy. Jô miarkuja, co mómy sobota, mómy tyn dziyń, kiery dló kôżdego snôs, Ślónzôka jes nôjgryfniyjszy, ale niy idzie zaboczyć, że dzisiôj jes cosik blank inkszego do szafniyńciô.”
Wiycie! Takech napisôł (gôdôł) gynał dziesiyńć lôt tymu nazôd sam we tym naszym piekarskim radijoku. Latoś wszyjske fajrowali już we szczwôrtek tyn dziyń we kierym, dziesiyńć lôt tymu nazôd, wleźlichmy do tyj Uniji Ojropyjskij. Wiela sie łod tego szczwôrtku samtukej u nôs we Polsce dziôło i niy byda terôzki tego spóminôł, bo niy ze wszyjskigo idzie sie radować. Co sie to tyż takigo dziôło we piyrszego môja, drugigo i trzecigo môja, niy byda gynał łozprawiôł, bo to i tyż gańba poniykedy, i możno niy dlô wszyjskich mocka uciychy razinku terôzki, kiej roztomajte łoszkliwce rychtujóm sie do welónku, rychtujóm sie, coby sie to tego ojropyjskigo parlamyntu wryć… wryć ino skuli betków, a niy skuli tego, coby cosik dobrygo dlô naszyj dziydziny zrobić. A, iże jô niy kca wtykać kija do mrówiycznika, niy kca szterować ani rozfaklować jakisik haji, połozprawióm dzisiôj, byda berôł ło czymsik blank inkszym. I możno niy bydzie ci to moc do chichraniô sie, możno bydzie ździebko markotne, tak markotne, jak terôzki jest sam u nôs fajrowany „Dziyń Hutnika”. Jô wiym, co sam u nôs, i to niy ino we Chorzowie, nôjważniyjszy jes terôzki świynty Florijan, ciyrpiyntnik (pizło ci już bez 1700 lôt kiej go zakatrupiyli), patrón mojigo miasta łod dwadziestuch lôt. Ale bydzie sie terôzki ze srogóm paradóm fajrować ino możno fojermanów. Tóż tyż terôzki połozprawióm ło tym mojim nôjszykowniyjszym świyntym, ło tym świyntym Florijanie, ło tym świyntym, kierego Ślónzôki majóm we srogij zocy. Skany sie wzión świynty Florijan? Anó, móndroki gôdajóm, iże byli ci dwie gyszichty łó nim. Jedna to „Męczeństwo świętego Floriana” („Passio sancti Floriani” ze drugij połowiny VIII wiyka). Drugô to „Przeniesienie świętego Floriana” („Translatio sancti Floriani” ze XV wiyku). A napoczło sie śniym wszyjsko jesce za takigo łoszkliwego cysorza Dioklecjana (reskiyrowôł ci łón tym cysôrstwym we latach 284 – 305 po narodzinach Krystusa), kiery tyż ci tych dôwniyjszych krześcijanów festelnie niy miôł rôd, blank jich niy ciyrpiôł, i kiej ino poradziół, zarôzki jich na śmiyrć ukatrupiół. A bół ci tyn – niyskorzij – świynty Florijan oficyjerym we terôźniyjszyj Górnyj Austriji we Noricum Ripense. Inksze jesce gôdajóm, co łón bół cysôrskim byamtrym.
Chyciyli ci go rółz kiej szôł do heresztu kaj już wrajziyli inkszych śtyrdziystuch krześcijanów, coby do kupy śniymi – jak gôdôł – „znieść wiele tortur dla imienia Chrystusa”. Tyrôł bez łogiyń i sztyjc rzykôł, aże go taki istny Akwilina skôzôł na śmiyrć.
Zakludziyli go nad rzyka Enns we miyście Lorch, prziknółtlowali takô srogô berga na gnyk i ściepli ze mostu do tyj rzyki. Nale, ta rzyka wykludziyła tego ciyrpiyntnika na brzyg, przifurgnół łorzeł (adler), kiery zastawiół świyntygo krzidłami na szimel krziża. Niyskorzij gdowa, kierô sie mianowała Waleria, pochowała go, a na jego grobie sztyjc i jednym ciyngiym jakiesik cuda ci sie dziôli. Tego świyntygo przedstôwiajóm we chelmisku, ze szpicóm w gorzci na kieryj wisi fana i kiejniykiej ze zbónkiym ze wodóm. Gôdajóm jesce, iże za biskupa Gedki ze Krakowa (i papiyża Lucjusza III) sóm świynty Florijan wycióng rynka do Polôków, kierzy przijńszli wybrać sie jakosik relikwiô ze goldowym napisym: „Jô kca do Polski”. Możno to i prôwda, i szłoby sam jesce mocka rzóndzić i łozprawiać, ale to już niy moja parafijô. Rzykna jesce ino, co dwadzieścia lôt tymu nazôd i dó nôs, do Chorzowa przikludziyli jejigo relikwie i terôzki zawdy we świyntygo Florijana, we szczwôrtego môja jes ci u nôs srogô msza ze asistóm na kieryj zawdy jes nasz katowicki Arcybiskup.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn