Czamu jo wyciep sekretarka ..
Kiejsik, za pierónym starego piyrwyj, kiej jesce niy bóło interneca i telewizyji, fóngowały szkubaczki lebo łoszkubiny i manglownie, mianowane tyż kajniykaj walkownióma. Skuli tego, iżech jes miastowy, niy byda sam za tela móndrować, rajcować ło wsiowych szkubackach ale rzykna możno cosik wiyncyj ło takich miastowych manglowniach. Ludzie, zaobycz baby, za starego piyrwyj trefiali sie we kościele abo we manglowniach. Chopy wlazowali tam ino musowo, musieli tam wlazować jak jich tam cióngli jejich baby-cicianki, kiej jesce manglownie byli na kórbla (trza bóło ku tymu chopskij gracy, chocia niy zawdy). Czekanie na swoja raja do manglowaniô ugryfniała zebranym do grómady żywô, pôłnô gyszpantnych ciekawóstków łozprôwka, ftorô fachmóńsko i gynał kómyntowała świat i jejigo dziwy. I blank niy iste bóło to, iże tyn świat skludzôł sie możno do dwióch, góra trzech sómsiydnich huliców. Nôjważniyjszô ale bóła włôściciylka mangli, zaobycz rubô, czyrstwô i wrazitko baba, kierô radowała sie reszpektym i srogóm zocóm u jeji kóntmanków, a i ku tymu szło sie u nij lajstnóńć, sprawić kanka żuru na sobota. U nôs bóła to starô Pióntkowô na Krojcce, kierô miała manglownia, nôjprzodzij na kórbla, a zatym na elekstrycny motorek i kaj zawdy pod łoknym stôł kibel ze żurym dekniynty fest wyszkróbiónóm srogachnóm sznuptychlóm, i kaj tyż szło sie łobsztalować raja do szpanowaniô gardinów.
Terôzki już tego niy ma. Wrółz ze łozwojym naszyj cywilizacyji potraciyli sie szkubacki i manglownie. Łostôł jesce ino kościół i – to dlô chopów, chocia niy ino dló nich – szynk za winklym familoka. A tyn ci do łostatka ludowy szimel manglowni, przekludziół sie do naszygo... Syjmu. Ja, jô miarkuja, iże jesce na kôżdydniówyj mszy we kościele stare klafty poradzóm łobrobić rzić kôżdymu sómsiadowi, bo przecamć łóne ino po tam tam lejzóm. Niy skuli Pónbóczka, ino skuli możybnóści łobgôdaniô, łoszeredzyniô wszyjskich ze swojigo, i niy ino, familoka. Ło wiela te wszyjske manglównianne łozprôwki, klyty i klachy byli zajyńciym, kómsztym ućciwym i porzómnym, bo za walkowanie bulół tyn, ftory prziszôł do mangli ze interesym, ło tela ta syjmowô mangla jes blank podanô na walkownia parowô, bo tyż sie łobyrtô ino wele tych, ftorzi majóm w tym interes, ale bulymy za te plytnie my wszyjske ze naszych musowych sztojerów, naszych dôwków.
Wiycie, prziszôłech na te idy, coby to sam wszyjsko napisać po tym, kiejech przeczytôł jedyn artikel, srogigo móndroka Henryka Martenki, ftory napisôł bół cosik takigo, iże ta naszô rodnô mangla, swójskô walkownia mô sie pierónym dobrze; darzi jij sie. Przecamć kôżdy welónek dźwigô nóm, sztrekuje nóm we Polsce pozióm syjmowygo manglownictwa i sprôwiô, iże corôzki wiyncyj Polôków łodłajzi myślówo łod problymów, ftorymi żyje warszawskô ulica Wiejskô. Wiynkszóścióm my, Polôki, blyndzymy, wystôwiómy se, coby politykery dali nóm, łobywatelóm świynty pokój, i coby ku tymu niczego samtukej we Polsce ruszali, bo pewnikiym by jesce cosik popśniyli, popsowali. Trza tyż ale dociepnóńć, co terôźniyjsze manglowanie, niy ma take swójske, dómowe, jak bóło kiejsik za starego piyrwyj, i niy ma ino... parlamyntarne. Ze tyj manglowni żyje telewizyjô i tyn moderny internec. Ta mangla blank niy pytô: po jakiymu i jak, ino – fto, co i kómu?
A tak po prôwdzie, jô tam niy ma taki angyjber i na polityce sie możno niy znóm, chocia bocza, jak mój niyboszczyk Łojciec sztyjc mi tuplikowôł:
– Dej sie Ojgyn pokój ze politykóm, bo to jes richtik srogi kónsztik, coby łyknóńć rapitółza (żaba) abo gónsiora, a ku tymu niy wykrziwić pychola ze łobrzidzyniô, ino markiyrować, iżeś chopie społyknół jakisik szmektny i szykowny maszkyt. Niy kôżdy to poradzi łobstoć.
I rzykna ci jesce cosik. To blank niy ma prôwda, iże ze inkszym cowiekym (niy dej Pónbóczku, iże ze politykerym!) trza wećkać faska soli, coby go gynał i do łostatka poznać. To ci jes gynał taki sóm fiterglanc i srogi markiyróng, jak rozum i móndrość grajzików, starzików, i ku tymu tyż to, co cowiek sie fórt zmiyniô, weksluje sie co wielaś tam lôt. Bo tak prôwdóm, to wszyjsko sie wiy, miarkuje sie wszyjsko ło cudzym cowieku na szlag, zarózki łod piyrszego łoka mrziku, łod piyrszego wypedzianego słówecka. Tak ci jes naprôwda, ale ludzie ustali wiyrzić bali i samym sobie i swojim.... duszóm. I możno to, toć iże ja, jes ci nôjgorszyjsze na tym świycie. Bo dzisiôj żôdyn niy jes tak sztramski, coby ci poradzić, coby móc uwiyrzić sobie. I możebne, co to jes terôzki tyż ci dló nôs nôjgorszyjsze!A kiej sie tak zaziyrô, filuje we telewizyji abo we internecu na tych naszych wybrańców nôrodu, to zdô sie, iże prawie mieli stare ludzie, ftore rzóńdziyli, iże kiej cowiek za wczasu sie niy pierdnie, to mu niyskorzij tyn cuch krajzuje po mózgu i stela sie bieróm te wszyjske blank posrane pómysły...
- Nie ma jeszcze żadnych komentarzy
min_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn