Przeboczće mi, przeboczće! – pisała dů mje Stazyjka – na klynczkach wajům, przeboczće! Jo uoszydźyła i Wos, i śebje. To bůł śnik, iluzyjo… Jak jo ćyrpjała za Wos dźiśo! Przeboczće, przeboczće mi!..
Ńy uobskarżejće mje, dyć jo ńy złůmała’ch swojij uobjycki. Pedźała’ch, iże byda Wům przoć i sztyjc Wům przaja… wjyncyj jak przaja. Boże! jeli mogła by’ch przoć Wům uobu! O, jeli by’śće Wy byli ńim!..
„O, jeli jo by’ch bůł ńim!” – przelećało mi w gowje. Spůmńoł żech twoje słowa, Stazyjko!
Půnbůczek widźi, wjela by’ch dlo Wos zrobjyła! Jo wjym, iże je Wům ćynżko a cliwo. Jo uraźyła’ch Wos, nale Wy dyć wjeće – kej czowjek przaje, dugo ńy pamjynto urazy. A Wy mi przajeće!
Dźynkuja! Ja, dźynkuja Wům za te przůńy. Bo uůne uostało w mojij pamjyńći choby słodki śńik, kery pamjynto śe jeszczy dugo po uocucyńu; bo jo zawdy byda spůminać tyn můmynt, kej Wy’śće choby brater uotworzili przedy mnům swoje śerce i tak forymńy przijynli w gyszynku moje, stropjůne, coby je chrůńić, achtować, kuryrować.
Jeli mi wyboczyće, to moje wdźynczne uczuće, kere ńigdy ńy zetrze śe w mojij duszy, bydźe zowdy dźwigało pamjyńć uo Wos… Jo byda chrůńić ta pamjyńć, byda jij wjerno, ńy wyzdradza jij, ńy wyzdradza swojigo śerca, uůne je na to za stałe. Uůne wczora wrůćyło do tego, do kerego noleżało bez wjeki.
Trefjymy śe, pra? Wy przidźeće dů nos, Wy nos ńy uostawiće, durch bydźeće mojim przoćelym, mojim bratym… I kej mje uoboczyće, podoće mi swoja rynka. Podoće mi ja, bo’śće mi wyboczyli, prowda? Przajeće mi, jak przůdźi?
O, przejće mi, ńy uostowjejće mje, bo jo Wům w tyj chwili tak przaja, bo jo je werto Waszego przůńo, bo jo na ńa zasuża…. můj przoćelu! Za tydźyń śe z ńim hajtům. Uůn durch bůł mi rod, uůn ńigdy uo mje ńy przepůmńoł… Wy ńy gorszće śe za to, co jo uů ńim napisała. Nale chca przijść ku Wům cuzamyn s ńim, wy bydźeće mu rade, pra?
Wyboczće, pamjyntejće a przejće Waszyj
Stazyjce
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn lmo_Latn