Czamu jo wyciep sekretarka ..
Wiycie! Snochwiółech jesce we siyrpniu, iże blank nic niy rzykna ani ło Powstaniu Warszawskim, ani tym tuplym i ło Powstaniach Ślónskich, ftore tyż wypraskli we tym kosokowym miesióncu. Alech niy szczimôł, bo wszandy we radijokach, we wszyjskich telewizyjach sztyjc i jednym ciyngiym rzóńdzi sie ło tym stopieróńsko tragicznym, usmolónym Powstaniu Warszawskim. A iże my, Ślónzôki, sómy ze nôtury szpasowne, i mómy rade roztomajte wice, rzykna jednakowóż dzisiôj cosik ło tych naszych, ślónskich powstaniach, tela, iże bydzie to – jak na takigo wigyjca jak jô przistało – mocka szpasowne. Dejcie pozór!
Skuli przileżitości jarystagu, rócznicy wypraskniyńciô samtukej na Ślónsku piyrszego i drugigo Powstaniô Ślónskigo żurnalista łod tego naszego cajtónga „Gońca Górnośląskiego” nawiedziół chnet stuletnigo Bonifacego Śliwy, wywołanygo sam u nôs powstańca i działacza ślónskigo.
– Panie Śliwa, byliście przi piyrszym powstaniu. Jak do tego doszło i jaki to miało fajrant ?
– Ja toć. Piyrsze powstanie to bóło tak. Powycióngali my wszyjske stare pistółle ze chlywików, kamerlików i kaj tam jesce łóne byli poskludzane łod piyrszyj wojny światowyj. Trefióło nôs sie poruch i pedzieli my sie, co pudymy na tyn Anaberg. Ale te gizdy Miymce sie zwiedzieli i już ci tam na nôs cichtowali ze gywerami.
– No i co bóło dalszij – pytô dociyrny żurnalista.
– Anó, kiej my sie już przikwanckali do tego Anabergu, to Miymcy gruchli ze tych gywerów a my.... pitli.
– Nó, dobra. To bóło piyrsze powstanie. A jak bóło we tym drugim ?
– Tak jakosik za rok juzaś my sie spichli, ale już terôzki to my sie lajstli pôra gywerów takich, jake mieli przodzij Miymce i zasik lyjzymy na tyn Anaberg.
– I co bóło dalszij, co bóło dalszij ?
– Miymce ale juzaś sie zwiedzieli, kiela mómy tych gywerów, narychtowali ci sie sam pôra gryfnych kanónów i na nôs już wachowali. I kiej my ino znojdli sie przi tym Anabergu, to łóni festelnie gruchli a my... zasik pitli !
– Hmm, nó, a dyć tóż jak ci to bóło ze tym trzecim powstaniym, panie Bonuś ?
– Nó, zasik na bezrok trefiyli my sie wele chlywików łod staryj Majzlinyj, ale beztóż, iże my dostali dwa razy po rzici, to terôzki byli my barzij mónter i łod jednygo Żyda sprawiyli my sie trzi take kanóny jak te diosecke Miymce. Nó i do kupy kwanckómy sie na tyn Anaberg nikiej łónskigo roka.
– Byliście terôzki lepszij uzbrojóne, to i côłkie powstanie musiało tyż przeca inakszij wyglóndać, prôwda? – pytô sie tyn dociyrny żurnalista dalszij.
– A dyć iże inakszij. Kiej my już przismycyli te nasze kanóny pod tyn Anaberg, gawcymy sie a Miymcy na doczkaniu przikludziyli takô festelnie dupnô kanóna, kierô sie „rubô Berta” mianowała, i łóni jesce niy gruchli a my już... pitli!!!
I tak to bóło z tymi naszymi powstanióma podug Bonusia Śliwy, kiere łopedziôł pôra lôt tymu nazôd.
- There are no comments yet
min_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn eng_Latn