Bernard Smigala
ODA DO ROBOTY
Tyś jest u Ślónzoków dycki w wielgij zocy!
Dbómy, cobyś była – przi Bożyj pomocy –
choć tak ciynżko jak nikaj – porzóndnie zrobiono
i beztogodziwie była zapłacóno!
Co do godziwości – niy zawsze tak było,
przeca, fto cie posiod, niyźle mu sie żyło.
Wielaś jest we wercie – sama żeś wiedziała,
dbałaś ło swo woga i sie szanowałaś!
A potym czas prziszoł, żeś woga straciyła,
spowszedniałaś, zlichłaś jak staro kobyła.
Brali cie, boś była! Chcieli czy niy chcieli!
Żodyn niy szanowoł, bo wszyscy cie mieli!
Jak ta staro hyrpa, co za pół jabcoka
pudzie i kożdymu sie łoddo we krzokach!
„Stoji sie, czy leży…”- tak wtedy godali
i, jak ino mógli, to sie łobijali
Dziepiyro terozki, jak cie zaś brakuje,
Mómy cie zaś w zocy i kożdy szanuje!
No – możno niy kożdy, niyjedyn sie „asi”,
że sie tobóm nigdy rónk niy pomarasi!
Jo tam niy żałuja takich niyroboli,
niych grzebióm w chasiokach i niych śpióm na zoli!
Ale sóm i tacy, co zdrowie stracili,
Co niy z własnyj woli się ciebie pozbyli.
Tóż mógła byś nikej ściepnóńć trocha z wogi,
by pómóc tym ludziom, by wstali na nogi!
Godajóm, że niy ma kołocza bez ciebie.
Wierza, że nóm niy dosz żyć ło suchym chlebie!
Autor:B. Śmigała
ace_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn