ŁO SOWIE, HAZOKU I WILKU
Bezdziyń i w nocy robotno sowa,
w lesie, na myszy durch cichtowała.
Rano, zmynczóno, klupła sie w gowa:
„Styknie! Wiyncyj niy byda tyrała!
Co jo móm z tego, że tak haruja?
Ło mało żyłów sie niy wyprułach!
Tak żech zmochano, krzideł niy czuja!
Łod dziś niy robia! Leża na bułach!”
Na aście stróma siadła wysoko,
pod gowa krzidło sie podłożyła
i do drzymaki zmrużyła łoko,
choć usnóńć nijak niy poradziyła.
Aż tu sie hazok skóndyś przipytoł
sztopnół pod strómym i dźwignół gowa.
A że ciekawski bół, to sie spytoł:
„cóż ty tam robisz na stromie, sowa?”
„A nic niy robia”- łodrzykła sowa-
„leża na bułach i sie łobijóm!
Tobie tyż radza-lygej na trowa,
inksi niy robióm i jakoś żyjóm.”
Tóż niy namyśloł sie hazok wiela,
legnół pod strómym z szłapom pod gowóm.
Choć to niy była przeca niydziela,
jón sie łobijać pospołu z sowóm.
Nogle wylazło skóndyś wilczysko,
kłapnół zymbskami i zjod hazoka!
Potym łoblizoł swoje pyszczysko,
wejrzoł na drzewo i ujrzoł ptoka.
„Co ty tam robisz” – spytoł sie sowy?
„Z hazokym my sie tu łobijali.
Teroz, jak mómy hazoka z gowy,
sama łobijać byda sie dali”.
Tóż nie trza tukej w bałmwol łowijać,
bo ło tym dziecka nawet już wiedzóm!
Na bułach leżeć i sie łobijać
ci mogóm, kerzy wysoko siedzóm!
Autor: Bernard Śmigała
vec_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn dan_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn vec_Latn