Ja, do tyj, co jom przedzi Projzyn nazwali. Było to blank prawie jak szli kole tyj gruby Elżbiyty (dzisiaj już nieistniejąca) cołkiym tam, kaj po jei lewyj strónie sóm te dwa małe stawy. Jak tak szli to im nogle coś po łocach zablikowało. Patrzom, a na kraju stawu, na rancie, leży cołki złoty taszynur, taki fajny mały zygor, prosto do kabzy westy łod kościelnego ancuga. Jorguś chciał go podnieś, ja, ale kej łóni bliżyj przęśli i się mu lepij podziwali, to ich strach trocha chyciył, bo jego wajzry się cołkiym dziwnie błyskali. Po tym wele tego zygora cołkiym jak na Świentym obrosku tako aureola się zrobióła, a i blank wielgie światło bióło łod niego. Jak zygor zaczón rosnąć, i był taki wielki jak krepel na podstolnicy, to Markefka go ciepnół na trowa i pedzioł:
- Ty Jorguś! Łostow go leżeć. To je tyn waserman, Utoplec, kiery kutej miyszko w wodzie w kierymś stawie! Jorguś padoł tyż, że jedyn hajer z Karbia, kiery tyż tóm samiutkóm sztrekóm szoł na gruba w Miechowicach, jak na banie pizło gynał dwanoście, to tyż naszeł taki zygor. Lostawiył go leżeć w tym samiuśkim miejscu, na rancie stawu, bo wiedzioł, że w tym stawie miyszko utoplec, a niy chcioł go szterować, móg se biydy napytać.
[Chrobok L.: Sagen von Miechowitz, Miechowitz 1926, s. 19-20]
szl_Latn szl_Latn slk_Latn