Rubryka: Jak żech roz szeł na ambóne...
Jak żech roz szeł na ambóne, a prawie se czytoł tekst ło wiesielu w Kanie Galilejskij, kaj Pón Jezus zmiynił wode we wino, toch se ani nie pomyśloł, co se stanie hned na drugi tydziyń, jak bydymy mieć chrzty. Wiycie, z tym winym to nie była żodno sranda, bo jak na takim wiesielu czego chybiało, to to była łokropeczno łostuda dlo żynicha. Że niby jesi se nie umioł wyrachować, wiela jodła i napitku je trzeja na gościne, to isto aji w inszych wiecach też beje dość bulaty. Tymu Pón Jezus piyrsze łofuknył Maryje, że jako co se myśli, dyć łón prziszeł kwóli ważniejszym wiecóm, kwóli zbawiynio ludzi, a ni jakichsi kuchynnych zależytości – ale przeca potym, coby pumóc tymu żynichowi abo jego bulatymu starostowi, koże ty wielki putnie wodóm napełnić... Dlo mie je to dycki strasznie piekne pouczyni, że do Pana Boga mogym przijść aji z nejmiynszóm gupotkóm, że łón mo dycki dlo mie czas i łotwarte serce.
Nó, a potym za tydziyń wóm łotwiyróm szrank w zakrystyji – i Słowo Boże się zaś spełnio! To byście nie uwierzili, ganc tak, jako tam na tym wiesielu. Mómy pore roków takóm szumnóm chrzcielnice, była sołcież, czyli kónkurs na łostrawskij uniwerzicie miyndzy rzeźbiorzami na nejlepszy projekt i na kóniec my też jedyn z nich wybrali, łod jednej szykownej dziełuszki z Wałaska. Trzi drzewa, wydłubane z lipy, kieróm my musieli ściónć na zogrodzie wedle dómu zborowego, nóm przipominajóm Trójcym Świyntóm, a lawor ze szkła „cióngniónego” se łogibo jako ty fale Jordanu. Ku tymu żech se w Biylsku kupił taki mały żbóneczek z dziubkym, z kierego tych chrzczónych polywóm. I tak żech wóm chcioł wycióngnyć ze szranku tym żbónek, naloć do niego wody, a postawić to tam na „wysepce” postrzodku „Jordanu” – a tu cosi na mie „chlust”! No ja, myślym se, gdosi to po minulym chrzcie nie łutrził porzóndnie i je tam woda... Ale ni! Czuchóm tyn poloty rynkow łod talaru – na dyć to je czuć winym! Beztak się spełniło i u nas w Suchej to, co my przed tydniym czytali.
A jesi gdo chce bardży posłochać rozumu niż serca, to se to może wyświetlić tak: kierysi rozbił stary żbónek na wino ku Komuniji i tóż pastor Ondraszek kupił taki piekny nowy, szklanny żbóneczek, jyny kapeczke wiynkszy łod tego ku chrztóm. I isto se to tyn, co mioł słóżbe kościelnego, splót i naloł wino do tego miynszego. A potym, jak się spozorowoł, to wino hónym przeloł, a żbóneczka chrzcicielnego już łutrzić w tych fofrach nie ścignył. Jedinie, że by se potym fakt ta woda we wino zmiyniła, nie wiym.
A co ponikierzi se możne myślóm, że se ta woda we wino zmiynio, bo jak móm kaj Wieczerzym Świyntóm w domowach dlo starzików, to se wino bierym do miynszej plastowej flaszki ze zakryntkóm, kiero dobrze dzierży. Jak tam na tym pisze Rajec abo inszy nazew z mineralki tam stoi, a jo z tego naroz nalywóm do kielicha wino, to to kapke jako tyn zazrak aji może wyglóndać. Głównie, że potym przy Kómuniji to je prowdziwo Krew Pańsko, tak jako Ciało przijimómy pod postacióm łopłatka. Ło tych łopłatkach jeszcze cosikej napiszym, ale to zaś kiedysi inszym razym.
jo.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn min_Latn