Rubryka: Jak żech roz szeł na ambóne...
Jak żech roz szeł na ambóne, toch się musioł śmioć do rozpuku. Wiycie, u nas w Suchej to ni ma tak jako we wielkich zborach, że majóm zwlaszcz kościelnego abo kościelnóm, takicho chłopka abo babke, co się ło wszystko kolem „dómeczku” Pańskigo staro. Ni, my sóm na to kapke za malutcy. A na wiyncyj, dyć tego naszego dómeczku już ani ni miało być, aji na mapach go musieli na nowo malować, jak się spozorowali, że łón tam jeszcze fórt stoi (a nejwiynksze przekwapiyni to było, że tam jeszcze aji jacysi ludkowie chodzóm). No tóż my ni mómy pani kościelnej, jako kiejsi, jyny panióm Farnóm (to też pasuje); takóm strasznie szykownóm a łobietawóm zborowniczke a jejigo zryncznego małżónka, a łóni wóm sóm Gospodarzami. Tak jich mianujymy, bo to je fakt prowda. To pani Farno piyrszo nazwała nasz przepiekny kościółek dómeczkym. A tak jako ło swój domek się ło niego staro.
Ale jo nie ło tym... Jak się w niedziele abo przez świynta schodzómy, tak pełnióm słóżbe (tymu zaś tak prawiymy) roztomańci bracio, kierzi se to podle rozpisu wziyni na starość. Topióm drzewym w tym sławnym żeleźnioku, rożygajóm a gaszóm światło, zanoszóm na ołtorz dary ku Wieczerzi Panie, wachujóm aby ksióndz nie dopod dejmy tymu tak jako jedyn w inszym zborze, jak się mu śmiatok z łopatkóm zawiesił na talaru i tak szeł do ołtorza... I roz wóm też mioł te słóżbe jedyn z młodszych (a dzisio kurator; podziwejcie se, jak tyn czas leci). I prawie mioł małe dziecka. Cosikej go napadło, że się mnie, Poloka, łón też Polok, spyto „jako se też to powiy...”. To wiycie, to mogóm być nejbardży hakliwe tematy, bo jak człowiek szpatnie pochopi, co mu tyn drugi mówi, to je gorszy. Tóż wiycie, na co se mie spytoł? Jako se rzeknóm po polsku dupaczki. Bo jymu to po czesku kapke „brzmi wulgarnie”. Nie dziwiym się. Nó, ale jo prawie szeł na ambóne a jużech był sołstrzedzóny przed kozanim. Jak żech ryknył śmiychym, to to isto było słychać aji w kościele. A potym żech się dłógo ni móg przestać chechtać.
To je fajne na tym naszym Ślóńsku, że mómy wiyncyj rzeczy (Polok powiy: jynzyków; ale już wóm wiyncyj nie bedym przekłodoł). Potym się tak pieknie rzeknie, że gdosi „topi płynym”, abo że „łóna je fórt tako czyło, tymu że je szczygło” (je čilá protože je štíhlá; piercie mie po palczyskach, dziwejcie se, zaś przekłodóm). A wszyscy wszystkimu rozumióm.
A ty dupaczki, to wóm som po polsku śpioszki. Łod dupanio, czyli „tupanio”, ze zadnióm czynścióm ciała to ni mo wubec nic społecznego. Ale śmiychu fura w kościele, ta być może...
jo.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn min_Latn