ÓMA ANA
(skrócóno wersjo Sagi rodzinnyj)
Przeminół dziewiytnosty, prziszół wiek nowy,
jak s podrybnickij wioski Gogołowy,
mój ópa Ludwik przijechoł w te stróny,
by sie chycić roboty i poszukać żóny…
Robota znod drapko, na dole, na grubie,
dyć musioł na razie zapómnieć ło ślubie.
W ańcli na Krajcówie bardzo mu sie ckniyło,
na porzóndno dziołcha widoków niy było.
Pora lot przebymbniół ópa w samotności,
na łostatku pojechoł poszukać miyłości
we wsi rodzinnyj, kaj w Świyntego Jana,
na łodpuście trefiół moja óma Ana.
Mieli sie ku sobie, tóż sie pożyniyli,
przicióngli na Wiyrek i dokupy żyli.
Ani sie spostrzegli a już óma Ana,
urodziyła syna, nojstarszego Rómana!
Nim do wojny prziszło we sztyrnostym roku,
óma sztwórka dziecek już miała przi boku!
Potym z ópy Ludwika zrobiyli zoldata
i w okopach Francyji przesiedzioł dwa lata.
Wreszcie sie doczekoł ópa końca wojny,
ale tu, na Ślónsku, czas niy bół spokojny!
Jyni sie Poloki wadzić ze Niymcami,
po hołdach i placach lotać z gywerami…
Na łostatku, bez francuske mediacyje,
Ślónsk potajlowali miyndzy dwie nacyje…
Jak sie Alfrid urodziół, już sie niy mieściyli
na starym miyszkaniu, to sie wykludziyli,
na Ficinus, drugo chałpa łod wanielika-
-dwie izby, kómora i połowa chlywika.
Żyli biydnie, bo biydnie, ale jakoś było,
we dziewiynćdwadziestym wszystko sie zmiyniyło.
Srogi kryzys nastoł, gruby plajtowały,
dlo górników żodnyj roboty niy miały.
Ópa straciół robota, zaczón popijać,
wszystke familianty zaczli go łomijać!
By dzieci wyżywić, óma Ana, boroczka,
choć fest schorowano, robiyła za szwoczka.
Jakby mało starości było na jyj gowie,
marnie życie straciyli dwaj starsi synowie!
Óma jeszcze bardzi sie rozchorowała,
wykludziyła z Wiyrku, na wieś wyjechała.
Minyły dwa lata, ópa znod robota
i na wieś, do ómy, jeździół co sobota.
Óma jakoś na wsi sie wypicholyła
i nazot, na Wiyrek, do ópy wkludziyła.
Zamiyszkali w Werdónie, w nowym familoku,
drugo siyń łod ańfartu, zaroz przi chasioku.
Dziołchy, już wydane, łobie poszły na swoje,
óma z ópóm i Alfrid – zostali we troje.
Alfrid, jeszcze samotny, bezto zostoł w dóma,
bół nojmodszy w rodzinie, fest mu przoła óma!
Dyć wiela pociechy óma s niego niy miała,
łostatniego syna wnet i wojna zabrała!
Zginół pod Ankónóm, w dalekij Italiji,
zakwawióne popióry we krzince dostali.
Dyć tego już óma niy dożyła, boroczka,
bo sie wykludziyła skorzyj do Pónbóczka.
Choć przed swojóm śmiercióm mie wypiastowała,
przeca w myj pamiynci sie niy zachowała.
Jedno wiym – niywiela zaznała radości,
pewnie teroz mo wzglyndy Bożyj Opaczności.
Autor:Bernard Śmigała
lin_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn vec_Latn