Przi „Walcu z Baszirem” napisołech „pod Verdun”. Prawie żech sie dowiedzioł, że Ślōnzŏki niy padali „pod Verdun”, ino „pod Werdōnym” (tekst ôd Michała Smolorza we „Fabryce Silesia” #2).
Mało rzycz, ale mie tyrpło. To je niysamowite, jako srogŏ tradycyjŏ (tukej: „gŏdkŏwo”, językową) mŏmy (abo ino mielimy). Starōm sie, wiela z tego przepōmnymy, wiela pōminie, wiela już dŏwno ni ma.
Wiela razy muszã brać cosik z polskigo (niy ino z gŏdki, nale ze tradycyje, kulturowygo ôbrŏza świata), a ani niy wiym, iże to sam już dŏwno bōło, kajś we gŏdce se siedzi? Wszyjsko skiż tego, co u nŏs ciōngłoś kulturowŏ idzie ino bez familijŏ, bez godaniy. A i to niyrŏz niy, bo gyszichta nauczyła starych Ślōnzŏkōw siedzieć cicho i niy gŏdać ô niykerych rzyczach, coby modym niy bajstlować przi życiu (wszyjske te przełażynia na niymiecki, coby bajtle niy spokopiły; te „za mody żeś jest”; słowa i machnycie rynkōm; abo ańfachowŏ cisza, uśmiych i lankōr we ôczach… Znŏcie to?). Eli jŏ tyż niy nauczył sie skiż tego ani niy pytać? Jak fto niy mŏ we familije istnego, co by rŏd ôsprŏwiŏł, to je w dōmbkach.
Mało je takich „Duchōw wojny” ôd Lyski, naplōmpanych ślōnskim luftym na fol. Przeważnie trza zaglōndać, kaj ino wlyzie, szukać durś a ciōngle, chytać małe kōnski – gynał jak tyn Werdōn.
Możno co sie z tego uzbiyrŏ. Chciŏłbych wierzić, iże mi (nŏm?) tego styknie.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn