Łostatek paździyrnika totyż – tam kaj jesce jes ździebko lasów – napoczynajóm sie góny, znacy polowania (jak to sie po polskimu gôdô). Jôch już sam kiejsik rzóńdziół ło tym, iże starzik łod mojij świekry bół fysztrym, takim ółbergojnym (nadleśniczym, jak by to terôzki szło pedzieć). Wiela tyż ta moja świekra poradziyła łozprawiać jak ci to u jeji starki i starzika dôwnij bywało. A wszyjsko to u nich bóła piyrwyj dobrô asista, dobre towarzistwo, we kierym trza bóło pozór dôwać co i jak sie robi, co i jak sie gôdô, bali na wszyjsko. A ku tymu nôjważniyjszy to ci bół tam we wsi dziydzic.
Jakech już skorzij pedziôł we paździyrniku napoczynajóm sie te nôjważniyjsze góny, ftore sóm skuplowane ze takim srogim świyntym, świyntym Hubertusym (niy metlać ze naszym Bercikiym, niy). Świynty Hubertus żół ci, łamziół po tym gryfnym świycie kajś tak łod 656 roku aże mu sie zemrzilo cheba we 727 roku. Juzaś łod łostatka siedymnôstego wiyku zrobiyli ci go potrónym myśliwców, jyjgrów, gojnych i kogo tam jesce po lesie ciepie. Ło tym świyntym jyjgry poradzóm mocka roztomajtych szpasobliwych gyszichtów łozprawiać.
Niy wiym eźli wiycie, iże świynty Hubertus jes tyż we srogij zocy u babów, ale ino u wydanych, kiere majóm rade swojimu chopeczkowi, swojimy starymu na łostuda zbajstlować. Bo to jes tak: świynty Hubertus tómpôł ci bół rółz po lesie i łoroz ujzdrzôł srogigo sornika, lelynia ze szyrokimi, wielgachnymi rosochami, wiyńcóma (tak na rogi, na horny gôdajóm myśliwce), kierymu ci tak blank na pojstrzodku tych rosochów blyndowôł dupny krziż. Tyn świynty prasknół ci na klynczki i pedziôł, co bydzie łod terôzki miôł we srogim reszpekcie wszyjskô gadzina ze rogami. I beztóż tyż, te baby, kiere chopóm te rogi prziprôwiajóm, (Wiycie, kajsik na wywczasach, we zanatorijóm, i bele kaj) majóm za swojigo patrółna tego świyntygo łod rogów – świyntygo Hubertusa. Łod tego tyż czasu chopy fyrtajóm na kóniach, sujóm i gzujóm za fuksym, (łoszkliwce gôdajóm, iże za kuciapkóm), chocia łón jes tak by tak, niy do chycyniô, gynał nikiej baba ze cudzym chopym we prykolu, pra?
Nale, spómniôłech ło dziydzicach. Polskie paniska, póny, u kierych na gorczku pôłno bóło familiantów, chaśników, sużóncych i inkszyj dworskij halastry bóła ci zawdy bez zima źwierzyna, gadzina lyśnô i skuli tego mieli tyż na wycugu swojich „łowczych”, strzylców, polowników, dojyżdżaczów, ptôszników, sokolników, źwierników, szczwaczów, psiarczyków i kogo tam jesce. Jedne, co mieli we pierónowym reszpekcie to to, co łod Wielij Soboty aże do skludzyniô wszyjskigo łobiyli, wszyjskigo zbożô ze pola, niy lza bóło polować na nic!
Byli tyż ale wtyczôs i roztoliczne niyszczysne fale. We lasach kole Raciborzô jedyn ze srogich „arystokratów”, zabrane panisko poszôł na gón dziki. Pech kciôł, iże jakisik postrzelony kiernoz, kyndroz ciepnół sie na tego jyjgra, i ci go festelnie użar, festelnie pocharatôł. Posłali po starygo gojnego do dwora ze byfyjlym, coby ło tym côłkim niyszczyńściu pedziôł tyj ichnij gryjfini.
– Musicie, panie Grolik, ino opaternie, pedzieć gryjfinii, coby sie za fest niy przelynkła.
– Haa, niych sie tam łóni niy tropióm, już jô ji tak to rzykna, iże sie bydzie z tego jesce radować.
Stary Grolik przikwanckôł sie do zómku direkt do gryjfini do izby.
– Jaśnie paniczko – pado Grolik – jejich chop kipnół i do imyntu niy żyjóm.
– Jezusku, Marijko, jezderkusie ! – wrzeskła gryjfini i blank ci kopyrtła na ziym.
W te pyndy przileciôł ci bół ichni kamerdyner, śleciały sie wszyjskie frelki ze côłkigo dwora, tyn côłki fraucimer i napoczli cucić zymglónô gryjfini. Ftosik kôzôł dać znać dochtorowi, a jeny nasz Grolik styrcôł ci we ece izby i chichrôł sie ze tego côłkigo bajzlu i rómraju.
Jesce kwilka i ta szykowno gryjfini łotwarła ci ślypia, prziszôł ku nij stary Grolik, ugibôł sie, nakłoniół ku nij i pado ji do ucha:
– A dyć paniczko, to wszyjsko, coch pedziôł, to bół szpas, to blank niy bóła prôwda. Nasz pón grof żyjóm ino sie ździebko łożebraczyli, łozcharatali, nó, sóm ździebko niymocny.
– Pónbóczku! Côłke szczyńści, iże łón żyje!
– Nó, dyć terôzki to sie paniczko na isto radujóm łóni, ja, prôwda?
Przi gónie jes i biysiada. A juzaś przi takij gościnie, jes na isto zwada ło kieryj pisôł ci już Jan Kochanowski;
„Kufle lecą jako grad; a drugi już jęczy,
Wziął konwią, aż mu na łbie zostały obręczy.
Potem do arkebuzów. A więc to biesiada?
Jeśliście tak weseli, jakaż u was zwada?”
Bo u nôs przi zawdy przi biysiadzie musi być jakosik chaja, bez tego Polôk niy poradzi richticznie żyć.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn