Mody Scrooge urōs trochã, a izba zrobiyła sie barzij ciymnŏ i czŏrnŏ. Dylōwki sie zetarły barzij, ôkna popynkały, kōncki gipsu poślatowały z gipsdeki i pokŏzały gołe lajsty. Jak to wszyjsko zafōngowało, to Scrooge wiedzioł tela, co wy. Wiedzioł, że to było recht, i że wszyjsko wyglōndało tak, jak kejś; iże zaś bōł tam sōm, kedy inksi chopcy pojechali do dōm na Gody.
Niy czytoł już, ale łaziōł tam i nazŏd strŏpiōny.
Scrooge dziwoł sie na ducha, smutno pokryńciōł gowōm i zestarany wejzdrzoł na dźwiyrze.
Ôtwarły sie. Małŏ dziouszka, dużo modszŏ aniżeli synek, weszła wartko do izby, uwiesiyła mu sie na karku i gŏdała mu „roztōmiyły braciszku”.
– Prziszłach cie weznōńć do dōm, braciszku! – pedziało dziecko, zaklaskało rōnczkami i zegnyło sie ze śmiychu. – Do dōm, do dōm, do dōm!
– Do dōm, Fanny?
– Ja! – pedziała dziouszka połnŏ uciechy – Do dōm, na zawdy. Tatulek je szczodliwszy i to je terŏz upragniōny dōm! Tak miyło dō mie gŏdoł jednyj nocy, kej żech szła spać, iżech niy bała sie spytać jeszcze rŏz, jeźli możesz wrōcić. I pedzioł, że ja! I wysłoł mie we kolasie, coby prziwiyźć cie nazŏd. Boś już je bezma majorynt! – pedziało dziecko i ôtwarło szyroko ôczy. – I nigdy już sam niy wrōcisz. Ale nojprzōd przepyndzymy społym cołke Gody i bydymy mieć nojwiyncyj uciechy na świecie.
– Z ciebie już je kobiyta, Fanny! – krziknōł synek.
Klasła w rynce, ôśmioła sie i chciała tyknōńć ôd niego gowy, ale była za małŏ, tōż zaś sie ôśmioła, stanyła na palcach, chyciyła za kark i zaczła ciōngnōńć ze tōm swojōm dziecińskōm przepadzitościōm do dźwiyrzi, a ôn niy mōg nic inkszego zrobić, ino za niōm iść.
Straszny głos ryknōł we antryju:
– Prziniyście sam kofer ôd panŏczka Scrooge’a! – I pokŏzoł sie w nim sōm dyrechtōr. Dziwoł sie na tego panŏczka Scrooge’a ôkropicznie z gōry i wkludziōł go w nojgorszõ launã, jak podali sie rynce. Przeszli potym do ôszkliwyj studnie, co ôstała z nojlepszyj izby, jakõ świat widzioł, kaj ôd zimy mapy na ścianach i globy na ôknach wyglōndały choby ze wosku. Tam wyciōng zbōnek cudacznie lekigo wina i kōncek cudacznie ciynżkigo kołŏcza, i doł je bajtlōm. Posłoł bedyntra po szklōnkã „czegoś” dlŏ briftryjgra, ale tyn podziynkowoł, bo jeźli to to samo, co dostoł ôstatni rŏz, to ôn tego niy wypije. Kofer ôd panŏczka Scrooge’a bōł już prziwiōnzany do wiyrchu ôd kolasy, bajtle pożegnały sie ze dyrechtorym i z uciechōm ôdjechały drōgōm, a spod kōł wyskŏkowoł śniyg i czŏrne liście.
„Godniŏ pieśń” to „Opowieść wigilijna” po śląsku, czyli śląski przekład klasycznego dzieła bożonarodzeniowego Charlesa Dickensa „A Christmas Carol” dokonany przez Grzegorza Kulika. Książka ilustrowana jest obrazkami Johna Leecha z pierwszego angielskiego wydania z 1843 roku.
Odkrywając Śląsk:
Grzegorz Kulik osiągnął to, o czym marzy każdy tłumacz: wykonał pracę tak doskonałą, że czytając jego tekst ma się wrażenie, że czyta się oryginał. I tylko wiedza o tym jak jest naprawdę, raz po raz przypomina, że imię „Fanny”, a nie dajmy na to „Julka”, pojawia się tutaj nie bez powodu.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn