LACIE ŚWIYNTEGO MIKOŁAJA
Jak słysza na siyni dzwónka glingolynie,
zarozki spóminóm tamte wydarzynie.
Łod samego rana kożdy bół przejynty,
i czekoł wieczora, aż przidzie tyn „Świynty”!
Dziecka niy zgobiyły, łojców sie suchały,
by łod Mikołaja szmarów niy dostały!
Dyć nojwiynkszo cita mioł mój bracik Olek,
skiż tego, że kepsko dycki szło mu w szkole.
Co chwileczka larmo było we chałupie
i Olek łobrywoł łod taty po dupie!
Do tego Marika klachała na niego,
że jóm durch podglóndo i kecka i dźwigo!
Rada była, kej bracik niy uniknół kary,
jak łod Mikołaja żyłóm dostoł szmary!
I choć mama z ómóm dycki go bróniyły,
niy uniknół nigdy Mikołaja żyły!
Zaś tata sie wcale niy wstyrkoł do tego
i dycki sie staroł unikać „Świyntego”!
Zawsze w tym dniu tata mioł tako zasada,
by przed Mikołajym uciyc do sómsiada!
Zaś Olek zawczasu wstyrkoł we galoty
zygówek, by trocha znieczulić łómoty.
I tak dycki z tego wychodziyły „nici”,
bo Mikołoj grzmociół go po gołyj rzici!
Olek po tym wszystkim mioł zadek lilowy
i bez cołki tydziyn siedzynie mioł z gowy!
Mi sie udowało przed żyłóm łobrónić
i skorzij na klinie ópy dupa schrónić.
Stykło, żech pokozoł, że rzykać poradza
i skminić, że nigdy sie z bratym niy wadza.
Zaś Mikołoj maszkety wycióngoł z miecha,
abo jakómś graczkóm robiół nóm uciecha.
Było, miast maszketów, we pakecie driny,
wóngel bół, czy chasie, abo łoszkrabiny!
Dyć jednak na kóniec, kożdy dostoł tyta
z maszketami i móg maszkecić do syta!
Potym tata sie zjawiół i starym zwyczajym
żałowoł, że sie niy móg trefić z Mikołajym!
Jo zaś pozornie prziglóndoł sie tacie
zdziwióny, że Mikołoj, mioł łod taty lacie!
Autor:B.Śmigała
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn