Mój filip tyż już jes zwiykowany i te – jak to móndroki gôdajóm – „obwody pamiyńci” niy zawdy fónkrujóm na doczkaniu. Abo tyż poradzi mie mój filip zasuć lawinóm lipnych informacyji, srywô kuplóng, zawiyszô sie we stanie łosupiynia jak mój kómputer, idzie pod brauza, gracô sie i łodwlykô wszyjsko godzinóma, markiyruje śnik, szaltruje sie na „tryb nocny” i take tam jesce inksze (dziynka Bogu móm we kómputrze Google, styknie wklupać hasło „spaśny prezidynt Polski” i po łoka mrziku miarkuja, co to jes Wałęsa). A eźli mi sie to przitrefiô corôzki czyńścij dzisiej, kiej jesce niy móm siedymdziesióntki, to forsztelujcie sie, moje Wy roztomiyłe, jak zgrajziały i bulaty byda za dwadzieścia lôt. Abo możno i skorzij, nikiej niyftore moje sznapskamraty. Jôch za modziôka naśladowôł, kopiyrowôł take starzikowe przipadłóści na binie, próbowôłech małpować: głós, ftory dyrgoce, grace jak sztyjc sie tyrpióm, i te krótke kwilki niypozorności podanyj na gupota. Dzisiej jô, dôwny wicman i szpasownik napoczynóm corôzki czyńścij być łofiaróm włóśnyj parodyji. Abo jesce inakszij, jak mój jedyn kamrat ze ftorym trefiómy sie przi ladze biyru:
Bóła ci wiesna, szło ku latu, świyntojóńskô nocka, tyn mój kamrat ze swojóm babeczkóm rychtujóm sie do spaniô. Łoba już moc zwiykowane, ale – jak to na wiesna – tyż jim sie jesce spómnieli stare czasy. Chop już sie legnół na szeslóngu, łoświyciół ino jedna maluśkô fóncla, jego babeczka jesce sie durch rychtuje, piykni, parfinuje, i na łostatku tak pomaluśku, polekuśku deptô ku niymu ze takim moc fałesznym uśmiychym na fresie…
– Jorguś, Jorguś…
– A cóżeś to kciała Ana? – pytô sie tyn starzik.
– Jorguś, a boczysz, kiej my byli blank mode, to tyś miôł pierónym rôd mie tak szykownie cmoknóńć we czóło…
Chop, chocia niychyntliwie, ale dôł ji kusik na czóło. Pôrã minutek cichuśko i baba juzaś napoczynô:
– Jorguś, Jorguś…
– A co juzaś Ana?
– Jorguś, a pamiyntôsz, kiej my byli jesce blank mode, toś miôł pierónym rôd dać mi na wieczór kusika we moje licka…
Chop sztreknół sie deczko na tym prykolu, dôł ji kusika we łoba lica, łobtar rynkowym szlafhymdy gymba i biere sie do spaniô…
Niy zetwało juzaś pôrã minutek a baba juzaś sie łodzywô:
– Jorguś, Jorguś…
– Jezderkusie! A co cie jesce chycióło? Jesce môsz cosik do pedzyniô, coby mie szterować…
– Jorguś, a pamiyntôsz, kiej my jesce byli na isto blank mode, toś mie zawdy na łodwieczerz tak szykowniście, fajniście poradziół, tak letko, libeźnie… bajsnóńć we moji ucho?
Kwilka cichuśko, i po łoka mrziku słychać ino we izbie cioranie laciami… chop kajsik lejzie…
– Jorguś, Jorguś, a kaj ty to terôzki deptôsz?
– Aaaa… ida do haźlika… po mój gybis…
Ja, jô miarkuja, iże życie po siedymdziesióntce (a tela ci nóm przecamć zapisali we Biblijce), niy ma zgódne ze nôturóm. Dugowiyczność niy jes nóm na isto przeznaczónô. Cowieka już dôwno tymu nazôd Pónbóczek tak zaprógramowôł, zamiarkówôł, coby na niygo przilazowała z niynôgła… „degeneracyjô”. Nôtura przecamć kciała ino, coby chop znod kobiyta, wzión se jóm za baba, zrobiół dziecka, łodchowôł dziecka do lôt, we kierych same już ło sia zadbajóm, a zatym szibnół sie z drógi, umrził i ustómpiół placu modszym. Nôtury dyć żysz blank niy interesjyruje naszô starość ani jakô mómy pynzyjô. Blank tyż stracióła ciykawóść dlô naszych perzółnów we tym łoka mrziku, kiej uplóncły sie nóm już dziecka. Beztóż tyż chopy po piyńćdziesióntce majóm sroge problymy ze zeksym a we przirodzie procno zuchtać za jakómsi „viagróm”. Zeksualne spôłniyni przejzdrzałych chopów, niy mô żôdnego znaczyniô dlô przedużyniô gatónku we nôturze. Moge sie ino przitrefić cufal, jak mojimu inkszymu kamratowi.
Łozprawiôł mi stary Alojz Bregula, jak to kiejsik we môju nachtigale klónskali za łoknym (łón miyszkôł kole „ligi”, kole tyj „doliny górnika” , ale łod Maciyjkowic), hica ci bóła festelnô bez côłki dziyń, flider wóniôł za łoknym, choby côłki fynsterbret parfinym ftoś popyrskôł, a łón ci ze swojóm staróm kładóm sie do pryka, bo już bóło dobrze na łodwieczerz. Łón, kiej ino lygôł, już mu sie ślypia zawiyrali, już mu sie ślypia klapli, ale jego starô krynci sie, zwyrtô, fajtô sie we lewo, we prawo, wylazuje na poszwa, wlazuje rajn pod pierzina, ciyngiym tam a nazôd, i blank ci niy poradzi nynać. Łorôz tyż tyrpie tego swojigo chopa i po cichuśku gôdô ku niymu:
– Lojzik, Lojzik, suchôsz ty mie?
– Suchóm, suchóm, ale kciôłbych już spać – pado Bregula, i łobrôcô sie na drugô zajta we prykolu.
– Lojzik, Lojzik, a rzykni ty mi ino, zdradziółeś ty mie kiedy, abo niy.
– Cicho być Hyjdla, aże być cicho. Co cie dzisiôj siokło? Pytlujesz i pytlujesz, a mie blank niy dôwosz spać.
– Nale, Lojzik, takeś sie dupóm ku mie zwyrtnół, ani mie niy pohajosz, kusika niy dôsz, to chocia rzyknij: zdradziółeś ty mie ty, abo niy?
– Jezderkusie! Ale ty tyż poradzisz kwiónczeć, ale ty poradzisz być zmierzło. A kiej ci powia, dôsz ty mi już yntlich pokój.
– Dóm Lojziku, dóm, ino mi rzyknij eźliś mie chocia rółz zdradziół?
– Nó, możno to bóło rółz, wiysz, tam we zanatorjóm, nó… zdrôdziółech cie rółz. Ale… ale na zicher, ino rółz! I to pierónym dôwno tymu nazôd!
A Hyjdla jak ci sie niy łodwinie, jak ci go niy prasknie bez pysk:
– Dzisz go łochyntola pieróńskigo! Rółz!
I prask ci go tuplowanie we fresa.
– Hyjdla! Co cie siokło? Co we cia za diosek wlôz?
– A widzisz łochyntolu, niy przidało by ci sie terôzki…. tyn jedyn, jedziny RÓŁZ??
Bydzie dalszij…
szl_Latn szl_Latn grn_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn grn_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn grn_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn