Nó, tóż mómy po świyntym Józefie. Niy, niy, co jô bych fajrowôł „imieniny”, ino gôdóm ło tym skuli tego, co jes mocka powiarek, i jesce mocka gryfnych, szykownych ludzi, kierym dali na krzcie miano Józef. Na tyn przikłôd mój Świgerfater, ale i pôra jesce inkszych ludzi. I dejcie pozór!
„Kiej na Józefa boczóń przibydzie, to ci już śniyga dalszij niy bydzie.”
„Na Józefa piyknie, zima chnetki puknie.”
„Dejcie pozór gospodôrze, świynty Józef groch siôć kôże”.
He, he, jesce bóła takô gryfnô sztrofka Teofila Lenartowicza, kiery ci bół już chnet na łostatek XIX wiyka pedziôł bół:
„Pocieszcie sie ludzie moji, stary Józef skrzipki stroji”
Chocia? Niy tak dôwno tuplikowôł mi jedyn bez „internet” – bezmać Ślónzôk – co łón zawdy fajruje ino imiyniny, a to skuli tego, co łón sie pónoć tak na iste uplóncnół, urodziół przi krzcie, kaj mu dali te miano. Tak ci metlôł, bamóńciół, iżech blank niy poradziół spokopić, eźli w tym dniu kiej go łokrzciyli bóło gynał tego świyntego, kierego miano mô, abo i niy, ino jakigo inkszego świyntygo, co sam mi blank niy klapuje ze tym jejigo tuplowanym urodzyniym.
Nale, mómy tyż już łod trzech dni wiesna, pra? Moja Elza skludziyła już nasze pelcmantle i zimowe szczewiki, a i sama polazła do golaca, coby sie wartko gryfnie wysztafirować. Jô sie tyż wczorej, we sobota powyciskôł mitesry na kicholu i prziklyjbowôłech flostry na plyskiyrzach. Ale nôjgorzij, to przi tyj wieśnie wylôz nasz Józik ze drugigo sztoku. Skuli tego, iże mu łojce dali na krzcie Józef (bo sie urodziół we tego świyntygo, a niy jak tyn gupielok, coch przodzij spóminôł) i terôzki, choby gorol fajruje do kupy geburstak i ku tymu Józefa. Tak tyż bóło latoś, we dziewiyrôstego marca. Ida sie we szczwôretk bez ta naszô siyń a sam lejzie Józik z dupnóm ojlóm na gowie.
– Co ci jes Jółzel? Fto ci tako buła przirychtowôł ?
– Wiysz, Ojgyn, miôłech ci tyn mój gyburstak i trochach ze mojimi kamratóma pochlistôł. Zatym, deczko niyskorzij, przikwanckôłech sie do dóm, a we siyni ćma nikiej u nyjgra w dupie i takech sie zamamlasiół, iżech côłke śtyry godziny medikowôł: przeca jô wiym, iże stoja przed mojimi dźwiyrzami… ino sóm niy poradza zmiarkować, cych jes jesce we siyni, eźli już we antryju ?
– I łod tego môsz ta buła na czole ?
– Niy, ino łod tego, iże mie moja starô chlistła maślónkóm !
– Maślónkóm? Naszóm kiszkóm? I łod tyj maślónki môsz tyn kalniok i ta ojla?
– Nó ja… Ino żech ci niy pedziôł, iże ta maślónka bóła we bóncloku!
Wiesna, wiesna, Marzanka już ci jes tónkniyntô, utoplanô we wodzie (chocia tam deczko mroza jesce chyciyło), a i wiónki puszczóne i niekiere na dicht już zapodzióne, stracóne. Wiycie jak to jes ze naszymi dziołchóma, i tymi jejich wiónkóma? Nale, jak to u nôs, wdycki wszyjsko jes na łodwyrtka. Przeca cheba jesce miarkujecie, co pôra lót tymu nazôd, te nasze łochyntole, posły uradziyli, coby blank zakôzać tyj ichnij „pornografii”. Nó, wiycie, to skuli tego, iże tym niyftorym posłóm tyż już napoczynô wyrceć (he, he, he, co Wy wiycie a jô miarkuja) i bez to sie wypokopiyli, coby wszyskim do imyntu już zakôzać łoglóndaniô tych rzecy. I jakichsik inkszych gupot, ło ftorych profesórka Pawłowicz, łozprawiała. Nó i cheba majóm ci łóni recht, tela co terôzki bez tyn diosecki internet, to modzioki, co jô gôdóm? dziecka przodzij wszyjsko sie naumióm bez kómputra, niźli jim jakisik kapelónek rzyknie to na katyjmusie (bo przeca niy môdô rechtórka na „wychowaniu do życia we rodzinie”). Przeca terôzicki kiej już roztomajte ptôki ze tyj Afriki do nôs ślatujóm, przifurgajóm i łod samiuśkiego rańca skrzecóm i świyrgolóm, kiej ci te dziołchy napoczynajóm corôz barzij całbrować, ślypia przewrôcać i ściepować do łostatka ze sia te jejich pelcmantle, jakle, cwitry i galoty – a bez ta zima, te jejich szłapska jesce urośli i cycki sie zrobióły take łobłónczaste – to niy potrza jesce tego wszyskigo we cajtóngach lebo we telewizyji łoglóndać. Same miarkujecie przeca jak to jes. Frelki przed naszóm „Józefkóm” padajóm do sia:
– Dziołchy! Cycki sztram, bo chopcy z Pnioków do kościoła na mszô lejzóm!
Nó, możno jesce niy wczorej, bo ździebko za zimno bóło. A zaisto karlusy ino sie za babskimi giyrami gawcóm. Bo jak stary Myrcik zawdy gôdôł:
– Jakie glajzy… taki banhof ! Nó niy ???
I jesce deczko. Już festelnie skorzij to ci jedna takô gryfnô frela we telewizyji pedziała côłkiym na richtik, iże Wiycie, to na isto ze Ameriki prziszli dó nôs te pośmiywne „walyntynki” a przeca my mómy nasz polski zwyk, kiery sie mianuje… ludzie, nazywô „kaziuki”. Jezderkusie, ludzie, a dyć trzimejcie mie, bo takich nudli, to mi jesce żôdyn na daklach niy wiyszôł. Kaj Lwowiôkóm do ślónskich zwyków ?
Juzaś jesce niyskorzij, we łostatniô niydziela przed „śledziym” to wszyjskie – nale ino te miymieckie lebo anglickie – telewizyje durch pokazowali tyn „karnawał we Rio”. A u nôs? A u nôs niy ! U nôs naskwol, to ci w kôżdym dziynniku pokazowali ino jak naszygo Papiyża, kiery jes festelnie niymocny, i kciôł (łoznôjmioł to na zicher 28 lutego) łodyjńść ze tego swojigo papiyskigo zesla. Przeca to sie niy zdô, kiejby naszô telewizyjô robióła gańba i łostuda i pokazowała smarkatym najduchóm gołe, i do tego czôrne, dupy i cycki. Ludzie! Gołe murzinki we telewizyji! Tóż to ino skoranie boskie i łobraza dlô kôżdygo „richticznego” Polôka i bogobójnygo.
Kiej żech sie już uwzión na ta telewizyjô, to musza Wóm pedzieć, iże spodobôł mi sie taki jedyn fal. Bezmać u goroli jes taki zwyk, iże wszyske frele, dziołchy a nôjbarzij stare baby na Kristy, trzinôstego marca (bo gorole fajrujóm miano Krystyny) przeblykajóm sie za heksy, strzigi i inksze zołzy (niyftore to sie bali na isto niy muszóm ci sie przblykać) i furgajóm na Łysô Góra. Latoś ale, to tak jakosik maluśko sie ło tym gôdało. Take ci to czôrcie nôsiynie. Beztóż stary Zmorek zawdy gôdôł, iże baba niy COWIEK. Kiej rykniesz na placu przed karasolym:
– Suchej cowieku !
To zawdy łobejrzi sie chop i niy baba (możno jesce i taki ci u nôs dôwniyjszy rajca kapelónek-profesjonalista – tak ci go kiejski mianowali – ale ino skuli tego, coby sie łobrazić, kiej sie na niygo rzyknie: cowieku).
Nale, to jes wiesna. Zefka łod Pytlinyj tak ci jamrowała kiejsik – tyż na wiesna – do swojij kamratki jesce kiejskik we magli u Pióntkowyj:
– Wiysz Erna. Zeszły tydziyń miałach w kinie „Panorama” – bilet dostałach ze naszygo ferajnu we Chorzowie – takigo pecha, iżech musiała sie aże piyńć razy zwekslować plac we tym kinie.
– A co, ftosik bół taki łoszkliwy i cie po ćmoku macôł kaj niy trza ?
– Ja, skuli tego – pado Erna – skuli tego, ale zacón dziepiyro macać na pióntym stołku. I niy jes ci to na isto pech ?
Świynty Jółzel i roztomajte cufale…
Nó, tóż mómy po świyntym Józefie. Niy, niy, co jô bych fajrowôł „imieniny”, ino gôdóm ło tym skuli tego, co jes mocka powiarek, i jesce mocka gryfnych, szykownych ludzi, kierym dali na krzcie miano Józef. Na tyn przikłôd mój Świgerfater, ale i pôra jesce inkszych ludzi. I dejcie pozór!
szl_Latn szl_Latn swh_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn