KOROWÓD
Ciepło i duszno,niyma mowy ło spaniu,
ciepia sie na łóżku we gorkim posłaniu.
Ta mordynga ludzkie przechodzi pojyncie,
trza na gwołt znojść myślóm jakesik zajyncie!
Zliczół żech z cołkego Podhala barany,
chyba juzaś jutro stana niywyspany?!
Aż na myśli mi prziszło, by w pamiynci ćmoku,
znojść tych, co miyszkali w naszym familoku.
Familok w Werdónie- downo łobalóny-
sześć siyni, dwa sztoki, ajńfart z kożdyj stróny
i haźle na placu, chlywiki, gnojoki…
Łobrozek jak żywy, z miniónyj epoki!
Wymiynióm na pamiyńć tych, co tam miyszkali,
wiela fto mioł dziecek, jak sie nazywali…
Już deka niy parzy, hica niy szteruje,
korowód postaci bez myśl przelatuje…
Na przodku Myszorka, ze swym psym Nerokym,
(pies mo jedne łoko, bezto chodzi bokym).
Przi nich syn Myszorki – Richat puklaty,
tyn, co telewizor kupióny na raty,
piyrszy mioł na placu, bezto co niedzieli,
bajtle z placu u niego na bajki patrzeli.
Za nimi Mazurek,(w zwiónzkach urzynduje),
idzie i czerwónóm fanóm wymachuje.
Z połnymi łoszkrabin, srogimi tasiami,
idzie staro Szczyrbino (miyszkała nad nami).
Przi Szczerbinie drepce Hilda pofyrtano,
godo, że za tydziyń bydzie już wydano!
Na tym pónkcie Hilda dycki fimla miała
i co drugi tydziyń sie wydować chciała!
Idzie Rojek (sómsiod tyż chory nerwowo),
co na skrzyżowaniu ruchym aut kerowoł.
Za Rojkym, dostojnie, idzie Powol Stanik,
kery nóm łosprowioł, jak tónół „Titanik”.
Wylynkane bajtle z przejynciym słuchały
gyszichtów ło duchach, co w zómkach stroszały!
Gyblino idzie, jak dycki, przi nadzieji,
w koło pióntka dziecek do kecki sie kleji.
No i Gałuszczyno, idzie zaroz za nióm,
we ślónskim łoblyczu, „Matka – Polka” z powstanio.
Idóm Mastalyrze, ze dziećmi po boku,
nojwiynkszo familijo w naszym familoku!
Dwie siostry Widuszki: jedna s nich – zowidka,
drugo – staro panna (przedsia miała „klitka”).
Florczyki idóm z dwójkom swojich dzieci,
(za ich gryfnóm ceróm moje łoko „leci”).
I już siyń nastypno, ta, wele gulika,
idzie Pisarczyno - mama łod Ynstlika.
Tyż zowidka, z łojcami miyszko na parterze,
a robi na „Wandzie”, kajsik na seperze.
Idzie Szotka z Pałlkym, z zasmarkanym nosym,
godo coś do niego, swym płaczliwym głosym.
Za nióm Alojz Hamerla, co na „Wawlu” groł
i tyn „ze drugigo”, kerego żech niy znoł.
Maślónczyno, jak dycki, patrzy groźnym łokym,
za „pantoflym” Maślónkóm i synym Lyjokym.
Z przedłostatnij siyni – Cofałka z parteru,
Briksy i Bartoszki, familijo Kyjlerów,
staro Kowoliczka, co mo „nojncich jary”,
ino patrzeć, jak baba legnie sie na mary.
Za nióm Kurpanczyno, tyż baba wiekowo,
idzie z wielgom biydóm i co chwila stowo.
Czi cetnory wogi nosi na swych nogach,
niy dziw, że sie ledwo co ruszo, niyboga!
Jeszcze ino Bytómsko, gdowa z dwojgym dzieci
i już siyń łostatnio w korowodzie leci.
Oczadło, kaj dwie dziołchy były w mojim wieku,
Żołóndkowski, jak dycki chycóny, „na fleku”,
gorol Żmijak, ze swojóm babóm i ceróm
i na końcu kościelny Szczyrba ze parteru.
Czorny ancug, binder i koszula bioło,
idzie do kościoła, już dzwónek go woło.
Dyć to niy w kościele! To budzik glingoli!
Zaś żech zaspoł! Drapko trzeba sie łogolić,
sznita chleba, koszula, szaket i galoty
i drapko na banka, zdónżyć do roboty!
Autor:B.Śmigała
knc_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn