„Haja w lazarycie”
Kej Achim Hanusik przikozōł, że terozki ciyngiym keryś policaj bydzie wachowōł przi ōumie Poliwodzinie, to zaroz sztyrknōł do swoich kamratōw i zakomandyrowōł im, kery mo wachować ô kerym czasie. Ino, że Richat i tak pedziōł, że ôn rod ôstanie ze swojōm mutter i bydzie pomogōł policajōm wachować. Terozki prawie siedzieli wele jeji lyża z sierżantem Wyciślokiem, kery prziszōł dran za Hanusika. Zaczło sie robić niyskoro i Sznupokowi spomniało sie, że durś mo w taszy klapsznity, kere sie narichtowōł, jak rano jechōł do Świerklańca. Dziepiyro terozki sie kapnōł, jaki mo pierōnowy głōd. Wyciōngnōł klapsznity: jedna z kyjzōm, a jedna z wusztym.
– Chcecie możno jedna sznita, panie Sierżant? – spytōł sie Wyciśloka, nale tyn pedziōł, że niy mo głodu. Sznupok ôdpakowōł klapsznita z papiōru, kej ôroz spomniało mu sie, że mo zmaraszone rynce. Kożdy wiy, że nikaj niy ma tela bakteryji, co w lazarycie, no, możno ino na smyntorzu. Poliwoda tyż ô tym wiedziōł. Choby miōł niy wiadomo jaki srogi głōd, zmaraszonymi rynkami jedzynia by sie niy chycił.
– Jo ino pōda sie rynce umyć i zaroz byda nazod, ja? – pedziōł do policaja, nale Wyciślok psinco pedziōł. Po prowdzie ani niy wiedziōł po jakiymu tyn chop tukej siedzi i niby pomogo mu wachować, a muskle mo choby żeniaty kopruch. Kej richtich mordyrz by sam prziszōł, to i tak pożytek z niego bydzie żodyn. Sznupok poszōł weg i ôstawił Wyciśloka samego ze swojōm matkōm. Ino, że tyn bōł som ino bez pora minut, bo hnet ftoś zaklupōł i do izby wloz inkszy policaj.
– Mocie gibko ślyść na dōł, podkōmisorz Duczek chce z wami gibko godać – pedziōł policaj. Wyciślok wejrzōł na niego i niy poradził sie spomnieć, eli kejś przōdzij widziōł ta gymba.
– Duczek, godocie? – zdziwowōł sie – Ino, że kōmisorz kozali mi wachować tyj baby, bo…
– Ja, wiym, boł sie tego mordyrza, nale już go chycili – wytuplikowōł drugi policaj. Bōł to srogi chop z czornym fōnsym.
– Musza sztyrknōnć do kōmisorza Hanusika, ôn mi pedziōł, co mom tukej wachować… – erklerowōł Wyciślok.
– Sztyrkniecie na dole, ciście już, jo tukej ôstana i byda za tyn czos wachowōł za wos.
Sierżant yntlich wstōł i poszōł. Kej ino dźwiyrze zawarły sie za nim, policaj z czornym fōnsym poszōł ku lyżu ôd Poliwodziny.
– Pedzioł żech sie, że kożdy jedyn z wos mi zabuli za to, co żeście zrobili mojymu fatrowi – pedziōł, a po jego gymbie szło sie pomiarkować, że to je desperok, fertich co by zaciukać ta boroka. Wziōn do rynki zegōwek i dźwignōł go. Wtynczos pomiarkowōł, że ftoś stoi na siyni, po drugij stronie dźwiyrzy. Ciepnōł zegōwek nazod na lyże i wyciōngnōł pistōula. Po cichu poszōł ku dźwiyrzōm. Chycił za klomka i pomału ôdemknōł dźwiyrze. Wtynczos gibko pociōngnōł do siebie, ôtwar je do mola, wziōn anszwung i… kapnōł sie, że tam, kaj mo być gowa tego, kerego chciōł piznōnć, je ino luft. Wejrzōł na dōł i zoboczył Richata Poliwody klynkać na zolu i pucować swoje szczewiki taszyntuchym. Ciynżko pedzieć, kery z nich zdziwowōł sie wiyncyj. Na zicher wiyncyj refleksu miōł Sznupok, bo zaroz sie dźwignōł i Gryzok, bo to ôn przebleczony udowōł policaja, dostōł fanga prawie w som hyrtoń. Gizd załknōł sie, zakucōł, bez pora sekund niy wiedziōł, co sie wyrobio. Poliwoda za tyn czos poradził prziść ku tymu, że nojlepij do niego bydzie pitać gibko na dōł i znojść kogoś, fto mu pomoże. Ino, że wtynczos, na szczynście, kapnōł sie tyż, że jak ôstawi mordyrza som na som ze swojōm matkōm, to możno już bydzie za niyskoro na pomoganiy. Musiōł go sztopnōnć, tukej i terozki, bo jak ôn tego niy zrobi, to żodyn. Ciepnōł sie zaś ku Gryzokowi, nale tyn już bōł blank monter po piyrszym szlagu. Wiynkszy ô gowa jak Sznupok, miōł tyż wiyncyj siły ôd niego. Lewōm rynkōm chycił Richata za kragel, a prawōm dōł mu tako faca, że karlus pofurgōł nazod ku dźwiyrzōm. Wtynczos zwyrtnōł sie ku jego matce, zaś chycił za zegōwek, dźwignōł go i… Dźwiyrze ôd izby ôtwarły sie do mola, tak gibko, że aże pizły w gowa Sznupoka, kery chciōł zbierać sie z zolu. Kōmisorz Hanusik i sierżant Wyciślok wparzyli rajn z pistōulami ucelowanymi w mordyrza.
– Już je po ptokach – pedziōł Hanusik – Dźwigej rynce.
Gryzok som niy wiedziōł co mo zrobić. Kukōł jak pogupiały na Poliwodzino, kero ciyngiym spała, na jeji Richata, kery zbierōł sie po szlagu, jaki prawie zebrōł, na policajōw. Yntlich ciepnōł zegōwek i dźwignōł rynce.
– Wyście sōm policaje, ja? – pedziōł markotny – Wy mocie wachować, co by żodnemu sie niy dzioła krzywda, pra? Wom sie zdowo, że to jo je gizd, że to jo je mordyrz, ja? A wiycie co ta staro ōuma i jeji kamraty zrobili mojemu fatrowi?
– Wiymy, wiymy, Gryzok – wloz mu w godka Hanusik – Znomy cōłko prowda. Pōdziesz z nami. Pozbijōł żeś trzech chopōw, giździe, zabulisz za to.
– Trzech chopōw, ja, nale po jakiymu jo żech ich pozbijōł? Widza, że mocie to kajś, co te chopy napochali kej bōły mode?
– Twōj fater som napochōł, ty pierōnie ôgnisty – pedziōł znerwowany Sznupok – Jakby niy bōł taki chapol, to możno by durś żył.
– Co ty fandzolisz? – zdziwowōł sie Gryzok – Przeca ône go przegwołcili do tych ich pofyrtanych eksperymyntōw!
– Bydziesz miōł w hereszcie za tela czasu, co by sie dowiedzieć cōłkij prowdy – pedziōł Hanusik.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn