BRUNOTNY BER
Po cieplym lecie prziszly zas dugsze, jesiynne wieczory. Na dworze wczas sie robi cima, jest zimno, dyszcz padze, niy chce sie z chalpy wylazic, toz zas nachodzom czlowieka wspomniynia. Prawie mi sie przipomnialo, jak mi bolo tak z osiym lot, to moj bracik Jorgus kupiol mi takego brunotnego, wielgego bera. A bolo to tak:
niydaleko naszego domu, zarozki za winklym stola budka „Ruch”. Downij te budki boly male, take sztyrorogate, ze trzech stron boly szyby, a z przodku male okynko, bez kere budkorz sprzedowol cigarety, strachecle, blajsztifty, cajtongi i inksze bzdziny. Jak bolach blank malo, to Mama kupowala mi w tyj budce dycki hefty dlo dziecek „Mis” i „Swierszczyk”, we wieczor mi czytala i pokazowala obrozki, a jo musialach Ji osprawiac, co na nich jest. A potym, jak juz laziolach do szkoly, to sama tyralach i kupowalach se te hefty. Do tyj budki lotalach z uciechom, bo moglach se aby pozaglondac na takego wielgego bera, kery siedziol za szybom z prawy strony. Fest mi sie podobol, bol brunotny i taki richtig do przitulanio. Ale bol drogi, kosztowol 80 zlotych. Niy poradziolach uszporowac se tela piniyndzy, choc dycki ktosik wciep pora kotlokow do moji szpardolzy. A na dodatek moja kamratka Hanka, kero miyszkala we tyj samyj chalpie co jo, na tym samym sztoku i we miyszkaniu naprzeciwko, miala zoltego bera, kery bol taki stary jak ona, juz niy miol jynzyka ani uszow, ale ona mu fest przola, ze nawet z nim spala. Toz dycki, jak lecialach po cos do budki, toch se aby trocha pozaglondala na tego brunotnego bera.
Roz szlach z moim bracikym Jorgusiym do Omy i Opy na Wojtula. Jorgus, kery juz robiol na grubie, stanol przi budce i kupowol cigarety, a jo skorzystalach i poszlach se pojrzec na „mojego” bera. Stanolach na palcach i …niy slyszalach, jak Jorgus mie wolo. Nogle moj bracik mie tyknol i sie spytol, co jo tak oglondom. Mie sie zrobiolo gupie, bo on juz dugszo chwila mi sie prziglondol, toz prziznalach mu sie, ze yno se patrza na tego bera. I wiycie, co moj bracik zrobiol? Poszol jeszcze roz ku okynku i pedziol:
- Pani, dejcie mi sam yno tego BUHAJA!
Zdowalo mi sie, ze spia i mi sie to sni. Ale niy, niy spalach i niy sniolo mi sie, to bola nojprawdziwszo prowda! Przodzi ta sprzedowaczka probowala przecisc tego karabonia bez te male okynko, ale to niy szlo, bo zaklyszczol sie w pojszczodku, toz wyciongla go, otwarla dzwiyrze z boku i … srogi ber wylondowol w moich rynkach. Ludzieeee…! Jako jo bola szczynsliwo! Bez colko droga do Starzikow i nazod nioslach go i sciskalach, jakby to bol nojwiynkszy skarb. A na dodatek bol o wiela wiynkszy, niz tyn od Hanki!
Tyn ber towarzyszol mi bez colke lata, potym bawioly sie z nim moje bratanice, a na koncu moj synek Adas, w kerego ryncach dokonczol zywota.
Niy ma juz brunotnego, „pluszowego niedzwiedzia”, ale naszyj wnuczce – cereczce od Adasia, kupiyli my takego srogego, zoltego bera. Dala mu na miano: „Tata ber” i fest mu przaje. Tak, ja jo przola mojymu „buhajowi”.
Barbara Matusiewicz
kmr_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn sot_Latn