„Gdy uderzył wielki dzwon,
Objął w świecie pączek tron.
Król przez wszystkich ukochany,
Piękny, pulchny i rumiany.
W brzuszku wprawdzie miał on dziurę,
Lecz w tej dziurze konfiturę.”
Tak gryfnie pisôł jesce we połowinie szesnôstego wiyka Jan Mączyński. Ale po jakiymu jô to terôzki gôdóm? Anó, skuli tego, co my mieli jesce we tyn łóński szczwôrtek – tusty szczwôrtek. Tusty, fetowny szczwôrtek ze tymi kreplami łod Maloty. Ludzie! Jake gryfne, jake paradne, a kiej tak cowiek jesce zmiarkowôł jakô szykownô dziołcha je kulała? Do dzisiôj mi ta dziołcha, ta Beata we ślypiach łostała a… niy te kreple we trownicy. Skuli tego, to sie szło blank zamamlasić, mocka zaślimtać, i aże ci sie kôżdy normalny chop na isto poradziół zapómnieć… i blank ci niy poradza spokopić, eźli ta dziołcha, ta gryfnô dziołcha, to jes ci tyn nasz polski cukiernik, abo inakszij (jak by sie na dziołcha gôdało – cukiernica)? A, a tak niyskorzij, to te wszyjskie dziołchy, babeczki, stare i starki wlazowali na wôga! Nale, ło tym już niy byda fandzolół, bo kôżdô baba aby rółz do roka musi jakosik „dijyta” na ściepniyńcie fetu bajstlować. Kreple, kreplami a niyftore łochyntole, chopy, kierym zawdy jes przileżitość coby cosik szluknóńć, mogóm mieć łostuda jak mój kamrat, glacok Antek, kiery po tustym szczwôrtku sie mocka zniyskorzół (bo bół u jakijsik modyj gdowy ze tymi kreplami). Przilazuje do dóm i sóm, sóm cuje, co wónio jakimisik babskimi parfinami. Kiej ino wlôz do chałupy zarozki gibnół sie wartko do kilszranku (kaj miôł zawdy swoja cyjntla skukanô) i w te pyndy popyrskôł sie tóm gorzôłóm, coby go starô niy wywóniała, iże bół u jakisik inkszyj baby. Wlazuje opaternie do izby a sam starô na niygo z pycholym:
– Ty giździe diosecki, ty pieróński łochyntolu. Ty miarkujesz, co jô jes tako gupiô, takô kamela, raszpla, kierô niy poradzi sie pochytać, ja?
– Nale, dziubecku, co ci juzaś jes, co ci sie niy zdô? – pytô sie fałesznie Antek. – Stało ci sie co, lebo jak?
– Ty strupie, ty łochlapusie! Myślisz, iże kiej sie popyrskôsz parfinym, to jô sie niy kapna, iżeś juzaś gorzôła słepôł ?
I tu my sóm przi naszym „śledziu”, coby ino niy motlać łostatnij balangi przodzij popielca ze harynkiym, kierego zawdy idzie wećkać, a kiery tyż jes dobry na tyn katzynjamer. To „zapustny” wtorek, łostatek szykownyj, gryfnyj zabawy, kieryj bóło zawdy festelnie żôl i ło kierym to wtorku na isto gryfnie pisôł Władysław Syrokomla:
„I ostatni wtorek bieży
Choć się dawno w głowie kręci
Rozhulany rój młodzieży
Leci w taniec bez pamięci,
Strugi wina jak fontanny
Jak ulewne płyną deszcze
Choć żar w piersiach nieustanny
Wina! Wina! Wina jeszcze!
Tańca jeszcze!..”.
A niyskorzij to jakiesik hercklekoty, pile, szprice i skoranie boskie we naszych lazarytach, kaj już po maluśku zaboczyli jak tyż to sie tych „choróbków”, tych niymocnych (po zabawie i gorzôle) flyjguje. Bo niy zawdy nojńdzie sie jakisik trzyźby dochtor, kiery tych festelnie chycónych poradzi do sia przirychtować.
A jô jesce bocza, kiej żech tyż wyglóndôł (co? wyglóndôł? Czułech sie choby wypluty kanold)… Tela, co to bóło dôwno i niy byda spóminôł, coby mi sam żôdyn niy przeciep, co jô ino ło gorzôle i ło ślywokach, łochlapusach gôdóm.
Łod tustego szczwortku do harynka…
„Gdy uderzył wielki dzwon,
pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn nya_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn