OPA UTOPLEC
Bolach blank malo jeszcze wtedy, toz niy pamiyntom, ale skuli tego, ze to jest rodzinno gyszichta i przi kozdyj okazji wszyscy jom osprawiajom, to jo tyz moga wom opowiedziec.
Choc wszyske miyszkance Wojtowyj Wsi laziyli do szkoly, poradziyli czytac i pisac, to jednak yno moj Opa byli bardzij uczyni i colko wies przilaziola do nich, jak trza bolo napisac jake pismo do Urzyndu, abo pomoc przeczytac jake bardzij skomplikowane urzyndowe pismo. Oni tyz wszystkim pomogali i colko Wojtula ich szanowala.
Opa byli pomocnikym we Sondzie, wieczorami smykali sie po wsi i zaglondali, eli wszysko jest w porzondku, eli kaj jake chachary sie niy bijom, niy robiom haje, eli sie kaj niy poli…itp, a jak niy bolo komu, to i za kopidola robiyli. Bo mojymu starzikowi nic niy bolo za ciynzko. Dycki piyrsi wiedzieli, kerego gospodorza mo na drugi dziyn odwiedzic komornik. Toz niyskoro we wieczor po cichu zaklupali do dzwiyrzy tego istnego i pedzieli mu, ze jutro przidom, coby se skrol jak mo co wartosciowego, krowa, abo konia…a potym na drugi dziyn tak, jakby nigdy nic, z komornikym szli do tego dluznika, bo byli od onego sekretarzym, ale juz niy bolo co fantowac.
Wszystke we wsi mieli rade mojich starzikow.
Po drugij stronie rzyki Ostropki bol taki stowek, w kerym baby dycki praly pranie. Roz Opa robiyli wieczorny obchod i ujrzeli, ze we tym stowku plywo zdechniynty kot. Toz drapko polezli do dom, pogniytli ze starych gazetow kule (bo Opa dycki wszystke gazety musieli poczytac) i take pogniecione zabrali nad stow. Wziyni tyz taki dugi drong z hokym na koncu. No i zapolyli te pogniecone gazety, wciepali je na woda, coby bolo co widac i tym hokym prziciongli niyboszczyka kota na rand stowka. Potym pod starom wierzbom wykopali dziura i zrobiyli tymu kotowi pogrzyb.
Musiol im sie ktos prziglondac, bo na drugi dziyn colko wies godala yno o tym, ze we stowku bol Utoplec, podpolol woda, utopiol kota, a potym go jeszcze zakopol pod starom wierzbom. No i baby bez dugszy czos niy praly pranio we stowku, bo sie boly Utopca.
Opa byli tako „zloto ronczka”. Poradziyli wszystko zreperowac, wyrzezbic w drzewie figurki, grac na gajdze i organkach, a mie zrobiyli z drzewa wozek dlo lalki. Potym jeszcze kolybka, a lalka zmajstrowala mi ciotka Lyjna: kupiola glowa a brzuch, nogi i rynce uszola sama. Nawciskala do pojszczodka jakes konski starych latkow, potym jeszcze uszola szatki dlo tyj lalki, zoglowek do wozka i Berbelka miala graczki. Ujek Leo (brat od Mamy) wystrugol mi pupensztuba i take wielke auto ciynzarowe, bana z wagonami i lokomotywom, wszystko drzewiane i fajnie pomalowane.
Niyroz spalach u moich starzikow. Chalpa od moich starzikow stola tak, ze przodek bol na droga, a zadek w strona zogrody. Spalach z ciotkom Lyjnom od strony drogi, toz przodzi my porzykaly, a potym z lozka liczoly my auta, kere przejyzdzaly wele chalpy. Czasym przejechaly dwa, i dziesiync formankow, a czasym zodne. To bol poczontek piyncdziesiontych lot, to jeszcze autow bolo malo. A mozno jo juz niy doczekala wiyncy yno uslach? Niy wiym.
Na tym obrozku siedzom moje Starziki ze wszystkiymi dzieckami, nojstarszo cera trzimie swojego synka, wele nij stoji jeji chop. Przi Omie stoji jejich nojmlodszo cera Angela, a z drugi strony Lyjna, ta, z kerom wiela lot niyskorzij dycki spalach . Moja Mama trzimie za rynka cera od swoji siostry.
Te zdjyncie jest zrobione w 1923 roku.
Barbara Matusiewicz
grn_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn sot_Latn