SMUTNE WIDOKI WE PROMYKU SŁOJNCA
Łoch jak tyn promyk, tyn promyk słojnca,
We smutku rozjaśnio naszo Ziymjo Ślonsko.
Te wszystki bergi tu łusypane,
No i te doły wodom zalone.
Tyż i te Gruby, kere nom pozawjyrali,
I to czego już niy ma, bo na złom to dali.
Kuminy, Wieże Szybowe, to już siy wali,
A przeca było to masiwne, no i ze stali.
Dyć nasze Władze, to zaniydbały,
Pjyrsze do gruzow doprowadziyły,
A potym za FRIKO to sprzedały.
A nom Ślonzokom Serca siy krejom,
Zajś płaczki ze łoczy siy lyjom i lejom.
Hubert Mojżesz
pol_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn mri_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ltz_Latn