„Czworty umrzik”
Podkōmisorz Duczek, ruby, pucaty chop z fōnsym, przijechōł piyrszy do chaupy ôd Zefla Sojki. Keroś ze sōmsiadek sztyrkła po policajōw skiż larma, kere słyszała. I richtich, ftoś wyłōmōł dźwiyrze, wloz do miyszkanio ôd starzika i skryncił mu kark. Umrzika znodli leżeć w ece ôd kuchnie, ftoś nim tam ciepnōł z richtich pierōnowym szwungiym. Podkōmisorz Duczek zaroz kozōł swojim ludziom przesznupać cōłkiy miyszkaniy, coby wiedzieć, eli mordyrz to bōł tyż kradziok i wziōn cosik umrzikowi. I jak sie rozchodzi ô poskludzane kajś po chaupie piyniōndze, to richtich psinco znodli, nale fto umi pedzieć eli to skiż tego, co kradziok je wziōn, eli skiż tego, że mało kery starzik na penzyji mo cosik uszporowane, coby to kajś poschroniać po chaupie? Duczek miōł terozki prawie napoczōnć godki z sōmsiodami; możno keryś widziōł mordyrza z chaupy wyłazić? Wtynczos prziszōł ku niymu jedyn z policajōw, mody, chocioż glacaty karlus, dugi jak miesiōnc, a chudy jak geltag.
– Prziszōł… No, wiycie fto… – pedziōł.
– Fto prziszōł? – spytōł sie podkōmisorz Duczek. Policaj wejrzōł ku siyni, nachylił sie ku Duczkowi i cosik mu pociuciōł na ucho.
– Achim Hanusik? – zdziwowōł sie po cichu podkōmisorz – Legynda ślōnskij policje sam do nos przijechała? Kaj tyż to napisać?
– Erwin pado, co prawie sam bōł skuli tego wiatru, co tak wiōł wczorej. Wiycie, co ô nim godajōm, że bezma dowo wiara w roztomajte powiarki. Możno przijechōł dać pozōr, eli to niy ma jakoś Meluzyna?
– Ponbōczku… – Duczek pokiwōł gowōm – Jakiś kradziōk prziszōł i zaciukōł starzika. Starzik niy miōł żodnyj familje, to i żodyn sie niy bydzie ô nic pytōł. Dyć kożdego dnia ftoś kajś takigo starzika zabijo. Po co tukej sznupać? Meluzyny, gupoty… Mogli my mieć świynty spokōj, a skiż tego hampelmana zaś za chwila tukej bydzie larmo.
Chop w mantlu i we hucie wloz do izby. W rynce trzimōł bajsniyntego krepla. Roztomajte policaje ciyngiym sztaunowali ô co sie rozchodziło z Hanusikiem i tymi kreplami. Jedne godali, co bezma przōdzij kōmisorz słepōł za dużo gorzoły i terozki przeciepōł sie na kreple, coby go niy ciōngło zaś do picio. Inksze: że to je tako nowo moda, kero prziszła sam z Hameryki, kaj policaje ciyngiym frygajōm kreple. Żodyn niy wiedziōł, jako je richtich prowda, nale sztaunowōł kożdy egal. Tak to już je z legyndami: durś sie ô nich godo. A nojwiyncyj godajōm te, co nojmnij wiedzōm.
– Witom, panie kōmisorz, jo sie mianuja Duczek i byda erklerowōł tyn fal. Rod wos widza, nale myśla, że poradzymy sie same – podkōmisorz pedziōł to tak, coby niy wyszło frechownie, nale po gymbie Hanusika szło sie pomiarkować, że jymu je i tak ganc egal.
– Docie mi wejrzeć na umrzika? – spytōł sie i zaś bajsnōł krepla.
– Toć – pedziōł Duczek – Pokożcie kōmisorzowi Hanusikowi.
Achim stōł chwila wele Zefla Sojki. Zaroz prziszōł ku tymu, że ôczy starzika bōły fest srogie. Chop musiōł być fest wylynkany, kej wejrzōł we faca mordyrza. Poôblykany w ańfachowo oberhymda i galoty, jak to po doma. Leżeć ôstoł po bosoku, ino we fuzeklach, lacie pofurgały kożdy w inkszo eka ôd kuchnie, na zicher wtynczos, kej prziszło do chaje miyndzy nimi. Ino że ô jakij chaji idzie godać, kej chudego, niymocnego starzika napasztuje ftoś, fto mo tela siyły. Ftoś? A możno cosik?
– Jak sztaunujecie eli to robota Meluzyny, to na zicher moga pedzieć, co to bōł ańfachowy kra… – napoczōn Duczek i chciōł sie nawet rozśmiōć z tego, co wydowało mu sie wicym, nale Hanusik wejrzōł na niego tak, że zaroz mu sie ôdechciało. „Prowda”, pomyślōł podkōmisorz, „przeca ô nim durś godajōm, że mo ipi, jak sie rozchodzi ô roztomajte stworoki. To niy ma tymat, na kery idzie z nim wice ôsprawiać.”
– Niy pogorszycie sie, Duczek, jak wezna wom ta sprawa? – spytōł sie ôroz Hanusik i zaś bajsnōł krepla. Chopu, kery tela co ôn widziōł bez cōłko swoja kariera policaja, egal bōło, co frygo wele umrzika. Dowōł ino pozōr, coby niy nakidać kajś marmeladōm z krepla.
– Weźniecie? – zdziwowōł sie podkōmisorz Duczek – Po jakiymu? Przeca godom wom, że…
– A jo wom godom, że to bydzie seryjniok – wloz mu w godka Hanusik – Dejcie sie pedzieć, Duczek. Bez ôstatni miysiōnc to już trzeci taki fal. Bydzie już trzi tydnie, jak my znodli we Świyntochłowicach umrzika, kery sie mianowōł Stanik Pluta. Łōńskigo tydnia w Biylszowicach zaciukali Pyjtra Musioła. Kożdy z nich to bōł starzik na pynzyji, kożdy som w doma miyszkōł. A jo terozki, Duczek, mom do wos pytanie ze ślōnskij historyje nojnowszyj. Co wom godajōm te miana: Musioł, Pluta, Sojka. Moga wom pedzieć jeszcze jedne miano, kere bydzie do nich pasować: Poliwoda. Godajōm wom co?
– A co mi majōm godać? – znerwowōł sie podkōmisorz, kery som dobrze wiedziōł, że na historyji zno sie choby wilk na gwiozdach. Miōł tak już ôd bajtla. To bōł raczyj tyn typ szkolorza, kery wiyncyj lotōł za fusbalym i chajōł sie z synkami z drugigo placu, jak siedziōł i sztudiyrowōł.
– Sztyrdziści lot do zadku te miana kożdy tukej znōł – wytuplikowōł Hanusik – Dyć to bōły nojważniyjsze byjamtry, kere trzynsły wtynczos cōłkim Ślōnskiym.
– Cosik wom sie pokićkało, panie kōmisorz! – kapnōł sie Duczek – Przeca tyn starzik, kerego momy tukej leżeć, to bōł wtynczos mody karlus! Dwajścia lot możno miōł!
– Duczek, Duczek, widza, żeście niy rade sztudiyrowali nasza geszichta! – nazdōł mu Hanusik – Dyć jo godom ino ô mianach, a niy że to sōm jedne i te same chopy! Nasze umrziki mianujōm sie Stanik Pluta, Pyjter Musioł i Zefel Sojka. A jo godōm ô Albinie Plucie, Zeflu Musiole i Rudolfie Sojce. Te trzi chopy, plus Zefel Poliwoda, to wtynczos bōły nojważniyjsze byjamtry tukej. Fatry ôd naszych umrzikōw! Terozki poradzicie już spokopić?
– Padocie, że to bydzie jakiś mordyrz polityczny? Możno keryś opozycjonista, kery terozki chce, coby te chopy zabulili za grzychy swoich fatrōw?
– Pierōn wiy. Nale na zicher trza znojść familjo ôd czwortego: Zefla Poliwody i dować pozōr, coby tyn mordyrz ich niy znod przōdzij jak my – pedziōł kōmisorz, kery prawie skończył frygać krepla i napoczōn sznupać po kapsi za jakimś taszyntuchym, w kerego by szło rynce wytrić.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn