Robotny trōłl… Rōłzczasu jednymu pampōniowi tak z nŏgła, ze dnia na dziyń ustŏł stŏwać ciulik. Borok ze jankuryji napocznōł słepać, prać swoja baba, i tak gyneralnie popŏd we depresyjŏ. Nic ci mu niy spōmŏgało. Jak mu tyn „interes” wisiŏł, tak wisiŏł. Jednakowōż miŏł ci łōn mazel i keregoś dnioszka , kej wrŏcŏł łod dochtora, we […]
Robotny trółl….
Jo i moja familijo….
Tak gynał, to jŏ ci niy poradza spomiarkować: jeżech „kriegskind” – abo jak inksi gŏdajōm – dziecko wojny lebo niy? Tak po prŏwdzie to jŏ te moje ślypia łozewrził na tym nŏjgryfniyjszym ze światōw jakiesik trzi miesiōnczki niyskorzij, kej kamraty i wojŏki łod Adolfa podszrajbowali, dali swoji klały, iże ze drugŏm wojnōm je już na […]
Klosztorne panny…
Muter Ōłberin (matka przełożōnŏ) szła na jutrzinowe rzykani i łominōła drōgōm dwie mode klŏsztorne panny, ftore razinku wrŏcali ze rzykaniŏ. Kej ci wele nich przelazowała pozdrowiōła je gryfnie: – Dziyń dobry dziołszki, niych Pōnbōczek bydzie swami. – A dziyń dobry muter ōłberin, Bōg ze cia! Nō, i kej już te dziywki wartko łodlazywali, ta muter […]
Śtyruch pynzjónistów…
Śtyruch pynzjōnistōw wykludziyło sie na feryje do Gdyni. Szpacyrujōm se tak po miyście i łorŏz widzōm szynk i nadpis: Wszyjske nŏpitki po 10 ceskich (10 groszy)! Blank we sztichu wlazujōm rajn. Knajpecka miluśkŏ, łokludnŏ, caubrownŏ, mocka placu, sporze ludzi. Łod proga słyszōm głōs galantnego gospodzkigo: – Witōm wŏs panoczki gryfnie! Sam je plac gynał dlŏ […]
Mojowe spóminki starego knakra…
Nō, tōż mōmy za trzi dni tyn nŏjgryfniyjszy miesiōnc, miesiōnc dlŏ przōniŏ, tyn blank mechniōny, pofyrtany i bamōntny miesiōnc mŏj za sia. I sam sztimuje mi gynał to, co nasz srogi poyta Kazimierz Przerwa Tetmajer poradziōł jesce we latach trzidziystych łōńskigo wiyku napisać: „W tę cichą, senną, wonną noc majową Czuję twe ręce ponad moją […]
Czorne świniorzisko…
Jŏ znod szykownistŏ gyszichta i inoch jōm na naszŏ szykownistŏ gŏdka przełożł. I tego sie byda dziyrżōł. We chlywie byli dwa prosiyńcia. Napoczli łozprawiać. Piyrszy prosiŏk, modszy prosiŏk pytŏ sie drugigo: – Te! A wiyrzisz ty we jakesik życie po Rzyźni, po szlachthauzie? – A dyć, iże wiyrza! Cosik tam musi być. Mie sie zdŏ, […]
Moja kamratka Erna Drzistóń…
Jakech już kejsik sam gŏdŏł niydŏwno wlazła mi w grace ksiōnżka Billa Brysona „Śniadanie z kangurami” i jakech jōm czytŏł, toch miŏł take wrażyni, wymiarkowani, iże i mie sie kejsik przitrefiōło cosik kejby bohatyrzowi tego rōmanu. Erna Drzistōń bōła mojōm nŏjstarszyjszōm znōmkōm, swojŏczkōm we Poznaniu, i to we dwiōch znŏczyniach tych słōwecek: bōła piyrszōm poznanōm […]
Mój nojważniyjszy gyburstak…
Glingŏ telefōł, mobilniŏk…. – Halooo! Suchōm! Fto gŏdŏ? – ….. – Aaa, to ty… – ….. – Dziynki za winszowani… –… – Jakich jŏ je stary? Siedymdziesiōnt lŏt mi dzisiŏj pizło. – …. – Musisz miarkować, co chop siedymdziesiōnt lŏt stary w dōma, to jak szolka ze utrzaskanym uchym… chycić niy ma za co, a […]
Jakech kejsik zacióngoł…
Wiycie! Chopy we mojich latach, tak miyndzy szejśdziesiōnt a siedymdziesiōnt lŏt stare nŏjczyńścij, zaobycz we szynku przi ladze biyru, napoczynajōm gŏdać, łozprawiać ło… warzyniu. Ja, ja, to terŏzki je miyndzy chopami, i to niy ino tymi zwiykowanymi, we mōłdzie. Kej już same wysłepiōm pŏra lagōw biyru i ku tymu jesce szluknōm pŏra sznapsōw, napoczynŏ sie […]
Niy taki szczysny miesiónc…
Jakesik dwiesta pŏrã lŏt tymu nazŏd napoczli ci sam u nŏs na naszym Ślōnsku bajstlować, sztalować, nŏjprzodzij gruby, a niyskorzij roztomajte werki. Fto tak na isto poradzi gynał porachować wiela my sam mieli grubōw, i wiela werkōw? Przeca kŏżde miasto miało swojã gruba i swōj werk. A byli i take miasta, kere mieli po dwie-trzi […]
szl_Latn lmo_Latn szl_Latn szl_Latn fur_Latn szl_Latn deu_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn luo_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn