Pomalutku prziszełech do siebie. Po poście wszyjsko mŏ lepszy smak: ksiōnżka, film, aji szkryflaniy posta na blog! Muszã wejrzeć, kaj co sie dzieje – wiym, żech bez ôstatnie trzi tydnie minył pŏrã fajnych trefōw i kunsztōw.
Prawie zaczynōm czytać nowŏ ksiōnżka. Nabokov, „Ada albo Żar”. Zacznyć ksiōnżka. Powōniać. Pomacać ôkłŏdka a szkartki. Wejrzeć na piyrwsze strōny: fto, kaj przełożył, wydoł, dedykowoł. Piyrszŏ zajta… Fest mi się za tym cniło.
„Czytelnik nie może ufać narratorowi” – padŏ tekst na ôkłŏdce. To je ale piykny eufemizm (ojfemizmus?)! Przi „Lolicie” dziwołech sie ôczami pedofila, przi „Rozpaczy” planowołech mord choby inkszy psychopata – tōż rychtyk, niy ma co ônymu wierzić we „Adzie”. Na to sie czytŏ Nobokova, coby dać sie zbamōncić, pra?
Zaczynŏ sie piyknie:
Nawiasem mówiąc, twoją zbiegłą pokojówkę policja znalazła w tutejszym burdelu, zostanie wysłana do ciebie, kiedy tylko odpowiednio nafaszeruje się ją rtęcią.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn