Hdyž je Korla Wulki před lěttysacom ze swojim wójskom přećiwo Serbam wojował, słušachu mužojo cyrkwinskeje wyšnosće k jeho strategiskim poradźowarjam, wšako bě z předwidźanym kóncom politiskeje njewotwisnosće Serbow wotstronjenje pohanstwa zwjazane. Štóž so ze stawiznami tehdomnišeje doby zaběra, zwěsći, zo bě z hladanišća našich prjedownikow system jich bohow njeparujomny dźěl serbskeho žiwjenskeho wašnja, kotrež su woni zakitować spytali.
Zo je so pohanstwo tehdom w słowjanskich kónčinach zminyło, ma objektwinje štyri přičiny: Sprěnja kaž na kóncu antiki w Romje nutřkowna słabosć – woršta inteligency njechaše dale do spodźiwneje mnohotosće starych bohow wěrić. Tón nowy bóh scomter nowym teologiskim systemom jim so zdaše bóle plawsibelny być. Zdruha je z nowym bohom přichadźaca towaršnosć na wyšim hospodarskim niwowje była a z nowymi atraktiwnymi tworami wabiła. Střeća bě zapadne mócnarstwo technisce a z tym tež wojersce sylnišo hač słowjanske kmjeny. Zeštwórta njejsu sej Słowjenjo napřećo křesćanskej mocy přezjedni byli: Jedni chcychu so kulturnje kruće wotmjezować, druzy wosebje w nahraničnych kónčinach radšo z bohatymi susodami wuměnjeć.
Tysac lět pozdźišo je so pohanstwo – wjećba zahneteho Čornoboha – jako towaršnostna móc wróćiło, a nětk wojuja někotři katolscy Serbja jako posledni přećiwo sekularizowanju, sej myslo, zo by hewak Serbstwo k rakecam jěło – ironija stawiznow. Jich pozicija je dale a bóle zadwělowana, po tym zo dyrbjachu póznać, zo kapitalizm k rozšěrjenju noweho pohanstwa wjace přinošuje hač idiotiski statny ateizm hłupych NDRskich funkcionarow, kotřiž su swojich policistow nuzowali, z cyrkwje wustupić.
A dalša ironija stawiznow: Nawjace tych, kotřiž buchu nuzowani, z cyrkwje wustupić, njejsu zas zastupili, po tym zo je tak mjenowana křesćanska strona w Sakskej knježerstwo přewzała. Nawopak, wjele ludźi je hakle nětk wustupiło – cyrkwinskich dawkow dla. Třeća ironija: Křesćanstwo je starym pohanam – teologisce – takrjec ćěło wot ducha a duše wotrubało, ćěło, dotal žórło najwšelakorišich wjeselow kulinariskeho a erotiskeho razu, bu k centrumej hrěšnosće – hlej w tym zwisku kěrluše Wosadnika … Ale nětk runje w něhdyšich křesćanskich krajach so ludźo swojeho ćěła wjesela – we wellnesskupjelach, rjanych hosćencach a wot cyrkwinskich doktrinow wuswobodźenych splažnych poćahach.
To wšo na to pokaza, zo je nowe pohanstwo z duchownej mócu kaž w srjedźowěku stare křesćanstwo. Naši nowi bohojo njesedźa w lěsu abo na horje, ale w nakupowanišćach. Woni su najnowše a najtuńše twory, kotrež nam žiwjenje wolóžeja a porjeńšeja. Naši měšnicy su lěkarjo, kotřiž dale a wjac chorosćam wotpomhaja a naše žiwjenje podlěšuja. Naša nabožina rěka ciwilzatoriski, techniski a kulturny postup. Chcemy sej hromadźe rjane žiwjenje na zemi činić, do wěčneho žiwjenja chcemy snadź hišće někak wěrić, ale wěrić rěka njewědźeć … To płaći tohorunja za bamžow, wšako je samo jedyn předchadnik Benedikta XVI. z 20. lětstotka přećiwo swojim starobnym wobćežnosćam z bańkami wowčich fetow wojował.
Křesćanstwo je ze swojim swětonahladom doła sylzow a wotpuska za hrěchi ze zaměrom myta w njebjesach zwrěšćiło. Faktisce nichtó hižo chutnje do tohole systema njewěri. To naši duchowni wědźa a tohodla powědaja w prědowanjach najradšo wo ludźoch w cuzych kulturach, kotřiž su najebać chudobu ze swojim žiwjenjom spokojom. Strategiski problem tajkeho nabožneho powučowanja: Tež tute kultury so žedźa za wjac derjeměćom, a jeli je wone potom přišło, je z pobožnej spokojnosću nimo.
Tak je Čornobóh tola dobył – tysac lět po jeho poražce.
ces_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn ces_Latn