Po jakimu debata ô Ślōnskim Muzyum to je darymny futer.
Przikłŏd gŏdki Jodliński-Gorzelik-Wōjcik-Semka-Krzystyniak u Pospieszalskigo pokŏzoł, iże tako debata niy mŏ synsu. Niy gŏdōm ô show, ô breweryjach we telewizyje: wierzã, iże ludzie sŏm radzi takim programōm. Jak by niy byli, toby niy zaglōndali i yntlich ftoś by je wyciepoł ze raji, pra?
Padōm ô DYSKUSJE.
A dyskusyjŏ ani niy bōła możliwŏ. Niy ma na nia placu przi takij formule programōw publicystycznych, kaj kŏżdy mŏ ino pŏrã minut, coby pokŏzać, iże ôn mŏ recht, a inksi sōm nic wert. Kaj erystyka je ważniyjszŏ jak retoryka. Kaj goście prziłażōm niy po to, coby usłyszeć, co majōm do pedzyniŏ adwersŏrze, niy coby pokŏzać swoji arumynty, ino coby przeciś tezã i blysknōnć na przileżytoś welōnku.
Niy ma ważne, eli rozchodzi sie ô Ślōnski Muzeum abo cŏłko ślōnsko tōżsamoś, ô rolã Kościoła w Polsce abo smoleński śledztwo, ô politykã zagraniczno abo ô aborcyjŏ-eutanazyjŏ-legalizacyjŏ marihuany. Publicznŏ debata we Polsce je umrzitŏ, a polityczny wiec tańcuje na jeji grobie.
Foto: tvp.pl
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn