Serbja – wjele wjace hač folklora
Kaž w Sakskej tak tež w susodnej Braniborskej leži domizna narodneje mjeńšiny, Serbow, zapadosłowjanskeho ludu. Wopytowarjo Łužicy pytnu to najprjedy na dwurěčnych popisanjach na př. na pućnikach, městnych taflach a firmowych napismach nad wobchodami. Hdys a hdys zetkawamy hišće žony w narodnej drasće, a wosebje w jutrownym času móžemy tudyše swjedźenje a nałožki jara žiwje dožiwić, tak na křižerjach w mnohich wosadach abo w formje krasnje debjenych jutrownych jejkow.
Někak dwě třećinje tych 60.000 Serbow bydlitej we wuchodosakskej Hornjej Łužicy z kulturnym srjedźišćom w Budyšinje, hdźež jich kultura wotpowědnje krajnej wustawje pod wuraznym škitom stata steji. Cyrkwinske žiwjenje ma za serbski lud centralny wuznam, při čimž wotwisnje wot regiona katolska abo ewangelska konfesija dominuje. Domowina ze sydłom w Serbskim domje w Budyšinje je třěšna organizacija serbskich towarstwow a zwjazkow.
Serbska rěč je najwažniše znamjo serbskeje identity. Wona rěči so w dźělach sydlenskeho ruma Serbow we wšědnym žiwjenju a w swójbach. Wosebje w serbskich pěstowarnjach, šulach a druhich serbskich institucijach kaž tež towarstwach pěstuja so serbska rěč, wuměłstwo a kultura.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn