ŚLÓNSKE ŚPJYWANIE
Pjykny to łobyczój, w cołkim Ślónsku znany,
do dziś dnia, kaj-niykaj jeszcze zachowany,
że Ślónzoki dycki, jak bjesiadowali,
to przi stole ślónske pjeśniczki śpjywali.
A kożdy na pamjyńć znoł tych śpjywek tela,
że na gyburstagach, abo na weselach,
dookoła stoła pjeśniczka leciała
i żodno z tych śpjywek sie niy powtorzała!
Słowa tych pjeśniczek za serce chytały,
wyciskały płaczki, to zaś rozśmjyszały;
smutne i radosne – jak to w życiu bywo ,
co jest naszym udziałym, co czowjek przeżywo…
Ło tyj Karolince, co do Gogolina
i ło tym Karliku, co z flaszeczkóm wina…
Ło dzieweczce, kero do lasu lotała
i drógóm szwarnego myśliwca spotkała…
Ło braciszku, co bjyda powjesiół na kiju…
Ło kryji, kero dycki stoła przi byfyju…
Szło by tak wymjyniać te śpjywki czas dugi,
a jedna pjeśniczka pjykniyjszo łod drugij!
Króm starych, sóm i nowe ślónske „szlagerki”,
choby te, kere pisze Kasia łod Gertnerki:
„Powjadajóm , żem ładna” abo „Gorzke dymy”-
-pjykne, melodyjne, zgrabne majóm rymy…
Cóż, kej we radijoku, łostatnimi laty,
coroz czyńścij słychać tak zwane „hajmaty”!
Jakeś grecke melodie, abo „jółdlowanie”-
-eli by to mjało byś ślónske śpjywanie?!
Jo we każdym razie tego niy pojmuja
i do radijoków ślónskich apeluja –
-niych „Fest” i „Pjekary” sie łopamjyntajóm
i nom tego „szajsu” tela niy puszczajóm!
Autor:B.Śmigała
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn nno_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn