Czelodka abzolwyntów jednego wywołanego uniwerzityjtu, ze niyłyckim już dorobkym do karijyry łozprawiała na trefie ło swojim życiu, ło tym, co już erbli i ło tym ku czymu jesce zmiyrzajóm. Uzdali, co pójńdóm ze byzuchym do swojigo dôwnygo profesora ze uniwerzityjtu, już dosik dôwno na pynzyji, a ftory bół dlô nich – wtynczôs jesce modzioków – przikłôdym i srogóm inszpiracyjóm. Nałóczôs tego byzuchu łozprawianie ślazło jim na tyma sztresu i srogij szpany we robocie, życiu i miyndzyludzkich zalyżności.
Stary profesor kciôł swojich byzuchantów ugościć gorkóm szokoladóm, poszôł do kuchyni i zatym wróciół ze srogóm krużóm wrawyj szokolady i kómplytym nôjroztomajtszych szolek. Niyftore byli ze richticznyjgo porcylanu, inksze byli śklanne, a jesce inksze kristalowe. Niftore śnich wyglóndali blank ajnfachowo, pomiyrnnie, a inksze juzaś byli rafiniyrówane, paradne. Niyskorzij profesor tyn napytôł byzuchantów, swojich dôwnych sztudyntów, coby roczyli sie tóm gorkóm szokoladóm. I kiej ci już wszyjske dziyrżyli w gracach szolki ze tóm szokoladóm, profesor podzielół sie śniymi swojimi myślonkami:
– To na isto miyło i szykownie, iżeście wziyni wszyjske ino gryfne szolki, a łostawiyliście te ajnfachowe i tónie. I chocia zwykowo pożóndôcie dlô sia wszyjskigo, co nôjlepszyjsze, to jednakowóż stôwo sie to zdrzódłym waszych problymów i sztresu. A przecamć ta szolka ze ftoryj pijecie niy dodowô blank nic do wertu tyj wrawyj szokoladzie. Wiynkszóścióm cufali jes ci ta szolka ino drogszô a lecy kedy dekuje to, co słepiymy.
To, co kôżdy swôs kciôł, to bóła ta gorkô szokolada. Przecamć niy szolek ‘eście kcieli … ale naskwol łobraliście te nôjlepszyjsze. A zarôzki zatym napoczliście sie dziwać i prziglóndać szolkóm sómsiôdów.
Te mode ludzie nic niy łodrzykli ino suchali dalszij swojigo profesora. A tyn sztyjc rzóndziół:
– A terôzki przijôciele, proszã łozwóżcie se, pomedikujcie deczko … Życie jes ci gynał jak ta gorkô szokolada …. a wasza robota, pijóndze i pozycjô społycznô, to sóm tymi szolkami. Sóm ino statkami, nôczyniami, ftore mogóm podprzić i we sia zawiyrajóm wasze życie.
Dôwniyjsze sztudynty nic niy łodrzykli ino suchali dalszij a profesor gôdôł tak:
– Ta twoja chopie, babo szolka niy blank łokryślô, ani niy weksluje jakóści twojigo życiô. Lecy kedy skupczajónc sie ino na szolce, niy poradzymy sie radować tóm gorkóm szokoladóm, kierô nóm zagarantiyrowôł … los i przejźdrzynie. Zapamiyntej rółz na zawdy … los i przejźdrzynie warzi nóm ta szokolada, ale na zicher niy wybiyrô nóm … szolki.
I juzaś piyrwyjsze sztudynty nic niy rzykli a stary profesor cióng dalszij:
– Nôjszczyńśniyjsze ludzie na świycie blank niy majóm wszyjskigo, co w niym nôjlepszyjszego. Łóni ganc ajnfach rychtujóm wszyjsko, co nôjlepszyjsze ino z tego, co majóm. Tóż tyż chopie, babo dej pozór na to, co we życiu robisz i do łostatka pamiyntej:
Żyj ajnfachowo …
Przej kôżdymu ślachytnie i zôcnie …
Łopatrowej inkszych i piastuj szczyrze …
Łozprawiej ze wszyjskim moreśnie i uprzyjmnie …
A côłki rest łostôw losowi abo Pónbóczkowi (w co fto wiyrzi). I spamiyntej, zmiarkuj do łostatka: nôjbarzij majyntny i zabrany niy ma tyn, fto mô na isto nôjwiyncyj, ale tyn, kierymu nôjmynij potrza.
Raduj sie, miyj mocka uciychy szmekujónc, i maszkycónc ta swoja gorkô życiowô szokolada.
szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn