Môjowe ausflugi dôwnij
Kochani czytelnicy SZ .W dzisiejszym wydaniu druknymy berani znanego już naszym czytelnikom Ojgyna s Pniokow .Co prowda pogoda robi sie coroz piykniejszo i niy momy za wiela czasu bo i robota czeko i wiela inszych zajyńć ale we wieczor zamiast siedzieć przed telewizorom możno warto poczytać co nom naszkryfloł kamrat Ojgyn .
Zapraszamy do lektury .
Przi takim ałsflugu mógło by sie przitrefić coik takigo jak mojimu jednymu kamratowi, kiery robiół za szofera:
Taki srogi autok, autobus przikludziół sie do szweli, do granicy. Nôjprzodzij bóło tak:
– Paniczki na lewo, panoczki na prawo; piwo i jscanie – kieryś tam już rółz łozgzukane rajzyndry haltujóm tyn ałtok. Po jakimsik czasie, kiej już wszyjskie wkarycyli sie do autobusa nazôd szofer pytô:
– Eźli sam kogoś wóm faluje, brakuje?
Nic, żôdyn sie niy łodzywô, cicho.
Kiej już ta szwela przejechali (paskóntrola, celniki i take tam mecyje) do szofera podlazuje jedyn taki istny i gôdô, lekko brónczy, mamrô cosik pod fusiskiym:
– Panie szofer, panie szofer a sam niy ma mojij staryj.
– Nó, przeca jô sie pytôł wszyjskich eźli kogo niy brakuje.
Na to tyn istny:
– Przeca jô niy gôdóm, co mie łónyj brakuje, ino gôdóm co ji… niy ma!
I juzaś – jakech to już pisôł – musza zrobić tyn szpagat miyndzy naszóm gôdkóm a sztrofkami napisanymi bez polskich a niy naszych poytów.
„Czy jest milszego co nad majową podróż z kochanką? …
Słychajcie: Byszów – noc – pocałunek pierwszy na ganku,
Chodorków – kilka słów: „Leosiu mój!” – „Maniu serdeczna!” –
Berdyczów – łzy i gniew – pojednanie i miłość wieczna.
O parę mil – utarczka znów i rozpacz ostateczna,
Zgryzota – żal – wieczorny upał i chłód o poranku,
Milutki dąs – westchnienie – śmiech – rozmowa niedorzeczna;
Tupnięcie nóżką – wstyd i łzy, i „kocham” bez ustanku.”
Gryfne to, co napisôł jesce we XIX wiyku Leonard Sowiński, prôwda?
A mie sie to spómniało skuli tego, co i jô, i moje kamraty – jesce za modzioków – napoczynali my już we môju rajzować bele kaj, bele ino citnóńć ze tego, wtynczôs festelnie zasmyndzónego, czôrnego i zapaskudzónego Chorzowa. Fyrtali my kaj sie ino dało. Niy byli to delsze rajzy, możno ino pôranôście lebo jakisik poradziesiónt kilomyjtrów, ale zawdy cowiek kciôł być deczko na świyżym lufcie, nôjbarzij… to ze jakómsik gryfnóm frelóm. Rajzowało sie lebo we góry, kajsik niy daleko, na Szyndzielnia, do Wisły, lebo tyż – kiej bóło barzij gorko – to nad woda; a mieli my sam (i mómy!) mocka tajchów, subli i kowiorków naobkoło. Na takô tyż rajza wybrôł sie jedyn mój sómsiôd Pyjter Janiurek (pôra lôt łodymie starszyjszy) ze swojimi kamratami. A, iże to byli modzioki i niyopaterne hojroki, wlejźli sie na dach cuga, kierym jechali kajsik nad ploso, kierego dzisiôj już gynał niy spómna. Nó, i tyn mój kamrat, Pyjter Janiurek (jego starszyjszy bracik bół „ambasadorym” we Czechosłowacji) już do tego subla niy dotrzimôł. Prasknół palicóm we jakosik zojla, kierô tam na tyj sztrece bóła i śleciôł z tego cuga… mieli ci my niygryfny niyskorzij pogrzyb a ze côłkigo ałsfuga wylazło ino gówno z dziurkóm.
W môju tyż, te juzaś, co deptali do szkoły i nie mieli ino gupot we gowie, to łod zawdy rychtowali sie do tych dôwniyjszych, jesce blank niy zwekslowanych „maturów”. Kasztóńce napoczynali kwiść, to już sie miarkowało, iże do tego nôjważniyjszego we życiu modzioków prifóngu jes chnet, chnet. Te, co kiejsik zdowali te „matury” boczóm jesce wiela to zdrowiô kosztowało i wiela cowiek sie nanerwowôł, natropiół, coby na łostatku pedzieć: nó, zbyte, móm ci już te „świadectwo dojrzałości”!
Już kieryś tam rółz modzioki ringujóm sie ze tymi sztyjc i jednym ciyngiym wekslowanymi maturóma. Latoś matury napocznóm sie terôzki we wtorek a te, kiere je muszóm zdôwać, bydóm miarkować eźli zdali, eźli niy, dziepiyro kajsik wele półowy lipca. Mie, to by pierón szczelół ze nerwów. Nale, te nasze modzioki sóm mocka móndrzyjsze. Łóne miast doczkać, co jim te rechtory wyrychtujóm, balangujóm na côłki karpyntel lebo wykludzajóm sie kajsik do inkszych krajów, coby ździebko przidubnóńć do taszyngeldu, kiery – niyftore ino – erbnóm łod łojców na wywczasy. To już ale niy ma moja utropa; jô jesce zdôwôł matura za starego piyrwyj i bez tego côłkigo wnerwianiô sie i tego co łozgzukaniô.
Ojgyn z Pnioków
szl_Latn szl_Latn hrv_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn