Co by zymby nie bolały
łaź do zymbocza
czyś wjelki czy mały
Mynka Antka – video
KONIEC SZKOLY PODSTAWOWY
DOCZKALACH KONCA SZKOLY PODSTAWOWY
Od piyrszy klasy musieli my zbiyrac makulatura. Jo niy bardzo wiedziala, co to jest, ale Mama spokopiola i zbiyrali my stare cajtungi. Bez colki rok kozdy uczen musiol oddac 10 kg tych papiorow. Mama dziynnie kupowala jakis cajtung, toz niy bolo problymow z uzbiyraniym, a jeszcze trocha sie przionioslo od mojich starzikow z Wojtule, to dycki przed terminym oddalach colko porcja makulatury. Jo poradziolach nazbiyrac tego papioru yno bez lato, bo bez zima trza bolo rozpolac w piecach. Ale niy kozdy tak poradziol uzbiyrac. Pamiyntom, ze roz jedyn synek z naszy klasy przinios tako paczka z gazetami, wozola wiyncy jak 10 kilo, ale bola jakos dziwnie malo. Pani rozpakowala tyn paket i…dryny bol pieronowy kamyn! Skuli tego obnizyli synkowi na cenzurze nota ze sprawowanio! To bolo niysprawiedliwe!
Synki z naszy klasy mieli dycki gupoty w glowach! Roz po pauzie niy prziszol jedyn taki na lekcja. To zaczli go szukac do kupy z paniom. Znodli go w takim wielgim kartonie fest obwionzanym sznurom. Ale kto to zrobiol? No przeca koledzy, kerzy go tam wrazyili i zawarli, a potym udowali, ze tyz go szukajom! Zas bola haja i matki musialy przisc do rechtorki na „rozmowa”.
Bez zima, jak napadalo moc sniega i bol fest mroz, to rechtor od WF-u do kupy z synkami ze starszych klas na boisku szkolnym robiol nom lodowisko. To bola uciecha! Wszystke bajtle po szkole kiolzaly sie na szlyndzuchach na tym lodowisku az sie na dworze zrobiolo cima. Zol bolo isc do dom.
Nojfajnij bolo bez zimowe feryje, bo juz od rana lecialach ze szlyndzuchami na lodowisko. Mama mie mogla zawolac na obiod z okna w kuchni, bo wychodziolo gynau na boisko szkolne. Drapko polecialach do dom, zjadlach i zas na lodowisko. A wiela razy furglach na pysk, abo na zadek, aze ujrzalach gwiozdki w loczach:-) Bojlow niy zlicza!
Bez lato grali my w bala na boisku, a jak bola fajno pogoda, to rechtor od WF-u robiol nom tam lekcje gimnastyki zamiast w sali gimnastycznyj.
Z gimnastykom to tyz mialach problym skuli tego, ze bolach takim skrzotym. Dycki ostatnio przilecialach do mety, niy poradziolach wskoczyc na skrzinia, bo mie ani niy bolo widac jak podskoczolach…
Po zimowych feryjach w sali gimnastycznyj urzondzali nom zabawa noworoczno. Na samym pojszczodku wielkij sali stol piyknie przistrojony krizbaum, pod kerym stoly koszyki na pranie, a w nich tytki z gyszynkami. Wele krizbauma bajtle z wszystkich w klas mialy wystympy. Potym, po wystympach prziszol Mikolej, siednol se przi tych koszykach, a bajtle ustowialy sie w raji i kozdy dostol swoja tytka z maszketami. W tyj tytce bolo pora bombonow, jedna szekulada, orzechy, jedna apluzina, dwa jabka…i jakis batonik abo wafel.
W rogu sali gimnastyczny mamy z komitetu rodzicielskego poustawialy stoliki i sprzedowaly kanapki po dwa zlote. Szlo tyz se kupic koloczyk abo szolka tyju.
Jaaa…i tak przelecialy moje mlode lata we szkole podstawowyj.
Z niykerymi kamratami z tamtych lot koleguja sie dali. Ale wiela z nich juz niy ma z nami…
Na pamiontka zostol mi pamiyntnik, w kerym wpisane som wierszyki i zyczynia tyz od tych, kerzy juz odeszli…
Nauczolach sie pisac, czytac i mowic…ale godejcie co chcecie, nojpiykniejszy jynzyk na swiecie jest nasz jynzyk:
JYNZYK SLONSKI!
Barbara Matusiewicz
MOJ PIYRSZY DZIYN WE SZKOLE
MOJE PIYRSZE KROKI WE SZKOLE
Jak mi bolo niycale siedym lot, to prziszol czas, co musialach isc do szkoly.
Pamiyntom tyn dziyn, jak Mama mie fajnie oblykla w biolo bluza i modry, plisowany rok, a we wlosach mialach tako wielgo, biolo szlajfa. Na ta okazjo kupiola mi tyz Mama nowe szczewiki. Jak tak terozki mysla, to musialach byc dosc gryfno, tako wypucowano i fajnie obleczono…
Dostalach od Mamy tako pieronowo tyta z maszketami, a bola tako ciynzko, ze jak jom dzwiglach, to mie przecieplo do zadku i bolabych sie obalola, yno Mama zdonzola mie lapnonc. Bo jo bolach dycki drobno i nojmynszo ze wszystkich bajtlow w klasie. Niy pamiyntom, co tam wszystko dryny bolo w tyj tycie, ale se przipominom szekulada, tytka orzeszkow w cukrze (kamyczki) i banan z cukru.
Ale nojwiynkszo uciecha mialach, jak mi Mama kupiola pukeltasza, na kero potym musialach godac „tornister”.
Zarozki se wraziolach do nij moj Elementarz i hefty, fyjderbiksa z blajsztiftym, radiyrguminym i kredkami. Musialach sie nauczyc, ze hefty to som zeszyty, fyjderbiksa – piornik, blajsztift to olowek, a radiyrgumin – gumka do gumowania.
No toz wybraly my sie do tyj szkoly. Przodzi wlazly my do takij duuuugij siyni, kaj po prawy stronie bolo polno dzwiyrzow, jedne wele drugich. To boly klasy jak sie potym dowiedzialach. Na kozdych dzwiyrzach bol jakis numer.
Po lewy stronie bolo zas polono oknow.
We tyj siyni laziolo polno cudzych babow, kere czimaly w rynkach take wielge zeszyty i czytaly miana od dzieckow, potym nos ustowialy w pory, musieli my sie chycic za rynce i tak nos zakludziyli do klasow. Potym sie okozalo, ze te cudze baby to boly rechtorki, na kere musieli my godac „Pani”, a te wielge zeszyty to boly dzienniki, w kerych stoly miana wszystkich dziecek. Dziynnie rano „pani” czytala nasze miana, eli tyz wszystke bajtle przilazly na nauka. Ale nojgorsze bolo to, ze tam tyz wpisowala noty, kere dycki boly „niysprawiedliwe”!
Jako ze jo bolach nojmynszo, to musialach isc w porze z jeszcze jednom takom malutkom dziolchom na samym koncu. Yno jo bolach drobno, chudo i blado, a ta drugo bola rubo i czerwono na gymbie, a moja drobno ronczka sie straciola w jeji tusty, wielgi folcie. We klasie boly take male stoliki, a przi kozdym stoly dwa malutke stoleczki. Musialach z mojom nowom kamratkom, kery bolo na miano Malgosia, siedziec na samym przodku, jako ze my boly nojmynsze skrzoty miyndzy wszystkimi bajtlami.
Wszystke mamy tyz wlazly do klasy i stoly dookola pod scianom.
Do tego momyntu jakos szlo. Niyszczynscie sie zaczlo, jak „Pani” zaczla cos godac, cos sie pytala, a jo nic niy poradziola spokopic. Przeca jo niy poradziola „mowic”, yno godac!
„Pani” cos eklerowala, cosik pytala i nogle prawie wszystke bajtle dzwigly rynce do wiyrchu. A ze Mama jeszcze przed wleziyniym do klasy po cichu do ucha mi pedziala, ze mom robic to, co te inksze dzieci, to tyz dzwiglach rynka do gory.
Dobrze, ze Mama sie kapla i mi ta rynka opusciola na dol. Okozalo sie, ze „pani” pedziala, zeby te dzieci, kere chodzioly do przedszkola dzwigly rynce do gory. Jo przeca niy laziola do szkolki, bo Mama mie chowala w doma. A ze my godali, a niy „mowili”, bez toz niy kapowalach, o co tyj „pani” idzie.
I tak skonczolo sie moje zycie bez utropy, a zaczly sie powinnosci.
O tym, jak dalij lecialo moje zycie we szkole, napisza na drugi roz:-)
Barbara Matusiewicz
Nasz tata
Nasz tata
Nasz tata to je chłop z marzyniami.
Zolyt se mu zachciało, pomyście sami.
Dłogie roky z mamom dokupy przeżyli.
Roz se pszoli , a roz se wadziyli.
Kożde rano tata na kole po rzymły gnoł.
Zrobić mamie śniodani uciecha mioł.
Jak mioł zły dziyń z mamom nie godoł.
Koło zostawjył i pieszky do szynku uciekoł.
Jak wrocoł ,larma była pełno chałupa.
Był na cyku,i wadziył se że mama spolyła zupa.
Na drigi dziyń z kwiotkym przed mamom stoł.
I godoł , wybacz mi Marika jo zły dziyń mioł.
Tak na okrongło mjyndzy nimi było.
Prziszła choroba i wszystko sie skończyło.
Po śmierci mamy miejsca znejść se nie umioł.
Czymuś mi jom Pomboczku wzion , cołki czas narzykoł.
Na cmyntorz chodziył, lampky zapoloł.
Tam sie przed Pomboczkym głośno użaloł.
Na cmyntorzu poznoł roz gryfno wdowa.
Placzky obetrzył i chyciył se zolyt od nowa.
Choć tata je siwy i swoje lata mo.
Wysztrychnie sie , wyparfinuje i do wdowki gno.
Kej se go pytomy czy pszaje jeszcze mamie , godo jaa.
Ala mam nie żyje , a życie za rogi brać trza.
Nasz tata to je chłop z marzyniami.
Zakochać sie w jego wieku ,pomyślcie sami
Maria Kostrzewa
Anka
Anka
Jak Anka rano stanyła
Do łokna zaro zerknyła
Kaj słóneczko już blyskało
Bo gymbiczce jóm szmyrało
Łóna tymu sie raduje
Ptoszek do ni przylatuje
Anko Anko
Wdziyj bluzeczka ,łoblycz kjecka
Bo dzisioj je Dziyń Dziecka
Wystrój ty sie jak ta lala
Bydziesz przeca śwjyntowała
Mama już tukej wlazuje
Zaro ciebje powinszuje
Łoba s tatóm wyściskajóm
Bo ci przeca tak fest pszajóm
Wszyski dzieci dzisio w śwjecie
Majóm swoji śwjynto przecie
Urszula Oślislok
Mało Tereśka
Mało Tereśka
Mało Tereśka w dóma została
Bo do przedszkola iść nie umjała
Boloł jóm brzuszek
Choć wcale nie jadła gruszek
Markotno była,sztyjc wynonkwjała
Co by mama koło ni skokała
To chciała mlyczko abo herbatka
To zajś żymełka i szekuladka
Ni możesz tego–mama pedziała
Bo byś zajś potym łodchorowała
Dóm ci żymełka i mlyczko zrobja
A szekuladka na potym schowja
W końcu Tereśka na to przystała
Mlyczko wypiła,żymełka spapała
Teraz już bydzie mamy słuchała
I do przedszkola rano deptała
Urszula Oślislok
Dziyń matki
DZIYŃ MATKI
Dziyń Matki! Kery już bez Ciebie?
My jeszcze tukej, a Ty już tam, w niebie.
Niy tak downo my sie u Ciebie trefiali,
we ańcli na Lechu życzynia skłodali,
cobyś nóm, mamulko, jeszcze sto lot żyła!
A Ty żeś, z dnia na dziyń, nos łosiyrociyła!
Miast jak dycki, przichodzić do Ciebie z kwiotkami,
przi Twym grobie stojymy dzisio, ze zniczami!
Dziyń wczora radosny – dzisio dniym żałoby,
bo niy ma już z nami nojbliższyj osoby!
Już niy poczujymy Twoji ciepłyj dłóni
i już niy pochalosz nos nigdy po skróni!
Niy uściskosz nos już, do Sia niy przytulisz,
już nos niy łodwiydzisz tukej, na Goduli!
Taki los czowieczy i niy ma co biadać,
ino do siyroctwa tak ciynżko przibadać.
Autor:Bernard Śmigała
DO MAMY
DO MAMY
Rok za rokym mijo, już łoziym za nami,
jak Ciebie mamulko, już niyma tu z nami.
Łobchodziyli by my dziś Twoje stulecie,
kebyś jeszcze była z nami na tym świecie.
Łod kedy Cie niyma miyndzy nami, mamo,
familijo bez Cia, to już niy to samo!
Cóż, że jest nos dużo, kej my sómy sami!
Jak zabrakło Ciebie, sóm my siyrotami!
Terozki, po latach, jak Cie już niy mómy,
widzymy, jak wiela Tobie zawdziynczómy!
Choć kusków, chalanio i inkszych czułości,
niywiela było w tyj maminyj miłości,
toś nos, cołko szóstka, dobrze wychowała,
możno i skiż tego, żeś nos sztryng czimała!?
Radowałaś sie dycki prawnuków widokym,
chocioż coroz gorzij było z Twoim wzrokym!
Jak na dłuige lata zgasły Twoie łoczy,
już myślałaś, mamo, że ich niy łoboczysz!?
Dyć stoł sie cud dziynki Bożyj Łopaczności
i choć jedne łoko nabrało jasności!
Mógłaś juzaś widzieć nos i nasze dzieci ,
przekonać sie sama, jak drapko czas leci!
Bo przeca niymało sie u nos zmiyniyło,
bez tyn czas Ci poru prawnuków przibyło!
A miałaś ich wszystkich rada w koło Siebie,
możno Ci ich troszka brakuje tam, w niebie?
Jo dycki u Ciebie cieszół sie wzglyndami,
skiż tego, żech sóm bół miyndzy niywiastami!
Bo choć połno cerów w koło Siebie miałaś,
dyckiś sie za mnóm najprzód łoglóndała.
A miałaś sy mnóm starości niymało,
jak mi sie uczyć w modości niy chciało!
Jak szkoła z fusbalym zgodzić sie niy chciała,
toś mie, po swojymu, na czas spamiyntała!
Jak coś wy mnie dobrego, to zasługa Twoja,
toż niych Ci prziświyco dycki wdziynczność moja!
Autor:Bernard Śmigała
Kochano mamo – kartka
Rysunek
Rysunek
parę kresek na płótnie
są życiem dla ciebie
szarym jak myśli człowieka
jednobarwnym – jak jego szczęście
kreski powyginane jak los
który za człowiekiem wlecze się wszędzie
raz obwieszcza mu szczęście
a zaraz potem go gnębi nieszczęściem
z kresek wyłania się ktoś
który przypomina ciebie
gdy pochylasz się nad dzieckiem
i chcesz go utulić – całym sercem
mocno je przytulić
by zapamiętało na zawsze
zapach M A T K I
i bicie twojego serca.
Leszek K.
slk_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn bos_Latn sot_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn slk_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn sot_Latn lin_Latn lin_Latn pol_Latn pol_Latn slk_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn twi_Latn twi_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn bam_Latn hat_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn taq_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn eus_Latn vec_Latn vec_Latn pol_Latn szl_Latn hun_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn eus_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn vec_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn pol_Latn szl_Latn vec_Latn grn_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn szl_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn pol_Latn ces_Latn pol_Latn kab_Latn pol_Latn hun_Latn