LEGENDA O SWIETYM MARCINIE
Dziolo sie to we czwortym wieku po Chrystusie. Bola wtynczos siarczysto zima, nasulo moc sniega, mroz szczypol po gymbie, a na galynziach i rantach dachow wisialy lodowe sople. We glymbokim sniegu siedziol ubogi zebrok i trzons sie ze zimna. Po drodze rajtowol na koniu rzymski wojok owiniynty we cieply, czerwony mantel, a na glowie miol zloty helm obstrojony piorami. Nogle wele niego stanol trzynsoncy sie zebrok, kery niy miol nic, yno pora potarganych szmatow na grzbiecie, wyciongol do niego rynce i prosiol o pomoc. Wojok spojrzol na biydoka, kery bol siny ze zimna, ulitowol sie nad nim, sloz z konia, symnol swoj cieply, wojskowy mantel, przerznol go mjeczym na pol, i jedna polowa darowol biydnymu. Potym owinol sie drugom polowom mantla, skoczol na zatel i porajtowol dalij. Tyn wojok miol na miano MARCIN, kery potym zostol swiyntym.
Kozdego roku 11 listopada fajrujymy imiyniny Marcina, coby pamiyntac o swiyntym, kery podzielol sie z biydokym mantlym i uratowol mu zycie. Tradycjom jest we tyn dziyn zjodanie pieczonyj gynsi. Piyrwy dziyn 11 listopada bol poczontkiym postu, kery miol przigotowac ludzi na Swiynta Bozego Narodzenia. Terozki fajer na swiyntego Marcina urzondzo sie przede wszystkim dlo bajtli i z bajtlami. We szkolach i przedszkolach dziecka bastlujom z kolorowego papioru lampionki, dryny som male byrny i bateryjki, a wszystko to jest przichycone na kijoku. Piyrwy dowali swiyczki do pojszczodka, ale niyroz sie taki lampionek chyciol, a przi tymu sie bajtel poparzol. Koscioly, szkoly i przedszkola organizujom omcugi, kere som ubezpieczone przez policjo, a ruch drogowy jest zatrzimany. Toz po poledniu, tak kole 17.00, jak sie juz robi cima, grupy bajtli zbiyrajom sie pod swoim Kosciolym i zaczyno sie fajer. Wszyscy zaswiycajom swoje lampionki i omcug ruszo na ulica. Na samym przodku rajtuje na koniu chop przebleczony za wojoka Marcina we piykny, czerwony mantel, a ranty tego mantla som pozlocane. Na glowie mo zloty helm z piorami. Kon na grzbiecie pod zatlym tyz mo tako piykno, czerwono, pozlocano kapa. Zarozki za nim maszyruje orkestra , kero gro na trompyjtach i wali w bymbny. Zarozki za orkestrom idom bajtle, kere niesom zaswiycone kolorowe lampionki i spiywajom spiywki o swiyntym Marcinie. Prawie z kozdym bajtlym idzie ktos z ojcow abo starszego rodzenstwa. Na samym koncu idzie pora policjantow, kere dowajom pozor, coby niy wydarzolo sie jake niyszczynscie. Potym w jednym miejscu, na jakimsik pustym placu trefio sie pora takich omcugow, kaj sie bawiom dalij i robiom wielgo fojera. Tam juz stoi fojerwera z fojerwermanami, kere dowajom pozor, coby sie nic niy chyciolo.
Colki tyn fajer to jest jedne wielge, piykne widowisko od samego poczontku do konca. Dziecka majom moc uciechy i niy chcom isc do dom, bo przeca na nowy fajer z Marcinym trza czekac zas colki rok.
Barbara Matusiewicz
lij_Latn szl_Latn szl_Latn szl_Latn sot_Latn