Txika txiga kel pedra antis di sol kanba. Na kel pedra k’e ta ba xinta tudu bes ki e mesti fika el so. La ten so txota, matu i seu ku lua. E branda pasu, e kumesa anda divagar pa se pedra pamo odju intxi-l di agua.
Kantu ki e xinta, e fla si pedra:
– Bu debe tene gana grita di tantu obi-m! Ah si pedra ta papiaba…
Ku mon na rostu i odju fitxadu, Txika respira fundu ku gana grita:
– Ma, pamodi? Kuze ki N ta fla ora ki N txiga kaza? Ami, dja N le livru, dja N konsedja, N fazi tudu sima es ta inxina i mas un bes ka da sertu. Oji, mama ta papia ti manxi:
“Ma, nha genti! Fidju femia, bu tene dedu podri! Dja N flaba ma kel la kanpresta. Mas, abo e temoza: si N fla-bu algun kuza, bu ta sai na mi. Txika, obi li: si bu ka toma kuidadu, bu ta fika titia. Idadi pari dja sta la ta bai!” – Txika imajina tudu palavras ki mama ta fla-l…lagua na odju torna dixi. E lamenta…e lamenta…e lamenta. Di repenti, un vos suavi i serenu responde-l:
– Dja bu para pa bu pensa kuze ki bu sa ta buska na kes algen ki bu ta ranja ku es? En ves di lamenta, spia pa dentu bo!
Txika bua di pedra, grita: – Kredu en krus! Xuxu kre pega-m.
E spia pa tudu ladu, nada e ka odja, e pensa: – Kre dja N doda. Midjor N ba kaza.
– Bu ka doda, nau! Bu ka sa ta odja-m pamo bu sa ta spia na bu volta en ves di bu spia-m dentu bo. Sima kel ki bu sa ta buska na omi i ki bu ka tene dentu bo, tanbe vos di bu razon, bu sa ta djobe-l fora en ves di bu djobe pa dentu bo. Pur isu ki bu ka sa ta atxa bu rumu.
Txika baxa kabesa, e sfrega odju, e pensa: – Nha genti, kel li e finadu o mi ki dja bira dodu? Koraji fitxa-l, e pergunta-l:
– Pssiu…bo e kenha?
– Ami e bu vos, bu lus interior. Ami ki ta limia bu kaminhu. Mas, bu silensia-m dja duraaaa. Bu prefiri obi vos di algen en ves di obi di bu konsiensia. Pergunta bu kabesa kuze ki bu buska na bus namoradu.
– Atrevida, abo kuze ki bu sabi di nha vida? – Txika pensa: – Ago ki kabesa dja ba-m, N sa ta papia ku finadu.
– N ka sabi nada ki, bo tanbe, bu ka sabi. Si bu ka kre obi, e bu desizon. – vos responde-l.
– Modi ki N ta fazi kel la?
– Pensa na es, kuze ki es tinha i ki atrai bu atenson. Entendi kuze ki es tudu 3 ten o ka ten ki leba-u a kre sta ku es.
Txika pensa…e pensa…pensa….pensamentu vua pa tras la pa undi tenpu ka ta bai mas i e lenbra di si prumeru mos:
Sujeitu A: uma gros, gostozu, odju rasgadu… Ui! – korpu rapia-l: ordinariu kanpresta. Kantu ki Txika poi odju nel primeru bes, soube ma e tinha ki konkista-l. Txika lansa ki nen seta: e kai di kabesa, e entra na si vida, e oferese-l disel di bandeja, e bira amiga di sis amigu. Kantu e piska odju, mos da-l pa dodu: ka kria sai ku el, tinha senpri otu konprumisu, staba senpri kansadu, okupadu, mal umoradu… kuza maria faxi, mas Txika dura ki sai. Xatisa, nho! – Txika abri odju…
– Omis gosta e di mudjer ka bali! – e djobi pa seu, e xinti si konsiensia so ta djobe-l ku bexu puxadu, ta bana kabesa.
Txika da-l un rabada d’odju, e torna mergudja na sis pensamentu:
– Undi ki N para? Ah N sa ta fujia di kel kanpresta, N tropesa na nha segundu mos:
Sujeitu B: Ka mutu gros moda primeru, doidon, disponivel, kre kaza, ten fidju, dja paxona, ta ama-m, tudu na un mes… N ka mesti fla, tudu algen dja sabi fin di storia: E promete-m tudu na un mes i, na mes siginti, e dizisti. – Txika suspira frustrada. Kel li foi sujeitu ki dura mas poku, mas dixa-l marka pa tudu se vida.
Txika torna spia pa seu, e xinti kel fastenta so ta djobe-l:
– Dexa-m ka fla-l nada… – i e torna mergudja na se pensamentu p’e lenbra di se terseru mos:
Sujeitu C: Altu, forti, bunitu moda un gladiador. Atraves di el ki Txika konxi tudu kel k’e sabi sobri makriason. I e pensaba ma dj’e sabia txeu. Txika paxona pa kel mundu di aventura i di dezeju, e paxona pa kel koraji i pa kel bravura, e apega na kel posibilidadi di liberta di amaras ki teneba-el prezu na si familia.
I, pur isu, Txika ka persebi ma el sa ta kebraba un korenti p’e mara na otu. Txika ka persebi ma, di mesmu manera ki kes otu sujeitu, kel li tanbe ka tinha disponibilidadi pa entrega. E staba txeu fokadu na se kaminhu p’e odja Txika. I Txika fika moda katxor na rua ta buska un donu. Kuzas maria i Txika sufri: e tivi ki enfrenta, juntu ku sujeito C, tudu ses medu.
Tudu medu k’e ta imajinaba na si kabesa, ba ta konkretiza un pa un. Atraves di el, Txika afunda: e txiga na prufundezas di si alma undi k’e odja kes monstru k’e sa ta sukundiba di es, kes monstru ki nasi di ses trauma di infansia. Kes demoniu ki se kriansa ferida ta uzaba kontra el moda fantoxi kada bes ki e tenta fujiba.
Txika lenbra di se infansia: di se pai ki ka vive ku el ku se mama; na vergonha ki e ta xintiba na skola pamodi se familia ka era igual ku di sis kolega; Txika lenbra di se mama, senpri kansada, irritada…
– Psiuu! Dja bu intendi gosi? – kel vos pergunta-l
– Diabus, mudjer! Asi bu ta mata-m. – Txika torna bua di pedra pamo dj’e skeseba m’e tinha konpanhia.
– Si bu ta papiaba ku mi mas bes, bu ka ta spantaba. – kel vos fastenta!!!
Txika labanta, e respira fundu aliviada. E sigi se kaminhu ta pensa na si papa. E desidi djobe-l pa es konbersa. Dja tinha monti anu es ka odjaba nen falaba i Txika intendi ma e tinha ki voltaba pa pasadu pa kura se kriansa ferida i karenti di se papa, antis di ranja kalker algen. Pamo Txika intendi ma e sa ta buskaba na omi kel mesmu k’e atxa na si pai: abandonu i indiferensa.
kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn pap_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn kea_Latn