Maka dĕmikian-lah tĕrkadang-kadang pada sa-kĕtika datang fikiran-ku, " Apa-kah guna aku ini hidup, sa-hari-hari tiada boleh sĕnang, dudok dengan bĕlajar sahaja, tiada boleh pĕrgi bĕrmain ka-mana-mana, dan tiada boleh bĕrkampong dĕngan kawankawan?" Maka dĕngan fikiran yang dĕmikian, maka mĕnangislah aku, sĕrta duka-chita dĕngan muka masam.