Hurrengo azaroan, Diputatuen Ganberan hitz eginez, Mordinik gobernuaren prevarizazioa salatu zuen, Rattazzi gobernuaren erorketari lagundu zion hitzaldi eraginkor batean. Baina ez zegoen inolako aldaketarik Italiako monarkia konstituzionalean zuen fede irmoan, eta ez zegoen Garibaldi eta erregearen arteko lankidetza estutuaren posibilitatean zuen sinesmen iraunkorretik aldaketarik. Hori izan zen 1863 eta 1864an Hungariako eta Poloniako zenbait erbesteraturekin harremanak sortzera bultzatu zuena.
1863ko urtarrilean. Mordiniren iritziz, baldintzak prest zeuden Garibaldi buru zuen beste boluntarioen armadaren esku-hartze arrakastatsu baterako. Poloniako matxinada arrakastatsu batek Austriako inperio gorrotoak lurralde-galera gehiago ekar zitzakeen Hungarian eta - italiar nazionalistentzat garrantzi berezia duena - Veneto eskualdean, zeina, Mediterraneoko historia eta ondarea izan arren, 1866ra arte Austriaren kontrolpean egon zen. Makina eta itxaropen guztiak alferrik izan ziren. Mordinik Garibaldi "konstituzio demokratikoaren zigilua" zuen alderdi politiko baten zuzendaritza onartzeko egin zituen saiakerekin lotuta geratu ziren: bere ideiak Garibaldirekin jarraitu zituen 1864ko apirilean, gizonek Londresera egindako bisita garaile batean (non Italiaren bateratzea klase politikoak ospakizun handiko gai gisa ikusten zen, eta Garibaldik heroi estatusa zuen). Garibaldik Mordiniren proposamenak baztertu zituen, eta Mordinik, jadanik ezker abertzale demokratikoaren alde egiteari utzi ondoren, erdigune politiko nagusiaren agendan konpromiso sendoagoa hartu zuen. 1864ko azaroan, Diputatuen Ganberan hiriburua Turinetik Florentziara lekualdatzearen alde bozkatu zuen: mugimendua berehala gauzatu zen, 1865ean.