Irakurri pasarte hau, eta erantzun ondoren galdera pasartearen hizkuntza berean:  Pasabidea: Zientzialari forenseek DNA erabil dezakete krimenaren eszenan aurkitutako odolean, esperman, larruazalean, lisan edo ilean, gizabanako baten DNA bat identifikatzeko, adibidez, erasotzailea. Prozesu honi formalki DNA profilazio deritzo, DNA hatz-markak ere deitzen zaio. DNA-profilazioan, DNA errepikakorraren atal aldakorren luzerak, errepikapen tandem laburrak eta minisateliteak, pertsonen artean alderatzen dira. Metodo honekin ziurtasun osoz egiten da DNA bat identifikatzea. Hala ere, identifikatzea zailagoa da lekuak hainbat pertsonaren ADNak kutsatuta baldin badago. DNA profila 1984an garatu zuen Sir Alec Jeffreys genetikari britainiarrak, eta lehen aldiz zientzia forensean erabili zen Colin Pitchfork 1988ko Enderby hilketen auzian kondenatzeko. Zientzia forensearen garapenak eta orain odol, larruazaleko, listuaren edo ilearen lagin txikietan genetika-parekotasuna lortzeko gaitasunak kasu asko berriro aztertzea ekarri du. Orain frogak daude... hasierako azterketaren unean ezinezkoa zena. Leku batzuetan, arrisku bikoitzeko legea ezabatzearekin batera, gaiak berriro irekitzea ahalbidetuko du, aurreko epaiketek epaimahai bat konbentzitzeko nahiko froga aurkeztu ez dutenean. Delitu larria egotzi zaionari DNA lagin bat egokitu beharko zaio. DNA forentseek frogatzen dute ez dagoela indarrik inor hiltzeko. Honek, delitu larrien kasu berriak zaintzeko prozedura zorrotz eta zorrotzetara eraman ditu.  Zerk zailtzen du identifikazioa?
Krimenaren kokalekua jende askoren ADN-rekin kutsatuta dago.