2002an Seyfert-ek kartel gabeko zinema-enpresa bat sortzeko ikuspegia garatzen hasi zen, Latinoamerikako desberdintasunak bere herritarren begien bidez aztertzen zituela: Guatemalako etnozidioaren alargunak, Holokausto isila bezala ezagutzen dena, Rabinal inguruan, Guatemalako Gerra Zibileko sarraskirik odoltsuenen gune bat.
Boliviako Andetan, Amazoniako tribu bat oihanetik egurra moztu eta petrolio konpainiek bota dute, esklabo jamaikarren ondorengoak, adin ertaineko emakumeei sexua saltzen dietenak, eta Bull Bayko Bobo Ashanti rastafarien etxebizitza bakartiak Afrikara itzultzeko deia egiten du, 150 hektareako Mexiko Hiriko zabortegi handian bizi diren "errecicladoresak" eta Habanako erdialdeko hondakinetan eguneroko biziraupen borroka egiten duten kubanar erresilienteak, 10 urteko kale-umeak deportatutako Mara Salvatrucha kideen artean bizi dira El Salvador suntsituan eta Brasilgo favelako gangsterrak oso armatuak gizatasunaren bila. Seyfert-en filmak erabat autofinantzatzen dira eta tresna primitiboekin ekoizten dira, eta egokiak izaten jarraitzen dute, eginak izan eta askoz geroago ere. Artikulu akademikoetan eta tesietan aipatzen dira.