David M. Robinson-ek dio Hongwu enperadoreak, Ming dinastiaren sortzaileak, emandako hainbat ediktu eta legeek Txinako eragin mongoliarra baztertzen dutela, ezkontza eta hileta praktikak, arropa, hitzaldia eta musika ere debekatuz. Hala ere, Robinson-ek nabarmentzen du erretorika horrek Hongwu enperadorearen Yuan erakundeen jarraipena, hala nola heredentziazko guarnizio sistema eta okupazioak, kontra egiten duela. Hasi zen kanpainak lurraldeak konkistatzeko ez aurretik jatorrizko Txinako dinastiak kontrolatzen ziren, Yunnan lurraldeak barne
, Liaodong (Mantxuria), eta Mongolia. Mongoliarrak armadan erreklutatzen jarraitu zuen eta Yuan garaiko ohitura mantendu zuen, korear konkubina eta eunukoak jauregi inperialean sartzea. Robinson-ek dio Ming dinastia "modu askotan Yuan-en benetako ondorengoa" izan zela, Ming enperadoreek Yuan-en ondarearen bidez beren agintea legitimatu nahi izan zutelako, batez ere iparraldeko Yuan dinastia arerioak existitzen jarraitu zuenetik. Yongle enperadorea askoz ere esplizituagoa izan zen bere agintaldiaren eta Kublai Khan-enaren arteko konparazioa aipatzean, bere kanpo politika oso aktiboan, Ming Txinako boterearen proiekzioan eta kanpaina militar expansionistetan islatu zen bezala. 1449ko Tumu krisia gertatu ondoren, Ming gobernuak aktiboki desanimatu zuen herri mongoliarren etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean etorkizunean. Mongoliarrek Ming-eko ofizialak izaten jarraitu zuten, 1461eko Cao Qin-en matxinadan parte hartu eta gero ere, baina haien kopurua murrizten hasi zen, ofizial hereditarioak, oro har, jatorri apalagoeko gizonek ordezkatu zituztelako.