Bere gaztaroaz geroztik, Pellarinek ezkerreko errepublikanismoarekin sinpatia izan zuen, baina beste forma politiko batzuk onartzeko prest zegoen, hala nola monarkia konstituzionala, baldin eta gobernuak erreforma sozialak onartzera bultzatzen ahal izango baitzen. Pellarinek 1848ko iraultza babestu zuen.
eta arrakastarik gabe saiatu ziren Bigarren Errepublika eskuratzen gutxieneko soldata, irabazietan banaketa langileentzat, osasun aseguru unibertsal eta gobernuak babestutako eredu komunitateak edo phalansteries bezalako politikak ezartzeko. Gehiengo sozialistak bezala, Pellarinek Louis Bonaparte "abenturazale kaesarraren" aurka egin zuen. 1871ko Parisko Komuna ikusteko nahikoa bizi izan zen, nahiz eta ez zen bere gaietan aktiboki inplikatu. Komunaren " leherketaren " alde ez zegoen arren, Pellarinek, bere begiekin ikusi zuen polizia baten itotzeak asko atsekabetu zuena, indarkeriaz kexatu zen eta " biztanleriaren beherakada morala eta energia falta" sintomatzat hartu zuen.