Motorearen teknologia, uste zen, gai izan zen aurreko turbojeten potentzia bikoizteko, erregaiaren heren bat gutxiago kontsumituz. General Electric-ek kontzeptuaren aitzindaria izan zen, baina C-5 Galaxy-rentzako motorra garatzeko konpromisoa hartu zuen eta ez zen merkataritzara sartu geroago arte. Pratt & Whitney-k ere printzipio berean ari zen lanean eta, 1966ko amaieran, Boeing, Pan Am eta Pratt & Whitney-ek motor berri bat garatzea onartu zuten, JT9D izendatu zuten 747-a indartzeko. Proiektua, akats-zuhaitz analisi izeneko metodologia berri batekin diseinatu zen, eta horrek aukera eman zuen zati bakar baten porrotaren ondorioak aztertzeko, bere beste sistema batzuetan zehazteko. Segurtasunari eta gehikortasunari buruzko kezkak konpontzeko, motorraren diseinu nagusiak turbofanak, hegalak, hegalak eta hegalak eraikitzeko erabiltzen ziren hegazkinaren diseinua kontuan sartu ziren, beraz, hegazkinaren dise
egungo aireportuetatik airea hartzeko baimena ematea.