Nahiz eta India independentea hasieran Afrikako askatasun mugimendu askoren txapeldun gisa ikusi zen, Nazioen Elkargoarekin zuen harreman adeitsuak eta Ekialdeko Afrikako Britainiar politiken inguruko ikuspegi liberalak kalte egin zioten bere irudiari, hirugarren munduko askatasun mugimendu askoren babesle gisa. Indiak Kenian eta Algerian borroka militanteak gaitzesten ditu
Afrikako independentzia lortzeko borroka armatua babestu zuen Txinaren aurka borrokatu zen. Nehruk Suezko krisian izan zuen paperen ondorioz, India Afrikatik isolatzea erabatekoa izan zen, 1962ko Txinako eta Indiako Gerran lau herrialde baino ez zirenean - Etiopiak, Keniak, Nigeriak eta Libiak - lagundu ziotenean. Gandhi lehen ministroa bihurtu ondoren, harreman diplomatikoak eta ekonomikoak zabaldu ziren Txinako eta Indiako gerran Indiaren alde egon ziren estatuekin. Gandhi negoziazioak hasi zituen Keniako gobernuarekin Afrika-India Garapenerako Lankidetza sortzeko. Indiako gobernuak ere Afrikan finkatuta dauden indiarrak ekartzeko aukera aztertzen hasi zen, bere helburu politikoen barruan, bere eragin geoestrategiko murriztua berreskuratzen laguntzeko. Gandhi-k Afrikako jatorri indiarreko pertsonak "Indiako enbaxadoreak" izendatu zituen. Asiako komunitatean Indiako diplomaziarekin bat egiteko ahaleginak alferrik izan ziren, indiarrek ingurune politiko arriskutsu batean geratzeko ez zuten gogoagatik eta indiar afrikarrek Britainia Handira egindako exodoagatik, 1968an Commonwealth Immigrants Act legea onartu zenetik. Ugandan, Afrikako indiar komunitateak jazarpena jasan zuen eta, azkenean, kanporatua izan zen Idi Aminen gobernuaren pean.