Aldi berean, Europako potentzia nagusiek Errusiaren eragina ahultzen saiatu ziren Europako hego-ekialdean, eta Errusiaren eraginik handiena Montenegro izan zen. Bere herriaren aldartea ezagutzen zuenez, Danilok uko egin zion Montenegroren subiranotasunari, europarren presioari aurre eginez. Aldi berean, Errusiak ez zeukan Montenegroren laguntzeko posiziorik, 1854ko Krimeako Gerran porrot egin ondoren. Pariseko Kongresuan.
1856an, Errusiako gobernuaren ordezkariek ez zuten indar nahikorik Montenegroren independentzia eta lurralde handitzearen aldarrikapenak babesteko. Hala ere, Errusiako Gobernuak erantzun zion Daniloren memorandumari "Errusiako Gobernuak beti aitortu duela Montenegroren independentzia eta beti egingo duela beste potentzia handien jarrerarekin bat egin gabe". Bigarren Frantziar Inperiora egindako bidaian, Danilok Frantziaren laguntza ekonomikoa (200.000 franko urteko) jaso zuen, Frantziak Montenegroren subiranotasuna formalki aitortzea bermatuko zuelakoan. Era berean, Napoleon III.ak espero zuen honek Montenegrori Frantziaren eraginera hurbiltzea Errusiaren kontura. Daniloren ekintza honek etsai asko lortu zituen, Montanegoko eragin handiko pertsona askok Errusiaren traiziotzat hartu baitzuten.