Portugalera bueltatzean, Possozek bere denbora Lisboako Lapa aldearen artean banatu zuen, ia beti bere ahizpa Jeanne eta bere lagun Alice Rey Colaço lagunarekin, eta Estorilgo familiaren etxean. Aita 1912an hil zitzaion. Monarkia eraitsi ondoren,
Portugaleko gizartearen kontserbaduraren eta artearekiko ikuspegi konbentzionalaren aurka matxinatu zen, eta Portugalgo mugimendu modernistarekin bat egin zuen. 1909an "Sociedade Nacional de Belas Artes" (Arte Ederren Elkartea) erakustokian erakusten hasi zen eta azkar ezaguna egin zen, 1916ra arte Elkartearen urteroko salonetan erakusle erregularra izanik. 1913tik 1926ra, José de Almada Negreiros eta beste batzuekin batera, Humorista eta Modernista Erakusketetan ere erakutsiko zuen. Bere belaunaldiko emakumezko artista bakarretako bat izan zen bere lanaren banakako erakusketak antolatzen zituena, olio-pinturan, arkatz-marrazkian, gouachean edo akuareletan. Parte hartzeko gonbidatua izan zen 1913ko Umorelarien 2. Erakusketan parte hartu zuen emakume bakarra, eta 1923ko "Bost Independenteen" Erakusketan. Gizonezkoak nagusi ziren gizarte batean, Possoz bere artista kideek berdintzat jotzen zuten.