Irakurri pasarte hau, eta erantzun ondoren galdera pasartearen hizkuntza berean:  Pasabidea: Hiperemesis gravidarum (HG) haurdunaldian gertatzen den konplikazio bat da, goragalea, oka, pisua galtzea eta, beharbada, deshidratazioa dituena. Zorabioak ere izan ditzakezu. Goizeko ondoeza baino zerbait okerragoa da. Sintomak sarritan hobetzen dira haurdunaldiaren 20. astearen ondoren, baina haurdunaldi osoan iraun dezakete. Hyperemesis gravidarumaren arrazoi zehatzak ez dira ezagutzen. Arrisku-faktoreak: lehen haurdunaldia, haurdunaldi anizkoitza, obesitatea, aurreko edo familia aurrekariak, gaixotasun trofoblastikoak eta elikadura nahasteak. Diagnostikoa, normalean, behatutako seinale eta sintometan oinarritzen da. Teknikoki, GG hiru aldiz baino gehiagotan definitzen da: eguneko okasionetan, 5% gutxiago eta 3 kg gutxiago botatzen ditu, eta gainera ketona kantitateak ditu uretan. Sintomak izateko beste arrazoi batzuk baztertu behar dira, hala nola, gernu infekzioa eta tiroidearen gehiegizko aktibitatea. Elektrolitoak ordezteko edariak, tiamina eta proteina gehiago dituen dieta gomendatu ahal dira. Emakume batzuek deshidratazio sexuala behar dute. Medikamentuei dagokienez, piridoxina edo metoklopramida dira onenak. Proklorperazina, dimenhidrinatua edo ondansetrona erabil daitezke, horiek ez badira eraginkorrak. Beharrezkoa izan daiteke ospitaleratzea. Psikoterapia emaitzak hobetzeko. Akupresioaren aldeko frogak eskasak dira. Haurdunaldian oka deskribatzen den bitartean, K.a. 2.000 urtean, HGren lehen deskribapen medikoa Antoine Duboisek 1852an egin zuen. Emakume haurdunen % 0, 3tik % 2, 0ra igarotzen da. Lehen haurdunaldian heriotzaren arrazoi arrunt gisa ezagutzen bazen ere, tratamendu egokiarekin oso arraroa da gaur egun. Gaixotasuna duten emakumeek gutxiago dituzte abortuak baina ugariagoak haurdunaldia baino lehenago jaiotako umeak. Emakume haurdunen batzuek abortatzea erabakitzen dute, HG sintomak direla eta.  Galdera: Nola egiten da diagnostikoa?
sintomak eta zeinuak