Hasieran, Europako agintariek Frantziako Iraultza Frantziako erregearen eta bere mendekoen arteko gatazka bat bezala ikusi zuten. Erretorika iraultzailea gero eta zorrotzagoa zenean, Europako monarkek aldarrikatu zuten euren interesak Luis XVI.a eta bere familiaren interes berdinak zirela; Pillnitzeko Adierazpenak (1791ko abuztuaren 27a) ondorio anbiguoak baina nahiko larriak mehatxatu zituen, errege familiari ezer gertatzen bazaio. Iraultzaileen egoera gero eta zailagoa zen eta nazioarteko harremanetan arazoak areagotzen zituzten, Frantziako emigranteek kontrairaultzaren alde agitatzen jarraitu zuten. 1792ko apirilaren 20an, Frantziako Konbentzio Nazionalak Austriari gerra deklaratu zion, Lehen Koalizioaren Gerra hasita.
(1792-1998); eta Frantziak Europako estatu gehienen aurka zeuden, lur eta ur mugak partekatzen zituztenak, Portugal eta Otomandar Inperioaren aurka. 1792an garaipen batzuk lortu arren, 1793ko hasieran Frantziako indarrak Belgikatik kanporatuak izan ziren, Vendée-n soldadutzara biltzeari buruzko barne matxinada bat egon zen, Kleroko Konstituzio Zibilari buruzko haserre publiko zabaldu eta Frantziako erregea exekutatu berri zuten. Frantziako Errepublikako gudarosteak nahasmen egoeran zeuden; arazoak are larriagoak bihurtu ziren soldadutzara biltze masiboa ezarri ondoren, "levée en masse", zeinak jadanik larri zegoen armada milaka gizon analfabetekin eta trebaturik ez zeuzkan. Frantsesentzat, 1795eko Rhineko kanpaina bereziki desastrea izan zen, nahiz eta beste gerra-areto batzuetan arrakasta batzuk lortu zituzten (ikus, adibidez, Pirinioetako gerra (1793-95)).