Laburbildu artikulua.  Gure hiltzaileak atseginak izatea nahi dugu. Auzitegian errudun jo behar dutela erakutsi nahi dute, baina jende zintzoak ez du horrelakorik egin bakarrik bere bizitzaren beldurrez. Edo agian eroak dira. Gauza horiek egia ez izan arren, sarri onartzen dira hilketaren justifikazio gisa. Aaron Hernandez, jokalari porrokatua eta orain hiltzaile kondenatua, ez zuen horrelako aitzakiarik. Auzitegian sartu zen, harro, bere burua gora, 40 milioi dolarreko izar bat, hala nola izan zen duela bi urte. Bere andregaia, Shayanna Jenkins, hari begietara begiratzen harrapatu zuten. Eta ez zitzaigun gustatu bere erakargarritasuna. Hernandezek ez du koartadarik eman. Ez zirudien lotsatuta edo damututa zegoenik. Ez zuen negarrik egin. Bere abokatuak, James Sultanak, onartu duenez, Hernandez Odin Lloyd hiltzearen lekuko izan zen... berak ezagutzen zuen norbaitek erail zuen... baina bere bezeroak ez zuela hilketa egin aitortu du. Asteazkeneko epaia baino lehenago epaile askorentzat, behintzat epaiketaz informazioa ematen zutenentzat, ausarkeria delitu handienetakoa zen. "Aron Hernandezen harrokeria" New York Timeseko izenburuak salatzen du. Ez dut ulertzen. Zer inporta dio epaiketan Hernandez harroputza izan den ala irribarre egin duen ala ez? Gustatu ala ez, horrela da. Froga da inportanteena. Eta oraingoan, epaimahaiak arreta handiz aztertu ditu... akusazioaren inguruko frogak eta epaimahaiak erabaki zuzena hartu du: erruduna 2013an Odin Lloyd hil izanagatik. Hernandezek 25 urte ditu eta biziarteko zigorra du. Gainera, armak eta munizioak edukitzearen aurkako delitu federala egin zuen. Erabaki zuzena izan zen. Baina ez da erraza sentitu nahi ez izatea Lloyd eta ez Hernandez, behin lagunak izan zirenak. Futbola zen Hernandesen bizitzako gauza onena. Bereziki aita hil zitzaionean.
Epaimahaiak zuzenetsi du Hernandez erruduntzat jotzea, baina jokalariaren eta biktimaren bizitza hondatzea da tragedia. NFLk, Patriotsek eta NFLk iragan problematikoa dute, baina ezin izan zuten aurreikusi zer egingo zuen.