Piłsudski 1935ean hil zen arte (eta 1939ra arte mantenduko zen) zuzendutako Sanation erregimen autoritarioak (sanatzea "sendatzea" adierazteko) diktadorearen bilakaera islatzen zuen, bere erdi ezkerreko iraganetik aliantza kontserbadoreetara. Erakunde eta alderdi politikoek funtzionatzea baimendu zuten, baina hauteskundeak manipulatu egin ziren, eta lankidetzan ibili nahi ez zutenak errepresioaren menpe jarri zituzten. 1930etik aurrera, erregimenaren aurkari iraunkorrak, askok ezkerreko sinesmenean, espetxeratu eta prozesu judizial antolatuak jasan zituzten, zigor gogorrak, hala nola Bresteko epaiketak.
, edo Bereza Kartuska espetxean eta preso politikoentzako antzeko kanpalekuetan. Hiru mila inguru atxilotu zituzten Bereza atxilotze esparruan epaiketarik gabe garai desberdinetan 1934 eta 1939 artean. 1936an, adibidez, 369 aktibista eraman zituzten, horien artean 342 komunista poloniar. Nekazari matxinatuek istiluak antolatu zituzten 1932an, 1933an eta 1937ko nekazari greban Polonian. Beste nahasmendu zibil batzuk greba egiten ari ziren langile industrialek (adibidez, 1936ko "Udaberri Odoltsua" izeneko gertaerak), ukrainar abertzalek eta hasiberri ziren mugimendu belarrusarreko aktibistek eragin zituzten. Polizia eta militarrek ez zuten inor oztopatu nahi. Errepresio politikoa babesteaz gain, erregimenak Józef Piłsudskiren pertsonalitatearen kultua bultzatu zuen, diktadurazko botereak hartu baino askoz lehenago existitu zena.