Garai hartan, Argentinako antzerki independentea mugatuta zegoen, ez bakarrik antzerki produkzio komertzialen gorakadak; baita errepresioaren giroak ere.
-Ez da izango. Herrialdeko azken diktaduraren garaiko askatasun artistikoaren aurkako mehatxuak zertxobait arindu ziren 1980an, Armadako buruzagi erlatibo moderatuaren, Roberto Viola jeneralaren, laguntzarekin. Ondoren, Dragúnek "Y por casa cómo andamos?" lana estreinatu zuen. ("Nola goaz etxean?"), zorigaiztoko, familia paternalistikoei eta horien kulturaren gaineko eraginei buruzko iruzkina. Askatasunen giroa poliki-poliki hobetzeak Carlos Gorostiza eta Roberto Cossa antzerkigileekin eta aktore askorekin lankidetza sortzea ere ekarri zuen, "Argentinako Antzoki Irekia" sortzeko, eta horren bidez adierazpen askatasunaren itzulera bultzatzea espero zuten, 1975etik hona hainbeste kultura-pertsonalitate Argentinatik joatera eraman zuena. Buenos Aireseko Balvanera auzoan itxi zuten kriseilu fabrika bat "Picadero Antzokira" eraldatuz, beren lan kolektibo berrien jaialdi bat estreinatu zuten (Dragúnen "Mi obelisco y yo" - "Nire obeliskoa eta ni" barne) 1981eko uztailaren 28an. Arrakasta hau antzokiaren su-bonbardaketak hondatu zuen astebete beranduago, oraindik ere "konpondu gabeko misterio" gisa.