Osatu esaldi hau:
1948ko Ashgabateko lurrikarak eraikina larriki kaltetu zuen eta ezegonkorra bihurtu zuen; hurrengo urteetako euri gogorrek egitura ahuldu zuten. 1963an eraitsi zuten eta parke publiko bihurtu zuten. Erlijioaren aurkako debekua Sobietar Batasunak ezarri zuenean, bahá'íek, legezko gobernuari obeditzeko beren printzipioari zorrotz atxiki zirenez, bere administrazioari uko egin zioten, eta bere ondasunak nazionalizatu egin zituzten. 1938an, NKVD (polizia sekretu sobietarra) eta erlijioaren aurkako zapalkuntzaren politikarekin, bahá'í gehienak kartzelara eta kanpamenduetara bidali zituzten edo atzerrira; 38 hiritan bahá'í komunitateak existitzeari utzi zioten. Ashgabat-en kasuan, Bahá'í iturriek adierazten dute otsailaren 5ean batzarraren kideak, komunitateko buruzagiak eta komunitateko kide orokor batzuk, guztira 500 pertsona, atxilotu zituzten, etxeak miatu zituzten eta erregistro eta literatura guztiak konfiskatu zituzten (atzerritarren onurarako lanean ari zirela esanez), eta batzuetan beren hilobiak zulatzera behartu zituzten, galdeketaren baitan. Emakume batek bere burua erre eta ospitalean hil omen da. Emakumeak eta umeak gehienak erbesteratuak izan ziren Iranera. 1953an bahá'íak Asiako Errepublika Sobietarretara joaten hasi ziren, garai hartako erlijioaren buru Shoghi Effendik Hamar Urteko Gurutzada izeneko plana abiarazi ondoren. Turkmenistanera joan ziren bahá'itarrek bahá'í batzuk aurkitu zituzten bertan, erlijioa antolatu gabe egon arren. 1978-9ko Afganistaneko gerra zibilean bahá'í batzuk Turkmenistanera ihes egin zuten.