"Soldaduak" (1848) bukatu ondoren, "Egun bat ekainean" hasi zuen, sekula bukatu ez zena, eta "Erretzailea" (1849) eta "Bravos" ("Les Bravi", 1852) erakutsi zituen. 1855ean bere lorpenaren marka gorena ukitu zuen "The Gamblers" eta "The Quarrel" ("La Rixe"), Napoleon III.ak Ingalaterrako Gorteari aurkeztu ziona. 1857ko Salonen bere garaipenak mantendu ziren, bederatzi argazki eta marrazki erakutsi zituenean; horien artean "Erregentziaren garaiko gazteak", "Margolaria", "Oinetako-saltzailea", "Musikari" eta "Diderot-en irakurketa". 1859ko udan, Napoleon III.a enperadoreak, Victor Emmanuel II.a Piemonteko eta Sardiniako erregearekin batera, Habsburgoak Italiako iparraldeko lurraldeetatik botatzen saiatu zirenean, Meissonierrek gobernuaren enkargu bat jaso zuen kanpainako eszenak ilustratzeko. "Napoleon III.a enperadorea Solferinon" Meissonierrek hiru urte baino gehiago behar izan zituen amaitzeko. Lan hau, bataila-eszenatxoa, "bonshommes" eta mosketeroen margolariarentzako desbideratze moduko bat irudikatzen zuen, nahiz eta Meissonierrek jada bortizkeria eta sarraski eszenak margotzen zituen, hala nola "Gerra Zibilaren oroitzapena", eta 1848an
Izan ere, guardia nazionalaren kapitaina izan zen "Ekaitza"ren garaian. Errepublika aldeko borroka egin zuen "Ekaitza"ren garaian. 1861eko udazkenean Frantziako Institutuko katedradun izendatu zuten, Académie des Beaux-Artseko kideek beraien kopuruan sartzeko bozkatu zutenean. 1861eko Salonera "Oinetako-saltzailea", "Musikari bat", "Margolari bat" eta "M. Louis Fould" bidali zituen; 1864koan "Enperadorea Solferinon" eta "1814". Ondoren, "A Gamblers' Quarrel" (1865) eta "Desaix and the Army of the Rhine" (1867) erakusketak egin zituen.