Paragrafo honen jarraipena idatzi - Poloniar-Lituaniako Errepublikaren erorketaren ondoren, 1795ean, Lituaniako zati handi bat Errusiar Inperioan sartu zen. Stolypin-en erreformetan oinarritutako industrializazioaren eta nekazaritza komertzialaren hasierak, baita 1861eko serbotasunaren abolizioak ere, nekazariak aske utzi zituzten eta langile migratzaile bihurtu zituzten. Industrializazioaren presioak, Lituaniako prentsa debekua, ezkontza-nahasketa orokorra
, erlijio askatasunaren zapalkuntzak eta pobreziak lituaniar ugari bultzatu zituen, batez ere 1867-1868ko gosetearen ondoren, Errusiar Inperiotik Estatu Batuetara emigratuz, Lehen Mundu Gerra hasi arte. Emigrazioak aurrera jarraitu zuen nahiz eta tsarrek mugak kontrolatzeko eta populazioaren galera horren drastikoa saihesteko ahaleginak egin zituzten. Garai hartan Lituania herrialde gisa ez baitzen existitzen, Estatu Batuetara iritsi ziren pertsonak poloniarrak, alemaniarrak edo errusiarrak zirela erregistratu ziren; gainera, Lituaniako hizkuntza debekua eta garai hartan polonieraren nagusitasuna zela eta, haien lituaniar izenak ez ziren gaur egun bezala transkribatzen. Ondorioz, 1899a baino lehenagoko immigrazio lituaniarrari buruzko informaziorik ez dago eskuragarri, sartutako lituaniarrak ez zirelako lituaniar gisa erregistratu. 1918tik aurrera, Lituaniak bere independentzia lortu zuenean, Estatu Batuetako etorkinak lituaniar gisa erregistratzen hasi ziren. Estatu Batuetara etorritako lituaniarren lehen olatu hau eten egin zen AEBetako Kongresuak 1921. urtean Larrialdi Kuota Legea onartu zuenean, eta ondoren 1924ko Inmigrazio Legea. 1924ko Inmigrazio Legea 1890eko hamarkadan hasi ziren ekialdeko eta hegoaldeko europarrak herrialdean sartzea mugatzea zen helburua.