2005-06 denboraldiaren ondoren, Bluesek NHLko errekorrik txarrena izan baitzuten, zuzendari berriak frankizia berreraikitzeari ekin zion. Zuzendaritza berriarekin, Bluesek John Davidson hockey operazioen presidente izendatu zuen, Pleau aholkulari izatera pasatuz. New York Rangerseko atezain ohiak azkar egin zituen kontratu arrakastatsu ugari, Jay McKee, Bill Guerin eta Manny Legace agentzia libretik hartuz, eta Doug Weight St. Louisera ekarriz, Karolinako geldialdi labur (eta emankorra) egin ondoren. Weight 2007ko abenduan Anaheim Ducks taldera aldatu zuten, Andy McDonald-en truke. 2006-07 denboraldiaren hasieran, Blues-ek lehiakortasun handia zuten Erdialdeko Mailan. Hala ere, lesioek denboraldi osoan izorratu zuten taldea, eta egiazko golalari baten faltak ere oztopo egin zien. Zaleen babesa motel zegoen kanpainaren lehenengo erdian, eta urtearen amaiera 11 partida galtze-sorta batek gailendu zuen. 2006ko abenduaren 11n, Blues taldeak Mike Kitchen entrenatzailea kaleratu zuen eta bere ordez Los Angeles Kingseko Andy Murray entrenatzailea jarri zuen. Davidsonek garapen programa sendo bat ere ezarri zuen Jarmo Kekalainen esploratzaile nagusiaren eskutik, taldeko 2006ko draft hautaketa handiak erabiliz eta
2007an, T.J. Oshie, Erik Johnson eta David Perron izeneko talde irabazleak aukeratu zituzten. 2007ko urtarrilaren 4an, Bluesek 6<unk>1<unk>3ko errekorra izan zuten aurreko hamar partidetan, eta hori izan zen NHLko onena garai hartan. Nahiz eta aurreko denboralditik 24 punturekin gora egin, konferentzia batean jokatzeak, non zazpi taldek 100 puntu baino gehiago lortu zituzten, ez zuten playoffetan parte hartu bigarren urtez jarraian.