Osatu esaldi hau: 1833ko abuztuaren 16an, Espainiako gortean ministro izendatu zuten. Fernando VII.a Madrilera iritsi eta hilabete baten buruan hil zen, eta Isabel erregina txikia, hirugarren urtean zegoena, bere tronua eztabaidatu zuen, emakumezkoen oinordetza ohitura espainiar zaharrean oinarrituta. Don Karlos, erregearen anaia zenak, koroa bereganatu zuen, Ferdinandek bere alabaren jaiotzaren aurretik uko egin zion Borboiko Etxearen lege Salikoaren bidez. Isabella II.a eta bere ama Christina, erregina erregina, monarkia konstituzionalaren ordezkariak bihurtu ziren, Don Carlos absolutismo katolikoaren ordezkariak. Gatazka horrek despotikoen eta konstituzioaren botereak banatu zituen Europan
1830eko Frantziako Iraultzak Espainian gerra zibila piztu zuen, eta 1834ko apirilaren 22an sinatutako Lauko Itunaren bidez, Frantziak eta Ingalaterrak Espainiako eta Portugalgo tronu konstituzionalak defendatzeko konpromisoa hartu zuten. Sei urtez Villiersek laguntza aktibo eta adimentsuena ematen jarraitu zuen Espainiako gobernu liberalari. La Granja-ko iraultza bultzatu izanaz akusatu zuten, bidegabeki izan arren, Kristina, erregina-ama, erreinutik kanporatu eta Espartero erregeorde izendatu zuena. Zalantzarik gabe, Espartero bezalako alderdi liberalaren buruzagiak babestu zituen Frantziako gortearen azpijokoen aurka; baina britainiar gobernuaren helburua Isabellaren tronua oinarri nazional eta liberalean ezartzea zen eta kanpoko eraginaren ondorioz sortutako konplikazio horiek saihestea, azkenean printzesa horren zorigaiztokoak izan zirenak.