Lajos Kossuth-en eta Imre Cseszneky-ren babesarekin, Jankovác ordezkari izateko hautatua izan zen 1848ko dietan, eta 1849an Gorte Nagusiko epaileetako bat egin zuten. Nazioaren hondamendia (1848-49ko iraultzaren erorketa)
) eta horrek sakonki eragin zion. Denbora labur batez erbesteratua izan zen, eta 1850ean Hungariara itzuli zenean, dagoeneko gainbehera larrian zegoen. 1854an, bere azken poema idatzi zuen, "A vén cigány" ("Zigano zaharra"). Pestera itzuli zen medikuekin gertu egoteko, eta han hil zen, Károly Kisfaludy duela 25 urte hil zen etxe berean. Kerepesi hilerrian lurperatu zuten. Bere hileta, azaroaren 21ean, dolu nazional eguna izan zen. Bere seme-alabak, dirurik gabe zeudenak, Ferenc Deák-ek jasotako harpidetza nazionalak mantentzen zituen, haien tutore gisa jarduten zuena.