Laburbildu artikulua.  New York-eko epaile batek erabaki du senarrari... dibortzio ziurtagiria Facebooketik bidaltzea. Zer da zehatz-mehatz "prozesuaren zerbitzua"? Jendeari paper legalekin zerbitzatzea industria bat da, eta bere lege-sistema propioa, printzipio gidari batean oinarritzen dena: norbait auzitara eramateko asmoa baduzu, gutxienez horri buruz jakinarazi beharko zenioke. Erraza dirudi, ezta? Teorian bai. Praktikan, jendea ez da salatzea gustatzen. Beste argudio nabarmen ere badago: akusatu asko ez dira errudunak. Albiste txarrak ez entzutea da garrantzitsuena. Salatuek salaketa saihesten dute. Akusatua salatzen denean, orduan hasten da prozedura judiziala. Zoritxarrez, horrek esan nahi du akusatuak bere buruaz beste egin duela. Estatu bakoitza desberdina bada ere, prozesuaren legea hau da: Pertsona bati salaketa bat aurkezteko modurik egokiena eta justuena da beste pertsona batek akusatuari paperak entregatzea, eta pertsona hori akusatua dela frogatzea. Aurrez aurreko zerbitzua ez da beti posible, arrazoi garbiengatik. Beraz, legeak ordezko zerbitzuak eskuratzen laguntzeko modua aurkitu behar zuen. Baina kontuz ibili, auziperatuak auzitara eraman dezan bere eskubidea gauzatzen ez badu... ezustekoak ekiditen baditu, auzia aurkeztu dezan. AEBko posta segurua bada ere, postak ez du paperik behar. Ez postalari ezetz esan diodalako. Ez elurrak, ez euriak, ez beroak ez gauaren iluntasunak ez diote eragozpenik sortuko. Aitzitik, akusatuak dira, giza arraza osoa ez baita fio. Gutun bat jaso ez bagenu bezala egiten dugu denok. Salatuek ez dute ezberdintasunik. Ordezko zerbitzuaren forma bat "iltze eta posta" zerbitzua da. Hau da, mailu batekin txikitu behar dira, paperak aurreko atean jarri. Salatuetako asko etxegabeak dira, noski. Akusatuaren etxe batean bizi izanak ez du esan nahi...
Auzitegiak baimendu dio senarrari dibortzioa eskatzea Facebooketik. Danny Cevallos: Zergatik ez dugu uzten jendeari sare sozialetatik igarotzen?