1954tik 1988ra bitartean, Sétif eta Guelmarako sarraskiak oroitu ziren Aljerian, baina gertaera txikia izan zen 1954ko azaroaren 1arekin alderatuta, Aljeriako independentzia gerraren hasierarekin.
, alderdi bakarreko erregimena legitimatuz. FLNko kideek, errebelde gisa eta Estatuko kide gisa, ez zuten 1945eko maiatzaren garrantzia azpimarratu nahi: nazionalismoaren beste korronte kontrajarriak zeudela gogoratzea suposatuko zuen, hala nola Messali Hadj-en Mugimendu Nazional Algeriarra, FLNren aurka zegoen. 1988ko demokratizazio mugimenduarekin, aljeriarrek erregimenak kontatu zuenetik desberdinak ziren historia "berriz aurkitu" zuten, erregimena bera zalantzan jarri baitzen. 1945eko maiatzeko sarraskiei buruzko ikerketa egin zen, baita gertaera horiek gogoratzeko oroigarri baten testamentua ere. Liamine Zéroual eta Abdelaziz Bouteflikaren lehendakaritza, eta baita Fondation du 8 Mai 1945 ere, sarraskien oroitzapenak tresna politiko gisa erabiltzen hasi ziren Frantziarekin "genozidio kolonial"aren ondorioak eztabaidatzeko.