Hauteskundeak eta hurrengo hogeita sei orduetan, hamasei pertsona hil ziren (gehienak ordena mantentzeko edo borroka bortitzetan esku hartzeko ahaleginean zeuden polizia agenteek) eta hogeita bederatzi larri zauritu ziren, berrogeita hamar eliza eta hirurogeita hamar zentro politiko kontserbadore erasotu edo erre zituzten bitartean. Eskuinekoek, maila guztietan, irabaziko zutela uste zuten. Emaitzak jakin eta ia berehala, monarkista talde batek Robles-i estatu kolpea egiteko eskatu zion baina berak uko egin zion. Hala ere, Manuel Portela Valladares lehen ministroari eskatu zion gerra-egoera deklaratzeko, masa iraultzaileak kalera irten aurretik. Francok Valladaresengana ere hurbildu zen lege martziala aldarrikatzea eta armadatik erretiratzea proposatzeko. Ez zen kolpe saiakerarik izan, baizik eta polizia-eraso bat, Asturiaskoa bezalakoa.
, Francok uste baitzuen hauteskundeen ondorengo giroa biolentoa izan zitekeela eta ezkerreko mehatxu hautemanari eutsi nahi zion. Valladaresek dimisioa eman zuen, gobernu berria osatu aurretik. Hala ere, Fronte Popularrak, hauteskundeetarako tresna eraginkorra zela frogatu zuena, ez zen Fronte Popularreko gobernu batean itzuli. Largo Caballero eta ezkerreko beste elementu batzuk ez zeuden prest errepublikanoekin lan egiteko, nahiz eta proposatutako erreformen zati handi bat babestea onartu zuten. Manuel Azaña Díaz gobernu bat osatzera deitu zuten hauteskunde prozesua amaitu aurretik, eta laster Zamora ordezkatu zuen lehendakari gisa, konstituzio hutsune bat aprobetxatuz: Konstituzioak Cortes-i lehendakaria kargutik kentzeko baimena eman zion bi desegite goiztiarren ondoren, eta lehenengoaren (1933) desegiteak zati batean justifikatuta zegoen lehen legegintzaldiaren Konstituzioaren misioa betetzeagatik, bigarrena hauteskunde goiztiarrak abiarazteko eskaintza soil bat izan zen.