Laburbildu artikulua.  Calvi geltokitik ateratzen ari ginenean eguna argitzen ari zen. Erdi Aroko hiri-gotorlekua, muino batean kokatua, eguzkiaren lehen izpiek dir-dir egiten zuten. Trenbide estutik igarotako kostaldean zehar, Korsika erdialdeko mendietara abiatu nintzen, neure kabuz ibiltzeko. "GR20 egingo duzu?" galdera hau zegoen guztien ahotan nire mendi-botak ikusi bezain laster. Nik erantzun nion: "Ez". Bide hau, uhartearen tontorretik behera doana, Europako bide gogorrena da. Muflon korsikarrak, edo mendiko ardiak, GR20 mendi ibilbide gogorraren ibilbide erraza egiten dute. Bidexka maitagarria dago Korsikan zehar. Europako biderik luzeena da. Nik bide errazagoa aukeratu nuen. Sentiers de Transhumance zaharrak jarraitzen nituen, artzainek 1.000 urtez erabili dituztenak, beren abereak udako larreetara eramateko. Golo haran urrun batean hasi zen, arroila basati eta bakarti batean, malkartsuak inguratzen zuen toki batean. Harrizko horma batetik irtetean goizean, neure buruari galdetu nion zer ote zen. Hurrengo egunetan, berriz, ibaietan gora eta behera ibiltzen nintzen, harkaitz batetik bestera zihoazen arroilak igotzen, kablez estalitako pareten kontra igotzen, zubi asaldatuetan gora eta behera. Begiratzen dudan txoko guztietan ikuspegi zoragarriak ikusten ditut. Zorionez, bidaia erosoa izan zen, nire ekipajea hoteleraino eraman baitzuten. Behar nuen guztia zaku bat zen, eta edateko ur botila betea. Golo harana, mila urte baino gehiagoz erabili izan den transhumanziaren antzinako bideak hasten diren lekua. Ibilbide gehienak argi eta garbi marraztuta zeuden kolore laranjaz eta mapa eta jarraibide zehatzak neuzkan. Hala ere, batzuetan nahastu egiten nintzen, esperantzarik gabe. Ostatu txikietatik hasi eta familiek kudeatzen dituzten hoteletaraino. Lehenengo gauean "Casa Balduina"ra joan nintzen Calacuciako ostatu sinple batean, non Jeanne jabeak ongietorria egin zidan, Earl Grey tea eta etxeko...
Transhumanistek mendeetan zehar erabili dute. GR20ko errepide ezagunetik gertuago dago, non ez baitago trafiko askorik. Ostatu txikiak ziren hasieran eta familiek kudeatzen zituzten hotel handiak gero eta gehiago ziren. Porto itsasalditik gertu, XVI. mendeko dorre genevoar bat dago zainduta.