Zuzendari Gorenaren agintearen amaiera izan zen 1820ko Cepedako guduan, zentralisten eta federalisten artean. 1826an, Buenos Airesek beste konstituzio zentralista bat ezarri zuen, Bernardino Rivadavia herrialdeko lehen presidente izendatuz. Hala ere, barrualdeko probintziak berehala bere aurka altxatu ziren, dimisioa behartu eta konstituzioa baztertu zuten. Zentralistek eta federalistek gerra zibila berreskuratu zuten; azken hauek nagusitu ziren eta 1831an Argentinako Konfederazioa sortu zuten, Juan Manuel de Rosas buru zuela. Bere agintaldian, Frantziako blokeoari (1838-1840) eta Konfederazioaren Gerrari aurre egin behar izan zion.
(1836-1839), eta blokeo anglo-frantses bateratua (1845-1850), baina garaitu gabe geratu zen eta lurralde nazionalaren galera gehiago eragotzi zuen. Merkataritza mugatzeko bere politikek, ordea, barrualdeko probintziak haserrarazi zituzten eta 1852an Justo José de Urquiza, beste caudillo boteretsu batek, boteretik kendu zuen. Konfederazioaren presidente berri bezala, Urquizak 1853ko konstituzio liberala eta federala onartu zuen. Buenos Airesek bereizi egin zen, baina Konfederazioan berriro sartu behar izan zen, 1859ko Cepedako guduan garaitua izan ondoren.