Idatzi paragrafo honetarako jarraipena - 1789ko Frantziako Iraultza kulturaren ur-aldaketa izan zen. Lully eta Rameau-ren tradizio zaharraren aztarnak azkenean ezabatu egin ziren, XX. mendean bakarrik berreskuratu ahal izateko. Gluckiko eskolak eta "opéra comique"k bizirik iraun zuten, baina berehala hasi ziren inguruko gertaera turbulenteak islatzen. Grétry eta Dalayrac bezalako konposatzaile ezarritakoak erregimen berriaren aldeko propaganda abertzaleak idazteko bildu zituzten. Adibide tipikoa Gossecken "Le triomphe de la République" (1793) da, Valmiko gudua ospatzen duena.
aurreko urtean. Konpositore belaunaldi berri bat sortu zen, Étienne Méhul eta Luigi Cherubini italiarra buru zituena. Gluck-en printzipioak "opéra comique"-ri aplikatu zizkioten, generoari seriotasun dramatiko berria eta musikaren sofistikazioa emanez. 1790eko hamarkadako Méhul-en operetako grina ekaitzek, hala nola "Stratonice" eta "Ariodant", beren konpositoreari lehen musikal erromantikoaren titulua eman zioten. Cherubini-ren lanek ere garai berekoak islatzen zituzten. "Lodoiska" Polonian kokatutako "salbamendu opera" bat zen, non preso zegoen heroina aske eta bere zapaltzailea boteretik kentzen den. Cherubini-ren "Médée" (1797) maisulana, Iraultzaren odola isurtzea arrakasta handiz islatzen zuen: beti izan zen Frantzian baino arrakasta handiagoa atzerrian. 1800eko "Les deux journées" argigarriak herrialdeko adiskidetze giro berriaren zati bat izan zen.