Proposatu zen hasierako erreakzio emozionalen intentsitatea, ondorioak hautematea baino, flashbulb oroitzapenen determinante nagusia zela. 1981eko Reagan lehendakariaren kontrako atentatuaren oroitzapenak.
Partaideek oroitzapen faltsuak zituzten tiroketa gertatu eta zazpi hilabete geroago. Inkestatuek oroitzapen faltsuak aipatzen dituzte, nahiz eta garrantzi gutxikoak izan. Ikerketa honek flashbulb gertaerari buruz ikastearen ondorioa bakarrik ebaluatu zuen, eta ez gertaerarekin inplikatzearen ondorioak zehaztasunean nola eragiten duen. Horregatik, batzuek ez zekiten nolakoa izan zen kaltearen tamaina, eta gehienek ikusi baino ezin zuten egin zein ondorio izan zitekeen. Bi flash-memoriako ereduek diote gertaera baten ondorioak erabakitzen duela erreakzio emozionalen intentsitatea. Garrantziaren araberako Erantzun Emozionalen Ereduak adierazten du ondorio pertsonalek eragiten dutela erreakzio emozionalen intentsitatea. Gertaera baten ondorioa aldagai kritikoa da flash-memoria baten sorreran eta mantentzean. Proposamen horiek Marmarako lurrikararen oroitzapenetan oinarritzen ziren. Flash-memoriaren beste eredu batek, Emozio-Integrazio ereduak, dio garrantzi pertsonala eta ondorioak direla norberaren egoera emozionalaren intentsitatea zehazten dutenak. Oro har, flash-memorietan aurkitutako ikerketa gehienek erakusten dute gertaera baten ondorioek funtsezko zeregina dutela flash-memorien zehaztasunean. Joan Paulo II.a aita santuaren heriotzak ez zuen inor harritu baina oroitzapen flashbackak aurkitu ziren oraindik ere pertsona horien artean. Honek emozioaren eta gertaera baten memoriaren arteko lotura zuzena erakusten du, eta azpimarratzen du nola jarrerak funtsezko faktorea izan dezakeen gertaera baten garrantzia eta ondorioak zehazteko. Gertakari garrantzitsuek oroitzapen biziagoak eta luzeagoak sortzen dituzte.