Hannibal hegoalderantz joan zen eta hiru garaipen lortu zituen. Lehena Trebiko ibarrean izan zen.
218ko abenduan, beste kontsul bat garaitu zuen, Sempronius Longus, bere anaia Mago-ri esker, zeinak hainbat soldadu ezkutatu baitzituen legioen atzean, eta atzetik eraso zien Hannibalekin borrokan. Erromako armadaren erdia baino gehiago hil zen. Hannibalek Arretium inguruko lurraldea suntsitu zuen Gaius Flaminius kontsul berria tranpa batera erakartzeko, Trasimene aintziran. Bere tropak lakuaren inguruko mendietan ezkutatu zituen eta Flaminius erasotu zuen kostaldean inguratuta zegoenean. Segada maltzur hau kontsularraren heriotzarekin eta bere 30.000 gizonen armada erabat suntsitzearekin bukatu zen. 216. urtean, Aemilius Paullus eta Terentius Varro kontsul berriek ahalik eta gudaroste handiena bildu zuten, zortzi legioekin (80.000 soldadu baino gehiago) -puniko gudarostearen bikoitza- eta Hannibali aurre egin zioten, Cannan kanpatuta zegoena, Apulian. Hannibalek bere zalditeria astunagoa erabili zuen, nahiz eta gutxiago izan, erromatarren hegalak garaitzeko eta haien oinezkoak inguratzeko, eta haiek suntsitzeko. Heriotza-kopuruari dagokionez, Cannako gudua Erromako historiako porrotik okerrena izan zen: 14.500 soldadu bakarrik ihes egin zuten; Paullus hil zen, baita 80 senatari ere. Handik gutxira, Boiiek 215. urterako kontsul hautatutako Postumius Albinus-en armadari segada bat egin zioten, eta honek 25.000 gizon zituen bere armadarekin batera hil zen Litana-ko Basoan.