Filipinak berreskuratzeko Estatu Batuen kanpaina geldiarazteko azken ahaleginean, Japoniako Itsas Armadak "Shō-Gō" 1 erasoarekin erantzun zuen, hiru erasoak, Leyte Golkoan Amerikako anfibio indarrak suntsitzea helburu zuena. Planaren arabera, Jisaburō Ozawa almiranteordeak bizirik iraun zuten garraiolari japoniarrak erabiltzen zituen Filipinetako itsasontzietatik 38 TFko AEBetako garraiolariak urruntzeko, eta Takeo Kurita, Kiyohide Shima eta Shōji Nishimura japoniar almirante inperialek San Bernardino itsasartean eta Surigao itsasartean zehar itsasontzien gaineko lan-taldeak eraman zituzten, non AEBetako itsasontziak erasotzeko. "Iowa" 38 TF-rekin batera joan zen Kurita almirantearen agindupean zegoen Japoniako Indar Zentralaren aurkako erasoetan, Sibuyan itsasoan zehar San Bernardino itsasartera bidean zihoala. Eraso horien emaitzek eta Japoniako Indar Zentralaren erretirada agerikoak, William "Bull" Halsey almiranteak, indar hori borroka talde eraginkor gisa hondatu zela sinestaraztea eragin zuten; ondorioz, "Iowa", TF 38arekin, Japoniako Iparraldeko Indarraren atzetik joan zen, Engaño lurmuturretik, Luzon. 1944ko urriaren 25ean, Iparraldeko indarreko itsasontziak ia "Iowa"ren armekin eskura zeudela, Japoniako Indar Zentralak Samarretik ateratako eskolta-ontzi talde bat erasotzen ari zela jakin zen. AEBetako hondartza-buruen aurkako mehatxu honek TF 38 behartu zuen ibilbidea alderantziz jartzera eta babesa ematera babesik gabeko eskolta-ontzi flota babesteko, baina 7. Floten erresistentzia gogorrak Samarko guduan, japoniarrek erretiroa hartzea eragin zuen eta "Iowa"ri ur gaineko ekintza ukatu zitzaion. Leyte Golkoko gudaren ondoren
"Iowa" Filipinetako uretan geratu zen, garraiolariak miatzen Luzon eta Formosaren aurkako erasoetan. 1944ko abenduaren amaieran, mendebaldeko kostaldera abiatu zen.