XX. mendeko espazio-konposizio aipagarrien artean daude: Charles Ives-en Laugarren Sinfonia (1912-18), Rued Langgaard-en "Esferen musika" (1916-18), Edgard Varèse-ren "Poème électronique" (Expo '58)
), Henryk Górecki-ren "Scontri", op. 17 (1960), musikari bakoitzak eszenatokian duen kokapena zehatz-mehatz agintzen duen "orkestra izugarri batekin" soinua askatzen duena, berrogeita bi perkusioko instrumentuak barne, Karlheinz Stockhausenen "Helikopteroaren hari kuartetea" (1992<unk>93/95), "izatez zuzeneko interpreteen higikortasun espaziala barne hartzen duen esperimenturik muturrekoena", eta Henry Brant-en "Ice Field", "narrazio espaziala" edo "organo espazialaren kontzertua", 2002ko Pulitzer Saria eman zioten Musikarako, baita Luigi Nonoren 1960tik aurrerako produkzio gehiena ere, bere azken lanak adibidez "... sofferte onde serene... " (1976), "Al sole granco d'amore" (1972), "Prometeo" (1984), eta "Aurore: Pierre Dell'azzurro silenzioum" (1985) ezin dute esplizituki islatu Veneziako soinu espaziala eta bere osagai natiboa, bere benetako espazio-paisaiaren soinua.