Konstituzio bat idatzia da, gizonek bozkatzeko eskubidea dute. Estatuaren erlijio ofiziala islama izatea erabaki zen, eta hizkuntza ofizialak tunisiar arabiera eta frantsesa ziren. Era guztietako askatasunak bermatzen ziren, hala nola norbanakoaren askatasuna, sinesmen askatasuna eta adierazpen askatasuna, eta hori, dirudienez, Tunisiako etorkizuneko erregimen diktaduralekin gatazkan dago. Boterea alderdi bakar baten eskuetan kontzentratzen zen, Neo-Destour izenekoak, hasieran askapen nazionalerako mugimendu bat zena. Politikari dagokionez, alderdiak Bourguibaxen idealak zituen oinarri, "kontseiluko lehendakaria" ere baitzen. Arlo politikoaz gain, beste arlo askotan ere nabarmendu ziren: Informazio, Gazteria eta Kirol sailburuek "gobernuak eta lehen ministroak gai horiei ematen dieten garrantzi handia adierazi zuten". Gainera, agintari tunisiarrek segurtasun barneko kontrol osoa eta "erantzukizun osoa" berreskuratu zuten, eta "armada nazional txiki bat" eratu zen. Erregimen berriak egindako erreformek joera modernista gehiago izan zuten, administrazio zibilak erlijio-fundazioen gainbegiratzearen bidez. Poligamia ere deuseztatu zen, emakumeen eskubideak azpimarratuz, Estatutu Pertsonalaren kodea argitaratuz, eta independentziaren ondorengo urteko udal hauteskundeetan bozkatzeko aukera emanez. Independentziaren urtea bete eta gero, Aljeriako gerra zen oraindik, garrantzitsuena.
, Frantziako eta Tunisiako interesen arteko adiskidetzearen aurkako mehatxu gisa.