Irakurri pasarte hau, eta erantzun ondoren galdera pasartearen hizkuntza berean:  Pasahitza: XIX. mendean inprimaketa zabaldu aurretik, Koran kaligrafoek eta kopiatzaileek egindako eskuizkribuetan transmititzen zen. Lehenengo eskuizkribuak Ḥijāzī motako idazkerarekin idatzi ziren. Hejazi estiloan idatzitako eskuizkribuek, hala ere, Korana idatziz transmititzen hasi zela baieztatzen dute. Ziurrenik IX. mendean, idazkerak kolpe lodiagoak izaten hasi ziren, tradizionalki Kufic idazkera bezala ezagutzen direnak. Bederatzigarren mendearen amaieran, idazkera berriak agertzen hasi ziren Koranaren kopia batzuetan, eta aurreko idazkera horiek ordezkatzen hasi ziren. Lehenagoko estiloaren erabilera bertan behera uzteko arrazoia izan zen ekoizpenak denbora gehiegi behar zuela eta kopien eskaria handitzen ari zela. Horregatik, egileek idazkera errazagoak aukeratzen zituzten. XI. mendearen hasieran, nagusiki naskh, muhaqqaq, rayḥānī eta, batzuetan, thuluth idazkera erabiltzen ziren. Naskh oso erabilia zen. Ipar Afrikan eta Espainian, Maghribī estiloa ezaguna zen. Bereziagoa da Bihari idazkera, Indiako iparraldean soilik erabili zena. Nasta'līq estiloa ere oso gutxitan erabiltzen zen pertsiar munduan. Hasieran, Koranak ez zuen bokalizazio-markarik. Badirudi gaur egun ezagutzen dugun bokalizazio sistema IX. mendearen amaieran sartu zela. Musulman gehienentzat eskuizkribu bat erostea garestiegia izango zelako, Koranaren kopiak mezetan gordetzen ziren jendeak eskura izan zezan. Kopia hauek maiz 30 zatiko serie baten forma hartzen zuten. Produktibitateari dagokionez, kopiatzaile otomandarrak dira adibide onena. Hori izan zen eskaera zabala, inprimatzeko metodoen ez-populartasuna eta arrazoi estetikoak direla eta.  Galdera: Nola igortzen zen Korana inprimatzeak hedatu aurretik?
eskuizkribuak