Irakurri pasarte hau, eta erantzun ondoren galdera pasartearen hizkuntza berean:  Pasaera: desagertze-tasak era askotara neurtzen dira. Kontserbazio-biologoek fosilen erregistroen neurri estatistikoak neurtzen eta aplikatzen dituzte, habitat galeraren tasak eta beste aldagai anitz, hala nola biodibertsitatearen galera habitat galeraren tasaren eta gunearen okupazioaren funtzio gisa, horrelako estimazioak lortzeko. Uharte Biogeografiaren Teoria da, beharbada, espezieen desagertzearen erritmoa neurtzeko prozesuaren eta prozesuaren ulermen zientifikoaren aldeko ekarpenik esanguratsuena. Gaur egungo atzeko planoan desagertze-tasa urte gutxitan behin espezie bat dela kalkulatzen da. Espezieen galera etengabearen neurria konplexuagoa da Lurreko espezie gehienak deskribatzen edo ebaluatzen ez direlako. Estimaketak asko aldatzen dira, hainbat espezie benetan existitzen direnetik (estimatutako tartea: 3.600.000-111.700.000) zenbatek jaso duten espezie binomiala (estimatutako tartea: 1,5-8 milioi). Azaldu diren espezieen %1a baino gutxiagok soilik ezagutzen dute elkar. Kopuru horietan oinarrituta, IUCNk dio ebaluatu diren ornodunen % 23a, ornogabeen % 5a eta landareen % 70a desagertzeko arriskuan edo mehatxatuta daudela. Ezagutza hobea eraikitzen ari da Landareen Zerrendak espezie kopuru egokiengatik.  Galdera: Zergatik da hain zaila espezieen galera aztertzea?
Espezieak ez dira deskribatzen edo ebaluatzen.