Erromako Errepublika zabaldu zenean, Erromako gobernu zentralak ezin zituen urruneko probintziak gobernatu. Komunikazioak eta garraioak bereziki arazoak ziren, Inperioaren hedadura handia zela eta. Inbasioren berriak, matxinadak, hondamendi naturalak edo epidemia izatearen berri itsasontziz edo posta zerbitzuan garraiatzen zen, askotan denbora asko eskatzen zuen Erromara iristeko eta Erromako aginduak itzuli eta aplikatzeko. Horregatik, probintziako gobernadoreek autonomia de facto zuten Erromako Errepublikaren izenean. Gobernadoreek hainbat eginkizun zituzten, besteak beste, gudarosteen agintea, probintziako zergak kudeatzea eta probintziako epaile nagusi gisa lan egitea.
Akea, Mazedonia eta Epirus (gaur egungo Grezia, Albania eta Kroaziako kostaldea), Bitinia, Ponto eta Asia (gaur egungo Turkia), Siria, Ziprekoa eta Zirenika