Lehen judu-erromatarren gerra, batzuetan matxinada handia deitzen dena, Judeako probintziako juduek Erromatar Inperioaren aurka egindako hiru matxinada nagusietako lehena izan zen. Judeako lurraldea dagoeneko zenbait sektako indarkeriaz beteta zegoen, eta iraultza historia luzea zeukan. Juduen haserrea Erromaren aurka bihurtu zen, haien tenpluko lapurretak eta erromatarren insensibilitatea jarraituz. Tacitusek dioen bezala, erlijioarekiko nazka eta higuina. Juduak matxinada armaturako prestatzen hasi ziren. Matxinatuen hasierako arrakastek, Jerusalemen lehen setioa eta Bet-Horonen gudua errefusatzeak, Erromaren arreta handiagoa erakarri zuten eta Neron enperadoreak Vespasian jenerala izendatu zuen matxinada zapaltzeko. Vespasiano bere indarrekin joan zen matxinada guneak sistematikoki garbitzera. 68 urterako, Juduen erresistentzia Galilean gainditua izan zen. Herri eta hiri batzuek urte batzuk iraun zuten erromatarren eskuetan erori aurretik, eta Masadako setiora eraman zuten
73. urtean, Jerusalem bigarren aldiz setiatua izan zen.