Errealitatean, Wilsonek garapen autonomo handiagoa eta subiranotasun handiagoa aldarrikatzea Alemaniako, Austro-Hungariako eta Otomandar Inperioen menpeko herri europarrei zuzenduta zegoen. Ez zuen hori esplizituki aipatu, nahiz eta garbi egon esparru horietan subiranotasun handiagoa aldarrikatzea saiatu zelako etsai horien inperioak desestabilizatzen. Wilson presidenteak hirugarren munduaren aldeko asmoak, aldiz, bere garapena eragiteko saiatzea zen, "atzeratua" izatetik "sofistikatua" izatera pasatzeko, helburua merkataritza munduan sartzea zen, AEBek gehiago irabazi ahal izateko Hegoalde globaleko merkataritzatik. Gainera, Wilsonek ez zuen uste hirugarren mundua autogobernatzeko prest zegoenik, aldarrikatuz trusteeship eta tutoretza aldi bat beharrezkoa zela potentzia kolonialen eskutik trantsizio hori kudeatzeko. Wilsonek planteamendu hori ezinbestekotzat jo zuen herrialde kolonizatuen "garapen egokiarentzat", Europakoak ez ziren arrazen gutxiagotasunari buruzko bere iritziak isladatuz. Gainera, Wilson ez zen izaera edo jatorriagatik kolonialismoaren aurkakoa edo pertsona guztien eskubideen eta askatasunaren aldeko kanpaina egiten zuena, baizik eta oso arrazista ere bazen, zuriaren nagusitasunean sinesten zuena. Adibidez, 1898an Estatu Batuek Filipinak bereganatzea babestu zuen.
Estatu Batuek, bestalde, Emilio Aguinaldo filipinar nazionalistaren matxinada gaitzetsi zuten eta uste zuten Estatu Batuek betebehar morala zutela mendebaldeko herrialdeen bizimodua eta gobernantza inposatzea. Horrela, azkenean herrialde haiek beren buruaren menpe egon zitezen.