Irakurri pasarte hau, eta erantzun ondoren galdera pasartearen hizkuntza berean:  Pasabidea: J79 motorrek ke beltz nabarmena sortu zuten (azelerazio erdian / abiadura-egokitzeetan), etsaiak hegazkina antzeman zezakeelako desabantaila larria. Hori konpondu zen -10A motorearen aldaerarekin hornitutako F-4S-en. F-4-ren ahultasun handiena, hasiera batean diseinatuta zegoenez, barruko kanoi bat ez izatea zen. Denbora labur batez, doktrinak esan zuen borroka biratzea ezinezkoa izango zela abiadura supersonikoetan eta ahalegin gutxi egin zen pilotuei aire borroka maneiatzeko irakasteko. Izan ere, borrokak subsoniko bihurtu ziren, pilotuek abiadura murriztu eta etsaiaren atzetik joateko ahaleginetan. Gainera, garai hartako beroa bilatzeko eta radarrekin gidatutako misil berriak askotan ez zirela fidagarriak eta pilotuek misil ugari jaurti behar izan zituzten, etsai bat harrapatzeko bakarrik. Arazoa areagotzeko, Vietnamgo erasoaren arauek eraso misil luzeak debekatzen zituzten kasu gehienetan, normalean identifikazio bisuala eskatzen baitzen. Pilotu askok etsaiaren hegazkinaren isatsetik hurbil egiten zuten tiro, baina hurbilegi, eta ezin zuten Falcon edo Sidewinder motako hegazkinak jaurti. Nahiz eta 1965ean USAF F-4C-ek SUU-16 kanpoko kanoiak eramaten hasi ziren, 20 mm-ko M61A1 Vulcan Gatling kanoi bat zeukatenak, USAFeko pilotuen kabinak ez zeuden punta-konputagailuzko armetarako bistekin hornituta SUU-23 sartu zen arte, ia-ia maniobratzeko borrokan huts egitea ziurtatzen zuena. Marinesen hegazkin batzuek bi kapsula zeuzkaten tiratzeko. Erresistentziaren ondorioz errendimendua galtzeaz gain, borrokak erakusten zuen kanpoko artilleria ez zela zehatza, askotan aurreikuspenak ez badira, baina oraindik ere kostu-eraginkorragoak ziren. Artilleria falta, azkenean, F-4E-n barnean muntatutako 20 mm-ko M61A1 Vulcan bat gehituz konpondu zen.  Galdera: non zeuden pilotuak?
Etsaien hegazkin baten atzealdean.