Irakurri pasarte hau, eta erantzun ondoren galdera pasartearen hizkuntza berean:  Pasabidea: Oraindik asko dago ikasteko espazioko erradiazioari buruz. 2003an, NASAren Lyndon B. Johnson Espazio Zentroak instalazio bat ireki zuen, NASAren Espazio Erradiazio Laborategia, Brookhaven Laborategi Nazionalean, partikula azeleragailuak erabiltzen ditu espazio erradiazioa simulatzeko. Laborategiak bizidunetan dituen efektuak aztertzen ditu, eta taldeak babesteko moduaz esperimentatzen du. Hasieran, ebidentzia gutxi zegoen erradiazio maila baxu eta kroniko hori ez zela uste zen bezain arriskutsua eta erradiazio hormesa bat gertatzen zela. Hala ere, 2006ko ikerketa baten emaitzek adierazten dute erradiazio kosmikoaren protonoek kalte larriak eragin ditzaketela DNAn aurrez uste baino, eta astronautak minbiziaren eta beste gaixotasun batzuen arrisku handiagoan jartzen dituztela. Marteko ingurunearen erradiazio handiagoaren ondorioz, 2009an kaleratu zen AEBetako Gizakien Espazio Bidaien Planen Berrikuspenaren Batzordearen laburpen-txostenak honakoa adierazi zuen: "Martea ez da erraza bisitatzeko dagoen teknologiarekin eta baliabideen inbertsio handi bat gabe". NASAk teknika eta teknologia alternatibo ugari aztertzen ari da, hala nola plasmazko deflektore-ezkutuak, astronautak eta espazio-ontziak erradiaziotik babesteko. 2017ko irailean, NASAk jakinarazi zuen Marteren gainazaleko erradiazio-mailak aldi baterako bikoiztu zirela, eta aurora batekin lotuta zeudela, 25 aldiz lehenago behatutakoak baino distiratsuagoa, hilabetearen erdian gertatutako eguzki-ekaitz masibo eta ustekabekoagatik.  Galdera: Zer ondorioztatzen du aurretiko emaitzak?
Erradiazio maila baxuko hondakinak ez dira uste bezain arriskutsuak.