Australiako Sari Nagusian izan ezik, non bi Ferrari gidariek sailkapen saio txarrak izan zituzten, Berger lehen laukoteetan agertu zen sailkapenean eta gainerako sarietan, baina fidagarritasun eskasa eta istripuek hiru lasterketa soilik amaitu zituela esan zuten urte osoan (denboraldiaren erdialdera, transmisio erdi automatikoaren arazoa ez zela bateria nahikoa izan, taldeko babeslearen laguntzarekin konpondu zena, Magneti Marelli aditu elektrikoak). Urte hasieran puntuak irabazi zituen Bigarren postuan amaitu arte Italiako Grand Prix-an. Portugalgo hurrengo lasterketa irabazi zuen, Mansell eta Sennaren istripua zela eta, eta ondoren bigarren sailkatu zen Espainiako hurrengo lasterketan. Lasterketa horiek izan ziren urtean lortutako puntu bakarrak, baina hala ere nahikoa izan zen txapelketan zazpigarren izateko 1988an hirugarren izan ondoren. Baina Ferrariren forma hobekuntza berandu dator. Britainiar Sari Nagusian
iragarri zen Alain Prostek McLaren utziko zuela denboraldiaren amaieran Scuderiarekin bat egiteko, eta Bergerrek McLarenekin sinatzea erabaki zuen, bere Honda V10 motorrekin, garaian Grand Prix lasterketetako talderik onena eta azkarrena zena.