Osatu esaldi hau: Reima Pietilä Finlandiako Arkitektura Museoaren jardueretan ere aktiboa izan zen, baita "Le Carré Bleu" eta "Arkkitehti" aldizkarietan artikulu teorikoak argitaratu ere. Pietilä X taldeko arkitektoen bilera batean ere egon zen, 1972an Cornell Unibertsitatean, Estatu Batuetan, arkitekturan estrukturalismoaren galderekin oso kezkatuta zeudenak, hau da, kulturaren elementuak azpimarratzen dituena, modernismoaren joera unibertsalistak nolabait erreakzionatuz, batez ere X taldeko instigatzaileek, CIAMeko belaunaldi zaharrak, hasieran bultzatu zuten moduan. Pietilä-k ikastetxe arrazionalistaren ikuspuntu diametral bat hartu zuen, eta lanek (bere emazte Raili Pietilä-rekin batera diseinatuak) Aaltoren berezitasun organiko asko izan arren, askoz ere abstraktuagoak eta lausoagoak ziren. Naturak plastizitatearen apoteosia dela argudiatuz, produktu arkitektonikoen azterketa morfologikoa eskatu zuen, geometria euklidearra azterketa tresna ezegokia zelakoan. Bere lehen lan nagusia, Finlandiako pabilioia, 1958ko
Bruselako Erakusketak, izan ere, Blomstedten teorien antzeko ikuspegi modularra hartu zuen; hala ere, egurrezko unitate laukizuzenak, guztira, Pietilären geroko gainazalen aurrerapena eman zuten, erabat forma askean oinarritua; lan organiko horietako nabarmenenak Kaleva eliza, Tampere (1959<unk>1966), Dipoli ikasleen batzar eraikina, Espoo (1961<unk>66), Metso liburutegia, Tampere (1978<unk>1986) eta bere azken lanarekin, Finlandiako presidentearen egoitza ofiziala, Mäntyniemi, Helsinki (1983<unk>1993). Eraikin horiek guztiak arkitektura lehiaketa irekien emaitza izan ziren.