"Orain dela hogei urte, ekaineko hamarkadako "Anaitasunaren egunak" amaitu zirenean.
1848ko iraultzan, Baudelaire ez zen saiatu gizartea aldatzen, baina konturatu egin zen Pariseko modernizazioaren injustiziak oso gogorrak zirela. "Behartsuen begiak" bezalako olerkietan idazten du (familia txiro bat kafetegi berri batean begiratzen ikusi ondoren): "Begien familia horrek hunkitu ninduen ez ezik, gure edalontziak eta edalontziak ere lotsatzen ninduen, gure egarria baino handiagoak... ", etsipena eta klase-errua agerian utziz.