Robertsonen kargutik kendu ondoren, udaberriko ofentsiba alemanaren ondoren,
1918ko martxoaren 21eko erasoak Hubert Goughen 5. Armadari porrot erabatekoa ekarri zion. Apirilean, oraindik ere indar britainiarrek presio handia jasaten zutenez, ia porrotaren arrazoiak eztabaida politikoaren gai bihurtu ziren. Lloyd Georgen ustez, Haig mariskalak 1916-1917ko ofentsibaetan britainiar gizonak alferrik galdu zituen, eta militarrek eta haien aliatu politikoek eta prentsak uste zuten, arrazoirik gabe, gobernuak BEF gizonez gose utzi zuela (John Grigg-ek argudiatzen du justifikatuta egin zuela, Haig-ek 1918ko hasieran ofentsiba berriz hastea asmoa zuelako). Lloyd Georgek 1918ko apirilaren 9an Komunen Ganberan egindako hitzaldian Gerra Bulegoko zifrak aipatu zituen, eta adierazi zuen BEF indartsuagoa zela 1918ko urtarrilaren 1ean aurreko urtean baino (martxoko ofentsiba alemaniarraren bezperan konparaketa hobea izan zitekeela urtarrila baino, John Grigg-en iritziz). Lloyd Georgek ere esan zuen Mesopotamian dibisio "zuri" bakarra eta Egiptoko eta Palestinako hiru izan zirela, antzoki horietako gainerako dibisioak indiar dibisioak zirela eta britainiar tropen proportzio txikia besterik ez zutela.