Napoleon III.ak arrakasta izan zuen: Frantziak Algeriaren gaineko kontrola sendotu zuen.
Indotxinako lurretara iritsi, eta merkatuak zabaldu zituzten. Frantziako enpresa bati Suezko kanala eraikitzen lagundu zion baina britainiarrek ezin izan zuten geldiarazi. Europan, ordea, Napoleonek porrot egin zuen behin eta berriz. Krimeako gerrak 1854-56an ez zuen irabazirik ekarri. 1859an Austriarekin izandako gerrak Italiaren batzea erraztu zuen, eta Napoleonek Savoia eta Nizaren anexioarekin saritu zuen. Ingelesak haserre jarri ziren 1860. eta 1861. urteetan Sirian egindako esku-hartzeaz. Katolikoak haserrearazi zituen, Aita Santua gaizki tratatu zuelakoan. Baina gero iritzia aldatu zuen, eta liberal antiklerikoak eta Italiako aliatuak haserrearazi zituen. Tarifak jaitsi zituen, eta horrek epe luzera lagundu zuen, baina epe laburrean lursail handien jabeak eta ehungintza eta burdinaren industrialariak haserrarazi zituen, eta langile kezkatuak antolatzera eraman zituen. Gauzak okertu egin ziren 1860ko hamarkadan, Napoleonek ia Estatu Batuen aurkako gerra hasi zuelako 1862an, eta bere Mexikoko esku-hartzea, 1861etik 1867ra, erabateko hondamendia izan zelako. Azkenik, Prusiaren aurkako gerra hasi zen 1870ean... beranduegi izan zenean Alemaniako herriak, Austriatik aparte, Prusiaren agintepean elkartzea geldiarazteko. Napoleonek denak baztertu zituen; Austriarekin eta Italiarekin aliantza bat lortu ez zuenez, Frantziak ez zuen aliaturik eta amorruaz banatuta zegoen etxean. Gudu zelaian porrot izugarria izan zuen, Alsazia eta Lorena galduz. A.J.P. Taylorrek garbi esan zuen: "Frantzia, botere handi bat, suntsitu zuen".