Metternich nekatuta egon arren, oharrak bidali zituen bere bulegotik. Hala eta guztiz ere, ez zuen aurreikusten eraikuntza-krisialdia. Pius IX.a aita santu berriak nazionalista liberal gisa ospea lortu zuen, Metternich eta Austriari aurre eginez; aldi berean, enperadoreak langabezia eta prezioen igoera bizi zituen uzta txarraren ondorioz. Metternich harrituta geratu zen italiarren, Aita Santuaren eta Palmerstonen protestekin, 1847ko udan Ferrara okupatzeko agindua eman zuenean. Francois Guizotek Suitzako Gerra Zibilean Frantziarekin hitzarmena lortu zuenetik, Frantzia eta Austriak kantonamendu errebeldeak babestu behar izan zituzten. Elkarrizketa bat proposatu zuten, baina gobernuak matxinada zapaldu zuen. Metternich-en prestigiorako kolpe handia izan zen, eta bere aurkariek Vienakoak bere inkompetentziaren froga deitu zuten. 1848ko urtarrilean Metternichek aurresan zuen arazoak egongo zirela Italian datorren urtean. Horren arabera, Karl Ludwig von Ficquelmont enbaxadore bat Italiara bidali zuen; 1817an Italiako kantzilergoari buruzko egitasmoak berpiztuz; eta frantsesekin ezusteko plan ezberdinak antolatuz. Otsailaren amaieran, Austriako Joseph Radetsky feldmarshal-ak Italiako (Lombardia-Venetia) eskualdea lege martzialaren pean jarri zuen, istiluak hedatzen ari zirela. Frantziako iraultza berri baten zurrumurruak
Metternich zuhurra zen, oraindik ere uste baitzuen erreboluzio nazionala ezinezkoa zela. Saxon diplomatiko batek deskribatu zuen, Musulin biografoaren hitzetan, "bere lehengo izaeraren itzal bat izatera murriztu zela".