Poema, batez ere, erbesteratu baten lamentazioa da, herrialdeak modernizaziotik zenbateraino hurbildu zen (izenburua horrela interpretatu behar da: ekintza jokatzen den ibai gehienak albaniarrak dira, baina herrialdea bera "Elba eta Spree ibaietan zehar" dago, hau da, Erdialdeko eta Mendebaldeko Europaren ondoan, eta are mingarriagoa da heldutasun politiko, sozial eta kulturala falta dela ikustea, idealak sortzen dituen kontinente eta kulturaren zati garrantzitsua baita), eta horrek ahots narratzailea etsipenean eramaten du, naturaren fenomeno bat balitz bezala, entzun (edo, hobe, iragarri), herriak armak altxatzen dituenean, independentziaren alde borrokatu zutenean bezala, tiranoa kanporatzeko (Zog berak, atzerriko interesak eta etorkizuneko interesak bultzatu ditu, eta azkenik, erregearen botere yugoslaviarra, eta erregearen laguntzarekin).
, 1939an italiarrek egindakoa); itxaropen horrek, nahiz eta amaitzetik urrun egon, poeta hasieran bezala hitz berberekin ixtea ahalbidetzen du, egoera berean, baina itxaropentsu eta gaztetutako aldarte batean.