Amaitu esaldi hau: Müllerren alargunarentzat, 1935etik aurrera, Berlingo baldintzak gero eta okerragoak izan ziren. Bere semeak 1935ean eta 1937an emigratu zirenerako, bi gizonen arteko harremanak erabat apurtu ziren: ez zuten gehiago elkarrekin hitz egiten. Biek komunitate juduarekin lotura guztiak moztu zituzten, hurrenez hurren 1929an (Max) eta 1930ean (Ludwig), eta horrek arazo gutxiago eragin ahal izan zien herrialdetik ihes egitea egin zutenean. Theklak ez zuen Alemaniatik ateratzeko inolako asmorik. Bere senarraren enpresekin lotutako legezko eta giza loturei buruzko konplexutasun infinituak eta, egia esan, atzerriko akziodunei buruzkoak, emigrazioa pentsaezina egingo zioten. Ondoren,
1938ko azaroaren pogromoa (ingelesezko iturri askotan "Kristallnacht" bezala identifikatua) pentsaezina pentsaezina bihurtu behar zen, hala ere. Berlingo ondasun juduen aurkako eraso suntsitzaileek bi egun iraun zuten eta 400 berlindar judu inguru hil ziren. 26.000 atxilotu eta deportatu egin zituzten berehala. Negozioak suntsitu zituzten alemaniar juduek kalteak ordaindu behar izan zituzten, haien aseguru polizak konfiskatu zituzten bitartean. Emigratzeko presioa handitu egin zen emigrazio aukera gero eta garestiagoa eta pertsona askorentzat ezinezkoa bihurtu zen aldi berean, "irteerako zerga" arbitrarioen eta oztopo burokratikoen ondorengoari esker. Müller enpresaren inperioaren behartuta arianizazioa 1938an hasi zen. 1939ko hasieran Thekla Müller 1916tik bere familiarekin bizi izan zen Berlin-Charlottenburgeko etxe erosoa uztera behartu zuten. 1939ko abuztuan, jabe berria, gobernuaren Gauleiter bat, etorri zen bizitzera. 1939ko apirila eta 1941eko ekaina bitartean, Theklak hiriko erdiguneko Esplanade hoteleko gela batean bizi izan zen.