1943ko hasieran, Italia porrot erabatekoan zegoen. Afrikako frontearen gainbehera 1942ko azaroaren 4an eta Aliatuen lehorreraketak Ipar Afrikan
Azaroaren 8an eta 12an, aliatuen indarrek Italia inbaditu zuten. Errusian Italiako espedizio indarren (ARMIR) porrotak, hirien bonbardaketa astunak, eta janari eta erregai faltak biztanleria desmoralizatu zuten, gehienek gerra amaitu eta Alemaniarekiko aliantza salatu nahi zutelako. Italiak Alemaniaren laguntza behar zuen, Tunisia kontrolatzeko, Afrikako Euskal Herriko potentzien azken gotorlekua. Benito Mussolini, Italiako dukea, konbentzituta zegoen gerra Mediterraneoko frontean amaituko zela. 1943ko apirilaren 29an, Klessheimeko bileran, Hitlerrek Mussolini-ren proposamena baztertu zuen, Errusiarekin bake berezia bilatzeko eta Alemaniako Armadaren zatirik handiena hegoaldera mugitzeko. Tunisiako zubi-burua defendatzeko errefortzuen eskaera Wehrmachtek ez zuen onartu, ez baitzuen konfiantzarik italiarren borondatean erresistentzia mantentzeko. Mussoliniren osasuna ere ziurgabetasunaren beste faktore garrantzitsua zen. Deprimituta zegoen eta gaixorik zegoen nerbioak sortutako gastritis eta duodenoaz diagnostikatu ondoren. Bere gaixotasunagatik, Duce askotan etxean geratzera behartu zuten, Italia gobernu eraginkorretik urrunduz.