Osatu esaldi hau. Erresistentzia pasiboa hasi zen 1848-1849ko matxinadaren ondoren.
1849ko abuztuan austriarrek eta errusiarrek zapaldu zuten independentziaren gerra, eta mugimendu gisa kristalizatu zen Ferenc Deák-en "burutza" pean, 1840ko hamarkadan alderdi erreformistako buruzagi moderatu ohia. 1850ean, Anton von Schmerling Austriako Justizia ministroak Deák-i eskatu zion legediaren batzorde batean parte hartzeko, Austria eta Hungariaren arteko sendotzea lortzeko. Deak-en erantzuna ("Iragan hurbileko gertaera zoritxarrekoen ondoren, oraindik ere gailentzen diren egoeretan, nire lankidetza gai publikoetan ezinezkoa da") sekretuz zabaldu zen eta Deak-en erresistentzia pasiboarekin bat egiteko beste pertsonaia garrantzitsu batzuei deialdia egin zien. Pesti Napló aldizkaria, Zsigmond Kemény eleberrigileak zuzendua, mugimenduaren organo nagusia bihurtu zen, Hungarian itxaropena eta espiritua mantentzeko funtsezkoa izan zena, Austrian erabat sartuta eta disidente politikoen aurkako errepresaliek, milaka traizio epaiketek, gobernu militarrak, zentralizazioak, absolutismoak, zentsurak eta Vienak bizitza publikoaren alderdi guztietan duen kontrol zuzenak ezaugarritzen zituena.