Irakurri pasarte hau, eta erantzun ondoren galdera pasartearen hizkuntza berean:  Pasaera: Raman espontaneoaren sakabanaketa, normalean, oso ahula da, eta, ondorioz, Raman espektroskopiaren zailtasun nagusia, modu inelastikoan sakabanatutako argi ahula eta Rayleigh sakabanatutako laser argi indartsua bereiztea da. Historikoki, Raman espectrometroek sareta holografikoak eta dispertsio-etapa anitzak erabiltzen zituzten laserren errefusaren maila handia lortzeko. Iraganean, fotomultiplikadoreak Raman konfigurazio dispersiboetarako hautatuen detektagailuak ziren, eta horrek bereganatze denbora luzeak ekarri zituen. Hala ere, gaur egungo instrumentazioan ia unibertsalean notch edo ertz iragazkiak erabiltzen dira laserren errefusatzeko eta espektografikoak transmisio axial (AT), Czerny<unk>Turner (CT) monokromatzaileak edo FT (Fourier transform espectroscopy oinarritua) eta CCD detektoreak.  Galdera: Zein izan zen emaitza negatiboa fotomultiplikadoreak detektore gisa erabiltzeak Raman dispersore konfigurazioetan?
eskuratzeko denbora luzea.