Palestinako arabiarrek, inguruko estatu arabiarrek, lurraldearen hedapenaren agintaritzak eta Jerusalem konkistatzeko helburuak Abdullah presionatu zuten azkenik "interbentzio militar guzti-arabiarrean" bat egiteko 1948ko maiatzaren 15ean. Esku-hartze militarra erabili zuen bere prestigioa berreskuratzeko arabiar munduan, mendebaldeko eta judu buruzagiekin zuen harreman nahiko onaz susmatzen hasi baitzen. Abdullah bereziki irrikaz zegoen Jerusalem hartzeko, Mekako tutoretza galdu izanaren konpentsazio gisa, tradizionalki Hashemitarren esku egon zena, Ibn Saudek Hejaz hartu zuen arte.
1925ean izan zen. Abdullah-en papera gerra honetan garrantzitsua bihurtu zen. Beste herrialde arabiarren buruzagiei ez zieten konfiantzarik izan eta uste zuen indar militarrak ahulak zirela; beste arabiarrek ez zuten Abdullahengan konfiantzarik izan. Bere burua "indar arabiarren komandante gorena" bezala ikusten zuen eta "Arabako Ligari postu horretara izendatzeko konbentzitu zuen". Bere indarrek, Glubb Pasharen agindupean, ez ziren hurbildu estatu judutarrarentzat erreserbatutako eremura, nahiz eta Jerusalem inguruan Yishuv indarrekin talka egin zuten, nazioarteko eremua izateko asmoa zuena. Abdullah el-Tell-en arabera, erregearen esku-hartze pertsonala izan zen Arabako Legioa Glubb-en nahiaren aurka Alde Zaharrera sartzera eraman zuena.