Zubatovitar sindikatuek arrakasta moderatua lortu zuten langileen agitazio politikoak mugimendu iraultzaileetatik aldentzeko eta langileen hobekuntzetara bideratzeko, batez ere Minsk eta Odesako hirietan, goi mailako funtzionario batek adierazi zuenez, iraultzaile eta langile asko sindikatuetan sartzen ari ziren. Hala ere, Zubatov, polizia-sozialismoa ez bada, 1903ko udan desakreditatu egin zen, Odesako sindikatuaren ardura zuen Okhrana ofizialak greba bat kontrolatu gabe utzi ondoren, eskualdea paralisatu zuen masen mugimendua eraginez. Poliziak zuzendutako sindikatuek Zubatov kaleratu ondoren ere funtzionatzen jarraitu zuten, Okhrana-ren finantzaketarik gabe, baina eragin handiagoa izan zuten aktibo baino. Langileen Batzarrak, poliziak zuzendutako sindikatu bat, 6.000 - 8.000 kide inguru dituena, Okhrana ustezko agenteak, Georgy Gapon Aitak, sortutakoak, Igande Odoltsuko sarraskia eragin zuen.
1905eko Iraultzan mugarri izan zen hori. San Petersburgo Neguko Jauregian manifestazio baketsu bat egin eta soldadu inperialek tiroka hasi ziren. Okranak polizia-sozialismoa eta beste proiektu batzuk osatu zituen, mugimendu iraultzaileak hedatu ahal izateko baldintzak saihesteko, egungo erakundeen jarduerak murrizteko ekimenak burutuz. Yevno Azef, Okhrana probokatzaile ezagun hura, Erreboluzioko Erakunde Borrokalari Sozialistaren (SRFO) burua bihurtu zena, Okhrana talde iraultzaileen infiltrazioaren praktika ikusezina irudikatu zuen. Okranak bere agente asko erakunde iraultzaileetan txertatzea lortu zuen bitartean, poliziak nahiago zuen poliki-poliki inteligentzia bildu eta lan iraultzailean ezkutuan esku hartzea, iraultzaile ezagunak berehala atxilotu baino. Politika horrek ekintza zalantzagarri ugari ekarri zituen polizia espioien aldetik, susmoak saihesteko jarduera iraultzaileetan parte hartu behar zutelako, Yevno Azefek, SRFOko buru zela, V. K. Plehve erailtzeko agindua eman zuenean 1904ko uztailaren 15ean.