1920ko Arabako istiluen eta 1921eko Jaffako istiluen ondoren, Palestinako buruzagitza juduak uste zuen britainiarrek (nazioen Ligak Palestinaren gaineko agintea eman ziona 1920an, juduen etxe nazional bat ezartzeko helburuarekin) ez zutela nahirik bertako Arabako gangsterrei aurre egiteko palestinar juduen aurkako erasoengatik. Juduen agintariek jabetu zirenean ezin zutela konfiantzarik izan britainiar administrazioaren babesean, Hagana sortu zuten beren baserriak eta kibutzak babesteko. Judu komunitateak zaintzeaz gain, Haganaren eginkizuna herritarrak ohartaraztea eta palestinar arabiarren erasoak atzera botatzea zen. 1920 eta 1929 arteko aldian, Haganak ez zuen autoritate edo koordinazio zentral sendoa. Haganah "unitateak" oso lokalizatuak eta gaizki armatuak ziren: batez ere nekazari juduek osatzen zuten, txandaka beren baserriak edo kibutzak zaintzen zituztenak. 1929ko Arabako sarraskiaren ondoren
, Haganaren rola erabat aldatu zen. Erakunde askoz handiagoa bilakatu zen, eremu judutarretako gazte eta heldu ia guztiak biltzen zituena, baita hirietako milaka kide ere. Atzerriko armak ere eskuratu zituen eta esku-granadak eta ekipamendu militar sinplea sortzeko tailerrak garatzen hasi zen, entrenatu gabeko miliziatik lurpeko armada gaitasun bat izatera eraldatuz.