Osatu esaldi hau: "Ekialdeko Pakistanen krisiak aurrera egin ahala, Indiaren esku-hartzearen ondoren, buruzagi militarrak erabateko kontrola bereganatu du militarraren eta estatuaren artean". Agintari elkartuen mekanismorik ez zegoenez, defentsa planak eta operazioen exekuzioak zerbitzuen arteko zerbitzu bakoitzak gainbegiratzen zituen, eta horrek indar armatuen errendimendu orokorra eragin zuen. Zerbitzuen arteko koordinazioa gero eta zailagoa zen. Pervez Cheemak idatzitako tesi batean,
1971ko gerra "helbururik gabe eta ahalegin zibilaren eta indar armatuen arteko koordinaziorik gabe, eta lau zerbitzuen arteko borrokan: armada, itsas armada eta aireko armada". Gainera, ikerketa federalek nabarmendu zuten goi mailako militarrak Armada, Itsas Armada eta Aire Armadaren aurka agertu zirela, eta ez zen inor konfidantzarik hartu, eta ahalegin bateratuak ez ziren planifikazio edo maila operatiboan babestuak, eta 1971ko Indo-Pakistango Gerran desadostasunengatik ere mugatuak izan ziren. Komunikazio osoa eta integrala ez izateagatik, zerbitzu bakoitzak besteak erruduntzat jotzen zituen funtzionamenduaren porrotengatik.