1510ean Muhammad al-Qa'im Sous haraneko tribuen buruzagi izendatu zutenean, Agadir eta kostaldeko beste hiri batzuk okupatzen zituzten portugesen aurkako erresistentzian. Al-Qai'm-en semeak, Ahmad al-Araj-ek, Marrakech-en kontrola bermatu zuen 1525ean eta, lehia-aldi baten ondoren, bere anaia Muhammad al-Shaykh-ek Agadir portugaldarren eskutik hartu zuen eta, azkenean, Fez Wattasiden eskutik hartu zuen, Maroko ia guztiaren gaineko kontrola bermatuz. Muhammad al-Shaykh 1557an otomandarrek hil ondoren, bere seme Abdallah al-Ghalibek bake erregetza batez gozatu zuen. Bere ondorengoak, ordea, bata bestearen aurka borrokatu ziren, 1578ko Ksar el-Kebir-eko guduan bukatuz.
(edo "Hiru Erregeen gudua"), non Muhammad II.a al-Mutawakkil-en izenean portugaldarren esku-hartze militarra saadiar indarrek guztiz garaitu zuten. Garaipen honen ondorioz, Ahmad al-Mansur sultana bihurtu zen eta Saadiarren boterearen gorena izan zuen. Bere erregealdiaren azken zatian Songhai Inperioaren inbasio arrakastatsua abiarazi zuen, eta horren ondorioz Timbuktu zentratuta zegoen Pashalik bat ezarri zuen. Al-Mansuren heriotzaren ondoren, 1603an, ordea, bere semeek ondorengotza lortzeko gatazka luze bat izan zuten, herrialdea zatitu eta dinastiaren boterea eta prestigioa ahultzen zuena. Saadiar erresuma 1627an gatazkaren amaieran berriro elkartu zen bitartean, eskualdeko frakzio berriak Saadiar aginpideari aurre egiteko altxatu ziren. Ahmad al-Abbas, azken sultana saadiarra, 1659an erail zuten, eta dinastia amaitu zen. Moulay al-Rashidek Marrakesh konkistatu zuen 1668an eta Alaouite dinastia Marokon agintzera eraman zuen.