Irakurri pasarte hau, eta erantzun ondoren galdera pasartearen hizkuntza berean:  Orford jaunaren ondoren, Wilmington jauna izan zen lehen ministro. Batzorde bat eratu zen Walpoleko ministroa ikertzeko, baina ez zen gaizki jokatzearen edo ustelkeriazko frogarik aurkitu. Nahiz eta jada Kabinetearen kide ez izan, Orfordek eragin pertsonala mantentzen jarraitu zuen George II.arekin eta askotan "Gortinaren atzeko ministroa" izendatzen zuten aholku eta eragin horrengatik. 1744an Carteret kaleratzea eta Henry Pelham izendatzea lortu zuen, bere babesle politikoa zelakoan. Pelham-i Erregearen eta Parlamentuaren arteko zubi gisa jarduteko aholkatu zion, Walpolek egin zuen bezala. Garai horretan, Walpolek bi interbentzio ere egin zituen Lordetan. Lehenengoa 1744ko urtarrilean izan zen, tropa hanovertarrek britainiarren soldata jasotzeari buruzko eztabaidan. Walpolek lortu du tropak geldiaraztea. Bere bigarren esku-hartzean, Walpolek, 1744ko otsailean jakobitek inspiratutako inbasio baten beldur, egoerari buruzko hitzaldia egin zuen. Frederick, Galesko Printzea, normalean Walpole-ren aurkakoa, harrera ona egin zion hurrengo egunean bere gortean, ziurrenik bere aitaren tronua eta Hanoverko dinastia osoaren etorkizuna Stuart Pretendent-en arriskuan zeudelako. Bere azken urteetako interes politikoekin batera, Walpole ehizaren plazerrak gozatu zituen. Houghtonen, Norfolkeko, duela gutxi berreraikitako landa-egoitzan, horrelako aisialdiak debekatuta zeuden "eguraldi tristea" zela eta. Landa-lurraren edertasunaz ere gozatu zuen. Bere arte-bilduma oso atseginekoa da. 1720ko eta 1730ko hamarkadetan diru asko gastatu zuen Europa osoko Maisu Zaharren bilduma bat eraikitzeko. Bere osasuna, inoiz ona izan ez zena, azkar okertu zen 1744. urtearen amaieran; Orford Londresen hil zen 1745ean, ia hirurogeita bederatzi urte zituela; Houghton-eko parrokiako San Martin elizan lurperatu zuten. Kondeak bere seme zaharrena, Robert, hartu zuen eta bere seme bakarrak bere lekua hartu zuen.  Noiz izendatu zuten Henry Pelham diputatu?
1744 urtean.