Gerhardek nazioarteko harremanak zituen, kuakerren inguruko emakumeekin harremanetan, eta harremanak zituen "Bundesrat"eko eta Nazioen Elkargokoekin. Eta Suitzako gobernu federalaren aurrean aurkeztu da. Kasu bakoitzean, iheslarien alde egin zuen, bereziki haur iheslarien alde. Kasu zehatz bat "Azaroaren pogromoa"ren ondoren gertatu zen
1938an, Gerhardek eta nik baimena lortu genuen 300 umeei juduak ekartzeko Frankfurt, Konstanz eta Alemaniako hegoaldeko beste hiri batzuetara Suitzako mugan. "300 umeren aldeko ekintza" deitzen zitzaiona. Haurrak 1939ko urtarrilean iritsi ziren, eta mugako eskualdeetako haurrek beren bizitzaren beldurrez kopurua 300ra igo zuten. Orain, erakunde ofizialetako batzuek, 300 umeei baimena eman zietenek, ez diete umerik onartzen, eta batzuk muga zeharkatu behar izan dute legez kanpo. Georgine Gerhardten hasierako erreakzioa prentsara joatea eta arduradun funtzionario eta politikariak lotsaraztea izan zen, baina azkenean bere lankideen aholku freskoak nagusitu ziren, eta beharrezkoak ziren negoziazioak hainbat agintarirekin amaitu ziren "eszenaren atzean". Baliteke nazioarteko egoeraren isla izatea, 300 haurren talde hau Suitzan sei hilabetez geratzeko asmoa egin zela, lehenago, EEBBek zaintzen zituzten taldeen arabera, bi edo hiru hilabetez egon beharrean. 1939ko irailetik Suitzako iparraldeko eta mendebaldeko herrialdeek parte hartu zuten gerraren hasierari esker, parte hartu zuten haur gehienentzat Suitzan egondako sei hilabetea sei urteko bizitza salbatzeko egonaldi bihurtu zen.