Eta Lewis eta Tolmanek (1909) denbora dilatazioaren erreziprozitatea deskribatu zuten A eta B bi argi erlojuak erabiliz, bata bestearekiko abiadura erlatibo jakin batekin. Erlojuak bi ispilu planoek osatzen dute, bata bestearen eta mugimenduaren lerroaren paraleloak. Ispiluen artean argi seinale bat errebotatzen da, eta behatzaileak A erreferentzia berberan atseden hartzeko, A erlojuaren aldia distantzia da ispiluen arteko distantzia, argiaren abiadurak zatituta. Baina behatzaileak B erlojuan ikusten badu, erlojuaren barruan seinale bat ateratzen dela, B erlojuaren barruan gertatzen dela, B erlojuaren barruan gertatzen dela, B erlojuaren barruan gertatzen dela, B erlojuaren barruan gertatzen dela, B erlojuaren barruan gertatzen dela, B erlojuaren barruan gertatzen dela, B erlojuaren barruan gertatzen dela, B erlojuaren barruan gertatzen dela, A erlojuaren barruan gertatzen dela, B erlojuaren barruan gertatzen dela, B erlojuaren barruan
Guztiz alderantziz.