Laburbildu artikulua.  Ez zirudien gauza handirik, baina esan ziguten Djibouti eta Aden arteko bidegurutzean, ohiko trena zela. Hobe defentsiban egotea... argia galtzea eta hiru ponpak lehortzea esan nahi badu ere. Egurrezko ontziari Meka izena eman zioten, hiri sakratuaren omenez. Esan ziguten Adeneko portuan izango ginela bihar goizean, baina ordu askoren buruan, argi ikusi genuen toki hura baikor-itxurakoa zela. Goiza zen, eta oraindik aurrera geunden. Djiboutiko kostaldeko patruilak bidea egokitu zigun. Ahal den neurrian uretatik urrundu behar da. Adeneko Golkoaren erdian, munduko itsas armada gu baino handiagoa da. Zuzena baino bi aldiz luzeagoa da. Horri korronte indartsua gehitu behar zaio... eta berehalako oihartzuna ere bai. Bigarren egunsentitik aurrera, telefonoak joko du. Yemenen ongietorria da. Hala ere, ezin genuen arriskurik hartu gauez iristeko; kostatik gertuegi joateak arriskua dakar horniketa ontzi bat izatearekin eta eraso saudiar bat jasan ahal izatea. Kapitainak geldiarazi du untzia, eta astiro joan behar izan du gainerakoan. Azkenean, eguna iritsi zen. Herri horretara joateko ordua zen, Adeneko jendearen bizitza nolakoa zen ikusteko. Ez genekien zer espero izan, baina jabetu ginen ezingo genuela asko iraun. Portutik sartu ginenean zarata handia zegoen, etsipen eta bultzadarekin. "Nora zoazte?" "ordainduko dut, ordainduko dut" "Amerikarrak hartzera etorri zara?" Laster itzuliko ginela oihukatu nion. Bost ordu besterik ez genuen lurrean eta ospitalera joan behar genuen, denda itxita zegoen eta trenaren lerroan zegoen. Ikusi behar genuen guztia genuen. Jendea gure kameraren inguruan bildu zen, "Zergatik?" galdezka. "Zergatik gertatzen da hau?" "Zergatik ez da gelditu?" Denbora igaro ez balitz bezala zen...
CNNko Nima Elbagir-ek Djiboutik Adenerako itsas bidaia deskribatzen du. Iheslariak Yemenen bonbardaketatik ihes egiteko.