Lehendabizi, bigarren Mundu Gerraren ondoren, dolar estatubatuarren jabetza handiak sartu ziren Europan. Hori, trukean AEBetako dolarrak erabiltzen dituzten herrialde gehiagoren ondoriozko tasa finkoaren sistemaren ondorioa izan zen, baita Europatik AEBetara egindako inportazioaren gorakada ere. Gainera, AEBk laguntza ekonomikoa eman zien Europako nazioei Bigarren Mundu Gerraren ondoren, AEBetako gobernuen Marshall Planaren arabera kalte-asistentzia gisa. Bigarrenik, Bigarren Mundu Gerraren ostean, Sobietar Batasunak eta Txinak barne, Estatu Batuetan zeuzkaten jabetzak Europako banketxeetara pasatu zituzten. Uste da hori bi arrazoi nagusirengatik egin zutela: 1. beldur direla AEBetako agintariek beren ondasunak konfiskatuko dituztela, eta 2. Eurobank-ekin metatutako ondarea, etorkizuneko mailegu eta finantzaketa iturri bat zaintzeko estrategia gisa. Hirugarrenik, 1957ko krisi ekonomikoak
Bretton Woodseko baldintzak onartzera behartu zituen. Hemen, Ingalaterrako Bankuak esterlinarekin finantzatutako merkataritza debekatu zuen esterlinarekin finantzatzen ez ziren herrialdeentzat, banku-tasa %7ra igo zuenaren ondorioz, Londreseko bankuak behartuz mundu osoko gainerakoekin bat egin eta dolarrak erabiliz merkataritza egiteko. Horrek, eurogelduko beste mota batzuen eskaria etxean ez dagoen merkatuetatik kanpo, eurogelduko merkatuaren berrikuntzara eramaten du.