Garai hartan, Otomandar Inperioa hedatzen ari zen eta bere boterea Mediterraneoan eta Ipar Afrikan nabarmentzen. Aldi berean, Aragoiko Erdialdeko Inperioa zorabiatzen ari zen zorren eta gerraren ondorioz. Ferdinandek beldurra zuen ezin izango zuela otomandarren eraso bat Espainiako kostaldera atzera bota, batez ere otomandarrek barne laguntza bazuten. Moriskoak gehien biltzen ziren Espainia eta Afrikaren arteko itsas bidegurutze komunetara hurbil zeuden eskualdeetan. Aragoiko Itsas Inperioaren ahulezia nobleziaren erresuminarekin konbinatuz monarkiei aurre eginez gero, Portugalek Gaztelako
eta bi erregeen kanpoko politika, Maroko eta Afrika osoko herrialdeei Europaren aldeko jarrera hartuz, beldurra bilakatu zen Muslimen inbasioa eta, ondorioz, bigarren okupazio bat. Beldur hori izan daiteke herritarrak kanporatzeko oinarrizko arrazoia, erlijiozko arrazoi bat zeukaten otomandarren inbasioa babesteko (moriskoak) edo erlijiozko arrazoi berezirik ez zutenak (juduak). Inkisizioa neurri horiek indartzeko eta haien eraginkortasuna bermatzeko prestaketaren parte izan zitekeen, oraindik ere atzerriko espioitzaren mehatxua suposatuko zuten bihurtutako faltsuak errotik erauzita.