Osatu esaldi hau: Beno, hori bai izan zen xehetasun interesgarria. Baina ez zen bat-batean izan. Portugalera joan nintzen, jokoa amaitu eta berehala. Gaixotu egin nintzen eta ez nuen jokatu. Baina, azkenean, emakumerik onena lortu dut. Hurrengo asteburuan joan nintzen. Eta horren ostean, Austriara joan nintzen txapelketaetara. Eta gogoratzen dut ordu batzuetan ez nuela internetik izan trenean nindoalako [...] Ez dut gogoratzen. Alemaniatik Austriara. Eta estralurtarrak izan ziren. Eta estralurtarrak izan ziren. Ba egia da. Eta nire mugikorra interneten ibiltzen da. Instagrameko jarraitzaileek eta nire lagunek mezuak bidaltzen dizkidate non nagoen esanez, Iranen banengo, irten egin beharko nintzatekeela, eta ez nago Iranen, ez naiz Iranen egon 2016an Espainiara joan nintzenetik. Baina ez nengoen han, eta ikusi nituen albisteak. Hurrengo goizean, ama eta neba hotelean sartu ziren. Gertatzen ari zena azaldu nien eta zeharo aztoratu ginen. Une zehatza izan da eta susmagarria iruditu zait. Torneoak astebete lehenago hasi zirelako... eta ni sei hilabete lehenago atera nintzen. Beraz une egokia aukeratu behar da.
Emakumezkoen Munduko Txapelketa irandarra zen garai hartan, eta irandar emakumezko jokalari guztiak, txapelketa hartan parte hartzen zutenak, eliminatu egin zituzten. Federazioa, berriz, Irango gobernuaren eta herritarren babespean zegoen. Eta beraiek orduan, " Tira, ez baduzue jokalari hobea jasotzen, zergatik uste duzue jokatzen ari zaretela? Eta zergatik gastatzen dugu hainbeste diru honetan?" Eta horregatik munduko emakumerik onenek, lehiaketa bertan behera utzi zuten, beraien balioen errespetuz. Ez zuten herrialde jakin batera joan nahi non soineko mota jakin bat eduki behar den eta eroso egon nahi dute lehiaketan. Kaos bat izan zen. Eta istorio hori argitaratu zenean ni ez nengoela izara bat jantzita eta ordezkatzen ari nintzela zerbait ezberdina ari zirela esaten, arreta guztia jarri zen ni eta nire anaiaren gainean, Iraneko Xake Federazioaren akats guztien ordez.