Osatu esaldi hau: Leku hau juduen erlijio gune gisa aipatzen den lehenbiziko iturriak XVII. mendekoa da. Juduek tenpluaren suntsiketaren doluan erabili zituzten aurreko guneak, hirian sartzea debekatuta zegoen garaian, ekialdean zeuden, Oliamendian eta Kidron haranaren azpian. XIX. mendearen erdialdetik aurrera, hainbat juduek hormaren eta bere inguruko eskubideak erosten saiatu ziren, baina ez zuen arrakastarik izan. XX. mendearen hasieran mugimendu sionistaren gorakadarekin, harresia juduen eta musulmanen komunitateen arteko liskarren iturri bihurtu zen, azken horiek kezkatuta zeuden harresia erabili ahal izango zela tenplu-mendiaren eta, beraz, Jerusalemen aldarrikapen juduak gehiago egiteko. Garai hartan harresiaren oinarrian indarkeria-izurriak ohikoak bihurtu ziren, batez ere heriotza handiko
1929ko istiluetan 133 judu hil ziren eta 339 zauritu. 1948ko Arabo-Israeliko Gerraren ondoren, Jerusalemgo ekialdeko zatia Jordaniak okupatu zuen. Jordaniako agintepean, juduak erabat kanporatu zituzten Hiri Zaharretik, baita auzo judutik ere, eta juduak debekatu egin zitzaizkien 19 urtez Hiri Zaharrean sartzea, eta juduen otoitza debekatu egin zen Mendebaldeko Harresia zegoen tokian. Garai hori 1967ko ekainaren 10ean amaitu zen, Israelek sei eguneko gerraren ondoren lekuaren kontrola eskuratu zuenean. Mendebaldeko Harresiaren eremua kontrolpean hartu eta hiru egunera, Marokoko auzoa bulldozerrez desegin zuten agintari israeldarrek, gaur egun Mendebaldeko Harresiaren plaza den toki bat sortzeko.