Abbasiarren agintaldiaren lehen hamarkadetan Medina zen aldian behin Aliden mugimendu errebeldeen eszenatokia, baina horiek oro har kontu txikiak ziren eta erraz eteten zituzten gobernuak. 762an Muhammad al-Nafs al-Zakiyya-ren iraultza laburrak, medinako elitearen artean babes handia izan arren, azkar garaitua izan zen, batez ere, hiriak eragin politikoari dagokionez zenbateraino jaitsi zen erakustaldi gisa balio izan zuen, eta Muhammadek Medina-n matxinada oinarritzea erabaki zuela bereziki kritikatu zuten historialari musulmanek, hiriaren garrantzi erlijiosoa lehentasuna emateagatik, edozein kontuan hartze estrategiko egokiaren gainetik. Muhammaden iloba al-Husayn ibn Ali al-Abid-en geroagoko matxinada ere laburra izan zen eta porrotarekin amaitu zen 786an Mekako gertuko Fakhkh-eko guduan, Alid aldeko matxinoaren Abu al-Saraya al-Sari ibn Mansur-en teniente batek Medina 815ean berreskuratu zuen laugarren fitnan.
aldi baterako izan zen eta hiria laster berreskuratu zen Abbasid kontrolera.