Irakurri pasarte hau, eta erantzun ondoren galdera pasartearen hizkuntza berean:  Pasaera: Historikoki urrezko txanponak oso erabiliak izan ziren; paperezko dirua aurkeztu zenean, oro har, urrezko txanpon edo errotuluen truke saldu zitekeen ordainagiria zen. Urrezko estandarra izeneko sistema monetarioan, urrearen pisu jakin bati, moneta-unitate baten izena ematen zitzaion. Denbora luzez, Estatu Batuetako gobernuak AEBetako dolarraren balioa ezarri zuen, beraz, troy onza bat 20,67 dolarrekoa zen (0,665 dolar gramo bakoitzeko), baina 1934an dolarra 35,00 dolarrera desbaloratu zen troy onza bakoitzeko (0,889 dolar / g). 1961ean, gero eta zailagoa zen prezio hori mantentzea, eta AEBetako eta Europako bankuen talde batek merkatuan manipulatu nahi izan zuen urrearen eskari handiagoaren aurrean moneta gehiago baliogabetzea saihesteko. 1968ko martxoaren 17an, egoera ekonomikoek urrearen poltsaren gainbehera eragin zuten, eta bi mailako prezioen sistema bat ezarri zen, non urrea oraindik ere nazioarteko kontuak ordaintzeko erabiltzen zen, antzinako 35.00 dolarretan ontza troy bakoitzeko (1.13 $ / g), baina merkatu pribatuan urrearen prezioa gorabehera izaten utzi zen; bi mailako prezio sistema hori 1975ean utzi zuten, urrearen prezioa merkatu libreko maila aurkitzen utzi zutenean. Banku zentralek oraindik urrezko erreserba historikoak dituzte balioa gordetzeko, nahiz eta maila, oro har, beherantz joan den. Munduko urrezko biltegi handiena New Yorkeko AEBetako Erreserba Federaleko Bankua da, gaur egun existitzen den eta kontatzen den urrearen %3 inguru duena, hala nola Fort Knox-eko AEBetako Bullion Depository berdin kargatuta dagoena.  Zein baliabide erabiltzen dute banku zentralek balioa neurtzeko?
Urrezko erreserbak