Osatu hurrengo esaldia: 1990ean Oliveirak "Ez, edo Komandaren Loria Alferra" ("Non, ou a Vã Glória de Mandar") zuzendu zuen, Cintra, Dória eta Silveirak antzezturik. Filmak Portugaleko historia militarra erakusten du, bere garaipenen gaineko porrotetan zentratuz. Filmaren ekintza historikoak Viriathusen erailketa, Toroko gudua,
Alcácer Quibirren bataila eta portugaldarren gerra koloniala. Eszena historikoen salbuespen bakarra Maitasunaren uharte mitikoa irudikatzen duen sekuentzia da, portugaldar esploratzaileak eta aurkitzaileak ospatzen dituena, bere militarren ordez. "Maitasunaren uharteak" cupido hegaldun bat, ninfa eder bat eta Venus jainkosa bat eskaintzen ditu. Filmak 1990eko Canneseko Zinemaldian parte hartu zuen. 1991n, Oliveirak "Jainkozko komedia" ("A Divina Comédia") zuzendu zuen. Psikiatriko batean kokatua, film hau ez da Dante Alighieri-ren lan ospetsuaren egokitzapena, baizik eta Bibliako istorioetatik eratorria da, José Régioren "Salvação do Mundo" antzezlanetik, Fyodor Dostoyevskyren "Krimen eta zigorra" eta "Karamazov anaiak", eta Friedrich Nietzscheren "Antikristo". Oliveirak adierazi zuen berak erabiltzen dituen testu guztiak "edozein modutan bekatuaren arazoa eta erredentzioaren aukera jorratzen dituztela, eta zentzu horretan, azkenean, guztiek iturri beretik datoz". Maria de Medeiros, Miguel Guilherme, Luís Miguel Cintra, Leonor Silveira eta Diogo Dória izan ziren protagonista eta 1991ko Veneziako Zinemaldian lehiatu zen, eta han epaimahaiaren Sari Berezi Nagusia irabazi zuen.