Lorentz-en transformazioa argitasunaren abiaduraren konstantziaren postulatu gabe lortzeko saiakera batzuk egin ziren. Vladimir Ignatowskik (1910) adibidez, horretarako erabili zituen (a) erlatibitatearen printzipioa, (b) espazioaren homogeneotasuna eta isotropia, eta (c) elkarrekikotasunaren eskakizuna. Philipp Frank-ek eta Hermann Rothe-k (1911) argudiatu zuten derivazio hori osatu gabe zegoela eta osagarriak behar zituela. Bere kalkuluak ondorengo asmoetan oinarrituta zeuden: (a) Lorentz-en transformazioak talde lineal homogeneo bat osatzen du, (b) markoak aldatzean, abiadura erlatiboaren seinalea bakarrik aldatzen da, (c) kontrakzioa soilik abiadura erlatiboaren araberakoa da. Hala ere, Pauliren eta Millerren arabera, ez ziren nahikoak argiaren abiaduraren abiaduran halako aldagaiak identifikatzeko.
erlatibitatearen printzipioa, b) espazioaren homogeneotasuna eta isotropia, eta c) elkarrekikotasunaren eskaria