Bigarren Mundu Gerra hasi zenean, Italia Mediterraneoko botere nagusi bat zen, erdialdeko arroaren iparraldea eta hegoaldea kontrolatzen zituena. Frantziaren erorketaren ondoren, mendebaldetik etorritako mehatxu nagusia kendu ondoren, Erresuma Batuko Mediterraneoko Flotak, Gibraltar, Malta, Ziprus, Egipto eta Palestina menpeko baseekin, Mediterraneoan Italiako itsas indarraren mehatxu bakarra izaten jarraitu zuen. Albaniako inbasioak
, Grezia eta Egiptokoa, eta Maltako setioa, Ardatzaren kontrol osoa itsasoan zabaltzeko asmoz. Politika hau hain urrunekoa eta inbaditzailea izan zen, Turkiaren moduko nazio neutroak mehatxatu zituela, mehatxu horri İsmet İnönü, Turkiako presidentea gerra garaian, Sobietar Batasunak aliatuekin bat egin ezean soilik gerran sartzea aginduz aurre egin zion.