Mornay kondeak 1832an Marokora bidaiatu zuenean... azken iraultza armatuari babesa emateko...
Frantziak Aljeria konkistatu zuenean, Eugène Delacroix margolari erromantikoa eraman zuen berarekin. Delacroix-ek ez zuen soilik tokiaren orientalismoaz gozatu; antzinaroko antzinaroko lanetarako eredu berri eta bizia bezala hartu zuen: "Greziarrak eta erromatarrak hemen daude nire atean, arabiarretan, manta zuri batean bilduta eta Caton edo Brutusen antza dutenak... " Akuarelak marrazten eta margotzen aritu zen etengabe, eta orduan idatzi zuen: "Amets bateko gizona bezalakoa naiz, beldurra dion gauzak ikusita desagertuko zaizkiola". Ipar Afrikako bere zirriborro eta oroitzapenei itzuli zitzaien bere ibilbide osoan zehar, 80 olio-pinturekin, "Tangierreko fanatikoak" eta "Aljeriako emakumeak" bezala, kondaira bihurtu ziren eta Van Gogh, Gauguin eta Picasso bezalako artistetan eragin handia izan zuten. Argiaren kalitateak bereziki harritu zituen: Cézanne-ri, "kolore argitsu hori guztia... badirudi... begian sartzen dela ardo baso bat zure eztarrian sartzen den bezala eta berehala mozkortu egiten zaituela". Tanger, gero, artista guztientzat egin beharreko geldialdia bihurtu zen, berak aipatutako koloreak eta argia bizi nahi zituztenak, emaitza desberdinekin. Matissek hainbat egonaldi egin zituen Tangerren, beti Villa de France hotelean. "Marokon paisaiak aurkitu ditut", esan zuen, "Delacroix-en margoetan deskribatzen diren bezalaxe". Haren ikasleek, berriz, bereak zituzten; Richard Diebenkorn artista kaliforniarrak Matisseren Marokoko koadroen kolore eta erritmo kezkagarrien eragin zuzena izan zuen.