Bere aurreko militarren ondare zaila heredatuz, Raúl Alfonsín presidentearen agintaldia ia definitu zen Argentinako azken diktaduraren atzean utzitako atzerriko zorrak. Alfonsín-en 1985eko Plan Austral-eko ekonomia egonkortzeko planaren asmakizunaren seinaleak bere Erdi Aroko Erradikal Herritar Batasunari (UCR) bere gehiengoak kendu zizkion Diputatuen Ganberan (Kongresuaren beheko ganbera) eta nazioaren 22 gobernadoreen artean 1987ko iraileko erdi-denboraldiko hauteskundeetan. Indar armatuen aurka, iraganeko giza eskubideen urraketen aurkako epaiketak
eta inflazioaren gorakadak, presidenteak 5 hilabete atzeratu zituen hauteskundeak, 1989ko maiatzaren 14rako. Bi alderdi nagusiek batzar nazionalak egin zituzten 1988ko maiatzean. UCRk Eduardo Angeloz Córdobako gobernadorea izendatu zuen, aukera segurua, erdigunekoa eta UCRko figura nabarmenena, Alfonsín presidente ez-popularrarekin loturarik ez duena. Hala ere, Carlos Menem, La Rioja probintziako gobernadorea, atsekabetuta, Justicialistaren Alderdiaren izendapena kendu zion aukeran zegoen hautagaiari, Buenos Airesko probintziako gobernadorea zen Antonio Cafiero, Justicialistaren sortzailearen, Juan Perón zenaren, gertuko politikari bat. Cafieroren porrota nagusiki CGT sindikatuaren oposizioaren ondorio izan zen bere Berritze Peronista frakzioaren aurka; Alfonsínen aholkulari politiko nagusiak, Enrique Nosiglia Barne ministroak, bere aldetik, Menemen flamboyantea UCR borrokan ari zenaren aukera gisa ikusi zuen.