1935ean, "Finale. Nadja Malacridaren autoerretratua" izeneko liburu bat, eta bertan Cecil Robertsen, bikotearen lagun hurbil baten, Nadjaren oroitzapen bat zegoen. Liburua bere emazte zenari egindako omenaldi bat zen eta biek elkarri bidalitako gutunak zituen hil aurreko hilabetean. Liburuan bere ezkontza aurreko bizitzari buruzko xehetasun batzuk eman zituen. Lehen Mundu Gerran Italiako armadako pilotua izan dela dirudi eta dio: "Ljubljana, Leibach ezagutzen nuen garai zaharretan bezala? Esan nuen, bai, ez nintzela inoiz han egon, baina uste dut... nire helburuetako bat izan zela hegazkinak hartzea Capronin gerra garaian. Gerraren ondoren kazetari izan zen. Nadja lehen aldiz ezagutu eta ezkontzeko hitzorduaren arteko 18 hilabeteetan atzerrian egon zen: "Northcliffe, nire Jauna eta Maisuak, Helsingforsetik bidali ninduen, Kronstadteko berriak jasotzera.
Eta ahal bezainbeste printzesa errusiarrekin elkarrizketatuko ditut. Sobietar Errepublika Sozialisten Batasuneko lelotzat hartuta. Nekazari jantziak eta perlak. Gogoratzen? Ondoren Errusiara egin nuen ihes, Poloniara, eta hiru egunen buruan Londresen nengoen, berriro Balkanetan. Gero, berriz ere Poloniara". Londresera itzuli eta Nadjarekin bigarren bilera egin ondoren (Kewen arratsalde batean) berriro bidaiatu behar izan zuen: "biharrengo egunean Ameriketara abiatu nintzen, Washingtoneko Konferentzian parte hartu behar izan nuenean, egunkari amerikar batzuetan lan ikusgarri eta oso gainezka ordainduta".