Italiako Erresuma Alderdi Nazional Faxistak gobernatu zuen 1922tik 1943ra, Benito Mussolini lehen ministro izanik. Italiako faxistek gobernu autoritarioa ezarri zuten eta oposizio politikoa eta intelektuala zanpatu zuten, ekonomia modernizazioa, balio sozial tradizionalak eta Eliza Katoliko Erromatarrarekiko gerturatzea sustatuz. Payne-ren arabera (1996), "[gobernu] faxistak hainbat fase nahiko desberdin igaro zituen". Lehen fasea (1922-1925) sistema parlamentarioaren jarraipena izan zen, nahiz eta "diktadura exekutibo legez antolatua" izan. Bigarren fasea (1925<unk>1929) "diktadura faxistaren eraikuntza" izan zen. Hirugarren fasea (1929<unk>1934) aktibismo gutxiagorekin izan zen. Laugarren fasea (1935-1940) kanpo politika erasokor batek ezaugarri izan zuen: Bigarren Gerra Italo-etiopiarra, Eritreatik eta Somalilandiatik abiatu zena; Nazioen Ligaren aurkako konfrontazioak, zigorrak eraginez; autarkia ekonomikoa handitzea; Albanian inbasioa
eta Altzairuzko Itunaren sinadurak. Bosgarren fasea (1940-1943) Bigarren Mundu Gerra bera izan zen, porrot militarrarekin amaitu zena, eta seigarren eta azken fasea (1943-1945) Alemaniaren kontrolpean zegoen Salò Gobernuaren atzealdea izan zen.