Osatu hurrengo esaldia: Bestalde, M. A. Shaban historialariak kanpaina "arrakasta mugatutzat" jotzen du, eta Harunen arreta "bakarra" kritikatzen du bizantziarrengan "erabat oker dagoen ahalegina" gisa. Shabanen arabera, bizantziarrek ez zuten kalifazia serio mehatxatzeko gaitasunik (edo asmorik) izan, baina Harunen erreklutamenduak ekialdeko soldaduen sartzea ekarri zuen Khurasanetik, Siriako eta Irakeko elite militar tradizionalak antagonizatuz eta arrail batzuk sortuz.
Laugarren Fitna, Abbasiarren gerra zibila, Harunen heriotzaren ondoren piztu zena. Gatazka honek, Harunen seme al-Amin () eta al-Ma'mun () artean, Abbasid Kalifazia ez zela gai izan Balkanen bizantziar iraultzak esplotatzeko. Izan ere, 806ko kanpaina eta 807ko eraso ez eraginkorrak Bizantziaren aurkako abbasideren azken espedizio handiak dira, hogei urte baino gehiagotan zentralki antolatuak. Eraso isolatuak eta kontraerasoak lehorrean zein itsasoan jarraitu ziren, eta, Abbasidoen gainetik, bertako buruzagi musulmanek Kretako lurraldea konkistatu zuten eta Siziliako konkista abiatu zuten 820ko hamarkadan. Hala eta guztiz ere, bi inperioen arteko Asia Txikiaren ekialdeko lurraldeko mugan eskala handiko operazioak Teofilo enperadorearen agintea hartu ondoren soilik berreskuratu ziren, al-Ma'mun eta al-Mu'tasim kalifeekin izandako konfrontazioek al-Ma'munen inbasio handietan (830-833) eta al-Mu'tasim-en Amorioko zakuan (838) eman zuten gailurra.