P-40ek bi abiadurazko superkargatzaile bat ez edukitzeak Luftwaffeko borroka-hegazkinek baino gutxiago egiten zuen, hala nola Messerschmitt Bf 109 edo Focke-Wulf Fw 190 altuera handiko borroketan eta oso gutxitan erabiltzen zen operazioetan.
Europako ipar-mendebaldean. Hala ere, 1941 eta 1944 artean, P-40ek funtsezko papera jokatu zuen Aliatuen aireko indarrekin hiru antzoki nagusietan: Ipar Afrika, Hego-mendebaldeko Ozeano Barrea eta Txina. Ekialde Hurbilean, Hego-ekialdeko Asian, Ekialdeko Europan, Alaskan eta Italian ere paper garrantzitsua izan zuen. P-40-en errendimendua altuera handian ez zen hain garrantzitsua izan antzoki horietan, non aire gaineko gailentasunaren borrokalaria, eskolta bonbardatzailea eta borroka-bonbardatzailea izan zen. Gerra osteko ospea diseinu erdipurdiko gisa lortu zuen arren, gertuko aire laguntza bakarrik egokia, ikerketa berrienak, Aliatuen eskuadroi indibidualen erregistroen azterketa barne, hau ez zela horrela adierazten du: P-40k harrigarria izan zen aire gaineko borrokalaria bezala, batzuetan galera handiak jasanz, baina etsaiaren hegazkinetan oso kalte handia eragin ere. Gerra garaipenaren erreklamazioetan oinarrituta, 200 aliatu borroka-pilotu baino gehiago <unk> Erresuma Batuko, Australiako, Zeelanda Berriko, Kanadako, Hego Afrikako, AEBko eta Sobietar Batasunekoak <unk> bihurtu ziren P-40 pilotatzen. Horien artean, gutxienez 20 as bikoitz zeuden, gehienak Ipar Afrikan, Txinan, Birmanian eta Indian, Hego-Mendebaldeko Pazifikoan eta Ekialdeko Europan. P-40ek kostu baxuko eta iraunkortasunaren abantaila gehigarriak eskaintzen zituen, eta horrek ekoizpenean mantentzen zuen lurreko eraso hegazkin gisa, borrokalari gisa zaharkitua izan ondoren.