John Halder Francforteko literatura irakaslea da eta gizon onaren eredu bat: emazteari eta seme-alabei ematen die arreta eta ahalegin guztiak egiten ditu bere ama zaharrari laguntzeko. Bere lagun onari ere esaten dio, psikiatra judua dena, nazionalsozialisten antisemitismoa "masak distraitzeko airean jaurtitzen duten globo bat besterik ez dela". Baina hau 1933ko Alemania da, eta gizonak aldatu daitezke. Cecil P. Taylor-ek, zortzi urtetan SSko goi karguen artean izandako aurrerapenak aztertzen dituenean, modu sinesgarrian azaltzen ditu pertsonen hutsegiteak publikoaren monstruoak onartzera bultzatzen dituenak. Halderren 'ondote' azalaren azpian, distantzia moral hotz bat dago: bere emazte nahastua ikasle saiatuagatik utzi dezake, eutanasiaren aldeko eleberri bat idatzi du, bere buruan eguneroko errealitatea ezabatzen laguntzen duen partitura musikal etengabea entzuten du. Taylorrek esan nahi du naziismoak giza izaeraren akatsak eta bestelako heziketa eta adimeneko pertsonen falta den dimentsio morala aprobetxatzen dituela. Hasieran, Halderrek uste du lagundu dezakeela 'Nazionalisten aurka gizatasunaren alde' egiten. Poliki-poliki, harrokeriak, karismatismoak eta bizimodu erraz baten nahia nagusitzen zaizkio. Guztiaren gainetik, errealitatetik aldentzen jarraitzen du. Halder alderdiko kide izateaz gainera zuzenean sartu zen SSetako liburuak erretzen, eutanasia esperimentuak egiten...
, eta azkenik, Adolf Eichmannek Auschwitzen egindako genozidioan, non Maurice, antzezlaneko ikuspegi juduaren iturri bakarra eta Halderren "onaren" jatorrizko indarra, deportatua izaten bukatzen duen.