Warwick eta Cheever taldearekin geratu ziren 1989an eta Brawn-ek diseinatutako Arrows A11 gidatu zuten, Ford DFR V8 motorrarekin. Taldearen emaitzarik onena Estatu Batuetako Sari Nagusian izan zen, Cheever-en jaioterrian, Phoenix-en. Hirugarren postuan bukatu zuen podiumean. Hala ere, azkenean, Cheeverrek arazoak izan zituen A11n (denboraldi hasieran bereziki aldatu behar izan zena, estatubatuar garaia autoan sar zedin) eta ez zen sailkatu Britainiarren
eta Italiako Giroa. Warwick-en zorte txarra ere jarraitu zuen: Brasilgo irekiera lasterketan pit stop luze batek bere lehen garaipena izango zela uste zutena kostatu zitzaion, eta 6. jardunaldian, berriz, Kanadako GP hezean, Warwick-ek lidergoa izan zuen, eta bigarren postuan zegoen bere Ford V8a lehertu zenean. Bere atzetik zeudenak baino azkarragoa izan zen (Thierry Boutsen irabazlea barne, Williams-Renault bat gidatzen zuena), eta irabazi zezakeen lasterketako lider Ayrton Sennak bere McLareneko Honda motorra lehertu zuenean, bi itzuli baino ez zeudela. 1988an bosgarren amaitu ondoren, Arrowsek zazpigarrenera jaitsi zen 1989an.