1974an Frank Sherwood Rowland, Kaliforniako Unibertsitateko Kimika irakasleak, eta Mario J. Molina bere doktoretza ondorengo laguntzaileak, CFCak bezalako konposatu organiko halogeno luzeak, Crutzenek nitroso oxidoarentzat proposatu zuenaren antzeko moduan jokatu zezaketela iradokitu zuten. James Lovelock-ek 1971n Hego Atlantikoan eginiko itsas bidaia batean aurkitu zuen, 1930ean asmatu zirenetik fabrikatutako CFC konposatu ia guztiak atmosferan zeudela oraindik. Molinak eta Rowlandek ondorioztatu zuten, N2O bezala, CFC txikiak estratosferara iritsiko zirela, non UV argiaren bidez disolbatuko liratekeen, kloro atomoak askatzen. Urtebete lehenago, Richard Stolar eta Ralph Cicerone Michiganeko Unibertsitatean erakutsi zuten NO baino eraginkorragoa dela ozonoa suntsitzeko.
Irvine-ko Kaliforniako Unibertsitatea