Judith Butler eta beste teoriko queer batzuk, 1990eko hamarkadaren amaieran eta 2000ko hamarkadaren hasieran, emakumeak subjektu politiko gisa ezabatzen saiatu ziren, dena genero gisa birframatuz, emakumeen aurkako erasotzaileak gizonak zirela ezkutatzen eta gizonak beren indarkeria eta emakumeen zapalkuntzagatik barkatzen, lesbianak, bisexualak, transexualak eta emakume asexualak pertsona zapalduen talde espezifiko gisa ezkutatuz. Laugarren olatuaren feminismo espainiarrak emakume hitza berreskuratzeaz eta emakumeen sexu eta ugalketa organoen garrantzia berreskuratzeaz dihardu. Laugarren olatuaren feminismo espainiarrak teoriko queerrek defendatutako teoria individualistaren ukazio esplizatua da. Espainiako laugarren olatuaren feminismoak, feminismo sozialistatik asko hartuta, Butlerren feminismo postmodernoa baztertzen du, emakumeen identitateak zapaltzen dituena eta teoria akademikoan oinarritzen dena kaleko aktibismoaren gainetik. Espainiako laugarren olatuak testuinguru akademiko eta instituzionaletik kanpo datozenak, Argentinako ahizpak ere antzeko olatu bat pasatzen ari ziren. Garai horretako olatu honen hasierak jadanik Latinoamerikan, Polonian eta Argentinan gertatzen ari ziren. Nazioarteko ekintza-nahi horren zati bat, batez ere Poloniako testuinguru batean, 1995eko Emakumeei buruzko Munduko Konferentziatik sortu zen.
Pekinen dago.