Ordutik, oposizio moderatuaren kidea izan zen, eta 1830eko iraultzaren emaitza onartu zuen.
ilusiorik gabe. Kanpo Arazoetako ministroa izan zen Louis Philippe-ren lehen kabinetean, eta Europako botereak gobernu aldaketara egokitzeko zeregina izan zuen. Kanpo-arazoen benetako norabidea, ordea, ez zegoen bere eskuetan, baizik eta Talleyranden eskuetan, Londresera errege berriaren enbaxadore bezala joan baitzen.