Ferrariek 65 graduko Dino motorrarekin hasi zuen denboraldia. Gero motor berri bat etorri zen, V angeluan 120 gradura igota, Carlo Chitik diseinatua. V-6 motor bat 120 graduko bankarekin leunagoa da potentzia sortzeko, motorraren ardatzaren 120 graduko biraketa bakoitzak potentzia pultsu bat sortzen duelako. Aldaketa honek potentzia ikaragarri igo zuen. 9500 errotazio-bikotearekin. 1962rako, 24 balbuleko bertsioa aurreikusita zegoen 10.000 errotazio-minutarekin, baina ez zen inoiz agertu. 1962ko British Grand Prix-an, Phil Hill-ek bertsio berri batekin lasterketa egin zuen, motorraren aurrean sei abiadurako transmisioarekin. Abuztuan, Alemaniako Grand Prix-an.
, Lorenzo Bandinik ez-sharknose aldaera bat probatu zuen aurreko eta atzeko esekidura eraldatuarekin eta erradiazio txikiagoarekin, 1963an erabilitako 156 Aero-ren berri emanez.