Ondorengo esaldia osatu: Garaiko idazle bizantziarrek Serbiar edo Dukljan ("Βοϊσθλάβος ὁ Διοκλητιανός") deitzen diote, baina ez dute bere genealogia aipatzen, "Duklja apaizaren kronika"k, geroagoko iturri zalantzazkoago batek, lehengo agintari Jovan Vladimirren lehengusua deitzen dionean (r. 990-1016 artean). Basilio II.a enperadorearen erregealdi luzean bere gorenera iritsi ondoren, Bizantziako inperioa etengabeko gainbehera hasi zen bere heriotzaren ondoren, 1025ean. Hau bereziki nabaria izan zen Balkanetan, non Bulgariaren mehatxu iraunkorraren ezabatzeak, zerga-politika insensible batekin konbinatuta, askapen mugimenduak bultzatzen lagundu zuen. Vojislav the Dukljan-ek "arkona" eta "toparch" titulua zuen Zeta eta Harriaren "kastra" dalmatarrena " ((<unk>ν δὲ εἰς τὰ κάστρα Δαλματίας εἰς τὴν Ζένταν καὶ εἰς τὴν Στάμνον τοπάρχης Βοϊσθλάβος ὁ Διοκλητιανός)". Dalmaziarren, kroaziarren, serbiarren eta beste batzuen kontuak "strategoiek" zaintzen zituzten Niš, Skopje, Ragusa (Dubrovnik) eta Dyrrhachiumen. Vojislavek ohiko bilerak izan zituen Katakalon Klazomenitekin (Catacalon), Ragusako estrategoekin, eta, behin, bera eta bere taldea bahitu zuten Vojislavek nahi zuelako bere seme Katakalonen aitabitxia izatea bere bataioan. Honek erakusten du eremu periferikoan buruzagi indigenen eta ofizial bizantziarren arteko harreman estua
Basilen "berreskuratzea".