Osatu hurrengo esaldia: Ferdinanden errege absolutistak boterearen titular tradizionalak saritu zituen -prelatuak, nobleak eta 1808 baino lehen karguak betetzen zituztenak-, baina ez liberalak, Espainian monarkia konstituzionala ikusi nahi zutenak, edo frantsesen aurkako gerra ahalegina gidatu zutenak, baina gerra aurreko gobernuaren parte izan ez zirenak. Ondoezik egote honek, Konstituzioa berreskuratzeko hainbat saiakera arrakastarik gabe eragin zituen, Fernando errege izendatu eta bost urte geroago. Azkenean, 1820ko urtarrilaren 1ean Rafael del Riego, Antonio Quiroga eta beste zenbait ofizialek Andaluzian matxinada bat sortu zuten, Konstituzioa gauzatzea exijituz. Mugimenduak laguntza aurkitu zuen Espainiako iparraldeko hiri eta probintzietan, eta martxoaren 7an erregeak Konstituzioa berreskuratu zuen. Hurrengo bi urteetan, Europako beste monarkia batzuk alarma sortu zuten liberalek izan zuten arrakastagatik eta 1822ko Veronako Kongresuan onartu zuten
Frantziako indar errealistek Fernando VII.aren alde egin zuten Espainian. 1823ko abuztuan, Trocaderoko guduan, Fernando Cortes-en kontroletik askatu eta gero, liberal eta konstituzionalistengan jarri zen amorruz. 1833an Ferdinand hil ondoren, Konstituzioa berriro ere indarrean egon zen 1836an eta 1837an, 1837ko Konstituzioa idazten ari ziren bitartean. 1812az geroztik, Espainiak guztira zazpi konstituzio izan ditu; egungoak 1978az geroztik du indarra.