Irakurri pasarte hau, eta erantzun ondoren galdera pasartearen hizkuntza berean:  Pasaera: Melodiaren elementu eta estilo ugari eta askotarikoak kontuan hartuta, "gauden azalpen askok [melodiari] eredu estilistiko zehatzetara mugatzen gaituzte, eta esklusiboegiak dira". Paul Narvesonek 1984an adierazi zuen gai melodikoen hiru laurden baino gehiago ez zirela erabat aztertu. XX. mendea baino lehen idatzitako Europako musika gehienetan eta XX. mende osoan zehar musika popularrean zeuden doinuek "frekuentzia eredu finkoak eta erraz antzematen zirenak", "gertaerak errepikatzen zirenak, askotan periodikoak, egitura maila guztietan" eta "denboraldiak eta iraupen ereduak errepikatzen zirenak". XX. mendeko doinuek "pisu baliabide anitzagoak erabili zituzten mendebaldeko musikaren beste edozein garai historikoan ohikoa baino". Eskala diatonikoa oraindik erabiltzen zen bitartean, eskala kromatikoa "erabilera zabala" lortu zuen. Konposatzaileek, gainera, egiturazko eginkizun bat esleitu zioten "dimentsio kualitatiboei", lehen "gutxi gorabehera soilik altuera eta erritmoari" esleitu zitzaizkienak. Kliewerrek dio: "Melodia baten funtsezko elementuak dira iraupena, doinua eta kalitatea (timbre), testura eta oihartzuna. Nahiz eta melodia bera antzeman daitekeen hainbat timbre eta dinamika erabiliz jotzen denean, azken hau oraindik ere "ordenamendu lineal elementu bat" izan daiteke  Galdera: Kliewerrek zer ikusten zuen melodiaren alderdirik garrantzitsuenean?
iraupena, doinua eta kalitatea (timbrea), testura eta oihartzuna