Gobernuaren jarrera gero eta desesperatuagoa zen. Madrilen Maria Kristina botatzeko estatu-kolpe liberalen zurrumurruak zabaldu ziren, karlistek hiriburuari eraso egin behar ziotenaren arriskua areagotuz. Laguntza deiak ez ziren belarri-hortzak bihurtu; Frantziak, ordezkatu zuen
Karlos X.aren monarkia erreakzionarioak eta Luis Felipe III.aren monarkia liberalak, 1830ean, Kristinoren kausaren alde agertu ziren. Melbourne bizkondearen Whig gobernuak ere adiskideak ziren, eta boluntarioak eta laguntza materiala antolatu zuten Espainiarentzat. Hala ere, bere arrakastetan konfiantza duenez, Don Carlok bere tropekin bat egin du gudu zelaian. Zumalacárregik Madril hartzeko kanpaina hasi zuen bitartean, Karlosek kostaldeko portu bat hartzeko agindu zion bere komandanteari. Ondorengo kanpainan, Zumalacárregui hil zen txahalrean tiro bat jasota. Susmoa zegoen Karlosek, bere jeneralaren arrakasta eta politikaren jeloskor, hura hiltzeko konspiratu zuela.