Godefroy-ren anaia txikia, Louis Denis Godefroy, (Etain, Meuse, 1800ko azaroan jaioa), 1821. urtean Toulouse-ko medikuntza ikaslea, ondoren Castres-eko irakaslea, Montaubango Teologia Protestantearen Fakultatean aurkeztu zen (Napoleon I.ak 1808an sortu zuen) eta kontsistorio protestanteak 1832ko apirilaren 20an Vianeko (Tarn) apaiz izendatu zuen, 1874ko ekainera arte ofiziatuko duen lekua. Familiaren tradizioari leial, Godefroy Calèsek Montpellierren jarraitu zituen Medikuntza Fakultateko ikastaroak eta 1822an doktoretza jaso zuen. Villefranche-de-Lauragais-en finkatuta, non errepublikar zirkuluetan eragin politiko jakin bat lortu zuen, 1830eko Iraultzaren ondoren, Guardia Nazionalaren komandante izendatu zuten; baina gobernuak berea ez zen norabide batean hasi zela ikusita, dimisioa eman zuen. Godefroy bere osaba Jean-Marirekin gertu geratu zen, intelektualki eta politikoki, eta hori, erregezaleek erbesteratzera kondenatu eta 1816an, errege-hiltzaile gisa, lurralde nazionaletik kanporatu zuten arren, Monarkia berreskuratzean. 1833an Liège-tik idatzitako gutun bat, bost ehunen kontseiluko konbentzional eta diputatu ohiak, eta bere iloba Godefroy-ri zuzendua, argi eta garbi testigantza ematen du haien errepublikar uste komunen gertutasunaz. 1848ra arte Villefrancheko Udal Kontseiluko kide izan zen Godefroy, eta urte hartan, Frantziako Bigarren Iraultzan,
, Errepublika, eta hiriko administrazioaren kontrola hartu zuen.