Osatu esaldi hau: 1942an, britainiarrek beste itsas borroka-hegazkin bat aurkeztu zuten, lehorreko hegazkin arrakastatsu bat, Spitfire, garraiolariaren erabilera egokituz. Supermarine Seafire bere aurrekoak baino azkarragoa zen eta Hawker Sea Hurricane-ak ordezkatzen hasi zen lehen lerroan. Haize leunetan, ordea, istripuzko lurreratzeak izaten ziren. Fuselajearen azpian motorra hozteko aire sarrerak izateak pilotuarentzat arriskutsuagoa egiten zuen, Hurricane-ren kasuan bezala. Seafire-ren irismena mugatua zen, baina tankeak erabiliz handitu zitekeen. Seafire-k Ipar Afrikako, Siziliako, Italiako eta
Frantziako hegoaldea. Behin-behineko lehorreko baseetara bidalita, Normandiako inbasioan ere lagundu zuten. Ozeano Barean, Britainiar Ozeano Bareko Flotaren barruan, Seafire-ak CAP-erako erabili ziren. Oro har, lurreko hegazkinen egokitzapenek errendimendu txikiagoa izan zuten AEBetako helburu horretarako eraikitako hegazkin-eramaileekin alderatuta. Gerraren amaieran aurkeztu zen, Erresuma Batuko helburuz eraikitako Fairey Firefly-k errendimendu bikaina erakutsi zuen eta bere aurreko Fairey Fulmer-ek baino su indar handiagoa zuen. 1938an asmatu zen, baina garapen luzeak bere borroka erabilera atzeratu zuen 1944ko erdialdera arte, eta ordurako bere errendimendua Ardatzaren eta Aliatuen borrokalariek gainditu zuten. Firefly-k Tirpitz gerraontziaren aurkako operazioetan parte hartu zuen 1944ko uztailean Norvegian. 1945eko hasieran, Sumatran petrolio fabrika japoniarren aurkako operazioetan, Firefly batek Nakajima Ki-43 (<unk>Oscar<unk>) borroka-hegazkin bat bota zuen. Su-eragileek, gainera, garraiolarietan oinarritutako ekintzak babestu zituzten itsasontzi japoniarren aurka eta Caroline eta Japoniako etxeko uharteetako posizioen aurka. Gerra garaian 800 baino gutxiago egin ziren.