Urriaren 6an, erori ziren lehen soldaduak "Sumner" ontzitik. Hasiera batean, Kubako Interbentzioaren Armada deitzen zitzaion, baina Taft-ek Kubako Bakearen Armada izena aldatu zuen urriaren 15ean. AEBetako Kongresuak eta Rooseveltek baimena eman zuten espediziorako 18.000 gizon Kubara bidaltzeko, baina Kubako kopuruak ez zuen inoiz 425 ofizial eta 6.196 soldadu gainditu. Tropen erdia Earl Thomas koronelaren agindupean zegoen 11. zalditeria erregimentukoa zen eta beste erdia 2. erregimentukoa, 1. espedizio brigadakoa. Historialari baten arabera, "Kubako Bakearen Armadak moral indartsu gisa jardun zuen uhartean, egonkortasuna eta behin-behineko gobernuaren obedientzia bultzatzeko". Ofizial askok gudukide izan ziren.
Filipinetako gerran. Eta diziplina gogorra ezarri zuen... gaiztakeriarik ez egiteko. Matxinatuek armak uztea erabaki zutenez, estatubatuarrek bideak eta postuak eraikitzen hasi ziren. Okupazioan zehar 92 kilometro errepide berri eraiki ziren eta armadak hogeita hamar postu desberdin zituen bai landa-eremuetan bai hiri-eremuetan, Guantanamo Bay barne. Kuartel nagusia Columbia kanpalekuan zegoen, Habanatik mendebaldera. Administrazio militarra beldur zen bere tropek tifoia, malaria eta gonorrea kutsatuko ote zituzten, eta soldaduen ehuneko hamarrak okupazioan gaixotasun venereo bat hartu zuen.