Capablanca 1927ko New Yorkeko xake txapelketa irabazi zuenez, eta Alekhineren aurka inoiz galdu ez zuenez, aditu gehienek Kubakoa 1927ko Munduko Xake Txapelketako faborito garbi gisa hartu zuten. Baina Alekhine-k irabazi zuen partidua, 1927ko irailetik azaroara arte jokatu zena Buenos Aires-en, 6 garaipen, 3 porrot eta 25 berdinketaz. Munduko txapelketako partidarik luzeena 1984ko lehiaketara arte.
Anatoly Karpov eta Garry Kasparov-en artean. Alekhineren garaipenak xakearen mundu osoa harritu zuen. Capablancaren heriotzaren ondoren, Alekhine harritu egin zen bere garaipenarekin, 1927an ez baitzegoen Capablancaren gainetik zegoela uste zuen, eta Capablanca gehiegizkoa zela esan zuen. Capablanca partidan sartu zen prestakuntza tekniko edo fisikorik gabe, eta Alekhine sasoi onean jarri zen eta Capablancaren jokoa sakon aztertu zuen. Kasparov-en arabera, Alekhineren ikerketak zehaztasun gutxi asko aurkitu zituen, Capablanca kontzentratu nahi ez zelako. Vladimir Kramnik-ek esan zuen hau izan zela Capablanca-k erraz irabazten ez zuen lehen lehiaketa. Luděk Pachmanek esan zuen Capablanca, ez zegoena ohituta partidak galtzera edo beste edozein eragozpenetara, deprimitu egin zela 11. partiduaren beharrik gabeko porrotagatik, bi jokalarien akatsak zituen final nekagarri batean. Partida ospetsu bihurtu zen Erreginaren Gambioa ez onartzearen erabilera izugarri desberdina zelako; lehen bi partiduetatik aurrera partida guztietan irekiera hori erabili zen, eta Capablancaren porrota, beste irekiera batzuk probatzeko ez-nahiari zor zaio.