Idatzi paragrafo hauetarako jarraibidea. Beno, hori bai izan zen xehetasun interesgarria. Baina ez zen bat-batean izan. Portugalera joan nintzen, jokoa amaitu eta berehala. Gaixotu egin nintzen eta ez nuen jokatu. Baina, azkenean, emakumerik onena lortu dut. Hurrengo asteburuan joan nintzen. Eta horren ostean, Austriara joan nintzen txapelketaetara. Eta gogoratzen dut ordu batzuetan ez nuela internetik izan trenean nindoalako [...] Ez dut gogoratzen. Alemaniatik Austriara. Eta estralurtarrak izan ziren. Eta estralurtarrak izan ziren. Ba egia da. Eta nire mugikorra interneten ibiltzen da. Instagrameko jarraitzaileek eta nire lagunek mezuak bidaltzen dizkidate non nagoen esanez, Iranen banengo, irten egin beharko nintzatekeela, eta ez nago Iranen, ez naiz Iranen egon 2016an Espainiara joan nintzenetik. Baina ez nengoen han, eta ikusi nituen albisteak. Hurrengo goizean, ama eta neba hotelean sartu ziren. Gertatzen ari zena azaldu nien eta zeharo aztoratu ginen. Une zehatza izan da eta susmagarria iruditu zait. Torneoak astebete lehenago hasi zirelako... eta ni sei hilabete lehenago atera nintzen. Zalantzazko une bat izan zen, zeren Emakumezkoen Munduko Txapelketa
Eta iraniar jokalari emakumezkoak, denek alde egin zuten, eta Federazioa iraniar gobernuaren eta herritarren eraginpean zegoen. Eta beraiek orduan, " Tira, ez baduzue jokalari hobea jasotzen, zergatik uste duzue jokatzen ari zaretela? Eta zergatik gastatzen dugu hainbeste diru honetan?" Eta horregatik munduko emakumerik onenek, ez dute lehiatzen nahi, euren balioen zintzotasunagatik. Ez zuten herrialde jakin batera joan nahi non soineko mota jakin bat eduki behar den eta eroso egon nahi dute lehiaketan. Kaos bat izan zen. Eta istorio hori argitaratu zenean ni ez nengoela izara bat jantzita eta ordezkatzen ari nintzela zerbait ezberdina ari zirela esaten, arreta guztia jarri zen ni eta nire anaiaren gainean, Iraneko Xake Federazioaren akats guztien ordez.