1958ko uztailaren 25ean, gerra aurrera doala eta gobernu britainiarraren asmoa dela "ikusgai gutxiago" izatea Ekialde Hurbilean, Suezen osteko munduan.
, eskutitzak trukatu ziren sultana eta lider britainiarren artean eta, ondorioz, laguntza bat sinatu zen garapen ekonomikoan hitzarmena, zeina Omango Sultana indar armatuak (SAF) indartzea zen ofizial britainiarrak atxikiz unitate txikiak gidatzeko eta SAF osoa zuzentzeko. Gerra 5 urtez iraun zuen, Omango Sultanoaren Indar Armatuek, zailtasun handiekin eta Britainiar Aireko Zerbitzu Bereziko soldaduen laguntza zuzenaren ondoren, Cameronionen 1. batailoiak, &lt;a href="15th/19th%20The%20King%27s%20Royal%20Hussars"&gt;eko tropak, 15/19 Hussars&lt;/a&gt;, RAFeko hegazkinak eta Ferret ibilgailu blindatuen eskuadroiak, 1959an Jebel Akhdar gerra bertan behera utzi zuten eta Imam Ghalib Alhinaik Saudi Arabiara ihes egitea lortu zuen. Denbora labur batez, Dammam-etik (Arabia Saudita) erbesteratutako behin-behineko gobernu bat zuzentzen jarraitu zuen eta Imamatuaren Bulegoa sortu zuen Kairon (Egipto), Omanen borrokak jarraitzen zuten bitartean.