Behin-behineko Raman sakabanaketa oso ahula da, eta, ondorioz, Raman espektroskopiaren zailtasun nagusia da dispersatutako argi inelastiko ahula eta Rayleigh-en laser-argia sakabanatua bereiztea. Historikoki, Raman espectrometroek holografikoak eta sakabanaketa-etapa anitzak erabiltzen zituzten laser-errefusazio-maila handia lortzeko. Lehen, fotomultiplierrak Raman-en dispertsio-multzoetarako hautemateko detektagailuak ziren, eta horrek hartze-denbora luzea ekarri zuen. Hala ere, gaur egungo instrumentazioak ia unibertsalean notch edo ertzeko iragazkiak erabiltzen ditu laser-errefusaziorako eta espektrografo transmisiboak, bai axial (AT), Czerny Turner (CT) monocromator, edo FT (Fourier espectroscopy) transformatorrak, eta CCD. Galdera: Zer eragin du Raman-en dispertsio-multzoetarako detektagailu negatiboak
eskuratzeko denbora luzea.