Osatu esaldi hau: 1971ko abenduan, Hirugarren
Indo-Pakistango gerra hasi zen, eta Estatu Batuak, neutralak izan arren, Kissingerrek esan zuen bezala, Pakistanekiko "murgilduta" zeuden, eta ahal zuena egiten zuten Pakistan laguntzeko, esku hartzeaz aparte. Laird-ek zalantzak zituen Pakistan, bi potentzietatik ahulagoari laguntzeko asmoekin, are gehiago Sobietar Batasunak India babesten zuelako, eta, beraz, Pakistanen porrot saihestezina Estatu Batuen porrot baten antza izango zuela. Yahya Khan jeneralaren gidaritzapean Pakistaneko mendebaldeko pakistandarren gobernuak Ekialdeko Pakistanen (gaur egungo Bangladesh) gutxiengo hinduen aurkako kanpaina genozida bat burutzeak Pakistan ere aliatu moralki higuingarria bihurtu zuen, baina Nixonek eta Kissingerrek oso baloratu zuten Yahya Khanen laguntza, "artekari zintzo" gisa, Txinarako atzeko kanala izan zena. Nixonek, Lairdek Pakistanekiko duen ilusiorik eza sumatuz, Kissingerri agindu zion 1971ko abenduaren 6an Laird "Etxe Zuriaren lerroari jarraitzeko" lortzeko.