Osatu esaldi hau: 1969rako, McLarenek, gidari talde ezberdin batekin, lau gurpileko trakzio auto berri bat diseinatu zuen, M9A, baina hori prestatzen ari zen bitartean, auto zaharrarekin jarraitu zuen. M9A ez zuen arrakastarik izan eta behin bakarrik agertu zen, Derek Bell-ek gidatuta, British Grand Prix-an. Hegoafrikako Grand Prix-an Hulmek podium bat lortu zuen M7A-rekin; Bruce-k M7B bertsioa erabili zuen eta Basil van Rooyen-ek beste M7A batean bat egin zuen bikotearekin. Hegoafrikan, lantegiko autoek atzeko hegalak erabili zituzten, suspentsioari zuzenean estututakoak; Txapeldunen Lasterketan, Bruce McLarenen M7B-k antzekoa zuen aurreko hegala, baina ez zen lasterketan erabili. Hulme hirugarren izan zen Txapeldunen Lasterketan eta gero, Nazioarteko Trofeoan, Bruce McLaren M7C aldaerara aldatu zen. McLaren hamahirugarren postuan sailkatu da.
Espainiako lasterketan, aurretik beste batzuek egindako istripuak eta porrotak aprobetxatuz, Bigarren postuan bukatu zuen. Monako-ko entrenamenduetan, aurreko hegalak gehitu zizkieten autoei baina lasterketa aurretik CSIk hegalak erabat debekatu zituen. Honek taldeari atzeko spoiler txiki batekin moldatzeko aukera eman zion, McLaren eta Hulme bosgarren eta seigarren postuetara. Hegoak berriz ere baimendu ziren, nahiz eta ez ziren esekiduran muntatuta egon, eta taldeek irtenbide onena bilatzen zuten bitartean, McLarenek hasieran "te erretilu" atzeko hegala aukeratu zuen eta geroago ohikoagoa, behe mailako hegaluzea.