Pakistan Ekialdeko krisiak aurrera egin ahala, Indiaren esku-hartzearen ondoren, goi mailako militarrek kontrol osoa izan zuten militarraren eta estatuaren gaietan. Agintari elkartuen mekanismorik ez zegoenez, defentsa planak eta operazioen exekuzioak zerbitzuen arteko zerbitzu bakoitzak gainbegiratzen zituen, eta horrek indar armatuen errendimendu orokorra eragin zuen. Zerbitzuen arteko koordinazioa gero eta zailagoa zen. Pervez Cheemak idatzitako tesi batean, 1971ko gerra "helbururik gabe eta ahalegin zibilaren eta indar armatuen arteko koordinaziorik eza erabatekoarekin, eta lau borroka zerbitzuen artean: Armada, Itsas Armada eta Aireko Indarra". Gainera, azterketa federalek adierazten dutenez, goi mailako militarrek Armada, Itsas armada eta Aireko Indarrak baztertu dituzte. Ez dute konfiantzarik batere, eta ahalegin horiek ez dute laguntza ez planifikazio ez operazio mailan.
-Ez da izango. Komunikazio osoa eta integrala ez izateagatik, zerbitzu bakoitzak besteak erruduntzat jotzen zituen funtzionamenduaren porrotengatik.