1940an britainiarrek Dunkerketik alde egin zutenean, Admiralitateak ikusi zuen aliatuek itsasontzi handiak behar zituztela, itsasontzi horiek itsasertzetik itsasertzera tankeak eta beste ibilgailu batzuk eraman ahal izateko Europako kontinentearen aurkako eraso anfibioetan. Aldi baterako neurri gisa, 4.000 eta 4.800 GRT arteko hiru petroliontzi, Venezuelako Maracaibo aintzirako barrak gainditzeko eraikiak, aukeratu ziren eraldatzeko, haien sakonera txikia zela eta. Itsasontzi hauei arku-ateak eta arrapalak gehitu zitzaizkien, lehenbiziko tanke-ontziratze-ontziak bihurtu zirenak, LST (1):, eta. Frogatu zuten baliotsuak zirela Aljeriako inbasioan.
1942an eraiki zuten, baina haien arkuek ez zuten abiadura nahikoa eta diseinu berri bat beharrezkoa zela nabarmendu zuten, fuselaje arinago bat barne.