Osmanoglu Beylik, bere sortzaile berdinaren, Osman I.aren, mendean, Bizantziaren kontura handitu zen, Marmara itsasoaren hegoaldean eta mendebaldean, XIV. mendeko lehen hamarkadetan. 1354an Karasiko Beylik auzokidea anexatu eta Rumeliara aurrera egitearekin batera, laster nahikoa indartsu bihurtu ziren Karamaniden aurkari nagusiak izateko, garai hartan indartsuenak zirela uste baitzuten. XIV. mendearen amaieran, otomandarrek Anatolian aurrera egin zuten, hiriak eskuratuz, erosiz edo ezkontza aliantzen bidez. Bitartean, Karamanidarrek hainbat aldiz eraso zieten otomandarrei, beste beiliko batzuen, mamelukoen, Aq Qoyunlu ("Ardi Zuri Turkomandarren"), bizantziarren, pontikoen eta hungariarren laguntzarekin, eta aldi bakoitzean porrot egin zuten. Mendearen amaierarako, lehenengo buruzagi otomandarrek lurralde zati handiak konkistatu zituzten Karamanideen eta beste beylik gutxiago nabarmenen eskutik. Hauek atseden labur bat izan zuten, haien lurraldeak itzuli zitzaizkienan, 1402an Tamerlanen aurka sufritu zuen porrotaren ondoren.
Ankarako gudua.