Indarberritu ondoren, Dibisioa Estatu Batuetan geratu zen. Dibisioa, aireko unitate guztiak bezala, elite formazio bat izateko pentsatua zegoenez, entrenamendu erregimena oso gogorra izan zen. Baziren eraikitako dorreak, non etorkizuneko aireko tropek jauzi egingo zuten paraxutistak lurreratzea simulatzeko, martxa behartu luzeak eta garraio hegazkinetik jauziak praktikatzeko; hegazkin baten atean gelditzea praktikako jauzi batean, automatikoki porrot bat izan zen hautagaiarentzat. Ondorioz, porrot-tasa handia izan zen, baina inoiz ez zen hautagai faltarik izan, batez ere dibisio amerikarretarako, soldata-tasa infanteriako soldadu arrunt batena baino askoz handiagoa baitzen. Dibisioa entrenatzen ari zela, eztabaida bat sortu zen AEBetako Armadan, aireko indarren erabilera onena "en masse" edo unitate konpaktu txiki gisa ote zen. 1943ko uztailaren 9an, Aliatuen aireko operazio nagusiak... Siziliako Inbasioa gertatu zen.
(Operation Husky) AEBetako 82. aireko dibisioko eta Britainiako 1. aireko dibisioko elementuek burutu zuten. AEBetako 11. aireko dibisioko komandante nagusia, Joseph May Swing maior-generala, Dwight D. Eisenhower jeneralaren aire-aholkulari izendatu zuten, Mediterraneoko Aliatuen Komandante Gorena, Siziliako inbasiorako, eta aireko erasoa behatu zuen, gaizki joan zena. AEBetako 82. Airborne Dibisioa paraxutista eta hegazkin hegalarien bidez hedatu zen eta hildako ugari izan zituen, eta horrek bere helburu asko lortzeko porrot egin zuenaren pertzepzioa ekarri zuen.