Indarkeria ez da bake akordio bat sinatzearekin bakarrik amaitzen eta askotan indarkeria kriminalaren eta etxeko indarkeriaren tasak gora egin du ondoren. Gatazkaren bat eragin zuten edo berriro eragin ditzaketen arazo nazionalei aurre egitea eta estatuaren segurtasunerako gaitasuna hobetzeko ahaleginak bi faktore baino ez dira herritarren segurtasuna eta kohesio soziala lortzeko. Bake prozesuak berak segurtasunik eza ekar dezake, talde armatuen desmobilizazioak pertsona armatu, sozialki baztertu eta frustratuei indarkeria modu informalean jarraitzeko askatasuna ematen baitie. Segurtasunik eza eragile informalek eta ezegonkortasunaren eragile erregionalek eta nazioartekoek areagotu dezakete, hala nola delitu antolatuak, droga kontrabandoa eta arma trafiko ilegala. Krimen antolatuak Estatuaren agintea eta oinarrizko legea indartzeko gaitasuna ahultzeko gaitasuna oso ezaguna da Latinoamerikan. Guatemalan, 30 urteko gerra zibilaren ondoren, 1996tik aurrera bake prozesuaren baitan emandako zigorgabetasuna
, estatuaren segurtasun aparatuaren kide ohiek, errepresioaz arduratzen direnek, aukera berriak eman dizkiete jarduera kriminalari. Mexikok drogekin lotutako indarkeriaren maila kritikoa du, eta honek 10.000 hilketa baino gehiago eragin ditu 2010ean, 2009an 6.600 baino gutxiagokoak izan zirenetik; sarritan, estatuak baino baliabide gehiago kontrolatzen dituzte bandek. Estatuaren eta gizartearen arteko harremanak eta konfiantza eraikitzea funtsezkoa da indarkeria horri aurre egiteko.