1943ko abenduan, gobernuak borondatezko ebakuazio programa bat jarri zuen abian, zaharrak, haurrak eta euren amak hiriburuetatik alde egitera eta landa eremuetako lagun eta senideen etxean geratzeko. Hala ere, gobernuak laguntza gutxi eman zien zibilei ebakuatzeko. Amerikar bonba-hegazkinek Japonia inbaditu zutenean, gutxik izan ziren ebakuatuak.
1944ko ekainean, agintariek umeak ebakuatzeko eskatu zuten familientzat. Ondorioz, 459.000 haur eta euren gurasoak lagun eta senideekin bizitzera joan ziren. Landa-eremuan harremanik ez zuten familientzat, eskola-klase osoak irakasleek lagundutako talde gisa ebakuatu zituzten; 1944ko abuztuan, 333.000 haur landa-eremuetara lekualdatu zituzten, non ostatu, tenplu eta beste eraikin publiko batzuetan hezkuntzan jarraitu zuten. Beste 343.000 hiritarrek beren etxebizitzak utzi behar izan zituzten, suaren aurkako hesiak sortzeko suntsitu zituztenean; pertsona horiek landara joan ziren edo beren lantokitik gertu aldi baterako etxebizitzetan bizi ziren.