Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - As frontman van die Smiths, Morrissey - beskryf as "lanky, sagte-gesproke, bequiffed en bespectacled" - ondermyn baie van die norme wat verband hou met pop en rock musiek. Die estetiese eenvoud van die groep was 'n reaksie op die oortolligheid wat deur die New Romantics verpersoonlik is, en terwyl Morrissey 'n androgyne voorkoms soos die New Romantics of vroeëre glam rockers aangeneem het, was syne baie meer subtiel en onderskat. Volgens een kommentator "was hy 'n boekliefhebber; hy het NHS-bril en 'n gehoorapparaat op die verhoog gedra; hy was selibaat. Die ergste van alles was dat hy opreg was", en sy musiek was "so bedwelmend melancholisch, so gevaarlik deurdag, so verloklik snaaks dat dit sy luisteraars... in 'n verhouding met hom en sy musiek gelok het in plaas van die wêreld". In 'n akademiese referaat oor die band het Julian Stringer die Smiths as "een van Brittanje se mees openlik politieke groepe" gekarakteriseer, terwyl Andrew Warns hulle in sy studie van hul werk "die mees anti-kapitalistiese van bands" genoem het. Morrissey was veral uitgesproke in sy kritiek op die destydse Eerste Minister Margaret Thatcher; na die Oktober 1984 Brighton-hotelbomaanval
, het hy gesê dat "die enigste hartseer" daarvan was "dat Thatcher ongedeerd ontsnap het". In 1988 het hy gesê dat Artikel 28 "die aard van Thatcher en haar heeltemal natuurlike haat verpersoonlik".