Voltooi die volgende sin: Met Nero se dood het die keiserlike bewind as 'n voorreg van antieke Romeinse (patriciese en senatoriese) gesinne tot 'n einde gekom. In 'n enkele chaotiese jaar het die mag op gewelddadige wyse van een keiser na die ander van vier keisers oorgedra. Die eerste drie het hul eie "genie" -kultus bevorder: die laaste twee van hierdie het probeer om Nero se herstel en bevordering tot "divus" te bewerkstellig. Die vierde, Vespasianus <unk> seun van 'n ruiter uit Reate <unk> het sy Flawiese dinastie verseker deur terug te keer na 'n Augustus-vorm van prinsipaat en die keiserlike kultus van "divus Julius" te hernu. Vespasianus is gerespekteer vir sy "herstel" van die Romeinse tradisie en die Augustusagtige beskeidenheid van sy bewind. Hy het die staatskultus aan "genio populi Romani" (die "genie" van die Romeinse volk) gewy, senatoriale "Republikeinse" waardes gerespekteer en die Neroniaanse praktyk verwerp deur verskeie feeste uit die openbare kalenders te verwyder, wat (volgens Tacitus se onvergeeflike beoordeling) "sleg besmet is deur die vleiery van die tyd". Hy het moontlik die kop van Nero se Colossus laat vervang of weer laat sny vir die toewyding (of hertoewyding) daarvan aan die songod in 75 n.C. Na die eerste
Joodse Opstand en die vernietiging van die Tempel in Jerusalem in 70 nC, het hy die "didrachmon" opgelê, wat voorheen deur Jode betaal is vir die instandhouding van hul Tempel, maar nou weer gerig is na Jupiter Capitolinus as oorwinnaar oor hulle "en hul God". Jode wat die belasting betaal het, was vrygestel van die aanbidding van keiserlike staatsgode. Diegene wat dit aangebied het, is egter uit hulle eie gemeenskappe verban. Dit lyk asof Vespasianus sy eie dreigende kultus met droë humor benader het. Volgens Suetonius was sy laaste woorde "puto deus fio" ("Ek dink ek verander in 'n god"). Vespasianus se seun Titus het twee suksesvolle jare regeer en toe aan natuurlike oorsake gesterf. Hy is vergoddelik en deur sy jonger broer, Domitianus, vervang.