Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die eerste spesie wat genoem is, is gevind in die Mioseen Mascall Fauna van Cottonwood Creek, Oregon. Die spesie, wat "Anchitherium ultimus" genoem is, is in 1886 beskryf deur die bekende paleontoloog, E. D. Cope, tydens die hoogtepunt van die Bone-oorloë. Tydens sy studie in 1906 van die Mascall-vorming van eweknieë, het J. Gidley na 'n nuwe genus verhuis wat hy "Archaeohippus" genoem het. Die sterk ooreenkoms van die eienskappe het daartoe gelei dat die genus in 1932 deur W. D. Matthew as 'n subgenus van "Parahippus" beskou is. In skerp teenstelling met die mening is "Archaeohippus" in 1933 deur D.F. Bode herbevestig, en saam met "A. ultimus" het hy "A. mourningi" en "A. penultimus" ingesluit. "Archaeohippus" het oor die hele Noord-Amerika versprei. Behalwe in Florida en Oregon, is fossielmonsters in die suide van Saskatchewan, Kanada, gevind. Aan die ander kant van sy omvang is "Archaeohippus" gevind so ver suid as die Mioseen Gaillard Cut plaaslik in die voormalige kanaalgebied
van Panama. ""Archaeohippus" stenolophus", bekend uit Oligoceen-afsettings in Saskatchewan, behoort nie tot "Archaeohippus" nie, en "A. minimus" is 'n samestelling van twee takson, soos opgemerk deur Osborn (1918), met die P3-M1 wat aan "A. ultimus" behoort en die molair en premolar wat aan 'n groter, meer afgeleide eenders behoort. "Archaeohippus mannulus" en "Arachaeohippus blackbergi" is in Florida opgegrawe, spesifiek by die Thomas-plaas.