Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Zulfikar Ali Bhutto, 'n stigterslid van die Establishment, het begin soek na 'n nuwe identiteit vir Pakistan, hoofsaaklik een wat dit nie met sy naburige mededinger Indië gedeel het nie. Gevolglik het Pakistan na die Midde-Ooste begin kyk vir "hulp, ideologie en strategiese samewerking"; terwyl hy terselfdertyd sy rug gedraai het van sy eie gedeelde geskiedenis met Indië in Suid-Asië. Kashmir het verder voortgegaan met die beleid van die Ayub Khan-era, en dit het om verskeie redes belangrik gebly vir die Establishment; veral as gevolg van sy strategiese belang vir Pakistan. Daarbenewens is dit gesien as 'n kans vir Pakistan om sy visie van sy stigting, die twee-nasie teorie - om 'n "tuisland vir onderdrukte Indiese Moslems" te wees, te vervul. (Hoewel daar baie min is, neem die aantal van diegene in die Establishment wat wil hê dat Pakistan uit die Kasjmir-konflik met Indië moet kom, toe.) Buiten die Kasjmir-konflik, is Indië as 'n nasie beskou as 'n eksistensiële bedreiging vir Pakistan in elke opsig, veral na die 1971-afskeiding
van Moslem-meerderheid Bangladesj (voormalige Oos-Pakistan), en laasgenoemde se oortuiging dat Indië nie 'n eksistensiële bedreiging inhou nie, wat die tweenasies-teorie effektief in gevaar stel.