Voltooi die volgende sin: Mihelič se eerste romans "Obraz v zrcalu" (Gesig in die spieël) (1941) en "Tiha Voda" (Stille waters) (1942) is beskrywings van die lewe in die gemaklike wêreld en aristokratiese atmosfeer van familietradisies waar 'n kultuur van billik verdiende rykdom, respek en trots heers. Sy ontdek dan gou haar eie persoonlike siening van die beskrywende wêreld van letterkunde waarin sy respek met ironie, entoesiasme met afkeer, klaslojaliteit met pogings om daaruit te ontsnap, ens. haar karakters is geskeur tussen tradisies, respek, beheer oor hul gevoelens aan die een kant en wellus en ambisie aan die ander kant met liefde, intrige, politieke mag en rykdom wat 'n sleutelrol speel. 'n Spesiale plek word gegee aan die emansipatiewe en onafhanklike moderne vrou wat rebelleer teen die tradisionele toegewyde rol van vroue van haar moeder en ouma se generasie ten gunste van emosionele vervulling, hoewel dit nie noodwendig die idealisering van vroue beteken nie. 'n Voorbeeld hiervan is die heldin van haar roman "April" uit 1959, wat in die eerste maande van die Tweede Wêreldoorlog afspeel. In "Stolpnica osamelih žensk" (1969) en "Vrnite se, sinovi" (1972) ontwikkel sy die ironie verder in haar beskrywings van karakters en gebare. "Tujec v Emoni" (1978) en "Cesta dveh cesarsjev" (1981) is historiese romans oor intriges in antieke Emona en 'n liefdesverhaal in die tyd van die
Kongres van Laibach onderskeidelik. Haar laaste roman "Ure mojih dni" (1985) is 'n memoir. Sy het ook romans vir jonger lesers geskryf soos "Pridi, moj mili Ariel" (1965) en "Puhkova kresna noč" (1972).