Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Sy vroeë werke het 'n invloed van sterk nasionalisme en Gandhiese ideale van vrede en geweldloosheid. Alhoewel Joshi 'n nasionalistiese agtergrond gehad het, het sy werke ook temas van "Eenheid met die wêreld en elke mens" gehad. In 1956 was daar 'n verskuiwing in sy filosofie van die Ghandi-era en sy beginsels na 'n verskil in die moderne lewe. Sy gedig "Chinnabhinna cchu" (Ek is verstrooi) het hierdie verandering in sy filosofie weerspieël. M. V. Desai het gemeen dat die gedigte "Chinnabhinna cchu" en "Shodh" (Die soektog) "'n mylpaal is wat 'n gevoel van ontbinding van die menslike persoonlikheid en die soeke na poëtiese skoonheid in woorde uitbeeld". Indra Nath Choudhuri het voorgestel dat hierdie "manifestasie van notas van wanhoop wat uit hulpeloosheid ontstaan" deel is van 'n breër verskynsel wat in Indiese digters van die middel van die 1950's gesien word, soos Faiz Ahmad Faiz (Urdu), Jibanananda Das, Navakanta Barua, Agyeya, ens. Alhoewel sy literatuur van na die 1950's begin het om verskille uit te druk, het dit ook die waardes van eenheid van die mensdom en vrede wat hy in die vroeë 30's uitgedruk het. Reeds in 1945 en 1947 het Joshi se poësie sy ontnugtering en die verskille wat deur die gebeure van daardie dekade ontstaan het, begin uitdruk. Ná die aanval op Hirosjima en Nagasaki het Joshi die oorwinning bevraagteken
het uit so'n verwoesting in sy gedig gekom: