Voltooi die volgende sin: 1958 was op nog 'n belangrike manier 'n keerpunt vir die Formule Een. Teen 'n klein veld van Ferrari's en Maserati's het Stirling Moss die Argentynse Grand Prix gewen met 'n middel-enjin Cooper wat deur die privaat span van Rob Walker ingeskryf is, en aangedryf deur 'n 2-liter Coventry-Climax Straight-4. Dit was die eerste oorwinning vir 'n motor met die enjin agter die bestuurder in Formule Een. Dit was ook die eerste Wêreldkampioenskap GP-oorwinning vir 'n privaat deelnemer (behalwe die Indianapolis 500 waar al die inskrywings tegnies privaat deelnemers was wat gekoopte onderstel gebruik het). Die volgende Grand Prix in
Monaco is ook gewen deur dieselfde Cooper-motor, hierdie keer bestuur deur Maurice Trintignant en met meer aansienlike opposisie. Aangedryf deur ondergrootte enjins, het die Coopers in 1958 buitestaanders gebly, maar sodra die nuwe 2,5-liter Coventry-Climax-enjin beskikbaar was, het die klein Britse motors Formule Een oorheers. Die 1959 seisoen was effektief die begin van die middel-enjin rewolusie, en hierdie seisoen het 'n hewige kompetisie tussen die werke Cooper van die Australiese Jack Brabham en Moss in die Walker-span se Cooper gesien. Die Getrag-gemodifiseerde Citroën Traction Avant-transaksel was die Achilles-heel van die Coopers, en Walker het oorgeskakel na 'n transaksel wat vervaardig is deur die voormalige Maserati-ingenieur Valerio Colotti. Die spesiale oordrag blyk meer onbetroubaar te wees as die standaard deel, en Brabham het die titel gewen met Moss tweede.