Voltooi die volgende sin: Brabham-motors het van die middel 1960's tot die vroeë 1970's by die Indianapolis 500 deelgeneem. Na 'n mislukte projek in 1962, is MRD in 1964 in opdrag gestel om 'n IndyCar-onderstel te bou wat aangedryf word deur 'n Amerikaanse Offenhauser-enjin. Die gevolglike BT12-onderstel is deur Jack Brabham as die "Zink-Urschel Trackburner" by die
1964 se toernooi en het met 'n brandstoftenkprobleem afgetree. Die motor is weer in 1966 ingeskryf en het 'n derde plek vir Jim McElreath behaal. Van 1968 tot 1970 het Brabham na Indianapolis teruggekeer, aanvanklik met 'n 4,2-liter weergawe van die Repco V8 wat die span in Formule Een gebruik het, waarmee Peter Revson in 1969 vyfde geëindig het, voordat hy in 1970 na die Offenhauser-enjin teruggekeer het. Die Brabham-Offenhauser-kombinasie is weer in 1971 aangebied deur J.C. Agajanian, wat vyfde geëindig het in die hande van Bill Vukovich II. Alhoewel geen Brabham-motor ooit in Indianapolis gewen het nie, het McElreath vier United States Automobile Club (USAC) -wedrenne in 1965 en 1966 in die BT12 gewen. Die "Dean Van Lines Special" waarin Mario Andretti die 1965 USAC nasionale kampioenskap gewen het, was 'n direkte kopie van hierdie motor, gemaak met toestemming van Brabham deur Andretti se spanhoof Clint Brawner. Revson het Brabham se finale USAC-wedren seëvier in 'n BT25 in 1969, met die Repco-enjin.