Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Kommuniste onder leiding van Nur Muhammad Taraki het die mag in Afghanistan oorgeneem
op 27 April 1978. Die nuwe regime - wat verdeel was tussen Taraki se ekstremistiese Khalq-faksie en die meer gematigde Parcham - het in Desember van daardie jaar 'n vriendskapsooreenkoms met die Sowjetunie onderteken. Taraki se pogings om sekulêre onderwys te verbeter en grond te herverdeel, het gepaard gegaan met massa-eeksekusies (insluitend van baie konserwatiewe godsdienstige leiers) en politieke onderdrukking wat ongekende in die Afghaanse geskiedenis was, wat 'n opstand van mujahideen-rebelle ontketen het. Na 'n algemene opstand in April 1979 is Taraki in September deur die Khalq-koning Hafizullah Amin afgesit. Amin is deur buitelandse waarnemers as 'n "brutale psigopaat" beskou; selfs die Sowjets was bekommerd oor die wreedheid van die Afghaanse kommuniste en het vermoed dat Amin 'n agent van die Amerikaanse Sentrale Intelligensie-agentskap (CIA) was, hoewel dit nie die geval was nie. Teen Desember het Amin se regering beheer oor 'n groot deel van die land verloor, wat daartoe gelei het dat die Sowjetunie Afghanistan binnegeval het, Amin tereggestel het en Parcham-leier Babrak Karmal as president geïnstalleer het.