Skryf 'n voortsetting vir hierdie paragraaf - Afghanistan was in die vroeë stadiums van die Koue Oorlog neutraal, maar 'n staatsgreep in 1973 het 'n pro-Westerse regering aan bewind gebring. Vyf jaar later het Kommuniste onder leiding van Nur Muhammad Taraki die mag oorgeneem
Ek weet. Die nuwe regime - wat verdeel was tussen Taraki se ekstremistiese Khalq-faksie en die meer gematigde Parcham - het in Desember 1978 'n vriendskapsooreenkoms met die Sowjetunie onderteken. Taraki se pogings om sekulêre onderwys te verbeter en grond te herverdeel, het gepaard gegaan met massa-regstellings en politieke onderdrukking wat ongekende in die Afghaanse geskiedenis was, wat 'n opstand van mujahideen-rebelle ontketen het. Na 'n algemene opstand in April 1979 is Taraki in September deur die Khalq-koning Hafizullah Amin afgesit. Sowjet-leiers het gevrees dat 'n Islamitiese regering in Afghanistan die beheer van Sowjet-Sentraal-Asië sou bedreig, en toe die onrus voortduur, het hulle 30 000 soldate na die Sowjet-Afghaanse grens ontplooi. Carter en Brzezinski het albei Afghanistan gesien as 'n potensiële "val" wat Sowjet-hulpbronne in 'n vrugtelose oorlog kon mors, en die VSA het begin om hulp aan die mujahideen-rebelle te stuur vroeg in 1979. Teen Desember het Amin se regering beheer oor 'n groot deel van die land verloor, wat daartoe gelei het dat die Sowjetunie Afghanistan binnegeval het, Amin tereggestel het en Parcham-leier Babrak Karmal as president geïnstalleer het.