Ba é Walter Cannon agus Hans Selye a d'úsáid staidéir ainmhithe chun an bonn eolaíoch is luaithe a bhunú chun staidéar a dhéanamh ar strus. Tomhaisteadar freagraí fiseolaíocha ainmhithe ar bhrú seachtrach, mar shampla teas agus fuar, srian fada, agus nósanna imeachta máinliachta, agus ansin iad a nascadh ó na staidéir seo chuig daoine. D'fhorbair staidéir ina dhiaidh sin ar strus i ndaoine ag Richard Rahe agus daoine eile an dearcadh go bhfuil strus de bharr strusanna saoil ar leith, in-mheasta, agus ina theannta sin, gur féidir na strusanna saoil seo a rangú de réir an mheánchéime strus a tháirgeann siad (ag tabhairt ar scála strus Holmes agus Rahe). Dá bhrí sin, ceapadh go traidisiúnta go raibh strus mar thoradh ar insultaí seachtracha lasmuigh de rialú na ndaoine a bhfuil an strus orthu.
nach bhfuil cumas intrínseach ag cúinsí seachtracha strus a tháirgeadh, ach ina ionad sin déantar a n-éifeacht a mheánú ag tuiscintí, cumas agus tuiscint an duine aonair