Críochnaigh an abairt seo a leanas: Cé go raibh Metternich ag tuirseach, lean cuimhneacháin ag titim amach as a chansalaireacht. In ainneoin seo, níor réamhamharc sé ar an ngéarchéim tógála. Bhí cáil ag an bPápa nua Pius IX mar náisiúnaí liobrálach, ag cur Metternich agus an Ostair i gcothú; ag an am céanna, bhí dífhostaíocht agus praghsanna ag ardú sa Impireacht mar thoradh ar thorthaí bochta. Bhí Metternich míshásta leis an éirí amach ó na hIodálaigh, an Pápa, agus Palmerston nuair a d'ordaigh sé áitíocht Ferrara faoi smacht na Pápa i samhradh 1847. In ainneoin aontacht na Fraince a fháil den chéad uair le blianta ó François Guizot thar Chogadh Cathartha na hEilvéise, cuireadh iallach ar an bhFrainc agus an Ostair tacú le cantons scoilte. Mhol an bheirt comhdháil, ach chuir an rialtas an éirí amach. Bhí sé ina bhuaic mhór ar phribhléid Metternich, agus d'iarr a chuid opponents i Vín é mar fhianaise ar a neamhábaltacht. I mí Eanáir 1848 thuar Metternich trioblóid san Iodáil i rith na bliana amach romhainn. Ghlac sé gníomh ar seo trí sheoltóir, Karl Ludwig von Ficquelmont go hIodáil; trína phleananna 1817 a athbheochan do chansalacht na hIodáile; agus trí phleananna teagmhasacha éagsúla a shocrú leis na Fraince. Ag deireadh mhí Feabhra, chuir Field Marshal na hOstaire Joseph Radetsky an Iodáil na hOstaire (Lombardy-Venetia) faoi dhlí mhíleata de réir mar a scaipeadh na trioblóidí. In ainneoin sin agus éisteacht athnuaite
Réabhlóid sa Fhrainc, bhí Metternich cúramach, ag smaoineamh fós go raibh réabhlóid intíre dóchúil. Chuir taidhleoir Saxon cur síos air mar, i bhfocail an t-eolaire Musulin, "a bheith tar éis titim go scáth a sheanfhiúchais".