Críochnaigh an abairt seo a leanas: Ar an 16 Lúnasa 1833, ceapadh é mar aire ag cúirt na Spáinne. Fuair Ferdinand VII bás laistigh de mhí tar éis dó teacht i Maidrid, agus cuireadh an banríon leanbh Isabella, ansin sa tríú bliain dá aois, ar a ríchathaoir iomaíoch, bunaithe ar shean-oideas na Spáinne maidir le hoidhreacht mhná. D'éiligh Don Carlos, deartháir an rí nach maireann, an choróin de bhua dlí Salic Thithe na mBurbón a d'fhág Ferdinand sula rugadh a iníon. Tháinig Isabella II agus a máthair Christina, an banríon réasúnach, ina n-ionadaithe ar mhonarcacht bhunreachtúil, Don Carlos ar fholláineachas Caitliceach. An coimhlint a bhí roinnte na cumhachtaí despotic agus bunreachtúla na hEorpa ó
Tharla Réabhlóid na Fraince i 1830 i gcogadh cathartha sa Spáinn, agus leis an gConradh Ceathrú, a síníodh an 22 Aibreán 1834, gheall an Fhrainc agus Sasana iad féin a chosaint ar thríonna bunreachtúla na Spáinne agus na Portaingéile. Le sé bliana lean Villiers ag tabhairt an tacaíocht is gníomhaí agus is cliste do rialtas Liobrálach na Spáinne. Cúisíodh é, cé go mícheart, go ndearna sé leas as réabhlóid La Granja, a thiomáin Christina, an banríon mháthair, as an ríocht, agus a d'ardaigh Espartero go dtí an regency. Gan amhras, thacaigh sé le ceannairí an pháirtí Liobrálaigh, mar shampla Espartero, i gcoinne intrigí cúirte na Fraince; ach ba é cuspóir rialtas na Breataine ríocht Isabella a bhunú ar bhonn fíor-náisiúnta agus liobrálach agus na deacrachtaí sin a sheachaint, arna n-ordú ag tionchar eachtrach, a chruthaigh go raibh an-díobhálach don phrionsa sin sa deireadh.