Críochnaigh an abairt seo a leanas: Rinneadh Volkonsky a ardú chun Ard-Mhéara tar éis Cath Großbeeren agus Cath Dennewitz. Gortaíodh é i gCath Eylau. Ba é an t-aon ghinearál a bhí fós i seirbhís ghníomhach a ghlac páirt sa
Comhcheilg Decembrist de 1825, iarracht chun athchóiriú liobrálacha a bhaint amach trí chosc a chur ar uasghrádú Tsar Nicholas I. Tar éis teip ar an éirí amach, fuarthas go raibh sé ciontach agus ciontaíodh é chun a cheann a ghearradh, a athsholáthar go príosún ar feadh an tsaoil sa deireadh. Chuaigh an Prionsa Volkonsky chun saothair a dhéanamh sna mianaigh in aice le Irkutsk agus chaith sé 30 bliain mar dhíbirt pholaitiúil sa Sibéir. Lean a bhean chéile Maria Rayevskaya é go Sibéir. Breathnaíodh ar a tribulations agus ar a hardships, i dtrádáil na Rúise níos déanaí, mar ábhar na finscéal ard-Rómanach. Chuir Nikolay Nekrasov cur síos orthu i dán fada. D'imir Oleg Strizhenov páirt Volkonsky sa scannán Sóivéadach 1975 "The Captivating Star of Happiness".