Críochnaigh an abairt seo a leanas:
Rinne crith talún Ashgabat 1948 damáiste tromchúiseach don fhoirgneamh agus rinne sé é a bheith neamhshábháilte; rinne na báistí tromchúiseacha sna blianta ina dhiaidh sin an struchtúr a lagú. Bhí sé scriosadh i 1963 agus an suíomh a thiontú i bpáirc phoiblí. Le toirmeasc na Sóivéide ar reiligiún, d'fhág na Baháʼís, ag cloí go docht lena bprionsabal ómós a thabhairt do rialtas dlíthiúil, a riar agus a chuid maoine a náisiú. Faoi 1938, leis an NKVD (póilíní rúnda na Sóivéide) agus leis an mbeartas maidir le géarleanúint reiligiúnach cuireadh an chuid is mó de na Baháʼís chuig príosúin agus campaí nó thar lear; scoir na pobail Baháʼí i 38 chathair. I gcás Ashgabat, léiríonn foinsí Bahá'í an 5 Feabhra gur gabhadh baill an tionóil, ceannairí an phobail agus roinnt baill ghinearálta den phobal go dtí 500 duine san iomlán, rinneadh cuardach ar theaghlaigh agus cuireadh na taifid agus na litríocht go léir i seilbh (ag éileamh go raibh siad ag obair ar mhaithe le buntáiste eachtrannaigh), agus uaireanta cuireadh orthu a gcuid tuama féin a dhúnadh mar chuid den fhiosrúchán. Creidtear gur chuir bean amháin tine uirthi féin agus go bhfuair sí bás níos déanaí in ospidéal. Cuireadh na mná agus na páistí ar imirce go mór go dtí an Iaráin. I 1953 thosaigh Baháʼís ag bogadh chuig Poblachtaí Sóivéadacha san Áise, tar éis do cheann an reiligiúin ag an am, Shoghi Effendi, plean a thionscnamh ar a dtugtar an Crusad deich mbliana. Fuair na Baháʼís a bhog go Tuircméanastáin roinnt Baháʼís aonair ina gcónaí ann cé gur fhan an reiligiún neamh-eagraithe. Le linn an chogaidh shibhialta san Afganastáin ó 1978 go 1999, theith roinnt Baháʼís go Tuircméinistáin.