Tuairiscíonn J. J. Thomson (1881) le linn a chuid teoiric Maxwell a fhorbairt go bhfuil sé níos deacra comhlachtaí a bhfuil muirear orthu a chur i ngníomh ná comhlachtaí gan muirear. Iompraíonn réimsí leictreastatacha amhail is dá gcuirfeadh siad "maise leictreamaighnéadacha" le maise meicniúil na gcomhlachtaí. Is é sin, de réir Thomson, comhfhreagraíonn fuinneamh leictreamaighnéadach do mhais áirithe. Léiríodh é seo mar chineál de féin-inductacht an réimse leictreamaighnéadacha. Thug sé faoi deara freisin go méadaítear mais comhlacht atá i ngníomh trí mhéid leanúnach. Lean FitzGerald, Heaviside (1888), agus George Charles Frederick Searle (1896, 1897) ar obair Thomson agus rinne siad foirfeacht air. Maidir leis an mhais leictreamaighnéadacha thug siad an fhoirmle nua-aimseartha <unk> sa nótaíocht <unk>: Ceist: Cad é a léirítear mar mhais leictreamaighnéadacha?
féin-ionduchtacht an réimse leictreamaighnéadaigh