Féach ar an rann thíos agus ansin freagair an cheist ina dhiaidh sin sa teanga chéanna leis an rann:  Pasáiste: Tar éis bháis Yuan Shi-kai, thit rialtas Beiyang agus thit an tír i gcogadh cathartha, le ceannródaithe cogaidh éagsúla ag dul i ngleic as uachtaránacht. Thosaigh déantúsóirí airm na Gearmáine ag iarraidh naisc tráchtála a athbhunú leis an tSín chun dul i dteagmháil lena mhargadh ollmhór ar airm agus cúnamh míleata. D'iarr rialtas an Kuomintang cúnamh na Gearmáine freisin, agus chuir Chu Chia-hua (朱家<unk>; Zhū Jiāhuá) a d'fhoghlaim na Gearmáine ar fáil beagnach gach teagmháil Síneach-Ghearmáinis ó 1926 go 1944. Bhí roinnt cúiseanna seachas saineolas teicneolaíoch na Gearmáine a rinne é mar an t-iarrthóir is fearr i gcaidreamh eachtrach na Síne. Ar an gcéad dul síos, ní raibh aon leas impiriúil ag an nGearmáin sa tSín tar éis an Chéad Chogaidh Domhanda. Ar an dara dul síos, murab ionann agus an tAontas Sóivéadach, a chabhraigh le hath-eagraíocht Kuomintang agus a d'oscail ballraíocht pháirtí do choimisinéirí, ní raibh aon leas polaitiúil ag an nGearmáin sa tSín a d'fhéadfadh teacht ar choimhlintí leis an rialtas lárnach. Thairis sin, chonaic Chiang Kai-shek aonú na Gearmáine mar rud a d'fhéadfadh an tSín a fhoghlaim agus a chur i bhfeidhm. Dá bhrí sin, bhí an Ghearmáin le feiceáil mar phríomhfhórsa i "fhorbairt idirnáisiúnta" na Síne. I 1926, d'iarr Chu Chia-hua ar Max Bauer féidearthachtaí infheistíochta a iniúchadh sa tSín agus an bhliain dar gcionn tháinig Bauer go Guangzhou agus tugadh post mar chomhairleoir Chiang Kai-shek dó. Go gairid, d'éirigh leis 46 oifigeach Gearmánach eile a earcú chun comhairle a thabhairt agus fórsaí náisiúnacha a oiliúint, agus é ag smaoineamh ar an straitéis a lig do na Náisiúnaigh a fheachtais i 1929 a bhuachan i gcoinne na warlords a bhuachan. Sa bhliain 1928, d'fhill Bauer ar an nGearmáin chun misean comhairleach buan a earcú d'iarrachtaí tionsclaíochta na Síne. Mar sin féin, níor éirigh go hiomlán le Bauer mar go raibh go leor gnólachtaí ag meabhrú mar gheall ar éagobhsaíocht pholaitiúil na Síne, agus toisc go raibh Bauer ina phearsa neamh grata as a rannpháirtíocht i Putsch Kapp 1920. Ina theannta sin, bhí teorainneacha fós ag an nGearmáin ag Conradh Versailles, rud a rinne infheistíocht dhíreach míleata dodhéanta. Fuair Max Bauer poitín tar éis dó filleadh ar an tSín, fuair sé bás agus adhlacadh é i Shanghai. Thug Bauer an bunús do na Síneach-Ghearmáinis ina dhiaidh sin...  Ceist: Cad é an príomhchúis a raibh an Ghearmáin á mheas mar phríomh-iarrthóir i gcaidreamh eachtrach na Síne?
Ní raibh aon leas impiriúil ag an nGearmáin sa tSín níos mó tar éis an Chéad Chogadh Domhanda