Scríobh leanúint ar aghaidh don mhír seo - Le linn na réabhlóidí Earraigh Arabacha, agus sna blianta a d'fhág iad, baineadh úsáid as graffiti go coitianta mar chineál agóide tóir. Bhí ealaín sráide ar bhealach éifeachtach chun an teachtaireacht a scaipeadh ar éirí amach polaitiúil, ós rud é go bhfuil sé i radharc an phobail. Ina theannta sin, ós rud é go ndearna ceannairí uachtaracha Arabach acmhainní suntasacha a chaitheamh i dtionscadail áilleachta phoiblí d'fhonn a n-úinéireacht iomlán ar an spás poiblí a léiriú, bhí ealaín sráide ina bhealach do dhaoine an spás poiblí sin a éileamh. Le linn an Earraigh Araibis, tháinig ealaín sráide chun bheith ina fhoirm shuntasach agóide i go leor tíortha Araibis, lena n-áirítear an Éigipt, an Túinéis, an Libia, agus an tSiria. Sampla níos luaithe den athshlánú spáis phoiblí seo ná graffiti a péinteáladh le linn intifada na Palaistíne
le linn na 1980idí déanach. Cé gur chuir cinsireacht stáit Iosrael cosc ar tháirgeadh go leor ealaíne agóide na Palaistíne, bhí na Palaistíne in ann graifí a phéinteáil d'fhonn a gcuid teachtaireachta a scaipeadh gan a bheith stopáilte ag an stát. Chomh maith leis sin, rinne neamhainmneacht an fhoirm ealaíne é a sheasamh do spiorad comhchoiteann na Palaistíne.