Féach ar an rann thíos agus ansin freagair an cheist ina dhiaidh sin sa teanga chéanna leis an rann:  Pasáiste: san Eoraip, bhí an t-aontacht le tuairimí athéisteacha annamh le linn na luath-Meán-Aois agus na Meán-Aois (féach Inquisition Meán-Aois); ba iad na meiteaphysics agus an theo-eolaíocht na leasanna is mó a bhaineann leis an reiligiún. Bhí gluaiseachtaí ann, áfach, laistigh den tréimhse seo a chuir coincheapa heterodox an dia Chríostaí chun cinn, lena n-áirítear tuairimí éagsúla ar nádúr, trascendence, agus aithne ar Dhia. Chothaigh daoine aonair agus grúpaí mar Johannes Scotus Eriugena, David of Dinant, Amalric of Bena, agus na Brethren of the Free Spirit tuairimí Críostaí le claonadh panteisteacha. Bhí Nicholas de Cusa ag glacadh le foirm fideism ar a dtugtar docta ignorantia ("eagna fhoghlaimithe"), ag dearbhadh go bhfuil Dia thar catagóiríocht an duine, agus dá bhrí sin tá ár n-eolas dó teoranta do mheastachán. Spreag William of Ockham claonadh frith-meiteaphysical lena theorannú ainmniúil ar eolas an duine ar rudaí singilte, agus dhearbhaigh sé nach bhféadfadh intleacht an duine tuiscint intuitive nó réasúnach a fháil ar bhunús diaga. Chuir lucht leanúna Ockham, mar shampla John de Mirecourt agus Nicholas de Autrecourt an dearcadh seo chun cinn. Bhí tionchar ag an deighilt a tháinig as an gcreideamh agus an réasún ar dhéagóirí radacacha agus athchóirithe níos déanaí mar John Wycliffe, Jan Hus, agus Martin Luther. Rinne an Renaissance go leor chun raon na smaointeoireachta saor in aisce agus na fiosrúcháin amhrasach a leathnú. D'iarr daoine aonair cosúil le Leonardo da Vinci turgnamh mar mhodh míniúcháin, agus chuir siad argóintí ó údarás reiligiúnach i gcoinne. I measc lucht cáineadh eile reiligiúin agus na hEaglaise le linn na tréimhse seo bhí Niccolò Machiavelli, Bonaventure des Périers, Michel de Montaigne, agus François Rabelais.  Ceist: Cé hiad lucht leanúna Ockham?
Eoin de Mirecourt agus Nicholas de Autrecourt