Críochnaigh an abairt seo a leanas: Go luath i 1847, chuir Leabharlann Vârnav fáilte roimh an staire poblachtach Fraincis Edgar Quinet; tar éis dó labhairt Quinet a chloisteáil, tuairiscítear gur sheas Vârnav suas agus gur éirigh leis go mbeadh gach Rómhánach i láthair ag mionnú "geall go bhfaigheadh siad bás dá máthair-rí". Faoi mhí na Samhna den bhliain sin, bhunaigh Vârnav, Bălcescu, Lecca agus Chinezu, in éineacht le Grigore Arghiropol, Dimitrie Brătianu, Ion C. Brătianu agus Mihail Kogălniceanu, an "Însocierea Lazariană" ("Cumann Lazarian"). Ainmníodh é in onóir Gheorghe Lazăr, agus bhí tionscadal polaitiúil aige chun oideachas a aontú agus a chaighdeánú sa dá Prionsacht. Chonaic intleachtúla eile, lena n-áirítear Alexandru G. Golescu, an clár oibre seo mar rud neamhoiriúnach, a dhiúltaigh páirt a ghlacadh. Bhí Vârnav, a bhí tarraingthe go hoscailte anois chuig polaitíocht radacach, ina rannpháirtí gníomhach sa
Réabhlóid Feabhra. Chuaigh sé le tromlach na mac léinn Rómhánacha a thug fáilte roimh Rialtas Sealadach na Fraince, ag vótáil thar na boyars óga níos cúramaí, lena n-áirítear Vasile Alecsandri agus Costache Negri. Chuaigh sé ar aghaidh chun freastal go gairid sa Gharda Náisiúnta agus shuigh sé stáisiún céadchabhair laistigh dá leabharlann. Mar a thuairiscigh N. Ionescu, chonaic na himeachtaí cruthaitheacht tricolor Rómhánach amháin, ag comhcheangal gorm-dubh Wallachian agus gorm-dearg Mholaiv.