Cuir an abairt seo a leanas i gcrích: Ó dheireadh na Meánaoise, sa 15ú agus sa 16ú haois, tháinig an Phortaingéil chun cinn mar chumhacht domhanda le linn "Aois na dToscaireachta" san Eoraip agus impireacht mhór á thógáil aici, lena n-áirítear seilbh i Meiriceá Theas, san Afraic, san Áise agus san Aigéan. Thar an dá chéad bliain ina dhiaidh sin, choinnigh an Phortaingéil an chuid is mó dá choilíneachtaí, ach chaill sé a chuid saibhreas agus a stádas de réir a chéile de réir mar a ghlac na hOlandaigh, na Sasanaigh agus na Fraince sciar méadaitheach den trádáil spíosraí agus sclábhaithe trí phoist agus críocha trádála na Portaingéile scaipthe go forleathan a chuairteáil nó a shárú. Thosaigh comharthaí titim míleata le dhá thrácht tubaisteach: an
Cath Alcácer Quibir sa Mhorcó i 1578 agus iarracht éagórach na Spáinne Sasana a shárú i 1588 trí Armada na Spáinne <unk> Bhí an Phortaingéil ag an am sin i gcomhpháirtíocht dhínastach míchompordach leis an Spáinn agus chuir sé longa le cabhlach ionradh na Spáinne. Laghdaíodh an tír tuilleadh ag scrios cuid mhór dá phríomhchathair i dtimpeallacht i 1755, ag gabháil le linn Chogaí Napoléon agus ag cailliúint a choilíneachta is mó, an Bhrasaíl, i 1822. Ó lár an 19ú haois go dtí deireadh na 1950idí, bhí beagnach dhá