Críochnaigh an abairt seo a leanas: John Halder is ollamh litríochta i Frankfurt é agus sampla de dhuine maith: is cosúil go bhfuil sé dírithe ar a bhean chéile agus ar a leanaí agus déanann sé a dhícheall aire a thabhairt dá mháthair scothaosta. Deir sé fiú lena chara is fearr, is síciatraí Giúdach é, nach ionann frith-Shéimíteachas na Náisiúnaigh Sóisialaigh agus "balún a chaitheann siad suas san aer chun aird na mais a tharraingt". Ach tá sé seo sa Ghearmáin i 1933, agus is féidir le fir athrú. Cecil P. Taylor, ag rianú dul chun cinn a laoch thar ocht mbliana i dtreo na n-easlóin uachtaracha de na SS, míníonn sé go hionraic na lochtanna príobháideacha a fhágann go n-urraítear monstrosity poiblí. Faoi 'dea-mhaitheas' dromchla Halder tá díghalrú morálta chill: is féidir leis a bhean chéile a chaite a thréigean le haghaidh mac léinn díograiseach, tá úrscéal pro-euthanasia scríofa aige, éisteann sé i a cheann scór ceoil leanúnach a chabhraíonn le réaltacht laethúil a scriosadh. Is é atá i gceist ag Taylor ná go raibh na Náisiúnaigh ag baint úsáide as lochtanna pearsanta aonair agus as gné mhorálta atá caillte i ndaoine atá oideachas agus cliste ar shlí eile. Ar dtús creideann Halder gur féidir leis cuidiú leis 'na Naitsithe a bhrú i dtreo an chine daonna'. De réir a chéile tugann sé faoi do vanity, careerism agus an fonn ar shaol éasca. Os cionn gach ní eile, fanann sé go hionraic ar shiúl ón réaltacht. Ag deireadh Halder ní hamháin a bheith ina chomhalta den pháirtí Naitsithe ach freisin a imríonn ról díreach i SS leabhar dóthain, i turgnaimh euthanasia, i
an oíche an Ghlais Bhriste, agus, ar deireadh, i gcinniúint Adolf Eichmann ag Auschwitz, áit a ndéantar Maurice, an t-aon fhoinse de pheirspictíocht Giúdach sa dráma agus fórsa bunaidh "mhaith" i Halder, a dhíbirt.