Féach ar an rann thíos agus ansin freagair an cheist ina dhiaidh sin sa teanga chéanna leis an rann:  I 1920í, thug Michael Heidelberger agus Oswald Avery faoi deara go bhféadfadh frithghiniúnaigh a bheith ag frithchomhlachtaí agus chuaigh siad ar aghaidh ag taispeáint go bhfuil frithchomhlachtaí déanta as próitéin. Rinne John Marrack scrúdú níos mionsonraithe ar airíonna bithcheimiceacha idirghníomhaíochtaí antigen-antibody-binding ag deireadh na 1930idí. Bhí an chéad dul chun cinn eile sna 1940idí, nuair a dhearbhaigh Linus Pauling an teoiric glas-agus-eochair a mhol Ehrlich trí a thaispeáint go mbraitheann na hidirghníomhaíochtaí idir frithchomhlachtaí agus frithghiniúnaigh níos mó ar a gcruth ná ar a gcomhdhéanamh ceimiceach. Sa bhliain 1948, fuair Astrid Fagreaus amach go raibh na cealla B, i bhfoirm cealla plasma, freagrach as frithchomhlachtaí a ghiniúint. Díríodh obair bhreise ar struchtúir na bpróitéiní frithchomhlachta a charachtarú. Ba é an dul chun cinn is mó sna staidéir struchtúracha seo ná fionnachtanas Gerald Edelman agus Joseph Gally ar shlabhra éadrom an fhriotain, agus a réadú go bhfuil an próitéin seo mar an gcéanna leis an bpróitéin Bence-Jones a thuairiscigh Henry Bence Jones i 1845. Chuaigh Edelman ar aghaidh chun a fháil amach go bhfuil frith-chomhlachtaí comhdhéanta de shlabhraí trom agus éadrom ceangailte le bannaí disulfide. Timpeall an ama céanna, shainmhínigh Rodney Porter réigiúin antibody-binding (Fab) agus antibody tail (Fc) de IgG. Le chéile, d'éirigh leis na heolaithe seo struchtúr agus seicheamh iomlán aimínaigéad IgG a bhaint amach, feat a bronnadh Duais Nobel 1972 sa Fhisiolaíocht nó sa Leigheas orthu. Ullmhaigh David Givol an codán Fv agus rinne sé a charachtar. Cé go raibh an chuid is mó de na staidéir luatha seo dírithe ar IgM agus IgG, sainaithníodh iseitíopaí eile imdhíonachta i 1960í: d'aimsigh Thomas Tomasi frith-fhilleadh rúnda (IgA); d'aimsigh David S. Rowe agus John L. Fahey IgD; agus d'aimsigh Kimishige Ishizaka agus Teruko Ishizaka IgE agus léirigh sé gur aicme frith-fhillte a bhí páirteach i bhfreagraí ailléirgeacha. I sraith eispéireacha suntasacha ag tosú i 1976, léirigh Susumu Tonegawa gur féidir le ábhar géiniteach é féin a athshocrú chun an raon leathan frithchomhlachtaí atá ar fáil a fhoirmiú.  Ceist: Cad a rinne taighdeoirí tar éis dóibh a fháil amach go ndéanann cealla B frithchomhlachtaí a ghiniúint?
a charachtarú struchtúir na bpróitéiní frithchomhlachta.