Scríobh leanúint ar aghaidh don mhír seo - chuaigh Dragomirov isteach i gcarraig na Gardaí i 1849, ag éirí ina dara leifteanant i 1852 agus ina leifteanant i 1854. Sa bhliain dheireanach roghnaíodh é chun staidéar a dhéanamh ar Acadamh Nicholas (coláiste foirne), agus anseo d'eisigh sé é féin chomh mór sin go bhfuair sé bonn óir, onóir nach bronnadh ar mhic léinn den acadamh ach dhá uair sa 19ú haois. Sa bhliain 1856, cuireadh Dragomirov chun cinn go captaen foirne agus sa bhliain 1858 go captaen iomlán, agus cuireadh isteach sa bhliain dheireanach chun staidéar a dhéanamh ar na modhanna míleata a bhí ar siúl i dtíortha eile. Thug sé cuairt ar an Fhrainc, ar Shasana, agus ar an mBeilg, agus scríobh sé tuairiscí iomadúla ar champaí teagaisc agus maneobrach na dtíortha seo ag Châlons, Aldershot, agus Beverloo. I 1859, bhí sé ceangailte le ceanncheathrú Rí na Sardainne Victor Emmanuel II le linn feachtais Magenta agus Solferino, agus láithreach ar a thrasnú go dtí an Rúis cuireadh chuig Acadamh Nicholas é mar ollamh tactics. Bhí ról mór ag Dragomirov i n-athchóiriú chóras oideachais an airm, agus bhí sé mar theagascóir do roinnt prionsaí den teaghlach impiriúil freisin. Bhí an post seo aige go dtí 1863, nuair a ghlac sé páirt, mar Leifteanant-Collúnal, i gcúlú an insurrection Polainnis de 1863-1864
, ag filleadh ar St. Petersburg sa bhliain dheireanach mar choirnéal agus mar phríomhoifigeach foirne ar cheann de na rannóga Gardaí. Le linn Chogadh Austro-Prussian 1866, bhí Dragomirov ceangailte le ceanncheathrú an Dara Arm Prúise. Bhí sé i láthair ag na cathanna ar an Elbe uachtarach agus ag Königgrätz, agus tá a chuid tuairimí ar na hoibríochtaí a raibh sé mar fhinné orthu den luach is mó do mhic léinn na tacticí agus chogaidh 1866.