Gheorghe I. Tătărescu (ar a dtugtar freisin "Guță Tătărescu", le foirm peata beagáinín antiquated dá ainm ar a dtugtar; 2 Samhain 1886 <unk> 28 Márta 1957) bhí polaiteoir na Rómáine a sheirbheáil dhá uair mar Phríomh-Aire na Rómáine (1934 <unk>1937; 1939 <unk>1940), trí huaire mar Aire Gnóthaí Eachtracha ("idirmheánach" i 1934 agus 1938, ceaptha go dtí an oifig i 1945-1947) agus uair amháin mar Aire na Cogaidh (1934). Ag ionadaíocht ar an ngrúpa "librealaigh óga" laistigh den Pháirtí Liobrálach Náisiúnta (PNL), thosaigh Tătărescu ar a shlí bheatha pholaitiúil mar chomhoibrí Ion G. Duca, ag éirí ar eolas mar gheall ar a chuid frithchomóideachais agus, in am, as a chuid coinbhleachtaí le ceannaire PNL Dinu Brătianu agus an tAire Gnóthaí Eachtracha Nicolae Titulescu. Le linn a chéad tréimhse san oifig, bhog sé níos gaire don Rí Carol II agus d'fhógair sé beartas diomasach i leith an Garda Iarainn fhásach agus sa deireadh tháinig sé chun bheith ina uirlis chun an réimeas údarásúil agus corparáideach a bhunú timpeall an Fhronta Náisiúnta Athbheochana. Sa bhliain 1940, ghlac sé leis an
B'éigean dó éirí as mar gheall ar an díbirt a bhí aige ar Bessarabia agus ar Bukovina Thuaidh don Aontas Sóivéadach.