Críochnaigh an abairt seo a leanas: I mí an Mheithimh nó i mí Iúil 1940 bhí Gertrud Isolani agus a hiníon i measc na ndaoine a d'éalaigh ó Champa Gurs. D'éirigh leo nasc a dhéanamh lena fear céile agus is cosúil gur mar thríú a bhí siad ina gcónaí "sa talamh" i bhFrainc Vichy. Bhí cónaí ar an talamh i gceist gan a bheith cláraithe leis an halla baile don cheantar ina raibh siad. Le linn an dá bhliain 1940 - 1942 laghdaigh údaráis na Gearmáine an neamhspleáchas teoranta a d'fhág na húdaráis na Gearmáine don rialtas púpé faoi Maréchal Pétain go comhleanúnach. I mí na Samhna 1942 ghlac fórsaí na Gearmáine an Fhrainc theas i bhfeidhm, go páirteach mar fhreagra ar an
teacht fórsaí Mheiriceá i dTuaisceart na Fraince. Ag an am seo bhí oifigigh Gestapo éadaí ag gabháil leis na gendarmes Francacha i mbailte agus, go háirithe, i gcathracha móra. Ba é 1942 an bhliain freisin inar thosaigh díbirt mhórscála Giúdaigh na Gearmáine sa Fhrainc: léiríodh i dtuarascálacha práinne go raibh na daoine a fuarthas agus a gabhadh á gcur ar an traein chuig campaí báis na Gearmáine san oirthear. D'fhás an baol do Giúdaigh na Gearmáine (agus dídeanaithe "poiliciúla" Gearmáineacha eile) a bhí ina gcónaí i bhfolach i ndeisceart na Fraince de bharr an bhagairt mhéadaithe ó na húdaráis do shaoránach na Fraince a chabhraigh leo. Ar an 11 Samhain 1942, lena iníon (ag an am seo go dona traumatized), agus tar éis dhá iarracht a theip ar an teorainn a thrasnú, d'éirigh le Ursula Isolani an teorainn a thrasnú go dtí an Eilvéis. Tá foinsí go mór ciúin maidir le háit a raibh Isolani agus a ghníomhaíochtaí idir a teipeadh ó Camp Gurs agus a theacht go dtí an Eilvéis, agus leathnaíonn an ciúin sin ar mhodhanna a teipeadh as an bhFrainc faoi choimhlint. Sa bhliain 1969, dúirt Isolani le duine a rinne agallamh go raibh sí tar éis maireachtáil mar thoradh ar "chomhchruinneas ádh, cleas, agus, go háirithe, a bhuíochas le cabhair ó go leor daoine maithe".