Críochnaigh an abairt seo a leanas: An bua Allied sa deireadh i dTuaisceart na hAfraice spreagann an dá Patton agus Montgomery chun teacht suas le pleananna iomaíochta don
Invasion Sicily. Cuireann plean Patton, a tharraingíodh ó thagairt do Chogadh na Peloponnese, béim ar thábhacht straitéiseach Syracuse; dá dtiocfadh sí le fórsa áitíochta, bheadh na hIodálaigh ag tarraingt siar go cinnte. Molann Patton go nglacfaidh Montgomery Syracuse, agus go nglacfaidh sé Messina agus go scoirfidh sé an tarraingt siar. Cé go léiríonn an plean gealltanas agus spéis, diúltaíonn an Ginearálta Eisenhower dó i bhfabhar phlean níos cúramaí Montgomery a fhágann go bhfuil Patton ag faire ar dhul chun cinn na Breataine. Tarlaíonn ionradh ar an tSicil, ach díreach mar a thuar Patton, tosóidh titim Syracuse tarraingt siar ollmhór trúpaí Gearmáine agus na hIodáile ón oileán, agus déanann na fórsaí atá fágtha a chur siar ar dhul chun cinn na gComhghuaillithe. Agus Patton feargach as an easpa dul chun cinn atá á dhéanamh, gealladh aige ní amháin go rachaidh sé roimh Montgomery go Messina, ach go dtógfaidh sé Palermo ar an mbealach freisin. Cé go n-éireoidh leis sa deireadh sa dá fheachtas, ní thugann ionsaíocht shuntasach Patton droch-scéal lena fhoirne Bradley agus Truscott. Le linn cuairt a thabhairt ar ospidéal réimse, tugann Patton faoi deara saighdiúir, ag caoineadh as ionadh. Ag glacadh leis nach bhfuil an saighdiúir gortaithe go fisiciúil i ndáiríre, tugann Patton slaps don saighdiúir agus tá sé beagnach ag bagairt é a lámhaigh as a cowardice agus éilíonn sé go dtiocfaidh sé ar ais go dtí an líne tosaigh. Éilíonn Eisenhower ar Patton leithscéal a iarraidh ar a cheannas ar fad as an idirghabháil. Cé go gcuireann Patton, tá iontas air a fháil amach go bhfuil Bradley, ní é, curtha i gceannas ar fhórsaí Mheiriceá ag ullmhú don ionradh ar an bhFrainc.