Cuir an abairt seo a leanas i gcrích: Bhí daonra beag ag Assos i gcónaí. D'fhág a shuíomh go bhféadfaí a soláthairtí, lena n-áirítear uisce, a ghearradh as faoi léigear. Mar sin féin, tháinig an caisleán chun bheith ina phríomhchathair Cephalonia thuaidh mar daingne mór le lonnaíocht bheag taobh istigh. Sa bhliain 1684, ghlac na Venezians Lefkas ó na Tuircis agus chaill caisleán Assos a thábhacht straitéiseach. Sa bhliain 1757, nuair a bhí an píoráid agus an bagairt Tuircis laghdaithe, bhunaigh na Venezians Argostoli, a tháinig chun bheith mar phríomhchathair an oileáin. D'fhan Asos ina shuíochán ar an "provveditore" Venetian go dtí titim Phoblacht na Veinéise agus deireadh riail na Veinéise i Cephalonia. Sa bhliain 1822, tháinig thart ar 1700 duine ó Souli chun fanacht i gcinntí Assos agus tháinig an limistéar ar fad ina limistéar cáraintín, agus mar thoradh air sin bunaíodh socrú laistigh den chalafort ar a dtugtar Souli. Ar feadh an chéad bliain eile, lean Assos ar aghaidh mar dhaingne gan ról míleata. I ndeireadh na 1920idí, cuireadh tús le príosún ann a d'fhógair go raibh príosúnaigh pholaitiúla ann tar éis an Dara Cogadh Domhanda, a choinnigh fíonghort agus barra gráin. Bhí na hOileáin Ióineacha go dona damáiste ag an
Crith talún Iónach i 1953. Tar éis sin, d'fhág an chuid is mó de dhaoine an chaisleáin agus dúnadh an phríosún. Sa daonáireamh de 1961, ní raibh ach 6 duine ina gcónaí sa daingne, agus d'fhág an duine deireanach acu é i 1963. Bhí "Kastrinoi" ("daoine an chaisleáin") ar a dtugtar iad, ina raibh teaghlaigh mhóra a d'fhás uibheacha agus fíonchaora den chuid is mó.