Críochnaigh an abairt seo a leanas:
Tharla éirí amach Eanáir i 1863, troid throm laistigh den chathair, ach chuir Mikhail Muravyov, ar a dtugtar "The Hangman" ag an daonra mar gheall ar na go leor forghníomhú a d'eagraigh sé, síocháin go brutally. Tar éis an éirí amach, cuireadh na saoirsí sibhialta go léir siar, agus cuireadh cosc ar úsáid na teangacha Polainne agus Liotuáineacha. Bhí daonra beoga Giúdach ag Vilnius: de réir daonáireamh na Rúise i 1897, as an daonra iomlán de 154,500, bhí Giúdaigh 64,000 (thart ar 40%). Le linn thús an 20ú haois, ní raibh ach mionlach beag de dhaonra Vilnius a labhraíonn an Liotuáinis ann, agus ba iad cainteoirí na Polainne, na Yiddish, agus na Rúise formhór daonra na cathrach. Ar 4 agus 5 Nollaig 1905, tionóladh Seimas Mór Vilnius i bhfoirgneamh an Chumainn Philarmónach Náisiúnta Liotuáine reatha le breis agus 2000 rannpháirtí. Ba é seo an chéad chomhdháil náisiúnta nua-aimseartha sa Liotuáin. Chinn an tionól uathriail pholaitiúil leathan laistigh den Impireacht na Rúise a éileamh agus é seo a bhaint amach trí mhodhanna síochánta. Meastar gur céim thábhachtach í i dtreo Acht Neamhspleáchais na Liotuáine, a ghlac Comhairle na Liotuáine an 16 Feabhra 1918, toisc gur leag an Seimas an bonn le bunú stáit neamhspleách na Liotuáine.