Críochnaigh an abairt seo a leanas: Tar éis gairme iontach ag an Collège de Juilly, chuaigh sé isteach sa "Corps des Ponts et Chaussées" i 1792, agus tháinig sé chun bheith ina "chef de brigade" de na École Polytechnique ar a bhunaíocht i 1794. Anseo, faoi theagasc Prony, Lagrange, agus Monge, rinne sé staidéar ar mhatamaitic níos airde, ach gan dearmad a dhéanamh ar litríocht, agus le cúnamh Fontanes aistríodh cuid mhór den "Æneid". As a chuid véarsaí, is é an líne seo a leanas amháin atá fágtha:Le temps n'épargne pas ce qu'on a fait sans lui. Cé gur dearmad a rinneadh air mar mhatamaiticeoir agus mar bhéal, fuair Fayolle cáil láidir as a chuid seirbhísí don litríocht ceoil. D'fhoghlaim sé comhchuibheas faoi Perne, agus an violoncello faoi Barni, ach níor phriontáil sé a chuid comhdhéanamh; agus chuir sé sásamh air féin le "Les quatre Saisons du Parnasse" (Páras, 1805<unk>9), bailiúchán liteartha i seisear téamaí, 12mo, a scríobh sé go leor alt ar cheol agus ceoltóirí. Thug sé an chuid is mó de na fógraí beathaisnéisí sa "Dictionnaire historique des Musiciens", a foilsíodh faoi ainm Choron agus é féin (dhá tholl. Paris, 1810<unk>11), saothar a bhfuil Fétis i bhfad i bhfiacha dó. Sa bhliain 1813 d'fhoilsigh sé "Sur les drames lyriques et leur exécution". Bailíodh ábhair dó le haghaidh Stair an Violin, nach bhfuil ach codanna de, áfach, le feiceáil, faoin teideal "Notices sur Corelli, Tartini, Gaviniés, Pugnani, et Viotti, extraits d'une histoire du violon" (Páras, 1810). Tar éis titim Napoleon, tháinig Fayolle go Sasana, áit ar mhúin sé Fraincis, agus scríobh sé don "Harmonicon". Ar an oíche roimh an
I ndiaidh Réabhlóid 1830 d'fhill sé go Páras, agus d'athghníomhaigh sé a shean-ghnó mar léirmheastóir ceoil. I measc a chuid saothar níos déanaí d'fhéadfaí a lua go bhfuil leabhrán ar a dtugtar "Paganini et Bériot" (Páras, 1830), agus na hailt ar ceoltóirí sa fhorlíonadh do "Biographie Universelle" de Michaud. Fuair sé bás ar 2 Nollaig 1852, ag Ste. Perrine, teach tearmainn i bPáras.