An dáta oifigiúil ar a ndeachaigh na airgeadraí náisiúnta as a bheith ina n-íocaíocht dhlíthiúil bhí éagsúil ó bhallstát go ballstát. Ba é an dáta is luaithe sa Ghearmáin, áit a ndeachaigh an marc as a bheith ina n-íocaíocht dhlíthiúil go hoifigiúil an 31 Nollaig 2001, cé gur mhair an tréimhse malartaithe ar feadh dhá mhí níos mó. Fiú tar éis na sean-airgeadraí a bheith ina n-íocaíocht dhlíthiúil, lean na bainc cheannais náisiúnta orthu ag glacadh leo ar feadh tréimhsí idir roinnt blianta agus go deo (an ceann deireanach don Ostair, don Ghearmáin, d'Éirinn, don Eistéin agus don Laitvia i bhannaí agus i bhannaí, agus don Bheilg, do Lucsamburg, don tSlóivéine agus don tSlóvaic i bhannaí amháin). Ba iad na baincí bainc is luaithe a tháinig chun bheith ina mbaincí neamh-aistriúcháin ná escudos na Portaingéile, a d'fhág an luach airgeadaíochta a bheith acu tar
An Ostair, an Ghearmáin, Éire, an Eastóin agus an Laitvia i mbanc nótaí agus monaí, agus don Bheilg, Lucsamburg, an tSlóivéin agus an tSlóvaic i mbanc nótaí amháin