Cuir an abairt seo a leanas i gcrích: Ar an láimh eile, measa an staraí M. A. Shaban go raibh an fheachtas "sásamh teoranta" ar a laghad, agus criticeann sé aird "aonair" Harun ar na Byzantines mar "iarracht mícheart go hiomlán". De réir Shaban, ní hamháin nach raibh aon chumas (nó rún) fíor ag na Byzantines chun bagairt tromchúiseach a dhéanamh ar an Caliphate, ach d'fhág tiomáint earcú Harun go ndeachaigh saighdiúirí thoir ó Khurasan, a chuir in aghaidh na mionlach míleata traidisiúnta na Siria agus na hIaráic agus a chruthaigh scoilte a chuir leis an
Ceathrú Fitna, cogadh cathartha Abbasid a thit amach tar éis bhás Harun. Ba é an coimhlint seo, idir mic Harun al-Amin () agus al-Ma'mun () a chiallaigh nach raibh an Caliphate Abbasid in ann leas a bhaint as na hathruithe Byzantine sna Balcáin. Go deimhin, is iad feachtas 806 agus ionsaithe neamhéifeachtacha 807 na hionsaithe móra, eagraithe go lárnach, Abbasid deiridh i gcoinne Byzantium le breis agus fiche bliain. Lean ionsaithe iargúlta agus frith-ionsaithe ar thalamh chomh maith le farraige, agus, go neamhspleách ar na Abbasids, bhuail ceannairí Moslamacha áitiúla an Chréit agus chuir siad tús le conquest Sicily sna 820idí. Mar sin féin, níor athghníomhaigh oibríochtaí ar scála mór thar an teorainn talún in oirthear na hÁise Bheaga idir an dá Impireacht ach amháin tar éis aontachas an Impire Theophilos (), a raibh a chomhchéimeanna leis na caliphs al-Ma'mun agus al-Mu'tasim (), a tháinig chun cinn sna ionsaithe móra ag al-Ma'mun i 830 <unk> 833, agus Sack of Amorium ag al-Mu'tasim i 838.