Críochnaigh an abairt seo a leanas: Le linn réimeas na Rúise, d'fhulaing Caitlicigh, Polainnigh agus Liotuánaigh go príomha, géarleanúint mhór ní hamháin mar gheall ar a gcúlra eitneach-náisiúnta, ach freisin ar chúiseanna reiligiúnacha. Go háirithe tar éis na reibeanna i 1831 agus
1863, agus laistigh den phróiseas Rúisisithe (ag tuiscint go bhfuil nasc láidir idir reiligiún agus náisiúntacht), bhí na húdaráis tsarist díograiseach chun tiontú na ndaoine seo a chur chun cinn chuig an gcreideamh oifigiúil, ag idirghabháil san oideachas poiblí sna réigiúin sin (ba éigeantach oideachas reiligiúnach Orthodox) agus ag cinsireacht gníomhartha an Eaglais Chaitliceach. Go háirithe, dírigh an aird ar ghníomhartha poiblí na hEaglaise, mar shampla maisí nó adhlactha, toisc go bhféadfadh siad a bheith mar fhócas agóidí i gcoinne an chogaidh. Cuireadh go leor sagairt i bpríosún nó a dhíbirt mar gheall ar a ngníomhaíochtaí chun a n-reiligiún agus a n-eitneachas a chosaint. I ndeireadh an naoú haois déag, áfach, bhí faoiseamh forásach ar rialú institiúidí Caitliceacha ag údaráis na Rúise.