I Róm ársa, cé gur ceadaíodh féinmharú ar dtús, bhí sé ina choir i gcoinne an stáit ina dhiaidh sin mar gheall ar a chostais eacnamaíocha. Cháin Aristóteles gach cineál féinmharú agus bhí Platón dúshlánach. I Róimh bhí roinnt cúiseanna le haghaidh féinmharú lena n-áirítear bás saorálach i gcath gladiator, ciontacht thar mharú duine, chun beatha duine eile a shábháil, mar thoradh ar gháire, ó náire, agus mar thoradh ar éalú ó náire, agus mar thoradh ar rapble ó chásanna cosúil le fulaingt fisiciúil, defeat, nó féinmharú coiriúil.
ar imeall na cathrach