Cuir an abairt seo a leanas i gcrích: Chuir Michael Foot i bhfeidhm go ndéanfaí imscrúdú speisialta ar nós an Imscrúdú Parlaiminteach ar an Ionsaí ar na Dardanéil sa Chéad Chogadh Domhanda, cé go measadh Harold Wilson (Príomh-Aire na hoibre 1964-1970 agus 1974-1976) go raibh an t-ábhar mar channa de chíoráin is fearr gan é a oscailt. D'fhág an cainte seo tar éis do Iosrael na hearmáin Arabach a defeat sa Chogadh Sé Laethanta de 1967, tar éis sin fuair Eden go leor post lucht leanúna ag rá leis go raibh sé ceart, agus d'ardaigh a cháil, ní ar a laghad in Iosrael agus sna Stáit Aontaithe. Sa bhliain 1986, rinne Robert Rhodes James, beathaisnéisí oifigiúil Eden, athmheas comhfhabhrach ar sheasamh Eden maidir le Suez agus sa bhliain 1990, tar éis an
Ag ionradh na hIaráice ar an gCúáit, d'fhiafraigh James: "Cé a d'fhéadfadh a rá anois go raibh Eden mícheart?". Baineann argóintí den sórt sin den chuid is mó le cibé an raibh, mar ábhar beartais, oibríocht Suez ciontach go bunúsach nó, mar a cheap na "athbhreithneoirí" sin, an raibh an easpa tacaíochta Mheiriceá ag cur an tuiscint go raibh an Iarthar roinnte agus lag. Chuir Anthony Nutting, a d'éirigh as a phost mar Aire Oifig Eachtrach thar Suez, an chéad tuairim in iúl i 1967, bliain Chogadh na Seis Laethanta Arabach-Iosraelach, nuair a scríobh sé go raibh "an gaoth bithiúil síolta againn agus go raibh muid ag gabháil le hurlár an aisíocaíochta agus an éirí amach". Ar a mhalairt, déanann Jonathan Pearson argóint i "Sir Anthony Eden and the Suez Crisis: Reluctant Gamble" (2002) go raibh Eden níos diúltacha agus níos lú belicose ná mar a mheas an chuid is mó de na staraithe. Scríobhann D. R. Thorpe, duine eile de bheathachóirí Eden, go raibh Suez "deireadh tragóideach i ndáiríre ar a phríomhfheidhmeannacht, agus ceann a tháinig chun tábhacht neamhréireach a ghlacadh in aon mheasúnú ar a shlí bheatha"; tugann sé le fios go raibh an fiontar Suez rathúil, "ní bheadh aon chogadh Meán-Oirthear ann i 1967, agus is dócha nach mbeadh aon Chogadh Yom Kippur ann i 1973 freisin".