Tá cuid mhaith de fhealsúnacht an fhichiú haois agus an fhichiú haois déag dírithe ar anailís a dhéanamh ar theanga agus ar an gceist an dtagann go leor dár mearbhall fealsúnachta, mar a mhaígh Wittgenstein, ón bhfoclóir a úsáideann muid; rinne teoiric litríochta iniúchadh ar ghnéithe réadúla, comhlachais agus ordúcháin na teanga; agus rinne teangacha stairiúla staidéar ar fhorbairt na dteangacha thar am. Is é an litríocht, a chlúdaíonn úsáidí éagsúla teanga lena n-áirítear prósa (cosúil leis an úrscéal), filíocht agus drámaíocht, croílár na daonnachtaí nua-aimsearacha freisin.
litríocht sa teanga sin, chomh maith leis an teanga féin