Críochnaigh an abairt seo a leanas: Mhol riail iomlán Ferdinand na sealbhóirí traidisiúnta cumhachta - prelates, uaisle agus iad siúd a bhí i seilbh oifige roimh 1808 - ach ní liobrálacha, a bhí ag iarraidh monarcacht bhunreachtúil a fheiceáil sa Spáinn, nó go leor a d'eascair an iarracht chogaidh i gcoinne na Fraince ach nach raibh mar chuid den rialtas roimh an gcogadh. Mar thoradh ar an míshástacht seo bhí roinnt iarrachtaí gan rath chun an Bunreacht a athbhunú sna cúig bliana tar éis athchóiriú Ferdinand. Ar deireadh ar an 1 Eanáir 1820 chuir Rafael del Riego, Antonio Quiroga agus oifigeach eile tús le mutiny oifigeach arm in Andalusia ag éileamh cur chun feidhme an Bhunreachta. Fuair an gluaiseacht tacaíocht i measc cathracha agus cúigeanna thuaidh na Spáinne, agus faoin 7 Márta bhí an bunreacht curtha ar ais ag an rí. Le dhá bhliain ina dhiaidh sin, tháinig imní ar na monarcachtaí Eorpacha eile mar gheall ar rath na liobrálaigh agus ag Comhdháil Verona i 1822 cheadaigh an
idirghabháil fórsaí Fhrainc ríogach sa Spáinn chun tacú le Ferdinand VII. Tar éis do Cath Trocadero Ferdinand a shaoradh ó rialú na Cortes i mí Lúnasa 1823, chas sé ar na liobrálaigh agus ar na bunreachtúla le fury. Tar éis bháis Ferdinand i 1833, bhí an Bunreacht i bhfeidhm arís go gairid i 1836 agus 1837, agus Bunreacht 1837 á dhréachtú. Ó 1812, bhí seacht mBunreacht ag an Spáinn ar fad; tá an ceann reatha i bhfeidhm ó 1978.