Scríobh leanúint ar aghaidh don mhír seo - Scríobh John Hanson Saunders ó Ollscoil Stáit Pennsylvania go bhfuil an Banríon "go leor barbaric...tortúr agus bás a thugann deireadh leis an léitheoir agus an bás is cosúil níos oiriúnaí...Is féidir a bás a chur ar fáil ceartais agus a ligeann don lucht féachana a fheiceáil triumph maith thar olc. " D'áitigh Cashdan, ó thaobh síceolaíoch de, nach bhféadfadh an Banríon teitheadh nó a bheith faoi ghlas i dungeon nó i n-easnamh, mar a léiríonn an scéal í "mar chruthaitheach dílis go hiomlán a thuill an pionós is measa is féidir a cheapadh". Ina theannta sin, éilíonn sé go bhfuil "bás uafásach den sórt sin" riachtanach toisc, cosúil le roinnt scéalta féile eile, "más mian leis an draoi bás a fháil <unk> agus fanacht marbh <unk> ní mór di bás a fháil ar bhealach a fhágann go bhfuil a filleadh an-dóchúil", agus mar sin "riachtann an léitheoir a fhios go bhfuil bás an draoi críochnúil agus iomlán, fiú má chiallaíonn sé léitheoirí óga a nochtadh do ghníomhartha foréigin atá thar a bheith ag caighdeáin choimhthanacha". Ar an láimh eile, scríobh Oliver Madox Hueffer "nach féidir gan comhbhrón áirithe a bhraitheann leis an bhean ríoga míshásta seo ina chinniúint ina dhiaidh sin". De réir Sharna Olfman, Ollamh Síceolaíochta in Ollscoil Point Park, "nuair a bhíonn scéalta á léamh nó á éisteacht acu, ní dhéantar ionsaí ar leanaí le híomhánna amhairc ghrafacha réamhchruthaithe. Ní gá dóibh radharcanna dhlúth a fheiceáil ar... an pian pian i súile na banríona agus í ag damhsa go bás. " Mar sin féin, is é an rogha pearsanta atá ag Olfman ná "na radhairc phionóis a sheachaint nuair a léann mé na scéalta seo do pháistí". Dúirt Anthony Burgess: "Nuair a léimid é sin, cé chomh dáiríre is féidir linn é a ghlacadh? Is é an foréigean fairytale, nach bhfuil cosúil le fíor robbing, sceimhlitheoireacht agus tortúr Argentine
. "