An t-eispéireas a rinne Herbert E. Ives agus G. R. Stilwell (Ives<unk>Stilwell experiment) é a thomhas sa bhliain 1938. Agus chuir Lewis agus Tolman (1909) cur síos ar cháilíocht an cháilíochta ama trí dhá uaireadóir solais A agus B a úsáid, ag taisteal le luas coibhneasta áirithe lena chéile. Tá an dá uaireadóir comhdhéanta de dhá scáthán plánacha atá comhthreomhar lena chéile agus leis an líne gluaiseachta. Idir na scátháin tá comhartha solais ag bouncing, agus don bhreathnadóir atá ag fanacht sa t-ionad tagartha céanna le A, is é tréimhse an uaireadóra A an fad idir na scátháin roinnte ag luas na solais. Ach má fheiceann an bhreathnadóir ag faire B, go dtarlaíonn sé go dtagann an comhartha laistigh den uaireadóir, léiríonn sé go bhfuil an comhartha ag imeacht laistigh den uaireadóir, B, agus B ag taisteal le luas coibhneasta áirithe lena chéile. Mar sin féin, léiríonn Lewis agus Tolman (1909)
go hiomlán ar ais