Scríobh leanúint ar aghaidh don mhír seo - D'fhulaing na húdaráis fhulaingt ealaín neamhchomhréireach ag teacht agus ag imeacht go dtí titim deiridh an Aontais Shóivéadaigh i 1991. Bain úsáid as na chéad chúpla bliain tar éis bháis Stalin d'ealaíontóirí chun triail a bhaint as a gcuid oibre gan eagla ar éagóir. Sa bhliain 1962, d'fhulaing ealaíontóirí cúlú beag nuair a bhí Nikita Khrushchev le feiceáil ag taispeántas an 30ú bliain d'Aontas Ealaíontóirí Moscó ag halla taispeántais Moscow Manege, eipeasóid ar a dtugtar an Manege Affair
. I measc na n-oibreacha is gnách de Réalachas Sóisialach bhí cúpla saothar as cuimse ag ealaíontóirí mar Ernst Neizvestny agus Eli Beliutin, a ndearna Khrushchev cáineadh mar a bhí siad "shit", agus na healaíontóirí mar a bhí siad "homosexuals". Bhí an teachtaireacht soiléir: ní raibh an beartas ealaíne chomh liobrálach agus a bhí súil ag gach duine.