Scríobh leanúint don mhír seo - Go déanach i 1956, bhí bua mhór ag na páirtithe náisiúnacha Arabacha agus páirtithe eile a bhí ag claonadh ar chlé i dtoghcháin parlaiminte na hIordáine. Ina dhiaidh sin, cheap Hussein Suleiman Nabulsi, náisiúnaí Arabach, sóisialach agus ceann de na príomhfheisirí pro-Nasser, mar phríomh-aire i mí Dheireadh Fómhair. Ag teacht go mór le ceapachán Nabulsi, sheol na Breataine, na Fraince agus Iosrael ionradh trí pháirtithe
Bhí an-tóir ar an gCanail Suez agus ar Chroílár Sinai san Éigipt, go príomha mar fhreagra ar náisiúnú Nasser ar Chuideachta Canail Suez i measc cúiseanna eile. D'fhógair Hussein stádas éigeandála agus a chuid freasúra i gcoinne an ionradh agus d'aontaigh sé le hiarratais an phríomh-fhoireann na hÉigipte Abdel Hakim Amer ar idirghabháil mhíleata na hIordáine. Chun na críche sin, d'ordaigh Hussein d'Abu Nuwar ordú Amer a chur i gcrích láithreach chun Oibríocht Beisan a sheoladh, rud a d'fhág ionradh armtha Iordáineach-Siriach ar phláinéid chósta Iosrael, a bhí le feiceáil mar réigiún is leochailí Iosrael mar gheall ar an fhad gearr idir an chósta agus an Chladach Thiar a bhí i seilbh na hIordáine. Mar sin féin, mheas Abu Nuwar go raibh an oibríocht ró-rioscach don arm Iordánach agus thug sé comhairle do Hussein fanacht le cloí na Siria leis an bplean; bhí comhaontú cosanta déanta ag an Éigipt, an tSiria agus an Iordáin laethanta roimh áitíocht Iosrael ar an tSíné ar 29 Deireadh Fómhair.