Is féidir smaoineamh Hegel a thuiscint mar fhorbairt tógálach laistigh den traidisiún leathan lena n-áirítear Plato agus Immanuel Kant. D'fhéadfaí Proclus, Meister Eckhart, Gottfried Wilhelm Leibniz, Plotinus, Jakob Böhme, agus Jean-Jacques Rousseau a chur leis an liosta seo. Is é an rud a roinneann na smaointeoirí seo go léir, rud a dhéanann idirdhealú orthu ó mhaitritheoirí cosúil le Epicurus agus Thomas Hobbes agus ó empiricists cosúil le David Hume, go measann siad go bhfuil saoirse Kant nó féinchinntiú dáiríre agus go bhfuil impleachtaí ontúlacha tábhachtacha acu ar anam nó ar intinn nó ar diabhailíocht. Is é an fhócas seo ar saoirse an rud a ghineann coincheap Plato (sa Phaedo, sa Phoblacht agus i Timaeus) ar an anam a bheith aige mar chineál réaltachta níos airde nó níos iomláine ná na rudaí neamhghníomhacha atá aige. Cé go ndéanann Aristotle criticiú ar saoirse Plato, déanann sé "Forna réimsí ontúlacha" Plato a chur leis,
Wilhelm