Críochnaigh an abairt seo a leanas:
Seoladh éirí amach i gcoinne riail na Fraince i lár 1925 ag an sheikh Druze (príomhfheidhmeannach), Sultan Pasha al-Atrash, i sléibhte theas Jabal al-Druze. De réir mar a scóráil fir al-Atrash bua cinntitheach i gcoinne Arm na Fraince an Levant, spreag náisiúnaigh na Siria agus scaipeadh an t-easnamh ó thuaidh go tuaithe Damascus agus níos faide. Ba é Al-Bakri an príomh-chaidreamh idir al-Atrash agus an ghluaiseacht reibiliúnach atá ag teacht chun cinn i Damaisc agus sa Ghouta. Is é an Ghouta an cló úllmhaire atá thart timpeall ar Damascus, agus soláthraigh a chuid grúis orchard agus uiscebhealaí fairsing cúlchiste do na reibiliúnaithe agus bonn as ar féidir leo Damascus a ionsaí. I mí Lúnasa, thug al-Bakri ar al-Kharrat páirt a ghlacadh sa éirí amach. De réir Provence, bhí al-Kharrat "oiriúnach" don phost, agus "leanúint áitiúla de dhaoine óga, notoriety lasmuigh den cheantar, dea-cheangail agus clú mar gheall ar fhadhb". Bhí an grúpa saighdiúirí a raibh sé i gceannas orthu ar a dtugtar "'isabat al-Shawaghirah" (bhanc al-Shaghour). Cé gur ainmníodh é tar éis ceathrú al-Kharrat, bhí fiche "qabadayat" san áireamh sa bhanna agus a n-iompórtóirí armtha ó cheantair eile Damascus agus sráidbhailte in aice láimhe. Bhí a phríomh-limistéir oibríochta in aice le al-Shaghour agus foraoise al-Zur in oirthear Ghouta. Tríd a chomhghuaillíocht le ceannaire reiligiúnach Sufi, thug al-Kharrat gné chogaidh naofa Ioslamach don éirí amach seicleach den chuid is mó, rud nach ndearna roinnt rannpháirtithe fáilte roimh.