Cuir an abairt seo a leanas i gcrích: Tháinig láithreacht na Fraince sa Túinéis cúig scór bliain tar éis a
áitíocht na hAlgáire comharsanachta, an t-am nuair a bhí na Fraince fós gan taithí agus gan an t-eolas ar conas coilíneacht a fhorbairt. Bhí an dá thír seo faoi úinéireacht na hImpireachta Ottomane ar feadh trí chéad bliain, ach bhí neamhspleáchas polaitiúil ag gach ceann acu ó Sultán Iostanbúl le fada ó shin. Roimh theacht na Fraince, bhí próiseas athchóirithe nua-aimseartha tosaithe ag an Túinéis, ach tháinig deacrachtaí airgeadais chun cinn go dtí gur cuireadh coimisiún de chreidiúnaithe Eorpacha ar bun. Tar éis a n-oifig, ghlac rialtas na Fraince oibleagáidí idirnáisiúnta na Tuinéise. Rinne na Fraince forbairtí agus feabhsuithe móra i roinnt réimsí, lena n-áirítear iompar agus bonneagar, tionscal, an córas airgeadais, sláinte phoiblí, agus riarachán. Mar sin féin, bhí fabhraí ar ghnó na Fraince agus a shaoránaigh, rud nár thaitin le Túinéisigh. Léiríodh an mothú náisiúnta a bhí ann cheana féin go luath i bhéal agus i gcló; lean eagraíocht pholaitiúil. Bhí an gluaiseacht neamhspleáchais gníomhach cheana féin roimh an Chéad Chogadh Domhanda, agus lean sí ag fáil neart i gcoinne na Frangach. Rinneadh a chuspóir deiridh i 1956.