Cuir an abairt seo a leanas i gcrích:
Éirí Amach na Siria Mór, d'aontaigh an Fhrainc toghcháin a reáchtáil laistigh den dá thír. Cé gur tharla an Réabhlóid sa tSiria, bhí tionchar aige ar bhunreachtanna sa Liobáin agus sa tSiria araon. Dhiúltaigh an Fhrainc teorainneacha na Liobáine a athrú cé go raibh roinnt ceannairí Moslamacha Sunni fós ag súil le haontú leis an tSiria. Toisc gur thacaigh Moslamaigh Sunni le neamh-sectarianism laistigh de pholaitíocht na Liobáine, ciallaigh a n-agóid páirt a ghlacadh go raibh sé níos éasca do na Fraince córas coimhdeach polaitíochta a chur ar bun. An úsáid a bhaint as polaitíocht confessional, a cheadaigh Moslamaigh a bheith rannpháirteach laistigh den rialtas na Liobáine, laghdaigh a gcuid mianta a chumasc leis an tSiria. Mar sin féin, lean na Moslamaigh ag brú chun aitheantas na Liobáine mar náisiún Arabach agus na Críostaithe a aithníodh leis an Meánmhuir. Bhí guthanna ag cáineadh teorainneacha na Fraince fós ann; Cháin Antun Sa'adah, bunaitheoir Pháirtí Náisiúnta Sóisialta na Siria agus Críostaí Liobáineach, an Fhrainc as an tSiria Mhór a roinnt. Mar sin féin, scríobh sé fós gur cheart do Shiria, lena stair réigiúnach ar leith, fanacht ar leithligh. Creideann scríbhneoirí cosúil le Sati' al-Husri gurb é an t-aon chúis go raibh tíortha Arabacha ar leithligh mar gheall ar idirghabháil eachtrach. Dúirt scríbhneoirí eile lena n-áirítear Nabih Amin Fares, George Antonius, agus Michel <unk>Aflaq gur roinn cumhachtaí coilíneacha talamh na nArabach toisc go gcuirfeadh aontacht bagairt ar riail choilíneach. Chonaic náisiúnaithe Arabacha na Siria an rialtas Liobáine ar dtús mar neamhbhunreachtúil agus neamh-ionadaíoch mar gheall ar an gcóras creidimh; áfach, chuir siad na tuairimí seo ar fionraí i dóchas neamhspleáchas a fháil trí chomhoibriú le gluaiseachtaí náisiúnacha Liobáine.