Scríobh leanúint ar aghaidh don mhír seo - LeCour Grandmaison deir go bhfuil teicnící a úsáideann arm na Fraince le linn Chogadh na hAilgéire 1954-62
bhí fréamhaithe sa stair. Creideann sé nár cheart go mbeadh stair na cogaíochta teoranta do dhul chun cinn teicniúil na n-arm, ach ba cheart go mbeadh an "arsanail bhreithiúnach, riaracháin agus coincheapach" a ghabhann leis san áireamh: "Ní féidir linn ach an foréigean iomadúil a bhaineann le cogadh cathartha 1848 a thuiscint - a cháilíonn an chuid is mó den am mar" smachtbhanna folach " - más rud é go gcuirimid iad i gcinealóg níos faide, ar an mbealach seachtrach, agus a tugadh ar ais go dtí an méid a rinneadh turgnaimh roimhe sin, go háirithe le linn chogaidh na hAilgéire [an ionradh ar an Ailgéir i 1830]". Sa agallamh céanna, LeCour Grandmaison, déanann sé idirdhealú idir na criticiúlachtaí ar mhí-úsáid coilíneach agus iad siúd ar phrionsabal na coilíneachta féin, ag bunú a chuid argóintí ar Zola, Victor Hugo, Lamartine, Darwin, André Gide, Albert Londres, Jules Verne, Maassant, Foucault, Barthes agus Joseph Deir sé nach raibh Marx, Engels agus a gcomhghleacaithe díolmhaithe ó idé-eolaíocht ciníoch an 19ú haois, mar a mheas siad freisin go raibh coilíneacht dosheachanta agus ceartaithe, agus daoine neamh-Eorpach mar "primitives" agus "barbarians". Ní raibh sé go dtí an Tríú Idirnáisiúnta go raibh an gluaiseacht sóisialaí i gcoinne coilíneacht agus tacú le gluaiseachtaí saoirse náisiúnta.