Ag deireadh an tsamhraidh 1939, d'fhorbair Adolf Hitler, dictaire na Gearmáine Naitsíoch, le ceann de na haideolaithe Naitsithe is mó a bhí aige, Alfred Rosenberg, an smaoineamh maidir le "chúlchiste" Giúdach ("Judenreservat"). Bhí baile Lublin sa Pholainn mar fhócas ar phleanóirí na Naitsithe ó thús na 1930idí, tar éis do Herrmann Seiffert é a thuairisciú mar lárionad cumhachta domhanda Giúdach agus mar fhoinse a n-acmhainneacht géiniteach. Tar éis don Ghearmáin Naitsíoch an Pholainn a shárú i Meán Fómhair 1939 agus an tír a roinnt leis an Aontas Sóivéadach
Sa bhliain 1917, tháinig limistéar Lublin mar chuid den Generalgouvernement faoi cheannas Hans Frank. Nuair a bhí an limistéar faoi smacht na Gearmáine Naitsíoch, rinne leas-fheidhmeannach Frank, Artur Seyss-Inquart, iniúchadh air i mí na Samhna 1939. Tuairiscíodh dó go <unk> de réir an gobharnóra áitiúil <unk> go n-úsáideadh an limistéar, "swampy dá nádúr", go maith mar áirithint do na Giúdaigh, agus go mbeadh "an gníomh seo ina chúis le [a] díothú suntasach". Ar an 25 Samhain, chuir Frank in iúl don riarachán áitiúil go raibh sé beartaithe go dtiocfadh "miliúin Giúdaigh". Chomh maith leis sin i mí na Samhna, cuireadh Odilo Globočnik i gceannas ar na saincheisteanna go léir a bhaineann leis na Giúdaigh i gceantar Lublin, ag ionadaíocht ar an SS mar Cheann SS agus Póilíneachta an cheantair. Bhunaigh Globočnik roinn faoi stiúir an Dr. Hofbauer chun socrúchán na nGiúdach a bhí ag súil leo a phleanáil agus a n-iompar chun saothair éigeantach.