Féach ar an rann thíos agus ansin freagair an cheist ina dhiaidh sin sa teanga chéanna leis an rann:  Pasáiste: Ní raibh meas ar Shakespeare ina shaol, ach fuair sé méid mór moladh. Sa bhliain 1598, roghnaigh an cléireach agus an t-údar Francis Meres é ó ghrúpa scríbhneoirí Sasanacha mar "an ceann is fearr" sa cheol agus sa tragóid araon. Rinne údar na drámaí Parnassus i gColáiste Naomh Eoin, Cambridge, é a uimhriú le Chaucer, Gower, agus Spenser. Sa Chéad Folio, d'iarr Ben Jonson ar Shakespeare "Soul an aois, an t-ádh, an delight, an wonder of our stage", cé go ndearna sé faoi deara in áit eile go raibh "Shakespeare ag iarraidh ealaíne".I measc Athchóiriú na monarcachta i 1660 agus deireadh an 17ú haois, bhí smaointe clasaiceacha i mbéal. Mar thoradh air sin, mheas na criticeoirí an ama Shakespeare níos ísle ná John Fletcher agus Ben Jonson. D'fhógair Thomas Rymer, mar shampla, go ndearna Shakespeare an greannmhar a mheascadh leis an tragóideach. Mar sin féin, rinne an file agus an léirmheastóir John Dryden meas ard ar Shakespeare, ag rá faoi Jonson, "Tá meas agam air, ach is breá liom Shakespeare". Ar feadh roinnt blianta, bhí dearcadh Rymer i réim; ach le linn an 18ú haois, thosaigh léirmheastóirí ag freagairt do Shakespeare ar a théarmaí féin agus ag moladh an rud a thug siad air mar a shaineolas nádúrtha. Chuir sraith de leaganacha eolaíochta dá chuid oibre, go háirithe iad siúd a rinne Samuel Johnson i 1765 agus Edmond Malone i 1790, leis an gcáil atá ag fás. Faoi 1800, bhí sé daingean mar an file náisiúnta. Sa 18ú agus sa 19ú haois, scaipeadh a cháil thar lear freisin. I measc na ndaoine a bhí ina champaí dó bhí na scríbhneoirí Voltaire, Goethe, Stendhal, agus Victor Hugo.  Ceist: Cé go bhfuair sé go leor moladh le linn a shaoil ní raibh Shakespeare cad?
urramaithe