Críochnaigh an abairt seo a leanas: Bhí Réabhlóid na Fraince 1789 ina thréimhse cultúrtha. Ba é an rud a bhí fágtha de thraidisiún d'aois Lully agus Rameau a scriosadh sa deireadh, gan a athfhéachaint ach sa ficheú haois. D'fhan an scoil Gluckian agus an "opéra comique", ach thosaigh siad ag léiriú na n-imeachtaí torbtha timpeall orthu láithreach. Cuireadh ceoltóirí aitheanta mar Grétry agus Dalayrac i mbun píosaí propaganda tírghrá a scríobh don réimeas nua. Is sampla tipiciúil é "Le triomphe de la République" (1793) de chuid Gossec a cheiliúradh an
Cath Valmy an bhliain roimhe sin. Tháinig glúin nua ceoltóirí chun cinn, faoi stiúir Étienne Méhul agus Luigi Cherubini, a rugadh san Iodáil. Chuir siad prionsabail Gluck i bhfeidhm ar "opéra comique", ag tabhairt tromchúis drámatúil nua agus sofisticeacht ceoil don seánra. Ba iad na paistí stoirmeacha ó óipéir Méhul sna 1790idí, mar "Stratonice" agus "Ariodant", a thug an teideal an chéad Rómánsúil ceoil dá gcomhdhéanamh. Bhí saothair Cherubini ina scáthán freisin ar an am. "Lodoiska" a bhí ina "óipéar tarrthála" atá lonnaithe sa Pholainn, ina scaoiltear an laochra príosúnach agus a scriosadh a oppressor. Léirigh máistreacht Cherubini, "Médée" (1797), fuil na Réabhlóide ach go ró-éasca: bhí sé i gcónaí níos coitianta thar lear ná sa Fhrainc. Bhí an "Les deux journées" níos éadroime de 1800 mar chuid de mhothúchán nua athmhuintearais sa tír.