Críochnaigh an abairt seo a leanas: D'úsáid Louis XIV an Bastille mar phríosún do bhaill den aicme uachtarach den tsochaí na Fraince a bhí i gcoinne nó a bhí feargach dó lena n-áirítear, tar éis a chúlghairm ar Edict of Nantes, Protastúnaigh na Fraince. Ó 1659 ar aghaidh, d'oibrigh an Bastille go príomha mar phríosún stáit; faoi 1789, bhí 5,279 príosúnach tar éis dul trína gheataí. Faoi Louis XV agus XVI, baineadh úsáid as an Bastille chun príosúnaigh ó chúlraí níos éagsúla a choinneáil, agus chun tacú le hoibríochtaí póilíní Pháras, go háirithe i bhforfheidhmiú cinsireacht an rialtais ar na meáin chlóite. Cé go raibh na príosúnaigh i gcoinníollacha réasúnta maithe, d'fhás cáineadh ar an Bastille le linn an 18ú haois, a spreagadh ag féinfhiosrúcháin a scríobh iar-phríosúnaigh. Cuireadh athchóirithe i bhfeidhm agus laghdaíodh líon na bpríosúnaigh go suntasach. Sa bhliain 1789, thug géarchéim airgeadais an rialtais ríoga agus foirmiú an Tionóil Náisiúnta le mothúcháin poblachtacha a mhéadú i measc muintir na cathrach. Ar an 14 Iúil, rinne slua réabhlóideach stoirm ar an Bastille, go príomha cónaitheoirí an faubourg Saint-Antoine a d'iarr an púdar gunna luachmhar a bhí ar siúl laistigh den daingne. Fuarthas agus scaoileadh seacht bpríosúnach a bhí fágtha agus maraíodh bainisteoir na Bastille, Bernard-René de Launay, ag an slua. Tugadh an Bastille síos de réir ordú Choiste an Hôtel de Ville. Cuireadh cuimhneacháin den daingne ar fud na Fraince agus taispeánadh iad mar íomhánna den fhreasúra despotism. Le linn an chéad bhliain ina dhiaidh sin, bhí suíomh agus oidhreacht stairiúil an Bastille le feiceáil go suntasach i bhFraincis
réabhlóidí, agóidí polaitiúla agus ficsean tóir, agus d'fhan sé ina shiombail thábhachtach don ghluaiseacht Phoblachtánach na Fraince.