Scríobh leanúnachas don mhír seo - Sa bhliain 1102 tháinig Ríocht na Cróite agus Ríocht na hUngáire a bhí neamhspleách roimhe sin isteach i Aontas Pearsanta agus bhí an Rí céanna, Ladislaus I, i gceannas orthu. Tar éis na conquests Ottoman agus an defeat tubaisteach i gCath Mohács i 1527, roghnaigh uasal na Cróite an Impire Naofa Rómhánach Ferdinand I mar rí nua na Cróite. Roinneadh an uasal Ungáir ach chuir na Habsburgaigh Ríocht na hUngáire i gceangal, ag coinneáil an Chróit agus an Ungáir faoi choróin amháin. Le linn Réabhlóid na hUngáire 1848
Chuaigh an Chróit ar thaobh na hOstaire mar sin chabhraigh Ban Josip Jelačić na Cróite leis an Ostair na fórsaí Ungáireacha a shárú i 1849 agus cuireadh tús le tréimhse na Gearmáine. Faoi na 1860idí bhí teip ar an mbeartas seo soiléir, rud a d'fhág go raibh Comhréitigh Austro-Ungáireach 1867 ann agus gur cruthaíodh aontas pearsanta idir coróin Impireacht na hOstaire agus Ríocht na hUngáire. Réitíodh saincheist stádas na Cróite le Socrú na Cróite-Ungáire i 1868, nuair a aontaíodh ríochtaí na Cróite agus na Slavóine i Ríocht na Cróite-Slavóine. Tar éis na hOstaire-Ungáire a bhriseadh tar éis a defeat sa Chéad Chogadh Domhanda, dhearbhaigh Parlaimint na Cróite neamhspleáchas ar 29 Deireadh Fómhair 1918 agus shocraigh sí a bheith páirteach i Stát na nSlóivíneach, na gCróitigh agus na Seirbeach a bunaíodh le déanaí, ag deireadh a chur le riail na Habsburg agus an t-aontas pearsanta leis an Ungáir tar éis 816 bliain. Tríd Chonradh Trianon, chaill an Ungáir Contae Međimurje agus an chuid theas de Baranya don Chróit. Ón Dara Cogadh Domhanda, sainmhíníodh caidreamh idir dhá stát trí chomhoibriú leis na Naitsithe, na Sóivéadaigh agus leis an Iúgslaiv go dtí réabhlóidí 1989 agus briseadh suas Iúgslaiv. D'aithin an Ungáir neamhspleáchas na Cróite leis an gcuid eile den Chomhphobal Eacnamaíoch Eorpach i 1992, agus thacaigh sé leis an gCróit le linn Chogadh Neamhspleáchais na Cróite.