Cuir an abairt seo a leanas i gcrích: Is é an dán seo go príomha ná lamentation na dídeanaithe ar cé chomh gar a tháinig an tír chun nuachóiriú (is é an teideal a léirmhíniú: tá an chuid is mó de na haibhneacha ar feadh a bhfuil an gníomh socraithe Albannach, ach tá an tír féin "lean" ar an Elbe agus an Spree, is é sin, in aice leis an Eoraip Láir agus an Iarthair, agus tá sé níos pianmhar a fheiceáil go bhfuil sé ag titim ó aibíocht pholaitiúil, sóisialta agus cultúrtha mar go bhfuil sé mar chuid lárnach den mhór-roinn sin agus an cultúr as a dtagann na idéalacha sin), a thugann an guth a insíonn go pointe díomá go dtí, amhail is dá mba feiniméan nádúrtha, is féidir leis a chloisteáil (nó, níos fearr, a thuar), na daoine ag éirí suas in arm, mar a bhí siad nuair a bhí neamhspleáchas, chun troid an dídeanaithe (Zog féin a mhéid a chuir sé deireadh leis an atmais athchóiritheach na tréimhse iar-eisimeireachta,
i 1939, ag na hIodálaigh); cé go bhfuil an t-ionchas seo i bhfad ó bheith críochnaithe, tugann sé deis don fhile deireadh a chur leis na focail chéanna a bhí ag tús, sa choinníoll céanna, ach i riocht dóchasach, athnuaite.