Críochnaigh an abairt seo a leanas: Scríobh John Hanson Saunders ó Ollscoil Stáit Pennsylvania go bhfuil "fhuil an banríon go leor barbaric...tortúr agus bás ag tabhairt críoch don léitheoir agus is cosúil go bhfuil an bás níos oiriúnaí...Is féidir lena bhás ceartais a sholáthar agus ligean don lucht féachana bua mhaith a fheiceáil ar an olc. " D'áitigh Cashdan, ó thaobh síceolaíoch de, nach bhféadfadh an Banríon teitheadh nó a bheith faoi ghlas i dungeon nó i n-easnamh, mar a léiríonn an scéal í "mar chruthaitheach dílis go hiomlán a thuill an pionós is measa is féidir a cheapadh". Ina theannta sin, éilíonn sé go bhfuil "bás uafásach den sórt sin" riachtanach toisc, cosúil le roinnt scéalta féile eile, "más mian leis an draoi bás a fháil <unk> agus fanacht marbh <unk> ní mór di bás a fháil ar bhealach a fhágann go bhfuil a filleadh an-dóchúil", agus mar sin "riachtann an léitheoir a fhios go bhfuil bás an draoi críochnúil agus iomlán, fiú má chiallaíonn sé léitheoirí óga a nochtadh do ghníomhartha foréigin atá thar a bheith ag caighdeáin choimhthanacha". Ar an láimh eile, scríobh Oliver Madox Hueffer "nach féidir gan comhbhrón áirithe a bhraitheann leis an bhean ríoga míshásta seo ina chinniúint ina dhiaidh sin". De réir Sharna Olfman, Ollamh Síceolaíochta in Ollscoil Point Park, "nuair a bhíonn scéalta á léamh nó á éisteacht acu, ní dhéantar ionsaí ar leanaí le híomhánna amhairc ghrafacha réamhchruthaithe. Ní gá dóibh radharcanna dhlúth a fheiceáil ar... an pian pian i súile na banríona agus í ag damhsa go bás. " Mar sin féin, is é an rogha pearsanta atá ag Olfman ná "na radhairc phionóis a sheachaint nuair a léann mé na scéalta seo do pháistí". Dúirt Anthony Burgess: "Nuair a léimid é sin, cé chomh dáiríre is féidir linn é a ghlacadh? Is é an foréigean fairytale, nach bhfuil cosúil le fíor robbing, sceimhlitheoireacht agus
Píobáil na hAirgintíne. "