An t-eispéireas a rinne Lewis agus Tolman (1909) cur síos ar an gcodarsnacht a bhaineann le leathnú ama trí úsáid a bhaint as dhá clog éadrom A agus B, ag taisteal le luas coibhneasta áirithe lena chéile. Tá na cloigíní comhdhéanta de dhá scáthán plánacha comhthreomhar lena chéile agus leis an líne gluaiseachta. Idir na scátháin tá comhartha éadrom bouncing, agus don bhreathnóir ag fanacht sa tagairt chéanna le A, is é tréimhse an uaireadóra A an fad idir na scátháin roinnte ag luas na solais. Ach má fheiceann an breathnóir ag clog B, go dtarlaíonn sé laistigh den uaireadóir comhthreomhar comhthreomhar, léiríonn sé go bhfuil comhartha clog B, ag taisteal le luas coibhneasta áirithe lena chéile. Léiríonn Lewis agus Tolman (1909) go bhfuil cómhalartacht an leathnachta ama ag baint úsáide as dhá uaireadóir solais A agus B, ag taisteal le luas coibhneasta coibhneasta áirithe lena chéile
dhá cheann