Ag aois óg thosaigh Lopes Vieira ag dul i ngleic le cúiseanna polaitiúla agus cearta sibhialta éagsúla, ag éirí ina chomhalta díograiseach den Pháirtí Poblachtach, a bhí mar aidhm aige an monarcacht na Portaingéile a chur as oifig. Tháinig sí ina fhéimineach agus ina anarcho-syndicalist freisin, ag glacadh páirte i stailc acadúlaigh i gcoinne an rialtais i 1907. I 1910, thosaigh sí ag obair mar mhúinteoir ag an "Escola-Oficina No 1" i Liospóin. Tar éis titim an ríochta
i 1910, agus in ainneoin a bhunús íseal, d'éirigh léi é féin a chur isteach go tapa i gcearclanna intleachtúla na Portaingéile. Ag an Dara Comhdháil Phortaingéile de Shaor-smaoineamh bhuail sí lena fear céile, António Pinto Quartin, intleachtúil agus gníomhaí as an bPortaingéile. Sa bhliain 1913, d'fhág sí go dtí an Bhrasaíl, ag gabháil lena fear céile a bhí tar éis é a dhíbirt as an Phortaingéil mar gheall ar a chuid tuairimí anairciúla. D'fhan sí ann go dtí 1915, nuair a ceadaíodh don teaghlach filleadh ar an bPortaingéil.