Scríobh leanúint don mhír seo - I mí an Mheithimh 1940, ghlac rialtas na Liotuáine gan choinníoll leis an ultimatum Sóivéadach. Cuireadh an Liotuáin faoi choimhlint, athraíodh í go dtí an SSR Liotuáineach, agus cuireadh isteach sa Aontas Sóivéadach í. Thosaigh na Sóivéadaigh beartais éagsúla Sóivéadaithe a chur i bhfeidhm, lena n-áirítear náisiúnacht a dhéanamh ar mhaoin phríobháideach, agus arrestálacha mais ar ghníomhaithe polaitiúla agus daoine eile ar a dtugtar "naimhde na ndaoine". Bhí go leor polaiteoirí suntasacha (e.g. Aleksandras Stulginskis, Juozas Urbšys, Leonas Bistras, Antanas Merkys, Pranas Dovydaitis, Petras Klimas), oifigigh rialtais, oifigigh mhíleata, baill de Aontas na Riflemen Liotuáine mar sprioc ag na gabháil seo. Ath-eagraíodh Arm na Liotuáine mar an 29ú Corps Rifle den Arm Dearg. Dúnadh na Sóivéadaigh gach eagraíocht chultúrtha, reiligiúnach agus polaitiúil neamhchoimisinéadach freisin. Tháinig an staid eacnamaíoch níos measa go leanúnach agus tháinig laghdú ar an gcaighdeán maireachtála. Bliain ina dhiaidh sin, díreach seachtain roimh an éirí amach, tógadh thart ar 17,000 Liotuánach, go príomha na heolaithe, lena dteaghlaigh ar fad agus díbríodh go Sibéir iad, áit a bhfuair go leor bás mar gheall ar choinníollacha maireachtála neamhdhaonna (féach díbirt mhí an Mheithimh
) a chur i bhfeidhm. Ba é an príomh-imeacht amháin a spreag tacaíocht phoiblí don éirí amach. Ar dtús, d'éirigh leis an tragóid sin claonadh dearfach a fháil i leith ionradh na Gearmáine. D'eagraigh daoine a d'éalaigh ó na díbirt nó ó na gabháil iad féin i ngrúpaí armtha, i bhfolach sna foraoisí, agus ag fanacht le tarlú níos leithne.