Scríobh leanúnachas don mhír seo - Ó dheireadh na Meánaoise, sa 15ú agus sa 16ú haois, tháinig an Phortaingéil suas go dtí stádas cumhachta domhanda le linn "Aois na Discovery" na hEorpa mar a thóg sé impireacht ollmhór, lena n-áirítear seilbh i Meiriceá Theas, san Afraic, san Áise, agus san Aigéan. Thar an dá chéad bliain ina dhiaidh sin, choinnigh an Phortaingéil an chuid is mó dá choilíneachtaí, ach chaill sé a chuid saibhreas agus a stádas de réir a chéile de réir mar a ghlac na hOlandaigh, na Sasanaigh agus na Fraince sciar méadaitheach den trádáil spíosraí agus sclábhaithe trí phoist agus críocha trádála na Portaingéile scaipthe go forleathan a chuairteáil nó a shárú. Thosaigh comharthaí titim míleata le dhá thrácht tubaisteach: Cath Alcácer Quibir
sa Mharacó i 1578 agus iarracht thréigthe na Spáinne Sasana a shárú i 1588 trí Armada na Spáinne <unk> Bhí an Phortaingéil ag an am sin i gcomhpháirtíocht dhínastach míchompordach leis an Spáinn agus chuir sé longa le cabhlach ionsaithe na Spáinne. Laghdaíodh an tír tuilleadh ag scrios cuid mhór dá phríomhchathair i dtimpeallacht i 1755, ag gabháil le linn Chogaí Napoléon agus ag cailliúint a choilíneachta is mó, an Bhrasaíl, i 1822. Ó lár an 19ú haois go dtí deireadh na 1950idí, bhí beagnach dhá