Críochnaigh an abairt seo a leanas: Nuair a thaistil an Gráf de Mornay go Maracó i 1832 chun conradh a bhunú chun tacú leis an
I ndiaidh na hAlgáire a cheangal ar an bhFrainc, thug sé leis an bpictéir Rómhánach Eugène Delacroix. Ní hamháin gur thaitin Delacroix leis an oirdheisceart na háite; ghlac sé é freisin mar mhúnla nua agus beo dá chuid oibreacha ar ársaíocht clasaiceach: "Tá na Gréagaigh agus na Rómhánaigh anseo ag mo dhoras, sna hArábánaigh a phéinteann iad féin i mbrat bán agus a bhfuil cuma Cato nó Brutus orthu... " Scríobh sé ag an am "Táim cosúil le fear i mbrionglóid, ag féachaint ar rudaí a bhfuil eagla air go n-éireoidh as dó". D'fhill sé ar a chuid léarscáileanna agus cuimhní cinn ar Thuaisceart na hAfraice don chuid eile dá shlí bheatha, le pictiúir ola 80 cosúil le "The Fanatics of Tangier" agus "Women of Algiers" ag éirí legendary agus tionchair ar ealaíontóirí mar Van Gogh, Gauguin, agus Picasso. Bhí tionchar ar leith acu ar cháilíocht an tsolais: do Cézanne, "Tá an dath geal seo go léir... cosúil... go dtéann sé isteach sa tsúil cosúil le gloine fíona ag rith isteach i do throat agus déanann sé tú a ól láithreach". D'éirigh le Tangier ina dhiaidh sin mar stad éigeantach d'ealaíontóirí a bhí ag iarraidh na dathanna agus an solas a labhair sé a fháil amach dóibh féin - le torthaí éagsúla. D'fhág Matisse roinnt laethanta saoire i Tanger, ag fanacht i gcónaí ag an Grand Hotel Villa de France. "Tá tírdhreacha faighte agam sa Mhorcó", a dúirt sé, "go díreach mar a thuairiscítear iad i bpictiúir Delacroix". Bhí a mhic léinn féin acu; bhí tionchar díreach ag an ealaíontóir Californiach Richard Diebenkorn ar na dathanna haunting agus na patrúin rithimiciúla de phictiúir Mharacó Matisse.