Críochnaigh an abairt seo a leanas: Ar dtús, d'fhéach ceannairí na hEorpa ar an Réabhlóid na Fraince mar díospóid inmheánach idir rí na Fraince agus a chuid faoi réir. De réir mar a d'fhás an retórica réabhlóideach níos géire, dhearbhaigh monarcaí na hEorpa go raibh a leasanna mar an gcéanna le Louis XVI agus a theaghlach; chuir Dearbhú Pillnitz (27 Lúnasa 1791) i mbaol iarmhairtí éadrom ach tromchúiseacha go leor má tharlaíonn rud ar bith don teaghlach ríoga. Bhí seasamh na réabhlóideach ag éirí níos deacra agus ag cur leo a gcuid fadhbanna i gcaidreamh idirnáisiúnta, lean éimirí na Fraince ag cur le tacaíocht a thabhairt do fhreas-réabhlóid. Ar an 20 Aibreán 1792, dhearbhaigh an Coinbhinsiún Náisiúnta na Fraince cogadh ar an Ostair, ag tosú an
Cogadh an Chéad Chomhghuaillíocht (1792 <unk> 98). Bhí an Fhrainc i gcoinne an chuid is mó de na stáit Eorpacha a raibh teorainneacha talún nó uisce acu, chomh maith leis an bPortaingéil agus an Impireacht Ottoman. In ainneoin roinnt buaiteacha i 1792, go luath i 1793 bhí fórsaí na Fraince brúite amach as an mBeilg, bhí éirí amach inmheánach sa Vendée maidir leis an gceaptha, géarchéim phoiblí forleathan ar Bhunreacht Sibhialta na Cléire agus bhí rí na Fraince díreach curtha chun báis. Bhí arm an Phoblacht na Fraince i riocht suaite; tháinig na fadhbanna níos géire fós tar éis an t-aistriú ar an arm, an "levée en masse", a chuir na mílte fear gan léitheoireacht, gan oiliúint ar arm atá i ngéarchéim cheana féin. Maidir leis na Fraince, bhí an Feachtas Rhin 1795 go háirithe tubaisteach, cé gur bhain siad roinnt rath amach i dtimpeallachtaí cogaidh eile (féach mar shampla, Cogadh na Piréin (1793 <unk> 95)).