Laburbildu artikulua.  Zientzialariek Antartikako glaziar handi bat urtzen ari dela diote, itsas maila igoera saihestu nahian. Bi isurbide aurkitu dituztela diote... Itsasoko ur epela Totten Glaziar handiaren hondoraino erori ahal izateko. Eta urak gatzgabetzeko arriskua dute. Glaziarra Ekialdeko Antartikako beste glaziar guztiak baino handiagoa da, eta arinago urtzen da. Itsasoaren maila 3,4 metrora igo dezakeen izotza du, gutxienez. Hori diote Texaseko Unibertsitateko ikertzaileek, Nature Geoscience aldizkarian argitaratutako ikerketa baten egileetako batzuk. Zientzialariek lehenago ere ur epela detektatu zuten glaziarraren itsas aldean. Baina orain arte ez dute frogarik aurkitu. "Orain badakigu ekialdeko Antartikako ur epelak Totten glaziarreko eremu sentikorrenetara iristeko bideak daudela", esan zuen Jamin Greenbaum-ek, Texaseko Unibertsitateko doktoregaiak eta ikerketako egile nagusiak. Itsas hondoan dauden bi pasabideak, glaziararen oinarrian daudenak, azalpen bat eskaintzen dute zergatik urtzen den glaziarra hain azkar. Zientzialariek Mendebaldeko Antartikako glaziarren urtzearen ondorioak jakinarazi dituzte. NASAk esan zuen iaz glaziarrak atzera eginarazten ari zirela zenbait lekutan, "nahiz eta ez dirudien". Totten glaziarreko izotz guztia urtzeak ekarriko lukeen itsasoaren maila igotzeak gutxi gorabehera berdinduko luke Antartikako Mendebaldeko Izotz Gerriko osoaren kolapsoaren ekarpenarekin. Nazio Batuen txosten batek, iaz, aurreikusten zuen Lurreko klima-aldaketaren ondorioz, itsasoaren maila 60 eta 90 metrora igo litekeela. Horrelako igoerak hamar milioi pertsona desplazatu ditzake mundu osoko kostaldeetatik. Baina kalkuluek ez dituzte kontuan hartzen Antartikako azken ikerketak. "Totten urtzea hainbat mendetan iraun dezakeen arren, aldaketa hasten denean gure analisiak agerian uzten du, ziurrenik, atzeraezina izango dela", esan zuen Greenbaumek Australian Antarctic Divizioak aipatutako iruzkinetan. Zera egiteko...
Ikerketa berriek diote glaziar handi bat ur epelez beteta dagoela. Totten Glaziarra handiagoa da eta azkarrago urtzen da Ekialdeko Antartikako beste glaziar guztiak baino.