Manchu enperadoreen armadak Tibetera sartu ziren lehen aldiz laguntza eske, 1717an Dzungar mongol-ek Tibet inbaditu zutenean. 1718an Salween ibaiaren guduan lehen espedizio indarrak galdu ondoren, 1720an Txinako espedizioa
Dalai Lama Lhasara itzultzea lortu zuen. Tropak 1723an erretiratu ziren, Lhasan aholkulari txinatar zibil bat utziz. 1728an gerra zibila piztu zenean, bi aldeek laguntza eskatu zuten Txinatik eta armada bat berriz ere Lhasara bidali zuten. Erabaki zen bi "ambans" izendatzea, Txinako aholkulari zibilak, Tibeteko gobernuan, armada txiki batek babestuko zituztela. 1750ean istiluak izan zirenean, berriz ere armada bat bidali zuten eta anbarrei botere gehiago eman zieten. Hala ere, anbanak, inperioaren botere-zentroetatik isolatuta, laster tokiko gobernuaren kontrolpean geratu ziren. Bake-aldi luzea izan zen, eta Txinatarrek Tibeteko gaiak utzita zituzten, baina 1792an Gurkakek Nepalen inbasioa egin zuten, laguntza eskatuz eta Txinaren erantzuna arrakastatsua izan zen. 1893an, txinatarrek Tibeten erreformak inposatu zituzten, eta horrek atzerriko bidaiariei mugak ixtea ekarri zuen, baina ambenen papera indartzeko asmoak gorabehera, Txinatarren utzikeria aldi luzea jarraitu zuen, XIX. mendean zehar jarraitu zena, Tibet "itxia" izan zenean, baina bere kabuz.