Idatzi artikulu horren jarraipena.
1940ko ekainean, Tunisiako Frantziako Protektoratua Vichyren Frantziaren parte bihurtu zen, Philippe Pétain mariskala kolaborazionistak gobernatutako Frantziako estatu berriaren parte, Frantzia Alemaniako Naziek Bigarren Mundu Gerran okupatutako garaian. Pétainen erregimen kolaboratzailearen agintepean, Vichy Frantziako eta Vichy Tunisiako juduek bi "Statut des Juifs" antisemitikoen (Juduen Estatutuak 1940ko urriaren 3an eta 1941eko ekainaren 2an) menpe izan ziren, Frantziako kontinentean zeuden juduek bezala. Hala, legedi diskriminatzaileak juduak definitu zituen, zerbitzu publikoan, hezkuntza-erakundeetan eta kazetaritzan, eta lanbide liberaletan (numerus clausus) mugatu zituen, zenbatu zituen (errolda judua), eta beren jabetzak erregistratzera behartu zituen, gero arianizatzeko. Ondorioz, juduek "herritarrek" izandako lehengo egoera baxuagoan aurkitu zuten beren burua, eta pobreak izan ziren. 1941eko abuztuan, Xavier Vallat, Juduen Gaietarako Bulegoko burua ("Commissariat Général aux Questions Juives"), Frantziako Frantziatik etorri zen juduen auzia aztertzera. Estatu Batuetako Holokaustoaren Memorialeko Museoaren (USHMM) webguneko artikulu baten arabera, "Frantziako iparraldeko Afrikako hiru lurraldeetako Holokaustoaren historia (frantses Algeriako hiru departamentuak, 91, 92 eta 93, Maroko eta Tunisiako bi protektoratu frantsesek) erabat lotuta dago Frantziaren patuarekin garai honetan". Martin Gilbert Holokaustoaren adituak zehaztu zuen Frantziako Ipar Afrikako juduen jazarpena Frantziako Holokaustoaren zati ezinbestekoa zela. Frantziako Maroko, Aljeria eta Tunisiako Europako lurraldeak Ipar Afrikan Europako zati gisa kontsideratu ziren, Frantziako eta Alemaniako agiri baten arabera, juduen galderaren behin betiko konponbideari dagokionez.