Charles X.a Suediakoak Danimarkarekin izandako gerra amaitu zuen garaipen harrigarriz Beltzen arteko martxa ausartari irabazita. Danimarka-Norvegia bake umiliagarri bat egitera behartu zuten Roskilde itunaren bidez, zeinaren bidez Danimarkak Scania, Halland eta Blekinge eskuratu behar izan zituen Eskandinaviako Penintsulan eta Bornholm uhartean, eta Norvegiak Båhuslen eta Trøndelag probintziak galdu zituen. Europa harrituta zegoen garaipen arinarekin eta Karlosek harro salatu zituen bere lorpenak. Baina bakeak arazo gehiago ekarri zituen. Roskilde-ko bake itunean, Danimarkak Suediako armada hornitzeko betebeharra zuen 1658ko maiatza arte, baina handik gutxira armada lekualdatu beharko zen. Suediako erregeak bazekien... armada ez zela luzarorako Suedian egongo. Eta armada desegitea ez zen komeni, mendeku hartzeko irrikaz zeuden poloniarrekin.
1655eko Polonia-Lituaniako inbasioa. Suediari ez zitzaion etsairik falta erasotzeko: Livoniako eta Estoniako kanpainak kontuan hartu ziren, baina baztertu egin ziren hornikuntza arazoak zirela eta. Suediako erregeak adierazi zuen bere helburu nagusia Prusia Erreala inbaditzea zela, baina Frederick William Brandenburg-Prusiakoa ere zigortu nahi zuen. Europako etsai ugariak, horien artean Polonia eta Holanda, saiakera zaila izango litzateke. Prusiaren aurkako eraso berri batek nazioarteko babes gutxi izango luke, Frantziak bakea eskatu baitzuen jada. Suediar batzuek dilema honi erantzun bat eman zioten, eta Danimarkara itzuli ziren lan hori bukatzeko.