Moulay Ismailen heriotzaren ondoren, Marokoko egoera politikoa anarkia erlatiboan degeneratu zen. Bere semeek elkarren artean borrokatu zuten boterearen alde eta bere "abid" armada ohia estatuaren botere nagusia bihurtu zen, tronuaren atzean eraginkortasunez gobernatuz. Meknesek hiriburu estatusa galdu zuen eta 1755eko lurrikaran kalteak jasan zituen
-Ez da izango. Hiria baztertu egin zuten eta kasba inperialaren zati asko hondatuta geratu ziren. Ondorengo mendeetan, erregeek tarteka bakarrik hartu zuten arreta. Muhammad ibn Abdallah sultanak, 1757 eta 1790 artean gobernatu zuenak, Dar al-Bayda jauregia gehitu zuen Agdal lorategian, jauregiaren konplexu nagusiaren hego-ekialdean, geroago errege-akademia militar bihurtu zena. Halaber, Er-Roua mezkitua eraiki zuen kasbaren hegoaldean (Heri al-Mansuretik ez oso urrun), Meknesko mezkitarik handiena dena. Dar al-Kebira, ordea, abandonatua izan zen eta pixkanaka bizitegi-auzo bilakatu zen, non biztanleek bere etxeak eraiki zituzten Ismailen garaiko jauregi-egituren barruan eta artean. XIX. mendearen hasieran, Moulay Abd ar-Rahman sultanak loggia egitura bat erantsi zuen Bab al-Mansuren aurrean, zeremonietarako eta gobernadorearen auzitegiarentzat bilgune gisa balio zuena, nahiz eta egitura hori geroago kendu zuten.