Istiluetan zehar, lehen ezezagunak ziren talde independentistak eta anexionistak, hala nola Hego Mongoliako Giza Eskubideen Informazio Zentroa (SMHRIC), kanpoko hedabideetarako iturri bihurtu ziren, tentsioen inguruko baieztapenak baieztatu gabe, eta horrek eraman zuen Txinak atzerriko taldeak kritikatzera, "gertakari hau okerreko motibazioekin jokatzen saiatzen ari direlako". Mendebaldeko hedabideetako hasierako txostenek protesta "nahaste etniko" gisa deskribatu zuten eta 2008ko Tibeteko istiluekin eta 2009ko uztaileko Ürümqi istiluekin alderatu zituzten.
, baina SMHRICeko zuzendariak esan zuen protesta artzainen eskubide juridikoetan zentratu zela, eta "ez zutela autonomia edo independentzia handiagoa aipatu". Alderdi Komunistaren Global Times egunkariko editorialak SMHRIC "tokiko egoerarekin lotura gutxi" duela kritikatu zuen, eta atzerriko hedabideak kritikatu zituen protesta etnikoetan politika etnikoa irakurtzeagatik, esanez "protestek ez zutela indarkeria ikusi talde etniko desberdinen artean".