Roosevelt-en lehen agintaldian atzerri politikako ekimen nagusia AEBetako Latinoamerikaren aldeko politikaren berrazterketa zen Auzokide Onaren Politika izan zen. Estatu Batuek sarritan esku hartu zuten Latinoamerikan, 1823an Monroe Doktrina aldarrikatu ondoren, eta Estatu Batuek hainbat herrialde latinoamerikar okupatu zituzten 1898ko Espainiar-Amerikar Gerraren ondoren gertatutako Banana Gerretan. Roosevelt presidente izendatu zutenean, urrundu egin zen.
Estatu Batuek Haitiko indarrak erretiratu eta tratatu berriak sinatu zituzten Kubarekin eta Panamarekin, AEBetako protektoratuen estatusa ezabatzeko. 1933ko abenduan, Rooseveltek Estatuen Eskubide eta Betebeharrei buruzko Montevideoko Konbentzioa sinatu zuen, Latinoamerikako herrialdeen gaietan alde bakarrean esku hartzeko eskubideari uko eginez. Roosevelt-ek Sobietar Batasunarekiko harremanak ere normalizatu zituen, Estatu Batuek 1920ko hamarkadatik aitortu nahi izan ez zutena. Lehen Mundu Gerrako errusiar zorra berriz negoziatzeko eta merkataritza harremanak irekitzeko itxaropena zuen, baina ez zen aurrerapenik izan ez gaietan eta "bi nazioek laster desilusioa izan zuten akordioagatik".