John W. Dawson 1853ko udan itzuli zen Jogginsera Charles Lyell gabe,
1853ko Mundu Azoka New Yorken. Dawsonek bakarrik jarraitu zuen Joggins Formazioa ikertzen, eta 1853ko azaroaren 2an Lyell-i bere inkesta osatua bidali zion. Dawsonek bere eta Lyell-en aurkikuntzak William Logan-en aurkikuntzekin bat zeudela zioen, eta 1855ean Dawsonek ez zuen jada bere inkesta propioa erabiltzen eta Logan-enak bakarrik erabiltzen hasi zen erreferentzia gisa. 2005eko ikerketen berrikuspen batean, Dawsonen eta Lyellen lana Loganena baino zehatzagoa zela erabaki zen. "Hylonomus lyelli" Dawsonek aurkitu zuen Joggins amildegietan eta formalki 1859an deskribatu zuen. Bere lankide Charles Lyell-en omenez izendatua, espeziea geroago ezagutzen den narrasti zaharrena izango zen eta Eskozia Berriko probintziako fosila bihurtuko zen. Dawsonek 1866an aurkitutako pista fosil bat, garai batean, ezagutzen den ornogabe handiena den "Arthropleura" izenekoak egin zuela uste zen, baina Dawsonek azkenean pista bere espezieari esleitzeko nahiko berezia aurkitu zuen: "Diplichnites aenigma". Dawsonek bere ibilbidearen zati handi bat Joggins Formazioa aztertzera bideratuko zuen eta 1877an berriro itzuli zen, Royal Society-k finantzatutako espedizio bat burutuz, zuhaitz fosiletan txertatutako ale gehiago bilatzeko. Lehergailuak Coal Mine Point-en lehertu ziren, hogeita bost likopside zuhaitz agerian utziz; horietatik, hamabostek ehun espezimen baino gehiago ordezkatzen dituzten ornodun fosilak zeuzkaten, inoiz aurkitutako tetrapodun paleozoko bilduma bakarra. Dawsonek eta Lyell-ek asmatu zituzten teoriek azaltzen dute zergatik biltzen ziren hainbeste animalia han. Lehen susmoa izan zen izaki horiek habia egiten ari zirela, baina beste susmo bat ere bazegoen: beste nonbait hil zirela eta urak hondoa jo zuela. Azkenean, Dawsonek pentsatu zuen animaliak amildegian zeudela eta hil egin zirela, ezin ihes eginik.