1882an, Ipar Borneo Konpainiak Longchuan konderriko Hakka langileak ekartzea erabaki zuen. Sabahera ekarritako 96 Hakka-ren lehen taldea Kudaten lehorreratu zen 1883ko apirilaren 4an Luo Daifeng-en (Hakka: Lo Tai Fung) gidaritzapean. Hurrengo hamarkadetan, Hakka etorkinak estatu osoan finkatu ziren, biztanleria-zentro nagusiak Kota Kinabalu (orduan Jesselton izenarekin ezaguna) eta inguruetan (Tuaran, Penampang, Ranau, Papar, Kota Belud eta neurri txikiagoan Kota Maruduko barrutietan), Sandakanen gutxiengo garrantzitsu bat bizi zena (gehienbat Taipingeko iraultzaile ohiak).
) eta beste herri eta barruti batzuetako populazio handiak, batez ere Tawau, Tenom, Kuala Penyu, Tambunan, Lahad Datu, Semporna, Sipitang, Beaufort, Keningau eta Kudat-en. Britainiarrek sentitu zuten Ipar Borneoko garapena mantsoegia zela eta 1920an erabaki zuten Hakka immigrazioa Sabahera bultzatzea. 1901ean, Sabaheko biztanleria osoa 13897 txinatarra zen; 1911rako, % 100 igo zen 27801ra. Hakka-ko immigrazioa Bigarren Mundu Gerran hasi zen gutxitzen, eta 1940ko hamarkadaren amaieran maila txiki bateraino jaitsi zen.