Gutxi beranduago, Caodaismoak hainbat eragile politikoren arreta erakarri zuen bere ideia matxinatzaileengatik, eta azkenean bere alderdi batzuek Frantziako, Japoniako eta komunisten aurkako matxinada armatuan parte hartu zuten 1950eko hamarkadara arte. Ondorioz, erlijioa desmilitarizatu egin zuten, buruzagiak espetxeratu eta jarraitzaileak errejimen politiko desberdinetan zapaldu zituzten, eta horrek gizartean duen eraginaren beherakada eragin zuen. Saigon erori ondoren, komunistek alde egin zuten.
1975ean, Caodaisten aurkako erlijio jazarpena areagotu egin zen, eta erlijioa ofizialki debekatu egin zen. Tây Ninh-eko Santa Sede nagusia eta beste gune batzuk oso militarizatuta zeudelako eta beren kanpoko erlijio praktikak debekatuta zeudelako, badirudi erlijioa desagertuko zela, liderren belaunaldi ondorengoa gidatzeko. Bere jarraitzaile asko lur azpian bizirauteko joan ziren, beste batzuek atzerrian babesa bilatu zuten erlijio jazarpenetik, eta, horrela, diaspora komunitateak sortu zituzten munduko herrialdeetan. 1990eko hamarkadako erreforma ekonomikoaren ondoren, Caodaismoak bere presentzia publikoa berpiztea lortu zuen bere tenpluak berriro irekitzearen bidez, presentzia erlijiosoak estatuaren zilegitasuna berreskuratu zuenean. Hala ere, gaur egun ere debekatuta dago.