Andrei P. Tsygankov-ek 2008tik 2014ra bitartean "The New York Times", "The Washington Post" eta "The Wall Street Journal" egunkarietan argitaratutako artikulu bat, Errusiako barne politikari buruzkoa, argitaletxeek Errusiako gobernuari buruzko ikuspegi zeharo negatiboa hartu zutela ikusi zuen, "hauteskundeak, oposizioaren eta gutxiengoen eskubideak, justizia sistema, jabetza eskubideen babesa, komunikabideen askatasuna, GKEen eta gizarte zibilaren garapena, herritarren babesa delituaren eta terrorismoaren aurka, boterearen transferentziaren mekanismoak, Putin eta Medvedev-en jarrerak, eta mendebaldeko herrialdeekin dituen harremanak". Tsygankovek ziurtatu zuen editorialek ez zutela behar bezala islatzen "esparru neutro eta positiboak eta, hala nola, herrialdearen aurrerapen erlatiboa azpimarratzen dutenak edo bere garapenean aurre egin beharreko zailtasun objektiboak". Bestalde, Chatham House-ko Errusia eta Eurasia Programako James Nixey-k argudiatu zuen kazetaritza justuak ez duela errusiarren eta Mendebaldeko ekintzen arteko baliokidetasun faltsurik eskatzen, eta Errusiaren inguruko berri negatiboa ulergarria zela Krimean, Georgian eta Estatu Batuetan egindako jokabidea kontuan hartuta.
, eta Siria, eta giza eskubideen aurrekari penagarriak. Piers Robinsonek argudiatzen du bai komunikabide errusiarrak bai mendebaldekoak alderdikoiak direla, eta idazten du "komunikabide nagusiak, edozein lekutan egon arren, botere politiko eta ekonomikoarekiko errespetu handikoak direla eta horrek esan nahi du, albisteen kontsumitzaile gisa".