Zulfikar Ali Bhutto, erakundearen kide sortzaileetako bat, Pakistanen nortasun berri baten bila hasi zen, batez ere bere etsai India bizilagunarekin partekatzen ez zuena. Horren arabera, Pakistanek Ekialde Hurbilera begiratzen hasi zen "laguntza, ideologia eta lankidetza estrategikoa" bilatzeko; eta, aldi berean, bizkarra ematen zion Hego Asiako Indiarekin zuen historia partekatuari. Ayub Khan-en politiketan oinarrituta, Kaxmir hainbat arrazoirengatik garrantzitsua izan zen erakundearentzat; batez ere, Pakistanentzat duen garrantzia estrategikoagatik. Gainera, Pakistanek bere sorrerako ikuspegia betetzeko aukera gisa ikusi zen, bi nazioen teoria - "indiar musulman zapalduen aberria" izatea. (Oso gutxi izan arren, Pakistanek Indiarekin duen Kashmir gatazkatik ateratzea nahi duten erakundeen kopurua hazten ari da.) Kashmirren gatazkatik kanpo, India nazio gisa Pakistanen existentziaren mehatxu gisa ikusten zen modu guztietan, batez ere 1971ko bereizketaren ondoren.
Bangladeshen (lehen Ekialdeko Pakistan) musulman gehiengoa, eta azken honen ustez India ez zen existentziaren mehatxu bat, bi nazioen teoria arriskuan jarriz.