Kanpo politikaren alorrean, Merkelek nazioarteko lankidetza nabarmendu du, bai Europar Batasunaren eta bai NATOren esparruan, eta harreman ekonomiko transatlantikoak sendotzea. 2007an, Merkel Europako Kontseiluko presidentea izan zen eta Lisboako Itunaren eta Berlingo Adierazpenaren negoziazioan funtsezko papera izan zuen. Merkelek funtsezko papera jokatu zuen krisi ekonomiko globala eta Europako zor-krisiaren kudeaketan. 2008an pizgarrien pakete bat negoziatu zuen, azpiegitura gastuetan eta inbertsio publikoetan zentratuz, atzeraldi handiari aurre egiteko. Barne politikaren aldetik, Merkelen "Energiewende" programak etorkizuneko energia garapenean jarri du arreta, Alemanian energia nuklearra pixkanaka desagertarazteko, berotegi-efektuko gasen isurketak murrizteko eta energia iturri berriztagarriak handitzeko. Bundeswehr-en erreformak, soldadutza bertan behera utzi zuena, osasun-laguntzaren erreforma, eta, duela gutxi, bere gobernuak 2010eko hamarkadako migrazio-krisiari emandako erantzuna
eta COVID-19 pandemiak Alemanian arazo nagusiak izan dira bere kantzilergoan. 2014tik G7ko buruzagi nagusia izan da, eta lehenago 2011tik 2012ra. 2014an, Europar Batasuneko gobernuburu karguan luzeena izan zen. 2018ko urrian, Merkelek CDUko buruzagi kargua utziko zuela iragarri zuen alderdiaren konbentzioan, eta ez zela 2021ean kantziler izateko bosgarren agintaldia eskatuko.