1933ko martxoan, Adolf Hitler kantziler izendatu eta hiru hilabete geroago, Eisnerrek Berlinetik Parisera ihes egin zuen, ahizpa bat bizi zen tokira. Bertan, edozein lan hartuz bizi izan zen (itzulpengintza, haur zaintza, etab.) eta, ahal zen guztietan, nazioarteko aldizkari eta egunkari askotako zinema kritikari gisa lan egin zuen. 1940an, lehenbiziko "Rafle du billet vert"ean atxilotu zuten eta Vel d'Hivera eraman zuten.
beste emakume ezkongabe ehundekin batera. Gurs-eko atxilotze esparrura bidali zituzten, Pirinioetan, frantziarrek alemaniarren alde zuzendutako kontzentrazio esparrura. Hilabete batzuk igaro ondoren, ihes egitea lortu zuen eta Montpellierrera joan zen, eta han ikasle gisa matrikulatu zen, Rodez-era eta Exbrayat apaizarengana iritsi aurretik, paper faltsuak lortzen lagundu ziona. Louise Escoffier Alsaziako eskualdekoa bihurtu zen. Henri Langlois-ekin harremanetan jarri zen, Parisen zegoena, eta herrialde osoan izkutatzen zituen film-latak, nazien eskuetatik kanpo edukitzeko. Horietako bat Figeac-etik hurbil izan zen, Frantzia erdialdean, Château de Béduer-eko sotoan. Langloisek Eisnerri agindu zion filmak kontserbatzera joateko ("Diktadore handia" barne). Eisnerrek hau guztia egin zuen hilabete oso bateko baldintza hotzetan bere dirua agortu aurretik. Laguntza behar zuelako, lan bat lortu zuen Figeaceko nesken eskola batean. Tratu txarrak jasan ondoren, alemaniera irakasten hasi zen zenbait neska espainiarrekin, bertako eskola-irakaslearekin bizi zena, Madame Guitard-ekin, eta bertan geratu zen, 1944ko abuztuaren amaieran Paris askatua izan arte.