1453an, Konstantinopla Otomandar Inperioaren eskuetan erori zen. Ekialdeko kristauek Konstantinoplaz ihes egin zuten, eta eskuizkribu grekoak eraman zituzten, garai hartan Mendebaldean literatura-errenazimendua eragin zuten faktoreetako bat da. Otomandar gobernuak lege islamiarra jarraitu zuen konkistatutako biztanleria kristauarekin tratatzerakoan. Kristauak Ofizialak ziren eta onartzen zituzten Liburuaren herria zirelako. Horrela, elizaren antolaketa kanonikoa eta hierarkikoa ez zen nabarmenki eten, eta bere administrazioak funtzionatzen jarraitu zuen. Mehmed Konkistatzaileak egin zuen lehenengo gauza izan zen Elizari patriarcha berria aukeratzeko baimena ematea: Gennadius Scholarius. Hala ere, eskubide eta pribilegio horiek, erlijio askatasuna eta erlijio erakundea barne, printzipioz ezarri ziren, baina gutxitan bat etorri ziren errealitatearekin. Kristauak bigarren mailako hiritarrak zirela uste zen, eta haien babes juridikoa sultanak eta agintari gorenak zeukaten. Hagia Sophia eta Parthenon, ia mila urtez kristau eliza izan zirenak, mezkita bihurtu ziren. Kristauen aurkako jazarpen bortitzak ohikoak ziren, eta bere gorenera iritsi ziren armeniar, asiriar eta greziar
Genozidioak.