Paragrafo honetako jarraipena idatzi - Sobietar Batasuneko errepublikaetan, 1988 eta 1992 bitartean (URSS desegin eta errepublika guztiak independenteak izan zirenean), "Fronte Popularra" terminoak esanahi oso desberdina zuen. Inteligentzia liberaleko kideek (normalean bertako Alderdi Komunistako kideak) gidatutako mugimenduak aipatzen zituen, errepublika batzuetan txikiak eta periferikoak, baina beste batzuetan oinarri zabalekoak eta eragin handikoak. Ofizialki, haien helburua "perestroika" defendatzea zen estatu burokraziako elementu erreakzionarioen aurka, baina denborarekin, beren errepublika Sobietar Batasuneko kide izatearen zilegitasuna zalantzan jartzen hasi ziren. Hasieran kontuz ibili ziren, eta horrek askatasun handia eman zien antolatzeko eta komunikabideetara sartzeko. Baltikoko errepublikaetan, laster bihurtu ziren indar politiko nagusia eta pixkanaka ekimena lortu zuten lehenago sortutako disidentzia erakunde erradikalagoetatik, beren errepublika autonomia handiagoa eta gero independentzia lortzera bultzatuz. Halaber, alderdi komunisten hegemoniaren erronka nagusi bihurtu ziren Bielorrusian, Moldovan, Ukrainan, Armenian eta Azerbaidjanen. Fronte Popularra sortu zen Georgian baina marginal geratu zen, disidenteek zuzendutako talde nagusiekin alderatuta, apirilaren 9ko tragediaz geroztik.
gizartea erradikalizatu zuen eta, beraz, ezin izan zuen antzeko mugimenduen konpromiso-errolloa jokatu. Beste errepublika batzuetan, halako erakundeak existitzen ziren, baina ez zuten inoiz mehatxu esanguratsurik eragin alderdi titularrari eta elite ekonomikoei.