Zoritxarrez, testamentu ez oso zehatzak sortu zituen erregeen eta nobleen arteko gatazka ugari tapizen jabetzaren inguruan. Bilduma osoa Tykocineko gazteluan egon zen 1572ra arte. Ondoren, erregearen ahizpek Krakovian, Niepołomice, Varsovian, Vilniusen eta Hrodna-ko egoitzetan banatu zuten, eta Suediara ere bidali zuten batzuk. Sigismund III.a erregeak 30 pieza ekarri zituen Anna Jagiellonek Estokolmora bidali zizkion bere ahizpa Katalinari (Sigismundoren ama). 1633an, Jerzy Ossoliński-k, Władysław IV.a Vasa erregearen izenean, Urbano VIII.a Aita Santuari eman zizkion " Moisesen istorioaren " eszenak zeuzkaten hiru tapizak. Uholdean
Jerzy Sebastian Lubomirski-k Spiš-eko bere etxean ezkutatu zuen bilduma. Hurrengo urteetan, John II.a Casimir Vasa erregeak 157 tapiz hipotekatu zizkion Jan Gratta Gdańskeko merkatari bati, parlamentuaren baimenik gabe. Bere abdikatuaren ondoren, erregeak Frantziara eraman zituen tapakietako batzuk. Horrek nobleziaren protesta eragin zuen eta erregearen zorra ez zen 1724ra arte itzuli. Parlamentuak tapizak Varsoviako Karmelitarren komentuan gordetzeko eman zituen eta azken aldiz 1764an Stanisław Augustus erregearen koroamenduan erakutsi zituzten. Varsoviako Errege Gazteluaren barnealdeak estilo neoklasikoan berreraiki ondoren, erregeak Frantzian tapiz berriak eskatu zituen eta Jagiellon bilduma bildu eta Ogasun Batzordearen eraikinean - Errepublikako Jauregian - gorde zen. Stanisław Augustoren erregealdian egindako inbentario baten arabera, 156 arrasse inguru zeuden. 1795ean, Poloniaren hirugarren zatiketaren ondoren, Alexander Suvorovek Errusiara eraman zituen tapizak, errege egoitzetatik lapurtutako beste ondasun batzuekin batera.