1621ean, Felipe III.a hil zen eta bere semeak Felipe IV.a hartu zuen. Militarrak ziren agintariak. Hurrengo urtean, Gaspar de Guzmán izan zen Zúñigaren ordezkoa, Olivaresko Konde-Dukea, Espainiako arazo guztien erdigunea Holandan zegoela uste zuen gizon ahaltsua. Hasierako porrotaren ondoren, Bohemiarrak garaituak izan ziren Mendi Zurian.
1621ean, eta berriz, 1623an Stadtlohnen. Herbehereekin gerra 1621ean berritu zen eta Spinolak Bredako gotorlekua hartu zuen 1625ean. Danimarkako Christian IV.a erregeak gerran esku hartzeak batzuk kezkatzen zituen (Christian Europako monarka bakarretako bat zen bere finantzei buruz kezkarik ez zuena), baina Albert Wallenstein-eko jeneral inperialak Dessau zubian eta berriro Lutter-en, biak 1626an, daniarren gaineko garaipenak mehatxua desagerrarazi zuen. Madrilen itxaropena zegoen Herbehereak, azkenean, inperioarekin bat egingo zutela, eta Danimarkako porrotaren ondoren Alemaniako protestanteak menderatuak zirela ematen zuen. Frantzia berriro ere bere ezegonkortasunean murgilduta zegoen (La Rochelleko setio ospetsuak 1627an hasi zen), eta Espainiaren handitasuna ukaezina zirudien. Olivares konde-dukeak garbi esan zuen "Jainkoa espainiarra da eta gure nazioaren alde borrokatzen ari da egun hauetan".