"Gerriko barne-mugea" deituko zenaren bi aldeetan itxaropen sendoa zegoen, nahiz eta gaizki definituta egon, Alemaniako lau okupazio-gune militarrak etapa batean birgaitu eta estatu post-faszista bakar batean batuko zirela, baina estatu hori nola gobernatuko zenaren ikuspegiak oso desberdinak ziren, batez ere gerra ondoren. Berlinen 12 hilabeteko blokeorako
Alemaniaren etorkizuneko bateratzearen ideiak horizontean desagertu ziren, eta 1949ko urrian, eremu sobietarra berpiztu zen Sobietar Errepublika Demokratiko Alemaniar (Ekialdeko Alemania) gisa. 1949an itzuli zen Herbehereetatik eta Marierekin bizitzera joan zen. Bi ahizpak, oraindik ezkondu gabeak, seme-alabarik gabeak eta oraindik ere - bere erara - hezkuntzaren politiketan sakonki inplikatuta zeuden, Weimar-en egin zuten beren etxea elkarrekin, 1952ra arte Turingiako foru egoitza izan zena. 1950ean, Marie Torhorstek herri hezkuntzako ministro kargua galdu zuen. Bere ondorengoa, 1951n izendatua, beste emakume bat izan zen. Isolde Oschmann Haur Hezkuntzako irakasle ohia izan zen, Torhorst-ek baino askoz ere hezkuntza ministro praktiko gutxiago izan zena: Ekialdeko Alemaniako historian izandako aztarna urria izan zen, urtebete baino gehiagoz ministro kargua izan arren. Ez dago garbi zergatik ordezkatu duten Marie Torhorst. Bere hurrengo ibilbide publikoan ez dago adierazpen oso nabarmenik, garai hartan alderdiaren zuzendaritzari mespretxatzen zioten horien artean zegoela.