Idatzi paragrafo honetarako jarraipena - Suleiman handiko sultanak espedizio bat antolatu zuen pertsonalki 1537an, inguruko herri asko suntsitu edo harrapatu zituena, baina ez zuen lortu ingurua menperatzea. Otomandarrei beharrezkoa iruditu zitzaien biztanleekin konpromiso bat hartzea, hainbat pribilegio emanez: tokiko autogobernua, armak eramateko eskubidea, zergak ordaintzetik salbuespenak, beren banderapean itsasoratzeko eskubidea edozein portu otomandarretan eta gerra garaian zerbitzu militarra eskaintzeko. Hala ere, pribilegioak gorabehera, Himariotarrak matxinatu ziren gatazka hauetan: Otomandarren eta Veneziarren arteko gerra (1537-40), Otomandarren eta Veneziarren arteko gerra (1570-73), Moreako gerra
(1684<unk>99), Otomandarren eta Veneziarren arteko gerra (1714<unk>18) eta XVIII. mendeko gerra errusiar-turkiarrak. Bestalde, eremuaren despopulazioa eragin zuten errepresalia otomandarrek, eta islamizatze behartuak eragin zituzten, azkenik, XVIII. mendean Himarë herrian eta sei herritan mugatzen zuten eremuaren biztanleria kristaua. Gainera, labaniarrak, albaniar tribu hurbil bat, askotan erasotzen zuten himariotarrak, arraza eta erlijio arrazoiengatik. Behin, 1577an, Himarëko buruzagiek Aita Santuari eskatu zioten armak eta hornidurak emateko, otomandarrekin borrokatzeko aginduz. Erlijioarekiko leialtasuna Erromara pasatzeko ere hitzeman zuten, baldin eta ekialdeko ortodoxiaren ohitura liturgikoak mantenduko baitzituzten "herritar gehienak greziarrak zirenez eta hizkuntza frangoa ez baitzuten ulertzen". Europako agintariei idatzitako hainbat gutunetan, himariotarrek esan zuten garai batean Alexander Handia, Pirro Epiroarra eta Skanderbeg bezalako buruzagiek gobernatu zituztela, himariotarrek memoria historiko identitarioa osatu zuten pertsonaiak. Himarotarrek beren iraganarekin harrotzen diren pertsonaia aipatzen gehien duena Skanderbeg da.