Franco gerrako buruzagia izan zen gerra hasi eta amaierarte. Franco bera ez zen jenio estrategikoa baina oso eraginkorra zen antolakuntzan, administrazioan, logistikan eta diplomazian. Madrilgo erasoaren ondoren.
1936ko azaroan, Francok gerra modu ausart batean irabazteko erabaki zuen, modu ausart batean baino. Toledoko guarnizioa askatzeko erabakiarekin bezala, planteamendu hau eztabaidagai izan da: bere erabaki batzuk, hala nola, 1938ko ekainean, Valentziara joatea nahiago izan zuenean Kataluniara baino, bereziki eztabaidagarriak izaten jarraitzen dute ikuspegi militarretik. Valentzian, Castellonen eta Alicanten ikusi zen Errepublikako azken tropak garaituak izan zirela Francorekin.