1880ko otsailaren 24an, 11.000 gizon inguru 19 itsasontzietan, "Blanco Encalada", "Toro" eta "Magallanes"ek babestuta eta bi torpedo-ontzi, Pisaguatik abiatu ziren. Bi egun geroago, otsailaren 26an, txiletarrak Punta Coles-en iritsi ziren, Pacocha, Ilo-tik gertu. Lurreratzeak zenbait egun iraun zituen baina erresistentziarik gabe. Peruko komandanteak, Lizardo Monterok, uko egin zion txiletarrak hondartzatik kanporatzen saiatzeari, txiletarrek espero zuten bezala. Martxoaren 22an, 3.642 soldadu txiletarrek 1.300 soldadu perutar garaitu zituzten Los Angelesko guduan, Lima-tik Arica edo Tacna-ra zihoan Peruko hornikuntza zuzena moztuz (hornikuntza bide luzearen bidez bakarrik posible zen, Boliviatik). Los Angeleseko gudaren ondoren, hiru posizio aliatu bakarrik geratu ziren Peruko hegoaldean: Leyva jeneralaren 2. armada Arequipan (Los Angeleseko bizirik atera ziren batzuk barne), Bolognesi 7. eta 8. dibisioa Arican, eta Tacnan 1. armada. Indar horiek Camperoren aginte zuzenaren pean zeuden. Hala ere, zenbakiek ez zuten zentzurik, peruarrek ezin baitziren tropak bildu edo beren goarnizioetatik mugitu ere egin. Basamortua zeharkatu ondoren, maiatzaren 26an, Txileko armadak (14.147 gizon) 5.150 boliviar eta 8.500 perutarren armada aliatua suntsitu zuen Tacnaren guduan.
-Ez da izango. Armadaren ondoan portu bat behar izateak, tropak hornitzeko eta sendotzeko eta zaurituak ebakuatzeko, Txileko agintaritzak Aricako gaztelu perutarrean kontzentratu behar izan zuen. Ekainaren 7an, Aricako gudaren ondoren, Tacna departamenduko azken gotorlekua erori zen. Tacnaren eta Aricaren kanpainaren ondoren, Peruko eta Boliviako armada erregularrak gehienetan existitzeari utzi zioten, eta Boliviak gerratik alde egin zuen.