1964ko urrian, Khrushchev Leonid Brezhnev-ek ordezkatu zuen, 1982ko azaroan hil zen arte. Bere agintaldian, Stalini buruzko polemikak arindu egin ziren. Andres Laiapeak lotzen du hau "disidente askoren erbesteratzearekin, batez ere Aleksandr Solzhenitsynekin", nahiz eta Laiapea idazten duen "Stalinen errehabilitazioa eskuz esku joan zen Brezhneven inguruko nortasun kultu bat ezartzearekin". Viktor Zaslavsky sozialista politikoak Brezhneven garaia "konpromiso neostalinista" gisa definitzen du, Stalinekin lotutako giro politikoaren funtsezkoak pertsonalitatearen kulturik gabe mantendu baitzituzten. Alexander Dubček-en arabera, "Breznev-en erregimenaren etorrerak neo-stalinismoaren etorreraren berri eman zuen, eta Txekoslovakiaren aurka 1968an hartutako neurriak
Sobietar Batasunean, Polonian, Hungarian eta beste herrialde batzuetan indar neostalinistak finkatu ziren". Brezhnev-ek Txinako lerro politikoa "neo-stalinista" gisa deskribatu zuen. Seweryn Bialer estatubatuar zientzialari politikoak deskribatzen du Sobietar Batasunaren politika neostalinismora jotzen ari dela Brezhneven heriotzaren ondoren.