1944ko hasieran, Antonescuren agindupean, Bukaresten bonbardaketa hasia zen.
, Cioculescusek Bukaresteko hego-mendebaldeko periferiara ihes egin zuen, Ciorogârlako etxe txiki batera bizitzera joanz. Ondoren, Șeicaru-ren jabetzako villa batera joan ziren bizitzera, non Armada Gorriaren tropak Errumaniako lurraldera sartu zirenean; Barbu Cioculescuren arabera, ostalariak eta gonbidatuak Errumaniaren etorkizuna eztabaidatuko zuten aro post-faszistan, Șeicaru-k Mendebaldeko Aliatuen antikomunismoan zuen itxaropena adieraziz, eta Cioculescu-k demokrazia berreskuratzean sinesten zuen, Sobietar Batasunaren onarpenarekin. Egile beraren arabera, Cioculescu aita Vichyren Frantziaren erorketaz hunkituta zegoen eta Bukarestera ihes egin zuten frantses kolaboratzaile naziak barregarri utzi zituen. Șeicaru-k 1944ko abuztuko errege kolpea gertatu baino lehen alde egin zuen, eta etxeak, gerora, Sobietar Batasunak agindutako Tudor Vladimirescu Dibisioko soldadu errumaniarrek okupatua izan zen.