Osatu esaldi hau. Alderantziz, gaurko garaiak Inperioaren borrokaren amaiera dakar. Erreforma militarrak egin arren, Otomandar armadak porrot larria izan zuen Italiar-Turkiar Gerran (1911-1912) eta Balkanetako Gerretan (1912-1913), eta ondorioz, otomandarrak Ipar Afrikatik eta ia Europatik kanporatuak izan ziren. Lehen Mundu Gerrara eraman zuen istilu etengabeak 1912ko martxoaren 31ko Gertakaria, 1912ko Otomandar estatu kolpea eta 1913ko Otomandar estatu kolpea ekarri zituen. Batasunaren eta Aurrerapenaren Batzordearen (CUP) gobernuak gero eta erradikalizatuago egin zen garai honetan, eta garbiketa etnikoa eta genozidioa egin zituen inperioko armeniarren, asiriarren eta
Greziako herritarrek, batzuetan, Otomandar Inperioaren genozidioa deitzen dieten gertaerak. Otomandarren parte hartzea Lehen Mundu Gerran porrotarekin eta inperioaren gainerako lurraldeen banaketarekin amaitu zen Sèvresko Itunaren baldintzen arabera. Londreseko konferentzian formulatu zen itunak lurra esleitu zion otomandar estatuari eta "Otomandar Kalifatuaren" izendapena mantentzeko aukera eman zion (Vatikanoaren antzekoa, Aita Santu katolikoak gobernatutako estatu apaiz-monarkikoa), larriki ahulduta utziz. Antolaketa honen atzean dagoen faktoreetako bat Britainiaren nahia izan zen Khilafat Mugimendua zapuzteko.