Inperioa krisi egoera iraunkorrean zegoen, lurralde galera etengabeak jasaten zituelako: Bulgariak independentzia aldarrikatu zuen, Austria-Hungariak Bosnia anexionatu zuen.
eta gatazka etnikoak Mazedonia otomandarraren eskuetan ez ziren gutxitu. Italiak 1911an Otomandar Tripolitania inbaditu zuen eta inperioak Europako lurraldearen gehiengo handi bat galdu zuen Balkanetako Ligak Rumelia inbaditu zuenean 1912an. 1914an, Otomandar Inperioa Lehen Mundu Gerran sartu zen eta gero eta erradikalizatuagoak ziren CUP-ek garbiketa etnikoa eta genozidioa egin zuten inperioko herritar armeniarren, asiriarren eta greziarren aurka, batzuetan Otomandar Berantiarren genozidioak bezala izendatutako gertaerak. 1918an Otomandarren errendizioaren ondoren, CUPeko zuzendaritzak erbesteratzea lortu zuen eta aliatuek Konstantinopla okupatu zuten. Otomandar parlamentua Aliatuak haserrearazi zituen, Ankarako iraultzaile turkiarrekin Amasya Protokoloa sinatuz eta "Misak-ı Millî" (Patua Nazionala) onartuz. Otomandar Inperioa zatitzeko planak Londresko Konferentziaren ondoren aurrera egin zutenez, aliatuek batzarra desegin behar izan zuten, eta, horrela, Bigarren Aro Konstituzionala amaitu zen. Parlamentari asko Batzar Nagusiaren kide bihurtuko ziren Turkiako Independentzia Gerra garaian, eta, azkenean, Errepublikan jarraitu zuten beren ibilbidea.