44ko hasieran, Julio Zesarrek iragarri zuen bere asmoa Partia inbaditzeko eta ekialdean Erromaren boterea berreskuratzeko. Bere arrazoiak izan ziren: partiarrak zigortzea Pompeius-i gerra zibilean laguntzeagatik, Crassus-en porrota mendekatzea Carrhae-n, eta bereziki Alexander Handiaren aintzaren parekoa izatea. Bere erasoa hasi aurretik, ordea, Zesar erail egin zuten. Antonioren eta errepublikanoen arteko konpromisoaren zati gisa, ordena berreskuratzeko, Publius Cornelius Dolabella Siriako gobernadore izendatu zuten eta Zesarren kanpaina partziarraren agintea. Konpromisoak ez zuen iraun, ordea, eta errepublikanoak ekialdera ihes egitera behartu ziren. Errepublikanoek Quintus Labienusi agindu zioten partziarrak bere alde ateratzeko
Ondorioz, Antonioren eta Octavioren aurkako gerra hasi zen. Errepublikanoak Filipiko guduan garaitu ondoren, Labienus partziarrekin bat egin zuen. Garai hartan Erromako barne istiluak egon arren, parthiarrek ez zuten berehala aprobetxatu ekialdeko botere hutsunea, Orodes II.ak, Labienusek kontrakoa aldarrikatzen zuen arren, berehalako zalantzak zituelako.