Osatu esaldi hau: Okupazioaren hasieratik, juduak tratu txarrean hartu zituzten Parisen. 1940ko urriaren 18an, okupazio-agintari alemaniarrek "Arrizazio Agindua" izenez ezagutzen denaren bidez, agindua eman zuten juduek estatus berezia izango zutela eta lanbide liberaletatik, hala nola merkataritzatik eta industriatik, atzeratuko zituztela, horrela, abokatuak, medikuak, irakasleak, dendariek, eta baita zenbait jatetxe eta leku publikoetatik ere atzeratuko zituztela, eta haien ondasunak konfiskatuko zituztela. 1942ko maiatzaren 23an, Adolf Eichmann Gestapoko atalaren buruak, Frantziako juduak Auschwitzeko kontzentrazio eremura deportatzeko agindua eman zuen isilean. 1942ko maiatzaren 29an, sei urtetik gorako judu guztiek David Izarra eramateko agindu zuten. Uztailean, juduak debekatuta zeuden kale nagusietan, zinema-aretoetan, liburutegietan, parkeetan, lorategietan, jatetxeetan, kafetegietan eta beste leku publiko batzuetan, eta metroaren azken bagoian ibiltzeko beharra zuten. 1942ko uztailaren 16an eta 17an, alemaniarren aginduz, 13.152 judu (4.115 haur, 5.919 emakume eta 3.118 gizon) atxilotu zituzten Frantziako poliziak. Pertsona ezkongabeak eta seme-alabarik gabeko bikoteak Drancyra eraman zituzten, Paristik 20 bat kilometrora iparralderantz.
"Vélodrome d<unk>Hiver" ("Vel' d'Hiv'") estadioan, "rue Nelaton"en, 15. barrutian, non udako beroan elkarrekin pilaturik zeuden, ia janaririk, urik eta higiene instalaziorik gabe bost egunez, Drancy, Compiègne, Pithiviers eta Beaune-la-Rolande atxilotze esparruetara bidali aurretik, Auschwitzeko suntsipen esparruko aurrestreinaldiak. Alemaniarrek porrot bat izan zela uste zuten, 32.000 pertsonarentzako trenak prestatu baitzituzten. Atxiloketak 1943an eta 1944an jarraitu ziren. Askapenaren garaian, Pariseko eskualdeko 43.000 judu, edo komunitatearen biztanleriaren erdiak, kontzentrazio esparruetara bidali zirela eta 34.000 hil zirela kalkulatu zen.