Paragrafo honen jarraipena idatzi - Federazionalisten eta zentralizisten arteko gerra zibilek pobreturik, baita hiri errealisten aurkako borrokek eta gerrek ere, probintziak egoera prekarioan zeuden 1814ko amaieran. Honek gehitu zuen duela gutxi independenteak izan ziren probintzietako askok ez zutela inoiz ezeztatu Ferdinand VII.aren legitimazioa errege subiranotzat, eta independentzia mugimendua gorabehera, probintzietako bizitza politikoa eta kulturala ez zen aldatu eta oraindik Espainiaren eragin boteretsuaren pean zegoen. Gainera, Eliza Katolikoak independentziaren aurka agertu zen gehienetan. 1815eko erdialdean espedizio espainiar handi bat
Pablo Morillo Granada Berrira iritsi zen, eta Santa Martak egindako aurrerapauso erregetarrak indartu zituen. Morillok Cartagenaren setioa jarri zuen abuztuan eta azkenik bost hilabete geroago erori zen abenduan, hiria zibilak zaurituak izanik goseak eta gaixotasunak eraginda. 1816ko maiatzaren 6an, Morillok eta hegoaldeko erregezaleek Bogotá konkistatu zuten, eta, beraz, Granada Berri osoa erregelarrien kontrolera itzuli zuten, 1819ko abuztu arte iraun zuena, Simón Bolívarren agindupean zeuden indarrek eskualdearen erdialdea berreskuratu zutenean.