1989ko azaroan, Ekialdeko Alemaniako kale-manifestari askok Berlineko Harresia zeharkatu zuten. Komentarioen (eta beste batzuen) harridurarako, berehala ikusi zen gertaerak behatzen zituzten tropek ez zutela esku hartzeko instrukziorik jaso. Hori ikusita, protestatzaileek mailuak hartu eta horma botatzen hasi ziren. Gertaera sorta bat gertatu zen, eta horrek eraman zituen Ekialdeko Alemaniako lehen eta azken hauteskunde askeak. Mendebaldeko Alemaniako Kohl kantzilerrarentzat, zeinak lehendakari Gorbatxovekin egoera zehaztasunez eztabaidatzeko aukera izan baitzuen, baliteke jada agerikoa izatea berriro elkartzeko bidea irekitzen ari zela. Jende gehienarentzat, oraindik ez zen hain garbia. Hala eta guztiz ere, 1989ko azaroan eta abenduan, Ekialdeko Alemaniako erakunde politikoak konfiantza kolektiboa galdu zuen, eta Ekialdeko Alemaniako herritarrek zuhurtziaz ondorioztatu zuten ez zutela, azken finean, 1953koaren errepikapen bat bizi behar izan.
-Ez da izango. Alderdiaren Batzorde Zentralak eta Politburua (Jarowinsky barne) 1989ko abenduaren 3an dimisioa eman zuten. Testuinguru horretan, 1989ko azaroan, Werner Jarowinsky Herri Parlamentuko ("Volkskammer") lehendakariorde bihurtu zen. 1989ko azaroaren 11tik 1990eko urtarrilaren 10era bitartean, SED talde parlamentarioaren buru ere izan zen Herriaren Parlamentuan ("Volkskammer").