Newtonek 1660ko hamarkadaren amaieran lurreko grabitateak Ilargirainoko proportzioan luzatzen dela uste zuen, baina bi hamarkada behar izan zituen teoria osoa garatzeko. Galdera ez zen grabitatea existitzen zen ala ez, baizik eta Lurretik hain urrun hedatzen zen, ezen Ilargia bere orbitan mantentzen zuen indarra ere izan zitekeen. Newtonek erakutsi zuen indarra distantziaren karratuaren alderantziz jaisten bazen, ilargiaren orbital-periodoa kalkula zitekeela, eta akordio ona lortu zitekeela. Indar bera beste orbital-mugimendu batzuen erantzulea zela asmatu zuen, eta horregatik "grabitazio unibertsala" deitu zion.
Distantziaren karratuaz indarra murriztuko balitz, Ilargiaren orbitan aldiko denbora kalkulatuko litzateke.