Sailak, hala ere, estatistika bat egiten zuen kanpora doazen herritarren gainean, "mendebaldeko estatuetara" bidaiatu nahi dutenen gainean. 1989ko hasieran, Erich Honecker alderdiko idazkari nagusiak (hau da, gobernuaren buruzagiak) Berlingo Harresia oraindik ere indarrean egongo zela "hamar urte barru eta ehun urte barru" adierazi zuen publikoki. Horrek berehala eragin zuen herrialdea utzi nahi zuten pertsonen kopurua handitzea, ez bakarrik atzerriko bidaia baterako, baizik eta behin betiko. Garapena 1989an zehar gobernuaren aurkako kaleko protestetan gorakada indartu baten testuinguru zabalagoan gertatu zen. Iraganean gobernuaren segurtasun zerbitzuek herritarren kale-protestei "eraso" egin zieten, beharrezkoa zen basakeria edozein maila erabiliz, eta beharrezkoa zen soldadu eta tanke sobietarren laguntzaz. Hori 1953an gertatu zen.
-Ez da izango. Baina 1989an, Glasnost-eko haizeak jo zituenean Moskutik, eta Erich Honecker gaizki zegoenean, Politburua paralisatu egin zen, inolako erabakirik hartu gabe. Horrek hutsune bat sortuko luke agintariek beheko mailetan bete behar dutena batzuetan. Bitartean, Gerhard Lauterren gaitasun mentala izugarria, estatistikak kontrolatzen zituen sailean egindako lanarekin batera, Ekialdeko Alemaniako pertsonarik informatuenetako bat bihurtu zen emigrazio eskabideei eta emigrazio zifrari buruz. 1989ko lehen sei hilabeteetan ia 22.000 alemanek eskatu zuten emigratu ahal izateko baimena. Hori, aurreko urtean emigrazio eskabide 30.000 baino gehiago izatearen aurka. "Jendeak oinekin bozkatzen zuelako seinale argia izan zen hori", Lauterren iritziz.