Ondorengo esaldia osatu: Andrei P. Tsygankov-ek 2008tik 2014ra bitartean "The New York Times", "The Washington Post" eta "The Wall Street Journal" egunkarietan argitaratutako edizioetan Errusiako barne politikari buruzko artikulu batean aurkitu zuen edizioek iritzi negatiboa zutela Errusiako gobernuari buruz, "hauteskundeak, oposizioaren eta gutxiengoen eskubideak, justizia sistema, jabetza eskubideen babesa, komunikabideen askatasuna, GKEen eta gizarte zibilaren garapena, herritarren babesa delituaren eta terrorismoaren aurka, boterearen transferentziaren mekanismoak, Putin eta Medvedev-en jarrerak, eta mendebaldeko herrialdeekin dituen harremanak". Tsygankovek ziurtatu zuen editorialek ez zutela behar bezala islatzen "esparru neutro eta positiboak eta, hala nola, herrialdearen aurrerapen erlatiboa azpimarratzen dutenak edo bere garapenean aurre egin beharreko zailtasun objektiboak". Bestalde, James Nixey-k, Errusia eta Eurasia Programakoa, Chatham Housen, argudiatu du kazetaritza zintzoak ez duela errusiarren eta mendebaldekoen ekintzen arteko berdintasun faltsurik eskatzen, eta Errusiaren berri txar hori ulergarria dela, Krimeako bere jokabidea kontuan hartuta,
Georgia, Siria, eta giza eskubideen aurkako erregistro kaskarra. Piers Robinsonek argudiatzen du bai komunikabide errusiarrak bai mendebaldekoak alderdikoiak direla, eta idazten du "komunikabide nagusiak, edozein lekutan egon arren, botere politiko eta ekonomikoarekiko errespetu handikoak direla eta horrek esan nahi du, albisteen kontsumitzaile gisa".