1982an, Patrese Brabham-era joan zen eta bere lehen garaipena izan zen
Monakoko Garaipena, egoera harrigarrian. Patresek lidergoa hartu zuen Alain Prost erori zenean, hurrengo itzulian baldintza amortizatzaileetan biratzeko bakarrik. Horrek hirugarren utzi zuen Didier Pironiren eta Andrea de Cesarisen atzean, azken txandan gelditu zirenak. Pironi elektrizitate akats batekin gelditu zen eta de Cesarisek erregai gabe geratu zen. Denboraldi horretan Austriako Sari Nagusian ere liderra izan zen, baina erretiroa hartu zuen motorraren akatsa zela eta. Patresek hamargarren postuan amaitu zuen denboraldia, Nelson Piquet taldekidearen aurretik. 1983a zailagoa izan zen. Patrese lasterketan beranduago talka egin zuen San Marinon liderra zela - "tifosi"en oihuekin, bere shuntak lasterketako garaipena Patrick Tambay Ferrari gidariari eman ziolako. Italiako Sari Nagusian ere polea lortu zuen etxean, bere motorra lasterketaren hasierako faseetan lehertu aurretik: 2010eko elkarrizketa batean esan zuen bere motorra kalifikazioan utzi zela susmoa zuela, oso indartsu baina hauskorra bihurtuz, ez baitzuten kontratu berria eskaini hurrengo urterako, eta zalantzak izan zituen bere etxeko Sari Nagusia irabazteko aukerak sakrifikatzeko Nelson Piquet taldekidearengatik, Munduko Txapelketarako borrokan zebilela. Bigarren garaipena lortu arren Hegoafrikako Grand Prix-an, Patrese bederatzigarren postuan amaitu zuen eta Piquetek bere bigarren gidarien txapelketa lortu zuen. Zazpi urte pasa zituzten podiumera igo aurretik.