The Smiths taldeko lider gisa, Morrisseyk, deskribatua izan zen "atsegina, ahots motela, lasaigarria eta betaurrekoekin", pop eta rock musikarekin lotutako ohiturak suntsitu zituen. Taldearen sinpletasun estetikoa New Romanticsek pertsonifikatutako gehiegikeriaren erreakzioa izan zen, eta Morrisseyk New Romantics edo lehenagoko glam rockeroen antzeko itxura androginoa hartu zuen bitartean, berea askoz ere sotilagoa eta arinagoa zen. Iritzilari baten arabera, "liburuzale bat zen; NHSko betaurrekoak eta entzumen-aparatu bat eramaten zituen agertokian; ez zen ezkondu. "Okerrena, zintzoa zen", bere musika "oso mozkorturik, oso arriskutsua, oso dibertigarria, eta entzuleak erakartzen zituen... berarekin eta bere musikarekin harremanetan jartzeko, mundua izan beharrean". Taldeari buruzko artikulu akademiko batean, Julian Stringerrek Smiths taldeari "Britainia Handiko talde politiko irekienetakoa" deitu zion, eta Andrew Warnsek, bere lanaren azterketan, "talde antikapitalistarik handiena" deitu zien. Morrissey bereziki ozen jarri zen Margaret Thatcher orduko lehen ministroari egindako kritiketan; 1984ko urriko Brightoneko hoteleko atentatuaren ondoren
"Thrasher errugabea izateak" esan zuen. 1988an esan zuen 28garren atalak Thatcherren izaera eta bere gorroto naturala islatzen zuela.