Lehenengo Mundu Gerraren garaian sortu ziren hegazkin-ontziak. Lehenengo esperimentuak zenbait herrialdetako, batez ere Estatu Batuetako eta Erresuma Batuko, gerra-ontzien kanoi-dorretetan aldi baterako "hegazkin-plataformak" jartzea izan zen. Hegaldi-plataforma iraunkor batekin eraldatutako lehen ontzia batailoi-gurutzailea izan zen, hasiera batean jatorrizko superestrukturaren aurreko hegaldi-plataforma bakarra zuena. Ondoren, atzeko aldean "lurreratze" plataforma berezi batekin eta geroago, erabateko plataforma batekin eraldatu zuten. Beste itsasontzi batzuk, sarritan itsasontziak, hegaldi-plataforma guztiz garbituak izateko eraldatu ziren, halako eraldaketa hasi zen lehenak izanik. Lehen urrats zalantzagarri haiek, ez zuten erakusten hegazkin-ontziaren garrantzia. Gerra arteko urteetan, Japonia, Erresuma Batua eta Estatu Batuek garraiolari flota handiak eraiki zituzten, eta Bigarren Mundu Gerraren hasieran, 18 garraiolari zituzten. 1940ko Tarentoko gudua
Eta Pearl Harborreko erasoarekin, argi geratu zen hegazkin-ontzi hau izan behar zela... itsasontzi moderno oinarrizkoena. Gaur egun, hegazkin-ontziak beraiek zerbitzatzen duten itsas armadaren kapitalaren ontziak dira, eta AEBetako "super-ontzi" modernoen kasuan, hegazkin-talde bat hartzen dute, benetan aire-indar txiki bat dena.