Yazid gerra zibilaren erdian hil ondoren, Zufarrek Abd Allah ibn al-Zubayr-ek Umayyaden kalifatoa kentzeko egin zuen eskaera babestu zuen, Jund Qinnasrineko gobernadore umayyadiak kanporatuz eta Qaysi tropak Damaskoko al-Dahhak ibn Qays al-Fihri Zubayrid aldeko gobernadorea laguntzera bidaliz. Azken hau hil egin zuten eta Qays-ek Umayyaden eta Banu Kalb-eko beren leinu aliatuek zapaldu zuten, Qays-en aurkariak, Marj Rahit-eko guduan.
684. urtean. Ondoren, Zufarrek Qarqisiya (Circesium) Jaziran herrian egoitza bat ezarri zuen eta Qays tribuak Kalben aurka gidatu zituen, azken horien aurka hainbat eraso abiatuz Siriako Basamortuan. 688-689 urtean, Taghlib tribuarekin gatazka batean sartu zen, Banu Sulaymeko Umayr ibn al-Hubab bere Qaysi aliatuaren alde, haien arteko liskarra konpontzeko aurreko ahaleginak egin arren. 685etik 691era hiru setio jasan ondoren, Zufarrek bakea negoziatu zuen Abd al-Malik Umayyad kalifarekin, Ibn al-Zubayrren kausa alde batera utzita, Umayyad gortean eta armadan pribilegioen truke, baita militarrean integratu ziren Qaysi partidanentzako barkamena eta diruarekin ere. Bakea Zufarren alaba al-Rababek Maslama kalifaren semearekin ezkontzeak zigilatu zuen. Abd al-Malik-en ondorengoen agintaldian, Zufarren familiak bere kargu eta prestigio handia heredatu zuen Umayyad gobernuan eta Qays-en artean. 750ean, bere bilobak, Abu al-Wardek, Umayyaden ondorengoen, Abbasidoen, aurkako Qaysi matxinada bat burutu zuen, bertan bera eta familiako hainbat kide hil zituzten.