Urre eta diamanteen ustiapenari eutsi zioten bitartean, XVIII. mendeko azken zatian aurkikuntza goiztiarrak, batez ere urrea eta diamanteak errazago ateratzen ziren lekuak, gutxiago ateratzen hasi ziren. Azukrea, bere esklabo lan beharrekin, Brasilgo eta bereziki Pernambucoko aberastasunaren eta ongizatearen neurri onena izaten jarraitzen zuen. Pombal-ek erreformak ezarri zituen, hala nola ikuskapen batzordeak 1751. urtean, eta landariek ez zuten ezertarako kexatu. Baina Pernambucako (eta Brasilgo) azukre industriaren benetako arazoa merkatuko arazoa zen. Herrialde askok azukrea ekoizten zuten Karibeko kolonietan, azukrearen prezioa jaitsi eta esklaboen salneurria handituz. Azukrearen prezioa merkatuan asko jaitsi zen 1750 eta 1755 artean. 1750eko hamarkadaren erdialdean, pombalina enpresa bat sortu zen eta, 1756an Zazpi urteko gerra hasi zenean, azukrearen prezioa igo zen. Nahiz eta Bahia-k etengabe gainditu zuen Pernambuco azukre ekoizpenean holandarren inbasioaren ondoren, 1762an Pernambuco, behin-behinekoz, azukre ekoizpenean bere nagusitasuna berreskuratu zuen. Gerra ondoren, prezioa jaitsi egin zen. Europako gerrak bezalako gertaerek Pernambuco aldeko eragin handia izan zuten bitartean, beste batzuk, Lisboako Lurrikara Handia bezala,
1755eko erasoak ez zuen eragin handirik izan Pernambucon.