Suediako Karlomagnoren X.ak... porrot erabatekoa lortu zuen Danimarkaren aurkako gerran. Danimarka-Norvegia bake umiliagarri bat egitera behartu zuten Roskilde itunaren bidez, zeinaren bidez Danimarkak Scania, Halland eta Blekinge eskuratu behar izan zituen Eskandinaviako Penintsulan eta Bornholm uhartean, eta Norvegiak Båhuslen eta Trøndelag probintziak galdu zituen. Europa harrituta zegoen garaipen arinarekin eta Karlosek harro salatu zituen bere lorpenak. Baina bakeak arazo gehiago ekarri zituen. Roskilde-ko bake itunean, Danimarkak Suediako armada hornitzeko betebeharra zuen 1658ko maiatza arte, baina handik gutxira armada lekualdatu beharko zen. Suediako erregeak bazekien armada ezin zela Suedian luzaroan hornitu, eta desegitea ez zen desiragarria, 1655eko inbasioaren mendekua hartzeko irrikaz zeuden poloniarrekin.
Poloniar-Lituaniar Errepublika Suediari ez zitzaion etsairik falta erasotzeko: Livoniako eta Estoniako kanpainak kontuan hartu ziren, baina baztertu egin ziren hornikuntza arazoak zirela eta. Suediako erregeak adierazi zuen bere helburu nagusia Prusia Erreala inbaditzea zela, baina Frederick William Brandenburg-Prusiakoa ere zigortu nahi zuen. Europako etsai ugariak, horien artean Polonia eta Holanda, saiakera zaila izango litzateke. Prusiaren aurkako eraso berri batek nazioarteko babes gutxi izango luke, Frantziak bakea eskatu baitzuen jada. Suediar batzuek dilema honi erantzun bat eman zioten, eta Danimarkara itzuli ziren lan hori bukatzeko.