1934ko ekainaren 9an, 1.400 langilek parte hartu zuten Nazioarteko Portu Langile Elkartean (ILA)
Itsasoko kostaldeko beste aldean, beste errepide batzuetan, ez zen traturik egon. ILAren eskakizunak honakoak ziren: sindikatuaren aitorpena; soldata igoera 85 zentimotik 1,00 dolarrera ordu bakoitzeko zuzeneko lanaldietan eta 1,25etik 1,50 dolarrera ordu bakoitzeko aparteko lanaldietan; sei orduko lan eguna eta 30 orduko lan astea; eta denda itxia sindikatuak kontratazioaren kontrola izan dezan. Era berean, atsekabetuta zeuden gobernuaren itsas garraioaren aldeko diru laguntzek, 1920ko hamarkadako industriaren krisialditik aurrera, enpresen irabaziak handitzen baitzituzten, eta langileei ez zieten pasatzen. Grebalarien eta poliziaren arteko hainbat indarkeria gertakari izan ziren, besteak beste, grebalariek "Admiral Evans" hartu zuten, grebalarientzako hotel gisa erabiltzen zena; poliziak lau grebalari tirokatu zituen St. Johns-eko 4. terminalean; eta polizia bereziak Robert Wagner New Yorkeko senatariari tiro egin zion aurreko tiroketaren gunea ikuskatzen zuen bitartean. Kaietako langileek berriro ekin zioten lanari 1934ko uztailaren 31n, arbitrajearen alde bozkatu ondoren. 1934ko urriaren 12an arbitraje-epaia eman zen, grebalariak ILAren aintzatespenarekin sarituz; orduko 95 zentimo soldata handiagoa eta ordu osoko 1,40 dolar, uztailaren 31n lanera itzultzearen aurretiaz; sei orduko laneguna eta 30 orduko lan astea, eta sindikatuak eta zuzendaritzak elkarrekin kudeatzen zuten sindikatuaren kontratazio aretoa, nahiz eta sindikatuak bidaltzailea aukeratu zuen mendebaldeko kostaldeko portu guztietan.