Idatzi jarraipena paragrafo honetarako - Independentziaren aurrestreinaldian, bi rohingya aukeratu zituzten Birmaniako Asanblada Konstituzionalera 1947an, M. A. Gaffar eta Sultan Ahmed. Birmaniak 1948an independentzia lortu ondoren, M. A. Gaffarrek errekurtso-memorandum bat aurkeztu zion Birmaniako Batasuneko Gobernuari, "Rohingya" terminoa aitortzeko eskatuz, Arakaneko (Rohan eta Rohang) indiar izenetan oinarrituta, etniaren izen ofizialarekin. Sultan Ahmed, Gutxiengoen Ministerioaren idazkari parlamentaria izan zen, Sir Ba U Justizia Batzordeko kide izan zen, Arakan Dibisioa Estatu izendatu behar ote zen aztertzeaz arduratua. 1951ko Birmaniako hauteskunde orokorretan, bost rohingya aukeratu zituzten Birmaniako Parlamenturako, herrialdeko lehen bi emakume diputatuetako bat, Zura Begum, barne. 1956ko hauteskunde orokorretan eta ondorengo hauteskunde txikitan sei legebiltzarkide hautatu zituzten. Sultan Mahmud, India Britainiarreko politikari ohia, U Nu Birmaniako lehen ministroaren kabineteko Osasun ministroa bihurtu zen. 1960an, Mahmudek iradokitu zuen Rohingya gehiengoa den Arakan iparraldea gobernu zentralaren menpe geratzea edo probintzia bereizi bat egitea. Hala ere, 1960ko Birmaniako hauteskunde orokorretan, U Nu lehen ministroak Arakan osoa probintzia bakar batean bihurtzea agindu zuen. 1962ko Birmaniako estatu kolpea
Westminster-eko sistema politikoa suntsitu zuen. 1982ko Birmaniako herritartasun legeak Rohingya gehienei herritartasuna kendu zien.