Osatu sentsazio hau: oso modu ezberdinean, askoz geroago, 1980ko hamarkadan, jokalari talentuzko belaunaldi batek klubeko espiritua berpiztu zuen. Frantziako errugbiaren gailurrera eraman zuten... eremuan egindako lan bikainari esker. Baina, aldi berean, jolasa berriro ere birdefinitu nahi zuten... eta errugbia Pariseko anonimotasunetik atera. Futbol serioaren, umorearen eta auto-barrearen konbinazioaren bidez. Klubeko atzelariek (Franck Mesnel eta Jean-Baptiste Lafond Frantziako hegalekoak barne) asmatu zituzten haien jokaldi ospetsuak. "Le show bizz" deitu zuten taldeko kide gisa, beste partidu batzuk egin zituzten makillaje beltz batekin (1988ko apirilaren 10ean Toulousain estadioan), ile horia tindatuta, txano burusoilak (1989ko otsailaren 26an Béziersen aurka), perukak eta baita pelote jokalari bezala jantzita (alkandora zuriak, jaka beltzak eta beretek, berriro ere) 1990eko martxoan Biarritz Olympique-n. 1989ko apirilean galtza luze zuri-gorriekin Bastilla harrapatu zuen gizonaren omenez izan zen.
1789ko uztailaren 14a. Praka zuri luzeak jantzi zituzten 1987ko apirilaren 26an Frantziako txapelketako finalerdietan antzinako jokalariak bezala agertzeko eta irabazi zuten. Haien txantxa onena hurrengo partidan izan zen: 1987ko finala jokatu zuten Toulonen aurka, gorbata arrosarekin (maiatzaren 2an). Hasi baino lehen, Lafondek François Mitterrand Frantziako presidenteari, nazio mailako finalean parte hartzen zuena, papillon horietako bat eman zion. Partidu hori galdu zuten, baina 1990eko finala paperez jokatzen jarraitu zuten. Atsedenaldian, txanpaina edan zuten lehen zatian egindako ahaleginetatik suspertzeko eta klubeko azken txapela izan zen mende laurden bateko azken txapela.