Prozedura konstituzionalak urtebete baino gehixeagoz egin ziren, Errusiako armadek geldiarazi aurretik, noblezia poloniar kontserbadorearekin aliatuta, 1792ko gerra poloniar-rusiarrean.
"Konstituzioaren aldeko gerra" esaten zaio. Turkiaren eta Errusiaren eta Suediaren eta Errusiaren arteko gerrak amaitu zirenean, Katalina enperatriz haserre zegoen dokumentuaren onarpenarekin, Polonian Errusiaren eragina mehatxatzen zuela uste baitzuen. Errusiak Poloniari "de facto" protektoratu gisa begiratzen zion. "Berri txarrena iritsi da Varsoviatik: Poloniako erregea ia-ia subirano bihurtu da" izan zen Errusiako kanpo-politika-idazle nagusietako bat, Alexander Bezborodkok, konstituzio berriaren berri izan zuenean izan zuen erreakzioa. Poloniako erreformarien eta Frantziako Batzar Nazional Iraultzailearen arteko harremanak, Poloniako auzokideek konspirazio iraultzaile baten eta monarkia absolutuen aurkako mehatxuaren froga gisa ikusi zituzten. Ewald von Hertzberg estatuburu prusiarrak Europako kontserbadoreen beldurra adierazi zuen: "Poloniarrek "graziako kolpea" eman diote monarkia prusiarrari konstituzio bat bozka emanez", eta, ziurrenik, Komunitate sendo batek Prusiak Lehen Zatitzean eskuratu zituen lurrak itzultzea eskatuko lukeela azaldu zuen.