Osatu esaldi hau: Zulfikar Ali Bhutto, erakundearen kide sortzaile bat, Pakistanen nortasun berri baten bila hasi zen, batez ere bere etsai India bizilagunarekin partekatzen ez zuena. Horren arabera, Pakistanek Ekialde Hurbilera begiratzen hasi zen "laguntza, ideologia eta lankidetza estrategikoa" bilatzeko; eta, aldi berean, bizkarra ematen zion Hego Asiako Indiarekin zuen historia partekatuari. Ayub Khan-en politiketan oinarrituta, Kaxmir hainbat arrazoirengatik garrantzitsua izan zen erakundearentzat; batez ere, Pakistanentzat duen garrantzia estrategikoagatik. Gainera, Pakistanek bere sorrerako ikuspegia betetzeko aukera gisa ikusi zen, bi nazioen teoria - "indiar musulman zapalduen aberria" izatea. (Oso gutxi izan arren, Pakistanek Indiarekin duen Kashmir gatazkatik ateratzea nahi duten erakundeen kopurua hazten ari da.) Kasimirren gatazkatik kanpo, India nazio gisa mehatxu existentzial gisa ikusten zen Pakistango alde guztietan, batez ere Indar Inperioaren ondoren.
1971ko Bangladeshen (lehen Ekialdeko Pakistan) independentzia musulman gehiengoa, eta azken honen ustez India ez zen existentzia mehatxu bat, eraginkortasunez bi nazio teoria arriskuan.