2011n Nazio Batuen babesarekin eta NATOren gidaritzapean Muammar Gadafiren erregimena boteretik kendu zenetik, Libiak desordena jasan du, eta diru gutxiko eta paperik gabeko etorkinak zaurgarritzat jo dira. Libia da irtenbide nagusia.
Europarantz doan Afrikar migratzailearentzat. Migrazioaren Nazioarteko Erakundeak (IOM) 2017ko apirilean txosten bat argitaratu zuen, eta bertan agertzen da Mendebaldeko Afrikatik Europara doazen migratzaile asko esklabo gisa saltzen direla, pertsona-kontrabandistek edo miliziek atxilotu eta gero. Libiako hegoaldeko herrialde afrikarrak izan ziren esklaboen merkataritzaren helburua eta, horren ordez, Libiako esklabo merkatuetara eraman zituzten. Biktimen arabera, prezioa handiagoa da margotzen eta teilatuak egiten dakiten etorkinentzat. Esklaboak askotan beren familiekin erosten dituzte, eta bitartean esklaboak torturatzen dituzte, lan egitera behartuak dira, batzuetan heriotzaraino, eta gero exekutatu egiten dituzte edo gosez hiltzen uzten dituzte, ezin badute ordaindu. Emakumeak bortxatu eta sexurako esklabo gisa erabili ohi dira, eta putetxe eta Libiako bezero pribatuei saltzen zaizkie. Haur migratzaile askok ere jasaten dituzte tratu txarrak eta bortxaketa Libian.