Bigarren Mundu Gerran, bonba erretzaileak erabilera zabala izan zuten bonba-armatzaile eraginkor gisa, sarritan lehergailu handiko bonba batzuekin batera. Ziurrenik atentatu suzirien ezagunenak 1945eko martxoaren 10eko Dresdeneko bonbardaketa eta Tokioko bonbardaketa dira
-Ez da izango. Bonba incendiarioen konfigurazio desberdin asko eta material betetzaile ugari erabili ziren, hala nola isobutil metakrilato (IM) polimeroa, napalm eta gelatinatutako petrolioaren antzeko formulak, horietako asko AEBetako Gerra Kimikoen Zerbitzuak garatu zituen. Bonba-modu desberdinak, adibidez, bonba txikiak, bonba-multzoak eta bonba handiak, probatu eta ezarri ziren. Adibidez, bonba handi baten estalkia su-eragile txikiekin betetzen zen; estalkia altueran irekitzeko diseinatuta zegoen, bonba txikiak sakabanatuz eremu zabal bat estaltzeko. Ondoren, karga leherkor batek pizten du suaren materiala, eta sarritan su bat sortzen du. Sua izugarrizko tenperaturetan erretuko litzateke, egurrezko edo beste material erregarri batzuekin egindako eraikin gehienak suntsitzeko gai direnak (harriz egindako eraikinek suzko suntsipenari eutsi ohi diote, lehendabizi lehergailu indartsuek irekitzen ez badituzte).