Laburbildu artikulua.  Jendeak espero du hurrengo hauteskundeak igarotzea eta bozkatzea politikari berri eta inspiratzaile batekin, baina aste honetan etsigarria izan da. Bi garai erabakigarrietan, bi alderdien liderrek Bourbon Frantziakoak bezala jokatu zuten. Ez baitzuten iraganeko borrokak ahazten eta ez zuten ezertxo ere gogoratzen. Lehenengoa, eta funtsean garrantzitsuena, senatari errepublikanoen gutuna Irango erregimenari bidaltzea izan zen. Bigarrena, eta ziurrenik hausnarketari lotuena dagoena, Hillary Clintonek bere mezuak nola tratatu zituen da. Bi kasuek badute elkarren arteko erlazioa. Kasu bietan errudunak kezkatuta zeuden, baina, hartara, gauzak okertu egin ziren. Bi kasuetan, liderrek gai biolentoak sortu dituzte, kanpainan zehar eta, seguru asko, hurrengo lehendakaritzan ere biolentzia sustatuko dutenak. Biek lortu dute gutxiago irabaztea egungo politikari traketsetatik. Kongresuko errepublikanoek indarra egin dute... Iranekin negoziatzeko. Haiek, eta beste askok -- demokratak, Israelgo oraingo gobernua eta adiskide diren herrialde arabiarrak barne -- beldur dira Obama gobernuak ez ote duen iritsiko akordio ahularekin eta porrotekin Iranen arma nuklearrak arriskutsuak izan daitezkeenak. Eta garrantzitsua da errepublikanoek sinestea AEBetako presidenteak, Barack Obamak, ez duela batere zalantzarik Kongresuarekin. Nork aurpegiratzen die argumentu hori haiei? Presidenteak edozein akordio batera helduz gero, exekutiboak baino ez luke erabaki behar hurrengo gobernuak zer egin beharko lukeen. Haien kezkak ez ziren zentzugabeak. Beraz, lehendakariari bidalitako eskutitz bera bidaltzen bazuten, zirrara handia sortuko zuten, baina politika eta gobernuaren ohituretan sartzen zirela ikusiko zuten. Baina hutsegite izugarri bat izan zuten: Irandar buruzagi erlijiosoei mezu bat bidali zieten.
2016ko kanpainan Irani buruzko gai garrantzitsu bat izango da. Clinton-en erroreak ez ziren hasi posta elektronikoa babesteko sistemarekin, dioen bezala.