Agintariek argi eta garbi esan zuten Crügerrek 1953ko matxinadaren ondoren burutu zituenak ez zirela indarkeriazkoak.
1956ko otsailaren azken astean, Sobietar Batasuneko Alderdi Komunistaren XX. Biltzarrean, "Stain-en krimenak" zehazten zituen eta 1956an eta 1957an Ekialdeko Alemanian zehar modu informalean zabaldu zen lehen idazkari Khruscheven "adierazpen sekretua" oso luzeari erantzuna eman zion, baina azkenean etsai politikoa sortu zuen. Ekialdeko Alemaniako gobernuak hasieran gai guztia gutxietsi nahi izan zuen bitartean, Crüger zen parte hartzen saiatu zirenetako bat, batzuetan eztabaida beroetan parte hartzeko alderdiak antolatutako bilera politikoetan eta alderdiaren izenean, unibertsitatean eta kultur erakundeetan. Unibertsitateko eztabaida politikoak ez direla estutu behar eskatu zuen, batez ere Heinrich Saar, berak lan egin zuen unibertsitateko institutuaren zuzendari izendatu berria, ezaguna zena naziaren aurkako ekintzaile eta Hitlerren urteetan jazarpen politikoen biktima izan zela. Alderdiko erresistentzia dogmatikoa gainditzeko eskatu zuen bere barneko praktika demokratikoak zabaltzeko saiakeren aurka. Eztabaidak ez ziren behin betiko proposamen konkretu eta atzeraezina lortzeko puntura iritsi, hala ere, bere akademiko lankide Bernhard Steinberger 1956ko azaroan berriro atxilotzea eta Steinbergerrek gobernuak orduan jasandako prentsa difamazio basatiaren estrategia ofiziala kritikatzen zuen. 1956ko abenduaren 5ean, Crügerrek alderdiaren Batzorde Zentralari gutun bat ere zuzendu zion, eta bertan Steinbergerren kasua argudiatu zuen eta haren errugabetasuna aldarrikatu zuen. Azken hau Walter Ulbricht buruzagi nazionalaren (eta lehen alderdiko idazkariaren) arreta pertsonalerako markatuta zegoen.