Cavour-en agintaldia itsas ministro gisa kanpo politika agresiboago batek markatu zuen; Cavour Sardiniako lehen ministro ere izan zen. Bere zuzendaritzapean, herrialdea britainiarrekin eta frantziarrekin bat egin zuen 1853ko Krimeako Gerran, nahiz eta gerrako Sardiniako ekarpena ia guztiz lehorrean izan; "Carlo Alberto" eta hainbat paddle steamerrez osatutako eskuadroi txiki bat bidali zuten espedizioko armada laguntzeko. Gerrak, hala ere, aukera eman zion Frantziarekin harreman estuagoak bilatzeko eta gerra-baldintzetan gerra-ontziak kudeatzen esperientzia izateko. 1859an, Italiako Bigarren Independentzia Gerra sortu zuen, Italiako bateratzeko urrats garrantzitsua, Frantziarekin aliantza sekretuan oinarrituta Austriako Inperio handiagoa garaitzeko. Azken gatazkan, Sardiniako flota Frantziako Itsas Armadarekin batera aritu zen Adriatikoan Austriako itsasontzien aurka. Garai hartan, Sardiniako ontzidiak bi fregata torlojotzaile, lau belaontzi, bi belaontzi korbeta, sei brigada eta zortzi arraunontzi zituen. Frantziako eskuadroi indartsuak, sei lerro-ontzi torlojuzkoak eta hiru bateria flotatzaile burdinezkoak barne, austriarrak Polara erretiratzera behartu zituen. Bi flotek Austriako Dalmaziako kostaldean eraso anfibio bateratuak egiteko prestaketak hasi zituzten, baina Magentako guduan lortutako garaipenak
Eta Solferinok gerra amaitu zuen lurreratzea burutu aurretik.