Osatu esaldi hau: Neron heriotzarekin amaitu zen antzinako Erromako (patrizio eta senatari) familiek zuten pribilegio gisa zuten inperio agintea. Urte kaotiko batean, boterea berehala pasatzen zen lau enperadoreen artetik. Lehenengo hiruk beren "jenio" kultua sustatu zuten: azken biek Neronen restituzioa eta "divus" mailara igotzea lortu zuten. Laugarrena, Vespasiano, Reate-ko zaldun baten semea, bere dinastia flabiarra bermatu zuen Augustoren printzipazio-formara itzultzearen bidez eta "divus Julius" enperadorearen kultua berritu zuen. Vespasiano errespetatua izan zen Erromako tradizioa "berreskuratzeagatik" eta bere agintaldian agertu zen Augusto modestiagatik. Estatuaren kultua "genio populi Romani"ri eskaini zion (erromatar herriaren "jenioa"), senatuko "Errepublikar" balioak errespetatu zituen eta Neronen praktika ukatu zuen, hainbat jaialdi kalendario publikoetatik kenduz, zeinak (Tacitoren balorazio errukirik gabean) "garaietako lausenguz zikindurik" zeuden. Baliteke Neronen Colossus-en burua aldatu edo moztu izana, 75ean eguzki jainkoari eskainitakoan (edo berriz eskainitakoan). Lehenaren ondoren,
Juduen matxinada eta Jerusalemgo tenpluaren suntsipena, 70ean, "didrachmon" inposatu zuen, juduek ordaindutako tenplua mantentzeko, baina orain Jupiter Capitolinusera bideratu zuten haien gaineko garaile bezala "eta beren Jainkoa". Zerga ordaintzen zuten juduek ez zuten inperioaren jainkoen kultutik parte hartzen. Hori eskaintzen zutenak, ordea, baztertuak izan ziren beren komunitateetatik. Badirudi Vespasiano umore lehorrarekin hurbildu zela bere sekta gerturatzera. Suetonioren arabera, bere azken hitzak "puto deus fio" ("jainko bihurtzen ari naizela uste dut") izan ziren. Vespasianen seme Titusek bi urte bete zituen agintean. Gero, hil egin zen. Jainkoa bihurtu zuten eta haren lekua hartu zuen bere anaia gazteenak, Domitianek.