Petersburgoko Protokoloa Kongresu Sistemaren amaiera bezala aipatzen da askotan, izan ere, San Petersburgoko Kongresuaren (1825) porrota irudikatzen zuen otomandarren aurkako Greziako Independentzia Gerraren auzia konpontzeko. Errusiak, Itsaso Beltzean eta Balkanetan lurralde eta eragin bila, eta musulman otomandarren menpe zeuden ekialdeko kristau ortodoxoak babesteko, Greziaren independentzia babestu zuen eta beste potentziek matxinada barne kontu bat bezala tratatzeko eta status quoaren alde egiteko nahiarekin ez zegoen konforme. Errusiak eta Erresuma Batuak akordio bilateral bat sinatu zuten, beren plana betearazteko, behar izanez gero gerrarekin, Otomandar Inperioaren barruan Greziako autonomia gatazkaren amaiera bitartekari baten bidez. Gainerako potentzia handiekin ez zen kontsultatu, eta Frantzia geroago bat egin zuen arren, Austriak eta Prusiak Protokoloaren aurka agertu ziren eta Europan inposatu nahi izan zuten egonkortasun kontserbadore eta antinazionalistari mehatxu egiten zioten. Otomandarrek ere Protokoloa baztertu zuten, Navarinoko guduan galdu zuten arte.
Frantzia, Errusia eta Grezia bateratuei esker... behartu zituzten negoziazioetara.