Idatzi artikulu honen jarraipena.
K.a. 43-42an, Kleopatrak Erromako Bigarren Triunviratuaren alde egin zuen, Zesarren ilobak eta oinordekoak, Oktavianok, Marko Antoniok eta Marcus Aemilius Lepidusek osatutakoak. K.a. 41n Tarsoan elkartu ondoren, erreginak harreman bat izan zuen Antoniorekin. Bere eskariz Arsinoeren exekuzioa burutu zuen, eta Cleopatraren laguntza gero eta gehiago behar izan zuen, bai finantzaketa eta bai laguntza militarrerako, Parto Inperioaren eta Armeniako Erresumaren inbasioetan. Alexandriako Dohaintzek haien seme-alabak Alexander Helios, Cleopatra Selene II.a eta Ptolemy Philadelphus izendatu zituzten Antonioren aginte triunviralpean zeuden hainbat lurraldeetako agintari. Gertaera honek, haien ezkontzak, eta Antoniok Oktavioren arreba Octavia Txikiarengandik banandu izanak Erromatar Errepublikaren Azken Gerra ekarri zuen. Oktavianok propaganda gerra bat egin zuen, Antonioren senatuko aliatuak Erromatik ihes egitera behartu zituen K.a. 32an, eta Kleopatrak gerra deklaratu zion. Antonioren eta Kleopatraren itsas flota garaitu ondoren, Oktavioren indarrek Egiptora sartu ziren 30ean, eta Antonioren buruaz beste egin zuen. Kleopatrak jakin zuenean Oktaviok bere garaipen prozesio erromatarrera eramateko asmoa zuela, bere burua hil zuen pozoituz, asp batek hozka egin ziolako uste herrikoiaren aurka.