Neronen heriotzarekin, antzinako Erromako familiek (patrizioek eta senatariek) izandako pribilegio gisa, enperadorearen agintaldia amaitu zen. Urte kaotiko batean, boterea berehala pasatzen zen lau enperadoreen artetik. Lehenengo hiruk beren "jenio" kultua sustatu zuten: azken biek Neronen restituzioa eta "divus" mailara igotzea lortu zuten. Laugarrena, Vespasiano, Reate-ko zaldun baten semea, bere dinastia flabiarra bermatu zuen Augustoren printzipazio-formara itzultzearen bidez eta "divus Julius" enperadorearen kultua berritu zuen. Vespasiano errespetatua izan zen Erromako tradizioa "berreskuratzeagatik" eta bere agintaldian agertu zen Augusto modestiagatik. Estatuaren kultua "genio populi Romani"ri eskaini zion (erromatar herriaren "jenioa"), senatuko "Errepublikar" balioak errespetatu zituen eta Neronen praktika ukatu zuen, hainbat jaialdi kalendario publikoetatik kenduz, zeinak (Tacitoren balorazio errukirik gabean) "garaietako lausenguz zikindurik" zeuden. Baliteke Neronen Colossus-en burua aldatu edo moztu izana, 75ean eguzki jainkoari eskainitakoan (edo berriz eskainitakoan). Juduen lehenengo matxinadaren ondoren
eta Jerusalemgo tenplua suntsitu zutenean, 70an, "Didrakema" jarri zuen, juduek beren tenplua mantentzeko ordaintzen zuten dirutza, baina orain Jupiter Kapitoliora igorria da, "eta bere Jainkoarengan" garaile. Zerga ordaintzen zuten juduek ez zuten inperioaren jainkoen kultutik parte hartzen. Hori eskaintzen zutenak, ordea, baztertuak izan ziren beren komunitateetatik. Badirudi Vespasiano umore lehorrarekin hurbildu zela bere sekta gerturatzera. Suetonioren arabera, bere azken hitzak "puto deus fio" ("jainko bihurtzen ari naizela uste dut") izan ziren. Vespasianen seme Titusek bi urte bete zituen agintean. Gero, hil egin zen. Jainkoa bihurtu zuten eta haren lekua hartu zuen bere anaia gazteenak, Domitianek.