Idatzi paragrafo honen jarraipena - Mihelič-en lehen eleberriak "Obraz v zrcalu" (Aurpegia ispiluan) (1941) eta "Tiha Voda" (Ura lasaiak) (1942) mundu erosoan eta familia tradizioen giro aristokratikoan bizi den bizitzaren deskribapenak dira, non arrazoiz irabazitako aberastasunaren kultura, errespetua eta harrotasuna nagusi diren. Berehala aurkitu zuen bere iritzi pertsonala literatura deskriptiboaren munduari buruz, non errespetua ironiarekin, ilusioa eragozpenarekin, klase leialtasuna hortik ihes egiteko saiakerekin eta abarrekin uztartzen dituen. Bere pertsonaiak tradizioen, errespetuaren eta sentimenduak kontrolatzearen artean daude alde batetik eta desioa eta anbizioa bestetik, maitasuna, azpikeria, botere politikoa eta aberatsek funtsezko papera jokatzen dutelarik. Leku berezi bat emakume moderno emantzipatua eta independenteari ematen zaio, bere ama eta amonaren belaunaldiko emakumeen ohiko eginkizuneko rolaren aurka matxinatzen dena, betebehar emozionalaren alde, nahiz eta horrek ez duen esan nahi emakumeen idealizazioa. Horren adibide da bere 1959ko "April" eleberriaren heroina, Bigarren Mundu Gerraren lehen hilabeteetan gertatzen dena. "Stolpnica osamelih žensk" (1969) eta "Vrnite se, sinovi" (1972) lanetan ironia gehiago garatzen du pertsonaien eta keinuen deskribapenetan. "Tujec v Emoni" (1978) eta "Cesta dveh cesarsjev" (1981) antzinako Emonako intrigak eta Laibacheko Kongresuaren garaiko maitasun istorioari buruzko eleberri historikoak dira
Bakoitza bere aldetik. Bere azken eleberria "Ure mojih dni" (1985) memoria bat da. Irakurle gazteentzako eleberriak ere idatzi zituen, hala nola "Pridi, moj mili Ariel" (1965) eta "Puhkova kresna noc" (1972).