Nahiz eta Suffolkek erregimen berritik onura ekonomiko gutxi jaso, hala ere, estatuaren zeremonia nagusietan parte hartu zuen. Gertakari horiek 1465eko ezkontza errealetik hasi eta 1467ko Lord Scales eta Borgoinako sasikumearen arteko txapelketaraino iritsi ziren. Garai hartan, erregearen harremanak Warwickeko konde boteretsuarekin hainbeste okertu ziren, non konde atsekabetuak Erregearen aurkako matxinada piztu zuen. Suffolk bere koinatuarekiko leiala izan zen, eta badirudi ez zuela parte hartu Neville/Woodville arteko liskarrean, hamarkadaren bigarren erdiaren zati handi bat okupatzen zuena. Suffolk-ek 1470eko Empingham-eko guduan parte hartu zuen eta batez ere erregeari Lincolnshire-ko matxinada zapaltzen lagundu zion urte berean. Edorta erbestera behartu zuten, eta Suffolk ez zen Lancasterren gobernuaren konfiantza izan, agian Londresera kantzilerra ezagutzera etortzeari uko egin ziolako, nahiz eta gobernu berriarekin pertsonalki azkar moldatu zen. Bere emazteak kontaktuak zituen bere senide erbesteratuekin Burgundian. Eduardo IV.a 1471ko martxoan Ingalaterrara itzuli zenean, de la Pole-k kanpaina horretan bat egin zion, eta Edwardek bere tronua berreskuratu zuen. Suffolk-ekoek ere parte hartu zuten
Barnet-en (hartan Warwick hil zen) eta Tewkesbury-n (hartan Yorkeko etxeak Lancasterren armadaren aztarnak zapaldu zituen).