Ondorengo esaldia osatu: 2011ko martxoan, Egiptoko eta Tunisiako iraultzak babesteko bere ez-nahiak kritikatua izan ondoren, eta Bernard-Henri Levy filosofoak komentzitu ondoren, Frantziak Moammar Kadafiko buruzagi libiarraren indarren aurka aktiboki jardun zezan, Nicolas Sarkozy Gaddafi eta bere gobernuaren dimisioa eskatzeko lehen Estatu Buruetako bat izan zen, orduko gerra zibila Libian borrokatzen zuena. 2011ko martxoaren 10ean, Nicolas Sarkozyk Elysee jauregian hartu zituen Libiako Trantsizioko Kontseilu Nazionalaren (NTC) hiru emisarioak, Bernard-Henri Levy-k bileran bitartekari izan zena. Nicolas Sarkozik agindu zien Gaddafi-ren hegazkinentzat airezko zonalde debekatu bat egongo zela. Frantziaren laguntza militarra ere agindu zien. 2011ko martxoaren 17an, Frantziaren eskariz, 1973ko ebazpena onartu zuen Nazio Batuen Segurtasun Kontseiluak, Libian hegaldi-debekua ezartzea baimentzen zuena, eta herrialdeko biztanleria zibila babesteko "beharrezko neurriak" hartzea. 2011ko martxoaren 19an, Nicolas Sarkozyk ofizialki iragarri zuen
Libian esku-hartze militarra izan zen, Frantziaren parte-hartzearekin. Nicolas Sarkozyren ekintza horiek onuragarri hartu zituzten Frantziako klase politikoaren eta iritzi publikoaren gehiengoak.