K.a. 70eko hamarkadan, Sullako alderdi aristokratikoaren eta Marius eta Cinnaren jarraitzaileen arteko gerra zibilaren ondoren, Quintus Sertorius erromatar populistak uko egin zion Espainiako diktadurari. Bere bereizketak Gerra Sertoriarra eragin zuen, non Galiako zeltak tropen bilketen eta behartutako errekisizioen menpe egon ziren, Metellus Pius, Pompeius Magnus ("Pompeius Handia") eta beste komandante erromatar batzuen ahalegin militarrak matxinatuen aurka laguntzeko. Zenbait zeltek, Helviak eta Volcae Arecomici barne, Sertorioren alde egin zuten. Erromako ernegatua hil ondoren, Metelo eta Pompeiok garaipena aldarrikatu ahal izan zuten, eta Helviok eta Volkaek beren lurren zati bat Massilia hiri-estatu greziarrari (egungo Marseilla) ematera behartu zituzten, Erromaren aliatu leiala eta independentea izan zen mendeetan, estrategikoki Rhône ibaiaren ahoan kokatua eta Pompeioren aldeko sendoa. Zesarren galiar gerretan, Narboneko probintziako "civitates" galiarrek ez zuten bat egin 52ko matxinada pan-galiarrarekin.
Ez zuen erromatarren aurkako ekintzarik egin. Izan ere, Valerii helviarrek funtsezko papera jokatzen dute Zesarren atzealdea militarki babesten Vercingetorix-en aurka, zeinak indarrak bidali baititu Helviar lurraldea inbaditzeko. 1861eko Vivarais-en bere historian, Abbé Rouchier-ek uste zuen Zesarrek, Erromatar probintziaren mugan dagoen Helviako lurraldearen erabilera estrategikoa ikusita, Gallia erdialdeko bide nagusian zehar, Valeriiak lantzen zituela Pompeius-ek haien aurka hartutako zigor neurriak zuzenduz. Zesarrek lurrak konfiskatzea aipatzen du bere "Bellum Civile" lanean, 70eko hamarkadan bere lagun helviarrek Erromaren aurka egindako ekintzak diskretuki baztertzen dituen bitartean.