Bitartean, azken finantza-krisiak Frantziako itsas estrategiaren eraldaketa ekarri zuen. Itsas Botereek Frantziari aurrea hartu zioten ontzigintzan eta armatzean, eta gero eta abantaila numeriko handiagoa izan zuten. Flota-gerra, "guerre d'escadre", merkataritza-erasoaren alde uztea proposatuz, "guerre de course", Vauban-ek ontzigile indibidualen laguntza duen flota erabiltzearen alde egin zuen, bere itsasontziak pirata gisa hornitzen zituztela, Itsas Botereen merkataritza suntsitzea helburu. Vaubanek argudiatu zuen aldaketa estrategiko honek etsaiari bere oinarri ekonomikoa kenduko ziola Luis XIV.ari dirurik kostatu gabe, Frantziako armadak lehorrean mantentzeko premia handiagoa zuena. Piratek, banaka nahiz eskuadroi osotan, Dunkerketik, Saint Malotik eta portu txikiagoetatik, arrakasta nabarmena lortu zuten. Esate baterako, 1695ean, Nesmondeko markesak, zazpi lerro ontziekin, 10 milioi libra irabazi zituztela esan zen Ingeles Ekialdeko Indiako Konpainiaren ontziak harrapatu zituen. 1696ko maiatzean, Jean Bart-ek Dunkerqueko blokeoa gainditu zuen eta Holandako konboi bat jo zuen Ipar itsasoan, 45 itsasontzi erre zituelarik; 1696ko ekainaren 18an, Dogger Bank-eko bataila irabazi zuen; eta 1697ko maiatzean, Pointiseko baroiak beste eskadrilla pribatu batekin eraso egin zuen eta
Cartagenako errautsak hartu zituen eta hamar milioi libera eman zizkioten, dena erregearentzat.