Idatzi jarraipena paragrafo honetarako - Bitxia bada ere, horrek ez zuen eraman quechua literatura idatzia desagertzera, baizik eta fokua aldatzera. XVII. mendearen erdialdetik aurrera, argi eta garbi eskualdeko barietateak nagusitu ziren, batez ere Cuzco Quechua, orain hiriko elitek bultzatuta zeudenak, Inkaren iraganean beren legitimazioa bilatu zutenak. Izan ere, horrek quechua literaturaren berpizkundea eta urrezko aroa ekarri zituen, antzerki idazkeran espresatu zena. Garai horretako quechua antzerki klasikoaren hizkuntza Cusco <unk> Collao quechua bezala bereizgarria da, hainbat berrikuntza direla eta, batez ere lenzioak, gero eta gehiago bereizten dituztenak, bai Quechua Kolonial Estandarretik, bai Quechua Hegoaldeko beste barietate batzuetatik. Quechua hiztun indiarrek, gainera, beren erlijio-testu ez-ofizial propioak sortu zituzten eskuizkribuetan, tarte batean, garai klasikoaren literatura elizgizon ofizialaren tradizioari jarraipena emanez. Garai berean, Quechua Erdialdean berorientatutako lan zaharren beredakzioez gain, Ecuador modernoaren (Luis Francisco Romeroren, 1725, 1753) eta Boliviako (Juan Antonio Dávila Morales, 1739) Quechua barietateetan bereziki konposatutako lehen testu erlijiosoak agertu ziren. Hasiera hori, Tupac Amaru matxinadaren porrotarekin bukatu zen.
1780ko legearen ondorioz, kexua erabiltzearen aurkako eraso gogorra izan zen, besteak beste, kexua literaturaren eta antzerkiaren debekua eta San Marcoseko Unibertsitateko kexua katedradunaren abolizioa.