Bigarren Mundu Gerrak erakusten du gaixotasuna Ozeaniako eta Pazifikoko eremu urrietan endemikoa dela, nahiz eta gerra-erregistroetan diagnostiko behin-betikoak ez egon, eta "sukarra handiko" ebakuazioen erregistro askotan beste gaixotasun tropikalak ere izan daitezke. "Gerra berdea" izenburuko kapituluan, MacArthur jeneralaren biografoak, William Manchesterrek, gaixotasun hori Ginea Berriko bi aldeei eragiten zieten gaixotasun debilitatzaileetako bat izan zela identifikatzen du.
1942-43an Kokoda-ko errepide osoan zehar sei hilabetez borrokatu ziren eremu latzetan zehar, eta aipatu zuen ospitaletik ateratzeko, soldadu aliatuek (bizikletaz joan zirenak) sukarra izan behar zutela, eta gaixotasuneko biktimek armek eragindako biktimak 5:1 gainditu zituztela. Era berean, gaixotasuna biktima izan zen Ginea Berriko kanpainako eta Guadalcanaleko lurreko gudaldietako oihaneko borroka guztietan. Aliatuek baseak zituzten lekuetan, landaretza kendu eta moztu zezaketen, edo DDT propilaxia gunearen oztopo tratamendu gisa erabili zuten, eta, beraz, erleak eta akerrek eragindako gaixotasunen tasak fronteko lerroetatik kanpo zeuden indarretan murriztu ziren.