1971an, laugarren izan zen NLn bateatuta eta bigarrena lasterketetan. Giants-en liderra zen,.288ko batez bestekoa zuen, eta National League West txapela irabazi zuen. 1971ko NLCS-an, bularrezurreko zauri batek mugatu egin zuen bere jokoa.
, bere postseason agerraldia bakarra; lehen partidan Dave Kingman hasiberriaren ordezkoa izan zen, eta ez zuen bigarren partidan jokatu azken bi partidak hasi aurretik, seriean 2-for-8 jotzen. Denboraldi horretan, laugarren postuan geratu zen NL MVP sariaren bozketan. 1972an, Bondsek 118 lasterketa egin zituen, NL-n bigarrenak izan zirenak (hirugarren denboraldian jarraian bigarren izan zen lasterketetan) eta bere 26 home runak bederatzigarrenak izan ziren zirkuituan eta bere 44 base lapurtuak laugarrenak izan ziren liga osoan. 1973an, hirugarren postua lortu zuen MVP bozketan, bere ibilbidean gehien lortu zituen 39 home run egin ondoren, horietako 11 partida hasieran, eta bigarren aldiz liderra izan zen lasterketetan. Bonds 1973an "The Sporting News" egunkariaren NL urteko jokalari izendatu zuten eta 1977an "TSN" American League All-Star taldeko atzelari izendatu zuten.