Israel Kleinerrek, 1915-1919 bitartean, Rockefeller Ikerketa Medikoaren Institutuan lan eginez, ondorio sinesgarriak eman zituen pankrearen lixiba xehatuek odoleko azukre-mailei duten eraginaz, kontrol esperimentala zorrotzak erabiliz, "teorian... diabetesaren jatorriaren barne-sekrezioaren hipotesia babesten dutenak" eta "praktikan... aplikazio terapeutiko posible bat iradokitzen dutenak". Lan hau bertan behera utzi zuen Rockefeller institututik 1919an joan zenean, arrazoi ez oso argiengatik. Nicolae Paulescu zientzialari errumaniarrak, faktore anti-diabetikoaren bilaketan beste pertsonaia aipagarri batek, 1916an esperimentuak egiten hasi zen Kleinerren antzeko pankreako disoluzio txiki bat erabiliz. Bukaresteko guduaren ondoren,
eta gerraostean, bere lehenengo emaitzak argitaratu zituen frantsesez 1920an eta 1921ean. Bere estraktuek odol eta gernu azukrearen beherakada nabarmena eragin zuten probatutako txakurretan, baina ez zuten berehalako eraginik izan bere giza pazienteetan (erreaktoko injekzioaren bidez), eta ezin izan ziren bikoiztu soluzio fisiologikoaren dosiekin bakarrik. Paulescuk Errumaniako patente bat lortu zuen bere soluzioan (bere ustez "pancreine" deitzen dena) eta ekoizpen metodoan, baina hurrengo urtean, ez zuen aurrerapenik egin bere lanean, finantzaketa falta zela eta.