Beraz, Prusiako diplomatiko gisa izan zen Bernstorff-ek Aix-la-Chapelleko Kongresuan parte hartu zuena (1818ko urrian), eta horren amaieran Berlinera itzuli zen estatu ministroa eta kanpo harremanetarako saileko buru bezala. Bernstorff-ek Prusiako politikaren kudeaketa urte askotan zehar, hainbat iritzi izan dira. Bere trebakuntzagatik eta izaeragatik iraultzaren aurka zegoen, eta Ancillon erreakzionarioak sartu zuen Prusiako ministro gisa bere eginkizun berrian. Prusiako interesak Metternich eta Aliantza Santuaren politika europarraren menpe jartzea leporatzen diote. Beste edozein politikak, epe luzean, Prusiari hobeto zerbitzatuko zion edo ez, espekulazioen gaia da. Egia da Bernstorff-ek Karlsbadeko Dekretuak eta Vienako Azken Aktua babestu zituela; halaber, Metternich-en laguntzaile leiala izan zen Laibach-eko, Troppau-ko eta Veronako kongresuetan. Bestalde, Alemanian prusiar hegemoniaren oinarri izateko zorian zegoen aduana batasunaren (Zollverein) oinarriak ezartzeko parte handia hartu zuen. 1828an Errusiak Turkiaren aurka egindako ekintzaren babesean ere, Metternich-en ikuspegien jarraitzaile itsua ez zela erakutsi zuen. 1830eko krisian, bere neurritasunak, Berlingo alderdi militarraren oihartzun gerraren aurrean, asko lagundu zuen Belgikako istiluak saihesten.
eta Poloniatik gertu, Europa osoko sua geldiarazteko.