Laburbildu artikulua.  Kim Jong-Il-ek sortutako produkzioa. Ipar Korea oso tragikoa ez balitz, muturreko komedia litzateke. Herri bezala, hain hermetikoki itxita dago erregimenak atzerritar gutxi uzten dituela eta ia informaziorik ematen ez diola. Herritarrek ez dute sekula Jesusen, Santa Clausen edo Elvisen berri izan. 2011n hil zen buruzagiaren, Kim Jong-il-en, fede handia dute. Eguzkiak emandako arrautza batetik jaio zen. Eta borrokara joan zenean, adarbakar baten gainean ibili zen. Kim Jong-un-ek, 8 asteko haurtzaroan, hasi zuen hitz egiten, aholkuak ematen eta gauzak kontatzen. Bere eskuekin euria egin zezakeen eta trumoiak jo. Ipar Korearrek uste dute beraien liderra, Kim Jong-Il, 2011n hil zela, eguzkiak sorgindutako arrautza batetik sortu zela. Hala ere, Ipar Koreako sekta mesianikoaren indarra halakoa zen (eta da), erreklamazio horietaz barre egitera ausartzen dena eta espetxe kanpaleku bat edo zaintza zentro bat edo argitasun zentro bat zain duena. Paul Fischerrek kontatzen duen historia kitzikagarri honetan presoen zigor-esparru tipiko bat aurkitzen dugu Pyongyang inguruan, hiriburua, Los Angeles hiria baino handiagoa dena, 220.000 preso dituena. Gaizkileak margolariak edo poeta batzuk dira, beren lanak "Mendebaldarregiak" direnak. Estatuko Segurtasun Sailak pertsona batzuk atxilotzen ditu, elektrizitatea kuota baino gehiago erabili dutenak, edo galtza urdinak janzteaz, ilea luzeegi uzteaz, atzerriko egunkari bat irakurtzeaz edo Kim Jong-un-en itxuraz txantxak egiteaz akusatuak izan direnak (Kim Jong-Il-en semea, azken diktadorea, Kim Jong-Un, beste munstro txiki eta herren bat da, "haserre eta haserrealdiekiko joera duena"). Ez dago epaiketarik. Kim Jong-un-en egoera ekonomiko berria da. Pertsona baten errua, familia osoaren errua da. Umeak beren amaren aurrean exekutatzen dituzte, emazteak senarraren aurrean. Euren gurasoak salatu zituzten haurrak zoriondu zituzten abertzaletasunarengatik. Krimen politiko bat leporatzen zaien senarrek beren emazteei tiro egitea eskatzen dute leialtasun seinale gisa. Horrelako leku batean.
Ipar Koreak "atzerritar gutxi sartzen ditu, eta ia ez du informaziorik ematen". Errepublika Demokratikoaren Buruzagiak begiko zituen filmak. Kim Jong-il-ek filmazio industria bultzatzea nahi du. 1978an, Hego Koreako zinemagile bat eta bere emaztea bahitu zituen.