1920ko hamarkadaren hasieran, Washingtoneko Itun Nazionalak ontzien tamaina eta indarra mugatzen zituen. Geroagoko itunek neurri handi batean mantendu zituzten xedapen horiek. Ondorioz, Bigarren Mundu Gerra Europatik hedatzen ari zela, Gerra Mundialaren arteko eraikuntza ez zen nahikoa izan hegazkin-ontzien behar operatiboak asetzeko. Armada-garraiolari gutxi zeuden aldi berean hegazkinak urruneko baseetara garraiatzeko, inbasio anfibioak laguntzeko, ordezko pilotuentzako hegazkin-garraiolarien lurreratze-entrenamendua eskaintzeko, itsaspekoen aurkako patruilak egiteko eta martxan jarritako batailoi eta kruzeroentzako babes airezko defentsa eskaintzeko. Aurreko misio-eskakizunek Taranto-ko guduan erakutsitako flota-eramaileen eraso ofentsiboaren gaitasunaren erabilera mugatua mugatzen zuten.
eta Pearl Harborreko erasoarekin. Gaur egungo itsasontzien eraldaketa (eta beste helburu batzuetarako eraikitzen ari ziren ontzi-kutxak) hegazkin-ontzi gehigarriak eman zituen eraikuntza berria eskuragarri izan arte.