Mussolinik Afrikako eta Ekialde Hurbileko Inperio Britainiarraren aurkako ofentsiba handi batean kontzentratu nahi zituen italiar indarrak, "gerra paraleloa" bezala ezagutzen dena, Erresuma Batuko erorketa espero zuen bitartean Europako antzerkian. Italiarrek Egipto, Somalilandia britainiarra inbaditu eta Palestina mandatarioa bonbardatu zuten; britainiar gobernuak uko egin zion Europan Ardatzaren garaipenak onartzea suposatuko zuten bake proposamenak onartzeari; Erresuma Batuko inbasioaren planak ez ziren aurrera egin eta gerrak jarraitu zuen. Italiak Afrika Ekialdean galdu zuen; Italiako aurrerapenak Afrikako Iparraldean arrakastatsuak izan ziren, baina italiarrak Sidi Barranin gelditu ziren, hornikuntza logistikoen zain. Alemaniako armadak Polonia, Danimarka, Norvegia, Herbehereak, Belgika, Luxenburgo eta Frantzia garaitu ondoren, Mussolinik erabaki zuen Albania erabiliko zuela Grezia inbaditzeko. Italiarrek eraso egin ziguten.
1940ko urriaren 28an, Florentzian, bi diktadore faxistak elkartu zirenean, Mussolini harritu egin zen Hitler Italiaren inbasioa iragartzean. Mussolinik garaipen azkarra espero zuen, baina greziar armadak italiarrak geldiarazi zituen eta laster Albaniara sartu ziren. Greziarrek Korçë eta Gjirokastër hartu zituzten, eta italiarrak Vlorëko portu hiritik botatzeko mehatxu egin zuten.