Laburbildu artikulua.  Aste batzuk lehenago, Chelseak Everton 1-0 irabazi ondoren, Twitterren laguntza zerbitzuek erantzun azkar eta zehatza eman zioten gure zerrendari. 2015eko otsailaren 10ean, erabiltzaile batek idatzi zuen "Espero dut tiro bat jasotzea, z*****a" nik idatzi nuen artikulu bati erantzunez, Branislav Ivanovicek Evertoneko James McCarthy ordezkoari egindako erreakzioari buruz. Egun berean, Arsenalen zale batek "hil zaitez" mezu bat bidali zidan klubari buruz idatzi dudana aipatu gabe. Ez zen bizipen berezi bat izan. Branislav Ivanovichek James McCarthyrekin borrokan amaitu zuen Chelseak Everton garaitu zuenean. Stamford Bridgen gertatutakoa, aurreko hilabetean bertan, kazetariek jakin zuten. Eta ondorioz, Twitterrerako erabiltzaileek deitu egin zuten. Sarrera bat mesedez Askoz ere okerragoak izan ziren, baina xehetasun etsigarriak argitaratzea, nire familiako kide bat domeinu publikora ekarriko lukeena, pribatutasunaren inbasioa litzateke - eta kontuak inplikatuta zeudenak, aste hartan bertan beste asko bezala, Twitterren arauak urratzeagatik etenda zeuden. Artikulu hau argitaratzeko arrazoia da Daily Mail-eko... kiroletako zuzendariordea harrituta ikusi duela... forumeko atentatuen tamainak eta arriskuak. Hau da 2015ean futboleko kazetari baten bizitza, mezu pila bati erantzun beharrean, hala nola zure telefonoan mezuak idazten dituzun bitartean. Sare sozialek eztabaida osasuntsurako esparrua izan beharko lukete, gutako askok bizitza eskaini diogun kirolari buruzko ideia edo iritziak indar handiz zabaltzeko aukera. Zoritxarrez, Twitter gelako elefantea bihurtu da, eztabaida sakona izan nahi ez dugun gaia, komunikabide hori psikologikoki astuna izan daitekeela aitortzea ahuldade gisa hartzen baita. Gogortzea, sortzea, eta hori jendeak dio gai ez denean konpontzeko serioak diren arazoak. Aipatutako esperientziak ez dira batere berriak: gauez...
Twitterren jendeak kritikatzen ditu erreportariek egindako erantzunak. Mezuek mehatxuak izan ditzakete eta senideak nahastu. Sare sozialak eztabaida eta iritzi publikoaren gune izan beharko lukete. Askok diote kazetariek dituzten pribilegioak erabil ditzakegula.