1632ko azaroan Gustavus erregea hil zenean, bere alaba legitimatu eta bizirik zegoen bakarra, Christina, ia sei urte zituen. 18 urterekin gehiengoa zela deklaratu zuen arte, erregentziako kontseilu batek gobernatu zuen Suedia. Kontseilu hau Oxenstierna Lord Kantziler Nagusiak zuzendu zuen, eta Instrument of Government (1634), konstituzio berria, idatzi zuen. Erregearen heriotzaren ondorengo urteetan, Kontseiluko desadostasunak nabaritu ziren. Oxenstiernaren lankide batzuek gomendatu zuten Suediak bakea bilatzea eta Alemaniako gerratik ateratzea, batez ere Nördlingeneko porrotaren ondoren.
1634 urtean. Hala ere, Oxenstiernaren iritzia, Suediak gerran geratu behar zuela, egindako sakrifizioen konpentsazioa bermatzeko, nagusitu zen. Suediar aldearentzat Nördlingen-en izandako emaitza desastrea izan zen, une batez, hondamendiaren ertzera eraman zuen eta lehen aldiz behartu zuen bere independentzia politikatik urruntzera Frantziaren laguntza zuzena eskatzera. Baina, ondo baitzekien Richelieuk Suediako gudarosteak berak dirua behar zuen bezainbeste behar zituela, 1635ean Compiègneko Konferentzian uko egin zion bere eskuak lotzeari etorkizunean, oraingo lasaitasun apur baten mesedetan. Hala ere, 1636an, Frantziarekin laguntza-hitzarmen berri bat egin zuen Wismarren. Suediako tropak Alemanian geratu ziren 1648 arte eta 30 urteko gerra amaitu arte. Oxenstierna, ordea, Alemaniatik joan eta 1636an Stockholmera itzuli zen, hamar urtez Prusian eta Alemanian Suediako ordezkari nagusia izan ondoren.