1620ko hamarkada Espainiako kanpo politikarako urte onak izan ziren: holandarrekiko gerra ondo joan zen, nahiz eta kostu handia izan, 1624an Breda hiri garrantzitsua berreskuratzean. Hamarkadaren amaieran, hala ere, Feliperen gobernuak Flandriako gerra edo Frantziarekin Espainiaren harremana lehentasunez jartzeko galdera izan zuen Mantuako Ondorengotza Gerran (1628-1631). Feliperen aholkulariek Flandriako gerra lehenestea gomendatu zuten, Espainiatik Herbehereetara doan errepidea babesteko neurriak hartuz, baina Luis XIII.a antagonizatzearen kostuarekin. Estrategikoki, honek hondamendia eragin behar zuen. 1630eko hamarkadaren erdialdean Espainiar arrakasta berriak izan arren <unk> bereziki, Felipe erregearen gobernuaren garaipena Espainiako armada berri bat sortzean, Alemaniara martxan jartzean Suediak gidatutako indar protestanteak garaitzeko Nördlingeneko guduan
1634an Frantziarekin izandako tirabirak bi estatu katolikoen arteko gerra ezinbesteko bihurtu zuen. Olivaresek esan zion Frantziarekin gerra hurrengoa dena edo ezer izango zela; Espainiak irabazi edo eroriko zela.