Geroago, Lehen Mundu Gerrako kanpainan, Lecca 22. dibisioko munizio saileko kapitaina izan zen, armada guztiarekin batera Mendebaldeko Moldaviara erretiratu zena. Tarte horretan, "Dandanaua" ("Gaizki") bere errebisio bat Maximilianek Alemaniak okupatu zuen Bukaresten antzeztu zuen.
Bertan behera utzi zuten, okupazio indarren kontrako iruzurra leporatu ondoren. 1916ko neguan, Podu Iloaiei-n sendatzen ari zela, Leccak gaixotasun debilitatzaile baten zantzuak erakutsi zituen (batzuetan gerrako lesio gisa deskribatuta), Ludovic Dauș-i aitortzen zion poliki-poliki hiltzen ari zela, baina oraindik ere sendakuntza miraria aurkitzeko itxaropena zuela. 1917ko udan erretiratu zen eta Iazin bizi zen, Natalia Leccarekin bere erizain bezala. Bere azken lanen artean beste poema-bolumen bat zegoen, "Simpla" ("Simple One"). 1918an ia erabat elbarrituta, kontziente eta erantzunkor izaten jarraitu zuen nahiz eta, Iorgulescuren oroitzapenez, gizartean hilda zegoen.