Osatu esaldi hau: Mihelicen lehen eleberriak "Obraz v zrcalu" (Aurpegia ispiluan) (1941) eta "Tiha Voda" (Ur lasaiak) (1942) bizitza mundu erosoan eta familia tradizioen giro aristokratikoan deskribatzen dira, non merezitako aberastasunaren, errespetuaren eta harrotasunaren kultura nagusitzen den. Berehala aurkitu zuen bere iritzi pertsonala literatura deskriptiboaren munduari buruz, non errespetua ironiarekin, ilusioa eragozpenarekin, klase leialtasuna hortik ihes egiteko saiakerekin eta abarrekin uztartzen dituen. Bere pertsonaiak tradizioen, errespetuaren eta sentimenduak kontrolatzearen artean daude alde batetik eta desioa eta anbizioa bestetik, maitasuna, azpikeria, botere politikoa eta aberatsek funtsezko papera jokatzen dutelarik. Leku berezi bat emakume moderno emantzipatua eta independenteari ematen zaio, bere ama eta amonaren belaunaldiko emakumeen ohiko eginkizuneko rolaren aurka matxinatzen dena, betebehar emozionalaren alde, nahiz eta horrek ez duen esan nahi emakumeen idealizazioa. Horren adibide da bere 1959ko "April" eleberriaren heroina, Bigarren Mundu Gerraren lehen hilabeteetan gertatzen dena. "Stolpnica osamelih žensk" (1969) eta "Vrnite se, sinovi" (1972) lanetan ironia gehiago garatzen du pertsonaien eta keinuen deskribapenetan. "Tujec v Emoni" (1978) eta "Cesta dveh cesarsjev" (1981) eleberri historikoak dira, antzinako Emonako intrigak eta maitasun istorio bat aipatzen dituztenak,
Laibacheko biltzarrean. Bere azken eleberria "Ure mojih dni" (1985) memoria bat da. Irakurle gazteentzako eleberriak ere idatzi zituen, hala nola "Pridi, moj mili Ariel" (1965) eta "Puhkova kresna noc" (1972).