1940ko maiatzaren 5ean, Alemaniak Frantzia eta Herrialde Txikiak inbaditu zituenean, Parisko gobernadore militarrak 17 eta 55 urte bitarteko Alemaniatik etorritako "arerio atzerritar" guztiei (gehienbat juduei) bereizita aurkeztea agintzen zien. Emakumeak elkarrekin bildu ziren Vélodrome d'Hiver-en maiatzaren 15ean, eta, beraz, Hannah Arendten amari, 55 urtetik gorakoa izanik, Parisen geratzeko baimena eman zioten. Arendt-ek errefuxiatuak egiteko prozesua "historia garaikideak sortutako gizaki mota berria" bezala deskribatu zuen... etsaiek kontzentrazio esparruetan eta lagunek esparruetan sartu zituztenak. Gizon horiek, Blücher barne, Frantziako hegoaldeko Vernet kanpamentura bidali zituzten, Espainiako mugara hurbil. Arendt eta beste emakumeak Gurseko kanpamentura bidali zituzten, Gursetik mendebaldera, astebete geroago. Espainiatik etorritako errefuxiatuak hartzeko sortu zuten kanpamentua. Ekainaren 22an, Frantziak errendizioa onartu zuen eta armistizioa sinatu zuen.
Herrialdea erdi eta erdi banatzen ari gara. Gursek Vichy kontrolpean zuen hegoaldeko partean zegoen. Arendt-ek deskribatzen du nola, "jatorritako kaosean askapen-paperak eskuratzen lortu genituen eta horiekin kanpamentua utzi ahal izan genuen", eta hori egin zuen bertan zeuden 7.000 emakumeetako 200 emakumeekin, lau aste inguru geroago. Ez zegoen Erresistentziarik garai hartan, baina arrakastaz joan zen Montaubanera, Toulouse-tik gertu, eta han laguntza aurkituko zuela.