Idatzi paragrafo honetarako jarraibidea...
1945eko maiatzean amaitu zen, eta harekin batera bukatu zen 12 urteko amesgaizto nazional-sozialista. Ina Seidelek berehala uko egin zion Prusiako Arte Akademiako kide izateari, ordurako 1945 aurreko gobernuarekin zituen lotura estuengatik desakreditatuta egongo baitzen. Kritika gogorra jasan zuen Hitlerren gobernuaren aldeko babes publikoa izateagatik. Hala ere, okupazio eremuetan, bere liburuak berehala itzuli ziren irakurleen artean, eta 1960ko hamarkadara arte erosle eta irakurle ugari aurkitu zituzten. 1950eko hamarkadan, bere ospea salbatzeko bi eleberri garrantzitsu gehiago idatzi zituen. "Das unverwesliche Erbe" (1954: "lasai, "The inalienable legacy"") lanean bere lanaren alderdi kristauak zabaldu zituen. Bere azken eleberrian, "Michaela", beraren izenean eta klase ertain gorenaren izenean, nazional-sozialismoaren erantzukizunaren zati bat onartu zuen. Mendebaldeko Alemaniako kritiko literario nagusiek (mendebaldeko okupazio-guneak 1949an bihurtu ziren bezala) errefusatze bortitza izan arren, bere azken eleberria beste arrakasta handia izan zen irakurleen artean. Gerra osteko Alemaniaren zatiketaren ondorioz, Arteetako Prusiako Akademiaren lekua bi erakundek hartu zuten. 1955ean Ina Seidel Mendebaldeko Berlingo Mendebaldeko Arte Akademiako kide izatera onartu zuten. Hil baino askoz lehenago, 1974an, bere lan nagusiak hainbat atzerriko hizkuntzetara itzuli ziren. Die Zeit egunkariko obituario ez oso lausengari batek, hala ere, bere heriotzaren txostena deskribatzen zuen, norberaren lehen erreakzioa harritu egiten da hildakoa urte asko lehenago hil ez zelako ("Ja, hat sie noch gelebt?").