Azetoaren erabilera alkimian K.a. III. mendean hasi zen, Theophrastus filosofo greziarrak azetoak metalengan nola eragiten zuen deskribatzen zuenean, artean erabilgarriak ziren pigmentuak sortzeko, besteak beste, beruna zuria (beruna karbonatua) eta verdigris, kobrezko gatzen nahasketa berdea, besteak beste, kobrezko azetatoa. Antzinako erromatarrek ardo garratza irakiten zuten, sapa izeneko jarabe oso gozoa lortzeko. Sapa, berun ontzietan ekoiztua, berun azetatoz aberatsa zen, berun azetatoz aberatsa, berun azukre edo Saturno azukre izeneko substantzia gozoa, frantziar aristokraziaren artean beruna pozoitzea eragin zuena. XVI. mendeko alemaniar kimikari Andreas Libaviusek uste zuen azetatoaren destilazioaren ondorioak azetonoaren ekoizpenaren ondorioak berdinak izan zirela, eta Pierre Adarretak azetatoaren eta ketonaren ond
Azukrea