Maiatzaren erdian, erregea gerratik ateratzeko asmotan hasi zen, Pietro d'Acquarone dukeak konbentzitu ondoren, erregearen etxeko ministroa, monarkiaren etorkizunaren inguruan kezkatuta zegoena. Italiako iritzi publikoa monarkiaren aurka jartzen hasi zen erregearen inaktibitatearen ondoren. Maiatzaren amaieran, aro aurre-faszistako bi goi mailako politikari, Ivanoe Bonomi eta Marcello Soleri, d'Acquaronek eta erregearen "aide-de-camp" Puntoni jeneralak hartu zituzten. Ekainaren 2an eta 8an, erregeak audientzian hartu zituen, non Mussolini atxilotzea eta gobernu militar bat izendatzea eskatu zuten, baina monarkia inaktibitateak frustratuta utzi zituen. Ekainaren 30ean, Bonomi Umberto printzearekin bildu zen eta hiru jenerala proposatu zituen (Ambrosio, Pietro Badoglio mariskala eta Enrico Caviglia) Mussoliniren ondorengo potentzial gisa. Uztailaren 4an, Badoglio Umbertok jaso zuen, eta horrek esan zuen koroa ez zela gehiago gobernu aldaketaren aurka. Hurrengo egunean, Ambrosiok proposatu zion erregeari Badoglio edo Caviglia izendatzea Mussolini ordezkatuko zuen edozein gobernu buru izateko. Caviglia, goi mailako mason bat, zaharregia zen horrelako lan zail baterako, nahiz eta jarrera antifasista zuen. Badoglio, Greziako hondamendiaren ondoren bere burua kargutik bota zuena.
1941ean, Mussolini zuen etsai bihurtu eta mendeku hartzea erabaki zuen. Acquarone dukearen lagun pertsonala zen, bere "aide-de-camp" izan zena, eta biak <unk> Caviglia bezala <unk> masoiak ziren. Bi agintarien arteko lankidetza pentsaezina zen, Cavigliak Badoglio gorrotatzen zuelako.