Douglas Mawson, Australasiako Antartikako Espedizioaren buruzagi eta antolatzaileak, berrogeita hamar txakur grinlandar eraman nahi zituen; uste zuen kopuru hori nahikoa izango zela Antartikako urtean igarotzeko aurreikusten zuen sledge bidaiak egiteko. Mawsonek txakurrak nahiago zituen ponien gainetik, nahiz eta bere gorputz-pisutik pixka bat gehiago bakarrik atera ahal izan, bere elikagaia Antartikako faunaren haragiarekin osatu zitekeelako eta, behar izanez gero, beste txakur batzuen haragiarekin, beraz, ez zuten behar txakurrek espedizio batean zehar ikustea eskatzen zuten larre-inportazio handia. Mawson txundituta zegoen "Nimrod" espedizioko txakurren grinaz
Ernest Shackletonekin joan zen Antartikara. Bai Shackletonek bai Robert Falcon Scottek zalantzak zeuzkaten txakurrek ponien gaineko abantailaz. Amundsen eta Fridtjof Nansen Artikoaren aitzindaria defendatzaile sutsuak ziren eta uste zuten esploratzaile britainiarrek gaizki ulertu zutela txakurrak polar eremuetan nola erabili; Amundsenek Ipar Hemisferioan izandako arrakastak eta txakurrak maneiatzeko erraztasun erlatiboa azpimarratu zuen poniekin alderatuta, batez ere eremu pitzatuetan, non txakur erori bat erraz berreskuratu ahal zen, baina pony erori bat normalean galdu egiten zen. Norvegiarrek erabat utilitarioak ziren txakurrak tratatzeko orduan; nahiz eta animaliekin maitekorrak izan, ez zen askorik pentsatu haien biziraupenari buruz haien erabilgarritasuna gainditu ondoren. Scottek txakurrak erabili zituen bere "Discovery" espedizioan eta gaizki sentitu zen guztiak hiltzera behartu zituenean hegoaldeko txangoan. Hala ere, bere jarrera txakurrekiko Amundsen eta Mawsonen antzekoa zen: