XIX. mendearen amaieran, Al Fadl erdi-sedentarizatu egin zen; hainbat Golan herritan finkatu ziren, baina artaldeak zaintzen jarraitu zuten, euren emirrak Damaskon finkatu zen bitartean eta, modu eraginkorrean, bere tribukoen alokairua kobratzen zuen absentea zen lurjabe bihurtu zen. Al Fadl-ek bere etxeetatik alde egin zuen Hula haranetik eta Golanetik 1948ko iraultzan zehar.
eta 1967ko Arabako-Israeliko gerrak, hurrenez hurren, eta gehienak Damaskoko inguruetan kokatu ziren. Gerren eta Siriako erreforma agrarioen ondorioz, amirrak bere lurren zati handi bat kendu zioten, eta tribuarekiko harremana, lurjabe onuragarritik, buruzagi sinboliko eta ordezkari politiko izatera pasatu zen. 1990eko hamarkadan, 30.000 Al Fadl tribuko kide zeuden Sirian (Mawaliekin lotutakoak kontatu gabe) Libanoko ekialdean biztanle garrantzitsu batekin batera.