Idatzi paragrafo honetako jarraipena. Dragomirov 1849an sartu zen infanteriako guardia armadan, 1852an teniente izendatu zuten eta 1854an teniente. Azken urtean, Nikolas Akademian (langileen unibertsitatean) ikastera aukeratu zuten, eta hemen hainbeste nabarmendu zen, urrezko domina jaso zuelako, ohore hori, XIX. mendean akademiako ikasle bati bi aldiz bakarrik eman zitzaiolako. 1856an, Dragomirov kapitaina izendatu zuten eta 1858an kapitaina, azken urtean, beste herrialde batzuetan modan zeuden metodo militarrak aztertzera bidali zuten. Frantzia, Ingalaterra eta Belgika bisitatu zituen, eta txosten zabalak idatzi zituen herrialde horietako Châlons, Aldershot eta Beverlooko instrukzio eta maniobra esparruei buruz. 1859an, Victor Emmanuel II.a Sardiniako erregearen kuartelera atxiki zuten Magentako kanpainan.
Errusiara bueltatu ondoren, Nikola Akademiara bidali zuten taktiken irakasle. Dragomirov-ek armadaren hezkuntza-sistema berrantolatzean paper nagusia izan zuen, eta enperadorearen familiako hainbat printzen irakasle ere izan zen. Kargu hau 1863ra arte mantendu zuen, eta orduan, teniente koronelarekin, 1863-1864ko matxinada poloniarraren zapalketan parte hartu zuen, azken urtean San Petersburgora itzuli zen koronelarekin eta guardia dibisioetako bateko kabineteburu gisa. 1866ko Austro-Prusiar Gerran, Dragomirov Bigarren Prusiar armadaren egoitzara atxiki zuten. Elba goialdeko eta Königgrätzeko gudetan egon zen, eta ikusi zituen operazioen inguruko bere iruzkinak oso baliotsuak dira taktika eta 1866ko gerraren ikasleentzat.