1942ko uztailaren 15ean, Rayski Parisko bere gelara itzuli zen ezizen batekin eta papera faltsuekin, eta ez zekien bere emaztea egun hartan Paristik ihesi joango zela bere semearekin. "Erresistentziakoa" zenez, Rayskik bere emaztearengandik aparte bizitzea hobeto ikusi zuen. Egun hartan, gogoratu zuen bere kezka nagusia zela udako beroan sortzen zen usain desatsegina soldadu alemaniarrek beti jaten zuten azukre azukrearekin Parisen aire zabaleko jatetxeetan. Uztailaren 16ko goizeko 4:30ean, 4.500 poliziari buruzko operazio bat hasi zen:
Parisko judu guztiak atxilotzea. Egun hartan goizean, Rayskik Parisko metroan sartu zenean ikusi zuen eszena honela deskribatu zuen: "Kvasisera doan eskaileratik jaisten ari nintzen, eta nire aurrean Grenelle zubia, gaur egun Bir-Hakeim zubia, norabidean biratzen ari ziren autobusak ikusi nituen. Haien itxura bitxia berehala erakarri ninduen. Atzealdeko plataformetan, polizia ikusten zen paketez, maletekin eta mota guztietako paketez inguratuta... Zubiak zeharkatu aurretik, autobusak moteldu egin ziren eta aurpegi batzuk ikusi nituen. Zalantza izpirik gabe, haien espresioaren oinazez, bazekiten zer ari zen gertatzen. Belaunak tolestu zitzaizkidan, eta paretan gora etzan behar izan nuen. Bilera-gelan ezagutu nuen lankideak baieztatu egin zuen. Bai, sarekada itzela da. Rayskik egun osoa eman zuen, Frantziako historian ostegun beltza deitzen den egunean,... bere emaztearekin harremanetan jarri nahian, ea berak eta bere semeak ihes egin duten. Rayskik lasaitasun handia izan zuen bere emazteak eta semeak 1942ko uztailaren 16-17ko "grande rafle" (erronda handia) saihestu zutela jakitean. Semea emaztearen lagun irakasle batekin ezkutatu ondoren, Rayskik gaua bere emaztearekin bere gelan igaro zuen, eta han "grande rafle"k astindu zuela ohartu zen, lo egiteko zailtasunak izan zitzakeela eta gogor eutsi zion, esanez beldur zela egun hartan galdu zela.