Rechbergek kanpo harremanetako kargua izan zuen bost urteetan, Piemonte eta Frantziako gerra, Poloniako matxinada, Frankfurteko Fürstentagen bidez Alemaniako Konfederazioaren erreforma saiakera eta Danimarkako gerra austro-prusiarra izan ziren. Magenta garaitu ondoren...
Rechberg enperadorearekin Italiara joan zen, eta gerra batek eragindako krisialdiari aurre egin behar izan zion, berak eraginik izan ez zuena. Hungariari eta Poloniari egindako kontzesioak hasi zituen, eta Austriak Mendebaldeko potentzien aliantzan sartzearen arduraduna izan zen. Alemaniaren auzian Rechbergen politika konpromiso bat izan zen. Fürstentag-eko proiektuaren aurka zegoen erabat. Proiektua Franz Joseph enperadoreari proposatu zion bere suhiak, Thurn und Taxis-eko printze hereditarioak, eta aurretiazko hitzarmenak Rechberg-i jakinarazi gabe egin ziren. Azkenean jakin zuenean, dimisioa aurkeztu zuen, baina ez zen onartu, eta enperadorearekin batera joan zen Francforteko bilera porroteraino (1863ko abuztua). Rechbergek Nurembergen egin zuen saiakera ere ez zuen arrakastarik izan, eta orain, Schmerling-en aurka defendatu zuen politikara itzuli zen, Prusiaren eta Austriaren arteko akordio baketsu bat konfederazioaren erreformaren aurretiazko ezinbesteko gisa.