1970eko hauteskundeetan, East Fife-ko eserleku kontserbadore seguruan, Laboristako Alderdiaren izenean aurkeztu zen, Sir John Gilmour diputatuaren aurka galduz. 1971ko irailean, Malcolm MacPherson hil ondoren, Stirling eta Falkirkeko legebiltzarkide bihurtu zen. Bere eserlekua Stirling, Falkirk eta Grangemouth izendatu zuten 1974ko otsaileko hauteskunde orokorretarako; nahiz eta Eskoziako Nazionalisten alde egin, eserlekua mantendu zuen 1974ko otsailean eta urrian, baina gehiengo asko murriztuarekin. Harold Wilsonek Eskoziako Estatu Idazkariorde izendatu zuen, eskualdaketa eta barne-arazoen arduradun, eta Jim Callaghanen agintaldian mantendu zuen kargu hori, Laboristen gobernuak Eskoziako eskualdaketarako proposamenarekin aurrera egin zuen bitartean. 1979ko martxoko azken erreferenduma
Ez zuen lortu gehiengoa izatea. 1979ko hauteskunde orokorretan Laboristen gobernua erori zen, nahiz eta Ewingek bere eserlekua mantendu zuen gehiengo nabarmen handiagoarekin. 1981ean Eskoziako industriaren bozeramaile bihurtu zen. 1981eko azaroan, Laboristen alderdi parlamentarioaren buru izateko bozketa batean hirugarren izan zen. 1983ko hauteskunde orokorretan bere eserlekua berriro marraztu zen, eta Falkirk Easteko ondorengo eserlekua izan zen, eta Neil Kinnock-en merkataritza eta industria gaietako bozeramaile bihurtu zen. 1987an berriro hautatu zuten, eta aurreko postutik erretiratu zen. David Steelekin batera, 1989an sortutako Eskoziako Konbentzio Konstituzionalaren presidentea izan zen, 1992ko hauteskunde orokorrak irabaziz gero, Eskoziaren deskontrolamendua planifikatzeko. Laboristek hauteskundeak galdu zituzten, eta planak bertan behera geratu ziren. Ewing-ek Erdi-Etxekoa utzi zuen 1992ko hauteskunde orokorretan.