Osatu esaldi hau: Zesarren heriotzaren ondorengo garai nahasietan, Bigarren Triunviratuaren agintaldian, Galia hainbat komandanteen menpe egon zen, Vipsanius Agrippa jauna 39an iritsi zen arte, istiluak geldiarazteko. Ikasleek arreta gutxi jarri diote Galliak zergatik ez zuen baliatu 40ko eta 30eko hamarkadetako gerra zibiletan Erromako nahasmendua "in toto" matxinatzeko; batzuetan uste da biztanleria oso txikituta zegoela jarrera bat hartzeko, baina ezagutzen diren zenbakiek ezinezkoa egiten dute. 57an, adibidez, Zesarrek jakinarazi zuen nerbiarrek 50.000 gizon zituztela borrokarako adinean; uste zuen 500 baino ez zirela bizirik atera ziren Sabiko batailatik, baina bost urte geroago 5.000 gizoneko indarra eskaintzeko gai izan ziren. Zenbakiak fidagarriak ez badira ere, populazioaren erresilientzia adierazten dute. 52an, errendizio pan-galeko armadaren ondoren,
Alesia, Zesarrek amnistia eman zien Arverni eta Aedui gudarosteei, bakoitzak 30.000 soldadu zituela, eta etxera bidali zituen. Vercingetorixek aliatuen indarrak biltzeko zuen estrategia porrot egin ondoren, bizirik iraun zuten buruzagi galiarrek gerra gerrillari ekin zioten, arrakasta eta desgastearen itxaropena izanik, Marko Antoniok bere independentzia mantendu zuen azken errege zeltarekin, Atrebateko Commiorekin, akordio bat lortu zuen arte. Hurrengo bi hamarkadetan zehar, 50eko hamarkadako galloen galerak gizonezkoen populazioaren heldutasunak ordezkatuko zituen, bitartean erromatar indar eskuragarriak elkarren aurka borrokan okupatuta zeuden. Galiarrek uste zuten gerra zibilean erromatarrak hain ahul geratuko zirela, non matxinada bat eztabaidagarria edo merezi ez duen; Zesarrek dio galiarrek jakinarazten ziotela erromako gertaera politikoen berri, eragin zitzaketenak.