Osatu esaldi hau:
1816an, Carthagena eta Bogota konkistatu zituen. Granada Berrira joan aurretik, Morillok Boves-en agindupean borrokatu zuten indar irregular gehienak desaktibatu zituen, Granada Berrira eraman zituenak izan ezik. Etorkizun gutxi izanda, "pardo" eta "llanero" batzuk Venezuelako hegoaldeko lautada zabaletan Espainiaren aurka hasitako matxinadetan hasi ziren batzen. Bitartean, Bolivarrek Jamaikara joatea erabaki zuen laguntza britainiarra eskatzeko, baina ukatu egin zioten. Handik Haitira joan zen eta Haititik abiatu zen, independentzia lortu zuen lehen herrialdea Latinoamerikan. Alexandre Pétion Haitiko presidentearen babesarekin eta Luis Brión, Curaçaoko merkatari bat, itsas armadaren laguntzarekin, Bolívar Margarita uhartera itzuli zen, errepublika eremu seguru batera, baina indar errepublikanoen agintea ez zen oraindik sendoa. Mariñok, Haititik Bolivarrekin bueltatu zena, bere espedizio propioak zuzendu zituen eta 1817an Cumaná behin-behinekoz hartzea lortu zuen. Briónek flota txiki bat hornitu zuenez, Bolivar mendebalderantz abiatu zen Venezuelako kostaldean zehar Ocumare de la Costa (Los Cayoseko espedizioa) -ra, non Pétionen eskaera betez, ofizialki esklaboaren amaiera aldarrikatu zuen (nahiz eta hau entzun gabe geratu zen). Moralesek, Venezuelan, Granada Berria menderatu ondoren, errepublikanoen espedizio indarrei eraso egin zien, errepublikanoak baino askoz gehiago ziren armada batekin. Bolivarrek ihes egin zuen, Brionekin Haitira itsasoratuz. Hala ere, Piarrek eta Gregor MacGregorrek, eskoziar soldadu aberats batek, aurrez Granada Berrian jardun zuena, herrialdearen barnealdera ihes egitea lortu zuten, Morales El Juncal-en garaituz 1816ko irailean, hegoalderantz joan aurretik.