Erregeorde izateko hautagaien arteko liskarrak eta Venezia eta Genovaren arteko gatazka komertzialak, 1256an, Saint Sabaseko Gerra izeneko gerra zibil berri bat sortu zuten. Bohemond VI.a veneziarraren aldekoak bere genovetar basaldoen aurkako gatazkak ekarri zuen gerra Tripolira eta Antiokiara. 1258an, Hulagu-k, Möngke Khan Handiaren anaia gazteenak, Bagdad arpilatu zuen eta Abbasid Kalifatuari amaiera eman zion. Bi urte geroago, Hethum I.a Ziliziakoa eta Bohemond VI.a mongoliarrekin elkartu ziren Alepo hartu zutenean, Bohemondek bere mezkita erre zuenean, eta Siriako iparraldea konkistatzean. Mongoliarrek kristauei beren estatusa kendu zieten, eta bertako kristauek konkistatzaileekin lankidetzan aritu ziren. Jerusalemek neutrala mantendu zuen Egiptoko mamelukoek Hulagu-ren ondoren mongoliarrei aurre egiteko mugitu zirenean, eta bere indarren zati handi bat ekialdera mugitu zen Möngke-ren heriotzaren ondoren, ondorengotza mongoliarrari aurre egiteko. Mamelukoek mongoliar armada izugarri txikia garaitu zuten Ain Jalut-en
-Ez da izango. Itzultzerakoan, Qutuz mameluko sultana erail eta Baibars jeneralak ordezkatu zuen. Baibarrek Saladinen inperioa berpiztu zuen Egipto eta Siria baturik eta Hulagu kontrolpean izan zuen Urrezko Hordako mongoliarrekin aliatu baten bidez. Gobernuaren erreforma egiptoarrean, elitei boterea eman zien. Frankek ez zuten mehatxu berri honi aurre egiteko gaitasun militarrik. Mongoliar goarnizio bat Antiokian egon zen, eta baroi franko batzuek bake akordioak egin zituzten Baibarrekin. Herrialdeak gurutziltzatzeko asmoa zuen. 1265ean Zesarea eta Arsuf hartu zituen, eta 1266an Safed, eta 1268an Antiokian. Jaffak amore eman zuen eta Baibersek ordena militarrak ahuldu zituen, Krak des Chevaliers eta Montfort gazteluak hartuz, bere arreta Ilkhanate-ko mongoliarrei itzuli aurretik, bizitza osoan. Frankoen eta jatorrizko kristauen sarraskiak maiz egiten ziren mamelukoen konkistaren ondoren.