Laburbildu artikulua.  (CNN) "Egunero negar egiten genuen" - hori esan zidan lankide batek behin eta berriz egun luze baten ondoren. Monrovia-n, Liberiako hiriburuan, egun bateko trago bat hartzen ari ginela. Iraila eta urria gogoratzen zituen, Ebola gaixotasunak bere gorenean egon zenean. "Gure min guztietatik, erraustea izan zen gogorrena", azaldu zuen. Badakit zehatz-mehatz zer esan nahi zuen. Erraustea ez zen Mendebaldeko Afrikarren ohitura. Liberian Ebola gaixotasuna murrizten ari den bitartean, erraza da heroiak irudikatzea atzerriko mediku, erizain, epidemiologo eta logistikoak, herrialdeari laguntza ematera etorri direnak, eta bai, expatriatu horiek, zalantzarik gabe, ezagutza, esperientzia eta baliabide asko ekarri dituzte, gaixotasuna kontrolatzeko. Baina bada heroi talde bat gai dena albisteetan agertzeko, oso gutxitan izaten dira halakoak. Liberiako milaka herritarrek atez ate ibili dute galdezka, gaixoak bilatu, aholkuak eman, egunetik egunera, hilabetez hilabete. Ebola izango duen gaixo bat aurkitzen badute, eboluzioaren aurkako ospitale batean egotea seguruagoa izango dela diote, etxean baino. Askotan, ondorengo galdera hau egiten da: "Zer gertatu zaie aurrekoei? Zer gertatu zaie?" Zorionez, badirudi Liberia itzuliko dela. Gaur egun, Ebola kasu gutxien ditu, joan den urtearen erdialdean izandako bigarren faseko agerraldiaren ondoren. Kaleak jendez beteta daude. Eskolak ireki dituzte. Herrialde osoan zehar, jendeak bere bizitzarekin jarraitzeko gogoa du. Grand Royal hotelean, Tubman hiribidean, Monrowiako errepide nagusian, zuzendaria taberna famatu batean dago, atarian. Gonbidatu gehienak kideak dira oraindik... mundu osoko garapenaren arduradunen artean edo armada eta poliziaren artean...
Liberiako azken ebola-pazientea askatua izan zen martxoaren 5ean, birus hilgarria gainditu eta gero. Monrovia normaltasunera itzuliko da, birusak 4.000 hildako eragin ondoren.