Ferdinand I.aren seme zaharrenak, Borisek, bere aitaren abdizioaren ondorioz tronua hartu zuen, Bulgariak Lehen Mundu Gerran porrot egin ondoren. 1919ko Neuillyko Itunaren arabera, Bulgariari behartu zioten, besteak beste, hainbat lurralde eskuratzera, gerrako erreparazio kaltegarriak ordaintzera eta bere armadaren tamaina asko murriztera. Urte berean, Aleksandar Stamboliyski Bulgariako Nekazaritza Batasun Nazionalaren lehen ministroa bihurtu zen. Stamboliyski 1923ko estatu-kolpe batean bota ondoren, Borisek Aleksandar Tsankov-en gobernu berria aitortu zuen, alderdi komunista bulgariarra gogor zapaldu zuena eta nazioa Greziarekiko mugako gerra labur batean eraman zuena. Tsankov boteretik kendu zuten 1926an, eta hainbat lehen ministro jarraitu zituzten 1934ra arte, "Zveno" mugimendu korporatiboak estatu kolpea egin zuen arte.
Eta alderdi politiko guztiak debekatu ditu. Boris "Zveno" gobernuaren aurka agertu zen eta 1935ean bota zuen, azkenean Georgi Kyoseivanov lehen ministro izendatuz. Bere erregealdiaren gainerakoan, Borisek monarka absolutu "de facto" gisa gobernatuko zuen, bere lehen ministroek bere borondateari aurre eginez.