1908an zehar, Istanbulen gertakariek aurrera egin ahala, Otomandar Inperioak Europako lurralde zati handi bat galdu zuen. Hau bai atzerriko botereek egindako ustiapenengatik, bai inperioko gutxiengo etnikoen jardueragatik gertatu zen: Austriak Bosnia-Herzegovina anexionatu zuen.
Bulgariak independentzia aldarrikatu zuen eta Greziak Kretako lurrak hartu zituen. Galera horiek parlamentua berrezartzearen ondorengo herritarren poza arindu zuten, eta eztabaida politiko irekiak lehendik zeuden zatiketak azaleratu zituen. Musulmanek gobernu berria inpotentea ikusten zuten Europako botereen presioaren aurrean, gobernuak lurralde galduak berreskuratzeko agintariak gutxiengoak atsekabetzen zituen bitartean, autonomia edo independentzia handiagoa espero zutenak. Mehatxu handienetako bat islamismoaren aldekoen aldetik etorri zen, konstituzio berriaren izaera laikoa eta ez-musulmanen berdintasunaren aurka agertu zirenak, argudiatuz mendebaldeko teknologiaren onarpena ez zela islamiar legetik aldentzearekin batera gertatu behar. Ikuspegi hori oso zabalduta zegoen Otomandar gizartean eta islamistek Abdul Hamiden laguntza pribatua izan zezaketen, konstituzio berriaren aldeko aldarrikapenak egin arren.