James Kelly, AEBetako idazkari laguntzaile ohia, Ekialdeko Asiako eta Pazifikoko gaietarako, nazionalismo sentimenduak eta haserrea 30 urtetik beherako txinatarren artean kontzentratzen direla nabarmendu du. Suisheng Zhao-k eta Kenneth B. Pyle-k argudiatzen dute gazte horiek bizi izandako Txinako hezkuntza politikaren aldaketa bat dela beren nazionalismo handiagoaren erantzulea. Zheng Wang-ek argudiatzen du 1990eko hamarkadan nazioarteko egoerak komunismoaren erakargarritasuna murriztu zuela, Txinako agintarien ideologia legitimatzaile gisa. Ondorioz, lidergoak alderantziz jarri zituen alderdi komunistak 1949tik aurrera egindako aldaketa asko Txinako historiografian, Txinako historia klase borrokaren historia bezala interpretatzen zuena. 1991n iragarri eta 1994an erabat martxan jarri zen "Heziketa Patriotikoaren Kanpaina" honek historiari interpretazio berria eman zion nazioaren hitzetan, Tso jenerala bezalako pertsonaiak errehabilitatuz
Matxinada bat izan zen, baina errusiarrek Xinjiang inbaditu zutenean, eta Txinako nazionalismoaren (ez komunismoaren) borrokalariak aitortu zituzten Bigarren Txino-Japoniar Gerran. Ikasleek erantzun pertsonala gehiago aurkitzen dute horrelako kontakizunetan, doktrina marxistaz aurreko klaseetan baino, ez dutelako historiako testuliburuetatik bakarrik, baizik eta guraso eta aiton-amonen ahotik ere entzuten Txinaren aurkako ankerkeriak.