Martxoaren 1ean, Pakrac-eko liskarra gertatu zen bertako polizia serbiarrak herriko komisaria hartu eta Pakrac SAO Krajinaren parte dela deklaratu zuenean. Kroaziako indarren eta SAO Krajina matxinoaren arteko lehen topaketa handienetako bat izan zen, JNAk lagunduta. Heriotzarik gabe amaitu zen eta Kroaziaren kontrola berreskuratu zen. Martxoaren 31n, Kroaziako poliziaren konboia zelatan hartu zuten Plitvizeko aintziretan. 1991ko udaberrira arte, Tuđman, Esloveniako agintaritzarekin batera, prest zegoen Jugoslaviako estatu subiranen konfederazio edo aliantza bateko konponbide konpromisoa onartzeko. Serbiako agintariek proposamenak baztertu eta probokazio armatuak maiztu egin zirenean, Tuđmanek Kroaziaren independentzia osoko ideia gauzatzea erabaki zuen. 1991ko apirilaren 25ean, Kroaziako Parlamentuak maiatzaren 19an independentzia erreferenduma egitea erabaki zuen. Kroaziako serbiarrek gehienek boikota egin zuten erreferenduma. Parte-hartzea % 83,56 izan zen, eta horietatik % 93,24 edo 2.845.521ek Kroaziaren independentziaren alde bozkatu zuten. Bai Esloveniak bai Kroaziak Jugoslaviatik independentzia aldarrikatu zuten 1991ko ekainaren 25ean. Alderdi jugoslaviarrak bi hauei bereizketaz salatu zien. Gobernu federalak JNAri agindu zion Esloveniako muga-pasabideak kontrolatzeko, eta horrek hamar eguneko gerra ekarri zuen, JNA garaitu zutenean. Hamar eguneko gerra
Brioni Akordioaren sinadurarekin amaitu zen, hiru hilabeteko moratorioa ezarri zenean erabakiaren ezarpenean.