Alemaniako GP-an jokalariek kezka handia zuten.
Nordschleife legendarioan ospatu zen lasterketaren segurtasunaz. Nürburgringeko Nordschleife mendiko zatia 14 milia (23 km) luzea zen, Interlagos baino ia 3 aldiz luzeagoa, egutegiaren hurrengo zirkuitu luzeena eta Monako kale zirkuitua baino 7 aldiz luzeagoa, eta bere tamainak 1976ko araudi estandarrei aurre egitea ia ezinezkoa egiten zuen - antolatzaileak ez ziren prest edo gai zirkuitu honetan beste F1 zirkuituetan baino 4 aldiz gehiago behar ziren marshals, osasun zerbitzuak eta suhiltzaileak emateko. Azkenean, gidari guztiek erabaki zuten lasterka egitea, eta ez zen harritzekoa Hunt eta Lauda aurreko lerroan egotea, gidari britainiarra polean, eta Depailler bigarren lerroan. Hasieran, ibilbide heze eta lehor batean, berriz ere Regazzoni izan zen onena, Lauda motela izan zen eta postu asko galdu zituen. Regazzoni aurretik zihoan... baina itzuli eta laugarrenera jaitsi zen. Lehenengo itzuliaren amaieran, lasterketa hasi eta zortzi minutu eta gero, txirrindulari gehienek pit-stop egin zuten, pneumatiko lehorrak erabiliz. McLarenek aurretik eraman du Gunnar Nilsson.