Espainiako Errepublikaren egoera militarra etengabe okertu zen Negrínen gobernuaren pean, gehienbat aurkako jeneralak eta ofizialak, horietako asko Rifeko Gerrako beteranoak ziren, eta 1938rako, Alemaniak eta Italiak emandako gizonen aldetik errebeldeen abantaila izugarria (% 20), hegazkinak eta artilleria. 1938an zehar, porrot militar larrien jarraipen etengabea eta laguntza franko-britaniarraren aurreikuspen guztien porrota, atzealdean bizi baldintza materialak (batez ere elikadurari dagokionez) okerrera egin zuen, errepublikanoen aldetik erresistentzia herrikoiaren eta militarraren morala sakonki eragin zuena. 1938ko amaieran, Madrilgo setioan, biztanleria zibilak izoztuta eta gosez hil zen.
Desnutrizio larrian zegoen, eguneko 100 gramo ogia eta lentilak (Dr. Negrínen pilulak ezizenez) murriztuak zirelako. Bosgarren zutabe batek jota, gerraren nekeak hartu zuen Madril, eta porrotaren sentimendua zabaldu zen.