Majorren lehen ministro kargua Jugoslaviaren kolapsoarekin eta ondorioz Bosniako eta Herzegovinako gerrarekin (eta Kroaziako zati batzuekin) bat etorri zen. Jugoslaviako errepublika konstituzionalen arteko tentsioak Josep Broz Tito lehendakaria 1980an hil zenetik hazten joan ziren, 1989-1991 aldian Ekialdeko Europan komunismoaren gainbeherak eragindako ziurgabetasun politikoak areagotuz. 1991ko ekainean, bai Esloveniak, bai Kroaziak independentzia aldarrikatu zuten; Serbiarrek nagusitutako gobernu zentralak, berriz, Eslovenia ia homogeneoa utzi zuen, gerra labur baten ondoren.
, Kroaziako egoera askoz ere eztabaidatuagoa zen, zati batzuetan serbiar etniko ugari zeuden. EBk, Alemaniaren nahiagatik, bi estatuen independentzia aitortu zuen 1991ko abenduan. Gerra piztu zen Serbiaren (Slobodan Milošević nazionalistak zuzendua) eta Kroaziaren (Franjo Tuđmanek zuzendua) artean, Kroaziako ipar-ekialdeko Slavonia eskualdeko serbiar biztanleak zirela eta, NBEk bake indar bat bidali zuen (UNPROFOR). Borroka latzenak, ordea, 1991ko apirilaren 6an Alija Izetbegović presidentearen agintepean Bosniak bere burujabetza aldarrikatu ondoren gertatu ziren; errepublika mendialdeko biztanleria bosniar serbiarren, bosniar kroaziarren eta bosniar musulmanen (edo 'bosniarrak') artean banatu zen, eta haien artean gerra zibila zabaldu zen, bosniar kroaziarrek eta bosniar serbiarrek, hurrenez hurren, Tuđman eta Miloševićek babestuta. Gerra Europa eta mundua ustekabean harrapatu zuen, eta gerrapresoen esparruetako eszena beldurgarriak (batzuek kontzentrazio esparru naziekin parekatzen zituztenak), errefuxiatu-fluxu handiak eta garbiketa etnikoaren kanpainak munduan zehar emititzen hasi ziren, esku hartzeko deiak sortuz.