Inperialismoak, kolonialismoak eta irredentismoak paper garrantzitsua jokatu zuten Italiako kanpo politikan. Erregimenaren helburuen artean, Frantzian (adibidez, Nizan) eta Jugoslavian (adibidez, Dalmatian) historikoki italiar gisa kontsideratutako lurraldeak eskuratzea, Italiaren eragin esparrua Balkanetara zabaltzea (adibidez, Grezia) eta Afrikako kolonia gehiago eskuratzea zeuden. Libiako bakea (1923-1932), Etiopiako inbasioa (1935-1936), Albaniako inbasioa (1939), Frantziako inbasioa (1940), Greziako inbasioa
(1940-41) eta Jugoslaviaren inbasioa (1941) Italiaren espazio nazionala handitzeko egin ziren. Patrick Bernhard historialariaren arabera, Benito Mussoliniren Italiako inperialismo faxistak, batez ere Afrikan, Alemaniako naziak Ekialdeko Europan izandako expansionismo askoz ospetsuagoaren eredu izan zen.