Osatu hurrengo esaldia: 1913rako, Errumaniak munduko laugarren garia esportatzaile handiena zen, baina lurraren banaketa bidegabearen arazoa etengabe arazo bihurtu zen (eta benetan areagotu egin zen urte hartan, errumaniar nekazariek Bigarren Balkanetako Gerran borrokatu zutenean, zuzenean lekuko izan ziren Bulgariako lurren banaketa bidezkoagoaren eskema). XIX. mendearen amaieran, 2.000 lurjabe inguruk lurraren erdia baino gehiago kontrolatzen zuten, nekazariek (gobernuan ordezkaritza gutxi izanik eta lur eta jabetza eskubideetara sarbide mugatua izanik) herena baino ez zuten. 1888. urtean, lurren banaketa bidegabearekin nekazarien nahigabeak gatazka odoltsuak eragin zituen, nekazaritza erreforma partzialak eta ez eraginkorrak eragin zituztenak. Sistema desberdinak nekazaritza porrotera eramaten jarraitu zuen eta gero eta gehiago eramaten zirudien jabetza absentearen sistemara. Ia bi hamarkada geroago, bigarren gertaera bortitz bat gertatu zen:
1907ko Errumaniako nekazarien matxinada, ia-ia iraultza erabatekoa eragin zuena eta milaka nekazarien heriotzara eraman zuena, behin armada esku hartu zuenean. Ondorioz, gobernuak 1907-08an lege berria aurkeztu zuen nekazarien onurako, besteak beste, nekazaritza-kontratuei buruzko lege berria eta landa-kredituen banku bat (Casa Rurală) sortzeko legea, erosketak eta alokairuak errazteko asmoz, lur-jabe handiengandik nekazariei jabetzak eskualdatuz. Hala ere, lege horiek (Constantin Stere-ren joera "poporanistaren" eraginpean) gaizki betearazi ziren, lur kopuru guztiz desegokia jarri zen erosteko eta nekazari gehienek ez zuten eskuragarri zegoen laguntza gehienetarako eskubiderik ere.