Mugimendu bat Antonio Nariñok abiarazi zuen, Espainiako zentralismoaren aurka zegoen eta Erregeordearen aurkako oposizioa gidatu zuen. Cartagena 1811ko azaroan independentea bihurtu zen. 1811an Granada Berriko Probintzia Batuak aldarrikatu ziren, Camilo Torres Tenoriok zuzenduta. Abertzaleen artean bi korronte ideologiko ezberdin sortu ziren (federalismoa eta zentralizismoa), ezegonkortasun-aldi bat sortuz. Napoleonen gerrak amaitu eta gutxira, Fernando VII.ak, Espainiako tronuan berrezartutakoak, bat-batean erabaki zuen armada bidaltzea
Hego Amerikako iparraldea berreskuratzeko. Erregeordea Juan Sámanoren agintepean berreskuratu zen, eta bere erregimenak mugimendu abertzaleetan parte hartu zutenak zigortu zituen, junten ñabardura politikoak alde batera utzita. Mendekuak matxinada berritua piztu zuen, eta, Espainia ahuldutakoarekin batera, Simón Bolívar venezuelar jaiotakoak gidatutako matxinada arrakastatsua posible egin zuen, azkenean 1819an independentzia aldarrikatu zuena. Espainiar aldeko erresistentzia 1822an Kolonbiako gaur egungo lurraldean eta 1823an Venezuelan garaitua izan zen.