1918an batasun nazionala lortu ondoren, errumaniar literaturak urrezko aroa deitu zitekeen horretan sartu zen, errumaniar eleberriaren garapenak ezaugarritzen zuena. Gizarte tradizionalak eta azken gertaera politikoek Liviu Rebreanu-ren "Răscoala" ("Matxinada") bezalako lanetan eragin zuten, 1932an argitaratu zena, 1907ko Errumaniako nekazarien matxinadatik inspiratuta.
, eta "Pădurea Spânzuraților" ("Urkatutakoen basoa"), 1922an argitaratu zen eta Lehen Mundu Gerran errumaniarren parte hartzeak inspiratu zuen. Eleberri modernoaren hasiera Hortensia Papadat-Bengescun ("Concert din muzică de Bach"<unk> "Bach Kontzertua"), Camil Petrescun ("Ultima notte de dragoste, întâia noapte de război"<unk> "Maitasunaren azken gaua, gerraren lehen gaua") ikus daiteke. George Călinescu Errumaniako literaturaren beste nortasun konplexu bat da: eleberrilaria, antzerkigilea, poeta, literatur kritikaria eta historialaria, saiakeragilea, kazetaria. Eminescuren eta Creangaren inguruko monografia esanguratsuak argitaratu zituen, eta Errumaniako literaturaren historia monumentala (ia 1.000 orrialde quartoan) bere jatorritik bere idazketaren garaira arte (1941).