Laval 1934an sartu zen Gaston Doumergueren gobernuan, Kolonietarako ministroa eta gero Kanpo Harremanetako ministroa. 1935ean berriro ere lehen ministro bihurtu zen. Alemaniari eusteko asmoz, Lavalek Italiari eta Sobietar Batasunari aldeko kanpo politika jarraitu zuen, baina Abisiniako krisia kudeatzeak, Benito Mussolini lasaitzea zelako salatu zuen, 1936an bere dimisioa ekarri zuen. Frantziaren porrotaren eta Alemaniarekiko armistizioaren ondoren...
1940an, Lavalek Philippe Pétainen Vichyren Erregimeneko paper garrantzitsuak izan zituen, lehenik Ministroen Kontseiluko presidenteorde gisa 1940ko uztailetik 1940ko abendura, eta geroago 1942ko apiriletik 1944ko abuztura gobernu buru bezala. Gobernu kolaborazionistak alemaniar langile frantsesak eman zituen eta juduen deportazioa antolatu zuen.