Arfak bere ondorengoari, Ali Razmara jeneralari, errua bota zion erretiroa hartzearen eta gero bere aurkari politikoekin lankidetzan aritu zen, batez ere Razmara 1950ean lehen ministro izendatu ondoren. Hala ere, Arfa benetan aztoratu zen Razmara 1951an erail zutenean, uste baitzuen indarkeria politikoaren maila gero eta handiagoak herrialdea mehatxatzen zuela. Errepide eta Komunikazio ministro izan zen Hosayn Ala lehen ministroaren gobernu laburrean, Razmara erail eta hurrengo hilabetean, parlamentuak Mohammad Mossadegh lehen ministro gisa bozkatu aurretik. Arfak ez zuen Mossadeghengan konfiantzarik eta talde politiko bat sortu zuen, Mugimendu Nazionala, Mossadegh-en jarraitzaileen bilera desegiteko, monarkiaren jarraipenaren eta armada indartsu baten aurka zeuden muturrekoak zirela uste baitzuen. Mugimendu Nazionalaren egunkariak Arfak idatzitako artikulu asko argitaratu zituen, xaharen alde eta islamiarekiko errespetuaren alde. Arfak harremanetan jarraitu zuen hainbat ekintzaile politikoekin, besteak beste, Mozaffar Baqai langileen alderdikoa, Ayatollah Sayyed Abu al-Qasem Kashani predikatzaile sutsuarekin eta Shaban Jafari kaleko jendetzen antolatzailearekin. Arfa ofizial militarren batzorde sekretuaren sortzaileetako bat bihurtu zen, Aberria Salbatzeko Batzordea, 1952an sortu zena Mossadegh boteretik kentzeko helburuarekin. 1953ko kolpe militarraren ondoren
Iranen enbaxadore izan zen Turkian (1958 - 1961) eta Pakistanen (1961 - 1962). Ondoren, erretiroa hartu zuen gobernuaren zerbitzu aktibotik. Iran utzi zuen 1979ko Iraultzaren garaian eta Monako-ko Monte Carlon hil zen 1983an.