Paragrafo honetarako jarraipena idatzi - Bere historian zehar, "tercio"ren osaera eta gudu eremuko formazioak eta taktikak erronka berriei aurre egiteko eboluzionatu ziren. "Tercio" formazioek, ondo entrenatutako tropekin eta zalditeriaren laguntza onarekin, XVII. mendeko bataila handiak irabazten jarraitu zuten, hala nola Wimpfen (1622), Fleurus (1622), Breda (1624), Nördlingen
Thionville (1639), Honnecourt (1641) eta Valenciennes (1656). Rocroi-ra arte (1643) ez zen hondatu espainiar "tercio"aren ospea, bataila irekian ia garaiezina zelako. Hala ere, Rocroi-ren porrota zalditeria laguntzailearen kolapsoak eragin zuen eta ez "tercio-ren" infanteriaren porrotak. "Terciosek" Rocroi-ren ondoren ere borrokak irabazten jarraitu zuten, hala nola Tuttlingen urte berean edo Valenciennes (1656), baina haien gudu-esparruaren estiloak eboluzionatzen jarraitu zuen. Garai honetan, suzko armak eta eremu-artilleria etengabe hobetzeak estilo lineal arina gero eta abantaila handiagoa ematen ari ziren. XVII. mendearen amaieran, "tercios"ek estilo lineala hainbeste hartu zuten, non haien gudu eremuko formazioek eta taktikek sarritan ez zuten antzekotasunik izan aurreko mendeko "tercio" formazio eta taktikekin. 1704an, espainiar "tercios" erregularrak erregimentu bihurtu ziren eta pikeman infanteriako mota gisa utzi zuten. Erreserbakoak eta miliziakoak beranduago antzeko erakundeetan eraldatuko ziren.