K.a. II. mendearen amaieran, beraien auzokideekin, aliatuekin eta ahaideekin batera, Cimbri herria, Teutoiek hegoalderantz egin zuten eraso Danubio haranean, Galiako hegoaldean eta Italiako iparraldean. Hemen hasi ziren Erromako lurretan sartzen (Julio Zesarrek, bere Galliako Gerren "De Bello Gallico" kontakizunean, Boiiak izan zirela Noricum erasotu zutela jakinarazi zuen). Ondorengo gatazka "zimbriar gerra" deitzen da. Kimbriek (Boiorix erregearen agindupean) eta teutoiek gerra honen hasierako batailak irabazi zituzten, erromatarren aliatu ziren tribuak garaituz eta Erromako armada handi bat suntsituz Arausioko guduan, K.a. 105ean. Baina Erroma berriro elkartu zen, Gaius Marius kontsularekin. K.a. 104. urtean Kimbriek Rondako harana utzi zuten Espainia inbaditzeko, eta Teutoiak Galian geratu ziren, oraindik indartsu, baina ez nahikoa indartsu Erromaren aurka beraiek bakarrik martxa egiteko. Honek denbora eman zion Mariusi armada berri bat eraikitzeko eta K.a. 102an Teutoien aurka mugitu zen. Aquae Sextiae-ko guduan
Teutondarrak ia suntsituak izan ziren eta Teutobod eta bere 20.000 gizon preso hartu zituzten. Honen ondoren, bera eta bere tribua historiatik desagertu ziren. Erromara bidali zuten, ziurrenik, garaipenaren prozesio bat ospatzera, eta ondoren, hil egin zuten. Hurrengo urtean, Kimbriek ere antzeko zoria izango zuten Vercellaeko guduan, non haien bi buruzagi, Caesorix eta Claodicus, harrapatu zituzten, beste bi buruzagi, Boiorix eta Lugius, hil zituzten.