Osatu hurrengo esaldia: 1355ean, Otomandar Inperioaren ondoren,
Gallipoliko erasoaren ondoren, Paulok negoziazioak hasi zituen Bizantziako enperadorearekin, Joan V.a Paleologoarekin, Bizantziaren eta Eliza Katolikoaren arteko itun bat lortzeko, mendebaldeko laguntza militarraren truke. Paulok enperadorearen kontzesio handiak lortu zituen, besteak beste, Eliza latina eta baita latinezko hizkuntza ere aktiboki sustatzea, bere semea Manuel Aita Santuaren gortera bahitu gisa bidaltzea eta Aita Santuaren legatu iraunkorra Konstantinoplean ezartzea. Konstantinoplean egon zen bitartean, Paulok Gregory Palamas eta Nikephoros Gregorasen arteko eztabaida teologikoan ere parte hartu zuen. 1356ko hasieran, Paulok, Bizantziako enbaxadoreak lagunduta, "megas hetaireiarches" Nicholas Sideros, Avignoneko Aita Santuaren gortera abiatu zen, eta ekainaren hasieran iritsi ziren. Inozentzio VI.a Aita Santuak enperadorearen eskaintzei orokortasunez erantzun zien, eta laguntza militarra bidaltzeari uko egin zion, baina Peter Thomas eta William Conti bidali zituen Konstantinoplara Aita Santuaren mandatari gisa. Bizantziarrek eta latinoek zituzten lehentasun eta kontzeptu desberdinek negoziazioen porrotari eta porrotari eragin zioten: Joan V.ak 1357an idatzitako gutun bat Innocente VI.ak erantzun gabe utzi zuen 1362an hil zen arte.