Yazid eta bere seme eta ondorengo Mu'awiya II.aren heriotzek, 683 684an, Damaskoko lidergo hutsune bat eragin zuten eta ondorioz, Umayyad agintaritzaren gainbehera. Probintzia gehienek Makkan kokatutako Abd Allah ibn al-Zubayr kalifa rivalrari leialtasuna aldarrikatu zioten. Siriako zati batzuetan, tribu arabiar zaharrak, Umayyad gortean eta militarrean posizio pribilegiatua lortu zutelako, Banu Kalb bereziki, Umayyad gobernuari eusteko borrokan aritu ziren. Marwan eta bere familia, Abd al-Malik barne, geroztik Siriara joan ziren, non Marwanek Ubayd Allah ibn Ziyad, Umayad aldeko kide sendoa ezagutu zuen, Irakeko gobernadore kargutik kaleratu berria zena. Ibn Ziyadek Marwan konbentzitu zuen kalifaterako bere hautagaitza aurkez zezan, Jabiako Umayyaden aldeko tribuen gailurrean, Ibn Bahdal buruzagi kalbiarrak antolatuta. Tribuko nobleziak Marwan kalifa hautatu zuen eta azken hau Kalben eta bere aliatuen menpe jarri zen, "Yaman" izenarekin ezagunak izan zirenak, itxuraz Hego Arabiako (Yamani) sustraiak partekatzen zituztelako. Haien boterea Qaysi tribuen kontura iritsi zen, Mu'awiya I.aren agindupean Siriako iparraldea eta Jazira menderatzera etorri ziren eta Ibn al-Zubayrren alde egin zuten etorkin erlatiboak. Marwanek eta bere laguntzaile yamandarrek Qays garaitu zuten Marj Rahiteko guduan.
684. urtean, bi tribuen arteko odol-gatazka eta lehia piztu ziren. Abd al-Malikek ez zuen erlijio arrazoiengatik parte hartu, Abu Tammam antologian bildutako poema garaikideen arabera (h. 845), eta honela.