Osatu hurrengo esaldia: 1964ko otsailaren 2an, Atalanta 7-1 galdu zuen etxean Fiorentinarekin; klubaren etxeko porrotik txarrena izan zen. Emaitza honek jarraitzaileak haserrarazi zituen, eta poliziaren esku-hartzea behar izan zuten haien eta jokalarien arteko indarkeria saihesteko. Quarioren aukera taktikoak ere zalantzan jarri ziren, eta, horren ondorioz, kalera bota zuten eta Carlo Ceserolik ordezkatu zuen. Klubak, azkenean, sailkapenaren erdian bukatuko zuen, baina denboraldia Turanik 1964ko apirilaren 25ean izandako heriotzak hondatu zuen. Attilio Vincentini, Luigi Tentorio entrenatzaile ohiak izendatu zuena, uda hartan ordezkatu zuen presidente gisa. Tentoriok 1966an utzi zuen klubeko zuzendaritza (eta futbolaren mundua oro har), futbol klube guztiak akziodun sozietate bihurtu zirenean, ez baitzuen ideia horrekin bat etorri. Geroago, 1960ko hamarkadan, Atalanta lehiaketa kontinentaletan parte hartu zuen (UEFA ez bazen ere): Intertoto Kopa (garai hartan Coppa Piano Karl Rappan izenarekin ere ezaguna) 1966<unk>67an eta Mitropa Kopa 1967<unk>68 eta 1968<unk>69an. 1967-1968 denboraldian Atalanta jaitsiera saihestu zuen: Tabanelli 1967an entrenatzaile gisa bigarren aldiz itzuli zen, eta entrenatzaile gisa Stefano Angeleri kapitaina izan zen denboraldian, emaitza txarrak direla eta. SPALen aurka azken minutuan 1<unk>0eko porrota galdu ondoren, hirugarren aurreko azken egunean, bi klubek 22 punturekin berdindu zuten emaitza, Atalanta-ren biziraupena azken bi partidetan azkenak baino emaitza hobeei esker ziurtatu zen. Hala ere, klubak ez zuen ihes egingo beherakada
1969ko irabaziak, 10 denboraldi jarraian Liga Nagusiko talde handien artean. 1969ko otsailean, Vicentinik dimisioa eman ondoren, lehendakari izendatu zuten, baina urtebete geroago Achille Bortolotti-k ordezkatu zuen, hainbat urtez akziodun partziala izan zena, Bortolotti, Baracchi eta Massimo Masserini-ren arteko kudeaketan desadostasunak izan ondoren.