1964ko urrian, Leonid Brezhnev izan zen haren ordezkoa, eta 1982ko azaroan hil zen arte jarraitu zuen karguan. Bere agintaldian, Stalini buruzko polemikak arindu egin ziren. Andres Laiapeak lotzen du hau "disidente askoren erbesteratzearekin, batez ere Aleksandr Solzhenitsynekin", nahiz eta Laiapea idazten duen "Stalinen errehabilitazioa eskuz esku joan zen Brezhneven inguruko nortasun kultu bat ezartzearekin". Viktor Zaslavsky sozialista politikoak Brezhneven garaia "konpromiso neostalinista" gisa definitzen du, Stalinekin lotutako giro politikoaren funtsezkoak pertsonalitatearen kulturik gabe mantendu baitzituzten. Alexander Dubček-en arabera, "Breznev-en erregimenaren etorrerak neo-stalinismoaren etorreraren berri eman zuen, eta neurriak
1968an Txekoslovakiaren aurkako erasoak... indar estalinista berriak sendotzea izan zen... Sobietar Batasunean, Polonian, Hungarian eta beste hainbat herrialdetan". Brezhnev-ek Txinako lerro politikoa "neo-stalinista" gisa deskribatu zuen. Seweryn Bialer estatubatuar zientzialari politikoak deskribatzen du Sobietar Batasunaren politika neostalinismora jotzen ari dela Brezhneven heriotzaren ondoren.