Italiako lurraldean Condottieren garaia amaitu zenean, Ottavio Piccolomini eta Raimondo Montecuccoli bezalako komandante militarrek soldaduak Austriako enperadorearen eskura jarri zituzten, Alemania suntsitu zuen erlijio gerran eta bere jendearen %30 galdu zuenean, agian Alemaniak inoiz jasan zuen tragediarik handiena. Italiako indarrek ausardiaz borrokatu zuten (nahiz eta galtzaileen aldean izan) Lutzeneko guduan eta Nordlingeneko guduan garaipen handia lortzen lagundu zuten
1634an, suediarren aurka. Bitartean, Ambrogio Spinolak eta bere gizonek Espainiari lagundu zioten Herbehereak konkistatzen, Bredako setioan bezala. Gerran, ezpatak, pikak eta aiztoak... garrantzitsuak izan ziren, eta armak konfiantzazkoak bihurtu ziren. Ezpata laburrez eta sastakaiez armatutako ezpatari italiarrak oso eraginkorrak ziren aurkarien pikak plazetan infiltratzeko eta pikak luzeekin armatuta zeuden pikemen babesgabeak lurrera botatzeko "piken bultzada" basatiaren zehar. Borroka zelaian, "Spada da Lato" edo alboko ezpata deiturikoa bihurtu zen ezpata mota nagusi. Aldi berean, Italiako hirietan, ezpata mota berri bat bihurtu zen, dueluetarako gune zibilean erabiltzen zena. Ezpata hau "La Striscia" edo "Rapier" bezala ezagutzen da. Frantsesek italiar ezpata erabili zuten eta menderatu egin zuten. Uste da 1600 eta 1700 urteen artean 70.000 frantses baino gehiago hil zirela dueluetan, horietako asko Rapierrek hilda. XVI. mendearen amaieratik, Italiako ezpata-eskerrak Europa osoan ospe handia izan zuen, batez ere Salvator Fabrisen tratatuarekin, 1606ko "De lo schermo overo scienza d<unk>arme" delakoak eragin handia izan zuen ez bakarrik Italian, baita Alemanian ere. Fabrisen atzetik Nicoletto Giganti (1606), Ridolfo Capo Ferro (1610), Francesco Alfieri (1640), Francesco Antonio Marcelli (1686) eta Bondi' di Mazo (1696) bezalako maisu italiarrak etorri ziren.