Charles Perrowk bere liburuan, "Istripu arruntak" dioenez, ustekabeko porrotak gizartearen erreaktore nuklearren sistema konplexu eta estuetan oinarritzen dira. Zentral nuklearrak ezin dira funtzionatu istripurik gabe. Istripuak saihestezinak dira, ezinezkoa da bat-batean aldatzea. MITeko diziplina arteko talde batek kalkulatu duenez, 2005etik 2055ra energia nuklearraren hazkundea espero da, gutxienez lau istripu nuklear larri espero daitezkeela epe horretan. Gaur egun, bost izan dira larri istripuak (core kalteak) munduan 1970 geroztik (bat at
Three Mile Island 1979an; bat Txernobil-en 1986an; eta hiru Fukushima-Daiichi-n 2011an), II. belaunaldiko erreaktoreen funtzionamenduaren hasierari dagokiona. Hori, bataz beste, munduan zortzi urtetik behin gertatzen den istripua da.