Osatu esaldi hau: Armistizioaren ondoren, Gorresio oso laburki itzuli zen Il Popolo di Roma lanean aritzeko, gobernatzaile berrien begietan, Mussolini-ren gobernuekin zuen loturaren neurrian, zapaldu eta konprometitu zen arte. Jainkoagatik.
Bi anaia desagertu eta hilda zeuden... errusiar frontean alemaniarren alde borrokan. Gorresiok bere burua "Cursus honorum" batean sartu zuen, eta horretarako gaitasun guztiak zituen. Gobernu demokratikoaren itzulerarekin, bere filosofia politikoa nabarmenagoa izan zen. Ez zen inoiz komunista izan, baina ezin da Italiako "kristau demokratotzat" hartu. Alderdi politiko batean sartzeak arriskuan jarri zezakeen bere kazetaritzaren independentzia, eta ez zen hori egin zuen zerbait izan, baina bere jarrerak ezker abertzalearenak edo orain agertzen ari zen edo Europako beste leku batzuetan indar politiko nagusi gisa itzultzen ari zen sozialdemokraziarekin bat egiten zuen. Atzera begiratuta, gerra ostean bere burua definitzen hasi zen "hirugarren indar" zentro-ezkerraren zati gisa ikusi daiteke Gorresio, eta 1950eko hamarkadan rol "etiko" moduko bat eskuratu zuen iritzi publikoaren elementu intelektualagoei erakarpen gero eta handiagoarekin. Italiako hedabideen erakunde berpiztu berriaren barruan, joera honen beste ordezkari batzuek, definizio zabalean, lagunak eta lankideak barne hartu zituzten, hala nola Mario Pannunzio, Arrigo Benedetti, Ennio Flaiano eta Eugenio Scalfari. Demokraziaren ondorengo aroarentzat, zirkulazio masiboko aldizkari eta egunkari aske eta liberalak sortu ziren edo berrindartu ziren, horien artean L'Europeo, Il Mondo eta La Stampa. Vittorio Gorresiok ohiko ekarpena egin zuen horietako bakoitzean.