Laburbildu artikulua.  Azken egun hauetan sentitu dudana deskribatzeko erabil dezakedan hitza bakarrik da... etsigarria. Bangladesheren aurka galdu genuen gauean nere burua lurrean ikusi nuen, ezin nuen sinetsi, neure baitan galdetzen nuen zer gertatu ote zen. Amorrua gure buruarekin. Gure eskuetan zegoen eta gure jokalariek jasaten zuten... partida hura irabazteko aukera genuen. Presio hori gainditu ez bagenu, ez genukeen lortuko. Zer atera da gaizki? Jokalarientzat zaila da azalpenik ematea, aitzakiatzat har daitekeelako. Baina saiatuko naiz. Ez dugu eskarmenturik? Mundu Kopako talde handienetan jokalari gehienek guk baino aukera gehiago dituzte. Beti badago aldaketa bat aldarrikatzeko, horrelakoetan... baina nire ideia da jarraitzea talde honetan, datozen 4 urteetan... eta hurrengo Munduko Koparako. Ez dugu egun bateko eta 20-20ko partida askorik jokatzen gure ordutegiak direla eta baina modu bat aurkitu behar dugu zintzoak izateko eta esperientzia hori bizi ahal izateko. Eta Ingalaterrarentzat jokatzen irabazteak eragiten duen presioa oso desberdina da zure herriarentzat jokatzen duzunarekin alderatuta. Stuart Broadek (oinarrian) lurrera bota du Ingalaterrak munduko txapelketa irabazi duenean Bangladeshekin astelehenean. Ez bota errua entrenatzaileari. Ez da zuzena Peter Moores-en errua egoztea. Asko saiatu gara, eta entrenatzaileak ez du ezer egiten. Jokalariek ezin dute jasan baloiaren erronka garrantzitsuena delako. Entrenatzaileek hori esaten dute... baina benetan saiatzen dira... goi mailako lehiaketa batean irabazten eta galtzen. Liburu bat irakurtzen ari naiz, Bob Rotella-ren "Golfeo ezin geldigarria" izenekoa, eta dioen gauza asko kriketera aplikatzen direla. Jokalariek erantzukizuna hartu behar dute. Presioari eusteko moduan. Ez zegoen arrazoirik Bangladesh garaitzeko.
Ingalaterrak 15 lasterketa irabazi ditu Bangladeshen aurka. Hiru lehoiek ez zuten final-laurdenik gainditu. Stuart Broadek munduko txapelketa irabazi nahi du.