Idatzi paragrafo honetako jarraipena. Bere lehen poema liburua, 1902ko "Albastru", Bene Merenti Ordenaren saria jaso zuen Hohenzollern Etxearen eskutik. Ondorengo liburuak "La arme" (1913), "Balade" (1915), "Patria" (1924), "Poezii alese" (1924), "Tinereță" (1924), "Logodnica lui Vifor" (1935) eta "Sonete" (1938) izan ziren. Bere emaztea 1940an hil zen, eta ia idaztea utzi zuen. 1942an Tutoveanuren 70. urtebetetzea ospatzeko ospakizunak egin ziren, "Păstorul Tutovei" aldizkariaren ale batekin. 1943ko amaieran, Bigarren Mundu Gerran, aldi baterako errefuxiatu egin zen bere semearen etxean Bukaresten, baina inguruko landa-eremuetan geratu zen batez ere, Aliatuen bonbardaketa zela eta.
-Ez da izango. Erregimen komunista berriak 1948an bere lanak zerrenda beltzean jarri zituen. Hurrengo urtean, alderdiko politikak bere zaintzak baino gehiago kezkatzen zituen errumaniar hizkuntzako irakasle batekin ezkondu zen, eta Tutoveanu-k poema bakarra eskaini zion. Bere azken urteetan, nahiago zuen bere lorategian denbora pasatu. 1972an, bere mendeurrena ospatu zen. Bârladeko Lehen Hezkuntzako ikastetxe batek bere izena darama 1995etik.