Idatzi jarraipena paragrafo honetarako - Georgescu bereziki emankorra izan zen bere ibilbidearen azken zatian, "anul şi romanul" ("urte bakoitzean eleberri berri bat") leloarekin identifikatu zenean. Iulia Arsintescuren arabera, euren kalitateak behera egin zuen euren egileak "gertatzen zitzaion gaixotasun batek jota, gero eta jasangarriagoa zen". "Mai mult ca perfectul" abestiarekin hasita, Georgescuk ziklo berri bat sortzen ari zen, Huzurei buruzko kontzentrazioarekin. Miron Perieţeanu narratzaileak, bera ere Georgescuren fikziozko bertsioa, Ioan, Luca, Matei eta Marcuren (Lau Ebanjelizatzaileen errumaniar bertsioetan oinarritutako izenak) istorioak kontatzen ditu. Eleberri hauetan ere XX. mendearen hasieran kokatzen dira gertaerak, 1907ko nekazarien matxinadaren berri emanez.
Lehen Mundu Gerrak eragindako okupazioa eta gero. Ioan Holban idazlearen arabera, Huzurei "herrialde huts bat da, lozorroak jota, eta jendea beti izerditan egoten da beroagatik, taberna batetik bestera alferkerian [...] eta siesta izeneko jainkosa ahalguztidunari ematen diote beren burua [...]. Hau lehen inpresioa besterik ez da, Huzurei bere garaiko "zigel bizia" baita [...], bere etxe eta kale barregarrien artean, mundu anitza biltzen duena, boterearen eta diruaren borrokaren erdian harrapatuta dagoena: [hemen] delituak egiten dira, intrigak, droga trafiko sareak eta 'handizkako' trukeak sortzen dira, politika eztabaida sutsuak dira, aurreikuspenak egiten dira, ikerketak, jazarpenak gertatzen dira, dramak kontsumitzen dira, jendea gogotsu jaten du, eta neskatxa ezkongabeak saltzen dira (erosten dira) [...]. " Huzurei narrazioak osotasunean Cosaşuk bere aurreko ospetsu batzuen balioa berdintzen du: George Călinescuren "Bietul Ioanide" eta Marin Predaren "Moromeţii".