XIX. mendean Mexikon lurrikara handiak suertatu ziren Mexikon 1840ko hamarkadatik aurrera.
1910eko Mexikoko Iraultza". Florencia Mallon adituak proposatu du, horren aurrean, komunitate indigenek "bere herri liberalismoa garatu zutela, erakunde komunal eta jabetza aitortu zuena, eta herritartasuna kultura aldetik talde ezberdinak baztertzen ez zuten terminoetan definitzen zuena". XIX. mendearen bigarren erdian eta XX. mendearen hasieran, ekonomia kapitalista nazionalaren eta industrializazioaren garapenarekin batera, "komunitate indigenak hirietara" eta "baserri handietara" migratzera behartu zituzten. Prozesu horren ondorioz, askok destribalizazioa jasan zuten, "gaztelania euren hizkuntza nagusitzat hartu eta identitate etnikoaren ohiko sentsazioa baztertu zutenean, eta [Mexikoko] estatuak eraikitzen ari zen identitate nazionalaren aldeko leialtasuna aldarrikatu zuten". Prozesu horretan, "komunitate [indigena] osoek ere beren hizkuntza aldatu zuten, eta beraien identifikazio etnikoa, indiarretik mestizoetara". Hori garai hartako estatistiketan islatzen da. 1808an indioek eta mestizoek biztanleriaren %60 eta %23 osatzen zutela kalkulatu zen bitartean, 1885ean %38 eta %43 ziren eta 1921ean %29 eta %59 ziren. 1808tik 1921era, gutxi gorabehera 3 milioi pertsonak Indian-etik mestizo-ra izandako eraldaketa kulturala eta etnikoa bizi izan zutela kalkulatzen da, garai hartan herrialdeko populazio osoaren 1/3 edo 1/4 inguru izan zena.