Laburbildu artikulua.  Orain denek dakite Andreas Lubitz, "german-hegaleko pilotua"... kabina barrutik irten zela... eta hegazkina amildu egin zela. Gero, eserita geratu zen eta lasai itxaron zuen. Nahita egin zuen, osagilearen txostena baztertuta, egun hartan lana galduko zuelako. Bera da azken bi hamarkadetan hegazkineko piloturik kaskarrena, zeinek bere burua hil duen eta erail dituen. Zergatik da ideia hori hain aspergarria, eta aldi berean hain izugarria? Hegan egiteari buruz uste dugunaren eta gaur egun ikusten dugunaren arteko desberdintasuna dela eta. Hegazkinak pasabide profesionala eta zorrotza dira, ez dira aurreikus ditzakegun gauzak. Hegaldi-zerbitzariek uniforme militarrak erabiltzen dituzte, ez kaleko arroparekin hegan egin ez dezaketelako, baizik eta uniformeek igortzen dietelako bidaiariei subliminalitatean beste arraza batekoak direla, jende arruntarengandik urrun daudela, kirolariaren mailako atleta bat ergel batengandik urrun dagoen bezala. Pilotuak adimentsuagoak eta trebatuagoak dira gizaki arruntak baino, eta prestatuagoak. Ez dute gurea baino ahazkorragoak izan behar; gutxiago kezkatzen dira, lasaiago daude; ez dira haserretzen, ez daude triste edo nahigabeturik. Soldaduek bezala, robotak ere izan behar dute. Eraginkorrak, ausartak, oinarrizko giza izpirituak ukitzen dituzten itsasontzietatik libre. Babesean sentitzen gara metal zati horiek hegan egiten dutelako. Guri ez digutelako ulertzen, edo ez digutelako azaltzen. Hegazkin istripuen istorio askok agerian uzten dute pilotuak ez direla besteak baino desberdinak. Artega, alferra, axolagabea eta ausarta izan daiteke. Gehiegi edaten dute. Pilotuak elkarrizketatzen dituztenean hutsegiteak, gertaerak, istripuak eta zoriarenak oso arrakastatsuak dira. Baina pilotuek huts eginez gero, gerta liteke...
Andreas Lubitz pilotuak hegazkinetik atera du. Pilotuak ez daude gu baino moralki heziagoak eta giza adimena kaxa beltz bat da.