Lisboako lurrikara suntsitzailearen ondoren.
1755eko azaroaren 1ean, "Essais de Théodicée sur la bonté de Dieu, la liberté de l'homme et l'origine du mal" (1710) argitaratu eta hamarkada batzuk geroago, Leibniz-en baikortasun filosofikoa eta teodizeak kritika handiak izan zituen bai Ilustrazio garaiko filosofoen aldetik, bai teologo kristauen aldetik ere. Leibnizen kritikoek, hala nola Voltaire, argudiatzen dute munduan sufrimendu gehiegi dagoela baikortasuna justifikatzeko. Leibnizek argudiatu zuen sufrimendua ona dela gizakiaren borondatea pizten duelako, kritikoek argudiatzen dute sufrimenduaren maila larregi dela Jainkoak "mundurik onenak" sortu dituela sinesteko. Leibniz-ek ere kezka horri erantzuten dio, Jainkoak gertatzea nahi duena (bere aurreko borondatea) eta Jainkoak gertatzea uzten duena (bere ondorengo borondatea) kontuan hartuz. Beste batzuek, hala nola Alvin Plantinga filosofo kristauak, Leibniz-en teodizeari kritikak egin zizkioten, ziurrenik ez dela mundu posible guztien "onena" bezalako ezer existitzen, betiere mundu hobea pentsa daitekeelako, adibidez, pertsona moral zuzen bat gehiago duen mundua.