New Granadako probintziak 1810az geroztik Espainiatik independentzia mantendu zuten, Venezuela bizilagunarekiko ez bezala, non erregezaleek eta independentziaren aldeko indarrek eskualdearen kontrola hainbat aldiz trukatu zuten. Venezuela lasaitzeko eta Granada Berria berreskuratzeko, Espainiak 1815ean mundura bidali zuen indar armatu handiena antolatu zuen, 10.500 soldaduk eta ia hirurogei itsasontzik osatua. (Begira, Espainiako Granada Berriaren berreskuratzea
) Ez dago. Nahiz eta indar hori funtsezkoa izan New Granada bezalako independentziaren aldeko eskualde sendo bat berreskuratzeko, bere soldaduak Venezuela, New Granada, Quito eta Perun zehar hedatu ziren eta gaixotasun tropikalek galdu zituzten, gerran izan zuten eragina murriztuz. Are garrantzitsuagoa, indar rojalisten gehiengoa ez ziren penintsulatik bidalitako soldaduek osatzen, espainiar estatubatuarrek baizik. Beste hispano-amerikar batzuk, moderatuak, itxaroteko erabaki zuten, ea zer gertatuko zen egoera normala berreskuratuta. Izan ere, Espainia Berriko, Erdialdeko Amerikako eta Quitoko eremuetan, gobernadoreek beharrezkoa ikusi zuten hainbat urtez hautatutako "ayuntamientos" konstituzionalak indarrean uztea, tokiko gizartearekin gatazka saihesteko. Atlantikoaren bi aldeetako liberalek, hala ere, monarkia konstituzionala berreskuratzeko konspirazioak egiten jarraitu zuten, azkenean 1820an lortuz. Elkarlan transatlantikoaren adibiderik dramatikoena, beharbada, Francisco Javier Minaren Texasera eta Mexiko iparraldera egindako espedizioa da, 1816 eta 1817an.