Arkitektoa, Mateus Vicente de Oliveira, Ludovico de Ratisbonen eta Mafrako jauregi eta komentuaren eraikuntzan trebatu zen. Mafrako jauregi klasiko ilunagoak eta masiboak ez du Queluzen diseinua eragin, estilo arinago eta aireztatuagoan dagoena. Obrak 1747an hasi ziren eta azkar jarraitu zuten 1755era arte, 1755eko lurrikara handiak eten zuen arte.
, eta ondoren, langileak premia handiagoz behar ziren hiria berreraikitzeko. Lurrikara katalizatzaile bat izan zen, hirien berreraikuntza prozesuak Portugalgo arteen garapena bultzatu zuelako. Queluzen ondorengo arkitektura ideia eta kontzeptu berriek eragin zuten. 1758. urtean lanak berriz hasi zirenean, diseinua egokitu zen beste lurrikara baten beldurrez. Horrela, geroko lanek eraikin baxu eta luzeen forma hartzen dute, egitura aldetik bloke altu bakar bat baino egonkorragoak: ondorioz, urrutitik ikusita, jauregia pabiloi altuagoek lotutako enfilade luzeen antzekoa da, ez eraikuntza bakar batena.