Nazionalismoa Hoxha-ren politika guztien oinarri bihurtu zen, gerrak " setio-nazionalismo egoera " sortu baitzuen, albaniar indar militarrak Ardatzaren indarrak garaitu zituenaren mitoarekin, erregimenaren ardatz bihurtu zena hezkuntza eta kulturaren esparruan. Hoxha-ren nazionalismoaren beste gai batzuk Skanderbeg-en errespetua, Prizreneko Batzarra (1878), Alfabetoaren Kongresua (1908), Albaniako independentzia (1912) eta Ismail Qemali aita sortzailea, Vlorako gerran Italiaren porrota izan ziren.
(1920) eta Hoxha Albania berri baten sortzaile gisa. Komunismoaren garaian albaniar historialari ugarik ikuspegi nazionalistarekin (Ramadan Marmallaku, Kristo Frasheri, Skender Anamali, Stefanaq Pollo, Skender Rizaj eta Arben Puto) nahita azpimarratu zuten "turkiar basakeria" eta "kristau erresistentzia heroikoa" Albanian, otomandar estatuaren aurka. Islamaren aurkako eta turkiarren aurkako propaganda joerei aurre egin zieten zenbait jakintsu jazarri zituzten, erregimen komunistak Erdi Aroko albaniarrekin lotutako mitoak nabarmendu zituen "proletarioa iliriar heroiko" gisa interpretatuz. Testuinguru horretan, Hoxhak monumentu nazionalak kontserbatu zituen hiri-eremuetan, zenbait herrialde "museo-hiri" izendatuz, eta kultura-ondarea, herri-abestiak, dantzak eta jantziak kontserbatzeko beharra ere azpimarratu zuen. Hoxhak literatura, geografia, historia, hizkuntzalaritza, etnologia eta folklorearen arloetan nazionalismoa azpimarratzen zuen propaganda doktrinarioak menpe zuen ingurune kulturala sortu eta sortu zuen, Albaniako jendeak bere iraganaz sentsazioa izan zezan. Jendearen artean eragin zuen isolamendua, xenofobia, esklabofobia, hizkuntza-uniformismoa eta konpaktu etnikoa.