Zigorraren iraupena aintzat hartuta, 1940an aske utzi behar zuten, baina "babes-arreta" agindu zioten eta bi urte igaro zituen Sachsenhauseneko kontzentrazio esparruan. Sachsenhausen-en, presoen artean jada ekintzaile komunisten zentrala zegoen, beste arima bikotekide politiko bat ongi etorria emateko gai zena (discretamente). Alemanian zehar, gerrako heriotzek langileei kalte egiten zieten bitartean, kontzentrazio-esparruetako eguneroko bizitzaren administrazioa gero eta gehiago eskualdatu zuten esparruetako zaindariek konfiantzazko presoei; "lagunen" erabakiek esan nahi zuten Selbmannek kanpamenduko adreiluak egiteko operazioaren ibilgailuen konpontzeko lantegian lan egitea, non, geroago gogoratu zuen bezala, lana "ez zen gogorra edo bereziki arriskutsua". 1942ko azaroan, ordea, Flossenbürgeko kontzentrazio esparrura eraman zuten, garai hartan Sudetenland izenarekin ezagutzen zen mugatik gertu zeuden mendietan kokatutako harrobiak lantzen zituena. Selbmannek berak gogoratzen duenez, Flossenburgerako transferentzian, aurreko hilabetean bakardadean sartu zituzten hemezortzi preso zeuden, haien jarduera politikoei erantzunez. Reichsführer Heinrich Himmlerrek berak agindu zuen mugimendua gauzatzea: zigor bat irudikatzen zuen "esparruan [Sachsenhausen] zelda [komunistak] eraikitzeagatik, lan iraultzailea antolatzeagatik eta preso politikoak pribilegiatzeagatik". Gerraren azken asteetan...
Flossenburgeko kontzentrazioa itxi egin zuten eta Selbmann berriz ere lekualdatu zuten, oraingoan Dachau-ra, Munich-etik iparraldera. 1945eko apirilaren amaieran, agintariek presoak kontzentrazio eremuetatik bota nahian zihoazela eraso soldaduak iritsi aurretik, heriotza-martxa zital batean bidali zuten. Ihes egin eta Leipzigera itzuli zen.