1983tik 1993ra, Arafat Tunisian finkatu zen, eta hasi zen bere ikuspegia aldatzen, israeldarrekiko gatazka ireki batetik negoziazioetara. 1988an, Israel existitzeko eskubidea aitortu zuen eta bi estatuen arteko konponbidea bilatu zuen gatazka israeldar-palestinarrean. 1994an Palestinara itzuli zen, Gazako Hirian kokatuz eta Palestinako lurraldeen autogobernua sustatuz. Israelgo gobernuarekin negoziazio-sorta batean parte hartu zuen haren eta PLOren arteko gatazka amaitzeko. Horien artean:
1991ko Madrilgo Konferentzia, 1993ko Oslo Akordioak eta 2000ko Camp David Biltzarra. 1994an, Arafatek Bakearen Nobel Saria jaso zuen, Yitzhak Rabin eta Shimon Peresekin batera, Osloko negoziazioengatik. Garai hartan, Fatah-en babesa palestinarren artean murriztu egin zen Hamasen eta beste aurkari militante batzuen hazkundearekin batera. 2004aren amaieran, Ramallaheko bere egoitzan bi urte baino gehiagoz Israeldako armadak konfinatu ondoren, Arafat koman sartu zen eta hil zen. Arafaten heriotzaren arrazoia oraindik ez da argitu. Errusiako eta Frantziako ikerlariek ez dute frogatu krimenik egon denik.