1984ko hauteskundeetan, Laboristak eta Likudek, lurralde konpromisoaren inguruko eztabaidan, koalizioan parte hartzera behartu zituzten, eta bakearen truke lurrak ematea debekatu zuten. 1980ko hamarkadan, Sharonek indarkeria neurriak erabili zituen biztanleria kontrolatzeko, hala nola "agintealdiak, etxebizitzen suntsiketa eta zuhaitzen errotik ateratzea", 1985ean Rabinek berretsi zuen politika, israeldar koloniek "de facto anexio arrastaka bat" osatzen zuten bitartean, Palestinako ezintasuna elikatuz. 1985ean, Estatu Batuetako Abokatu Beltzen Konferentzia Nazionalak "Bantustans in the Holy Land" izenburuko txosten bat osatu zuen, analogia bat eginez Cisjordanian gertatzen ari zenarekin. Garai hartan, hitz hori oso gaizki erabili zen, baina 15 urte geroago, Adrien Wing estatubatuar zuzenbide konparatiboaren ikertzaile eta afrikaristak idatzi zuen ondorengo hamarkada eta erdiko gertaerak lurraldea arautzeko moduari buruz, analogiaren indarra babesten zuela zirudien. 1987aren amaieran, tentsioak areagotu egin ziren eta herri altxamendua hasi zen. 1988an Jordaniak Palestinari buruzko edozein erreklamazio baztertu zuen eta Palestinako Kontseilu Nazionalak Palestinako Estatua aldarrikatu zuen. 1991n, Sharonek Zazpi Izarren plana iragarri zuen, Line Berdean koloniak sortzeko eskatuz, "bere ondoriozko desagerpenaren asmoa adieraziz". eta 1992ko Meretz-Sheves planak lau kanton palestinar kontuan hartu zituen, juduen kolonizazio-guneek banatuta eta geroago kolonizazio-bloke nagusi guztiak hiru "enklabe palestinar autonomoekin" batera anexatzeko plan gisa garatu zen, "autodeterminazio-unitate baten" "bantustanizazioa" gisa deskribatua. Intifadak indarra galdu zuen 1991ko Madrilgo Konferentziaren ondoren.
Israel eta Palestinako ordezkariak 1949tik lehen aldiz elkartu ziren eta 1992an, Rabinek hitzeman zuen kolonien hedapena geldituko zuela eta elkarrizketa sekretuak hasiko zituela PLOrekin.