
Caravan to Vaccares
Alistair MacLean
Harper (1970)
Rating:
★★★★☆
Tags:
Fiction, ThrillerFictionttt Thrillerttt
Fictionttt Thrillerttt
Review
'Even more action-packed than its predecessors' The Times 'The best MacLean since The Guns of Navarone. Gypsy caravans holding dark secrets, swarthy, murderous men, knives glinting in the moonlight. Alistair MacLean is a magnificent storyteller' Sunday Mirror 'The usual blend of MacLean magic! Murder, torture and intimidation follow each other in breathless succession to an exciting finale' Yorkshire Post
Product Description
Reissue of the classic tale of suspense set in Provence, where an English tourist investigates a series of mysterious deaths, from the acclaimed master of action and suspense. From all over Europe, even from behind the Iron Curtain, gypsies make an annual pilgrimage to the holy shrine of their patron saint in the Provence region of southern France. But something is different about this year's gathering, with many suspicious deaths. Cecile Dubois and Neil Bowman decide to investigate. Eavesdropping, Bowman discovers that a man named Gaiuse Strome is financing the gypsies, and his suspicions on the real identity of Strome center on a highly wealthy aristocrat, distinguished folklorist and gastronome, Le Grand Duc Charles de Croytor, whose girlfriend Lila Delafont is a friend of Cecile. As they follow the caravan, Bowman and Cecile find that their lives in danger many times in an effort to uncover the secret the gypsies are so determined to hide, and before long are running for their lives.
-: Converted by FileMerlin :-
Unknown;
Alistair MacLean
TABOR DO VACCARES
Wstęp
Przy pełnej kurzu krętej ĚieÎ w górach Prowansji zatrzymali się na wieczorny posi>k Cyganie. Przybyli z Transylwanii, z węgierskiej puszty, z wysokich Tatr, a nawet z rumuńskich plaż omywanych przez wody Morza Czarnego. Ich tabor miał za sobš długš drogę. Przemierzyli monotonne, spalone słoÎm równiny Europy rodkowej oraz pełne trudów i niebezpieczeństw :
uchy górskie. By: to, krótko mówi, mŹzĘ podróż, nawet dla nich, którzy mieli wł<zęgę we krwi.
Jednak twarze męüzyzn, kobiet, a nawet dzieci, siedzych półkolem przy dw<h koksownikach, nie zdradzały wyczerpania. W swych tradycyjnych strojach przysłuchiwali się :godnym, melancholijnym dwiękom muzyki pochodzÎj z węgierskich stepów. Nie było widać po nich zmŹzenia, ponieważ w przeciwieństwie do swych przodków, wrujych przez Europę kolorowymi, niewygodnymi wozami zaprzężonymi w konie, wspó<ze§ni Cyganieporuszali się nowoczesnymi i doskonale wyposażonymi karawaningami turystycznymi, lniymi od chromu i lakieru. Teraz ich podróż zbliú: się ku ko
owi. Liczyli na to, ţ uda im się uzupełnić zasoby finansowe, poważnie uszczuplone podczas długiej drogi,dlatego też zmienili swe codzienne ubrania na tradycyjne cygańskie stroje. Cieszyło ich takţ, ţ pielgrzymka ko
zy się już za trzy dni. To wszystko sprawiło, ţ na twarzach Cyganów malował się spokój i zadowolenie, zaprawione pewnš melancholiš.
W§r= nich znajdował się jeden męüzyzna, który nie słuchał muzyki. Siedział z nieprzeniknionš twarzš z dala od pozostałych Cyganów na ostatnim stopniu schodków swojego pojazdu, na wpół pogršżony w cieniu. Nazywał się Czerda i był ich przywÜš. Pochodził z wioski położonej gdzie§ w delcie Dunaju, której nazwa by: trudna do wymówienia. Ten wysoki, proporcjonalnie zbudowany i dobrze amię§niony mężczyzna w sile wieku sprawiał wraţnie dziwnie odprężonego, jednak czuło się, ţ jest to pozorny spokój, ţ na zagrożenie odpowie błyskawicznie. Zresztš jego kruczoczarne włosy, wšsy i oczy oraz czarne
ubranie, nieodparcie kojarzyły się z jastrzŤiem. Na kolanie oparł rękę z palym się cygarem, którego dym spowijał mu twarz, ale tego nawet nie zauwaúł.
Zdumiewały jego oczy, które ani przez chwilę nie były nieruchome. Niewiele uwagi powiĘł swym rodakom skupionym przy koksowych piecykach. Znacznie bardziej interesował go poszarpany :
uch górski, którego wapienne skały bielały w wietle księżyca, a zdecydowanie najbardziej długi rz cygańskich karawaningów. Tam jego spojrzenie biegło najczęĚiej. W ko
u dostrzegł co ciekawego, wstał i przydepnšł cygaro. Jego twarz nie zmieni: wyrazu, gdy bezgłonie ruszył w stronę parkujych pojazdów.
Męüzyzna, który w cieniu ostatniego wozu czekał na Czerdę, wyglšdał jak jego młodsza, ale wierna pod kaýym wzglŢm kopia. Był nieco mniej barczysty i niższy, lecz zarówno sylwetkš, jak i rysami twarzy przypominał cygańskiego przywÜę sprzed kilkunastulat. Nawet niezbyt spostrzegawczy człowiek nie mia;y wštpliwoĚi, że to jest jego syn.
Czerda, który nigdy nie używał zbnych słów czy gestów, uniósł jedynie brew. Młodzieniec skinšł głowš, wyprowadził go na drogę i wskazał odległš o niespełna pięmziesišt metrów Ěianę bia>go wapienia.
Wznosi: się ona prawie pionowo, za u podnóú przypomina: plaster miodu gigantycznych pszczół. Taki wygl nadawały jej prostokštne otwory różnej wielkoĚi, rozmieszczone zupełnie bez u i sku, lecz niewštpliwie bÎ dzie>m człowieka. WejĚie, które wskazywał młody Cygan, tak na oko miało około dwunastu metrów wysokoĚi i tyle samo szerokoĚi.
Czerda skinšł głowš, po czym odwr<ił się i spojrzał w prawo. Z cienia wyłoni: się jaka postać i unios: rękę, Cygan w ten sam spos; odpowiedział na to pozdrowienie i wskazał na skałę. Człowiek bez słowa zniknšł, za Czerda skierował się w lewš stronę, gdzie zauważył cień drugiego męüzyzny i powtórzył te same gesty, następnie wzišł od syna latarkę i razem podšżyli szybko ku czerniejÎmu w oddali wejciu. wiatło księżyca, który w:nie wyszedł zza chmur, zalniło na nożach o wšskich, długich ostrzach, lekko zakrzywionych na koŹh, które Cyganie trzymali w dłoniach. Muzyka dochodzĘ z taboru zmieni: tempo inastrój: skrzypce wzywały teraz do cygańskiego taĘ.
Od samego wejĚia Ěiany jaskini rozsuwały się na boki a sklepienie unosiło w górę, tworz wnętrze przypominajÎ gigantycznš katedrę
lub starożytny grobowiec. Obaj męüzyni włzyli latarki, ale strumienie wiat:, choć silne, to jednak nie zdo:ły dotrzeć do przeciwległej |iany olbrzymiej pieczary, którš wykuły w skale dawno wymar> generacje Prowansalczyków. Nie mogło być nawet cienia wštpliwoĚi, ţ jest ona dzie>m ludzkich ršk: na pionowych Ěianach widać było tysiÎ poziomych i pionowych nacięć w miejscach, gdzie oddzielono rozmaitej wielkoĚi bloki wapienia.
Dno jaskini było podziurawione prostokštnymi otworami, niektóre z nich mogły pomieĚić samoch= osobowy, inne za nawet domek jednorodzinny. W kštach leúły sterty kamieni, lecz poza tym wnętrze pieczary sprawiało wraţnie, jakby przed chwilš kto jš wysprzštał. Po obu stronach wejĚia znajdowały się solidne otwory, za którymi panowała absolutna, nieprzenikniona ciemnoć. Było to miejsce ponure, napiętnowane przez los, nieub:ganie wrogie, grone i naznaczone mierciš, lecz na nym z Cyganów nie wywarło najmniejszego nawet wrażenia. Pewnym krokiem niemal równoczenie ruszyli w stronę wejĚia znajdujÎgo się z prawej strony.
GłŤoko, w samym sercu kamiennej pu:pki, sta: przytulona plecami do Ěiany drobna postać, ledwie zauwaúlna w zimnym blasku księżyca, który przedostawał się przez pękniŹia w suficie. Palce jej były kurczowo wbite w skałę, jakby chcia: się w niš wtopić, jakby w niej pr;owa: znaleć schronienie. Chłopiec ten miał nie więcej niż dwadzieĚia lat. Był ubrany w ciemne spodnie i białš koszulę. Na jego szyi połyskiwał srebrny krzyżyk zawieszony na delikatnym, również srebrnym :
uszku, któryunosił się i opadał z regularnoĚiš metronomu, poruszany szybkim oddechem, wiadczym o zupełnym wyczerpaniu. W ciemnoĚi błyszczały bia> zŤy wyszczerzone w upiornym umiechu przeraţnia. Rozdęte nozdrza i wytrzeszczone oczy oraz twarz błyszczĘ od potu jak wysmarowana wazelinš dopełniały obrazu miertelnie przestraszonego człowieka. Osišgnšł on już niemal kres swych możliwoci fizycznych, maj jednoczenie wiadomoć nieuchronnie zbliújÎj się mierci. Panika, jaka ogarnę: chłopca, pozbawi: gozdrowego rozsku i zepchnę: w otch:ń szaleństwa.
Uciekinier wstrzymał oddech, gdy dostrzegł dwa kršżki wiat: tańczÎ przy lewym wejĚiu do jaskini. Przez chwilę stał jak skamieniały, obserwuj zbliújÎ się wiat:, ale po kilku sekundach obudził się w nim instynkt samozachowawczy i z cichym jękiem rzucił się w prawš stronę. Buty na miękkiej podeszwie pozwalały mu poruszać się bez
szelestnie. Minšł zakręt i zwolnił, wycišgaj przed siebie rÎ, bowiem za załomem panowały absolutne ciemnoĚi, nie rozjanione nawet rozproszonym wiat>m księżyca. Musiał poczekać, a oczy przyzwyczajš się do ciemnoĚi. Powoli ruszył ku następnej jaskini, kierujšc się bardziej wyczuciem niż wzrokiem. Przyspieszony oddech odbijał się echemod niewidocznych Ěian otaczajych chłopaka, wywołuj dziwne szepty.
Tymczasem obaj Cyganie posuwali się żwawo stale naprz=, owietlaj drogę latarkami; co kilkanaĚie sekund wiat: zataczały półokršg, omiataj wnętrze jaskini. Na znak Czerdy zatrzymali się i doknie sprawdzili najbardziej oddalonš od wejĚia częć pieczary. Okaza: się pusta, a Czerda z zadowoleniem kiwnšł głowš, po czym zagwizdał w szczególny spos;.
Chłopak słysz ten dwutonowy dwięk znieruchomiał, skurczył się w swej kryjówce, która oczywiĚie nie mog: dać żadnego schronienia przed poĚigiem. Przerażony, spojrzał w stronę, sk dobiegł gwizd i prawie natychmiast odwr<ił się, gdyż z lewej strony podziemnego labiryntu dobiegł do niego identyczny dwięk, a po kilku sekundach trzeci - z prawej. Ogarnięty panikš pr;ował co dostrzec lub usłyszeć, ale poza dalekim głosem skrzypiec, przypominajym odległš epokę wzglnego bezpieczeństwa, nic nie miło ciszy i nie rozpraszało ciemno|i. Wewnštrz jaskini panował złowróűny spokój.
Przez kilka sekund stał nieruchomo sparaliżowany strachem. Wytriły go z tego stanu kolejne gwizdy dochodzÎ w tej samej kolejnoĚi i z tych samych kierunków, ale ze znacznie bliższej odległoĚi. Towarzyszył im poblask latarek z kierunku, z którego przybył. Pobiegł na o§lep w stronę, z której nie było słychać nych dwięków. Nie przyszło mu do głowy, ţ moţ to być pu:pka. Chłopak już nie był zdolny trzewo myleć. Teraz kierował nim instynkt silniejszy niż rozum, instynkt, który mówił, ţ jakdługo człowiek się nie poddaje, tak długo żyje.
Przebiegł zaledwie kilka kroków, gdy dziesięć metrów przed nim rozbłysło wiatło latarki. Zatrzymał się jak wryty. Wolno opuĚił ramię, którym odruchowo osłonił oczy przed nagłym blaskiem, i mruż je rozejrzał się, pr;uj ustalić rozmiar i odległoć od tego nowego zagroţnia. jednak zdo:ł jedynie dostrzec masywnš postać, trzymajš
w jednej rÎ latarkę. Po chwili powoli wysunę: się do przodu druga ręka, dzierżĘ mocno długi, cienki o lekko zakrzywionym ostrzu nóż, w którym odbijało się wiatło. Następnie latarka i nóż zaczęły się wolno zbliúć do nieruchomej postaci.
Chłopak odwr<ił się, zrobił dwa kroki i ponownie stanšł jak wryty - przed nim równie blisko rozbłysły dwie latarki takţ owietlajšce dłonie z noúmi. Najbardziej przeraújĘ by: cisza, w jakiej się to wszystko odbywało i powolne podchodzenie Ěigajych, którzy coraz bardziej osaczali zbiega, jakby mieli pewnoć jego nieuchronnego koĘ.
- No, Aleksandrze - nagle odezwał się :godnym głosem Czerda. - Jestemy starymi przyjaciółmi, prawda? Nie chcesz nas już znać? Dlaczego?
Zapytany z jękiem rzucił się w prawo, gdzie było widać wejĚie do kolejnej jaskini. Z trudem :pi powietrze i potykaj się co parę kroków, wbiegł do jej wnętrza, nie zatrzymywany przez przeladowców, którzy nawet za nim nie podšżyli. Bez popiechu, jak dotychczas, zmienili po prostu kierunek marszu i z wolna ruszyli za nim.
Chłopak stanšł i rozejrzał się błnym wzrokiem - jaskinia by: niewielka, a blask latarek z tyłu na tyle silny, by mógł dostrzec, że wszystkie Ěiany sš solidnš skałš bez nych otworów czy szczelin, które umoliwiłyby dalszš ucieczkę. Jedynym wyjĚiem było to, przez które wbiegł, co oznaczało tylko jedno - koniec ucieczki.
Dopiero wtedy do jego otępia>go umysłu dotarło, ţ ta jaskinia czym się różni od pozostałych. Wprawdzie wiatło latarek mogło rozproszyć mrok, ale prze§ladowcy byli jeszcze zbyt daleko, by tak dobrze o§wietlić ca> wnętrze, a przecież widział wszystko wyranie.W porównaniu z poprzednimi pieczarami w tej panował półmrok. Prawie u jego stóp zaczynało się skalne usypisko, powsta> najwyraniej w wyniku jakiego poważnego kataklizmu w przeszłoĚi. Odruchowo uniósł głowę i stwierdził, ţ rumowisko wznoszÎ się podkštem mniej więcej czterdziestu stopni nie miało szczytu; cišgnęło się w górę na jakie kilkanaĚie metrów, a na jego szczycie było widać otwór, przez który przebłyskiwało rozgwieýżone niebo. St w:nie pochodziło wiatło rozpraszajÎ mroki jaskini - z dawno zarwanego stropu.
Chłopak był nieludzko zmŹzony, ale ten widok pobudził jego organizm do jeszcze większego wysiłku; jego mięnie dzia:ły zupełnie niezależnie od otępia>go umysłu. Spojrzał do tyłu, oceniaj, jak daleko jest poĚig, dopadł osypiska i zaczšł się na nie wdzierać.
Rumowisko było miejscem niepewnym i niebezpiecznym nawet dla kogo, kto pr;owa;y je pokonać ostrożnie; na kaŢ pół metra, które 9
Aleksander pokonał pod górę zsuwał się trzydzieĚi centymetrów w dół. Jednak strach dodawał mu sił, pozwalaj przezwyciężyć nawet prawa cišţnia i tarcia. Uciekinier pišł się w górę, wbrew fizyce i zdrowemu rozskowi, po osuwajym się rumowisku, na które nikt przy zdrowych zmysŹh nawet by nie pr;ował wejć.
Popokonaniu jednej trzeciej drogi chłopiec zdał sobie sprawę, ţ pod nim zrobiło się dziwnie jasno. Spojrzał w dół i zobaczył stojšce nieruchomo trzy postacie. Uniesione głowy wiadczyły, ţ obserwujš jego wysiłki, ale latarki teraz zostały skierowane w dół na skaliste podłoţ. Było to tak dziwne, ţ nawet otumaniony umysł zbiega to zauważył, ale nie miał czasu zastanawiać się nad tym, gdyż skały pod jego nogami zaczęły się osuwać i musiał szybko posuwać się dalej.
Kolana bolały go od potłuczeń, ale pomimo otartych dłoni, po:manych i ponadrywanych paznokci, dšżył wytrwale ku zbawczemu otworowi.
Mniej wiÎj w dw<h trzecich drogi musiał zrobić kolejny przystanek, gdyż pokrwawione rÎ i nogi odmawiały posłuszeństwa. Ponownie spojrzał w dół i ze zdumieniem stwierdził, ţ trójka przeladowców znajduje się doknie w tym samym miejscu i w takich samych pozycjach jak poprzednio. WyglÚli zupełnie tak, jakby na co czekali. W otępiałym umyle zbiega zaczšł wreszcie kiełkować niepokój. Na co czekajš? Uniósł głowę ku niebu i już znał odpowied.
Na krawzi otworu siedział męüzyzna, owietlony blaskiem księżyca. Cień częĚiowo skrywał jego twarz, ale można było dostrzec czarny, sumiasty wšs i błysk białych zŤów; wyglÚło, ţ człowiek ten się umiecha. W prawej dłoni trzymał latarkę, a w lewej nóż o wšskim, zakrzywionym ostrzu. Widz uniesionš głowę chłopaka, męüzyzna włzył latarkę i zsunšł się do wnętrza jaskini.
Na twarzy uciekiniera nie było nej reakcji z tego głównie powodu, ţ w:Ěiwie nie odczuwał już nic. Zatrzymał się na chwilę, obserwujšc zbliúnie się kolejnego przeladowcy, którego poprzedzały osuwajÎ się kamienie, po czym gwałtownie rzucił się w bok, aby uniknšć ciosu noţm. Wówczas jego nogi straciły oparcie i wraz z obluzowanym kawałkiem wapienia zjechał w dół, rozpaczliwie koziołkuj. Ten ruch spowodował osypywanie się coraz większej masy skalnych od:mów, które utworzyły istnš lawinę, tak ţ schodzšcy z góry męüzyzna, by utrzymać równowagę, musiał robić coraz szybsze i coraz dłuższe kroki, aż w ko
u wyprzedził tego, kogo Ěigał. Towarzyszyło mu bombardowanie mniejszymi i większymi kamieniami sypiymi się w dół z rumowiska. Było ono tak silne, ţ wszyscy przeladowcy cofnęli się
ku wyjĚiu o dobre dziesięć kroków. Aleksander z głuchym łomotem wylował na ziemi, instynktownie os:niaj głowę ramieniem. Za nim jeszcze przez kilkanaĚie sekund sypały się wapienne okruchy, bolenie go obtłukuj. Gdy wreszcie kamienny deszcz ustał, chłopiec przez dłuższš chwilę leúł nieruchomo, oszołomiony nagłoĚiš wydarzeń. Wreszcie się pozbierał i stanšł niepewnie na nogach. Rozejrzał się wokół. Otaczał go zacieniajy się powoli kršg złożony z piŹiu mężczyzn uzbrojonych w noţ. Ale Aleksander już nie przypominał zaszczutegozwierzŹia; w cišgu ostatnich minut przeszedł przez wszystkie rodzaje strachu i zdšżył pogodzić się ze swym losem. Już nie miał się czego bać, mógł spokojnie spojrzeć mierci w twarz. Spojrzał wiŹ w twarze jej piŹiu wys:nników. Stał i czekał, aż przyjdš po niego.
Czerda położył ostatni kawa>k skały na szczycie kopca, który powstał u podnóú osypiska, i wyprostował się. Krytycznym wzrokiem obejrzał dzieło i z zadowoleniem skinšł głowš. Następnie wskazał pozostałym wyjĚie, po raz ostatni rzucił okiem na stertę kamieni i ruszył w lad za innymi.
Gdy znaleli się przed skalnym labiryntem, w dziwnie ostrym wietle księżyca, Czerda skinšł na syna. Ten zwolnił pozwalaj, by pozostała trójka znacznie ich wyprzedzi:.
- Mylisz, Ferenc, ţ sš jeszcze wr= nas jacy niedoszli kapusie? - cicho spytał Czerda.
- Nie wiem. Nie ufam Josefowi i Pauli, ale kto to moţ mieć pewnoć?
- No to bziesz ich obserwował, tak jak obserwowa> biednego Aleksandra, niech mu ziemia lekkš bzie. - Czerda przeţgnał się bez ladu wesołoĚi.
- Bę - w głosie Ferenca było słychać zdziwienie, ţ ojciec mówi o rzeczach tak oczywistych. - Za godzinę bziemy w hotelu. Jak mylisz, zarobimy co dzisiejszej nocy?
- Kogo obchodzš grosze rzucane przez bogatych snobów? --- parsknšł pogardliwie Czerda. - Tego, kto nam pŹi, tam nie bzie. Jednak musimy odwiedzić ten zasrany hotel, tak jak robilimy dotychczas i bziemy robić w przyszłoĚi. Nie należy wzbudzać niepotrzebnych podejrzeń, mój synu. Pozory sš wygodne i bezpieczne. Nigdynie wolno ci o tym zapomnieć.
- Tak, ojcze - przytaknšł Ferenc i pospiesznie schował nóż. Cyganie wr<ili do obozowiska nie zauwaţni przez nikogo i siedli
z dala od siebie, poza zasięgiem blasku rzucanego przez ogień. Zgromadzeni przy ognisku nadal przysłuchiwali się tęsknym melodiom granym na skrzypcach. Ognie przygasły, ukazuj czerwone węgle i muzyka niespodziewanie umilk:. Skrzypkowie nisko się skłonili, a słuchacze nagrodzili ich oklaskami. Najgłoniej bił brawo Czerda, zupełnie jakby w:nie wysłuchał gry Heifetza podczas koncertu w Carnegie Hall. Cały czas jednak jego oczy błziły po okolicy, najczęĚiej zatrzymuj się na wapiennej Ěianie kryjÎj jaskinię, która niedawno sta: się grobowcem.
Rozdział pierwszy
Mury fortyfikacji Les Baux wyglÚjš niczym przerşne toporem olbrzyma, a ponure szczštki fortecy sš najbardziej opuszczonymi ruinami w całej Europie" - głosił przewodnik, ilustrowany kolorowymi zdjŹiami. Dalej można było przeczytać:
Choć upłynęły wieki, Les Baux nadal jest otwartym grobowcem i ponurym wspomnieniem redniowiecznego miasta, które żyło gwałtownie i podobnie sko
zyło. OglÚć Les Baux to jak spojrzeć w wykutš w nieprzemijajym kamieniu twarz mierci".
Przewodniki turystyczne majš tendencję do ujmowania spraw grafomańsko i górnolotnie, należy jednak przyznać, ţ przeciętny czytelnik po obejrzeniu pozostałoĚi Les Baux nie by;y szczególnie uradowany, gdyby jaki bogaty przodek zapisał mu tę okolicę w testamencie. Bezsprzecznie byłoto najbardziej niegoĚinne, opuszczone i zdecydowanie niezachĘjšce gruzowisko w zachodniej Europie. Całkowite i wprawiajÎ w osłupienie zniszczenie było dzie>m siedemnastowiecznych saperów, którzy stracili cały miesi i Bóg jeden wie ile ton prochu,by doprowadzić twierdzę do stanu całkowitego zniszczenia. Trzeba przyznać, ţ naprawdę się starali - osišgnęli efekty zbliżone do wybuchu bomby atomowej, gdyż stara forteca zosta: niemal całkowicie unicestwiona. Nadal jednak w jej pobliżu ludzie żyli, pracowali i umierali.
U stóp zachodniego zbocza, na którym stały mury Les Baux rozcišgał się obszar, doskonale pasujy do ruin. Został on słusznie nazwany Piekielnš Dolinš - częĚiowo dlatego, ţ był położony mizy ruinami twierdzy a podnóţm gór, a częĚiowo dlatego, ţ w lecie ta głŤoka, wychodzĘ na południe kotlina by: niewiarygodnie gorĘ i pozbawiona życia. Nazwa pasowa: idealnie. Jednakţ w północnej częĚi tego
uroczego" zakštka rozcišgał się zaskakujy widok; leú: tam zielona, doskonaleutrzymana, wręcz luksusowa oaza, która wyglÚ: wprost baniowo. Był to hotel, otoczony wysadzanymi drzewami alejkami, egzotycznymi ogrodami i basenem z błękitnš wodš. Ogrody roz
cišgały się na południe, basen był porodku, za od strony północnej , za dużym podjazdem, kilka schodków prowadziło się na prostokštny parking, obronięty gęstym żywopłotem i przykryty wiklinowym dachem, zapewniajym cień. Za basenem znajdowało się ocienione patio, a dalej stał hotel. Jego budynekstanowił architektonicznš krzyżówkę klasztoru braci trapistów i hiszpańskiej hacjendy. Prawdę powiedziawszy, był to jeden z najlepszych, a wiŹ i najdroższych hoteli w Europie. Naturalnie, restauracja by: na równie wysokim poziomie.
Patio dyskretnie owietlały niewidoczne lampy zawieszone na dw<h najwyższych drzewach, których gałęzie zwieszały się nad piętnastoma stolikami. Stały one w sporej odległoĚi od siebie, lni od kryształów i sreber. Kuchnia z pewnoĚiš by: tu znakomita, a cisza, w jakiej gocie spożywali posiłki, kojarzy: się z pełnym naboţństwa spokojem panujym zwykle w wielkich katedrach wiata. Jednakţ nawet w tym gastronomicznym raju zazgrzyta: fałszywa nuta.
Nuta" ta waży: jakie sto kilogramów i gada: bez chwili przerwy, niezależnie od tego czy usta mia: pełne, czy nie. Ten postawny mężczyzna bez wštpienia zwracał na siebie uwagę innych goĚi. Zresztš zosta;y zauważony nawet gdyby wszyscy razem spadli z północnego zbocza Eigeru. Po pierwsze, mówił nadzwyczaj dononym głosem, choć nie by: to poza nowobogackiego ani jakiego zrujnowanego arystokraty, podkrelajÎgo w ten spos; wyższoć swej sfery. W ogóle nie interesowało go, czy kto mu się przysłuchuje, czy nie. Goć był wysokim, barczystym, potężnym męüzyznš, ubranymw dwurzowy smoking, tak dopasowany, ţ guziki były chyba przyszyte strunami od fortepianu. Czarne włosy, czarny wšs, takaż bródka i monokl w czarnej oprawie dopełniały całoĚi obrazu. Monokl był w:nie w użyciu; przez niego męüzyzna uważnie studiował menu. Przy stoliku towarzyszy: mu niezwykle piękna dwudziestokilkuletnia dziewczyna, ubrana w niebieskš minisukienkę. W tej chwili spoglÚ: ze sporym zaskoczeniem na swego brodatego towarzysza, którego głone klaniŹie sprowadziło natychmiast do ich stolika w:Ěiciela w ciemnym garniturze, szefa sali w jasnym ubraniu i dyżurnego kelnera w słuűowym uniformie.
- Encore - rzekł brodacz głosem tak subtelnym, ţ z pewnoĚiš był słyszany nawet na zapleczu kuchni.
- Naturalnie - skłonił się w:Ěiciel. - Następny antrykot dla księcia de Croytor. Natychmiast!
Obaj kelnerzy skłonili się jak przygiŹi podmuchem wiatru, wykonali zwrot niczym na placu defilad i dyskretnym truchtem ruszyli w kierunku kuchni.
Blondynka z rozbawieniem przyglÚ: się swemu towarzyszowi. - Ależ ksišżę...
- Dla ciebie Charles - zdecydowanie przerwał jej de Croytor. Tytuły nie robiš na mnie wraţnia, choć forma wielki ksišżę już się przyję:, bez wštpienia z powodu moich imponujych rozmiarów, imponujÎgo apetytu i wielkopańskich manier wobec wszystkich gorzej urodzonych. Dla ciebie jednak, Lila, jestem po prostu Charles.
Dziewczyna, wyranie zmieszana, szepnę: mu co, czego najwyraniej nie usłyszał. Naturalnie natychmiast to okazał z w:Ěiwš sobie bezceremonialnoĚiš:
- Głoniej, jeli :ska! Wiesz, ţ na to ucho jestem nieco przygłuchy. - Powiedzia:m, ţ w:nie przed chwilš zjad> pokany antrykot. - Człowiek nigdy nie wie, kiedy zapanuje gł= - stwierdził grobo
wym głosem wielki ksišżę. - Pomyl choky o Egipcie! Nam na szczęcie chwilowo to jeszcze nie grozi...
To ostatnie zdanie wypowiedział na widok szefa sali, który w otoczeniu trzech kelnerów zbliúł się do ich stolika. Z namaszczeniem godnym zaiste ceremonii prezentacji klejnotów koronnych położył on przed ksiŹiem solidnš porcję mięsa. Towarzyszy mu kelnerzy kolejno stawiali na stole: półmisek ziemniaków, półmisek warzyw i wiaderko z lodem, z którego wychylały się szyjki dw<h butelek wina. Wiaderko stanęło na specjalnie w tym celu przyniesionymokršgłym stoliku. Wszystkie te czynnoĚi były obserwowane przez znakomitego goĚia z pob:żliwš akceptacjš.
- Wasza wysokoć życzy sobie chleba? - spytał szef sali.
- Wiesz, ţ jestem na diecie - fuknšł zapytany, po czym dodał po chwili zastanowienia: - Ale być moţ mademoiselle Delafont...
- Och, nie! - dziewczyna gwałtownie zaprotestowa:.
Gdy kelnerzy odeszli, srivierdzi: z podziwem, patrz na zastawiony stół:
- W dwadzieĚia sekund...
- Znajš mnie tu, kotku - wymamrotał z trudem jej towarzysz, ponieważ miał usta pełne jedzenia.
- A ja nie - Lila Delafont przyjrza: mu się podejrzliwie. - Nie wiem na przyk, dlaczego mnie zaprosi>...
- Poza drobiazgiem takim jak zachcianka, które z zasady realizuję natychmiast, istniejš cztery powody. - Kiedy jest się ksiŹiem, to można przerywać rozmówcy bez przeproszenia.
De Croytor wychylił następne pół litra wina i wyjanił znacznie wyraniejszym głosem:
- Jedzenie w samotnoĚi nie jest nawet w połowie tak przyjemne jak jedzenie w towarzystwie to po pierwsze, znam twojego ojca, hrabiego Delafont, to po drugie, a po trzecie nie ma piękniejszej dziewczyny w pobliżu. A do tego by: sama.
Lila, tym razem poważnie zakłopotana, zniży: głos, ale i tak nic jej z tego nie przyszło. Wokoło zapanowa: cisza, ponieważ inni goĚie stwierdzili, ţ jakakolwiek wymiana zdań nie ma sensu, gdyż zostanš zagłuszeni przez ksiŹia, wiŹ przysłuchiwali się ich rozmowie.
- To nieprawda, przecież jest tu moja przyjaciółka, Cecile Dubois. - Mówisz o dziewczynie, z którš by: tu po południu?
- Tak.
- Moi przodkowie i ja zresztš też zawsze wolelimy blondynki oznajmił tonem nie pozostawiajym wštpliwoĚi, ţ brunetki nadawały się jedynie dla plebsu, a istnienia rudych nikt w ogóle nie zauwaúł.
Po namyle jednak odłożył sztuÎ i spojrzał w bok.
- Przyznaję, niczego sobie - oznajmił scenicznym szeptem, który nie był słyszany dalej niż marne szeć metrów. - Twoja przyjaciółka, powiadasz. Kim riŹ jest ten antypatycznie wyglÚjy nicpoń?
Męüzyzna, siedzy przy oddalonym zaledwie o trzy metry stoliku, czyli w zasięgu szeptu de Croytora, zdjšł okulary w rogowej oprawie i odłożył je gestem wyranie wskazujym, ţ ma doć. Jego ubranie było tradycyjne, ale kosztowne: szara gabardyna i jedwab.Ciemnowłosy, wysoki, muskularny, o szerokich ramionach, nie mógł być na pierwszy rzut oka uznany za przystojnego jedynie z powodu lekkiej nieregularnoĚi rysów opalonej twarzy. SiedzĘ z nim wysoka brunetka umiechnę: się wyranie rozbawiona i położyłamu dłoń na ramieniu.
- Proszę, panie Bowman - powiedzia: z błyskiem zielonych oczu. - Naprawdę nie warto.
Męüzyzna spojrzał w jej rozemiane oczy i poddał się.
- Moţ nie warto, ale mam wielkš ochotę. - Sięgał po kieliszek, gdy dotarł do niego pe>n dezaprobaty głos blondynki.
- WyglÚ na boksera wagi ciężkiej. Bowman ujšł kielich i uniósł go z umiechem.
- W rzeczy samej - wielki ksišżę przełknšł kolejne pół litra wina - ale jakie dwadzieĚia lat po szczycie formy.
Człowiek, o którym by: mowa, odstawił kieliszek tak gwałtownie, ţ omal go nie rozbił, wylewaj przy tym wino na serwetę i poderwał się z miejsca. Jednak Cecile opr<z innych zalet mia: takţ doskonały refleks - zagrodzi: mu drogę do sšsiedniego stolika. Zanim zdšżył 16
zareagować, uję: go delikatnie, lecz stanowczo pod ramię i poprowadzi: w stronę basenu. Dla obserwujych tę scenę, wyglÚli jak para, która w:nie sko
zy: posi>k i dbaj o swe zdrowie, uda: się na wieczorny spacer. Bowman poddał się niechętnie. WyglÚło, ţ starcie z ksiŹiem sprawiłoby mu autentycznš przyjemnoć, ale zrezygnował, ponieważ nie miał zwyczaju prowadzić publicznie utarczek z kobietami.
- Przepraszam - szepnę: Cecile - ale Lila jest mojš przyjaciółkš i nie chcę, by musia: się wstydzić.
- Nie chcesz, ëy musia: się wstydzić. Doskonale! A to, ţ ja się wstydzę, nie ma znaczenia?
- Bez przesady, to tylko głupie docinki. Wcale nie wyglÚ pan antypatycznie, a przynajmniej nie dla mnie.
Bowman przyjrzał się jej podejrzliwie, ale tym razem w zielonych oczach nie było złoliwoĚi, tylko przyjazna powaga.
- Rozumiem, ţ moţ się panu nie podobać okrelenie
nicpoń" doda: dziewczyna. - A tak na marginesie, co pan w:ciwie robi? To na wypadek gdybym musia: pana bronić przed ksiŹiem. Słownie, ma się rozumieć.
- Do diab: z rum. Poza tym już mówi>m, ţ mam na imię Neil. --- To nie jest odpowied na moje pytanie.
- Za to pytanie jest z gatunku tych za pięć punktów - mruknšł, przystaj i zdejmuj okulary. - Prawdę mówi, nic nie robię.
Byli już po drugiej stronie basenu, toteż Cecile puĚi: jego ramię bez obawy, ţ dotrš tu wĚibskie spojrzenia, i popatrzy: bez entuzjazmu, jak starannie czy|i szk:.
- Przepraszam, ale nie rozumiem pana.
- Już mówi>m, Neil. Wszyscy przyjaciele tak do mnie mówiš.
- :two nawišzuje pan przyjanie, prawda? - spyta: z typowo kobiecš logikš.
- Taki już jestem.
Nie słucha: go albo zignorowa:.
- Chce pan powiedzieć, ţ nigdy pan nie pracował? - spyta: z niedowierzaniem.
- Nigdy.
- Nie ma pan pracy? Nie został pan przygotowany do nego zawodu? Nie potrafi pan nic robić?
- A dlaczego mia;ym się mŹzyć bez potrzeby? - spytał całkiem rozsnie Bowman. - Mój tatu był uprzejmy już zarobić miliony i nadal je zarabia. Ja natomiast uwaúm, ţ co drugie pokolenie moţ
zajmować się jedynie ładowaniem rodzinnych baterii biologicznych. Poza tym ja nie muszę pracować, a przecież wokół szaleje bezrobocie. Dlaczego mam pozbawiać zajŹia jakiego biedaka, który naprawdę bardziej go potrzebuje niż ja?
- To się nazywa przewrotnoć... Jak ja mogtam tak się pomylić?! - Ludzie przewanie le mnie oceniajš - przyznał Bowman ze smutkiem.
- Czyli ksišżę miał rację! A ja nie chcia:m zaufać jego przenikliwoĚi - potrzšsnę: głowš, raczej bezradnie niż z potępieniem. --- Pan faktycznie jest leniwym nicponiem, panie Bowman.
- Neil.
- Och, jest pan niepoprawny --- po raz pierwszy w jej głosie pojawi: się irytacja.
- A poza tym zazdrosny i nieufny - dodał, bior jš pod rękę i kieruj się w stronę patio. - Zwłaszcza zazdrosny o ciebie. A nieufny raczej wobec twojego stylu życia. Jak dwie angielskie dziewczyny, z trudem wišżÎ koniec z koÎm, mogš przy pensjach sekretarek czy maszynistek pŹić rachunek, który tutaj wynosi jakie dwieĚie funtów na głowę tygodniowo?
- Lila i ja zbieramy materiał do ksišżki - zaprotestowa:, ale nie vtrypadło to przekonywajo.
- O czym? - spytał uprzejmie. - O kuchni prowansalskiej? Wydawcy ksišţk kucharskich nie pŹš aż tak wysokich zaliczek. Kto wiŹ zapŹi rachunki? UNESCO? British Council?
Przyjrzał się jej uważnie, ale nie:two było wytrić jš z równowagi. - Mylę, ţ oboje powinnimy podziękować naszym starym, dobrym tatusiom, prawda? - Bowman poprawił okulary. - Proponuję zawieszenie broni. Taka piękna noc, doskona> jedzenie i czarujĘ dziewczyna... Twoja przyjaciółka też jest niebrzydka. Kim jest ten Tomcio Paluszek, z którym je kolację?
Cecile nie odpowiedzia: w pierwszej chwili, gdyż jak zahipnotyzowana obserwowa: spektakl, którego głównš postaciš był naturalnie de Croytor. Trzymaj w dłoni okazały puchar, dyrygował krzštaninš dw<h kelnerów przenoszych zawartoć wózka na kółkach na stojš przed nim tacę. Oniemia: Lila Delafont przyglÚ: się temuz otwartymi ustami.
- Nie mam pojŹia. Mówił, ţ jest przyjacielem jej ojca - wykrztusi: Cecile, z trudem odwracaj wzrok od stolika.
- Kim jest gentleman siedzy z mojš przyjaciółkš? - spyta: szefa sali, który znalazł się w pobliżu.
- Ksišżę de Croytor, proszę pani. Bardzo znany producent win.
- Raczej spożywca win, jak widzę - poprawił go Bowman, ignoruj milczš naganę Cecile. - Często tu przyjeýú?
- Od trzech lat regularnie o tej porze roku - odparł zapytany.
- Czy to sezon na jego ulubione potrawy, czy też z innego powodu? - Jedzenie jest tu znakomite o kaŢj porze roku, proszę pana odpowied szefa sali była uprzejma, choć w głosie zabrzmia: urażona duma. - Wielki ksišżę przybywa tu na coroczny festiwal cygański w Saintes-Maries.
Bowman spojrzał z lekkim zdumieniem na de Croytora, który w:nie poch:niał stojy przed nim deser.
- Teraz widać, po co mu wiaderko z lodem: do chłodzenia sztućców, by zbytnio się nie rozgrza3y - mruknšł. - Jego wygl w ogóle nie zdradza cygańskiej krwi.
- Wielki ksišżę jest jednym z czołowych folklorystów europejskich - wyjanił poważnie szef sali. - Studiowanie starych zwyczajów to godne pochwały zajŹie, panie Bowman, a Cyganie od wieków Ěišgajš tu z ca>j Europy, by w ko
u maja oddać ho= relikwiom Sary, ich więtej patronki. Wielki ksišżę pisze o tym ksišżkę.
- Tu aż się roi od pisarzy, których nikt by nawet w najmielszych marzeniach nie podejrzewał o tak intelektualne zajŹia!
- Nie rozumiem, panie Bowman.
- Za to ja doskonale rozumiem - Bowman zauważył, ţ spojrzenie zielonych oczu moţ mieć temperaturę lodowca. - Nie ma potrzeby ... Co to takiego, na litoć boskš?!
Pytanie wywo:ł przytłumiony ryk wielu silników pracujych na niskim biegu. Odgłos zbliúł się i do złudzenia przypominał przejazd oddziału czołgów. Brakowało jedynie zgrzytu gšsienic. Na podjeýzie prowadzym do hotelu wyłoni: się zza zakrętu kolumna cygańskich pojazdów. Częć z nich wjecha: na parking, częć ustawiła się w równych rzŹh na podjeýzie. Ha:s silników i spalinywypełniły powietrze, zakłĘj spokojny luksus tego zakštka. Nawet ksišżę przestał na chwilę jeć. Bowman spojrzał na w:Ěiciela stojÎgo w pobliżu, który wpatrywał się w gwiazdy i chyba w mylach liczył do dziesiŹiu. To podobno pomaga w chwilach nagłego zdenerwowania.
- Jak szę, przybył obiekt studiów wielkiego ksiŹia? - spytał niewinnie, gdy w:Ěiciel opuĚił wzrok.
- W rzeczy samej.
- I co teraz? Cygańska muzyka? Uliczna loteria? Strzelnica? Wróţnie z ręki i stragany jak na koĚielnym odpuĚie?
- Szę, ţ ujšł to pan doć dokładnie, panie Bowman. - Dobry Boţ!
- Snob! --- parsknę: Cecile.
- Przyznaję, madame, ţ zgadzam się w zupełnoĚi z opiniš pana Bowmana - odparł w:Ěiciel. - Niestety, to stary zwyczaj i nie chcemy obrazić ani Cyganów, ani okolicznych mieszka
ów. Proszę mi wybaczyć.
Ruszył w stronę podjazdu, gdzie grupa Cyganów zawziŹie o czym dyskutowa:. Rozmowa toczy: się głównie mizy masywnym Cyganem w rednim wieku, o jastrzŤiej twarzy i dumnej postawie, a nader elokwentnš Cygankš w tym samym wieku, która wyglÚ:, jakby za chwilę mia: się rozp:kać.
- Idziesz? - spytał Bowman dziewczynę. - Gdzie? Na dół?
- Snobka! - Ależ...
- Mogę sobie być leniwym nierobem czy innym nicponiem, ale jestem wnikliwym badaczem ludzkiej natury.
- W:Ěiwszym okreleniem byłoby
wĚibskim". - W:nie.
Ujšł jš pod ramię i ruszyli w stronę schodów. Musieli jednak przystanšć, by przepu|ić spieszÎgo w tym samym kierunku de Croytora. Za księciem znaczniej wolniej i ze znacznie mniejszym entuzjazmem podšú: Lila. Wielki ksišżę dzierżył w dłoni notes, a w oku miał błysk badacza odkrywajÎgo nieznany folklor. W pogoni za wiedzš nie zapomniał o sprawach przyziemnych - w drugiej dłoni miał soczyste , czerwone jabłko, które jadł ze smakiem. WyglÚł na człowieka, który zawsze wie, co jest najważniejsze.
Bowman i Cecile podšżyli za nimi. Gdy byli w połowie schodów, do dżipa, który został odczepiony od pierwszego wozu, wsiadło trzech mężczyzn i z piskiem opon ruszyli drogš w dół. Bowman zdšżył zejć ze schodów, kiedy od grupki usiłujÎj uspokoić pŹzš Cygankę oderwał się w:Ěiciel i pospieszył w stronę hotelu.
- Co się dzieje? - zainteresował się Bowman, zastępuj mu drogę. - Ta kobieta twierdzi, ţ jej syn zniknšł. Wysłali ludzi na miejsce ostatniego postoju.
- Nikt tak po prostu nie znika - zauważył Bowman, zdejmuj okulary.
- ja też tak twierdzę. Dlatego w:nie idę zadzwonić na policję w:Ěiciel wyminšł ich i pospieszył do hotelu.
Cecile, podšújĘ za nim bez entuzjazmu, spyta:: - Sk to ca> zamieszanie?
- Słysza:, jej syn zniknšł. - I co?
- To wszystko.
- Czyli nic mu się nie stało? - Tego nikt nie wie.
- Przecież mogš być dziesištki powodów. Nie musi się biedaczka aż tak tym przejmować.
- Cyganie sš bardzo uczuciowi - wyjanił Bowman - a do tego bardzo przywišzani do dzieci. r propos, masz jakie?
Nie by: tak opanowana, jak można było szić; nawet w półmroku nietrudno było zauważyć, ţ się zaczerwieni:.
- To nie było fair.
Bowman zamrugał gwałtownie, przyjrzał się jej i powiedział cicho: - Nie było. Przepraszam. Nie chcia>m być brutalny. Ujmijmy rzecz inaczej: gdyby mia: dzieci i które z nich by zaginęło, czy zachowywaŤy się w ten sposób?
- Nie wiem.
- Powiedzia>m, ţ jest mi przykro.
- Naturalnie, ţ bym się martwi:. - Nie by: osobš, która potrafi się długo złoĚić. - Moţ bym i p:ka:, ale nie byłabym tak... tak przerażona czy rozhisteryzowana..., chyba ţ...
- ţ co?
- Och, nie wiem. To znaczy chodzi mi o to, ţ gdybym mia: powody przypuszczać, ţ... ţ...
- ţ co? - powtórzył Bowman.
- Doskonale pan wie, o co mi chodzi.
- Nigdy nie wiem, o co chodzi kobietom - odparł smętnie - ale tym razem mogę się domylić.
Podeszli kilka kroków i dosłownie wpadli na de Croytora i Lilę. Dziewczęta dokonały prezentacji i Bowman z niechŹiš uĚisnšł prawicę arystokraty.
- Ogromnie mi miło - rzekł ksišżę.
Widać było, ţ to nie jest prawda, ale arystokracja wie, jak należy się zachować. UĚisk jego ręki nie był miękki i sŤy, choć można by się tego spodziewać. Był mocny, lecz nie bolesny, wiadczył o tym, ţ człowiek ten zdaje sobie sprawę z w:snej siły.
- FascynujÎ - oznajmił jak zwykle dononie wielki ksišżę, adresuj swoje słowa wyłznie do obu dziewczšt. - Wiecie, ţ ci
wszyscy Cyganie przybyli tu zza ţlaznej kurtyny? Większoć to Węgrzy i Rumuni, a ich przywĘ nazywa się Czerda. To ten uspokajajy kobietę; przybył aż znad Morza Czarnego. Pozna>m go w zeszłym roku.
- Jak pokonujš granice? - spytał Bowman. - Zw:szcza mizy N'RD i RFN?
- Co? A...? Aha! - zapytany zwr<ił wreszcie na niego uwagę. Lekceważš granice, a celnicy zwykle ich nie dostrzegajš, zw:szcza przy okazji corocznej pielgrzymki. Wiem, ţ to brzmi co najmniej dziwnie, ale taka jest prawda. Poza tym wszyscy się ich bojš: uwaújš, ţ mogš rzucić zły urok czy przeklšć tych, którzy pr;ujš im przeszkodzić. O ile wiem, komum|i sš równie przesni jak kapitaliĚi, a nawet, powiedzia;ym, bardziej. Jest to naturalnie piramidalna bzdura, ale istotne jest, w co ludzie wierzš, a nie czy to jest prawda. Chod, Lila, mam przeczucie, ţ dxi§ bš chętni do współpracy.
Po paru sekundach ksišżę stanšł i rozejrzał się. Przez chwilę spoglÚł na Cecile i Bowmana i w ko
u oznajmił, jak przypuszczał sotto voce:
- Naprawdę szkoda, ţ ma takie ciemne włosy. Po czym oddalił się z Lilš.
- Nie przejmuj się - głos Bowmana zabrzmiał dziwnie miękko. Podobasz mi się taka, jaka jeste.
Zacisnę: usta, a po sekundzie wybuchnę: §miechem. Cecile Dubois najwyraniej nie potrafi: długo żywić urazy i miała wrodzone poczucie humoru.
- On ma rację w jednej sprawie - uję: Bowmana pod rękę, ale zanim zdšżył wyja§nić, ţ osobiste przekonanie ksiŹia o wyższo§ci blondynek nad resztš rodzaju ţńskiego nie jest równoznaczne z wyrokiem Opatrzno|i, doda:: - To naprawdę fascynujÎ widowisko.
- Je§li się lubi atmosferę cyrku czy weso>go miasteczka - parsknšł pogardliwie. - A te miejsca od lat starannie omijam. Natomiast przyjemnie jest zobaczyć prawdziwych fachowców przy pracy.
A zgromadzeni Cyganie niewštpliwie nimi byli. Stragany, strzelnice i całš resztę swego sprzętu rozłożyli z godnš podziwu szybkoĚiš i zręczno|iš. W cišgu mniej wiÎj dziesiŹiu minut rozpoczęły swš pracę ko: fortuny, przeno§ne ruletki, strzelnice, co najmniej cztery namioty, w których przepowiadano przyszło§ć, dwa stoiska z garderobš, pół tuzina ze słodyczami i drugie tyle z żywnoĚiš oraz stragan, na którym królowa: olbrzymia klatka z południowoazjatyckimi szpakami.
Czterech Cyganów przycupniętych na stopniach jednego z wozów zaczęło grać na skrzypcach jakš§ rzewnš melodię, a podjazd i parking zapełniły się tłumem ludzi. Byli to go|ie hotelowi, goĚie innych hoteli, mieszka
y Les Baux i okolic oraz spora liczba Cyganów. Pomimo mieszaniny typów, ras i narodowoĚi wszyscy, od ksiŹia poczynaj a na najuboższym wieniaku ko
z, bawili się doskonale. Jedyny wyjštek stanowił w:Ěiciel hotelu, spoglÚjy na jarmark ze stopni prowadzych do restauracji z rozpaczš i rezygnacjš męczennika, podobnš tej, jakš odczuwa;y zagorzały meloman obserwuj festiwal hipisowski w Metropolitan Opera.
Na podjeýzie pojawił się postawny policjant, który zwr<ił uwagę Bowmana. Był czerwony i spocony, czemu trudno się dziwić, gdyż przybył na raczej zabytkowym rowerze. Poza tym był w nie najlepszym humorze, słusznie uwaúj, ţ pchanie się takim pojazdem pod górę nie jest najlepszym sposobem spzenia spokojnego i ciep>go majowego wieczoru. Z wyranš odrazš oparł rower o Ěianę i odwr<ił się akurat w chwili, gdy Cyganka zakry: twarz rękoma i pobieg: do zielono-bia>go wozu.
- Podejdmy bliţj - zaproponował Bowman.
- WolaŤym nie. To nietaktowne, a poza tym Cyganie nie lubiš w|ibskich ludzi.
- WĚibskich? Od kiedy troska o zaginionego chłopaka jest wĚibstwem? Ale skoro wolisz tu zostać...
Bowman zdšżył zrobić parę kroków, gdy wr<ił dżip. Wyskoczył z niego młody Cygan i podbiegł do Czerdy rozmawiajÎgo z policjantem. Bowman zdšżył już zbliżyć się do nich, jednak zachował dyskretny dystans.
- Widzę, Ferenc, ţ nie mieliĚie szczę|ia? - spytał Czerda.
- Nigdzie go nie ma, ojcze. Przeszukalimy okolice obozu i drogę, ale nic nie znalelimy, ani ladu.
- Gdzie był widziany ostatnio? - policjant wyjšł z kieszeni słuűowy notes.
- Mniej niż kilometr st, jak twierdzi jego matka - wyja§nił Czerda. - Zatrzymali§my się na kolację w pobliżu jaskiń.
- Przeszukali|ie je? - pytanie było skierowane do Ferenca, który przeţgnał się, ale nic nie odpowiedział.
- To nie było w:Ěiwe pytanie i pan o tym wie - odezwał się przywĘ. - Ţn Cygan za nic na wiecie nie wejdzie do tych jaskiń. Aleksander, bo tak ma na imię zaginiony, też nigdy by tam nie wszedł.
- Sam bym tam nie wszedł, zw:szcza w nocy - mruknšł policjant, chowaj notes. - Tutejsi wiedzš, ţ te jaskinie sš przeklęte i nawiedzone, a ja urodzi>m się niedaleko st. Jutro za dnia...
- Chłopak na pewno znajdzie się wczeniej - przerwał mu Czerda pewnym siebie tonem. - Ot, dużo szumu bez potrzeby.
- Ta kobieta, która przed chwilš pobieg: do wozu... to jego matka? - Tak.
- Dlaczego tak rozpacza?
- To młody chłopak, a wie pan, jakie potrafiš być niektóre matki - Czerda z rezygnacjš wzruszył ramionami. - Mylę, ţ lepiej pójdę i spr;uję jš uspokoić.
Policjant takţ się oddalił. Bowman rozejrzał się i podšżył za Ferencem, który skierował się na parking. Co w zachowaniu młodego Cygana zwr<iło jego uwagę, choć nie był w stanie powiedzieć, co to było. Zatrzymał się przy bramie prowadzÎj na parking i obserwował poczynania Ferenca.
Po prawej stronie od wejĚia stały cztery jaskrawo pomalowane namioty, w których przepowiadano przyszło§ć. Pierwszy naleúł zgodnie z wywieszkš do niejakiej Madame Marie-Antoinette, która zwraca: pienize, jeli nie zadowoli: klienta. Bowman wszedł tam niezwłocznie , bynajmniej nie dlatego, ţ miał sŤo§ć do królewskich nazwisk czy chciał poznać w:snš przyszłoć, ale zauważył, ţ Ferenc przed wejciem do ostatniego namiotu rozejrzał się uważnie. Nie mógł nie zauważyć Bowxnana, a sz z rysów twarzy Ferenc naleúł do osobników chorobliwie wrŹz nieufnych. Bowman chwilowo wolał nie wzbudzać podejrzeń u kogokolwiek, wiŹ udał się po poradęw kwestii w:snej przyszłoĚi.
Marie-Antoinette by: starš, siwš jzš o oczach przypominajych polerowany mahoń. Sz po oddechu, by: też zagorzałš amatorkš ginu. Wpatruj się w mętnš, kryształowš kulę (mętnš głównie dlatego, bo brudnš) wygłosi: standardowy zestaw komunałów o samotnoĚi, miłoĚi, zdrowiu, szczęĚiu i s:wie, które go bez wštpienia spotkajš. Następnie przyję: pięć franków i przymknę: oczy, co Bowman uznał za dyskretne danie do zrozumienia, ţ seans się sko
zył.
Przy wejĚiu sta: Cecile wymachuj torebkš i przyglÚ: mu się z wyraznym rozbawieniem.
- To się nazywa studiowanie ludzkiej natury? - spyta: słodko.
- Nie powinienem tam wejć! - oznajmił, zdejmuj okulary i rozglÚj się wokół niepewnie w typowy dla krótkowidza spos;. Ponieważ w:ciciel stojÎj naprzeciwko strzelnicy - krępy jego
moć z twarzš boksera, któremu niezbyt się wiodło na ringu, przyglš24
dał mu się wrŹz nachalnie, Bowman nałożył okulary i spojrzał na Cecile.
- Z> wieĚi na przyszłoć? - spyta: niewinnie.
- Najgorsze. Ta baba twierdzi, ţ za dwa miesiÎ bę żonaty. Z pewnoĚiš się myli.
- A pan nie jest stworzony do małţństwa - stwierdzi: wspó<zujo i wskaza: głowš drugi namiot. - Mylę, ţ należy zasięgnšć opinii Madame Jak-Jej-Tam...
Bowman przyjrzał się reklamie Madame Zetterling, po czym rzucił okiem na drugš stronę parkingu. W:Ěiciel strzelnicy w dalszym cišgu był nim zafascynowany, toteż bez ocišgania posłuchał rady Cecile.
Madame Zetterling wyglÚ: na starszš siostrę Marie-Antoinette, ale stosowa: innš technikę; jej narzziem pracy by: talia zatłuszczonych kart. Posługiwa: się nimi z takš wprawš i szybkoĚiš, ţ pierwsze rozdanie spowodowałoby natychmiastowe wyproszenie z kaŢgo kasyna w Europie. Takţ i ona stwierdzi:, ţ czeka go wietlana przyszłoć. Op:ta również by: taka sama.
Cecile nadal z umiechem czeka: przed namiotem, za przy bramie sterczał Ferenc, najwyraniej zaskoczony minš w:ciciela strzelnicy. Bowman ponownie zdjšł okulary i zabrał się zaich staranne czyszczenie.
- Boţ, miej nas w opiece - mruknšł - toż to nic tylko agencja matrymonialna. Nadzwyczajne. Prawdę mówi, to wrŹz niewiarygodne!
Założył okulary i przyjrzał się nieco zaskoczonej dziewc2ynie. - Cóż takiego?
- Twoje podobieństwo do osoby, z którš mam się oţnić - wyjanił miertelnie poważnie.
- No, no - rozemia: się szczerze ubawiona. - RzeczywiĚie ma pan wyobranię, panie Bowmax.
- Neil - poprawił automatycznie i nie czekaj na cišg dalszy, wszedł do trzeciego namiotu.
Nie zrobił tego jednak aż tak szybko, by nie dostrzec, jak Ferenc wzrusza ramionami i wraca na podjazd. Trzecia wróżka mogŤy występować jako jedna z wiedm w
Makbecie". Posługiwa: się kartami tarota i by: nieco oryginalniejsza od pozostałych, gdyż przepowiedzia: mu długš podróż morskš, w trakcie której spotka kruczowłosš pięknoć i się z niš oţni. Na owiadczenie, ţ za dwa tygodnie bierze §lub z blondynkš, tylko się umiechnę: i zainkasowa: pięć franków.
Cecile, najwyrażniej traktujĘ go jako najlepszš rozrywkę w okolicy, nie mog: się wprost doczekać, co powie.
- I jakież rewelacje tym razem? - spyta:, nie pr;ujšc nawet ukryć złoliwego zadowolenia.
Bowman ponownie zdjšł okulary i potrzšsnšł głowš w osłupieniu. Zdšżył zauważyć, ţ wreszcie nikt się nim nie interesuje.
- Nic nie rozumiem - przyznał zakłopotany. - Powiedzia: tak:
Jej ojciec jest wielkim marynarzem, podobnie jak jego ojciec i jak ojciec jego ojca". To zupełnie bez sensu!
Dla Cecile natomiast wróş ta najwyraniej mia: sens - jej umiech zgasł, a w zielonych oczach pojawiło się zaskoczenie i niepewnoć.
- Mój ojciec jest admira>m - powiedzia: powoli. - Tak jak dziadek i pradziadek. Mog>... mog> się tego sk dowiedzieć...
--- Pewnie, ţ mog>m. Mam takš fanaberię, ţ kompletuję dane dotyczÎ kaŢj dziewczyny, jakš spotkam. Jeli się pofatygujesz do mojego pokoju, to znajdziesz w walizce takţ i swojš teczkę. Poza tym ta stara jza powiedzia: jeszcze, ţ masz znamię w kszta<ie róży w miejscu raczej niewidocznym.
- Mój Boţ!
- nie powiedziane. Przygotuj się moralnie na jeszcze gorsze now~Y - z pełnymi otuchy słowami wszedł do czwartego namiotu, jedynego, który naprawdę go interesował.
Zasłona dymna by: tak skuteczna, ţ nie musiał się już niczego obawiać; Cyganie uznali go za maniaka wróűiarstwa, a Cecile by: tak wstrzš§nięta, ţ potraktowa: jego zachowanie jako zupełnie normalne.
Wnętrze namiotu było pogršżone w mroku, który rozprasza: sş lampka z abażurem, rzucajĘ kršg wiat: tylko na pokryty zielonym suknem stół i na spoczywajÎ na nim dłonie kobiety. Twarzy jej nie można było dostrzec, gdyż siedzia: z pochylonš głowš, pogršżona w mroku. Natomiast to, co było widać, zdecydowanie wykluczało jš z grona wiedm z
Makbeta". By: młoda, tycjanowe włosy opadały jej na plecy, a rÎ nawet w skšpym owietleniu były delikatne, smuk> i kształtne; z pewno|iš naleúły do młodej osoby.
Bowman siadł na krzele i spojrzał na ustawionš na stole wizytówkę wróżki, na której było napisane:
Hrabina Maria le Hobenaut".
- Naprawdę jest pani hrabinš? - spytał uprzejmie.
- Chce pan, bym powróży: panu z ręki? - głos był :godny i niski. - OczywiĚie.
Uję: jego dłoń i pochyli: się tak nisko, ţ bujne włosy dotknęły stołu. Bowman znieruchomiał, gdy na dłoni poczuł krople >z. Lewš rękš przekrŹił abażur lampy. Dziewczyna gwałtownie się odsunę: , 26
os:niaj się przed nagłym blaskiem, jednak nie doć szybko, by nie dostrzegł jej urody i >z w dużych bršzowych oczach.
- Dlaczego hrabina Maria pŹze? - Przed panem długie życie...
- Dlaczego pŹzesz? - Proszę.
- Niech bzie: Proszę, dlaczego pŹzesz?
- Przepraszam. Jestem... jestem nieco roztrzęsiona... - Masz na myli, ţ kaÚ kobieta na mój widok... - Mój młodszy brat zaginšł.
- Twój brat? Słysza>m, ţ kto zaginšł, wszyscy słyszeli, prawdę mówi, ţ zaginšł Aleksander, ale ţ to twój brat... Nie znaleli go? Potrzšsnę: przeczo głowš.
- Ta kobieta w zielono-białym samochodzie to twoja matka?
Tym razem skinę: twierdzo, nadal się nie odzywaj i nie podnosz wzroku.
- To sk te łzy? Nie ma go ledwie kilka kwadransów. Znajdzie się, zobaczysz.
Nadal nic nie mówi:, ale opar: głowę na dłoniach i wybuchnę: bezgłonym, nie kontrolowanym pŹzem. Bowman niepewnie dotknšł jej ramienia i wyszedł.
Gdy znalazł się na zewnštrz, na jego twarzy malowało się oszołomienie. Cecile spojrza: nań z niejakš obawš.
- Czworo dzieci - oznajmił ze spokojem.
Następnie ujšł jš pod ramię i wyprowadził na podjazd. Tutaj natknęli się na Lilę i wielkiego ksiŹia rozmawiajÎgo z potężnie zbudowanym Cyganem o twarzy naznaczonej bliznami. Nie zwaúj na pełne wYrzutu spojrzenie Cecile, Bowman zatrzymał się niedaleko tego osiłka, ubranego w ciemne spodnie i białš koszulę z frzlami.
- TysiŹzne dzięki, panie ICoscis - zadudnił wielki ksišżę niczym zadowolony dziedzic do ekonoma. - To nadzwyczaj interesujÎ. Nadzwyczaj! Chod, moja droga, dosyć tego dobrego. Jestem przekonany, ţ zasłużylimy na drinka i małš przekšskę.
Bowman obserwował, jak de Croytor majestatycznie oddala się ku schodom, poczekał aż dotarł na patio i z namys>m przyjrzał się zielono-bia>mu pojazdowi.
- Lepiej nie - poradzi: Cecile. Spojrzał na niš zaskoczony.
- A dlaczego nie mogę chcieć pom< rozpaczajÎj matce? - spytał niewinnie. - Moţ mi się to uda, moţ nawet zacznę szukać tego 27
chłopaka. Gdyby wiÎj ludzi okazywało pomoc i współczucie komu, kto jest w kłopotach, albo chciało im się ruszyć z wygodnego...
- Jest pan nie rokujym nadziei na poprawę hipokrytš - stwierdzi: stanowczo.
- Problem w tym, ëy zastosować odpowiedniš technikę. Jeli ksišżę to potrafi, to ja też. Poza tym mam jakie dziwne obawy... Pozostawił jš pełnš obaw, nerwowo gniotš chusteczkę i wszedł na
schodki prowadzÎ do częĚi mieszkalnej pojazdu.
Na pierwszy rzut oka wnętrze wydawało się puste, lecz po kilku sekundach, gdy oczy przyzwyczaiły się nieco do mroku, stwierdził, że stoi w niewielkim, nie owietlonym korytarzyku. Spod drzwi po przeciwnej stronie szyło się wiatło i dochodziły kobiece głosy.
Gdy przekroczył próg, od Ěiany oderwał się jaki cień, który nagle przypieszył i z ogromnš siłš wyrżnšł go głowš w ëra. Uderzenie było tak silne, ţ Bowman nagle znalazł się na ziemi przed wozem. Kštem oka zdšżył zauważyć Cecile pospiesznie uskakujš w bok. Stracił na chwilę oddech. Okulary poleciały gdzie na bok, a on leúł, próbuj :pać powietrze jak ryba wyjęta z wody. Tymczasem napastnik zszedł ze schodów i ukazał się w ca>j okazało|i. Był to krępy, muskularny mężczyzna o zdecydowanie niesympatycznej twarzy. Schylił się nad leżym, z:pał go za klapy i bez trudu postawił na nogi. Si:, z jakš to zrobił, nie wróży: nic dobrego.
- Zapamiętasz mnie, przyjacielu - owiadczył głosem, który przypominał odgłos żużla zelizgujÎgo się z metalowego sita. - Zapamiętaj, ţ Hoval nie lubi w|ibskich, którzy wsadzajš nos w nie swoje sprawy. Zapamiętaj też, ţ następnym razem Hoval nie użyje gołych ršk.
Drugi cios, który zainkasował Bowman, był równie silny. Choć tym razem Hoval użył tylko jednej pię|i i tylko jeden raz, ale i to wystarczyło.
Bowman zatoczył się do tyłu i ponownie znalazł się na ziemi, tym razem w pozycji siedzÎj. Cygan z satysfakcjš otrzepał dłonie i wr<ił do wozu, Cecile za odszuka: okulary i pomog: znokautowanemu się podnieć.
- Mylę, ţ wielki ksišżę stosuje innš technikę - stwierdzi: poważnie.
- Ten wiat jest pe>n niewdziŹzno|i - zamruczał chrapliwie Bowman.
- I kto to mówi? Moţ wystarczy na dzi studiowania ludzkiej natury?
Skinšł głowš, gdyż było to zdecydowanie :twiejsze niż mówienie.
- W takim razie wracamy na górę - zdecydowa:. - Tym razem ja potrzebuję drinka.
- A jak mylisz, czego ja potrzebuję? - spytał obrażony. Przyjrza: mu się krytycznie.
- Prawdę mówi, chyba najbardziej niańki.
Po czym wzię: go za rękę i poprowadzi: ku schodom.
Wielki ksišżę, majy przed sobš solidnych rozmiarów paterę z owocami a obok blondynkę, na widok Bowmana przestał poch:niać banana i umiechnšł się tak ostentacyjnie bezosobowo, ţ aż obraliwie.
- Wcale pouczajy sparring - zauważył. - Trafił mnie, kiedy nie patrzy>m!
- Ach! - mruknšł ksišżę i dodał konspiracyjnym szeptem, nim gowman i Cecile zdšżyli się oddalić: - Tak jak mówiłem - grubo po szczytowej formie.
Cecile ostrzegawczo wzmocni: uĚisk na ramieniu Bowmana, co tym razem było zbnš ostrożnoĚiš - umiechnšł się tylko i spokojnie doszedł do stolika, przy którym czekał już kelner. Drinki zjawiły się błyskawicznie i już po paru łykach można było zauważyćich zbawienne dzia:nie: Bowznan odzyskał głos.
- Przejdmy do spraw istotnych. Bziemy mieszkali w Anglii czy we Francji?
- Proszę?
- Słysza:, co mi przepowiedziano? - Dobry Boţ!
Bowman uniósł kielich: - Za Dawida!
- Kogo?!
- Naszego najstarszego. W:nie wybra>m mu imię.
Zielone oczy spojrzały na niego bez rozbawienia czy irytacji, za to z głŤokim namys>m. Bowman zaczšł się poważnie zastanawiać. Niewykluczone, ţ Cecile Dubois by: czym wiÎj niż zwykłš licznotkš.
Rozdział drugi
Dwie godziny póniej nikt nie móg;y powiedzieć, ţ Bowman ma sympatycznš twarz. Rozmaite tarapaty, w jakie stale wpadał, zostawiły na niej lady, tak ţ w ogóle trudno było uznać go za przystojnego, za czarna maska z po
zochy, którš nasunšł teraz aż po oczy, nadawa: mu zdecydowanie ponury wygl.
Miał na sobie czarne ubranie i granatowy golf. Okulary, które były tylko rekwizytem charakteryzacyjnym, gdyż od urodzenia miał doskonały wzrok, powrowały do walizki. Zgasił wiatło i wyszedł na taras.
Okna wszystkich sypialni wychodziły na tę stronę, ale tylko w dw<h pokojach paliło się jeszcze wiatło. W pierwszym zasłony były doknie zasunięte, natomiast w drzwiach, jak stwierdził, nie było szyby. Lekko je uchylił i wsunšł głowę. Był to pokój Cecile, która widocznie nie mia: przykrych dowiadczeń, wiŹ z ufnoĚiš odnosi: się do otaczajÎgo jš wiata. Podszedł do drugiego owietlonego pomieszczenia i ostrożnie zajrzał do rodka. Wprawdzie zasłony były rozsunięte, jednak nawet taniec wojenny Apaczów na tarasie nie wzbudzi;y odrobiny zainteresowania os; znajdujych się w pokoju. Plecami do okna, przed wšskim stolikiem, na którym sta: taca z kanapkami i szachownica, siedzieli blisko siebie wielki ksišżę i Lila. Dziewczyna zgłŤia: tajniki gry w szachy i choć zdawać by się mogło, ţ gracze powinni zajmować miejsca naprzeciwko siebie, ksišżę miał, jak zwykle, w:sne, oryginalne podejcie do sprawy.
Bowman umiechnšł się i odsunšł od okna.
Księżyc nadal jasno wiecił, ale nad ruinami Les Baux wisiały ciemne chmury. Bowman zszedł na dół i pr;ował przedostać się na drugš stronę basenu, lecz patio było owietlone i kaýy, kto by pr;ował przez nie przejć lub zejć na podjazd, by;y doskonale widoczny dla kaŢgo Cygana cierpiÎgo na bezsennoć. A Bowman nie miał najmniejszych wštpliwoĚi, ţ tacy istniejš.
Rzadko używanš Ěieżkš okršżył wiŹ hotel i zbliżył się do podjazdu od zachodu. Poruszał się wolno i bezgłonie w butach na gumowych podeszwach, cały czas trzymaj się cienia. Nie istniał, rzecz jasna, Ţn pow=, by Cyganie wystawiali wartowników, ale z drugiej strony nie miał pewnoĚi, ţ tego nie zrobili. Bowman był zwolennikiem daleko posuniętej ostrożnoĚi i dlatego wolał założyć, ţ wystawili. Poczekał, aż chmury zakryjš księżyc, i wszedł na podjazd.
Cały tabor był pogršżony w mroku. Tylko trzy wozy były owietlone. Najbliższy i największy z nich naleúł do Czerdy. wiatło padało przez uchylone drzwi oraz przez zamknięte, ale nie zasłonięte okno. Bowman podkradł się do niego jak kot majy ochotę na wr;la i ostrożnie zajrzał do rodka.
Wewnštrz, wokół okršg>go stolika siedziało trzech znanych mu z widzenia Cyganów: Czerda, Ferenc i Koscis. PrzywĘ pokazywał co ołówkiem na mapie, najwyraniej udzielaj wyjanień. Okno było jednak wyjštkowo szczelne i uniemożliwiało rozróżnienie słów, za mapa w zbyt ma>j skali, by Bowman mógł dostrzec, co przedstawia, a tym bardziej, co pokazuje Czerda. Miał przeczucie, ţ z tego planowania nie vcryniknie dla niego nic mi>go. Oddalił sięwiŹ równie cicho, jak przybył.
Okno drugiego owietlonego wozu było otwarte i częĚiowo odsłonięte, dzięki czemu mógł bez trudu stwierdzić, ţ w rodkowej częci pojazdu nie ma żywego ducha. Zaryzykował wiŹ i podszedł bliţj, by dokniej obejrzeć wnętrze. Ledwie zerknšł przez drzwi, zobaczył dw<h Cyganów grajych w karty tuż przy wejciu. Jednego z nich widział pierwszy raz na oczy, za to z drugim miał okazję zapoznać się, i to całkiem blisko - był to bowiem Hoval, na którego wspomnienie czuł jeszczeucisk w klatce piersiowej. Nadal nie znał odpowiedzi na pytanie, czego Hoval tak starannie pilnował w zielono-białym wozie oraz co robi tutaj, na nowym posterunku.
Ponieważ samo przyglÚnie się nie dawało odpowiedzi na ne z tych pytań, Bowman przesunšł się na drugš stronę wozu. Tutaj wprawdzie panował mrok, ale okno było częĚiowo otwarte, choć niestety zasłonięte. Najdelikatniej, jak potrafił, odchylił zasłonę i zajrzał do wnętrza. Sypialnię owietlał jedynie blask przedostajy się przez nie domknięte drzwi, pozwalało to jednak dostrzec trzy łóżka i trzech leżšcych na nich męüzyzn. W półmroku nie było widać twarzy, tylko bia> plamy. Bowman ostrożnie opuĚił zasłonę i skierował się do trzeciego wozu, tego pomalowanego w zielono-bia> pasy, któryod poczštku najbardziej go intrygował.
Tylne drzwi były otwarte, ale w korytarzyku panował mrok. Bowman nie lubił goĚinnie otwartych drzwi, za którymi czai: się ciemnoć. Obszedł je wiŹ szerokim łukiem, kieruj się ku owietlonemu oknu. Było ono uchylone i częĚiowo odsłonięte, czyli wrŹz idealne do podglÚnia i podsłuchiwania.
Wnętrze okazało się jasno owietlone i całkiem wygodnie umeblowane, a zajmowały je cztery kobiety. Dwie siedziały na kozetce, dwie na krzesŹh stojšcych przy okršgłym stole. Jednš z nich by: Maria le Hobenaut, drugš siwiejĘ Cyganka, która wieczorem kł<i: się z Czerdš. Pozostałych dw<h: kasztanowłosej trzydziestolatki i drobnej, ciemnowłosej dziewczyny o zupełnie nie cygańskiej fryzurze nigdy dot nie widział. Pomimo pónej pory nie dostrzegł, by którakolwiek przygotowywa: się do snu. Na ich twarzach malowa: się rozpacz, a matka i najmłodsza z kobiet p:kały.
- Boţ! - krótko ostrzyżona dziewczyna rozszlocha: się tak, ţ z trudem można było rozróżnić słowa. - Kiedy to wszystko się skończy? Gdzie to wszystko się sko
zy?
- Nie wolno nam tracić nadziei, Tina - mówi: bez przekonania Maria. - Nic innego nie moţmy zrobić.
- Nie ma nej nadziei i wiecie o tym - dziewczyna potrzšsnę: głowš. - Boţ, dlaczego Aleksander to zrobił? - Zwr<i: się do kobiety o kasztanowych włosach - twój mšż ostrzegał go nie dalej jak dzi...
- Jak widać, na nic się to nie zdało - przerwa: zagadnięta kobieta, takţ wyranie przygnŤiona. - Tak mi przykro... ale Marie ma rację: póki życia, póty nadziei.
Obję: dziewczynę i w wozie zapad: cisza, Bowman liczył, ţ niezbyt długa. Przybył tu przecież, by zdobyć potrzebne informacje, jednak dotychczas nie dowiedział się niczego interesujÎgo. Uderzyło go jedynie, ţ kobiety używajš języka niemieckiego, a nie cygańskiego. Czas naglił, gdyż dalsze czajenie się przy jasno owietlonym oknie stanowczo nie było bezpieczne. Co w pełnej smutku atmosferze panujšcej wewnštrz wozu powodowało, ţ człowiek nawet na zewnštrz nie czuł się pewnie. W mroku wyczuwało się co gronego.
- Nie ma nadziei - ciężko westchnę: najstarsza Cyganka, ocieraj oczy chusteczkš. - Matka wie.
- Ależ mamo... - sprzeciwi: się Maria.
- Nie ma nadziei, bo nie ma i życia - przerwa: jej stara kobieta zmŹzonym głosem. - Nigdy już nie zobaczysz swego brata żywego,
tak jak ty Tina nigdy już nie ujrzysz swego narzeczonego. Wiem, ţ mój syn jest martwy.
Ponownie zapad: cisza. Tym razem na szczęĚie dla Bowmana, gdyż dzięki temu usłyszał za plecami szmer poruszonego kamienia. Dwięk ten najprawdopodobniej uratował mu życie.
Błyskawicznie się odwr<ił i stwierdził, ţ przeczucie go nie omyliło: rzeczywiĚie niebezpieczeństwo się zbliúło. W mroku rozpoznał Koscisa i Hovala, którzy teraz zastygli w półprzysiadzie zaledwie kilka kroków od niego. Umiechali się złowrogo, a w rękach połyskiwały im długie, zakrżywione noţ.
Bowman zrozumiał, ţ Cyganie czekali na niego, no moţ nie na niego akurat, ale na kogo takiego jak on. Musieli uważnie obserwować podjazd, wiŹ zauważyli go, gdy tylko się na nim pojawił. Postanowili przekonać się, co też zamierza zrobić, a gdy stwierdzili, ţ jego wĚibstwo jest niepożÚne, postanowili usunšć natręta. Ich pojawienie się upewniło Bowmana, ţ co jest niew porzku w tym taborze cišgnym do Saintes-Maries.
Błyskawicznie zdał sobie sprawę, ţ nie czas na analizowanie sytuacji lub wyrzucanie sobie lekkomylnoĚi, gdy obaj Cyganie czajš się tuż-t, nie ukrywaj chŹi poderżniŹia mu gard:. Skoczył wiŹ ku Koscisowi, który odruchowo cofnšł się, unosz nóż. Ten atak był kompletnym zaskoczeniem, gdyż nie zdarza się, by kto§ nie uzbrojony przejawiał tak samobójcze zamiary. Bowman nie dopadł jednak Cyga
lecz rzucił się gwałtownie w prawo i w paru susach pokonał odległoć dzielš go od stopni prowadzych na patio.
Tupot nóg za plecami i złorzeczenia dodały mu skrzydeł. Co prawda niezbyt doknie rozumiał, co mówiš, ale ton głosów wskazywał, że na pewno nie były to życzenia urodzinowe. Po pokonaniu kilku stopni zatrzymał się gwałtownie, niemal trac równowagę, obr<ił się i wyrzucił do przodu prawš nogę - wszystko jednym płynnym, cišgłym ruchem. Koscis miał pecha - był najszybszy, toteż on otrzymał kopniaka, po którym zwalił się z jękiem na podjazd, wypuszczaj z ręki nóż. Hoval wyminšł go, wbiegł na schody i energicznie zamachnšł się ostrzem w stronę Bowmana, który poczuł, jak stal przelizguje mu się po lewym przedramieniu, wiŹ z ca>j siły rnšł napastnika. Cios był znacznie mocniejszy niż ten, który wieczorem sam od niego zainkasował. To całkowicie zrozumia> - Hovalowi bójka sprawia: przyjemnoć, za Bowman bronił w:snego życia. Nic dziwnego, ţ Cygan z jękiem poleciał na dół; miał jednak szczęĚie, gdyż wylował na swym kompanie.
Bowman podwinšł rękaw i obejrzał ranę. Mia: około dwudziestu centymetrów długoĚi i choć niele krwawi:, by: jednak czysta i powierzchowna; powinna nie się zagoić, bez nych komplikacji. Liczył, ţ nie bzie mu teraz zbytnio przeszkadzać. Gdy jednak zobaczył Ferenca biegnÎgo przez podjazd w kierunku schodów, natychmiast o niej zapomniał.
Czym przej pognał pod górę, przebiegł patio i zatrzymał się na stopniach prowadzych do hotelu, by zorientować się w sytuacji. Nie było dobrze. Ferenc pozbierał już obu potłuczonych i Bowman zdawał sobie sprawę, ţ lada chwila pogoń zostanie wznowiona.
Trzech na jednego i to trzech z noúmi, za on nie miał nej broni. Sytuacja by: nie do pozazdroszczenia. Miał niewielkie szanse ujć z życiem w starciu z trzema Cyganami, którzy po mistrzowsku posługujš się noúmi.
Okno pokoju ksiŹia nadal było owietlone, toteż Bowman zdarł z głowy maskę i wpadł do wnętrza. nie zawracaj sobie głowy pukaniem. Na szczęĚie drzwi nie były zamknięte; wielki ksišżę i Lila nadal siedzieli przy szachownicy. Bowman, nie trac czasu na wyjanianie sytuacji, rzucił ochrypłym głosem:
- Pomóüie mi, na litoć boskš! Ukryjcie, bo mnie zabijš! Gospodarz nie przejšł się tym zbytnio. WyglÚł raczej na poirytowanego. Zmarszczył brwi i doko
zył ruch przerwany przez wtargnięcie Bowmana.
- Nie widzi pan, ţ jestemy zajŹi? - parsknšł, po czym zwr<ił się do dziewczyny przyglÚjÎj się intruzowi ze zdziwieniem. - Uważaj moja droga, twój goniec jest w wielkim niebezpieczeństwie. A tak na marginesie, kto pana zabije?
- Cyganie, a niby kto? - Bowman podcišgnšł lewy rękaw. - Już pr;owali to zrobić.
Ksišżę spojrzał na niego z wyranym obrzydzeniem.
- Pewno dał im pan pow=. Z natury to sš ludzie spokojni. - Cóż, by>m na dole i...
--- Wystarczy! - Ksišżę uniósł wÜzo dłoń. - PodglŹze nigdy nie cieszyli się mojš sympatiš. Proszę natychmiast wyjć!
- Wyjć? Przecież mnie z:piš i...
- Moja droga - gospodarz poklepał kolano dziewczyny poufałym gestem - wybacz mi, muszę wezwać w:Ěiciela, ale zapewniam cię , ţ nie ma powodów do obaw.
Bowman wybiegł na taras, by sprawdzić, gdzie jest pogoń. Taras nadal był pusty.
- Móg;y pan zamknšć za sobš drzwi - zawo:ł ksišżę. - Ależ Charles... - Lila odzyska: głos.
- Szach i mat w dw<h ruchach - oznajmił jej partner od gry w szachy.
Od strony patio dały się słyszeć odgłosy pogoni, wiŹ Bowman schronił się przed nadcišgajš burzš w najbliższym porcie.
Cecile takţ jeszcze nie spa:; przeglÚ: w łóżku jaki ilustrowany magazyn, ubrana w nocnš koszulkę, która w szczęliwszych okolicznociach z pewnoĚiš wywo:Ťy odpowiednie zainteresowanie. Otworzy: usta ze zdziwienia, a moţ do krzyku, jednak nie wyda: nego głosu. Bowman zamknšł za sobš drzwi i opieraj się o nie plecami, zdał jej w krótkich słowach relację z ostatnich kilkunastu minut.
- Pan to wszystko zmylił - powiedzia:.
Bowman ponownie podcišgnšł lewy rękaw, teraz już z trudem, gdyż krew zaczyna: krzepnšć i materiał przywarł do rany.
- To też? - spytał. Skrzywi: się.
- Chyba nie... Ale dlaczego oni... - C!
Na zewnštrz gwar się wzmógł aż do krzyków. Bez dw<h zdań miały one bezporedni zwišzek z jego osobš. Bowman uchylił nieco drzwi, by m< obserwować rozwój wydarzeń.
Wielki ksišżę stał z rozpostartymi ramionami jak zwalisty policjant z drogówki, zagradzaj wejĚie Ferencowi, Hovalowi i Koscisowi. Nie od razu można było ich rozpoznać, gdyż zasłonili sobie twarze chustkami. W:nie ta czynnoć opóni: ich pogoń i pozwoli: Bowmanowi z:pać oddech.
- To jest w:snoć prywatna, tylko dla goĚi hotelowych - oznajmił stanowczo ksišżę.
- Odsuń się! - warknšł Ferenc.
- ţ co? Jestem ksišżę de Croytor...
- Jak się nie odsuniesz, to bziesz martwym ksiŹiem Jak-mu-tam: - To już bezczelnoć! - stwierdził arystokrata, po czym z szybkoĚiš zaskakujš u kogo jego postury ruszył do przodu i rnšł niczego się nie spodziewajÎgo Ferenca pięknym prawym sierpowym w szczękę. Cygan poleciał do tyłu, prosto w ramiona Hovala i Koscisa, którzy spojrzeli na siebie, a po chwili wahania wykonali szybki odwrót, podtrzymuj oszołomionego wcišż młodzieĘ.
- Charles! - Lila złoży: rÎ w geĚie niemego podziwu. - Jaki ty odważny.
- Drobiazg. Arystokracja kontra chamstwo - klasa zawsze da znać o sobie. Chod, mamy do doko
zenia partię szachów, nie mówi już o kanapkach.
- Ale... ale jak moţsz przyjmować to tak spokojnie? Nie zadzwonisz po dyrektora czy na policję?
- Po co? Byli zamaskowani, wiŹ się ich nie rozpozna, a zanim przyjedzie policja, bš już daleko.
Ksišżę zniknšł w pokoju, zamykaj za sobš drzwi, toteż Bowman zrobił to samo.
- Słysza:?
Cecile skinę: głowš.
- Dobry, stary ksišżę. To dało mi chwilę oddechu. - Ujšł za klamkę. - Cóż, dzięki za schronienie.
- Dok teraz? - w jej głosie było słychać zatroskanie albo rozczarowanie. A moţ oba te uczucia.
- jak najdalej st.
- Swoim samochodem? - Nie mam go tutaj.
- WiŹ we mój. Chcia:m powiedzieć nasz. - Poważnie?
- OczywiĚie, głuptasie.
- Pewnego dnia uczynisz mnie bardzo szczęliwym człowiekiem. Co do samochodu, to moţ jednak skorzystam kiedy indziej. Dobranoc. Cicho zamknšł za sobš drzwi i prawie dotarł do swojego pokoju, gdy
z cienia wynurzyły się trzy postacie.
- Najpierw ty, przyjacielu - szepnšł Ferenc, nie chc najwyraniej ponownie zakłĘć spokoju de Croytora. - A potem panienka. Gdy pojawili się napastnicy, Bowmana od drzwi pokoju dzieliły trzy
kroki. Pierwszy zrobił, zanim Ferenc sko
zył gadać - ludzie zakÚjš, ţ kaýy zatrzyma się uprzejmie, by ich wysłuchać, a trzeci - zanim którykolwiek z Cyganów zdšżył się ruszyć. Hoval i Koscis czekali na sygnał Ferenca, lecz jego reakcje były mocno opónione po bliskim kontakcie z rękš ksiŹia. Bowman zdo:ł zatrzasnšć drzwi i przekręcić klucz, zanim łomotnęło o nie ramię napastnika.
Bowman nie tracił czasu na ocieranie potu czy gratulowanie sobie refleksu. Przebiegł przez apartament, otworzył okno i wyjrzał na zewnštrz. W odległoĚi niespełna dw<h metrów znajdowały się konary rozłożystego drzewa. Cofnšł głowę i nasłuchiwał. Kto pr;ował wytrzymałoĚi drzwi i klamki, lecz nagle się rozmylił. Ha:sy ucichły. za to rozległ się tupot nóg. Bowman nie czekał dłuţj, przekonał się bo
wiem, ţ w kontaktach z tymi ludmi wszelka zwłoka oznacza wzrost zagroţnia.
Musiał wykonać skok, który przypominał prostš akrobację na trapezie. Stanšł na parapecie, po czym na wpół wypadł na wpół wyskoczył, chwycił grubš gałš, wdrapał się na drzewo i po pniu zsunšł się na ziemię. Zbiegł już ze skarpy na drogę, która okršú: hotel, gdy usłyszał z tyłu krzyk. Odwr<ił się. Księżyc w:nie wychylił się zza chmur i było wyranie widać, jak trójka goniych wdrapuje się pod górę. Noţ w wycišgniętych rękach nie przeszkadzały im w poĚigu.
Bowman miał przed sobš dwie możliwoĚi: albo biec zboczem do góry, albo na dół. W dole rozcišgało się pustkowie. W górze znajdowało się Les Baux z wšskimi uliczkami, krętymi alejkami i labiryntem zniszczonej twierdzy. Nie miał wiŹ wyboru. Przypomniał mu się pewien bokser wagi ciężkiej, który miał zwyczaj mawiać do przeciwnika, naturalnie gdy pechowiec już był na ringu:
moţsz pobiegać, ale nie moţsz się ukryć". Jedynie w Les Baux mógł i biegać, i kryć się, wiŹ podšżył w kierunku ruin.
Wyrwał do przodu z szybkoĚiš, na jakš go było stać na tej pochyłoĚi zbocza i przy takim zmŹzeniu. Od lat już nie oddawał się podobnym rozrywkom. Spojrzał za siebie. Na szczęĚie Cyganie również nie byli przyzwyczajeni do takich poĚigów, bo nie zbliżyli się do niego ani o metr, ale takţ się nie oddalili. Jeżeli jednak tylko oszczzali siły na dalszš wspinaczkę, to Bowman mógł z powodzeniem już zrezygnować z ucieczki.
Po obu stronach drogi prowadzÎj do miasteczka -znajdowały się parkingi, lecz teraz były puste, wiŹ nie można było tu się ukryć. Bowman wbiegł przez ozdobnš bramę.
Po kolejnych stu metrach, z trudem :pi powietrze, dotarł do skrzyowania. Droga w prawo sz: łikiem w stronę murów obronnych i wyglšdało na to, ţ prowadzi w §lepy zau>k; w lewo pię: się ku górze droga wšska, stroma i kręta. Co prawda miał już serdecznie doć tego górskiego maratonu, ale wiedział, ţ tu moţ mieć znacznie większe szanse. Obejrzał się i stwierdził, ţ pogoń znacznie się przybliży:. PodšújĘ nadal w milczeniu z noúmi w dłoniachtrójka Cyganów znalaz: się zaledwie trzydzieĚi metrów za nim. Ruszył wiŹ, jak mógł najszybciej, wšskš drogš, desperacko zerkaj na boki w poszukiwaniu jakiej§ kryjówki. I choć zmŹzone płuca i coraz bardziej cišżÎ ołowiem nogi mówiły mu, że kolejnaboczna uliczka moţ dać schronienie, to rozum zdecydowanie sygnalizował, ţ prawie na pewno wszystkie prowadzš w lepe zaułki, podwórka-studnie czy inne pu:pki, z których nie zdo: się wydostać.
Teraz po raz pierwszy od chwili podjŹia ucieczki, usłyszał za sobš chrapliwe oddechy Cyganów. WyglÚło na to, ţ sš w równie kiepskiej formie. Rzut oka przez ramię sprowadził go jednak na ziemię - nie było powodów do radoĚi. Słyszał ich po prostu dlatego, że byli już znaczniej bliţj.Wprawdzie mieli twarze zlane potem, :pali powietrze otwartymi ustami i doć często potykali się, ale znajdowali się zaledwie piętnaĚie metrów za nim. Maj pogoń tuż za plecami, głupotš było szukanie kryjówki. Gdziekolwiek by skrŹił, i tak Ěigajy gozauważš i pójdš jego ladem. Jedynš nadzieję stanowiły ruiny fortecy, górujšce nad miasteczkiem. Tylko tam mógł się skryć w skalnym labiryncie.
Dysz dobiegł do ţlaznego ogrodzenia z prętów, które blokowało drogę do ruin, tak ţ pozostawało jedynie wšskie przejcie z prawej strony; tu sta: budka biletera przyjmujÎgo od turystów op:ty za zwiedzanie ruin. Bowmanowi przeszło przez myl, ţ głupotš jest p:cenie za zwiedzanie miejsca, do którego można się dostać prawie z każdej strony, wprawdzie z pewnš trudnoĚiš, ale za to za darmo. Już chciał się zatrzymać i zaatakować, wykorzystuj wšskie przejĚie, które zmuszało do przeciskania się pojedynczo i tylko bokiem; to nieco wyrównałoby jego szanse w walce z trzema napastnikami. Na szczęĚie uwiadomił sobie, ţ gdy on usiłowa;y wytrić broń z ręki pierwszemu Cyganowi, dwaj pozostali mieliby idealnš okazję do potraktowania go jako ruchomego celu, a rzut noţm przez pręty ogrodzenia przy tak niewielkiej odległoĚi bez wštpienia by;y celny. Pobiegł wiŹ da~lej z coraz większym trudem, zataczał się i potykał, ale było to wszystko, na co mógł się jeszcze zdobyć.
Minšł niewielki cmentarzyk, lecz odrzucił makabryczny pomysł zabawy w chowanego mizy nagrobkami; było ich zbyt mało i były zbyt niskie, by mogły służyć jako osłona. Po kolejnych pięmziesiŹiu metrach Bowman zobaczył przed sobš otwarty p:skowyż masywu Les Baux. Jedynš drogš ucieczki st był skok w dół. SkrŹił wiŹ gwałtownie w lewo i wšskš Ěieżkš prowadzš wokół pozostałoĚi po czym, co wyglÚło na kaplicę, skierował się prosto do ruin w:Ěiwej twierdzy. Szybkie spojrzenie do tyłu pozwoliło mu stwierdzić, ţ poĚig jest jakie czterdzieĚi metrów za nim. Udało mu się zwiększyć dystans, co nie było dziwne, gdyż w tym wyĚigu to przecież on walczył o życie . Księżyc jak na złoć owietlał jasno okolicę i Bowman zaklšł z bezsilnej wĚiekłoĚi, obraúj rzesze romantycznych poetów. Bez tej naturalnej iluminacji znacznie :twiej móg;y się pozbyć pogoni zw:szcza wr= takich ruin. Ich masa budzi: grozę, lecz nigdy nie interesowało go podziwianie budowli leżych w gruzach. jednak wdrapuj się, prze
lizguj i zjeýúj po tym rumowisku, musiał zauważyć, ţ ma ono swój tajemniczy urok miejsca dzikiego i całkowicie opuszczonego. Sterty kamieni dochodziły do piętnastu, a strzaskane filary nawet do trzydziestu metrów. Kolumny wznosiły się nad klifowymi zboczami, wyglšdaj jakby były ich przedłuţniem. Naturalne kominy przeplatały się z wykutymi przez człowieka schodami, Ěiany skalnez ruinami budowli. Wapień był poznaczony setkami otworów. Przez niektóre z nich ledwie można by się przecisnšć, a przez inne spokojnie mógłby przejechać piętrowy autobus. Prowadziły do nich dziwne Ěieżki, niektóre wykute przez człowieka, inne naturalne.Częć z nich by: :twa i równa, a częć tak stroma i poszarpana, ţ zniechŹiŤy nawet oszalałš kozicę. Wokoło leúły od:my skalne o rozmiarach od orzecha kokosowego do jednorodzinnego domku. W bladym wietle księżyca wszystko to tworzyło przeraújš i jednoczenie podziwu godnš scenerię. Nie było to miejsce, które dobrowolnie nazwa;y domem, lecz tej nocy tutaj ważyły się jego losy. A takţ losy Ferenca, Hovala i Koscisa.
Bowman nie miał nych wštpliwoĚi, jak powinien postšpić. Musi zabić swych przeladowców. Nie dlatego jednak, ţ tak mu kaţ instynkt samozachowawczy. Nie wynikało to takţ z kwestii prawnych czy moralnych, ale z prostej logiki i zdrowego rozsku; jeli on zginie, to ta trójka morderców dalej bzie torturować i zabijać, musi wiŹ ich unieszkodliwić. Sprawa tak naprawdę by: prosta - niektórzy ludzie powinni umrzeć, prawo jest wobec nich bezsilne, dopóki nie popełniš błu. Nie jest to wina prawa, gdyż sformułowano je tak, by było sprawiedliwe wobec większoĚi i stworzono odpowiednie zabezpieczenia, by nie skrzywdzić niewinnych. Nie można jednak przewidzieć sprytu kryminalistów, ustanawiajšc przepisy o zasięgu ogólnospoěznym. A życie udowadnia, ţ pomysłowoć przestępców bywa czasami zaskakujĘ, podobnie jak ich zdolnoĚi do unikania kary. Po raz kolejny przypomnia: mu się stara zasada chronienia interesów większoĚi, a przypadek sprawił, ţ to w:nie on stał się jej przedstawicielem.
Bowman był opanowany i zdecydowany, a strach ustšpił miejsca wĚiekłoĚi. Aby zrealizować to, co planował, musiał się dostać na sporš wysokoć - tam, gdzie przeladowcy nie bš w stanie jednoczenie go zaatakować. Przyjrzał się wiŹ uważnie poszarpanej Ěianie, skšpanej w bladym blasku księżyca, i zaczšł wspinaczkę. Nigdy się nie uwaúł za alpinistę, ale tej nocy naprawdę dobrze mu to szło. Gdyby gonił go sam diabeł nie porusza;y się szybciej. Zerkaj od czasu do czasu za siebie, stwierdził, że powoli, lecz stale zwiększa przewagę nad poĚigiem; niestety, nie na tyle, by zginšć imz oczu na dłuţj niż kilka
sekund. Ěigajy zdjęli z twarzy prowizoryczne maski; rzeczywiĚie, wród pustki ruin, w rodku nocy nie były one potrzebne. Nawet jeli kto by ich spotkał w drodze powrotnej, nie miałoby to znaczenia, gdyż corpus delicti już zosta;y usunięty. Mogliby jedynie odpowiadać za to, ţ weszli na teren ruin bez uiszczenia franka od osoby, lecz z pewnociš uznaliby, ţ tak dobrze wykonana robota jest tego warta.
Bowman zatrzymał się. Nie znaj terenu, popełnił bł. Od paru sekund zdawał sobie sprawę, iż Ěiany wšskiego żlebu, którym się wspinał, gwałtownie się wznoszš. Nie zaniepokoiło go to, gdyż już dwukrotnie tak się zdarzyło bez przykrych konsekwencji. Jednak tym razem, gdy minšł kolejny załom, ujrzał przed sobš pionowš cianę nie nadajš się do wspinaczki bez haków i liny. Z boku skały wyglÚły podobnie. I tak znalazł się w pu:pce bez wyjĚia. Ěiana na wprost by: co prawda podziurawiona otworami, ale móg;y wykorzystać najwyţj trzy lub cztery z nich, ponieważ tylko tam nie dochodziło wiatło księżyca, lecz wszystko skrywa: zachĘjĘ ciemnoć.
Cofnšł się i wyjrzał zza skały, choć wiedział, ţ tylko traci czas. RzeczywiĚie, poĚig był ze czterdzieĚi metrów za nim. Na jego widok Cyganie zwolnili. To ţ Bowman zawr<ił, by sprawdzić, jak daleko sš, oznaczało, ţ ma kłopoty; mogli pozwolić sobie na luksus odpoczynku.
Wyznaj zasadę, ţ póki życia, póty nadziei, a poddawać nie należy się nigdy, Bowman przyjrzał się uważniej otworom w skale. Tylko dwa były na tyle duţ, by mógł się przez nie przecisnšć. Gdyby zdo:ł dotrzeć poza zasięg wiat: i stanšć tak, by za plecami mieć ciemnoć, szanse w walce z przeciwnikiem uzbrojonym, ale doskonale widocznym na tle otworu wejĚiowego, byłyby mniej wiÎj równe. Zupełnie bez powodu wybrał prawy otwór i błyskawicznie wcisnšł się do rodka.
Szczelina niemal natychmiast zaczę: się zwęúć, ale musiał posuwać się naprz=. Gdy już znalazł się w całkowitych ciemnoĚiach, okazało się, ţ tunel ma nie wiÎj niż około metra szerokoĚi i tyleż wysokoĚi. W tych warunkach odwrÎnie się było fizycznie niemożliwe. Mógł leţć i czekać, aż przyjdš i posiekajš go na kawałki. A nawet i to nie byłoby konieczne - napastnicy mogli się wycofać, zawalić wejĚie kamieniami i wr<ić spokojnie do domu. Kln w duchu, Bowman ruszył do przodu na czworakach.
W pierwszej chwili pomylał, ţ jasnoć w głŤi tunelu to tylko wytwór wyobrani, ale gdy dotarło do niego, ţ ma przed sobš zakręt, za którym jest wyjĚie, zrozumiał, ţ nie wszystko jeszcze stracone. Przecisnšł się z trudem i w nagrodę ujrzał przed sobš kawa>k nieba usianego gwiazdami.
Tunel niespodziewanie zmienił się w jaskinię. By: wprawdzie niska, bo Bowman nie mógł się jeszcze wyprostować, a do tego zaledwie dwa metry od wejĚia jej kraw gwałtownie się urywa:, ale by: to jednak jaskinia. Podczołgał się do brzegu skały i spojrzał w dół. Natychmiast tego poúłował - poniţj było kilkusetmetrowe pionowe zbocze, u stóp którego rozcišga: się równina z rzÚmi drzew oliwnych, wyglÚjych z tej odległoĚi jak krzaczki.
Bowman wychylił się jeszcze bardziej i spojrzał w górę - szczyt znajdował się zaledwie szeć metrów wyţj, ale było to szeć metrów gkiej skały, bez oparcia dla dłoni czy stóp.
Spojrzał w prawo - wreszcie jaka szansa. Co prawda ta Ěieżka zniechŹiŤy nawet górskiego koz:, ale zaczyna: się zaledwie metr pod otworem jaskini i choć niebezpieczna, prowadzi: na sam szczyt. Kozioł móg;y zrezygnować z tej samobójczej szansy, gdyż nie był koz>m ofiarnym, lecz Bowman niestety rum był. Nic wiŹ dziwnego, że nie ocišgaj się wygramolił się na zewnštrz i wymacawszy stopami Ěieżkę, zaczšł mozolnie posuwać się niš w górę.
Poruszał się powoli z rozpostartymi ramionami i twarzš przylepionš do skały. Nie szukał dodatkowego oparcia, bo go tam nie było, ale nie bšc alpinistš, nie czuł się pewnie na tej wysokoĚi. Bał się, ţ gdy spojrzy w dół, odpadnie od Ěiany i roztrzaska się w oliwnym gaju. Dla wytrawnego alpinisty móg;y to być jedynie miły niedzielny spacer, ale dla Bowmana było to najbardziej przeraújÎ dowiadczenie w życiu.Dwukrotnie osunę: mu się noga, wywołuj minilawinę. Po dw<h minutach trwajych niczym wiecznoć, wydostał się na szczyt, zlany potem i trzęsy się jak lić na jesiennym wietrze. Z ulgš zwalił się na ziemię. Znalazł się wreszcie na bezpiecznej terra firma, gdzie był w stanie skutecznie dzia:ć.
Po chwili wyjrzał na dół = nie było tam nikogo. Cyganie mogli się zatrzymać z rozmaitych powodów: wybrali nie ten otwór, obawiali się , ţ ukrył się w mroku tunelu, cokolwiek. Zamiast tracić czas na bezsensowne rozwaúnia, naleúło znależć spos;, by zejć na dół. Powinien się pospieszyć z kilku powodów. Po pierwsze, jeli nie istniała inna droga niż ta, którš tu wszedł, to wiedział, ţ za ne skarby nie przejdzie niš jeszcze raz. Woli już tu umrzeć z wycie
zenia i stać się pokarmem dla myszołowów, jeli jakie żyjš w tych okolicach. Pod drugie, gdyby znalazł jakie przejĚie, naleúło zbadać,czy Cyganie już mu go nie odcięli. A po trzecie, naleúło się spieszyć, gdyż mogli po prostu zostawić go w spokoju, sz, ţ runšł gdzie ze skały, i pójć rozprawić się z Cecile Dubois, którš najwyraniej uwaúli za współwinnš.
Przeszedł jakie dziesięć metrów po p:skim wapiennym wierzchołku, położył się na brzuchu i wyjrzał ponad krawziš. Odetchnšł z ulgš - droga ucieczki istnia:.
Dostrzegł strome zbocze, stopniowo przechodzÎ w obszar pe>n olbrzymich g:zów, za którym rozcišgał się p:skowyż Les Baux. Teren nie był zbyt :twy, ale możliwy do przebycia.
Gdy wr<ił na miejsce, usłyszał głosy, ciche co prawda, ale mógł rozróżnić słowa.
---~ To czyste szaleństwo! - mówił Hoval, a Bowman po raz pierwszy całkowicie się z nim zgadzał.
--- I kto to mówi? Góral z Wysokich Tatr? - zdziwił się Ferenc. - Jeli on ty przeszedł, to nam też się uda. Wiecie, ţ jeli go nie zabijemy, to wszystko diabli wezmš.
Bowman wyjrzał ostrożnie - w wylocie jaskini dostrzegł głowy wszystkich trzech.
- Nie podoba mi się to ca> zabijanie - stwierdził Koscis, pr;uj odwlec decyzję.
- Skrupuły mog> mieć wczeniej - parsknšł Ferenc. - Rozkazy ojca sš wyrane - nie moţmy mu się pokazać na oczy, dopóki ten @acet żyje.
Hoval z niechŹiš skinšł głowš i ostrożnie wygramolił się na Ěieżkę. Zastygł nieruchomo i dopiero po chwili rozpoczšł powolne przesuwanie się ku szczytowi. Bowman wstał i rozejrzał się; na szczęĚie wokół leúło kilka sporych kamieni. Wybrał najodpowiedniejszy, waży ponad dwadzieĚia kilogramów, trzymaj go na wysokoĚi piersi, podszedł do krawzi.
Hoval był znacznie lepszym taternikiem niż on, gdyż poruszał się co najmniej dwukrotnie szybciej. Ferenc i Koscis obserwował swego kompana z niepokojem i najwyraniej niezbyt się palili do pójĚia w jego lady.
Bowman odczekał, aż Cygan znajdzie się bezporednio pod nim, i wypuĚił kamień z ršk; nie czuł przy tym nawet cienia úlu - Hoval już wczeniej chciał go zabić, a teraz miał zamiar jeszcze raz spróbować.
Od:m skalny spadł na głowę i ramiona Cygana, który nie wydał nego dwięku, ani wtedy gdy odpadał od Ěiany, ani gdy leciał ku oliwnym plantacjom. Być moţ był martwy, zanim zaczšł spadać. Na górę nie dotarł takţ Ţn odgłos uderzenia o ziemię cia: czy skały. I Hoval,i kamień po prostu zniknęli bezgłonie w mroku.
Tymczasem Bowman przyjrzał się pozostałym przeladowcom; ich
twarze wyraúły jedynie osłupienie, bo katastrofa nie dociera natychmiast do ludzkiej wiadomo|i. Pierwszy zrozumiał, co się stało, Ferenc. Z twarzš wykrzywionš wĚiekłoĚiš sięgnšł do wewnętrznej kieszeni kurtki, wyszarpnšł pistolet i kieruj lufę ku górze, nacisnšł spust. Wiedział, ţ Bowman tam jest, choć nie mógł go dostrzec. Strzał był wyłznie pr;š rozowania wĚiekłoĚi, jaka go ogarnę:. Jednak nawet strzelaj na olep, można czasem trafić, toteż Bowman czym przej wycofał się na rodek szczytu.
Broń palna stwarza: zupełnie nowš sytuację, której nie brał pod uwagę. Wydawało mu się, ţ Cyganie tak chętnie posługujy się w walce noţm, bš chcieli za:twić go po cichu. Jednak skoro Ferenc miał przy sobie pistolet, liczył się z koniecznoĚiš jego użycia. Bowman zdał sobie sprawę, ţ Cyganie chcš go dopać i zabić, nie zwaúj na ne ryzyko. Sytuacja sta: się wiŹ znacznie poważniejsza, niż dotychczas sził. Ruszył co tchu zboczem w dół. Ferenc i Koscis na pewno zaczęli już odwrót, podejrzewaj, ţ ze szczytu prowadzi jeszcze jaka droga. Pozostanie na miejscu nie miało dla nich nego sensu, gdyż prş wejĚia na górę ladami Hovala mog: się zako
zyć tak samo tragicznie.
Bowman przebył stromiznę w rekordowym tempie, a następnie zaczšł biec, sadz długimi susami, gdyż był to jedyny spos; zachowania równowagi. Udawało mu się to przez trzy czwarte drogi, w końcu jednak potknšł się i runšł w dół, rozpaczliwie pr;uj zahamować. U:twił mu to pierwszy g:z, w który z całš siłš uderzył prawym kolanem.
Bowman był pewien, ţ stracił rzepkę, ponieważ prş powstania sko
zy: się ciężkim klapniŹiem na ziemię. Za drugim razem było trochę lepiej. Dopiero trzecie podejĚie zako
zyło się sukcesem. Kolano było z pewnoĚiš solidnie stłuczone, ale teraz niewiele czuł. Wiedział, ţ dopiero póniej przyjdzie silny ból. Znacznie już wolniej pokonał resztę pochyłoĚi, przemykaj mizy g:zami. Noga co jaki§ czas odmawia: mu posłuszeństwa, jakby mia: w:snš wolę, na szczęĚie udało mu się nie przewr<ić już ani razu.
Biały obłoczek nad g:zem tuż przed nim i odgłos strzału były prawie równoczesne. Ferenc doskonale wszystko przewidział. Bowman nawet nie próbował się ukryć, gdyż w tych warunkach Cyganowi wystarczyłoby jedynie podejć i przyłożyć mu lufę do czo:, by mieć pewnoć, ţ nie chybi.
Biegł zygzakiem mizy g:zami, by w ten spos; uniemożliwić Ferencowi dokne wycelowanie. Kilka pocisków zagwizdało blisko
niego, a jeden nawet wzbił chmurkę pyłu przy prawej nodze ciganego, ale zabawa w kotka i myszkę przynosi: rezultaty - Ferenc takţ musiał kluczyć mizy g:zami i jedynie przypadek mógł sprawić, ţ kula trafi w cel. W przerwach kanonady wyranie było słychać tupot nóg i Bowman zdawał sobie sprawę, ţ z kaýš chwilš poĚig jest coraz bliţj. Nic nie mógł na to poradzić, bał się nawet odwr<ić, gdyż groziło to upadkiem, a naprawdę nie było większej różnicy, czy miertelna kula nadleci z przodu, czy też trafi go w plecy.
Wreszcie wydostał się spomizy skał na równy, twardy teren i ruszył, najszybciej jak potrafił, ku wejĚiu prowadzšcemu do miasteczka. Ferenc również znalazł się na otwartej przestrzeni. Teraz miał doskonałš okazję do strzału, ale jej nie wykorzystał. Jedynym wytłumaczeniem było to, ţ sko
zy: mu się amunicja. Co prawda mógł mieć zapasowy magazynek, ale owanie w biegu nie jest :twe i najwyraniej Ferenc też tak sził.
Kolano bolało coraz bardziej, ale też coraz rzadziej odmawiało posłuszeństwa. Zaryzykował i spojrzał za siebie. Ěigajy nadal się zbliúli, choć znacznie wolniej. Bowman wbiegł do miasteczka i zatrzymał się przy rozgałęzieniu dróg. Cyganów jeszcze nie byłowidać, ale tupot ich nóg był wyrany. SkrŹił w lewo, maj nadzieję, ţ zmyli to Ěigajych i pobiegł ku murom obronnym, otaczajym całš miejscowoć. Droga ko
zy: się niewielkim placykiem, ze starym, kutym w ţlazie krzyţm porodku. Z lewej strony stał równie stary koĚiół, naprzeciwko znajdował się niski, kamienny murek, zza którego nic nie było widać. Pomizy nimi wznosi: się wysoka skała z wykutymi w niej dziwnymi niszami. Poza tym z placyku nie było innej drogi wyj|ia poza tš, którš Bowmantu dotarł.
Podbiegł do niskiego murku i wyjrzał. Zobaczył stromš Ěianę skalnš, opadajš ponad szemziesišt metrów w dół, a u jej podnóú jakie karłowate drzewka.
Ferenc okazał się sprytniejszy niż Bowman sził. Gdy był wychylony przez murek, usłyszał zbliújÎ się kroki, lecz tylko jednego człowieka. Cyganie musieli się rozdzielić i równoczenie sprawdzać obie drogi. Bowman wyprostował się, bezszelestnie przebiegł na drugš stronę i ukrył się w jednej z nisz.
To był Koscis, który zwolnił, gdy znalazł się na placyku. Jego ciężki oddech było wyranie słychać w nocnej ciszy. Nie spiesz się minšł ţlazny krzyż. Zajrzał do wnętrza otwartego koĚio: i jakby wiedziony instynktem skierował się prosto ku niszy, w którš Bowman pr;ował się teraz wcisnšć jaknajgłębiej. Skrywał go co prawda cień, ale Koscis,
gdy podejdzie bliţj, z pewnoĚiš go zauważy. Cygan nie spieszył się, szedł wolnym i pewnym siebie krokiem, kciuk miał oparty na czubku rękojeĚi noú, trzymanego na wysokoĚi pasa.
Bowman poczekał, aż napastnik zbliżył się do jego kryjówki, i rzucił się na niego, chwytaj dłoń z noţm, bardziej dzięki szczęciu niż dobrej ocenie odległoĚi. Obaj zwalili się na ziemię. Bowrnan spr;ował wykrŹić prawš rękę Koscisa, ale ta by: jak ze stali. Czuł, ţ powoli wysuwa mu się z uĚisku, toteż puĚił nagle przeciwnika i przetoczył się po bruku, wstaj w tym samym momencie co i Koscis. Przez chwilę bez ruchu uważnie się sobie przyglÚli. Pierwszy poruszył się Bowman - cofnšł się powoli, aż dotknšł dłońmi niskiego murku. Teraz już ani nie miał gdzie się ukryć, ani dok uciec.
Koscis umiechnšł się, ale u§miech ten był całkowicie pozbawiony ciep:. Ponieważ umiał po mistrzowsku posługiwać się noţm, więc rozkoszował się mylš o czekajÎj go walce. Zmienił chwyt, nie wypuszczaj broni z ręki, i ruszył na Bowmana. Ten skoczył ku niemu, skrĘj gwałtownie w prawo, ale Koscis znał takie sztuczki; pochylił się w tę samš stronę z rękš przygotowanš do zadania ciosu. Jednak Bowman przewidział ten ruch. Zahamował z całych sił, zaparł się prawš nogš i przyklęknšł na lewe kolano, dzięki czemu nóż przecišł powietrze zaledwie centymetr nad jego głowš. Jednoczenie prawym ramieniem i barkiem uderzył Cygana od dołu w uda, po czym gwałtownie się uniósł. Cios był tak silny, ţ Koscis wyleciał do góry i poszybował ponad murkiem w przepać. Bowman obserwował spadajÎgo Cygana, który cały czas Ěiskał w dłoni bezużyteczny już nóż, i słuchał jego cichnÎgo wrzasku. Po chwiii zapanowa: cisza.
Przez kilka sekund stał bez ruchu. Lecz nagle uwiadomił sobie, ţ jeli Ferenc niespodziewanie nie ogłuchł, to musiał usłyszeć ten przeraliwy krzyk, no i bzie chciał poznać jego przyczynę.
Bowman wybiegł z placu i skierował się w stronę głównej ulicy. Gdy usłyszał zbliújÎgo się Cygana, skrŹił w pierwszš przecznicę. Ukrył się w cieniu i czekał. Po kilku minutach zobaczył F'erenca podšújÎgo ku placykowi z noţm w jednej i pistoletem w drugiej rÎ. Nie wiedział, czy broń by: nabita, ale nie miało to już znaczenia. Zauważył, ţnawet w tak pełnej napiŹia chwili Cygan zachował ostrożnoć, którš podpowiadał mu instynkt samozachowawczy - biegł rodkiem drogi, gdzie nie był narażony na niespodziewany atak. Usta wykrzywiał mu grymas, by mieszaninš wĚiekłoĚi, nienawiĚi i strachu. Miał wygl szaleĘ.
Rozdział trzeci
Nie kaÚ kobieta obudzona w rodku nocy, gdy siedzi z przeĚierad>m pod brodš, włosami w niezie i błnym wzrokiem, moţ wyglÚć równie atrakcyjnie jak w balowej kreacji. Cecile Dubois potrafi:. Zamruga:, co prawda w inny spos; niż partnerka w ta
u, po czym przyjrza: się Bowmanowi krytycznie. Nic dziwnego. Wspinaczka, :żenie po ruinach i inne akrobacje z upadkiem włznie spowodowały, ţ tak Bowman, jak i jego garnitur znacznie stracili na wietnoĚi. Bowman dopiero teraz mógł się sobie przyjrzeć i musiał przyznać, ţ wyglÚ okropnie - ubranie było ca> upaprane i podarte. Czekał na reakcję dziewczyny, przygotowany na złoliwoć czy cynizm, ale ponownie musiał przyznać, ţCecile nie by: przeciętnš kobietš.
- Szi:m, ţ o tej porze bzie już pan w innym departamencie - stwierdzi: spokojnie.
- Niemal by>m już na tamtym wiecie - przymknšł drzwi, pozostawiaj niewielkš szczelinę. - Ale wr<i>m. Po samoch= i po ciebie.
- Po mnie?
- Zw:szcza po ciebie. Ubierz się szybko. Twoje życie nie bzie warte funta k:ków, jeli tu zostaniesz.
- Moje życie? Dlaczego moje...
- Wstajemy, ubieramy się i pakujemy - oznajmił podchodz do łóżka.
W jego zachowaniu było tyle stanowczoĚi, ţ bez dalszych pytań i protestów skinę: głowš. Bowman wr<ił do drzwi i wyjrzał przez szparę. W duchu przyznał, ţ panna Dubois obali: w:nie kolejny mit. By: piękna, ale nie by: głupia - szybko podejmowa: decyzje i godzi: się z tym; co uwaú: za nieuniknione, nie trac czasu na głupie uwagi w stylu:
jeli uwaú pan, ţ bę się ubierać, kiedy pan się na mnie gapi, to..." i takie tam podobne. Nie ëy miał co przeciwko
gapieniu się na niš, lecz w tej chwili najbardziej interesował go Ferenc. Swojš drogš; ciekawe, co go zatrzymało; powinien już tu być i donieć tatusiowi o napotkaniu nieoczekiwanych trudnoĚi uniemożliwiajych wykonanie zleconego zadania. Naturalnie, mogło też tak być, ţ nadal go szukał po ciemnych uliczkach Les Baux z obłŢm w oku, Ěiskaj w jednej dłoni nóż, a w drugiej pistolet.
- Jestem gotowa - owiadczy: Cecile.
Odwr<ił się zaskoczony. RzeczywiĚie by: gotowa, nawet zdšży: się uczesać, a walizka leú: na łóżku.
- I spakowana? - upewnił się, nie wierz w:snym oczom.
- Wieczorem, to nasza ostatnia noc tutaj - zawaha: się. - Proszę posłuchać, nie mogę tak po prostu wyjechać bez...
- Chodzi o Lilę? Zostaw wiadomoć, ţ skontaktujesz się z niš na poste restante w Saintes-Maries. Tylko się pospiesz. Wr<ę za chwilę, muszę się spakować.
Poszedł do swego pokoju. Przy drzwiach zatrzymał się na moment. Południowy wiatr szumiał w koronach drzew i pluska: fontanna - były to jedyne dwięki, jakie słyszał. Wszedł i zaczšł w popiechu upychać w walizce rzeczy jak popadło. Gdy wr<ił do pokoju Cecile, zastał jš nadal piszš co popiesznie.
- Poste restante, Saintes-Maries to wszystko, co masz podać przyjacióÎ. Historię twojego życia już zna, jak przypuszczam.
Gdy podnios: głowę, zobaczył na jej nosie okulary, ale to go nie zaskoczyło. Popatrzy: na niego jak na nieszkodliwego ale uprzykrzonego robaka na Ěianie i wr<i: do pisania. Po dwudziestu sekundach złoży: podpis ozdobiony zawijasem, zbnym gdy czas naglił, schowa: okulary dofuterału i skinę: głowš na znak, ţ jest gotowa. Z:pał jej walizkę i oboje opuĚili pokój, gasz wiatło i zamykaj drzwi na klucz. Bowman wzišł swój bagaż, poczekał aż Cecile wsunie kartkę pod drzwi pokoju przyjaciółki i razem wyszli na zewnštrz. Cicho przedostali się przez taras i Ěieżkę prowadzš do drogi na tyŹh hotelu. Cecile trzyma: się blisko i cały czas milcza:. Bowman już zaczšł sobie w duchu gratulować doskonałych metod wychowawczych, gdy zdecydowanym ruchem z:pa: go za ramię i zmusi: do zatrzymania się. Spojrzał na niš z wyrzutem, ale nie odniosło to nego skutku, podobnie jak zmarszczenie brwi. Pomylał, ţ to wina jej krótkowzrocznoĚi i poczekał na wyjanienie.
- Jestemy tu bezpieczni? - spyta:. - Chwilowo tak.
- WiŹ proszę postawić te walizy.
Postawił, dochodz do wniosku, ţ trzeba zmienić metody wychowawcze.
- Dalej nie pójdę --- owiadczy: stanowczo. - By:m grzecznš dziewczynkš i zrobi:m, co pan chciał, ponieważ istnia:, i przyznaję, ţ istnieje, jedna szansa na sto, iż nie jest pan szaleÎm. Jednak pozostaje dziewięmziesišt dziewięć procent i dlatego domagam się wyjanienia. Tu i teraz.
Bowman doszedł do smutnego wniosku, ţ jej rodzice takţ nie odnieli większych sukcesów w wychowaniu córki. Natomiast w jednej sprawie czyje wysiłki zostały uwie
zone powodzeniem - jeli bowiem Cecile by: wĚiek: lub przestraszona, to nie okazywa: tego w Ţn spos;.
- Jeste w poważnych tarapatach, w które niewiadomie cię wpakowa>m - wyjanił. - Teraz jestem odpowiedzialny za wydostanie cię z tego.
- Ja jestem w tarapatach?
- Oboje w to wdepnęlimy. Trzech typków z tego cygańskiego obozu o§wiadczyło, ţ zamierzajš mnie za:twić. Potem za ciebie. Ponieważ przyznali mi pierwszeństwo, gonili mnie do Les Baux, potem przez miasteczko i ruiny.
Przyjrza: mu się podejrzliwie, bez cienia strachu czy troski, której się spodziewał.
- Jeli pana Ěigali...
- Zgubi>m ich. Syn ich kacyka, miły młodzian imieniem Ferenc , być moţ nadal mnie szuka z noţm w jednej, a pistoletem w drugiej rÎ. Jak się w ko
u zniechŹi, to wr<i do tatusia i kolejna grupa przetrzšnie nasze pokoje. Mój i twój.
- Dlaczego mój? Co ja takiego zrobi:m?
- By: ze mnš cały wieczór i widzieli, ţ udzieli: mi schronienia parę godzin temu.
- Ależ... to mieszne! I tylko dlatego wzięlimy nogi za pas... - potrzšsnę: głowš. - Myli:m się. Panie Bowman, jest pan w stu procentach szalony.
- Być moţ - przyznał, ţ ma prawo tak myleć. - Przecież wystarczyło zatelefonować.
- I?
- Policja, głuptasie.
- nej policji, bo nie jestem głuptasem. Widzisz, Cecile, zostałbym aresztowany za morderstwo.
Powoli potrzšsnę: głowš z niedowierzaniem, a moţ niezrozumieniem.
- Nie było tak :two ich zgubić - dodał. - Zdarzył się wypadek, a w:Ěiwie dwa wypadki.
- Fantazja - szepnę:, ponownie potrzšsaj głowš. --- Przerost wyobrani.
- Zgoda - wzišł jš za rękę. - Chod, pokażę ci ich cia:. Wiedział, ţ nie uda mu się po ciemku odnaleć Hovala, ale odszukanie cia: Koscisa nie powinno stanowić większego problemu, a do udowodnienia, ţ mówi prawdę powinien wystarczyć jeden nieboszczyk. Zorientował się jednak, ţ niczego nie musi udowadniać - w twarzy Cecile, bladej ale spokojnej, co się zmieniło. Nie miał pojŹia o co chodzi,lecz zmiana by: widoczna. Przysunę: się bliţj i uję: jego drugš rękę. Nie drúła, nie odsunę: się z odrazš. Po prostu podesz: i uję: jego drugš dłoń
- Dok chcesz jechać? - spyta: cicho, przechodz wreszcie na ty. - Riwiera? Szwajcaria?
Miał ochotę jš uĚiskać, ale postanowił poczekać na odpowiedniejszy moment.
- Saintes-Maries - powiedział cicho. - Dok?
- Tam, gdzie wszyscy Cyganie. Tam w:nie chcę pojechać. Nastšpi: długa chwila ciszy, którš przerwał dziwnie bezbarwny głos Cecile.
- By umrzeć w Saintes-Maries.
- By żyć w Saintes-Maries, a raczej by zrobić co pożytecznego. Wiesz, to taka fanaberia leniwych nicponiów.
SpoglÚ: na niego bez słowa, ale tego się spodziewał. Naleú: do os;, które wiedzš, kiedy być cicho. W §wietle księżyca można było dostrzec na jej uroczej twarzy cień smutku.
- Chcę się dowiedzieć, dlaczego zginšł ten chłopak - cišgnšł Bowman. - Chcę się dowiedzieć, dlaczego jego matka i trzy inne Cyganki sš miertelnie przerażone. Chcę się dowiedzieć, dlaczego trzech Cyganów robiło co mogło, by mnie dzi w nocy zabić. I chcę wiedzieć takţ, dlaczego sš gotowi pójć na takie ryzyko jak zabicie ciebie. Nie chciaŤy się dowiedzieć tego wszystkiego?
Przytaknę:, puszczaj jego rękę. Bowman podniósł walizki i poszli dalej, starannie omijaj główne wejĚie do hotelu. Wokół nie było nikogo ani widać, ani słychać. nej pogoni, tylko spokój i cisza Pól Elizejskich albo raczej porznego cmentarza. Doszli do szosy biegnÎj z północy na południe przez Piekielnš Dolinę i skrŹili w prawo.
Po dalszych trzydziestu metrach Bowman z ulgš postawił walizki na trawiastym poboczu.
- Gdzie zaparkowa:?
- Na ko
u parkingu, porodku.
- Pięknie. To oznacza przejazd przez cały parking i podjazd. Jaka marka?
- Błękitny Peugeot 504.
- Kluczyki - zażÚł wycišgaj rękę.
- A to dlaczego? Chyba potrafię wyjechać w:snym samo...
- Nie wyjechać, tylko przejechać, cherie. Przejechać kaŢgo, kto bzie pr;ował cię zatrzymać. A mogę cię zapewnić, ţ bš próbować.
- Przecież piš...
- O niewinnoĚi, niewinnoĚi! Siedzš sobie i popijajš liwowicę, czekaj na miłš wiadomoć o mojej mierci. Kluczyki!
W jej spojrzeniu by: mieszanina irytacji i rozbawienia, ale już bez słowa wyję: z torebki kluczyki. Wzišł je i ruszył w stronę parkingu. Cecile chcia: pójć za nim, ale potrzšsnšł przeczo głowš.
- Następnym razem.
- Rozumiem. Nie tworzymy zgranej pary.
- Byłoby lepiej, gdybymy tworzyli - powiedział dziwnie poważnie. - Dla twojego i dla mojego dobra. Poza tym chcę, by stanę: przed ołtarzem bez skaz na urodzie. Poczekaj tu.
Chwilę póniej Bowman stał przy wejĚiu na podjazd w najgłŤszym cieniu, jaki był w okolicy. Trzy wozy, te które już wczeniej sprawdzał, nadal były owietlone, ale tylko w jednym było widać jaki ruch. Był to pojazd Czerdy, a siedzy na schodkach męüzyni robili w:nie to, o czym przed chwilš mówił do Cecile. Nie był tylko pewien, czy alkohol, którym się raczyli, to rzeczywiĚie liwowica. Towarzyszy Czerdzie dwaj Cyganie byli jak on niadzi, muskularni, wysocy i sz z rysów bez wštpienia pochodzenia rodkowoeuropejskiego. Bowman nigdy dot ich nie spotkał i wcale tego nie úłował. Z fragmentów rozmowy, jakie do niego dotarły wynikało, ţ jeden nazywa się Maca a drugi Masaine. Już na pierwszy rzut oka było widać, ţ nie majš anielskiego usposobienia.
Prawie doknie w połowie drogi mizy Cyganami a kryjówkš Bowmana stał sobie dżip Czerdy, zwr<ony przodem w stronę wjazdu. Był to jedyny tak strategicznie zaparkowany pojazd. W razie potrzeby
mógł być natychmiast użyty, na przyk do poĚigu. Bowman postanowił wykorzystać sytuację. Schylony nisko, podbiegł do samochodu, dbaj, by cały czas zas:niał go przed wzrokiem Cyganów. Przykucnšł przy masce i wymacał wentyl powietrza przedniego ko:. OdkrŹił nakrętkę i wsunšł do rodka zapałkę owiniętš chusteczkš, aby stłumić syk uciekajÎgo powietrza. W cišgu kilkunastu sekund spuĚił powietrze tak doknie, ţ wóz oparł się obrŹzš o wewnętrznš stronę opony. Miał nadzieję, ţ ani Czerda, anijego towarzysze nie przyglÚli się nachalnie dżipowi i Ţn z nich nie zauważył dziwnego obniţnia ,się częĚi pojazdu o mniej wiÎj siedem centymetrów. Na szczęĚie Cyganie mieli inne zmartwienia.
- Co jest nie tak - stwierdził Czerda. - Co się nie udało. Wiecie , ţ nigdy się nie mylę w tych sprawach.
- Ferenc, Koscis i Hoval potrafiš zadbać o w:snš skórę - odezwał się Maca. - Ten cały Bowman moţ po prostu ma niezły charakter w nogach.
- Nie!
Bowman zaryzykował i wyjrzał spoza dżipa. Zobaczył, ţ Czerda wstał.
- Za długo ich nie ma. I to o wiele za długo. Chodüie, musimy ich poszukać.
Cyganie podnieli się z wyranš niechŹiš, ale nagle wszyscy trzej znieruchomieli nasłuchuj. Bowman pierwszy rozpoznał dwięk, który zwr<ił ich uwagę; był to tupot nóg dochodzy od strony patio przy basenie. Na szczycie schodów pojawił się Ferenc. Zbiegł po nich, przeskakuj po kilka stopni, i pognał ku oczekujym. Poruszał się z trudem potykaj się i zataczaj. Jego wiszczy oddech, twarz spływajĘ potem, a takţ pistolet, który nadal Ěiskał w dłoni, wiadczyły, ţ był u kresu wytrzymałoci fizycznej i psychicznej.
- Nie żyjš, ojcze! - zachrypiał, z trudem :pi powietrze. - Koscis i Hoval nie żyjš!
- Co ty bredzisz, na litoć boskš? - zaniepokoił się Czerda.
- Sš martwi! Mówię ci, ţ nie żyjš! Znalaz>m Koscisa, miał skrŹony kark i po:mane chyba wszystkie koĚi. Bóg jedyny wie, gdzie leży Hoval.
Czerda z:pał syna za klapy i potrzšsnšł nim gwałtownie. - Gadaj z sensem! Kto ich zabił?
- Ten cały Bowman.
- On?... On zabił... A co z Bowmanem? - Uciekł.
- Uciekł?! Ty kretynie! Jeli Bowmanowi uda się uciec, to Gaiuse Strome zabije nas wszystkich. Piorunem, pokój Bowmana!
- I tej dziewczyny - zachrypiał Ferenc.
-~--- Jakiej dziewczyny? - zdziwił się Czerda. - Aaa, tej czarnej? Ferenc przytaknšł, :pi kolejny haust powietrza i dodał:
--- Ukry: go... wczeniej...
- I tej dziewczyny - zawyrokował Czerda. --- Biegiem!
Ca: czwórka pogna: ku patio, a Bowman z mĚiwš satysfakcjš dopadł drugiego przedniego ko:. Ponieważ tym razem nie musiał się kryć i obawiać, ţ kto usłyszy syk powietrza, po prostu odkrŹił wentyl i wyrzucił w mrok. Następnie, nadal schylony, przebiegł przez podjazd i wpadł na parking.
Nagle pojawi: się niespodziewana komplikacja. Cecile powiedzia:, ţ to niebieski peugeot. wietnie. Trudno nie rozpoznać niebieskiego peugeota, ale w cišgu dnia. Teraz by: noc, a wiatło księżyca ledwie przebijało się przez gęsty wiklinowy dach, ocieniajy parkujÎ wozy. W nocy wszystkie koty sš czarne, a samochody irytujo podobne. Bez problemu można odróżnić rolls royce'a od mini morrisa, ale w obecnej dobie unifikacji większoć samochodów ma podobne kształty i rozmiary. Bowman stwierdził to w:nie z przeraţniem. Biegał od jednego auta do drugiego i przyglÚł im się z bliska, lecz bez rezultatu. Nagle doszły do niego stłumione głosy, w których było słychać wĚiekłoć i zaniepokojenie.
Czym przej podbiegł do wejĚia na parking. Koło wozu Czerdy zobaczył czterech Cyganów, którzy musieli przed chwilš odkryć, że ptaszki im wyfrunęły. Gestykulowali żywo i spierali się o co zawziŹie . Najwyraniej by: to narada wojenna, która mia: zdecydować, co dalej. Bowman nie zazdroĚił im, bo na ich miejscu takţ nie mia;y pojęcia, co zrobić.
Nagle kštem oka dostrzegł co, co nawet w bladej powiacie księżyca było feeriš barw. Owo zjawisko znajdowało się na tarasie i było nader okaza>. Gdy się mu przyjrzał, stwierdził, ţ jest to pasiasta, dwuczę|iowa piúma kryjĘ de Croytora, który przechylony przez balustradę obserwował podjazd z nieprzeniknionym wyrazem twarzy. Równie dobrze mogło to być rednie zainteresowanie, lekkie obrzydzenie albo jeszcze co innego. Interpretację utrudniało duţ czerwone jabłko zas:niajÎ częć twarzy ksiŹia. Jedno nie ulegało wštpliwoĚi - nie wyraú: jakichkolwiek gwałtownych uczuć. Bowman zostawił wielkiego ksiŹia w spokoju i wr<ił na parking. Dwa razy sprawdził rejon, o którym mówi: Cecile, i nie znalazł jej samochodu. Przeszedł
wiŹ na zachodniš częć parkingu i rzeczywiĚie - czwarty w pierwszym rzzie stał peugeot, który dał się otworzyć. W§liznšł się za kierownicę, delikatnie zamknšł drzwi i włożył kluczyk w stacyjkę. Kobiety! - pomylał z pretensjš, ale nie miał teraz czasu zastanawiać się na ten temat. Były pilniejsze sprawy.
Wszystkie czynnoĚi starał się wykonywać bezszelestnie, choć wydawało się nieprawdopodobne, by zawziŹie dyskutujy Cyganie mogli go usłyszeć. Zwolnił rŹzny hamulec, po czym wrzucił pierwszy bieg. Następnie równoczenie przekrŹił kluczyk, włzył wiat: i nacisnšł na gaz. Peugeot wyskoczył do przodu z piskiem opon. Bowman skrŹił gwałtownie w lewo i skierował się ku bramie w żywopłocie. W blasku lamp dostrzegł, ţ Cyganie rzucili się w stronę wyjazdu z parkingu. Czerda co krzyczał, ale poprzez ryk silnika nie spos; było nic usłyszeć, jednak sz z gestykulacji, kazał swoim ludziom zatrzymać samoch=. Bowman jednak nie był w stanie sobie wyobrazić, jak mieliby to zrobić. Mijaj bramę, dostrzegł, iż tylko Ferenc posiada broń palnš i ţ chce jej użyć. Stał w wietle reflektorów i mierzył w przedniš szybę. Bowman nie miał wyjĚia - skierował samoch= prosto na niego. Na twarzy Cygana odmalowało się przeraţnie. Natychmiast stracił zainteresowanie pistoletem i zajšł się ratowaniem w:snej skóry. Desperacko rzucił się w lewo i prawie mu się udało. Ale nie do koĘ - błotnik peugeota trafił go w udo i Ferenc zniknšł jak za podmuchem wiatru, tylko pistolet metalicznie błysnšł w wietle reflektorów.Czerda i pozostali zdšżyli prysnšć na boki, toteż już bez nych przeszkód Bowman wyjechał na drogę i z rykiem silnika pomknšł w dół. Ciekaw był, co na to wiellci ksišżę. Być moţ, pomylał, nawet nie przerwał jedzenia.
Z piskiem opon pokonał zakręt i zatrzymał się, gdy dostrzegł Cecile. Nie wyłzaj silnika wysiadł i otworzył drugie drzwi. Dziewczyna podbieg:, taszcz bagaţ.
- Szybko! --- Cisnę: w jego stronę walizki. - Nie słyszysz, ţ jadš za nami?
- Słyszę - odparł uspokajajo. - Ale mylę, ţ mamy czas. RzeczywiĚie, mieli. Z tyłu rozległo się wycie silnika na niskim biegu, gwałtownie cichnÎ przed zakrętem. Kiedy dżip się pojawił, było widać, ţ co niesporo mu szło skrĘnie. Czerda gorzkowo krŹił kierownicš, lecz przednie ko: miały własne zdanie w kwestii manewrowania. Ze sporym zainteresowaniem Bowman obserwował rozwój wypadków; dżip pojechał dalej prosto, rozwalił barierkę, po czym |išł młode drzewko i z miłym dla ucha łoskotem wylował w polu.
- No, no -mruknšł z naganš Bowman. - Widzia:, do czego prowadzi brawura za kierownicš?
Nie czekaj na odpowied, przeszedł przez drogę i wyjrzał. Samoch= leúł na boku, a ko: jeszcze się krŹiły. Trzej pasaţrowie, którzy w czasie lotu wypadli z pojazdu, leţli jak kłody jeden na drugim pięć metrów dalej. Powoli zaczęli się rozplštywać i niezdarnie podnosić na nogi. Z oczywistych wzglów nie było wr= nich Ferenca.
Bowman zauważył, ţ Cecile stoi obok i oglÚ skutki wypadku.
- To twoja sprawka - stwierdzi: oskarżycielsko - ty im zepsu> dżipa.
- Drobiazg - przyznał skromnie. - Tylko spuĚi>m trochę powietrza z opon.
- Przecież... mogli się zabić! Samoch= mógł ich zmiaýżyć!
- Marzenia niestety nie zawsze się spełniajš, a szkoda - powiedział smutno Bowman i dziewczynie mowę odebrało. - Nie wyglÚsz na idiotkę i nie mówisz jak idiotka, wiŹ nie psuj efektu zachowuj się jak głupia gę. Jeli szisz, ţ nasi przyjaciele mieli zamiar jedynie pooddychać nocnym prowansalskim powietrzem, to dlaczego nie zejdziesz i nie spytasz, jak się czujš?
Bez słowa odwr<i: się na piŹie i wr<i: do samochodu. Bowman poszedł za niš i ruszyli w ponurym milczeniu. Po mniej wiÎj minucie skrŹił na prawo i zatrzymał się na niewielkim parkingu. Zgasił wiat:, wyłzył silnik i zacišgnšł rŹzny hamulec. Opodal wznosi: się wapienna |iana, pocięta rozmaitej wielkoĚi otworami, prowadzšcymi w gł mrocznego labiryntu, wykutego przez ludzi.
- Nie masz chyba zamiaru się tu zatrzymywać? - zdziwi: się Cecile.
- W:nie to zrobi>m.
- Przecież zaraz nas tu znajdš! - jęknę: z rozpaczš. - Lada minuta bš ty przejeýúć.
- Jeli sš zdolni do mylenia po tym małym kołowrotku, to bš pewni, ţ jestemy już w połowie drogi do Av"inionu. Poza tym szę, ţ sporo czasu minie, zanim odzyskajš dotychczasowy entuzjazm do jazdy nocš.
Wysiedli i przyjrzeli się wejĚiom do jaskiń. Niepokój - nie, to nie było w:|iwe okrelenie dla panujÎj tu atmosfery. Wiało dosłownie grozš. Bovvman teraz już wiedział, co miał na myli policjant dzi wieczorem w hotelu. Co wiÎj, podzielał jego uczucia. Był przekonany, ţ nie tylko urodzeni i wychowani w okolicy mogli mieć fobię na punkcie jaskiń. Nikt zdrowy na umyle nie wszed;y tam dobrowolnie po zapa
dniŹiu zmroku. Bowman uwaúł siebie za osobnika w pełni wz umysłowych i nie miał najmniejszej ochoty wchodzić do rodka. Musiał jednak to zrobić.
Wzišł latarkę i polecił Cecile: - Poczekaj tu na mnie!
- Ani mi się ni! - oznajmi: dziwnie stanowczo. - Za nic w wiecie nie zostanę tu sama!
- Wewnštrz prawdopodobnie bzie jeszcze gorzej. - Nic mnie to nie obchodzi.
- Cóż, to wolny kraj...
Weszli przez największy otwór, który znajdował się z lewej strony. Swobodnie dałoby się przez niego przesunšć dwupiętrowy dom, i to razem z piwnicami. wiatło latarki przelizgnęło się po Ěianach pokrytych graffiti, bych dzie>m wielu pokoleń. Bowman wybrał przejĚie prowadzÎ w prawo, do jaskini jeszcze większej niż ta, z której wyszli. Zauważył, ţ Cecile potyka się co krok, choć teren nie jest zbyt wyboisty, a na nogach ma sandałki na p:skim obcasie. Dowodziło to, ţ z jej wzrokiem nie wszystko jest w porzku. Być moţ w:nie dlatego zgodzi: się mu towarzyszyć.
Następna jaskinia takţ nie kry: nic ciekawego. Bowman ocenił, ţ jej wysokoć mogły osišgnšć jedynie nietoperze, a skoro nie by: dostępna dla niego, to i dla Cyganów. Skierował się ku wejĚiu do kolejnej jaskini.
- Upiorne miejsce - szepnę: nagle Cecile. - Masz rację, nie jest pocišgajÎ.
W milczeniu przeszli kilka kroków. - Panie Bowman...
- Przecież przeszlimy na ty. Już ci mówi>m, Neil. - Mogę cię wzišć za rękę?
Nie sził, ţ w dzisiejszych czasach dziewczyny jeszcze pytajš o takie drobiazgi.
- Proszę bardzo. Nie tylko tobie jest potrzebne moralne wsparcie. - To nie to. Nie boję się. Naprawdę. Tylko tak machasz latarkš na wszystkie strony, że nie widzę podłogi i co chwila się potykam.
- Aha.
RzeczywiĚie, gdy z:pa: go za ramię, przesta: się potykać, drú: jedynie jak w ostrym ataku malarii.
- Czego my w:Ěiwie szukamy? - Do licha, doskonale wiesz, czego. - Moţ... moţ go ukryli, prawda?
- Moţ, ale nie pochowali, chyba ţ mieli ze sobš dynamit. Natomiast mogli go zagrzebać pod kamieniami, których tu sporo, i to byłoby naj:twiejsze, zw:szcza ţ nie mieli zbyt wiele czasu.
- Minęlimy wiele różnych stert i na cię nie zainteresowa:.
- Kiedy zobaczymy wieżo usypanš, zorientujesz się w różnicy stwierdził Bowman. - Dlaczego tu wesz:, Cecile? Powiedzia: prawdę mówi, ţ się nie boisz. Ty po prostu jeste miertelnie przerażona.
- Wolę być miertelnie przerażona tutaj, razem z tobš, niż sama na zewnštrz.
Niewiele brakowało, by zaczę: szczękać zşmi.
- Całkiem rozsny punkt widzenia - zgodził się jej towarzysz. Przeszli do kolejnej jaskini, gdzie Bowman po kilku sekundach niespodziewanie się zatrzymał.
- Co się stało? - szepnę: Cecile.
- Nie wiem... a w:Ěiwie wiem - po raz pierwszy takţ Bowmanem wstrzšsnšł dreszcz.
- Ty takţ? - zapyta:.
- Ja takţ. Ale nie o to chodzi. W:nie poczu>m powiew mierci. - B:gam!
- To jest w:nie to miejsce! Jeli ma się moje lata i dowiadczenie, wyczuwa się takie rzeczy.
- mierć? - teraz jej głos takţ drúł. - Nie można wyczuć mierci.
- Ja mogę - odparł poważnie i zgasił latarkę.
- Zapal jš! - w głosie dziewczyny zabrzmia: histeria. - Na litoć boskš włz latarkę! Proszę!
PuĚił jej rękę, objšł jš i mocno przytulił do siebie. Pomylał, ţ przy odrobinie szczęĚia uda im się zsynchronizować drżenie, co moţ nie zapewni im pierwszego miejsca w telewizyjnym konkursie taĘ, ale pomoţ się opanować.
- Zauważy: co odmiennego w tej jaskini? - spytał, gdy nieco przesta: drţć.
- jest janiej. Sk dochodzi tu wiatło. - W:nie.
Przeszli jeszcze parę kroków i zatrzymali się u stóp kamiennego osypiska, cišgnÎgo się w górę aż do otworu w sklepieniu, przez który przewiecały gwiazdy. Wzdłuż ca>go tego osypiska widać było pas poruszonych od:mków skalnych, tworzych swego rodzaju Ěieżkę. Bowmanzapalił latarkę - to rzeczywiĚie by: cieżka, którš niedawno
kto musiał schodzić. Przesunšł promień na podstawę osypiska i kršg wiat: znieruchomiał na stercie kamieni. Miał on około dw<h i pół metra długoĚi i metr wysokoĚi.
- To, jak widać, jest wieú pryzma - powiedział cicho. - Jak widać - mechanicznie powtórzy: Cecile.
- Odsuń się trochę.
- Nie. Moţ to dziwne, ale ze mnš już wszystko w porzku.
Wcale się temu nie dziwił i wierzył, ţ dziewczyna mówi prawdę. Człowiek stosunkowo niedawno zszedł z drzewa i nadal najbardziej obawiał się nieznanego. To co znane zawsze jest mniej straszne, a teraz obydwoje doskonale wiedzieli, co mogš odkryć.
Bowman przyklęknšł i zaczšł odrzucać wapienne od:my. Zabójcy nie trudzili się zbytnio z ukryciem cia:, gdyż wkrótce ukazały się strzępy zakrwawionej koszuli i błysnšł srebrny :
uszek z krzyżykiem. Bowman odpišł go i delikatnie zsunšł z szyi zamordowanego, po czym zawinšł w chusteczkę i schował do kieszeni.
Bowman zaparkował samoch= w tym samym miejscu, z którego zabrał Cecile, gdy uciekali przed Cyganami.
- Zostań tu, tym razem tak ma być - polecił.
Cecile co prawda nie przytaknę: potulnie, ale takţ nie sprzeciwi: się, a to był wyrany postęp. Być moţ w ko
u jego metody wychowawcze zaczynały dawać rezultaty. Z zadowoleniem stwierdził, ţ dżip nadal leży na polu. Nawet go to nie zdziwiło - do podniesienia wozu był potrzebny dwig.
Droga na podjazd wydawa: się wolna, ale Bowman zdšżył już nabrać do Czerdy i jego rozrywkowych kompanów takiego zaufania, jakie ma się do gniazda kobr czy czarnych wdów. Kryj się w cieniu, zbliżył się do podjazdu bardzo wolno i ostrożnie. Nagle potrił nogš co, co metalicznie stuknęło, wiŹ znieruchomiał na chwilę. Ponieważ nic się nie działo, pochylił się i znalazłpistolet Ferenca. Po ostatnim spotkaniu z nim mógł przypuszczać, ţ w najbliższym czasie broń nie bzie potrzebna Cyganowi. Bowman postanowił jednak zwr<ić mu jego w:sno§ć. W wozie Czerdy nadal paliło się wiatło, za inne pojazdy stały ciemne. Bowmannajciszej jak potrafił, pokonał stopnie prowadzÎ do uchylonych drzwi i zajrzał do rodka.
Czerda sporo stracił na urodzie: twarz miał posiniaczonš, duży kawał plastra zas:niał ranę na czole, a lewa ręka by: zabandażowana. Jednak wyglÚł kwitno w porównaniu z synem. Ferenc leúł półprzytomny
na łóżku, jŹz z bólu, a od czasu do czasu wrzeszcz, gdy ojciec pr;ował zerwać z jego czo: przesišknięte krwiš bandaţ. UsuniŹie resztek opatrunku było tak bolesne, ţ Cygan prawie oprzytomniał. Bowman zobaczył wielkš ranę, przecinajš czoło Cygana, i rozległe siniaki na ca>j twarzy. Nie przejšł się tym zbytnio. Gdyby Ferenc osišgnšł to, co chciał, to on, Bowman, teraz już nie czu;y niczego.
Czerda założył synowi nowy opatrunek i pomógł mu się podnieć. Cygan usiadł, zakrył twarz rękami i jęknšł:
- Co się stało? Dlaczego ë mi pęka?
- Nic ci nie bzie - uspokoił go ojciec. - To tylko skaleczenie i siniaki.
- Ale co się stało?
- Samoch=. Pamiętasz?
- Samoch=! Ten drań Bowman! - w ustach Ferenca brzmiało to niczym pochwa:. - Czy on... czy...
- Uciekł. Niech go jasna cholera. I przy okazji zniszczył naszego dżipa. Widzisz? - Czerda wskazał na swoje czoło i rękę.
Ferenc bez zainteresowania spojrzał na te obraţnia, po czym odwr<ił wzrok. Miał inne sprawy na głowie.
- Pistolet... - jęknšł. - Gdzie jest mój pistolet? - Tu - powiedział Bowman, wchodz do wozu.
Broń wycelował w Ferenca, a w lewej dłoni trzymał zakrwawiony krzyżyk. Cygan spojrzał na niego wzrokiem skazaĘ patrzÎgo na kata. Chcia;y znaleć się na miejscu Bowmana. Czerda, siedzy ty>m do drzwi, odwr<ił się i znieruchomiał. Nie wyglÚł ani trochę przyjaniej niż Ferenc. Bowman zrobił dwa kroki i położył krzyżyk na stoliku.
- Jego matka pewnie chciaŤy zachować ten drobiazg na pamištkę, ale radzi;ym najpierw zetrzeć krew. - Ponieważ nie było nej reakcji ze strony Cyganów, dodał: - Zamierzam cię zabić, Czerda. Nikt ci nigdy nie udowodni, ţ zamordowa> tego chłopaka. Ale ja nie potrzebuję dowodów. Wystarczymi pewnoć. Na razie masz szczęĚie; jeszcze trochę pożyjesz, ale potem cię zabiję. Najpierw ciebie, potem Gaiuse'a Strome'a. Powiedz mu to przy pierwszej okazji, dobrze?
- Co wiesz o nim? - powiedział bardzo cicho Czerda.
- Wystarczajo dużo, by zarobił stryczek, podobnie jak i ty. Czerda nagle się umiechnšł, lecz nie przestał mówić szeptem. - Powiedzia>, że jeszcze nie teraz.
Lekko przesunšł się do przodu.
Bowman skierował wylot lufy doknie mizy oczy Ferenca i Czerda znieruchomiał. Bowman wskazał mu głowš sto>k obok stolika.
- Siadaj, twarzš do syna - polecił.
Czerda posłusznie wykonał polecenie. Bowman zrobił krok w ich stronę, przekonał się, ţ reakcje Ferenca sš znacznie spowolnione i zanim ten zdo:ł krzyknšć, Czerda zwalił się na podłogę po silnym ciosie pistoletem w głowę.
Jego syn zaklšł z bezsilnej złoĚi po cygańsku, ale nie zdšżył ponownie wydać głosu, gdyż Bowman podszedł do niego i uniósł broń. Ferenc upadł na ojca i leúł bez ruchu.
- Co, na litoć... - usłyszał Bowman za plecami. Rzucił się gwałtownie w bok, padł na podłogę, przeturlał się dalej i zerwał z wycelowanš broniš. OpuĚił jš i powoli się podniósł. W drzwiach sta: Cecile blada jak trup i przyglÚ: mu się szeroko otwartymi oczami.
- Ty idiotko! - warknšł wĚiekły. - O mało cię nie zabi>m! Nigdy wiÎj nie r; czego takiego, rozumiesz? Wejd do końca i zamknij za sobš drzwi. Dlaczego, do diab:, nie posłucha: i nie poczeka: w samochodzie?
Jak w transie zrobi:, co kazał, po czym spojrza: najpierw na leżšcych Cyganów, potem na Bowmana.
- Na litoć boskš, dlaczego ich uderzy>? To przecież ranni!
- Bo zabicie ich w tej chwili mi nie odpowiada - odparł zimno i zabrał się za metodyczne i gruntowne przeszukiwanie pomieszczenia. Kiedy przeprowadza się doknš rewizję jakiego lokalu, obojętne
czy jest to cygański wóz czy rezydencja barona, trzeba rozebrać na kawałki wszystko, co się tam znajduje. Tak wiŹ Bowman planowo i metodycznie demolował wóz Czerdy. Łóżka zostały rozwalone, materace pocięte, zresztš noţm Czerdy, a ich zawartoć rozrzucona po podłodze, za szuflady wy:mane. W kuchni Bowman potłukł wszystkie naczynia, w których można było co ukryć, opróżnił puszki konserw do zlewu, tam też cisnšł rozbite' butelki z winem. Wszystko to, co było w szufladach, znalazło się na podłodze.
Cecile, obserwujĘ jego występ jak zahipnotyzowana, spyta: nagle:
- Kto to jest Gaiuse Strome?
- PojŹia nie mam - przyznał uczciwie. - Do dzi o nim nawet nie słysza>m.
Jego uwagę zwr<iły szuflady komody. Wyjmował je kolejno, opróżniał na podłogę, a zawartoć rozrzucał kopniakami. Niestety, były tam tylko ubrania.
- W:snoć innych ludzi niewiele dla ciebie onaczy, prawda? - Cecile pr;owa: cokolwiek z tego zrozumieć.
- Jest ubezpieczony - Bowman lekceważo machnšł rękš i zaatakował ostatni mebel.
Było to pięknie rzeűione, mahoniowe biurko warte fortunę. Ponieważ nie mógł się do niego dostać, wy:mał szuflady za pomocš niezastšpionego noú Czerdy. W pierwszej szufladzie, której zawartoć wysypał na podłogę, nie było nic ciekawego, za to w drugiej jego uwagę zwr<i: para wełnianych skarpet. Były tu zdecydowanie nie na miejscu. Bliższe oględziny ujawniły w nich paczkę nowiutkich pienizy, jeszcze z bankowš banderolš. Przeliczył je i gwizdnšł z uznaniem.
- Osiemdziesišt tysiŹy franków szwajcarskich w banknotach tysifrankowych - oznajmił. - Ciekawe, sk je wzišł nasz przyjaciel Czerda. No, dobrze.
Schował gotówkę do kieszeni i zabrał się za trzeciš szufladę.
- Ależ... przecież to kradzież! - Szok jest moţ zbyt mocnym okreleniem, ale z pewnoĚiš to nie podziw malował się w pięknych oczach Cecile.
jednakţ Bowman nie był w nastroju do prowadzenia dyskusji o moralnoĚi.
- Och, zamknij się! - zaproponował. - Zabra> pienize.
- Moţ w ten spos; zarabiam na życie - odpalił, wy:muj zamek kolejnej szuflady.
Zdšżył jš opróżnić na podłogę, gdy usłyszał jaki szmer. To Ferenc pr;ował się pozbierać. Bowman pomógł mu wstać, rnšł solidnie w szczękę i puĚił. Cygan ponownie wylował na podłodze. Na twarzy Cecile odmalował się wstręt. Prawdopodobnie odebra: staranne wychowanie i uwaú:, ţ opera lub balet jest najw:Ěiwszš formš wieczornej rozrywki. Zabrał się za kolejnš szufladę.
- Nic nie mów - zwr<ił się do dziewczyny - to ten leniwy obibok się rozbija. Czy to nie jest zabawne?
- Nie - odpar: lodowato. - Ach!
- Co to jest? - nawet najstaranniejsze wychowanie nie ma szans wobec kobiecej ciekawoĚi.
- To - pokazał jej delikatnš szkatułkę z drewna róúnego, intarsjowanš hebanem i ozdobionš masš perłowš.
Szkatułka by: niewielka i tak starannie wykonana, ţ w szczelinę mizy wieczkiem a resztš nie wchodził nawet czubek noża Czerdy, ostrego jak brzytwa. Cecile zdawało się sprawiać złoliwš satysfakcję, ţ Bowman napotkał na nieoczekiwanš przeszkodę.
- Mam poszukać klucza? - spyta: słodko wskazuj panujy w wozie ba:gan.
- Nie ma potrzeby - mruknšł.
Położył pudełko na podłodze i wskoczył na nie obiema nogami. Spomizy szczštków szkatułki wyjšł zapieczętowanš kopertę, otworzył jš i wyjšł kartkę papieru,
Napisano na niej na maszynie i to dużymi literami przedziwnie bezsensownš kombinację liter, cyfr i słów. Słowa można było zrozumieć, ale całoć i tak by: bez sensu. Cecile zajrza: mu przez ramię przymruúj oczy - wiedzia:, ţ ma kłopoty ze wzrokiem.
- Co to jest? - spyta: po chwili.
- WyglÚ jak szyfr. Parę słów można zrozumieć:
poniedzia>k, 24 maja, Grau-du-Roi".
- Grau-du-Roi?
- Port rybacki i letnisko na wybrzeżu. Dlaczego Cygan tak pieczołowicie przechowuje zaszyfrowanš wiadomoć?
Bowman zastanawiał się nad tym dłuższš chwilę, ale nic mu nie przychodziło do głowy. Był przytomny, wcišż trzymał się na nogach, lecz jego umysł miał już doć.
- Głupie pytanie. Wynosimy się st.
- Zostawiaj dwie takie ne szuflady nie wy:mane?
- Bezcelowe ruszczenie przedmiotów to wandalizm - pouczył jš, bior pod ramię, by się nie zabi: id do drzwi, bowiem podłogi praktycznie nie było widać spod szczštków mebli i porozrzucanych rzeczy. Cecile uważnie spojrza: na niego.
- Czy to znaczy, ţ umiesz :mać szyfry? - spyta:. Bowman rozejrzał się z pewnš dumš.
- Meble tak, zastawę też, ale szyfrów nie. Idziemy spać.
Zanim zamknšł drzwi, przyjrzał się w:snemu dziełu: parze nieprzytomnych męüzyzn, leżych wr= resztek doszczętnie zdemolowanego, a kilkanaĚie minut temu jeszcze całkiem gustownie urzzonego wnętrza cygańskiego wozu. Zamknšł drzwi, prawie tego úłuj.
Gdy Bowman się obudził, ptaszki wesoło ćwierkały, a na bezchmurnym błękitnym niebie wieciło słoÎ. Widok ten podziwiał z okna niebieskiego peugeota, który nad ranem zaparkował na poboczu w cieniu kępy drzew. W mroku wydawało się, ţ bzie to doskona: zasłona od strony drogi. Teraz w dziennym wietle mógł stwierdzić, że był dobrze widoczny dla kaŢgo przypadkowego przechodnia, któremu chciałoby się rozejrzeć na boki. Ponieważ nie było mu na rękę wzbudzanie jakiegokolwiek zainteresowania, zdecydował, ţ najwyższa pora ruszać.
Z niechŹiš pomylał o budzeniu Cecile, która smacznie spa: z głowš na jego ramieniu. On sam miał raczej kiepskš noc, gdyż starał się nie poruszyć, by nie zbudzić dziewczyny, a do tego nocny wysi>k fizyczny dawał o sobie znać bólem mięni i Ěięgien, które od dawna nie były tak eksploatowane. Opu|ił bocznš szybę, odetchnšł wieżym rzekim powietrzem poranka i zapalił papierosa. Trzask zapalniczki wystarczył, by obudzić Cecile. Dziewczyna wyprostowa: się, rozejrza: wokół nieprzytomnym wzrokiem i dopiero po chwili uwiadomi: sobie, gdzie się znajduje.
- Cóż, ten hotel jest doć podły - oceni:.
- To w:nie lubię: optymizm i pionierski duch. - Czy ja wyglÚm na pioniera?
- Prawdę mówi, nie.
- Chcę się wykšpać - oznajmi:.
- Ja też. Jak tylko dojedziemy do najlepszego hotelu w Arles, bzie to możliwe. Słowo harcerza.
- To ty jeste niepoprawnym optymistš. Wszystkie pokoje, i to nie tylko w najlepszym ale w jakimkolwiek hotelu w okolicy, zostały zarezerwowane dawno temu w zwišzku z tym cygańskim festiwalem.
- Zgadza się. Włznie z tym, który ja zarezerwowa>m dwa miesišce temu.
- Rozumiem -ostentacyjnie przesunę: się na swój fotel, co było czarnš niewdziŹznoĚiš, ponieważ przez pół nocy nie miała nic przeciwko używaniu jego ramienia jako poduszki. - A wiŹ dwa miesiÎ temu zarezerwował pan pokój, panie Bowman...
- O, znowu jestemy oficjalni? Neil, skoro zapomnia:.
- By:m cierpliwa, prawda? Można nawet powiedzieć, ţ by:m wzorem cierpliwoĚi. Zdaje się, ţ nie zadawa:m zbyt wielu pytań? Prawdę mówi, nie zadawa:m nych pytań.
- więta racja - przyznał z podziwem. - Cóż z ciebie bzie za żona! Gdy wr<ę zmŹzony z pracy...
- Chwileczkę! O co tu naprawdę chodzi? Kim ty, do diab:, jeste? - Uciekajym obibokiem.
- ţ co proszę? Uciekajym? Przecież ledzisz Cyganów, którzy... - Jestem mĚiwym obibokiem.
- Pomog:m ci...
- Zgadza się, i to bardzo.
- Da:m ci swój samoch=. Narazi> mnie na niebezpieczeństwo... - Wiem i bardzo úłuję, ţ tak się stało. Nie mia>m prawa tego robić. Wsadzę cię w taksówkę, zawiozę na lotnisko Martignane i umieazczę w pierwszym samolocie do Anglii. Albo lepiej: jed tam od razu. Ja z:pię jakš okazję do Arles.
- Szantaż!
- Przepraszam, nie rozumiem. Daję ci możliwoć jak najszybszego znalezienia się w bezpiecznym miejscu, a ty to nazywasz szantaţm? Czy mam przez to rozumieć, ţ jeste gotowa ze mnš jechać? Przytaknę: w milczeniu.
- Sk takie bezgraniczne zaufanie do kogo, kto ma na rękach krew? No, no - mruknšł przyglÚj się jej z uwagš. - Nadal nic nie rozumiem... Czyűy urocza panna Dubois mia: zamiar się zakochać?
- Moţsz być spokojny. Urocza panna Dubois nie ma czasu na takie romantyczne bzdury.
- W takim razie dlaczego chcesz mi towarzyszyć? Diabli wiedzš, jak wielu jeszcze ich jest i gdzie mogš na nas czekać: w ciemnej alejce, w restauracji. Kto wie, ilu Czerda ma kumpli i gdzie pracujš. Dlaczego? - Prawdę mówi, sama nie wiem.
Bowman wzruszył ramionami i włzył silnik.
- Jeli ty nie wiesz, to ja tym bardziej - stwierdził.
Tak naprawdę to wiedział. Ona zresztš takţ wiedzia:, tylko nie przypuszcza:, ţ on wie, iż ona wie. Wszystko razem było doć skomplikowane, zw:szcza o ósmej rano.
Gdy wyjechali na drogę, Cecile niespodziewanie stwierdziła: - Jest pan sprytniejszy, niż pan wyglÚ, panie Bowman.
- Znowu? Poza tym to chyba nie jest takie trudne? A tak w ogóle to mam na imię Neil.
- Minutę czy dwie temu zada:m ci pewne pytanie. Jako tak wyszło, ţ nigdy na nie nie otrzyma:m odpowiedzi.
- Jakie pytanie?
- Nieważne - westchnę: z rezygnacjš. - Sama zapomnia:m, o co mi chodziło.
Wielki ksišżę siedział w łóżku w pasiastej piúmie, na szczęĚie dyskretnie przysłoniętej serwetkš rozmiarów redniego obrusa, i spożywał niadanie w łóżku. Taca, na której mu je przyniesiono, mia: imponujÎ rozmiary, odpowiednie do obfitoĚi posiłku. W:nie nadział na widelec szczególnie apetycznie wyglÚjy kawałek ryby, gdy otworzyły się drzwi i wpad: Lila, lekceważ zwyczaj pukania. By: nie uczesana, jednš rękš trzyma: poły szlafroka, za w drugiej mia: kawa>k papieru. Nie trzeba było szczególnej spostrzegawczoĚi, by zauważyć, ţ jest wytrona z równowagi.
- Cecile zniknę:! - oznajmi: machaj kartkš. - Zostawi: to.
- Zniknę:? - ksišżę włożył widelec do ust i przez sekundę rozkoszował się jedzeniem. - RzeczywiĚie potrafiš tu przyrzzać ryby. Zxuknę:, to znaczy wyjecha:, jak rozumiem. Dok?
- Nie wiem. Zabra: wszystkie swoje rzeczy.
- Pokaż mi to - wzišł kartkę od dziewczyny, na której były słowa:
Skontaktuj się ze mnš. Poste Restante Saintes-Maries". - Jak na kobietę wyjštkowa zwięzłoć, powiedzia;ym. Ten typek, który był z niš wieczorem...
- Bowman? Chyba ma na imię Neil.
- W:nie. Sprawd z łaski swojej, czy jeszcze tu jest. I czy stoi wasz samoch=.
- Nie pomyla:m o tym.
- Pora jest zbyt wczesna, poza tym nie kaýy jest stworzony do mylenia - pocieszył jš ksišżę i ponownie ujšł widelec.
Ledwie jednak za dziewczynš zamknęły się drzwi, odłożył go i sięgnšł do szuflady nocnego stolika. Wyjšł z niej notes, którego wczoraj używa: Lila, występuj w roli jego darmowej sekretarki. Porównał zapisane przez niš wywiady z Cyganami z kartkš, którš przed chwilš mu wrŹzy: i westchnšł ze smutkiem. Już na pierwszy rzut oka było 64
widać, ţ oba teksty pisa: ta sama osoba. Schował notes. UpuĚił kartkę na podłogę i wr<ił do ryby, którš błyskawicznie zmiótł z talerza. Uniósł pokrywę z półmiska zawierajÎgo jajka na bekonie i zajšł się jego zawartoĚiš. Przy tej czynnoĚi zasta: go Lila. Zdšży: się przebrać w niebieskie mini, to samo, które mia: na sobie wieczorem, oraz uczesa: włosy.
- Jego też nie ma - poinformowa: od drzwi. - Samochodu takţ. Och, Charles, boję się.
- Maj mnie przy boku, strach jest zbnš emocjš. Trzeba się dostać do Saintes-Maries i wszystko się wyjani, prawda?
- Chyba tak - powiedzia: xuepewnie. - Ale jak się tam dostanę? Mój samoch=, to jest nasz samoch=...
- Po prostu bziesz mi towarzyszyć, cherie. Wielki ksišżę zawsze ma jaki rodek transportu do dyspozycji - przerwał, nasłuchuj. No, no, ci Cyganie potrafiš być strasznie ha:liwi. We tę tacę, moja droga.
Spełnienie tej proËy wymagało od dziewczyny sporego wysiłku. De Croytor wstał, owinšł się w jaskrawy chiński szlafrok i wyszedł na taras. Ponieważ głosy dochodziły z podjazdu, zbliżył się do balustrady i spojrzał w dół. Spora grupa Cyganów zgromadzi: się przy drzwiach wozu Czerdy, dobrze widocznych z miejsca, gdzie stał ksišżę. Wszyscy żywo gestykulowali i co§ wykrzykiwali. Byli wyranie wĚiekli z jakiego powodu.
- Aha - de Croytor zatarł z zadowoleniem rÎ. - Co za szczęliwy zbieg okolicznoĚi. Rzadko się zdarza, ëy człowiek był na miejscu, gdy można podziwiać rue skażony cywilizacjšfolklor. Idziemy!
Pomaszerował w stronę schodów, nie oglÚj się za siebie. - Przecież jeste w piúmie! - Lila z:pa: go za rękaw.
- No to co? - zdziwił się,- schodz na patio; wyranie lekceważył spojrzenia, nielicznych na szczęĚie o tej porze, goĚi spożywajych niadanie.
Ksišżę zatrzymał się na szczycie stopni prowadzych na podjazd i uważnie się rozejrzał. Cyganie opuĚili już parking, a ich wozy były gotowe do drogi. Koło karawaningu Czerdy zgromadziło się kilkunastu zdenerwowanych Cyganów.
De Croytor zszedł na dół, przepchnšł się przez tłum otaczajy wóz i stanšł przy wejĚiu. Zmieszana dziewczyna trzyma: się blisko niego, nie bardzo wiedz, jak ma się zachować. Na stopniach siedział poobijany i obandażowany Czerda w towarzystwie równie jak on poturbowanego Ferenca. Obaj trzymali się za głowy i wyglšdali na wyko
zonych
fizycznie i psychicznie. Kilka kobiet usiłowało jako uporzkować wóz. Było to zadanie niewykonalne, gdyż w wietle dziennym rzucało się w oczy, ţ kto zdemolował pomieszczenie z rozmys>m i naprawdę doknie - rodek pojazdu stanowił po prostu jednš wielkš ruinę. Terrorysta majy celne oko i dobrš rękę do rzucania bomb, by;y dumny z takiego efektu.
- No, no, no! - wielki ksišżę potrzšsnšł głowš z mieszaninš niesmaku i rozczarowania. - Do czego też moţ doprowadzić rodzinna sprzeczka. Niektórzy ludzie nie potrafiš, jak widać, się opanować. Ach ta cygańska krew! Wracamy, moja droga. Nie ma tu nic ciekawego dla prawdziwego badacza folkloru. Większoć Cyganów już wyjecha:, więc i my powinnimy udać się w drogę.
Ledwie dotarli na górę, de Croytor zawo:ł chłopca hotelowego. - Mój samoch= młodzie
ze, i to zaraz.
- A gdzie jest twój samoch=? - zainteresowa: się Lila. - To nie ma go tutaj?
- OczywiĚie, ţ tu go nie ma. Dobry Boţ, dziewczyno, nie szisz chyba, ţ ci, których zatrudniam, sypiajš w tych samych hotelach co ja?! B gotowa za kwadrans.
- Za kwadrans? Muszę wzišć kšpiel, zjeć niadanie, zapŹić rachunek...
- Za kwadrans!
I Lila by: gotowa za kwadrans. Podobnie zresztš jak ksišżę, który pojawił się ubrany w szary, dwurzowy garnitur z flaneli, jasnobršzowš koszulę i słomkowy kapelusz ze wstšżkš w tym samym kolorze . Jednak po raz pierwszy, odk się poznali, uwaga dziewczyny skupi: się nie na nim. Z osłupieniem wpatrywa: się w pojazd.
- Wielki ksišżę zawsze ma do dyspozycji jaki rodek transportu powtórzy: oszołomiona.
W tym wypadku rodkiem transportu był rŹznie wyko
zony kabriolet marki Rolls-Royce w kolorze ciemnej i jasnej zieleni. Przy otwartych drzwiach stał szofer w liberii o tych samych barwach, choć w:§ciwie naleúło powiedzieć:
sta: szofer". Kierowcš by: młoda, zgrabna, kasztanowłosa dziewczyna bezsprzecznie uderzajo na. Z umiechem przytrzyma: drzwiksiŹiu i jego towarzyszce, poczeka:, aż się usadowiš, po czym siad: za kierownicš i ruszy:. Od wewnštrz wyglÚło to nieco niesamowicie, gdyż nagle krajobraz zaczšł się przesuwać za oknami w absolutnej ciszy.
Lila z podziwem spojrza: na de Croytora, który w:nie zapalał hawańskie cygaro zapalniczkš wyjętš z konsoli, na której było mnóstwo przycisków i lampek.
- Móg;y mi wytłumaczyć, dlaczego dziewczyna, i to jeszcze taka dziewczyna, nie moţ mieszkać w tym samym hotelu co ty? - spyta: niespodziewanie z pretensjš w głosie.
- Dlatego, ţ u mnie pracuje. To nie kwestia braku troski o pracowników, to kwestia zasad współżycia. - Wcisnšł jeden z guzików i szyba oddzielajĘ ich od kierowcy bezszelestnie opad: w dół. - Carita, moje dziecko, gdzie dzi spa:?
- Cóż..., proszę pana, hotele były pełne i... - Gdzie spzi: noc?
- W samochodzie.
- No, no! - szyba wr<i: na miejsce a ksišżę dodał wyjaniajo: - Ale, jak sama widzisz, to bardzo wygodny samoch=.
Zanim niebieski peugeot dotarł do Arles, pomizy jego pasaţrami nastšpiło znaczne ochłodzenie stosunków. Dla zabicia czasu prowadzili dyskusję na temat mody, lecz i tu nie osišgnęli porozumienia. Bowman zatrzymał wóz w cichej alejce przed imponujym, choć nie pierwszej wietnoĚi magazynem odzieżowym i wyłzył silnik.
- I co? - spytał patrz na Cecile.
Nawet nie spojrza: na niego; patrzy: prosto przed siebie, zupełnie jakby wypatrywa: czego w oddali.
- Przykro mi, ale nic z tego - odpar:. - Poza tym mylę, ţ zwariowa>.
- No cóż, niech i tak bzie - Bowman pocałował jš w policzek i wysiadł.
Wyjšł z bagażnika walizkę i zatrzymał się przed oknem wystawowym, podziwiaj oryginalne kostiumy. W szybie wyranie widział samochód i Cecile. Sz z zaciniętych w wšskš linijkę warg, musia: być wĚiek:. Po chwili wahania jednak wysiad: i podesz: do niego. - Mam ochotę ci przyłożyć - oznajmi:.
- Ale ja nie. WyglÚsz na dużš i silnš dziewczynkę.
- Och, zamknij się, na litoć boskš, i włóż z powrotem tę walizkę do bagażnika.
Bowman posłusznie spełnił oba polecenia, następnie ujšł Cecile pod reke i razem weszli do magazynu.
DwadzieĚia minut póniej Bo~rvman przyglÚł się swemu odbiciu w lustrze z niezadowoleniem. Ubrany był w czarny, zapięty pod szyję i bardzo dopasowany strój, białš koszulę z falbanami, czarny krawat przypominajy sznurowadło i czarny kapelusz z szerokim rondem. Teraz mógł się przekonać na w:snej skórze, jak się czuje wbita w gorset solistka operowa, pr;ujĘ wzišć górne C. Na szczęĚie z kabiny wysz: Cecile w towarzystwie pulchnej kobiety w rednim wieku, która, jak sził, by: szefowš magazynu. Bowman ledwie zwr<ił na niš uwagę, gdyż kaýy męüzyzna, nie dotknięty całkowitš lepotš lub kompletnym matoětwem, musiał zapomnieć obożym wiecie na widok Cecile.
Co prawda, Bowman nigdy nie twierdził, ţ patrzenie na niš nie jest przyjemne, ale tak naprawdę dopiero teraz dotarło do niego, ţ jest ona piękna do utraty tchu. I to nie dlatego, ţ mia: na sobie doskonale leży, drogi cygański strój, w którym nawet jeli brakowało którego z kolorów tŹzy, to nie od razu można to było zauważyć, ani nie dlatego , ţ włosy przykrywa: jej bia: mantylka, choć przyznawał, iż na oprawa dodaje kobiecie uroku. Trudno mu było powiedzieć, dlaczego jego serce tak dziwnie się zachowuje, gdy patrzy na tę dziewczynę. Miał jedynie nadzieję, ţ tego nie widać i ţ udało mu się zachować zwykłš, nieodgadnionš minę.
- Madame wyglÚ licznie - w:Ěicielka uję: jego myli w słowa.
- Madamejest liczna - poprawił jš z uczuciem i dodał normalnym tonem. - Ile pŹę? We frankach szwajcarskich. Mam nadzieję, ţ przyjmujecie tę walutę?
- Naturalnie. - Skinieniem przywo:: kasjera, który zabrał się za podliczanie, podczas gdy szefowa zaję: się pakowaniem.
- Co ona robi? - zdziwi: się Cecile. - Przecież nie mogę w tym stroju wyjć na ulicę.
- A dlaczego? - zdziwił się Bowman, nadal nie odrywaj oczu od dziewczyny. - WyglÚsz nie najgorzej, a poza tym jest więto.
- Monsieur ma rację - wtri: w:Ěicielka. - Setki młodych kobiet bš tak ubrane. Zawsze tak jest o tej porze roku. To bardzo miła odmiana dla oka.
- I niez> dla interesu - dodał Bowman patrz na rachunek, który w:nie mu wrŹzono. - Dwa tysiÎ czterysta franków.
Z zabranej Czerdzie gotówki odliczył trzy banknoty i wrŹzył w:cicielce sklepu ze słowami:
- Reszta dla pani.
- Monsieur jest zbyt :skaw - wykrztusi:.
Sz z wyrazu jej twarzy, mieszka
y Arles nie byli szczególnie hojni.
- :two przyszło, :two poszło - stwierdził sentencjonalnie, wyprowadzaj Cecile.
Wsiedli do samochodu i skierowali się ku centrum. Po kilku minutach Bowman zatrzymał się na prawie pustym parkingu. Cecile spojrza: zaskoczona, ale zanim zdoła: się odezwać, wyjanił:
- Moja kosmetyczka --- i wysiadł.
Wyjšł walizkę z bagażnika, a z niej niewielkš czarnš torebkę, z którš wr<ił do samochodu.
- Nigdzie się bez niej nie ruszam - wyjanił.
- Męüzyni nie używajš kosmetyczek - Cecile przyjrza: mu się dziwnie.
- Ja używam. Zresztš zaraz zobaczysz, dlaczego.
Cecile zrozumia:, co miał na myli, gdy dwadzieĚia minut póniej znaleli się w recepcji najlepszego hotelu w Arles. Mimo że byli ubrani tak jak po wyjĚiu ze sklepu, to nie przypominali tamtych os;. Jej skóra by: znacznie ciemniejsza tak na twarzy i dekolcie, jak i na rękach, do tego mia: zrobiony wyzywajy makijaż. Bowman za zafundował sobie mahoniowš opaleniznę i wšs niczym amant filmowy.
- Pokój czeka, panie Parker - poinformował go recepcjonista, zwracaj paszport. - A to pani Parker?
- Nie b durniem, mój drogi - umiechnšł się zapytany i ujšł nagle zesztywniałš dłoń dziewczyny.
Chłopiec hotelowy zaprowadził ich do windy, a następnie do pokoju. Gdy wyszedł, Cecile spojrza: na Bowmana z widocznš pretensjš.
- Musia> tak odpowiedzieć recepcjoniĚie? - spyta: urażona. - Spójrz na swoje dłonie.
- A co w nich z>go, poza tym, ţ przez to twoje mazidło sš brudne? - Nie ma obrzki.
- Och!
- Dla ciebie
och", a dowiadczony recepcjonista dostrzega takie rzeczy odruchowo. Dlatego spytał. Jego też mogš pytać o różne rzeczy, więc lepiej zwracać uwagę na szczegóły. Facet bogaty i z kochankš automatycznie znajduje się poza podejrzeniami; jest oczywiste, co mu chodzi po głowie.
- Nie ma potrzeby, ëy...
- O ptaszkach i pszczółkach pogadamy póniej. Ważne jest, ţ nie wydalimy mu się podejrzani. Teraz muszę wyjć, masz wiŹ okazję spokojnie się wykšpać. Tylko nie zmyj farby, bo niewiele jej zostało.
Zaskoczona spojrza: w lustro i jęknę::
- Jak, na litoć boskš, mam wzišć kšpiel, nie używaj... - Mogę ci pom< - zaofiarował się ochoczo.
Bez słowa wesz: do :zienki i starannie zamknę: za sobš drzwi. Bowman zszedł na dół; zatrzymał się przez chwilę przy budce telefonicznej, drapi się ostentacyjnie w czoło. Telefon nie miał tarczy, co oznaczało, ţ połzeń dokonuje centrala hotelowa. Zdegustowany wyszedł na zewnštrz.
wieciło słoÎ i już o tak wczesnej porze Boulevard des Lices był pe>n ludzi. Tłum ten stanowili nie turyĚi czy spacerowicze, lecz miejscowi handlarze, ustawiajy swe stoiska na chodnikach. Jezdnia by: równie zatłoczona rozmaitymi pojazdami dostawczymi, z których rozowywano naprawdę bogaty zestaw towarów - od ciężkiego sprzętu rolniczego, poprzez rozmaite rodzaje żywnoĚi, mebli i ubrań do kwiatów i pamištek.
Bowman skrŹił w kierunku poczty, znalazł pustš kabinę, wrzucił monetę i podał numer Whitehall w Londynie. Gdy czekał na połšczenie, wyjšł kartkę, którš znalazł w wozie Czerdy, i rozłożył jš przed sobš.
Przynajmniej setka Cyganów, klŹz na trawiastej polanie, przyjmowa: błogos:wieństwo, którego udzielał ksišdz w czarnej sutannie. Po zako
zeniu ceremonii duchowny odwr<ił się i wszedł do niewielkiego czarnego namiotu, rozpiętego w cieniu drzew. Cyganie rozproszyli się; częć spacerowa: po okolicy bez wyranego celu, częć skierowa: się ku wozom, parkujym na poboczu drogi. Znajdowali się kilka kilometrów na północny wsch= od Arles. W oddali widać było majestatycznš budowlę wiekowego opactwa de Montmajour.
Wr= stojych pojazdów trzy zwracały na siebie uwagę: biało-zielony wóz, w którym mieszka: matka Aleksandra i trzy młode Cyganki, wóz Czerdy, przyholowany przez żółtš cięúrówkę pomocy drogowej , zielony rolla-royce, który teraz miał złożony dach, ponieważ niebo było bezchmurne, a ranek wyjštkowo ciepły. Lekki wietrzyk rozwiewał kasztanowe włosy Carity, która chwilowo nie by: na słuűie, wiŹ zdję: czapkę. Obok niej sta: Lila, za wielki ksišżę siedział na tylnym siedze70
niu, pokrzepiaj się jakim napitkiem wyjętym z barku i z dużym zainteresowaniem obserwował wydarzenia na lenej polanie.
- Nigdy nie kojarzy:m religii z Cyganami - przyzna: Lila.
- Zrozumia> - stwierdził :skawie ksišżę. - Ty, moja droga, masz do tego prawo, bo ich nie znasz. Ja natomiast jestem europejskim, ba, nawet wiatowym autorytetem w dziedzinie ich folkloru. Zapewniam cię, ţ ehement religijny potrafi być tu bardzo silny, a pobożnoć, graniczĘ czasem z dewocjš, zjduje szczególny wyraz podczas tej pielgrzymki, której celem jest oddanie czci relikwiom Saxy, ich patronki. W ostatnim okresie podróży towarzyszy im ksiz, by codziennie błogos:wić ich... doć. Ten wyk musiał być dla was bardzo nudny.
- Nudny? Skţ, Charles, to wszystko jest fascynujÎ. Po co ten czarny namiot?
- Ruchomy konfesjonał, choć, jak widać, nie cieszy się zbytnim zainteresowaniem. Cyganie majš własne zasady moralne... No nie, Czerda idzie do spowiedzi! Jest dziewišta piętnaĚie - ksišżę spojrzał na zegarek. - To mu z pewnoĚiš zajmie czas aż do lunchu.
- Nie lubisz go - Lila bardziej stwierdzi: niż spyta:. - Mylisz, ţ on...
- Nic nie mylę, bo go nie znam - przerwał jej de Croytor. - Znam się natomiast na ludziach i nie wierzę, iż można się dorobić takiej gęby dobrymi uczynkami i bogobojnym życiem.
Czerda istotnie nie zachowywał się specjalnie bogobojnie, kiedy wszedł do namiotu, który był okršgły i niewielki - miał ze trzy metry rednicy. Jedynym meblem by: tu osłonięta materia>m kabina, służšca jako konfesjonał.
- Witam cię, mój synu - rozległ się głŤoki i spokojny głos. - Otwórz, Searl - warknšł Czerda.
Czarna zasłona się podnios:, ukazuj ksiza o pocišg>j, ascetycznej twarzy, spotykanej u os;, których powiÎnie Bogu graniczyło z fanatyzmem. Oczy przys:niały mu okulary bez oprawki.
Z całkowitš obojętnoĚiš przyjrzał się zmasakrowanej twarzy Czerdy.
- Ludzie mogš nas usłyszeć - stwierdził sucho. - Jestem
monsieur le Cure" albo
ojciec".
- Dla mnie by>, jeste i bziesz Searl - powiedział pogardliwie Czerda. - Simon Searl, ksiz pozbawiony godnoĚi kap:ńskiej . Brzmi głupawo, nie?
- Moţ brzmieć jak chce - mruknšł Searl. - Przybywam od Gaiuse'a Strome'a.
Pogarda zniknę: z twarzy Czerdy, ustępuj miejsca przeraţniu, które wzrastało, gdy patrzył w pozbawione wyrazu oczy ksiza.
- Mylę - odezwał się cicho Searl - ţ powiniene wyjanić swoje niewiarygodnie kretyńskie prostactwo. I mam nadzieję, ţ zrobisz to dobrze.
- Muszę wyjć! Muszę!
Tina, młoda ciemnowłosa Cyganka odwr<i: się od okna, przez które było widać czarny namiot. Mia: bladš twarz i zaczerwienione, zapuchnięte oczy.
- Muszę się przejć i pooddychać wieżym powietrzem. Nie wytrzymam tu dłuţj, duszę się!
Pozosta> kobiety, czyli Marie le Hobenaut, jej matka i Sara, nie wyglÚły na szczęliwsze. Prawdę mówi, były równie smutne i zrezygnowane jak poprzedniego wieczora, gdy Bowman je obserwował. W wozie w dalszym cišgu panowa: atmosfera klęski i rozpaczy.
- Bziesz ostrożna? - niespokojnie spyta: matka Marii. - Twój ojciec.., musisz myleć o ojcu.
- W porzku, mamo - odezwa: się uspokajajo Maria. - Tina wie i pamięta. Teraz na pewno nie zapomni.
Skinę: przyzwalajo głowš i dziewczyna wybieg: na zewnštrz.
- Wiesz, jak bardzo kocha: Aleksandra - doda: cicho, gdy Tina zamknę: za sobš drzwi.
- Wiem - odpar: głucho jej matka. - Szkoda, ţ on jej bardziej nie kochał.
Tina przesz: przez korytarzyk i stanę: u szczytu schodków; na dole siedział męüzyzna grubo po trzydziestce. Pierre Lacabro nie przypominał Cygana. Był niski, krępy do granic deformacji, o twarzy szerokiej i chamskiej, wšskich ustach sadysty, wińskich oczkach, i biegnÎj od prawej brwi do podbr=ka blinie po ranie, która kiedy nie zosta: zszyta. Większoć Cyganów ma rysy moţ nie szlachetne, ale z całš pewnoĚiš nie sš one odraújÎ; Lacabro wyróżniał się wr= nich tak, jak wyróżnia;y się w każdym otoczeniu - nawet w portowej spelunce gdzie§ na ko
u wiata. Był potężnie umięniony i całkowicie pozbawiony poczucia humoru. Spojrzał na Tinę i obdarzył jš szczerbatym umiechem.
- Gdzie się panienka wybiera? - spytał chrapliwym, odpychajšcym głosem.
- Na spacer - Tina nawet nie pr;owa: ukryć obrzydzenia. - Potrzebuję wieţgo powietrza.
- Maca i Masaine majš wartę. Wiesz o tym? - Mylisz, ţ ucieknę?
- Jeste zbyt przerażona, by uciec - twarz ponownie wykrzywił mu umiech.
- Nie boję się ciebie - odpali: nieoczekiwanie.
- A dlaczego miaŤy się mnie bać? - zdziwił się unosz dłonie z rozpostartymi palcami. - Piękne dziewczęta nie muszš się bać Pierre'a, jestem dla nich jak ojciec.
Wyjanienia Czerdy nie zadowoliły Searla, czemu zresztš dał wyraz dosadnie i treĚiwie.
- A co ze mnš? - Czerda przeszedł do obrony. - To ja ucierpia>m. Nie ty i nie Gaiuse Strome. Mówi>m ci już, zniszczył mi wóz, rozbił meble i ukradł moje osiemdziesišt tysiŹy franków.
- Których jeszcze nie zarobi> - przypomniał Searl. - To były pienize Gaiuse'a Strome'a i bzie chciał je odzyskać. Jeli ich nie dostanie, to niewiele da;ym za twojš skórę.
- Do diab:! Bowman zniknšł! Nie mam pojŹia...
- Znajdziesz go - przerwał mu Searl. - A jak znajdziesz, użyjesz tego...
Wyjšł spod sutanny pistolet z tłumikiem i dodał:
- Je§li go nie znajdziesz, to zaoszcz nam wszystkim kłopotów i wypróbuj go na sobie.
Czerda w milczeniu wpatrywał się w niego dłuższš chwilę. - Kto to jest Gaiuse Strome? - spytał w ko
u.
- Nie wiem.
- Kiedy bylimy przyjaciółmi, Searl...
- Przysięgam, ţ nigdy go nie spotka>m. Instrukcje przekazuje mi listownie albo telefonicznie, a w ostatecznoĚi przez porednika, i to za każdym razem innego.
- A wiesz moţ, kto to jest? - Czerda z:pał go za ramię i przycišgnšł do wejĚia.
Uchylił nieco klapę i wskazał wielkiego ksiŹia, który napełniaj kielich spoglÚł w stronę namiotu z zamylonym wyrazem twarzy. Czerda pospiesznie opu|ił klapę.
- No? - ponaglił.
- Widzia>m go już wczeniej. Bogaty arystokrata, o ile wiem. - Który używa nazwiska Gaiuse Strome?
- Nie wiem. I prawdę mówi, nie chcę wiedzieć.
- Widzę go już trzeci raz na pielgrzymce i trzeci rok pracujemy dla Gaiuse'a Strome'a. Zesz>j nocy zadawał dużo pytań, a dzi rano oglšdał zniszczenia w moim wozie. Teraz się na nas gapi. Mylę...
- Zajmij się Bowmanem - doradził mu Searl. - Tak bzie zdrowiej dla ciebie. Poza tym zastanów się. Jeli twój, a raczej nasz, szef chce pozostać nieznany, lepiej to uszanuj. Wiem, ţ nie lubi, jak kto się mu pcha z butami w życiorys. Nie lubi ciekawskich, rozumiesz?
Czerda niechętnie skinšł głowš, wsunšł pistolet za pasek, zas:niaj go wypuszczonš na spodnie koszulš i wyszedł.
Z dziwnym zamyleniem na twarzy de Croytor obserwował wyjĚie Czerdy z namiotu.
- Dobry Boţ! - mruknšł. - Piorunem mu poszło.
- Przepraszam, nie usłysza:m - odezwa: się uprzejmie Lila. - Co mówi>?
- Nic takiego, moja droga, nic takiego - przeniósł wzrok na Tinę, która wrowa: sobie najwyraniej bez celu. - Patrzcie państwo, zadziwiajo urocza os;ka. Smutna, co prawda, ale piękna.
- Charles, zaczynam szić, ţ jeste koneserem pięknych kobiet - stwierdzi: Lila.
- Arystokracja zawsze nimi by:. Carita, moja mi:, do Arles, i to szybko. Czuję się osŤiony.
- Charles! - przestraszy: się Lila. - le się czujesz? To pewnie przez to słoÎ! Podniesiemy dach i...
- Jestem głodny - przerwał jej z wyrzutem de Croytor.
Tina, jak zresztš wszyscy, obserwowa: bezgłonie oddalajÎgo się rolls-royce'a, po czym rozejrza: się od niechcenia. Lacabro zniknšł, po Macy i Masainie nie było ladu. Niby przypadkowo znalaz: się przy czarnym namiocie. Nie troszcz się o to, czy kto jš obserwuje, czy nie, odchyli: klapę namiotu i wesz: do rodka. Zrobi: killca niepewnych kroków i stanę:.
- Ojcze! - szepnę: rozpaczliwie. - Muszę z ojcem porozmawiać! 74
- Po to tu jestem, moje dziecko - odezwał się zza kotary poważny głos Searla.
- Nie, ojciec nie rozumie - nie odważy: się podnieć głosu. - Mam ojcu straszne rzeczy do powiedzenia.
- Nic nie jest straszne dla sługi boţgo. Twoje tajemnice sš u mnie zupełnie bezpieczne, moje dziecko.
- Ależ ja nie chcę, by one pozostały bezpieczne u ojca! Chcę, ëy ojciec poszedł na policję!
Zasłona opad:, ukazuj zatroskane oblicze Searla, który czym prędzej wstał i wspó<zujo położył jej dłoń na ramieniu.
- Cokolwiek by to było, twoje kłopoty, córko, już się sko
zyły. Jak się nazywasz, moje dziecko.
- Tina, Tina Daymel.
- Zaufaj wiŹ Bogu, Tino, i opowiedz mi wszystko.
Wewnštrz zielono-bia>go wozu trzy kobiety siedziały w posępnym milczeniu, od czasu do czasu przerywanym jedynie pochlipywaniem najstarszej z nich.
- Gdzie jest Tina? - spyta: w ko
u, ocieraj chusteczkš łzy. Dlaczego tyle czasu jej nie ma?
- Proszę się nie martwić, madame Zigair - odezwa: się pocieszajo Sara. - Tina to rozsna dziewczyna. Nie zrobi nic głupiego.
-Sara ma rację - doda: Marie. - Zw:szcza po ostatniej nocy... - Wiem, ţ nie jest głupia. Ale Aleksander...
- Mamo, proszę!
Stara Cyganka skinę: głowš i umilk:. W ciszy, jaka zapanowa:, wyranie było słychać gwałtowne otwarcie drzwi i po kilku sekundach Tina zosta: wrzucona do wnętrza jak worek kartofli. Pad: bezwnie twarzš na dywan, a w drzwiach stanęli Lacabro i Czerda. Pierwszy się umiechał, drugi ledwie powstrzymywał wĚiekłoć. Tina nie ruszała się, najwyraniej straci: przytomnoć. Ubraniebyło podarte i zakrwawione, a ca> plecy pokrywa: siatka purpurowych pręg, z których ciek: krew. Takie obraţnia mog: tylko spowodować staranna i fachowa chłosta szpicrutš albo cienkim pejczem.
- Moţ teraz wreszcie się nauczycie - warknšł cicho Czerda i wyszedł.
Przerażone kobiety wpatrywały się w skatowanš dziewczynę i dopiero po dłuższej chwili zabrały się za opatrywanie jej ran.
Rozmowa Bowmana z Londynem przebieg: bez zakłÎń i już po piętnastu minutach wr<ił do hotelu. Korytarze były wyłożone puszystymi chodnikami, wiŹ do drzwi pokoju zbliżył się bezgłonie. Gdy sięgał do klamki, usłyszał wewnštrz głosy, a raczej głos Cecile, jednak tak stłumiony, ţ nie był w stanie rozróżnić słów. Miał w:nie zamiar przyłożyć ucho do dziurki od klucza, gdy zza zakrętu korytarza wyłoni: się pokojówka z narŹzem bielizny. Ruszył wiŹ dalej jak gdyby nigdy nic i wr<ił po kilku minutach. W pokoju panowa: cisza. Zapukał i wszedł.
Cecile sta: przy oknie, a słysz ţ wchodzi, odwr<i: się z umiechem. Starannie wyszczotkowane włosy lniły w sło
u. WyglÚ: atrakcyjnie] niż kiedykolwiek.
- ZachwycajĘ! - przyznał. - jak ci było beze mnie? Słowo daję, jeli nasze dzieci odziedziczš urodę po...
- Co§ mi się przypomniało - przerwa: mu i Bowman dostrzegł, ţ jej umiech był pozbawiony ciep:. - Ten numer z Parkerem w recepcji. Zdaje się, ţ pokazał pan recepcjoniĚie swój paszport... panie Bowman?
- Kumpel pożyczył mi swój.
- Naturalnie. Czy mogłoby być inaczej. Ten kumpel to kto wpływowy?
- O co chodzi?
- Czym się pan w:Ěiwie zajmuje?
- Już ci mówi>m, poza tym mam na imię Neil i niele nam szło bez tych oficjalnych form towarzyskich...
- OczywiĚie. Zapomnia:m. Zawodowy nier; - westchnę:, przerywaj mu w pół słowa. - A teraz co, niadanie?
- Najpierw golenie. Co prawda zniszczy mi to opaleniznę, ale cóż się na to poradzi. Potem, oczywiĚie, niadanie.
Bowman zabrał przybory do golenia i zamknšł się w :zience. Zanim jednak zabrał się do golenia, rozejrzał się dokładnie. Nie ulegało wštp~a
liwoĚi, ţ Cecile tu by:, ale nie wierzył w cuda. A tylko tak można by wyjanić to, ţ w cišgu kwadransa zdšży: wzišć kšpiel, uzupełnić opaleniznę, która w kšpieli musiaŤy się choć częĚiowo zmyć, nie mówi o zrobieniu makijażu i poprawieniu włosów. Jego zdaniem wystarczyło jej czasu jedynie na to, by umyć zŤy, uczesać się i zatelefonować. Jednak wnętrze wanny było mokre, a wiŹ pomyla: o tym, by odkrŹić kurek, natomiast zmięty rŹznik kšpielowy był czysty jak łza i suchy jak piaski Sahary.
Odwieżony Bowman zajšł wraz z Cecile narożny stolik na patio hotelowej restauracji.
Pomimo doć wczesnej pory wiele miejsc było już zajętych przez amatorów niadania lub porannej kawy. Większoć stanowili turyci, ale sporo było takţ mieszka
ów Arles, ubranych w tradycyjne odwiętne stroje lub kostiumy cygańskie.
Ledwie usiedli, uwagę ich zwr<ił dwubarwny rolls-royce, zaparkowany przy krawężniku. Obok sta: dziewczyna w liberii o tych samych barwach co wóz.
- Co wspania>go - Cecile nie mog: oderwać pełnego podziwu wzroku od lniÎgo pojazdu. - Absolutnie i doskonale wspania>go! - Rzeczywicie, niebrzydka, ale skoro aż tak się niš zachwycasz, to
przez grzecznoć nie bę zaprzeczał. Aż dziw bierze, ţ potrafi prowadzić takš landarę. Masz trzy strzały, spr;uj trafić, kto jest biednym w:Ěicielem tego czego.
Cecile rozejrza: się po patio. Trzy stoły dalej siedzieli wielki ksišżę i Lila. Do ich stołu podszedł kelner dosłownie uginajy się pod zastawionš tacš. Nie zdšżył się jeszcze wyprostować, gdy de Croytor opróżnił szklankę soku pomara
zowego, przed sekundš stojš na tacy.
- Już myla>m, ţ ten poczciwiec w ogóle się nie zjawi - jak zwykle dononie stwierdził ksišżę.
- Charles,przed kilkunastoma minutami zjad> solidne niadanie - jęknę: Lila.
- A teraz jem drugie niadanie. I co w tym dziwnego? Podaj mi rogaliki, ma cherie.
- Dobry Boţ! - jęknę: Cecile. - Ksišżę i Lila!
- A co w tym dziwnego? - spytał Bowman, obserwuj z podziwem ksiŹia przenoszÎgo góry marmolady na rozkrojony rogalik, podczas gdy Lila nalewała obojgu kawę. - Normalne, ţ tu jest. Gdzie sš
Cyganie, tam i ich badacze. I naturalne ţ w najlepszym hotelu. To mi wyglÚ na poczštek wspania>j znajomoĚi. Czy ona potrafi gotować?
- Czy co? Zabawne, ale jest doskonałš kucharkš. Zdoby: Cordon Bleu.
- wiŹi Pańscy! On jš porwie, jak tylko się dowie. - Ale co ona robi w jego towarzystwie?!
- Podróżuje. Zostawi: jej wiadomoć o Saintes-Maries, wiŹ chce się tam dostać. Logiczne, prawda? Nie ma samochodu, bo my go pożyczylimy, a on ma. Mogę się założyć o kaŢ pienize, ţ ten rolls jest jego. W dodatku wyglÚ na to, ţ dobrze im jest razem, choć diabli wiedzš, co ona widzi w tejgórze mięsa. Spójrz na jego rÎ - pracujš ze skutecznoĚiš pasa transmisyjnego... Mam nadzieję, ţ nigdy nie znajdę się razem z nim w jednej szalupie ratunkowej, gdy sko
zš się zapasy.
- Mylę, ţ na swój spos; jest przystojny. - Orangutan też. Na swój spos;.
- Nie lubisz go, prawda? - Z jakich powodów ucieszyło jš to odkrycie. - I to dlatego, ţ nazwał cię...
- Nie ufam mu. On jest... sztuczny. Założę się, ţ nie tylko nie jest specjalistš od cygańskiego folkloru, ale w życiu nie napisał i nie napisze nawet jednego zdania o Cyganach. Jeli jest tak ważny i znany, jak twierdzi, to dlaczego ne z nas nigdy o nim nie słyszało? I po cholerę przyjeýú tu trzy lata z rzu? Raz wystarczyłoby nawet takiemu folklorystycznemu ignorantowi jak ja.
- Moţ lubi Cyganów.
- Moţ. Tylko ciekawe, dlaczego.
Cecile spojrza: na niego z namys>m i spyta: znacznie ciszej: - Szisz, ţ to Gaiuse Strome?
- Nic takiego nie powiedzia>m. Poza tym raczej nie wymawiaj publicznie tego nazwiska, jeli masz ochotę jeszcze trochę pożyć.
- Nie rozumiem...
- Sk wiesz, ţ wr= obecnych tu przebiera
ów nie ma prawdziwego Cygana pracujÎgo dla Czerdy?
- Przepraszam, nie pomyla:m o tym. To było niezbyt mre.
- I owszem - przyznał Bowman, nie spuszczaj wzroku ze stolika ksiŹia.
Lila podnios: się i mówi: co stoj, na co ksišżę majestatycznie kiwnšł dłoniš. Dziewczyna przesz: przez patio, weszła do restauracji i skierowa: się do recepcji. Bowman obserwował jš z zamylonym wyrazem twarzy, aż nie zniknę: mu z oczu.
- Jest piękna, prawda? - spyta: cicho Cecile.
- Co proszę? Aaa, tak naturalnie. Niestety, nie mogę oţnić się z wami obiema, ponieważ istniejš kretyńskie przepisy o bigamii... - nadal z zamylonš twarzš spojrzał na wielkiego ksiŹia i przeniósł wzrok na Cecile. - Id powróżyć naszemu grubemu przyjacielowi , skarbie. Najlepiej z dłoni.
- Co?!
- Mówię o ksiŹiu. Id mu...
- Nie szę, ëy to było zabawne!
- Ja też nie. I nie przyszło mi to do głowy, dopóki by: z nim Lila, natychmiast by cię pozna:. Natomiast ksišżę nie powinien. Ledwie cię wczoraj raczył zauważyć. A w tym przebraniu to zupełnie wykluczone. Zresztš i tak istnieje znikoma szansa na to, ţ oderwie wzrok od talerza.
- Nie!
- Proszę cię, Cecile. - Nie!
- Przypomnij sobie jaskinie. Też nie mia>m dowodów. - Przestań!
- WiŹ jak bzie?
- A co niby mam zrobić?
- Zachowuj się jak Cyganka i opowiadaj bzdury, potem powiedz, ţ ma ważne plany na najbliższš przyszło§ć i ţ jeli mu się uda i tu przerwij. Odmów dalszego wróţnia i odejd. Wywo:j wraţnie, iż nie ma przyszłoĚi i obserwuj jego reakcję.
- WiŹ ty faktycznie podejrzewasz... - Nic nie podejrzewam.
Niechętnie odsunę: krzesło i wsta:.
- M=l się za mnie do Sary - mruknę:. - Sary?
- To więta patronka Cyganów, czyż nie?
Bowman obserwował jš ukradkiem, nie chc, by kto zauważył jego zainteresowanie. Cecile uprzejmie ustšpi: z drogi ksizu o ascetycznej twarzy. Przeprosili się wzajemnie półgłosem. Searl wyglÚł jak prawdziwy sługa boży, któremu spokojnie można powierzyć nawet życie. Ksiz poszedł swojš drogš, za Cecile podesz: do stolika de Croytora, który akurat odstawiał filiúnkę z kawš i prawdopodobnie tylko dlatego jš zauważył.
- O co chodzi? - spytał z w:Ěiwš sobie wielkopańskš irytacjš. - Dzień dobry panu.
- Tak, tak, dzień dobry - ponownie z:pał filiúnkę. - O co chodzi?
- Powróżyć, panie?
- Nie widzisz, ţ jestem zajęty? Odejd! - Tylko dziesięć franków, panie.
- Nie mam dziesiŹiu franków - odstawił filiúnkę i po raz pierwszy uważnie się jej przyjrzał. - Ale, na Jowisza, gdyby by: blondynkš...
Cecile umiechnę: się i wykorzystuj ów podziw, uję: jego dłoń. - Ma pan przed sobš długie życie - oznajmi:.
- Nic dziwnego, jestem zdrów jak ryba. - I pochodzi pan ze szlachetnego rodu... - Kaýy dureń moţ to dostrzec.
- Ma pan przyjazne usposobienie...
- Nie wtedy, kiedy umieram z głodu - stęknšł wyrywaj jej dłoń, którš natychmiast pochwycił pół rogalika i podniósł go do ust.
Do stolika zbliú: się Lila, toteż drugš połowš rogalika wskazał jej Cygankę i polecił:
- Zabierz ode mnie tš młodš zarazę, jeli :ska. Denerwuje mnie. - Nie wyglÚsz na zdenerwowanego, Charles.
- A sk wiesz, co się dzieje z moim trawieniem?
Lila zwr<i: się ku Cecile z umiechem na poły przepraszajym, na poły przyjacielskim, który zniknšł, gdy spostrzeg:, z kim ma do czynienia. Błyskawicznie się jednak opanowa: i spyta::
- Moţ mnie powróżysz? - umiech wr<ił, a ton głosu stał się pojednawczy, lecz nie protekcjonalny. Miał to być delikatny przytyk do gburowatoĚi ksiŹia, na którym naturalnie nie wywarł nego wraţnia.
- Ale gdzie z daleka, jeli :ska - stwierdził stanowczo. - Zdecydowanie z dala.
Dziewczęta odeszły, odprowadzone uważnym spojrzeniem de Croytora. Ksišżę przeniósł następnie wzrok na Bowmana, który gdy to zauważył, odwr<ił oczy. De Croytor popatrzył w tę samš stronę i wydało mu się, ţ Bowman przyglÚ się wysokiemu chudemu ksizu, który pił kawę przy jednym ze stolików. Był to duchowny, który błogos:wił Cyganów koło opactwa de Montmajour. W dodatku nie ulegało wštpliwoĚi, ţ obiektem jego uważnej obserwacji jest nie kto inny jak sam wielki ksišżę.
Bowman rzucił okiem na stolik, przy którym usiadły obie dziewczyny. Cecile trzyma: dłoń przyjaciółki, tłumacz jej co zawzięcie. Lila 80
wyglÚ: na zakłopotanš. Niespodziewanie wsunę: co w dłoń Cecile. Bowman nagle stracił dla nich zainteresowanie, ponieważ kštem oka dostrzegł co bardziej interesujÎgo.
Patio wychodziło na Boulevard des Lices, na którym ko
zono ustawiać stragany. Wypełniajy chodniki tłum stanowili głównie turyci i miejscowi, odwiętnie wystrojeni. Osoba w zwykłym garniturze wyglÚ: dziwacznie i nie na miejscu. Obwieszeni aparatami fotograficznymi turyĚi, mimo ţ zwykle po przekroczeniu granic własnego kraju ubierajš się z rozbrajajš nonszalancjš, tutaj ginęli w barwnym tłumie. Trzy rodzaje kostiumów przycišgały wzrok: kolorowe stroje dziewczšt z Arles, Cyganów z wielu krajów i guardians - pastuchów z Camargue.
Bowman rozejrzał się doko: uważnie i nagle błysnęły mu w tłumie tycjanowskie włosy. To rzeczywiĚie by: Marie le Hobenaut, idšca szybkim krokiem.
- Przykro mi, ale czeka cię kolejne zadanie - powitał wracajš Cecile.
- Nie chcesz usłyszeć... a moje niadanie?
- Moţ poczekać. Cyganka w twoim wieku, o tycjanowskich włosach, w zielono-czarnej sukni. Id za niš i sprawd, dok pójdzie. Diabelnie jej się spieszy, wiŹ nie trać czasu.
- Tak jest, proszę pana - spojrza: na niego kpio i wysz:. Bowman nie popatrzył za niš; rozglÚł się ze znudzeniem po patio . Simon Searl wstał, zanim dziewczyna dotar: do stopni prowadzych na ulicę..Bowman odczekał chwilę, po czym zostawił na stole należnoć aa kawę i podšżył za nim. Wielki ksišżę obserwował odej§cie obu mężczpzn.
W wielobarwnym tłumie czarna sutanna Searla rzuca: się w oczy z daleka, toteż Bowman ledził go bez trudu. Dodatkowym ułatwieniem było to, ţ sługa boży nie zwracał uwagi na mijajych go ludzi, ani nie oglÚł się za siebie. Bowman zbliył się wiŹ do niego, tak aby spokojnie obserwować Cecile; od czasu do czasu mógł dostrzec takţ Marie le Hobenaut. Przesunšł się jeszcze bardziej w stronę Searla i czekał na odpowiedni moment.
Okazja nadarzy: się niemal od razu. Przy straganach rybnych grupa Cyganów pr;owa: sprzedać konie, które swe najlepsze lata miały już za sobš. Bowman był o jakie półtora metra za ksizem, gdy potrił niadego młodzieĘ z cienkim wšsikiem, ubranego w eleganckie, obcis> czarne ubranie i takież sombrero. Obaj przeprosili się odruchowo iwyminęli, lecz zaledwie po dw<h krokach męüzyzna obejrzał się za Bowmanem, który prawie zniknšł mu już z oczu.
Searl zatrzymał się, widz wyjštkowo żwawego ogiera, który niespokojnie parskał i rzucał žm. W pewnej chwili wysunšł się do przodu, blokuj przejĚie. Searl czym przej się cofnšł, z czego natychmiast skorzystał Bowman. Kopnšł go od tyłu w kolano. Searl jęknšł i pochylił się, a Bowman, zasłonięty z obu stron przez konie, trzasnšł go kantem dłoni w podstawę czaszki. Męüzyzna bez słowa zwalił się na ziemię.
- Uwaúj na te przeklęte konie! - krzyknšł Bowman.
Czym przej kilku Cyganów rzuciło się, by odcišgnšć je na boki, i wokół leżÎgo ksiza zrobiło się nagle wolne miejsce.
- Co się stało? - spytał najbliższy.
- A jak mylisz? To bydlę powinno zostać upione, a nie wystawione na sprzedaż. Kopnšł ksiza w brzuch, wiŹ nie stójcie jak słupy! Wezwijcie doktora.
Najbardziej rozgarnięty z Cyganów rzucił się biegiem w dół ulicy, a pozostali skupili się przy nieprzytomnym człowieku, dzięki czemu Bowman mógł się dyskretnie wycofać. Jednak niezupełnie mu się to udało, gdyż obserwował go ten sam niady młodzieniec, na którego wpadł kilka minut temu. Na pozór był on zajęty studiowaniem swoich paznokci.
Bowman ko
zył w:nie niadanie, gdy wr<i: Cecile. - Jest mi goro - owiadczy: - i zgłodnia:m. Bowman natychmiast zamówił drugi zestaw niadaniowy. - No i co?
- Wesz: do apteki po bandaţ, dużo bandaży, oraz mać i rodki opatrunkowe. Wykupi: pół apteki, po czym wr<i: do wozu stojšcego na placu niedaleko st...
- Zielono-bia>go?
- Tak. Przy drzwiach czekały na niš dwie kobiety i wszystkie razem weszły szybko do rodka.
- Dwie kobiety? - zdziwił się Bowman.
- Jedna starsza i jedna młoda z kasztanowymi włosami. - Matka Marii i Sara... Biedna Tina.
- Co chcesz przez to powiedzieć?
- Tak sobie głono mylę - wskazał głowš na pobliski stolik. Spójrz, co za papużki nierozłzki.
Id za jego wzrokiem Cecile dostrzeg: wielkiego ksiŹia. Na jego twarzy malowało się zadowolenie człowieka, który w:nie uniknšł 82
mierci głodowej. Umiechał się pob:żliwie do Lili, która trzymaj dłoń na jego dłoni, tłumaczy: co z przejŹiem.
- Twoja przyjaciółka jest moţ, nie daj Bóg, nieco sş na umyle albo co w tym rodzaju? - spytał poważnie Bowman.
- Nie bardziej niż ja - parsknę: dziewczyna, mierz go niezbyt życzliwym spojrzeniem.
- Hmm, tak... Naturalnie, pozna: cię. Co jej powiedzia:? - Tylko to, ţ musia> uciekać, bo chcieli cię zabić.
- Nie zastanowiło jej, dlaczego ze mnš tu przyjecha:? - Bo tak mi się podobało, co jej zresztš powiedzia:m.
- A powiedzia: jej też o moich podejrzeniach dotyczych de Croytora?
- Cóż...
- Nieważne. Mia: ci co do powiedzenia? - Bowman był wyjštkowo dociekliwy.
- Niewiele. Tyle tylko, ţ rano zatrzymali się, by obserwować cygańskiobrzŢk.
- Jaki znów obrzŢk?
- Religijny... no wiesz, mszę.
- Z ksizem? - wiadomoć ta, nie wiadomo dlaczego zaniepokoi: go.
- Tak twierdzi Lila.
- Doko
z niadanie - polecił wstaj. - Zaraz wr<ę.
- Myla:m, ţ... ţ bziesz chciał wiedzieć, co mówił ksišżę i jak zareagował na mojš osobę. Przecież po to w:nie mnie do niego wys:>!
- No tak - Bowman wyranie był mylami gdzie indziej. - Póniej. Podniósł się i wszedł do hotelu. Cecile popatrzy: za nim zaintrygowana.
- Wysoki, mówisz. Dobrze zbudowany i szybki, czy tak, El Brocador? - Czerda potarł poranionš twarz, wspominaj kogo, kto odpowiadał temu opisowi, i spojrzał na czterech męüzyzn, siedzych przy stole w jego wozie. Byli to: El Brocador, czyli niady młodzieniec, którego potrił Bowman, Ferenc, Pierre Lacabro i wcišż oszołomiony i blady Simon Searl, który cały czas rozcierał sobie kark i nogę.
- Miał ciemniejszš cerę, niż mówi>, i wšsy - dodał El Brocador. - Opaleniznę i zarost mona kupić w sklepie. Jednak takiej smykałki do za:twiania ludzi nie da się ukryć.
- Moţ go wkrótce spotkam - w głosie Lacabra zabrzmia: nadzieja.
- Ja bym się tam zbytnio nie spieszył na twoim miejscu - zgasił jego zapał Czerda. - I mówisz Searl, ţ go w ogóle nie widzia>?
- Nikogo nie widzia>m. Kto mnie kopnšł od tyłu, a drugiego ciosu nawet nie poczu>m.
- Po cholerę w ogóle polaz> do hotelu? - zdenerwował się Czerda. - Bo chcia>m się dokniej przyjrzeć temu księciu de Croytor. Czerda, to przecież ty mnie nim zainteresowa>. Chcia>m usłyszeć jego głos i zobaczyć, z kim się spotyka, kto...
- Jest z tš Angielkš i mylę, ţ jest niegrony.
- Sprytny człowiek tak w:nie się zachowuje --- mruknšł Searl.
- Sprytny człowiek nie zachowuje się tak jak ty - warknšł Czerda. - Teraz Bowman cię zna i wie, ţ w wozie madame Zigair jest kto ciężko ranny. Je§li wielki ksišżę jest tym, za kogo go uwaúsz, to teraz musi zdawać sobie sprawę, ţ podejrzewasz go o to, ţ jest Gaiuse'em Strome'em. A jeli nim jest, to nie spodoba mu się nic z tego, co powiedzia>m.
Mina Searla dobitnie wiadczy:, ţ się z tym zgadza.
- Trzeba pozbyć się Bowmana i to jeszcze dzi - dodał Czerda. - Tylko należy to zrobić ostrożnie i cicho. Najlepiej, ëy wszystko wyglÚło na nieszczęliwy wypadek. Diabli wiedzš, czy on nie ma tu gdzie przyjaciół.
- Powiedzia>m ci, jak to można urzzić - wtrił El Brocador.
- I to jest dobry spos;. Spr;ujemy dzi po południu. Lacabro, jeste jedynym z nas, którego on nie zna. Jed do hotelu i obserwuj go. jak się gdzie ruszy, to ty za nim. Nie moţmy go teraz zgubić.
- Z przyjemnoĚiš - u§miechnšł się Lacabro. - Tylko nej przemocy - ostrzegł Czerda.
- Dobra, już dobra - Lacabro nagle posmutniał. - Tylko ţ ja nie mam pojŹia, jak on wyglÚ. Ciemnych i masywnych bzie w Arles parę setek...
- Mylę, ţ widzia>m go w hotelu. Jeli to ten sam, o którym mówił El Brocador, to bzie z dziewczynš przebranš za Cygankę - wyjanił Searl. - Jej nie przeoczysz: na, młoda, ciemna, ubrana w zieleń i złoto z czterema złotymi bransoletkami na lewym przegubie.
Cecile w:nie odsunę: pusty talerz, gdy Bowman wr<ił do stolika. - Nie spieszy> się - zauważy:.
- I się nie obija>m. By>m na zakupach. - Nie widzia:m, ëy wychodził.
- Ten hotel ma tylne wyjĚie - wyjanił. - I co teraz?
- Teraz mam pewnš nie cierpiš zwłoki sprawę do za:twienia. - Na przyk siedzenie tutaj.
- Zanim się niš zajmę, muszę za:twić innš, jeszcze bardziej nie cierpiš zwłoki, która wymaga siedzenia tutaj. Wiesz, ţ w Arles przebywajš bardzo wĚibscy Chi
zycy?
- O czym ty mówisz, na litoć boskš?
- Oparze siedzÎj w pobliżu naszego Romea i Julii. Tylko im się teraz nie przyglÚj. Facet, jak na Chi
zyka, jest postawny, około czterdziestki; trudno okrelić wiek Azjatów. Kobieta to pół-Azjatka, młodsza od niego i bardzo przystojna. Oboje majš okulary przeciwsłoneczne - lustrzanki, przez które z zewnštrz nic nie widać.
Cecile unios: filiúnkę z kawš i obojętnie rozejrza: się po patio. - Teraz ich widzę - przyzna: po chwili.
- Nigdy nie ufaj ludziom, noszym takie okulary. Chi
zyk wyranie zwraca uwagę na ksiŹia.
- To z powodu jego wyglu.
- Możliwe - mruknšł Bowman. Spojrzał na Chi
zyków, potem na wiellciego ksiŹia i na ko
u znów przyjrzał się chińskiej parze. - Możemy ić.
- A ta... nie cierpiĘ zwłoki sprawa? - spyta: zaskoczona Cecile. - Ta pierwsza, mam na myli...
- Za:twiona. Przyprowadzę wóz przed wejĚie - oznajmił Bowman i wyszedł.
Obserwujy ich odejĚie wielki ksišżę :skawie poinformował dziewczynę:
- Za mniej wiÎj godzinę spotkamy się z naszym tematem. - Z kim?
- Z Cyganami, drogie dziecko. Najpierw jednak muszę ułożyć kolejny rozdział mojej ksišżki.
- Mam przynieć papier i pióro? - Nie ma potrzeby, moja droga.
- Chcesz mi powiedzieć, ţ to wszystko robisz w pamiŹi? To niemożliwe, Charles.
Poklepał jš uspokajajo po rÎ i umiechnšł się z wyrozumiałoĚiš. 85
- Moţsz mi natomiast zamówić z litr piwa. Robi się nieznonie goro.
Lila bez słowa posz: poszukać kelnera. De Croytor odprowadził jš wzrokiem i zauważył, ţ mijaj Cygankę, która wczeniej wróży: jej z ręki, umiechnę: się i zamieni: z niš parę słów. Odwr<ił się w stronę Chi
zyków siedzych przy sšsiednim stoliku i przyjrzał się im uważnie. Po chwili zobaczył Cecile wsiadajš do bia>go samochodu, którym Bowman podjechał przed wejĚie do hotelu, a za moment dostrzegł inny pojazd, ruszajy w kilka sekund po ichodjeýzie.
Cecile ze zdumieniem rozglÚ: się po wnętrzu bia>j simci. - A to sk się wzięło? - spyta: w ko
u.
- Istnieje taki wynalazek, który zwie się telefon - wyjanił spokojnie Bowman. - Za:twi>m wypożyczenie auta, gdy ty jad: niadanie. A w:Ěiwie za:twi>m dwa.
- Dwa co?
- Dwa samochody. Nigdy nie wiadomo, kiedy takie co moţ człowiekowi odmówić posłuszeństwa.
- Ale... w tak błyskawicznym tempie?
- Garaż jest niedaleko hotelu; przys:li kogo, ëy sprawdził - zaszeleĚił plikiem banknotów zabranych Czerdzie. - To zależy wyłznie od wysokoĚi kaucji.
- Jeste po prostu amoralny - w głosie Cecile zabrzmiał prawie podziw.
- O co znowu chodzi?
- O to, ţ szastasz cudzymi pienizmi.
- Życie jest po to, by go używać, a pienize po to, by je wydawać - stwierdził sentencjonalnie Bowman. - Przynajmniej nikt nie moţ mi zarzucić, że mam węú w kieszeni.
- Jeste beznadziejnym przypadkiem - stwierdzi:. - A po co nam ten samoch=, tak na marginesie?
- A po co strój, który tak wdziŹznie nosisz?
- Który co...? Aha, naturalnie. Peugeot jest im znany... nie pomyla:m o tym - przyzna:, obrzucaj go zdziwionym spojrzeniem, gdy skrŹił przy drogowskazie za napisem
Nimes". - Czy wiesz dok jedziesz?
- Tak na sto procent to nie bardzo. Szukam miejsca, w którym można by spokojnie pogawzić.
- Ze mnš? 86
- Nie bój się, na rozmowy z tobš bę miał całš resztę życia. Kiedy jeszcze bylimy na patio, przez dobre dziesięć minut obserwował nas poobijany Cygan w poobijanym renaulcie. Jedzie mniej wiÎj sto metrów za nami, i to od chwili opuszczenia hotelu. Mam ochotę porozmawiać z nim.
- Och!
- W:nie
Och!". Zastanawia mnie, jakim cudem pomagierzy Gaiuse'a Strome'a namierzyli nas tak szybko - odparł Bowman, obrzucaj jš uważnym spojrzeniem. - SpoglÚsz na mnie w szczególny spos;, je§li można to tak nazwać.
- Mylę.
- Nad czym?
- Skoro nas ledzš, to po co traci> czas na zmianę samochodu?
- Kiedy wynajmowa>m ten wóz, nie wiedzia>m, ţ nas ledzš wyjaniał cierpliwie.
- A teraz znowu masz zamiar narazić mnie na niebezpieczeństwo? Choky nawet potencjalne.
- Mam nadzieję, ţ nie. Jeli stanie się inaczej, to przepraszam. Choć, z drugiej strony, jeli rozpoznali mnie, to rozpoznali takţ czarujš Cygankę, z którš jad>m niadanie. Nie zapominaj, ţ ten ksiz, którego spotkał nieszczęliwy wypadek w szczęliwym momencie, ledził w:nie ciebie. WolaŤy zostać i mieć z nimi do czynienia w pojedynkę?
- Proponujesz niezbyt atrakcyjny wybór - stwierdzi: z pretensjš w głosie.
- Bo niewiele mam do zaoferowania - odparł, spoglÚj w lusterko.
Poobijany renault był o mniej niż sto metrów za nimi. Cecile obejrza: się i zaproponowa::
- Dlaczego nie zatrzymasz się teraz i nie pogawzisz, jak to okreli>? Tutaj nie odważy się na nic. Zbyt wiele os; się krŹi doko:.
- Zdecydowanie zbyt wiele --- przyznał. - Kiedy bę z nim gawędził, nie chcę nikogo widzieć w odległoĚi kilometra.
Cecile wzdrygnę: się, ale nie powiedzia: ani słowa. Bowman natomiast przejechał przez Rodan i skierował się do Trinquetaille, następnie skrŹił w lewo do Albaron i ponownie w lewo na drogę prowadzšcš na południe wzdłuż prawego brzegu rzeki. Tu zwolnił i po chwili zatrzymał wóz. Kierowca renaulta zrobił to samo, trzymaj się w dyskretnej,jak zapewne sził, odległoĚi. Bowman umiechnšł się i ruszył. Renault zrobił to samo.
Półtora kilometra dalej na p:skiej równinie Camargue Bowman zatrzymał się ponownie. Renault takţ. Bowman wysiadł, otworzył bagaż
, wyjšł ze skrzynki narzzie, które wsunšł pod marynarkę, zamknšł baganik i wr<ił do samochodu. Narzzie położył na podłodze przy siedzeniu.
- Co to takiego? - Cecile wyglÚ: na zaniepokojonš.
- Łyżka do opon to wielofunkcyjny przedmiot - wyjanił enigmatycznie i ruszył.
Po paru minutach droga zaczę: się pišć pod górę, z poczštku :godnie, potem bardziej stromo, a po gwałtownym, ostrym skrŹie w lewo prawie bezporednio pod nimi, gdyż zaledwie szeć metrów dalej połyskiwały ciemne wody Rodanu. Bowman ostro zahamował, chwycił z podłogi łyżkę do opon i wyskoczył, nim wóz całkowicie stanšł. Szybko ruszył w stronę, z której przyjechali, tak ţ przebył ponad połowę drogi, kiedy zza zakrętu wyłonił się renault. Trzymaj jednš rękę za plecami, dopadł drzwi gwałtownie hamujÎgo pojazdu i otworzył je jednym szarpniŹiem, nim renault się zatrzymał. Pierre Lacabro spojrzał z nienawiĚiš, a na jego brutalnej twarzy widać było dzikš zawziętoć.
- Zaczynam podejrzewać, przyjacielu, ţ mnie ledzisz - zagaił niezbyt agresywnie Bowman.
Zamiast odpowiedzi Lacabro wykorzystał to, ţ miał jednš rękę na kierownicy a drugš na framudze drzwi i opieraj się na nich, wyprysnšł z wozu z szybkoĚiš zaskakujš u kogo o takiej masie. Bowman doknie tego oczekiwał, toteż odskoczył i trzasnšł łyżkš w lewe ramię przelatujÎgo obok męüzyznę. Uderzeniu towarzyszył zadziwiajo gło§ny trzask pękajÎj koĚi i wrzask bólu, które zlały się w jeden dwięk.
- Kto cię wys:ł? - spytał Bowman.
Lacabro, zwijaj się z bólu na ziemi i Ěiskaj z:manš ko
zynę, wymamrotał po cygańsku co niezrozumia>go.
- Posłuchaj no, przyjacielu, mam do czynienia z mordercami i wiem o tym. Co ważniejsze, umiem z nimi postępować - odezwał się przyjanie Bowman. - Z:ma>m ci tylko jednš koć, szę ţ przedramienia. Mogę kolejno :mać istne, dbaj naturalnie o to, by nie stracił przytomnoĚi, dopóki nie powiesz mi kilku rzeczy. Na poczštek chcę wiedzieć, dlaczego te cztery kobiety w zielono-białym wozie sš miertelnie przerażone. Mogę cię zapewnić, ţ mam dużo czasu, pewnš wprawę w :maniu koĚi i niewyczerpanš cierpliwoć, by doczekać się odpowiedzi na te pytania.
RS1
Tymczasem Cecile wysiad: z samochodu i stanę: w pobliżu blada jak trup, wpatruj się z przeraţniem w Bowmana.
- Ty naprawdę...
- Zamknij się! - Bowman warknšł wĚiekle, odwracaj na chwilę wzrok od Cygana, po czym dodał spokojniej: - Dalej, przyjacielu, opowiedz mi o tych kobietach.
Lacabro wymamrotał co, co brzmiało jak kolejna porcja epitetów, przetoczył się na bok i podparł na prawym łokciu. Cecile krzyknęła. Lacabro trzymał w dłoni pistolet, lecz szok i ból opóniły jego refleks. Wrzasnšł przeraliwie, gdy łyżka do opon trafi: go w twarz. WypuĚił broń, która polecia: szerokim łukiem w bok, i z:pał się za zakrwawione oblicze.
- Teraz straci> nos, jeli się nie mylę - stwierdził obojętnie Bowman. - Ta ciemnowłosa dziewczyna o imieniu Tina zosta: poważnie zraniona, prawda? Jak się czuje? Co się jej przytrafiło? Kto to jej zrobił?
Lacabro odsunšł dłoń, co pozwoliło stwierdzić, ţ nos nie został z:many, choć poważnie krwawił; wypluł tylko kilka zŤów. Jego gş nigdy nie robi: mi>go wraţnia, a teraz sta: się wrŹz odraújĘ. Ponownie warknšł co obraliwego, spoglÚj w|iekle na Bowmana.
- To ty - powiedział dziwnie wolno Bowman. - Tak, Tina to twoja sprawka. Jeste jednym z głównych pomagierów Czerdy, moţ najgłówniejszym. Zastanawiam się, przyjacielu, czy to przypadkiem nie ty zabi> Aleksandra w tym skalnym labiryncie...
Lacabro stanšł niepewnie na nogach. WyglÚł bardzo kiepsko, oczy zaczęły mu uciekać w gł czaszki, toteż Bowman podszedł bliţj. Był to bł, z którego zbyt póno zdał sobie sprawę. Okazało się, ţ Cygan ma niesamowitš odpornoć na ból i błyskawicznš zdolnoć regeneracji sił, typowš dla zwierzšt. Skoczył ku Bowmanowi i wyprowadził potężny prawy sierpowy, którym trafił go w szczękę, co prawda raczej przypadkowo. Jednak był to tak silny cios; ţ Bowman zatoczył się do tyłu . Stracił przy tym równowagę i zwalił się na trawiasty pas gruntu, niespełna metr od pionowej skarpy biegnÎj wprost do Rodanu. Lacabro odwr<ił się i pobiegł po broń, która wylowa: niedaleko Cecile. Szok, jaki przeży: dziewczyna, obserwuj błyskawiczny rozwój wypadków, dosłownie jš sparaliżował.
Oszołomiony Bowman podparł się na łokciu i oglÚł wydarzenia jak na zwolnionym filmie: nieruchomš dziewczynę, u stóp której leúł pistolet, i Lacabra rzucajÎgo się w jej stronę. Pomylał, ţ Cecile nie widzi broni, choć nie można nie dostrzec czego tak duţgo jak pistolet z odległoĚi około pół metra. Gdyby tak było, to nie miaŤy prawa
poruszać się bez bia>j laski. Nagle dziewczyna udowodni:, że z jej oczami wszystko jest w porzku. Schyli: się, z:pa: broń i pięknym łukiem pos:: jš do Rodanu. Następnie wykaza: zadziwiajy rozsšdek, gdyż pad: plackiem na ziemię, widzšc wyraz twarzy Cygana. Pomimo wĚiekłoĚi pamiętał on jednak, ţ głównym zagroţniem jest Bowman, zostawił wiŹ w spokoju Cecile, choć pozbawi: go przewagi, jakš daje broń, i schylony ruszył biegiem ku Bowmanowi.
Ten zdo:ł już trochę dojć do siebie i podniósł się z ziemi. Widz atakujÎgo Cygana, zrobił szybki unik i poczęstował go solidnym kopniakiem. Szczęliwym dla Bowmana trafem napastnik wylował na zranionym przedramieniu, co wywo:ło ryk bólu i zatrzymało go na chwilę. Nadludzkim wysiłkiem Lacabro zdo:ł jednak ponownie zaatakować. Tym razem Bowman nie uskoczył; lecz rzucił się ku niemu. jego prawy sierpowy bez trudu wylował na szczÎ Cygana, którynie mógł rannš rękš się osłonić. Cios był tak silny, że Lacabro zatoczył się i zrobił kilka kroków do tyłu. Zapomniał jednak, ţ za nim jest urwisko, a poniţj płynie Rodan. Przez kilka sekund balansował, staraj się utrzymać równowagę, ale wysi>k na nicsię nie zdał - si: cišţnia wzię: górę i Pierre Lacabro runšł do rzeki. Plusk, jaki towarzyszył zetkniŹiu się jego cia: z wodš, rozległ się nienaturalnie głono w ciszy, która zapanowa: przy drodze.
Bowman wyjrzał ostrożnie znad osypujÎj się krawzi, lecz nie dostrzegł nawet ladu przeciwnika. Jeli stracił przytomno§ć przy uderzeniu w wodę, to poszedł na dno jak kamień. Bowman wcale się nie palił do szukania Cygana. Miał pewnoć, ţ je§li Lacabro jest przytomny, postara się wyrazić swš wdziŹznoć, pr;uj utopić lekkomylnego ratownika.
Wr<ił do renaulta i pobieżnie go przeszukał. Tak jak się spodziewał, nie znalazł niczego interesujÎgo. ZapuĚił wiŹ silnik i skręcił tak, by maska samochodu by: skierowana w stronę rzeki, po czym wcisnšł gaz i wyskoczył. Pojazd dojechał do krawzi, przekoziołkował i wpadł do wody wywołuj fontannę siegajš około dziesiŹiu metrów.
OpadajĘ woda zala: Lacabra, który na wpół siedział, na wpół leúł na wšskiej :sze piasku i kamieni, osłoniętej nawisem zbocza i niewidocznej z góry. Ubranie miał przemoczone, a prawš dłoniš Ěiskał lewy nadgarstek. Zakrwawiona twarz wyraú: ból i niedowierzanie. Widać było, ţ jak na jeden dzień ma już zdecydowanie doć wszelkich akcji.
Cecile siedzia: na ziemi, gdy podszedł Bowman i wycišgnšł do niej rękę.
- Zniszczysz tę pięknš suknię, jeli nie wstaniesz.
- Pewnie masz rację - powiedzia: zadziwiajo spokojnym głosem i wsta:, opieraj się na jego wycišgniętej dłoni. - Nie ma go? - Powiedzmy, ţ nie mogę go znaleć.
- To nie... to nie by: uczciwa walka.
- I o to nam obu chodziło, tyle ţ to ja wygra>m, a raczej moja nieuczciwoć. Uwaúsz, ţ byłoby znacznie uczciwiej, gdyby naszpikował mnie ołowiem?
- Ale... czy on umie pływać?
- A sk, u diab:, mam to wiedzieć?
Gdy ujechali z kilometr w kompletnej ciszy, Bowman przyjrzał się podejrzliwie Cecile. By: blada jak płótno, rÎ jej drúły, a kiedy się odezwa:, jej głos był zadziwiajo sŤy; ocenił, ţ to skutki szoku, który przeży:.
- Kim ty jeste? - spyta:. - Nieważne.
- Ja... uratowa:m ci dzi życie.
- No cóż, dziękuję. Ale powinna użyć tego pistoletu we w:Ěiwym celu, czyli albo go zastrzelić, albo zmusić, by się nie ruszał.
Nastšpi: dłuższa chwila ciszy, zako
zona czym w rodzaju chlipniŹia i jęku:
- Nigdy z niczego nie strzela:m. PojŹia nie mam, jak to się robi. - Rozumiem i przepraszam. Przepraszam za wszystko, Cecile, a najbardziej za to, ţ wcišgnš>m cię w tę sprawę. Cholera, powinienem wiedzieć, ţ to się tak sko
zy!
- Dlaczego się bezsensownie obwiniasz? - pocišgnę: nosem. Musia> się w nocy gdzie ukryć, a mój pokój...
Przerwa:, spojrza: na niego uważnie i spr;owa: zapalić papierosa. RÎ jednak tak jej się trzęsły, ţ Bowman zrobił to za niš. Gdy dotarli do hotelu, dłonie Cecile nadal jeszcze drúły.
Rozdział szósty
Bowman zaparkował przed wejĚiem do hotelu. Jakie§ pięć metrów dalej przy stoliku na patio siedzia: samotnie Lila. Na pierwszy rzut oka trudno było okre§lić, czy by: bardziej z: czy zmartwiona - z pewno§ciš jednak nie by: szczęliwa.
- Chłopak jš rzucił - stwierdził Bowman. - Spotkajmy się za kwadrans w alejce przy tylnym wyj|iu z hotelu. Staraj się nie rzucać w oczy i czekaj na niebieskiego citroena. Najbezpieczniej bzie teraz w hotelu. Postaraj się nie przebywać na patio.
- Mogę z niš porozmawiać? - spyta: Cecile, nie komentuj poleceń.
- Naturalnie, ale wewnštrz.
- Ale jeli nas zobaczš razem...
- To bez znaczenia. Chcesz jej opowiedzieć, jaki jestem paskudny? - Nie - umiechnę: się niepewnie.
- Aha! WiŹ zamierzasz poinformować jš o naszych zarŹzynach? - Też nie - umiech stał się bardziej wyrany.
- MogŤy się na co zdecydować.
Niespodziewanie położy: mu dłoń na ramieniu i oznajmi:: - Mylę, ţ w gruncie rzeczy jeste miły i :godny.
- Wštpię, czy ten facet w Rodanie podzieli;y twojš opinię - stwierdził sucho.
Umiech zniknšł.
Cecile wysiad: bez słowa i ze zmarszczonym czo>m obserwowa: odjeýújy samoch=. Gdy zniknšł, wesz: na patio, spojrza: na przyjaciółkę i skinę: głowš w stronę wnętrza hotelu. Poszły tam razem, prowadz ożywionš rozmowę.
- Jeste pewna? - spyta: Cecile. - Charles rozpoznał Bowmana? Lila skinę: głowš.
- Jak?
- Nie mam pojŹia. Ale on jest strasznie bystrym obserwatorem.
- I kim§ wiÎj niż słynnym znawcš cygańskiego folkloru i producentem win?
- Tak szę.
- Nie ufa Bowmanowi?
- To raczej :godnie powiedziane.
- No to mamy pata. Chyba tak to się nazywa w szachach. Wiesz, co Bowman myli o nim, i obawiam się, ţ się z nim zgadzam. Za:twił dzisiaj następnego oprycha...
' - Co zrobił?!
- Wrzucił go do Rodanu. Sama widzia:m. Powiedział, ţ... - To dlatego wyglÚ: jak duch, gdy cię zobaczy:m.
- Czuję się nie najlepiej. Powiedział, ţ już zabił dw<h i ja mu wierzę. Sama widzia:m, jak rozprawiał się z tymi bandytami. Nie jest z nimi w zmowie. Różne rzeczy się robi, by zyskać wiarygodnoć, ale udawanie trupa to byŤy przesada.
- To wszystko stanowczo mi się nie podoba - przyzna: Lila. - Nie mogę po:pać się, o co tu chodzi i nie wiem, jak postępować. No i co ' mamy teraz robić?
- Wiem tyle co i ty. Robić to co nam kazano, to chyba najrozsniejsze, prawda?
- Chyba masz rację - Lila westchnę: ciężko i na jej twarzy znów pojawiło się przygnŤienie.
Cecile spojrza: na niš podejrzliwie. - Gdzie Charles? - spyta:.
- Odjechał z tš swojš szoferowš, jak jš czasami nazywa - odpar: ponuro Lila. - Kazał mi tu czekać.
- Lila! - w głosie Cecile brzmiało oskarţnie. - To niemożliwe, ëy§...
- A dlaczego nie? Co złego jest w Charlesie?
- Nic - Cecile szybko się wycofa:. - Zupełnie nic. Dobra, muszę lecieć. Za dwie minuty mamy się spotkać, a pan Bowman bardzo nie lubi czekać.
- Kiedy sobie pomylę o tej panience w liberii...
- WyglÚ na uroczš i całkowicie niegronš - przerwa: jej Cecile.
- Też tak szi:m. Ale to było godzinę temu!
Wielki ksišżę nie był jednak z panienkš w liberii. Nie był nawet w jej pobliżu. Na placu, na którym parkowały cygańskie wozy, nie
było ladu ani Carity, ani rolls-royce'a, a z pewnociš trudno byłoby ich nie zauważyć. Natomiast de Croytor był obecny i jak zwykle rzucał się w oczy. Stał z notesem w ręku niedaleko zielono-bia>go wozu, pogršżony w dyskusji z Simonem Searlem. W pobliżu znajdował się Czerda, ale niebrał bezporedniego udziału w rozmowie. Searl, sz z ledwo dostrzegalnych oznak uczuć na jego ascetycznej twarzy, nie był niš zachwycony.
- Jestem ojcu niezmiernie zobowišzany. Niezmiernie - de Croytor był u szczytu swej ksišżÎj :skawoĚi. - Trudno mi opisać wraţnie , jakie wywarło na mnie naboţństwo odprawione dzi rano. Kazanie, które ojciec wygłosił, było wzruszajÎ. Mogę powiedzieć, ţ rozszerzy>m swojš wiedzę. Ale, ale... czyűy co było nie w porzku z ojca nogš?
- Lekkie nadweręţnie, nic wiÎj.
Nadweręţnie było widać przede wszystkim na twarzy i słychać w głosie Searla - nadweręţnie cierpliwoĚi.
- Należy zwracać uwagę na najlţjsze nawet kontuzje. Mogš z nich wyniknšć całkiem poważne komplikacje. Tak, w rzeczy samej, bardzo poważne. - De Croytor wyjšł z oka monokl i przyjrzał się uważnie rozmówcy. - Czy ja ojca już gdzie nie widzia>m... poza opactwem naturalnie... Tak, oczywiĚie! Koło hotelu dzi w południe. Dziwne, ale nie przypominam sobie, ëy ojciec wtedy kulał... No tak,z drugiej strony moje oczy nie sš już takie jak dawniej... Serdeczne dzięki i proszę uwaúć na nogę. Doradza;ym nadzwyczajnš ostrożnoć. Dla pańskiego dobra.
Ksišżę założył monokl, notes schował do wewnętrznej kieszeni i oddalił się majestatycznie. Czerda spojrzał na Searla.
Twarz Cygana, częĚiowo zakryta bandaţm, nie wyraú: nych uczuć. Searl nerwowo oblizał wyschnięte wargi, obr<ił się bez słowa i odszedł.
Człowiek w niebieskim citroenie, zaparkowanym w pobliżu hotelu, nawet uważnemu obserwatorowi nie przypominał Bowmana. Był ubrany w ekstrawaganckš błękitno-białš koszulę, haftowanš czarnš kamizelkę, moleskinowe spodnie i wysokie buty, oczy zas:niały mu okulary przeciwsłoneczne, a na głowie nosił bia> sombrero. Cerę miał teraz janiejszš, awšs bujniejszy, ale rzeczywiĚie to był Bowman. Obok niego na siedzeniu leú: niewielka torba. Przednie drzwi po stronie pasaţra otworzyły się i do wnętrza zajrza: Cecile nieco zaskoczona i niepewna. 94
- Nie gryzę - zachŹił jš Bowman.
- Dobry Boţ! - jęknę: wsiadaj. - Co... czym ty jeste?
- Guardian, tutejszy kowboj w odwiętnym stroju. Pełno ich doko:. Mówi>m ci, ţ by>m na zakupach. Teraz twoja kolej.
- Poncho, naturalnie.
Gdy ruszyli w stronę tego samego magazynu odzieżowego, który odwiedzili rankiem, przyjrza: mu się z podejrzliwoĚiš, która wchodzi: już jej w nałóg.
W:Ěicielka, jak poprzednio, rozpływa: się w pochwaŹh nad Cecile, tym razem ubranej w odwiętny strój młodej mieszkanki Arles. By: to długa, wyszywana suknia z czarnego materiału z białym, koronkowym stanikiem i kapeluszem w formie toczka z tegoż co suknia materiału. Siedział on na rudej peruce, która zakrywa: naturalne włosy dziewczyny.
- Madame wyglÚ... fantastycznie! - oznajmi: z ekstazš w:Ěicielka.
- W takim razie madame pasuje do rachunku - odparł z rezygnacjš Bowman, wycišgaj pienize Czerdy.
Cecile wsiad: i z przyjemnoĚiš pogzi: materiał sukni. - Przyznaję, ne - oceni:. - Lubisz ubierać dziewczęta?
- Jedynie wtedy, gdy pŹš za to kryminaliĚi. Ale nie o to teraz chodzi. Pewna czarnowłosa Cyganka by: dzi widziana w moim towarzystwie. W całej Europie nie znajdziesz firmy ubezpieczeniowej, która chciaŤy wystawić jej polisę.
- Rozumiem - umiechnę: się sŤo. - I wszystko to dla dobra twojej przysz>j żony?
- Naturalnie. A niby z jakiego innego powodu?
- Na przyk takiego, ţ szczerze mówi, nie moţsz sobie w tej chwili pozwolić na utratę pomocnika.
- Nigdy mi to nie przyszło do głowy - stwierdził ze miertelnš powagš, podjeýúj do placu, na którym obozował cygański tabor. Zatrzymał wóz, wzišł torbę i wysiadł. Odwr<ił się i nagle wpadł na
pokanego osobnika, który w:nie przechodził chodnikiem. Męüzyzna przyjrzał mu się zaskoczony przez monokl - wielki ksišżę nie był przyzwyczajony, by kto nań wpadał.
- Proszę o wybaczenie - powiedział Bowman.
Ksišżę spojrzał na niego z wyrażnym wstrętem i odparł wyniole: - Udzielone.
Bowman umiechnšł się przepraszajo, ujšł pod ramię Cecile, która zdšży: już wysišć i odeszli. Gdy oddalili się na bezpiecznš odległoć, Cecile stwierdzi: oskarżycielskim szeptem:
- Zrobi> to specjalnie.
- I co z tego? Jeli on nas nie rozpoznał, to kto to potrafi? O, a cóż to takiego?
Pytanie to wywo:ł wjazd na plac czarnej furgonetki bez nych napisów na burtach. Pojazd stanšł, kierowca spytał o co najbliższego Cygana, który wskazał na drugš stronę placu, i wóz ruszył, by zaparkować przy pojeýzie Czerdy. Ten akurat rozmawiał z Ferencem stoj przed wejĚiem.
Kierowca z pomocnikiem wysiedli, obeszli furgon, otworzyli drzwi i z pewnym trudem wycišgnęli z wnętrza pojazdu nosze. Znajdował się na nich Pierre Lacabro z lewym ramieniem w gipsie, rękš na temblaku i obandażowanš głowš. WĚiekły błysk w prawym oku, bo lewe zas:nia: opuchlizna, jasno dowodził, ţ żyje. Zaskoczony Czerda wraz z równie zdziwionym Ferencem rzucili się pom< nieć kompana, a obok pojawił się, co było do przewidzenia, wielki ksišżę. Pochylił się nad rannym, przyjrzał się mu i wyprostował z poważnš minš.
- No, no --- potrzšsnšł głowš ze smutkiem. - Nikt dzi nie jest bezpieczny na drodze. Czy ten nieszczęnik to pan Koscis?
Pytanie było adresowane do Czerdy i z jakich powodów wyprowadziło go z równowagi.
- Nie! - warknšł, pr;uj się opanować.
- Cieszę się, ţ to słyszę. Przykro mi naturalnie z powodu tego biedaka, ale lubię pana Koscisa. Tak na marginesie, jak go pan zobaczy, proszę mu przekazać, ţ z przyjemnoĚiš z nim porozmawiam, jeli naturalnie bzie mu to odpowiadało.
- Powtórzę, jak go znajdę - warknšł Czerda i chwycił za nosze, by pom< wnieć rannego do swego wozu.
Wielki ksišżę odwr<ił się i omal nie zderzył się z parš Azjatów z hotelu. Ksišżę skłonił się uprzejmie. Bowman dosłownie chłonšł całš scenę, nie mog oderwać wzroku najpierw od Czerdy, na którego twarzy złoć walczy: z podejrzliwoĚiš, potem od de Croytora, a na koniec od chińskiej pary.
- Jak widać, umie pływać - powiedział szeptem do Cecile. - Lepiej nie okazujmy zbytniego zainteresowania. Wiesz, co chcę zrobić. Przyrzekam, ţ nie bę ryzykował.
Odprowadził dziewczynę na bok i obojętnym krokiem zbliżył się do zielono-bia>go wozu. Boczne okna były zasłonięte, ale uchylone, toteż zadowolony przeszedł na drugš stronę placu, gdzie do kępy drzew uwišzano kilkanaĚie koni. Rozejrzał się ostrożnie, czy kto go nie obserwuje, lecz większoć zainteresowania skupiał na sobie ranny, który został już wniesiony do karawaningu Czerdy. Uspokojony wyjšł z torby garć walcowatych przedmiotów, owiniętych w bršzowy papier.Kaýy był zaopatrzony w killcucentymetrowy błękitny lont - stare, poczciwe petardy...
Wewnštrz wozu Czerda, Ferenc, Searl i El Brocador skupili się wokół zabandażowanego Lacabra. Miał nieszczęliwš minę, i to nie tylko z powodu fizycznych cierpień; pomimo tak wielkich obraţń nie spotkał się z troskš i sympatiš, a choky ze wspó<zuciem.
- Ty durniu! - zdenerwował się Czerda. - Mówi>m ci, ty przeklęty idioto, nej przemocy!
- Powiniene to raczej powiedzieć Bowmanowi - zauważył El Brocador. - Bowman spodziewał się, ţ kto go bzie ledził i czekał na to. Kto zawiadomi Gaiuse'a Strome'a?
- A niby kto, jak nie nasz
księżulo"? - parsknšł Czerda. - Choć przyznaję, Searl, ţ ci nie zazdroszczę.
Sz po minie Searla, on też sobie nie zazdroĚił.
- To moţ się okazać niekonieczne - stwierdził niezbyt uradowany. - jeli Gaiuse Strome to ten, którego podejrzewamy, to już wie o wszystkim.
- Wie? - zdziwił się Czerda. - Co wie? Nie wie, ţ Lacabro pracuje dla mnie, a wiŹ i dla niego. Nie wie, ţ to nie wypadek drogowy, a sprawka Bowmana. Nie wie, ţ znowu udało nam się zgubić lad Bowmana, który natomiast ma doskona> informacje o naszych posunięciach. Jeli uwaúsz, ţ nie ma czego wyjaniać, to zgłupia> do reszty, Simon. Ferenc, zbierz ludzi. Wyjazdza pół godziny. Powiedz im, ţ bziemy nocować w Vaccarós. Co się dzieje do cholery?
Do ich uszu dobiegły nagle odgłosy eksplozji, po którym rozległy się krzyki męüzyzn i rżenie przestraszonych koni, a po chwili policyjny gwizdek; za moment kolejna seria wybuchów targnę: powietrzem.
Czerda i pozostali rzucili się do drzwi. W cišgu trzydziestu sekund wszyscy obecni na placu spoglÚli ku jego północno-wschodniej częĚi, gdzie grupa Cyganów i guardians, a wr= nich oczywiĚie i Bowman, pr;owa: uspokoić rżÎ, wierzgajÎ i oszala> zwierzęta, którym pod kopytami eksplodowały ostatnie petardy.
Tylko jedna osoba nie interesowa: się tym zamieszaniem. Cecile sta: na palcach, przytulona do Ěiany zielono-bia>go wozu, i stara: się zajrzeć przez częĚiowo zasłonięte okno. Wewnštrz panował półmrok, toteż gdy jej wzrok oswoił się z ciemnociami, ledwie powstrzyma: się od okrzyku przeraţnia. Na łóżkuleú: na brzuchu ciemnowłosa dziewczyna o plecach zmasakrowanych batem. Rany lniły od rozmaitych maĚi gojych, ale nie były zabandażowane. Sz z niewielkich poruszeń, którym towarzyszyły jęki bólu, ranna nie spa:.
Cecile ostrożnie opuĚi: zasłonę i cofnę: się od okna. Przesz: obojętnie obok trzech Cyganek, skupionych na stopniach wozu i obserwujšcych wraz z innymi zamieszanie na drugim ko
u placu. Nogi drúły pod niš a przed oczami cały czas mia: obraz pleców skatowanej dziewczyny. Zbliży: się do Bowmana, który w:nie sko
zył uspokajać jednego ze spanikowanych koni. Odprowadził go na bok, ujšł Cecile pod ramię i oboje skierowali się ku uliczce, gdzie zaparkowali citroena. Bowmanowi wystarczyło jedno spojrzenie na twarz dziewczyny. - Nie spodobało ci się to, co zobaczy:, prawda? - spytał.
- Naucz mnie, jak się strzela - oznajmi: stanowczo. - Mam sŤy wzrok, ale zawsze można podejć bliţj.
- Aż tak le?
- Aż tak le. Dziewczyna, drobna, prawie dziecko, zbita tak, ţ prawie nie ma skóry na plecach. To biedactwo musi okropnie cierpieć. - I nie úl ci już tego typka, którego wrzuci>m do Rodanu?
- ChciaŤym go spotkać z pistoletem w ręku.
- nej broni palnej. Sam jej nie noszę. Natomiast doskonale rozumiem, o co ci chodzi.
- A przyjš> to wszystko z takim spokojem?
- Trudno być wĚiekłym przez dłuższy czas. To, czego ty dowiedzia: się teraz, ja wiem od dawna. Nie byłem pewien, co konkretnie jej zrobili, ale spodziewa>m się czego takiego. Podobnie jak Aleksander zdesperowana pr;owa: przekazać jakš wiadomoć i to jej się nie udało. Dali jej wiŹ nauczkę, maj nadzieję, ţ wystarczy jej i pozostałym kobietom. Szę, ţ mieli rację.
- Jakš wiadomoć?
- Gdybym wiedział, to w cišgu dziesiŹiu minut te nieszczęsne Cyganki opuĚiłyby wóz i były nareszcie bezpieczne.
- Jeli mi nie chcesz powiedzieć, to nie mów. - Posłuchaj, Cecile...
- W porzku. To bez znaczenia - zatrzyma: się niespodziewanie . - Wiesz, ţ dzi chcia:m uciec? Kiedy wracalimy znad Rodanu?
- Nie dziwi mnie to.
- Ale już nie chcę. I nie bę chcia:. Masz pecha - teraz jeste na mnie skazany.
- Nie chcia;ym być skazany na nikogo innego. Przyjrza: mu się zaskoczona.
- Powiedzia> to bez umiechu - stwierdzi:.
- Powiedzia>m to bez umiechu - zgodził się Bowman.
Doszli do citroena i obejrzeli się w stronę placu, na którym panował teraz wzmożony ruch. Ferenc chodził od wozu do wozu i jak można się domylać, wydawał polecenia, gdyż w:Ěiciele karawaningów natychmiast rozpoczynali przygotowania do odjazdu.
- Dlaczego się zbierajš? - zdziwi: się Cecile. - Z powodu paru petard?
- Z powodu naszego pzzyjaciela, który wykšpał się w Rodanie. I z powodu mojej skromnej osoby.
- Ciebie?
- Ponieważ Lacabro się nie utopił, podejrzewajš, ţ nie dam im spokoju. Interesuje ich, co też mogę wiedzieć. Nie orientujš się, jak teraz wyglÚm, lecz sš pewni, ţ zmieni>m kostium. Wiedzš jednak doskonale, ţ nie dostanš mnie w Arles, gdyż nie majš pojŹia, gdzie jestem, ani w jakim hotelu się zatrzymam. Muszš mnie zidentyfikować. A to bzie im naj:twiej zrobić z dala od ludzi. Dlatego dzisiejszš noc spzš w szczerym polu, gdzie w Camargue, maj nadzieję, ţ uda się im mnie rozpoznać. Sš przekonani, ţ bę tam, gdzie ich tabor.
- Przemowy to twoja mocna strona, prawda? - w zielonych oczach nie było złoliwoĚi.
- Lata wprawy.
- I raczej trudno powiedzieć, ţ sam siebie nie doceniasz, czyż nie tak?
- Zgadza się. Jak mylisz, czy oni majš na mój temat podobnš opinię? - Przepraszam - dotknę: przelotnie jego dłoni. - Kiedy się boję, staję się złoliwa.
- Ja też. To normalne. Wyruszamy, jak tylko się spakujesz i starym sposobem Pinkertona bziemy ich ledzić, jadšc przodem. Jazda za nimi jest niebezpieczna, bo Cyganie z pewnoĚiš zostawiš za sobš paru ludzi, którzy bš sprawdzać przejeýújÎ samochody. Na południu o tej porze ruch bzie niewielki, ponieważ dzi jest festiwal w Arles i przez najbliższe czterdzieĚi osiem godzin większoć turystów tu zostanie, a dopiero potem pojadš do Saintes-Maries.
- Przecież nie rozpoznajš nas w tych strojach.
-- Z pewnoĚiš nie, ale też nie bš musieli. Bš szukać wozu, którym podróżuje samotna para i który ma tablice rejestracyjne z Arles. gdyż musi być wypożyczony. Przebranie tylko ich upewni, bo wiedzš, ţ w tych stronach mogš to być stroje cygańskie lub guardians. Bš szukali os; o cechach charakterystycznych, których nie da się ukryć. W twoim wypadku bzie to: smuk: figura, wystajÎ koĚi policzkowe i zielone oczy, w moim - figura, no na pewno nie smuk:, oraz blizny na twarzy. Jak szisz, ile par odpowiadajych temu opisowi bzie dzi po południu na drodze do Vaccares?
- Jedna - zadrú:. - Jeste dokny.
- Oni takţ bš. A wiŹ jedziemy przed nimi. Jeli ich zgubimy, to zawr<imy i poszukamy. Samochody jadÎ z południa nie powinny ich interesować, a przynajmniej takš mam nadzieję. Lepiej jednak bzie, jak nie bziesz zdejmować okularów przeciwsłonecznych; te twoje zielone oczy mogš nas zdradzić.
Bowman zaparkował około pięmziesiŹiu metrów od patio na najbliższym wolnym miejscu, jakie znalazł.
- Spakuj się - polecił Cecile. - Masz piętnaĚie minut. Za dziesięć minut wracam do hotelu.
- Gdyż najpierw masz do za:twienia jakš nie cierpiš zwłoki sprawę?
- W:nie.
--- Powiedz mi moţ, o co chodzi? - Nie.
- Zabawne. A myla:m, ţ teraz już masz do mnie zaufanie.
- OczywiĚie! Jak mia;ym nie ufać dziewczynie, która ma zamiar wyjć za mnie...
- Nie zasługuję na takie traktowanie.
- RzeczywiĚie. Ufam ci, Cecile. Bez zastrzeţń.
- Rozumiem - skinę: głowš, jakby jš to zadowoliło. - Ale boisz się, ţ siłš można mnie zmusić do mówienia.
Bowman długš chwilę przyglÚł się jej w milczeniu, po czym spytał: - Czy przypadkiem nie zdarzyło mi się powiedzieć, ţ nie jeste hm... tak bystra, na jakš wyglÚsz?
- Kilkakrotnie nazwa> mnie idiotkš, jeli o to ci chodzi. - Czy mogę mieć nadzieję, ţ mi wybaczysz?
- Pomylę nad tym - umiechnę: się i wysiad:.
Bowman poczekał, aż wejdzie na patio, potem wysiadł i poszedł na 100
pocztę. Czekał tam na niego na poste restante telegram, który otworzył po powrocie do samochodu. Był napisany po angielsku i nie szyfrowany. Treć miał następujš:
Znaczenie niejasne stop dosłownie: najważniejsze by unek został dostarczony Aigues-Mortes lub Grau du Roi do poniedziałku 24 maja nienaruszony i powtarzam i incognito stop je§li tylko jedno wykonalne nie dostarczać stop dodatkowe możliwe koszty nieistotne stop bez podpisu".
Przeczytał to dwukrotnie i pokiwał głowš; dla niego rozszyfrowana wiadomoć nie by: niejasna. Teraz już prawie wszystko wiedział. Podarł telegram, a kawałki spalił w popielniczce samochodowej i roztarł spalone strzępki na popiół. RozglÚł się co jaki czas, czy to dziwne zajŹie nie zwr<iłoczyjej uwagi, ale niczego nie zauważył. We wstecznym lusterku dostrzegł rolls-royce'a wiellciego ksiŹia, który zatrzymał się na czerwonym wietle jakie trzysta metrów z tyłu. Nawet rolls musiał przestrzegać przepisów ruchu drogowego, co prawdopodobniedenerwowało jego w:Ěiciela, który spoglÚj przez okno, z pewnoĚiš zauważył nadchodzš parę Azjatów.
Bowman opuĚił okno, podarł kopertę na kawałki i wyrzucił do rynsztoka, maj nadzieję, ţ mieszka
y Arles nie bš mu tego mieli za z>. Następnie wysiadł i wszedł na patio, po drodze mijaj parę Chińczyków, którzy przyjrzeli mu się obojętnie przez lustrzane szk:. Bowman spojrzał na nich tylko przelotnie.
Wielki ksišżę czekaj na zmianę wiateł nie przejawiał jednak najmniejszych oznak zdenerwowania. Był zajęty zapisywaniem czego w notesie. Nie był to jednakţ ten sam notes, w którym gromadził swš stale wzrastajš wiedzę o cygańskim folklorze. Po chwili, najwyraniej zadowolony z w:snej pracy, schował notes, zapalił ogromne hawańskie cygaro i nacisnšł przycisk, który opuszczał szybę dzielš go od kierowcy. Carita spojrza: we wsteczne lusterko.
- Szę, ţ nie muszę pytać, czy spełni: moje polecenia. - Co do joty, ksišżę.
- A odpowied?
- Za dziewięmziesišt minut, jeli dopisze szczęĚie, jeli nie - w dwie i pół godziny.
- Gdzie?
- W czterech egzemplarzach: na poste restante w Arles, Saintes-Maries, Aigues-Mortes i Grau-du-Roi. Mam nadzieję, ţ jest pan zadowolony. 101
- Znakomicie - de Croytor umiechnšł się z satysfakcjš. - Czasami zastanawiam się, co bym bez ciebie zrobił.
Szyba podjecha: w górę. Zapaliło się zielone wiatło i rolls bezgłonie ruszył do przodu. De Croytor, rozparty wygodnie na siedzeniu , palił cygaro i spoglÚł na otaczajy go §wiat z w:Ěiwš mu wyższociš. Nagle, czym zaintrygowany, pochylił się gwałtownie o ca> pięć centymetrów, co wiadczyło o niebywałym wrŹz zainteresowaniu, i nacisnšł przycisk opuszczajy szybę.
- Carita, zaparkuj za tym niebieskim citroenem - polecił.
Rolls powoli się zatrzymał, za§ ksišżę zrobił co niesłychanego - osobiĚie otworzył drzwi i wysiadł. Nie spiesz się zbytnio, zrobił parę kroków, stanšł i popatrzył na skrawki żółtego papieru telegraficznego leżÎ w rynsztoku, a potem na Chi
zyka, który powoli podnosił się, trzymaj w ręce resztki koperty.
- Czy pan co zgubił? - odezwał się uprzejmie wielki ksišżę. Moţ w czym pom<?
- Jest pan bardzo uprzejmy - angielszczyzna Chi
zyka by: nienaganna. - Nic się nie stało, żona po prostu zgubi: kolczyk. Ale, jak się okazuje, nie tutaj.
- Przykro mi - powiedział de Croytor i udał się w stronę patio. Mijaj stolik, przy którym siedzia: Azjatka, skłonił się lekko, nie zwalniaj kroku. Zdšżył jednak zauważyć, ţ bez wštpienia by: pół-Azjatkš i pięknš kobietš, choć nie blondynkš, a opr<z tego; ţ mia: oba kolczyki. Ksišżę, zadowolony z siebie, podszedł do stolika, przy którym siedzia: Lila i bacznie się jej przyjrzał.
- Jeste nieszczęliwa, moja droga - stwierdził. - Nie jestem.
- Ależ jeste. Mam nieomylny instynkt w takich sprawach. Z jakich niezrozumiałych powodów odnosisz się do mnie z pewnš rezerwš. Do mnie! Księcia de Croytor! - ujšł jej dłoń. - Zadzwoń do swego ojca, a mego przyjaciela, hrabiego Delafont i to zaraz. On rozproszy twoje wštpliwoĚi, masz na to moje ksišżÎ słowo.
- Charles, proszę...
- Tak już lepiej. Przygotuj się wiŹ do natychmiastowego wyjazdu. Sprawa jest pilna, gdyż Cyganie w:nie odjeýújš, a przynajmniej ci, którzy nas interesujš. Musimy jechać za nimi. - Widz, ţ Lila wstaje, z:pał jš za rękę. -
Natychmiast" moja droga jest pojŹiem wzglnym. W tym wypadku wynosi około godziny. Musimy najpierw co przegryć, zanim udamy się na niegoĚinne pustkowia Camargue.
Rozdział si=my
Dla nowo przyby>go Camargue rzeczywiĚie wyglÚ na niegoĚinne pustkowie, nad którym rozcišga się niebo, zdajÎ się nie mieć horyzontu. Teren jest p:ski i nijaki, sprawiajy wraţnie opuszczonego przez wszystko co żywe. Przez ca> lato wisi nad nim bezlitosne słońce zawieszone na stalowobłękitnym niebie. Takie jest pierwsze wraţnie, jeżeli jednak nowo przybyły zostanie dłuţj, odkryje, ţ jak większoć pierwszych wraţń jest ono mylÎ i fałszywe. RzeczywiĚie, można się zgodzić, ţ to niegoĚinny kraj, ale nie jest on wrogi człowiekowi ani martwy. Nie jest też tak posępnie przygnŤiajy i monotonny, jak pustynia czy syberyjska tundra. Istnieje na nim woda, a na ziemia nie jest martwa, gdy ma wodę. Sš tu duţ, ma> i rednie jeziora, moczary oraz bagna, czasami nie głŤsze niż po kostki, a czasami zdolne pochłonšć kamienicę. Sš też i barwy - wiecznie zmieniajÎ się błękity i szaroĚi wód poruszanych wiatrem, spłowia: żółć bagien i prawie czerń wysmukłych cyprysów, ciemna zieleń sosen, za jasna pastwisk, odcinajĘ się od bršzu jałowej ziemi i słonych równin aż spękanych od słoĘ, które zajmujš większoć lu. Poza tym jest tu życie: mnóstwo ptaków, ma> stada czarnych krów i bardzo rzadko białych koni. Farmy i rancha sš położone z dala od dróg, najczęĚiejtak dobrze ukryte wr= drzew, ţ trudno je dostrzec. Jedno natomiast wraţnie pozostaje niezmienne --- jest to nie ko
zĘ się równina. Camargue przypomina gkie jak stół morze w słoneczny letni dzień.
Dla Cecile, obserwujÎj okolice z okien citroena jadÎgo z Arles do Saintes-Maries, krajobraz przedstawiał takie w:nie przygnŤiajo płaskie pustkowie, wywołujÎ depresję. Od czasu do czasu spoglÚ: na Bowmana, który wydawał się odprężony, by nie powiedzieć radosny, a jeli nawet cišży: mu przelana ostatnio krew, to nadzwyczaj dobrze to ukrywał. Cecile przyszło do głowy, ţ chyba już o wszystkim zapomniał i ta myl jeszcze bardziej jš przygnŤia:. Ponownie rzuci: okiem na ponurš okolicę i odwr<iła się do Bowmana.
-Tu naprawdę żyjš ludzie? -- spyta: z niedowierzaniem.
- Żyjš, kochajš i umierajš. Miejmy nadzieję, ţ nas to nie spotka. To ostatnie naturalnie.
- Och, przestań. A gdzie ci wszyscy kowboje, guardians, jak ich nazywasz?
- Mylę, ţ w barašh. Dzi jest przecież więto. Szkoda, ţ tym razem nie dla nas.
- Sam mówi>§, ţ dla ciebie życie jest jednym, długim więtem. - Powiedzia>m - dla nas.
- To mi> - przyzna:, spoglÚj na niego z namys>m. - Moţsz mi tak od razu, bez zastanawiania się powiedzieć, kiedy ostatnio by>§ na urlopie?
- Tak od razu to nie.
Cecile pokiwa: głowš i ponownie rozejrza: się po okolicy. Z lewej strony, w odległoĚi mniej wiÎj kilometra, było widać spore zabudowania i to całkiem przyjemnie wyglÚjÎ.
- W koficu jaki lad życia - westchnę: z ulgš. - Co to takiego? - Mas, tutejsza odmiana farmy, skrzyżowana z hotelem, restauracjš i szkołš jazdy konnej. Nazywa się Mas de Lavignolle.
- WiŹ już tu by>§?
- Sama niedawno co mówi: o urlopie - powiedział przepraszajo.
- Notak - westchnę: i zaję: się kontemplowaniem krajobrazu za oknem.
Nagle pochyli: się gwałtownie - za farmš ros: kępa sosen a za nimi ukazał się widok, §wiadczy do§ć dobitnie o istnieniu życia w Camargue. Kilkana|ie cygańskich pojazdów i mniej wiÎj setka samochodów parkowały jak popadło na poboczu po prawej stronie drogi. Po lewej, na polu rzadko poroniętym trawš, stały rzy kolorowych namiotów. Były różnej wielkoĚi, czasem zaledwie pł<ienne dachy w zależno|i od tego, jakš pełniły rolę: barów, kiosków spoywczych, strzelnic, loterii czy sklepów. KrŹiło się wokół nich kilkaset os; najwyraniej doskonale spzajych tu czas. Bowman zwolnił, ëy przepu|ić pieszych.
- Cóż to takiego? - zadziwi: się Cecile.
- Wiejski odpust, a co ma być? Arles nie jest jedynym miejscem w Camargue, a niektórzy twierdzš, ţ nie jest nawet jego czę|iš, gdzie dzi jest festyn. Większoć miasteczek czy większych farm ma w:sne imprezy i rozrywki, a jak widać, Mas de Lavignolle jest jednym z nich.
- No, no ależ jeste§my dobrze poinformowani - przyzna: z ironicznym uznaniem i wskaza: na owalny plac, ogrodzony oblepionymi błotem konarami. - A to co takiego?
- To jest stara i tradycyjnie wykonana arena do walki byków, gdzie bzie mia: miejsce największa atrakcja dzisiejszego popołudnia. `
- Jedziemy dalej - stwierdzi: Cecile z niesmakiem.
Pojechali. Ale po mniej niż piętnastu minutach Bowman zatrzymał wóz na poboczu. Wysiadł i przecišgnšł się.
- Dwie mile prostej drogi - wyja§nił, widz pytajÎ spojrzenie dziewczyny. - Cygański tabor podróżuje z szybko|iš trzydziestu mil na godzinę, mamy wiŹ cztery minuty.
- A ogarnięty panikš Bowman moţ być w drodze już w piętna|ie sekund?
. - Nawet szybciej, chyba ţ nie dopi>m szampana. Ale do§ć gadania, pora na lunch.
Szesna|ie kilometrów na północ tš samš drogš wolno posuwał się cygański tabor wzniecaj ogromnš chmurę pyłu. Kolorowe wozy, zawsze przycišgajÎ wzrok, teraz, poprzez kontrast z otoczeniem, wyglÚły bardziej egzotycznie nii kiedykolwiek.
Pojazdy prowadził żółty cišgnik pomocy drogowej, wynajęty przez Czerdę do holowania jego wozu.
Był to jedyny nie pokryty kurzem pojazd w ca>j kolumnie. Prowadził go Czerda, a w kabinie znajdowali się jeszcze Searl i El Brocador, któremu przywĘ Cyganów przyglÚł się z wyranym podziwem.
- Do diab:, El Brocador - przyznał - wolę mieć ciebie przy sobie niż tuzin takich niedozobionych klechów.
- Nie jestem stworzony do dzia:nia - zaprotestował Searl - i nigdy tak nie twierdzi>m.
- Za to twierdzi>§, ţ masz mózg - parsknšł Czerda. - Zrobili ci lobotamię w seminarium, czy potem zdurnia> do reszty?
- Nie b dla niego taki ostry - El Brocador starał się za:godzić sytuację. - Wszyscy wiemy, ţ jest pod wielkš presjš. Poza tym, jak sam mówi, dzia:nie nie jest jego specjalno|iš, a do tego nie zna Arles. Ja się tam urodzi>m i czuję się jak u siebie. Znam dobrze wszystkie sklepy, które handlujš cygańskimi kostiumami czy ubiorami guardians. Nie jest ich zresztš tak wiele, jak można by szić. Ludzie, których uży>m do pomocy, to tubylcy, a ţ za pierwszym razem trafi>m do
tego sklepu co i Bowman, to już kwestia szczęcia i odrobina logiki - był duży i leúł na uboczu.
- Mam nadzieję, ţ nie musia> użyć zbyt wiele, hm... perswazji? - taka powĚišgliwoć wypowiedzi zdecydowanie nie pasowa: do Czerdy.
- Jeli masz na myli przemoc, to w ogóle. Nie lubię przemocy, o czym wiesz, chyba ţ w ostatecznoci. W dodatku jestem zbyt znany w Arles, by zaryzykować co takiego. Poza tym nie musia>m, nikt by nie musiał, kto zna starš Bouvier. Za dziesięć franków wrzuciŤy swojš matkę do Rodanu. Ja da>m jej pięmziesišt - umiechnšł się El Bxocador. - Tak się stara:, ţ omal sobie języka nie przygryz: przy pytlowaniu.
- Niebiesko-bia: koszula, biały kapelusz i czarna kamizelka - rozmarzył się Czerda. - :twiej go bzie znaleć niż b:zna na pogrzebie.
- Tylko najpierw musimy się z nim spotkać.
- Bzie tam - Czerda wskazał kciukiem za siebie. - Jak długo oni sš z nami, on bzie nam towarzyszył. Wszyscy to wiemy, on sam najlepiej. O to się nie martw, byleby zrobił, co do ciebie należy.
- Nie ma strachu - pewnoć siebie El Brocadora ani jotę nie ustępowa: pewnoĚi siebie Czerdy. - Wszyscy wiedzš, jak głupi potrafiš być Anglicy. To, ţ kolejny idiota chce się popisać przed tłumem, nikogo nie zdziwi, a dziesištki wiadków bš widziały, ţ robilimy, co tylko było możliwe, ëy durnia powstrzymać, ale nam się nie udało.
- Byk bzie miał zaostrzone rogi, tak jak uzgodnilimy?
- Sam tego dopilnowa>m - El Brocador spojrzał na zegarek. - Nie moţmy się trochę pospieszyć? Wiesz, ţ za dwadzieĚia minut mam umówione spotkanie.
- Nie bój nic - uspokoił go Czerda - za dziesięć minut bziemy w Mas de Lavignolle.
Rolls-royce posuwał się wolno, w sporej odległoĚi za taborem, by chmura pyłu wzbijanego przez cygańskš kawalkadę zdšży: opać. Dach był opuszczony, za wielki ksišżę siedział w cieniu parasola, który trzyma: nad nim Lila.
- Dobrze ci się spało? - spyta: w pewnym momencie.
- Spało? Nigdy nie pię po południu. Po prostu mia>m zamknięte oczy. To mi pomaga w myleniu, a sporo spraw mam teraz na głowie. ine
- Nie wiedzia:m - jednš z pierwszych i podstawowych rzeczy, którš szybko odkry:, by m< spokojnie przebywać w towarzystwie de Croytora była dyplomacja, toteż pospiesznie zmieni: temat. - Dlaczego jedziemy za kilkunastoma wozami, skoro kilkadziesišt innych zostało w Arles?
- Mówi>m ci już, ţ w:nie te najbardziej mnie interesujš. - Ale dlaczego...
- Bo specjalizuję się w zwyczajach Cyganów rumuńskich i węgierskich, gdzie najlepiej przechowano tradycyjne obrzy - odparł tonem skutecznie ko
zym dalszš dyskusję na ten temat.
- Boję się o Cecile...
- Panna Dubois wyjecha: przed nami i jeli się nie mylę jest przed nami, a nawet przed taborem - ton głosu ksiŹia całkowicie wykluczał możliwoć pomyłki. - Muszę też przyznać, ţ by: ubrana w doć gustowny kostium, jaki noszš tutejsze panienki w dni wišteczne.
- Masz na myli strój cygański?
- Ubiór odwiętny - powtórzył zdecydowanie. - Strój cygański mia: na sobie wczeniej, ale gdy wyjeýú:, był to kostium noszony z okazji więta. Znam się trochę na strojach i mogę za to rŹzyć.
- Ale dlaczego miaŤy się przebierać... - A sk ja mam wiedzieć?
- Widzia>, jak odjeýú:? - Nie.
- WiŹ sk...
- Carita z pewnoĚiš zna się na damskich strojach znacznie lepiej niż ja. Poza tym jest bardzo spostrzegawcza. Twoja przyjaciółka odjechała z typkiem w stroju guardians. Ciekawe, co stało się z indywiduum zwanym Bowman? Przyznaję, ţ twoja przyjaciółka ma wybitny talent do zawierania podejrzanych znajomoĚi.
- A ja? - spyta: niespodziewanie słodko Lila.
- Touche! Zasłuży>m na to. Przepraszam, nie chcia>m obraúć twojej przyjaciółki. - Wskazał dłoniš na lewo, gdzie połyskiwała stalowo wšska linia wody i zmienił temat: - Co to takiego, moja droga?
v Lila spojrza: we wskazanym kierunku i odpar: chłodno: n
- Nie mam pojŹia.
- Wielki ksišżę nigdy nie przeprasza dwa razy. - Morze?
- W:nie. I koniec podróży dla tych wszystkich Cyganów, którzy przebyli setki, a czasami tysiÎ kilometrów z ca>j Europy. l;tang de Vaccares.
- tang?
- Jezioro. Jezioro Vaccares, bÎ najsłynniejszym rezerwatem dzikiej zwierzyny w Europie Zachodniej.
- Ty naprawdę dużo wiesz, Charles.
- Naprawdę dużo wiem - zgodził się de Croytor bez umiechu. Bowman dopił szampana, spakował resztki posiłku do wiklinowego kosza i wstawił go do bagażnika.
- Było doskona> - pochwali: Cecile. - Miło, ţ o tym pomyla>. - Podziękuj Czerdzie, on za wszystko zapŹił - odparł Bowman spoglÚj na północ.
Na drodze, jak okiem sięgnšć, nie było nawet ladu jakiegokolwiek ruchu.
- Cóż, wracamy do Mas de Lavignolle. Musieli się tam zatrzymać - zdecydował. - Niech żyjš walki byków.
- Nienawidzę corridy!
- Ta ci się spodoba, zarŹzam - obiecał, nie wdaj się w wyjanienia.
Bowman zauważył, ţ w Mas de Lavignolle choć znacznie zwiększy: się liczba pojazdów, dziwnie zmniejszy: się liczba ludzi od czasu ich poprzedniego przejazdu. Ciekawostka ta wyja§ni: się, gdy zgasił silnik - od strony drogi dobiegały miechy i okrzyki zachęty wielu os; . Chwilowo to jednak zlekceważył i nie wysiadajšc z samochodu, rozejrzał się uważnie. Nie musiał zresztš długo szukać.
- Jak naleúło się spodziewać, Czerda z kumplami i resztš taboru jest tutaj - oznajmił. - To znaczy, na razie dostrzeg>m ich wozy, ale można się domylać, ţ ich w:Ěiciele sš w pobliżu.
Postukał nerwowo w kierownicę i dodał po chwili:
- jak naleúło się spodziewać... ciekawe, dlaczego ja się tego nie spodziewa>m... ciekawe, dlaczego.
- Dlaczego co?
- Dlaczego się tu zatrzymali.
- O co ci chodzi? Przecież spodziewa> się, ţ tu ich znajdziesz. Dlatego w:nie zawr<i>, prawda?
- Zawr<i>m z powodu niezgodnoĚi czasowej. Zbyt długo ich nie było, wiŹ naleúło przypuszczać, ţ gdzie się zatrzymali. To jest najbliższe miejsce, gdzie mogli to zrobić, ale prawdę mówi nie szi
>m, ţ przystanš gdziekolwiek, gdzie sš ludzie. Spodziewa>m się obozowiska w polu, przy którym z jezior na południu, gdzie byliby we własnym gronie. Zamiast tego cały tabor zatrzymał się tutaj.
- I co z tego? - spyta: Cecile, gdy Bowman przez chwilę nie przejawiał chŹi do dalszej rozmowy.
- Pamiętasz, jak tłumaczy>m ci w Arles, dlaczego moim zdaniem tak szybko wyjeýújš?
- Pamiętam, choć przyznaję, ţ było to nieco zagmatwane.
- Moţ dlatego, ţ sam się w tym zaplšta>m. Gdzie musi być bł w moim rozumowaniu. Tylko gdzie?
- Przepraszam, nie rozumiem.
- Nie szę, ëym przeceniał znaczenie mojej skromnej osoby, zw:szcza z ich punktu widzenia - powiedział wolno Bowman. - Jestem przekonany, że cholernie im zależy, ëy zabić mnie tak szybko , jak tylko się da. Kiedy masz co zrobić szybko, nie spzasz mi>go popołudnia na oglÚniu walki byków, tylko starasz się wykonać tę pilnš robotę. Obozuj na pustkowiu, wcišgasz takiego Bowmana w pu:pkę; moţsz wtedy z :twoĚiš go wykryć i wyko
zyć, gdyż poza nim znasz wszystkich obecnych. Niezatrzymujesz się wiŹ na lokalnym odpucie, gdzie opr<z niego jest z tysi os;, których nie znasz. Tutaj nie można go znaleć... Chyba, ţ wiesz co, o czym on nie wie, co , dzięki czemu masz pewno§ć, ţ znajdziesz go nawet w takim tłumie. Jasno się wyraúm?
- Tym razem wyjštkowo tak - szepnę:. - Jeste stuprocentowo przekonany, ţ tutaj cię z:piš. Pozostaje więc do zrobienia tylko jedno. - Tylko jedno - zgodził się Bowman sięgaj do klamki. - Należy wysišć i przekonać się, czy mam rację.
- Neil - z:pa: go za rękę z zadziwiajš jak na niš siłš.
- No nareszcie! Trudno by ci było mówić do mnie panie Bowman przy dzieciach, czyż nie? To było dobre w czasach nieboszczki królowej Wiktorii.
- Neil - w zielonych oczach było b:ganie graniczÎ z desperacjš i przez moment zrobiło mu się głupio. - Proszę, nie id tam. Co strasznego się tu stanie. Wiem to na pewno! Nie wiem co, ale przeczuwam co strasznego. Odjedmy st, i to zaraz. Natychmiast. Proszę!
- Przykro mi - szepnšł odwracaj wzrok; wyraz jej twarzy mógł przekupić anio:, a za takiego stanowczo się nie uwaúł. - Muszę im w końcu stawić czoło i dowiedzieć się prawdy. Moţ to mieć miejsce i tutaj. Do konfrontacji dojć musi, a tu mam znacznie lepsze szanse niż gdzie nad samotnym jeziorkiem na południu.
- Powiedzia>:
muszę"?
- Tak - Bowman nadal spoglÚł prosto przed siebie. - Sš cztery powody i wszystkie znajdujš się w zielono-białym wozie.
Ponieważ Cecile nic nie powiedzia:, cišgnšł dalej:
- Albo choky z powodu jednej tylko Tiny. Gdyby ktokolwiek zrobił co takiego tobie, zabi;ym go. Nie zastanawiaj się, po prostu bym go zabił. Wierzysz mi?
- Mylę, ţ tak - odpar: cicho. - Nie, wiem, ţ tak by zrobił. - A to mog: być ty - dodał. - Powiedz mi, czy wyszŤy za kogo, kto jš tam zostawił i uciekł?
- Nie - odpar: poważnie.
- Aha - stwierdził już zupełnie innym tonem. - Wobec tego czy mam zrozumieć to tak, ţ jeli nie ucieknę i nie zostawię Tiny... Przerwał i spojrzał na Cecile. Umiecha: się, ale jej oczy były za
mglone, jakby nie wiedzia:, czy miać się, czy p:kać. Gdy się odezwa:, głos jej się lekko :mał, co mogło wiadczyć o wzruszeniu albo tłumionym miechu.
- Jeste całkowicie, ale to całkowicie, beznadziejny!
- Powtarzasz się - oznajmił otwieraj drzwi. - Długo nie zabawię. - Nie zabawimy długo - popršwi: go, takţ wysiadaj.
- Nie zamierzasz...
- Zamierzam. Ochrona niewinnego dziewczŹia jest słusznš sprawš, ale nie należy wpadać w przesadę. Co moţ mi się przytrafić w parusetosobowym tłumie? Poza tym sam powiedzia>, ţ nie sš w stanie nas rozpoznać.
- Jeli z:piš cię ze mnš...
- Jeli ciebie z:piš, to mnie tam nie bzie, ponieważ skoro nie mogš cię rozpoznać, to jedynym tego sposobem jest nakrycie cię w czasie robienia czego, czego nie powiniene robić. Jak na przyk w:mywanie się do którego pojazdu.
- W biały dzień? Czy masz mnie za kompletnego idiotę?!
- Tego akurat nie jestem pewna - przyzna:, bior go za rękę . - Jestem natomiast pewna tego, co ci powiedzia:m w Arles: jeste na mnie skazany, kolego.
- Dożywotnio? - Zobaczymy.
Bowman zamrugał zaskoczony i przyjrzał się jej podejrzliwie.
- Uszczęliwiasz mnie - oznajmił. - Kiedy by>m mały i bardzo czego chcia>m, a moja matka mówi::
zobaczymy", wiedzia>m, że to dostanę. Kobiece umysły funkcjonujš podobnie, prawda?
Cecile umiechnę: się tajemniczo i odpar: niewzruszona:
- Zaryzykuję powtórzenie się po raz trzeci: Neilu Bowmanie, jeste znacznie sprytniejszy, niż na to wyglÚsz.
- Moja matka też tak twierdzi:!
Cecile i Bowman zapŹili za bilety i wspięli się na najwyższy rz siedzeń okalajych arenę. Amfiteatralnš widownię wypełniało szczelnie kilkaset os; obojga p<i, barwnie ubranych. Byli tam Cyganie oraz guardians, a takţ niewielka liczba mieszka
ów Arles w odwiętnych strojach. Większoć stanowili turyĚi i miejscowa ludnoć. Tylko nieliczni byli normalnie ubrani.
Pomizy trybunami a wysypanš piaskiem arenš znajdowa: się wolna przestrzeń, o szerokoĚi ponad metr, która okala: całš arenę i była oddzielona od niej drewnianym płotem ponad metrowej wysokoĚi. Był to callejón, miejsce gdzie salwowali się ucieczkš miejscowi razafeur, jeli znaleli się podczas walki w opaŹh.
Na rodku areny niewielki, lecz wyjštkowo agresywny czarny byk z Camargue robił, co mógł, by dopać biało ubranš postać, która doskonale wymierzonymi piruetami i uskokami unika: szarż coraz bardziej rozwĚieczonego zwierzŹia. Zachwycona widownia bi: brawo i zachĘ: okrzykami do dalszych popisów.
- Proszę! - Cecile zapomnia: na chwilę o obawach, przypatruj się przedstawieniu roziskrzonym wzrokiem. - To jest uczciwa korrida! - WolaŤy, ëy krwawił człowiek a nie byk? - uzupełnił Bowman.
- Naturalnie - dziewczyna bawi: się prawie doskonale. - Chociaż niewiem... on nie ma szpady.
- Szpady, rożna i inne takie sš specjalnoĚiš hiszpańskiej korridy, której celem jest zabicie byka na arenie. Prowansalska cours libre, którš obserwujesz, nie prowadzi zazwyczaj do niczyjej mierci, choć czasami razateur, czyli walczy z bykiem, zostaje poturbowany. Widzisz ten czerwony pompon przywišzany pomiędzy rogami byka? Ma być Ěišgnięty najpierw, a potem oba kawałki tamy i dwa bia> frzle wiszÎ na czubkach rogów.
- Czy to nie jest niebezpieczne?
- Nie wybra;ym takiego sposobu zarabiania na życie - przyznał Bowman, unosz wzrok znad trzymanego w dłoni programu i uważnie się rozglÚj.
- Co się stało? - zaniepokoi: się Cecile.
Bowman nie odpowiedział natychmiast. SpoglÚł na arenę, gdzie biało ubrany razateur poruszał się błyskawicznie, lecz z gracjš tancerza.
Nagle odskoczył, by uniknšć ciosu szarżujÎgo byka, przechylił się pod niewiarygodnym kštem i zrŹznym ruchem zerwał czerwony pompon spomizy rogów, z których jeden niemal otarł się o jego pier.
- No, no - mruknšł Bowman - a wiŹ to jest El Brocador. - El co?
- Brocador. Ten facet na arenie. - Znasz go?
- Nie zostalimy sobie przedstawieni, jeli o to ci chodzi. Trzeba przyznać, ţ jest niezły.
El Brocador był wiÎj niż niezły - był doskonały. Poruszał się ze znakomitym wyczuciem odległoĚi mizy nim i rogami byka, a wszystkie zwroty i uniki wykonywał od niechcenia, z zadziwiajš wprost zrŹznoĚiš i opanowaniem. W czterech kolejnych akcjach zdjšł obie tamy i oba bia> frzle, po czym lekceważ obecno§ć zwierzŹia, skłonił się głŤoko widowni, podbiegł lekko do płotu i przeskoczył na teren callejón. Byk rzucił się w jego stronę z dużš szybkoĚiš i tuż za jego plecami rnšł w barierę, rozbijaj najwyższš deskę, po czym stanšł oszołomiony. Tłum oszalał, oklaskom, gwizdom i wiwatom nie było koĘ.
Tylko czterej męüzyni nie przejawiali należytego entuzjazmu, a nawet w ogóle nie zwracali uwagi na to, co się dzieje na arenie. Bowman, który niezbyt interesował się walkš, zauważył ich bez trudu natychmiast po zajŹiu miejsca. Byli to Czerda, Ferenc, Searl i Masaine. Nie zwracali uwagi na to, co się dzieje na arenie, bowiem cały czas obserwowali widownię.
- Rozczarowana? - spytał odwracaj się ku Cecile. - Proszę?
- Bardzo powolny byk.
- Jeste nieznony. A to co takiego?
W callejón pojawiło się trzech b:znów w za dużych, kolorowych ubraniach, z pomalowanymi twarzami ozdobionymi wielkimi, czerwonymi nosami i w zabawnych kapeluszach. Jeden miał akordeon, na którym zaczšł grać, a jego towarzysze, przewracaj się i potykaj, wspięli się na płot, a następnie pospadali na arenę. Gdy pozbierali się z piasku, zabrali się za marynarski taniec w rytm melodii wygrywanej na harmonii.
W tym czasie otwarto toril, tj. wrota dla zwierzšt, i na arenie pojawił się kolejny, wypoczęty, czarny byk. Nie był zbyt duży, ale nadrabiał to z nawišzkš cholerycznym temperamentem, ledwie bowiem dostrzegł obu tancerzy, pochylił ë i runšł do ataku. Szarżował kolejno na każ
dego, gdyż się xozdzielili, ale na próżno - b:zny unikały go, nie gubi rytmu, nie myl kroku i zachowuj się tak, jakby nie zdawały sobie sprawy z jego obecnoĚi. Byli to bez wštpienia razateur o największych umiejętnoĚiach i dowiadczeniu.
Muzyka na chwilę ucich:, za byk skoncentrował atak na jednym z b:znów. Ten wreszcie raczył go dostrzec i z wrzaskiem rzucił się do ucieczki. Publicznoć skwitowa: to salwš miechu. Rozzłoszczony b:zen zatrzymał się, by pogrozić jej pięĚiš. Obejrzał się przez ramię i widz byka za sobš, ruszył biegiem, wzywaj pomocy. le obliczył i zamiast przeskoczyć płot, wyrżnšł w niego, maj byka tuż za plecami. Gdy wydawało się, ţ już za chwilę zwierzę go dopadnie, w ostatnim momencie wymknšł się bokiem, pozostawiaj na jednym z rogów kolorowe spodnie.
Tylko w białych kalesonach do kolan popził przed siebie, dr się wniebogłosy, a byk pognał za nim jeszcze bardziej rozwĚieczony, cišgnšc spodnie po ziemi. Widownia dosta: konwulsji ze miechu.
Jedynie czterej Cyganie zachowali spokój. Wdalszym cišgu nie interesowali się tym, co się dzieje na arenie, lecz teraz ruszyli ze swoich miejsc i zaczęli powolnš wrówkę przez tłum, uważnie przyglÚj się mijanym osobom. Z takim samym zainteresowaniem obserwował ich Bowman.
Akordeonista w callejón zaczšł grać
OpowieĚi lasku wiedeńskiego", a oba b:zny rozpoczęły walca na rodku areny. Jak naleúło się spodziewać, byk natychmiast pognał ku nim. Był już tuż-tuż, gdy się rozdzielili, ta
z teraz solo, i po wykonaniu piruetu znów złzyli się w parę za byczym zadem. Widownia oszala:, a Cecile tak się mia:, ţ musia: chusteczkš ocierać łzy. Na twarzy Bowmana nie było ladu umiechu. Czerda znajdował się jakie szeć metrów od niego, więc nie miał się czym cieszyć.
- Czy to nie wspania>? --- spyta: niespodziewanie Cecile. - Wspania>. Poczekaj tu.
Natychmiast spoważnia:. - Dok się...
- Ufasz mi? --- przerwał jej w pół słowa. - Ufam.
- Wr<ę niedługo.
Nie spiesz się Bowman ruszył ku wyjĚiu. Minšł w niewielkiej odległoĚi Czerdę, który nadal przyglÚł się widzom z natarczywociš wywołujš ich zdziwienie, a nawet niezadowolenie. Kilka kroków od wejĚia obojętnie przeszedł obok pary Chi
zyków, uprzejmie bijÎj
brawo. Byli to ci sami, których już spotkał w Arles. Wyglšdali niezwykle dystyngowanie. Przez moment zastanawiał się, czym też się zajmujš i w którym z europejskich krajów mieszkajš, gdyż nie sził, ţ przybyli z Chin na wakacje. By: to tylko przelotna myl, gdyż inne sprawy teraz go zajmowały.
Okršżył arenę, przeszedł z dwieĚie jardów na południe wzdłuż drogi, którš następnie przekroczył i zawr<ił na północ kieruj się w stronę karawaningu Czerdy. Cygańskie wozy stały porznie, w dw<h rzŹh, z dala od drogi i wyglÚły na całkowicie opuszczone. Ani przy pojeýzie Czerdy, ani przy zielono-białym wozie nie było widać wartownika, ale Bowmanowi tym razem nie chodziło o Ţn z nich. Ten, który go interesował, był pilnowany - na stołku u szczytu schodów wejĚiowych siedział sobie Cygan Macaz butelkš piwa w rÎ.
Bowman podszedł do niego powoli, co widz Maca opuĚił butelkę i skrzywił się ostrzegawczo. Bowman to zlekceważył, podszedł bliżej i doknie sobie obejrzał tak Cygana, jak i pojazd. Nie spieszył się zbytnio. Maca wykonał znaczy ruch kciukiem, który nakazywał, by Bowman się wyniósł do wszystkich diabłów. Mimo to pozostał on na miejscu.
- Zjeýúj! - warknšł wreszcie Maca.
- Cygańska winia - odparł uprzejmie Bowman.
Maca najwyraniej nie wierzył w:snym uszom, gdyż przez kilka sekund siedział nieruchomo z wyrazem osłupienia na twarzy. W ko
u co musiało do niego dotrzeć, bo z grymasem wĚiekłoĚi chwycił butelkę za szyjkę, wstał i zeskoczył ze schodów. Bowman był szybszy i uderzył Cygana, zanim zdšżył wylować na ziemi. Połzenie impetu zeskoku z ciosem Bowmana miało taki skutek, ţ Maca zatoczył się i spojrzał nieprzytomnym wzrokiem. Bowman poprawił uderzenie z równš co poprzednio siłš i z:pał nieprzytomnego już Cygana, nim zdšżył grzmotnšć o ziemię. Odcišgnšł go na bok, takaby nie rzucał się nikomu w oczy.
Rozejrzał się, ale wokół panowa: cisza i spokój. Jeli nawet kto zauważył tę wymianę poglów, to musiał być osobš dyskretnš i nie ogłosił tego publicznie. Bowman okršżył pojazd dwukrotnie, ale w cieniu nie czaił się drugi wartownik, nie zauważył też niczego podejrzanego, toteż wbiegł na schody i ostrożnie zajrzał do wnętrza. Korytarz był pusty, a drzwi prowadzÎ do sypialni zamknięte na dwie solidne zasuwy. Odsunšł je i wszedł.
Przez chwilę nic nie widział. Wewnštrz panowały ciemnoĚi, ponieważ okna były szczelnie zasłonięte ciężkimi kotarami. Gdy zorientował się, gdzie jest najbliższe okno, podszedł do niego i odsunšł story.
W sypialni znajdowały się trzy łóżka, co dostrzegł już ostatniej nocy. Leţli na nich, jak wówczas, trzej męüzyni. Tyle że wtedy było to zrozumia> --- łóżka służš do spania, a najw:Ěiwszš do tego porš jest noc. Mimo ţ teraz było wczesne popołudnie, Bowman nie był specjalnie zaskoczony, ţ pos:nia sš zajęte. Prawdę mówi, spodziewał się tego.
Wszyscy trzej nie spali, toteż unieli się na łokciach i olepieni dziennym wiat>m, gwałtownie mrugali. Bowman bez słowa podszedł do leżÎgo najniţj i ujšł jego prawš rękę. By: przykuta kajdankami do pierĚienia przymocowanego do przedniej Ěiany wozu, podobnie jak męüzyzny zajmujÎgo rodkowe łóżko. Zaoszczził więc sobie trudu sprawdzania trzeciego, cofnšł się o dwa kroki i przyjrzał się więniom uważnie, po czym powiedział:
- Hrabia le Hobenaut, mšż Marii le Hobenaut, pan Tangevec, mšż Sary Tangevec, trzeciego z panów nie znam. Z kim mam przyjemnoć? Pytanie było skierowane do dystyngowanie wyglÚjÎgo męüzyzny w rednim wieku, który zajmował dolne pos:nie.
- Nazywam się Daymel. - Jest pan ojcem Tiny?
- Tak - przyznał zapytany z minš wiadczš, iż ma pytajÎgo za kata, nie za wybawcę. - Kim pan jest, na litoć boskš?
- Nazywam się Bowman. Neil Bowman i przyby>m, by was st zabrać.
- Nie wiem, kim pan jest - odezwał się leży na rodkowym łóżku, takţ niezbyt uszczęliwiony pojawieniem się Bowmana. - I prawdę mówi, nie obchodzi mnie to. Niech się pan st wynosi, na miłoć boskš, i to zaraz, gdyż inaczej to bzie mierć dla nas wszystkich.
- Jest pan hrabiš le Hobenaut? - upewnił się Bowman. - Doskonale. Słyszał pan, co się przytrafiło pańskiemu szwagrowi, Aleksandrowi? - A co miało mu się przytrafić? - spytał Hobenaut z dziwnš mieszaninš podejrzliwoĚi i rezygnacji w głosie.
- Nie żyje. Czerda go zabił.
- Co za bzdury pan wygaduje? Aleksander nie żyje? Przecież Czerda dał nam słowo...
- - Wierzy mu pan? - przerwał zdziwiony Bowman. - Naturalnie. Czerda ma zbyt wiele do stracenia...
- Wy też mu wierzycie? - Bowman przerwał mu ponownie, a widz potakujÎ skinienia pozostałych więniów, dodał: - Człowiek, który wierzy mordercy jest głupcem. Wy wszyscy nimi jesteĚie. Aleksander jest martwy - znalaz>m jego gr; i jego ciało. Jeli uwaŹie,
ţ k:mię, powiedzcie Czerdzie, ţ chcecie się zobaczyć z chłopakiem. Moţ pan, panie Daymel, przy okazji poprosić go, by przysz: pańska córka.
- Ona nie... nie...
- Nie jest martwa, jeli o to panu chodzi. Nie ma tylko skóry na plecach, gdyż skatowano jš szpicrutš. Dlaczego? Z tego samego powodu, z którego zginšł Aleksander: oboje pr;owali komu co przekazać, jakš wiadomoć. Co to by: za wiadomoć?
- B:gam pana, Bowman - le Hobenaut był niemal przerażony. Proszę nas zostawić.
- Dlaczego się o nie tak boicie? I dlaczego one tak się bojš o was? I proszę się nie powtarzać: nie odejdę st, dopóki się nie dowiem tego, co chcę wiedzieć.
- Tego akurat już nigdy się nie dowiesz - rozległ się z tyłu głos Czerdy.
Bowman odwr<ił się powoli, ponieważ teraz popiech i tak by mu nic nie dał. Po wstrzšsie, jaki przeżył, na jego twarzy nie było §ladu. Za to Czerda stojy w drzwiach z wyposażonym w tłumik pistoletem ani Masaine z noţm w ręku tuż za nim nawet nie pr;owali ukrywać przepełniajÎgo ich uczucia zadowolenia; obaj umiechali się złowrogo. Czerda skinšł głowš i Masaine sprawdził kajdanki więniów.
- Nie grzebał przy nich - zameldował Masaine.
- Pewnie był zajęty wyjanianiem, jaki z niego cwaniak - Czerda dosłownie promieniował zadowoleniem. - A w rzeczywistoĚi z:panie cię było dziecinnie proste. Jeste głupi, Bowman: szećset szwajcarskich funtów napiwku zwraca uwagę sprzedawcy. Powiem ci w zaufaniu, ţ ledwie się powstrzyma>m, by ci się nie rozemiać w nos na trybunach, gdy udawałem, ţ cię szukam. Ale to zepsułoby całš zabawę, prawda? A tak na marginesie, by> rozpoznany, zanim wszed> na trybuny, ty durniu!
- Mog> powiedzieć o tym Macy - mruknšł Bowman.
- Mog>m, ale Maca niestety nie jest zbyt dobrym aktorem - w głosie Czerdy zabrzmiał szczery úl. - Nie szę, ëy potrafił przekonujo udawać, ţ się bije na serio. Gdybymy natomiast nie zostawili strażnika, móg;y§ zaczšć co podejrzewać. No, koniec zabawy. Osiemdziesišt tysiŹy franków, Bowman.
- Nie noszę takich głupich groszy przy sobie.
- Dawaj moje pienize! - Czerda przestał się umiechać i wycišgnšł lewš rękę.
Bowman przyjrzał mu się z namys>m.
- Sk kto taki jak ty ma osiemdziesišt tysiŹy franków... - mruknšł.
Czerda niespodziewanie się umiechnšł, zrobił krok i wbił tłumik pistoletu w splot słoneczny Bowmana, po czym z satysfakcjš obserwował, jak ten zgišł się z bólu.
- Wola;ym dać ci w pysk - wyjanił Cygan - tak jak ty mnie, ale chwilowo wolę, ëy nie miał ran na twarzy. Forsa, Bowman!
- Zgubi>m - wycharczał Bowman, prostuj się z trudem. - Co zrobi>?
- Mia>m dziurawš kieszeń.
Czerda już się nie umiechał - był wĚiekły. Z ledwoĚiš powstrzymał się od uderzenia Bowmana kolbš i warknšł:
- Znajdziesz je w cišgu dziesiŹiu minut. Przekonasz się.
Zielony rolls-royce zwolnił, zbliúj się do Mas de Lavignolle. Ksišżę, nadal os:niany przez Lilę parasolem, obserwował uważnie okolicę. - Tabor Czerdy - mruknšł - dziwne. Co też w Mas de Lavignolle
moţ być interesujÎgo dla naszego przyjaciela Czerdy? Człowiek taki jak on nie robi niczego bez powodu, zresztš niewštpliwie z przyjemnoĚiš się ze mnš podzieli tymi powodami... Co się stało, moja droga? - Popatrz - zawo:: Lila. - Spójrz tam.
Id wzrokiem za jej rękš, de Croytor dostrzegł, jak do wozu Czerdy wchodzi Cecile, prowadzona z jednej strony przez Searla, z drugiej przez E1 Brocadora. Gdy zamknęły się za nimi drzwi, ksišżę opuĚił szybę i polecił Caricie:
- Zatrzymaj się - po czym zwr<ił się do Lili: - Jeste pewna, ţ to Cecile? Suknia podobna, ale te kostiumy niewiele się dla mnie różniš, zw:szcza od tyłu.
- To ona-Lila nie mia: cienia wštpliwoĚi.
- Razateur i ksiz. Musisz przyznać, ţ twoja przyjaciółka ma wybitny talent do zawierania niezwykłych znajomoĚi. Masz ze sobš notes? - Mam ze sobš co?
- Musimy to zbadać. - Zamierzasz zbadać...
- Tylko proszę bez greckiego chóru! Prawdziwego folklorystę interesuje wszystko.
- Przecież nie moţsz tak po prostu wpać...
- Nonsens. Jestem ksišżę de Croytor. Poza tym ja nigdy nie wpadam, ja zawsze wkraczam.
Bowman domylał się, ţ ból w dołku jest niczym w porównaniu z tym, co go wkrótce czeka. Radosny błysk w oku Czerdy nie wróżył mu nic dobrego na najbliższš przyszłoć.
ino
Rozejrzał się po wnętrzu pojazdu. Na twarzach więniów malowa: się pełna rezygnacji rozpacz ludzi, którzy już pogodzili się z porażkš. Czerda i Masaine umiechali się w pełnym błogoĚi oczekiwaniu, El Brocador był poważnie zamylony, lecz czujny, za spojrzenie Simona Searla wyjaniało, dlaczego został pozbawiony praw kap:ńskich. Cecile wyglšda: na lekko oszołomionš, nieco przestraszonš itrochę złš, ale nic nie wskazywało, ţ moţ wpać w histerię, czemu zresztš trudno byłoby się dziwić.
- Teraz rozumiesz, dlaczego powiedzia>m, ţ znajdziesz tę forsę w cišgu paru minut? - przerwał milczenie Czerda.
- Teraz rozumiem. Znajdziesz jš w...
- Jakš forsę? - zdziwi: się Cecile. - Czego chce to... to bydlę? - Swoich osiemdziesiŹiu tysiŹy franków minus naturalnie wydatki, do których by>m zmuszony. Trudno mu się dziwić, prawda?
- Nic mu nie mów!
- Czy nie rozumiesz, z jakim typem mamy do czynienia - westchnšł Bowman. - Jeţli cię posłucham, to w cišgu dziesiŹiu sekund będziesz tak miała wykrŹonš do tyłu rękę, ţ dotkniesz w:snego ucha i bziesz wy: z bólu. Jeli przy tej okazji z:miš ci koć albo zerwš jakie§ Ěięgno, bzie to zwykły wypadek przy pracy.
- Ależ ja zemdleję i...
- Daj spokój - Bowman spojrzał na Czerdę, omijaj wzrokiem Cecile. -~ Sš w depozycie na stacji kolejowej w Arles.
- Klucz?
- Na kółku, schowany w samochodzie. Pokażęci, gdzie.
- Doskonale - ucieszył się Czerda. - Searl jest pewnie zawiedziony, ale zadawanie bólu młodym dziewczętom nie sprawia mi przyjemnoĚi, choć przyznaję, ţ nie zawaha;ym się, gdybym musiał. Zresztš moţsz się jeszcze o tym przekonać.
- Nie rozumiem - stwierdził Bowman.
- Zrozumiesz. Jeste niebezpieczny. Wyrzzi> już nam wielkie szkody i dlatego należy cię zlikwidować. Zginiesz dzi po południu w cišgu godziny, i to w taki spos;, ţ nawet cień podejrzenia nie padnie na nas.
Był to najbardziej lakoniczny wyrok mierci, jaki Bowman kiedykolwiek słyszał, a pewnoć siebie i spokój w głosie Czerdy przejmowały dreszczem.
- Teraz rozumiesz, dlaczego nie mog>m ci dać w pysk, choć mia>m na to wielkš ochotę - dodał Czerda. - Na arenę musisz trafić z nie uszkodzonš twarzš.
- Na arenę?
- Na arenę, mój drogi.
- Zgłupia> do reszty. Jak niby mnie zmusisz, ëym tam wszedł? Czerda nawet się nie odezwał, ani nie zrobił najmniejszego ruchu; Searl i Masaine z:pali błyskawicznie Cecile i przygięli jš do pos:nia. Masaine przytrzymał dziewczynę, a Searl z:pał za kołnierz sukni i gwałtownym szarpniŹiem rozdarł jš do pasa. Następnie, spoglÚj z umiechem na Bowmana, wyjšł z fa= sutanny nieco przerobionš szpicrutę -do około czterdziestocentymetrowego, oplecionego skórš uchwytu były przymocowane trzy czarne rzemienie. Bowman rzucił okiem na Czerdę i stwierdził, ţ ten uważnie mu się przypatruje. Broń, od poczštku wycelowana w Bowmana, nie drgnę: ani o centymetr.
- Wydaje mi się, ţ jednak wejdziesz na arenę - stwierdził Cygan. - Tak, chyba masz rację - odparł powoli Bowman.
Searl schował szpicrutę z minš rozpieszczonego bachora, któremu odebrano zabawkę. Masaine puĚił Cecile, a ta niepewnie usiad: i spojrzała na Bowmana. Twarz mia: bardzo bladš, za w oczach szaleństwo. Bowman pomylał, ţ w tej chwili by: zdolna do użycia broni, gdyby tylko kto jej pokazał, jak się to robi. Tymczasem na zewnštrz rozległy się ciężkie kroki i do wozu wkroczył wielki ksišżę z nieco oszołomionš Lilš. De Croytor opanowanym gestem umieĚił w oku monokl i rozejrzał się po wnętrzu wozu.
- A, Czerda, przyjacielu, dobrze ţ cię tu zasta>m. - Dostrzegł broń w dłoni Cygana i dodał: - Nie celuj we mnie, celuj w niego, nie wiesz, że to jestwasz wróg?
Czerda posłusznie odwr<ił z powrotem pistolet i spojrzał niepewnie na wielkiego ksiŹia.
- Czego pan chce? - spytał tonem, który miał wiadczyć o pewnoĚi siebie, ale ksišżę zupełnie się tym nie przejšł. -~ Dlaczego...
- Cicho! - polecił gronie de Croytor. - Teraz ja mówię. JesteĚie bandš niekompetentnych i tępych półgłówków. ZmusiliĚie mnie do z:mania podstawowej zasady, jakš kieruję się w życiu - zmusiliĚie mnie, abym się ujawnił! WiÎj inteligencji majš szympansy w zoo. Straci>m przez was masę czasu i pienizy, nie wspominajšc już o nerwach. Mam wielkš ochotę zrezygnować z waszych usług, i to definitywnie. A to znaczy, z was samych takţ. Co tu wyprawiacie?
- Sk się pan tu wzišł? - Czerda wybałuszył oczy. - Przecież... przecież Searl powiedział, ţ pan...
- Searlem zajmę się póniej - obiecał de Croytor tonem, od którego męüzynie w sutannie zrobiło się nagle zimno.
Czerda był całkowicie wytrony z równowagi, co u niego było wrŹz niespotykane. El Brocador spoglÚł z zakłopotaniem, za Masaine zdecydowanie zaprzestał samodzielnego mylenia. Lila sta: bez ruchu, nie mog wprost wydobyć głosu. A wielki ksišżę cišgnšł dalej:
- Nie pyta>m kretynie, co robicie w Mas de Lavignolle - sprecyzował z pogardš. -- Pyta>m, co robicie tutaj, w tym konkretnym wozie. - Bowman ukradł pienize, które pan mi dał - przyznał z ocišganiem Czerda. - W:nie...
- Co zrobił? - twarz ksiŹia sta: się nagle purpurowa.
- Ukradł pańskie pienize --- wyjanił nieszczęliwym tonem Czerda. - Wszystkie.
- Wszystkie?!
- Osiemdziesišt tysiŹy franków. W:nie dowiedzielimy się, gdzie sš. Miał nam dać klucz do skrytki, gdy pan wszedł.
- Mam nadzieję, ţ dla swego dobra znajdziesz te pienize - mruknšł ksišżę i odwr<ił się, słysz powolne kroki.
Downętrza wszedł Maca, a w:|iwie wtoczył się po Ěianie, trzymaj się oburz za obolałš twarz.
- On jest pijany! - warknšł de Croytor. - Co robi pijany facet w twojej grupie, Czerda?! Hej, ty, stań no prosto!
Maca nawet nie zwr<ił uwagi na wielkiego ksiŹia, ponieważ interesował go wyłznie Bowman. Wpatruj się w niego z nienawiĚiš, powiedział do Czerdy:
- To on! Przyszedł i...
- Milcz! - ton de Croytora prawdopodobnie ob:skawi;y bengalskiego tygrysa. - Dobry Boţ! Czerda, otoczy> się bandš najgłupszych i najbezużyteczniejszych pomagierów, jakich w życiu widzia>m.
Rozejrzał się po wozie, nie zwracaj uwagi na więniów. Zbliżył się do Cecile, przyjrzał się jej i stwierdził:
- To, jak widzę, jest asystentka Bowmana. Dlaczego tu się znalaz:? - Bowman nie chciał współpracować... - wykrztusił Czerda.
- Zakniczka! Doskonale. Tu macie następnš --- niespodziewanie z:pał za ramię Lilę i pchnšł jš ku łóżku, na którym siedziała Cecile. Dziewczyna prawie upad:. Gdy usiad:, na jej twarzy opr<z przeraţnia malowało się osłupienie.
- Charles!
- Cicho b!
- Ależ... mój ojciec... sam powiedzia>...
- Straszna z ciebie gšska - powiedział de Croytor z lekcewaţniem. - Prawdziwy ksišżę de Croytor, do którego na szczęĚie jestem 121
podobny, faktycznie jest dobrym znajomym twego ojca. Obecnie przebywa on gdzie nad górnš Amazonkš, prawdopodobnie w rękach łowców głów czy innej cholery zamieszkujÎj Matto Grosso. Ja na szczęcie nie jestem księciem de Croytor.
- Wiemy o tym, panie Strome - Searl popisał się swymi wazeliniarskimi umiejętnoĚiami.
Wielki ksišżę ponownie zaskoczył wszystkich szybkoĚiš. Odwr<ił się do Searla i wymierzył mu taki policzek, ţ ten wrzasnšł i zatoczył się na Ěianę wozu.
Zapanowa: martwa cisza.
- Nie mam nazwiska - powiedział cicho ksišżę. - A ten, o kim mówi>, nie istnieje.
- Przepraszam - wyjškał Searl, trzymaj się za twarz. - Ja... - Milcz!
De Croytor zwr<ił się do Czerdy:
- Bowman miał ci co pokazać czy dać?
- Dać. I jest jeszcze drobiazg, którego muszę dopilnować. - Tylko szybko, jeli :ska.
- Tak, proszę pana.
- Poczekam tu na ciebie, Czerda, bo musimy poważnie porozmawiać. Prawda, mój przyjacielu?
Zapytany skinšł głowš z nieszczęliwš minš, kazał Masaine pilnować dziewczšt i zasłoniwszy broń kurtkš, wraz z Searlem i Brocadorern wyprowadził Bowmana na zewnštrz. Masaine usiadł wygodnie w fotelu z noţm w rÎ, a Maca, mrucz co pod nosem wyszedł, wcišż trzymaj się za posiniaczonš twarz. Lila zrozpaczš w oczach odwr<i: się do ksiŹia:
- Charles, jak mog>...
- Gapa! - ucišł de Croytor.
Dziewczyna spojrza: na niego za:mana. ł;zy zaczęły płynšć jej po policzkach. Cecile obję: jš i rzuci: piorunujšce spojrzenie ksiŹiu, ale ten pozostał niewzruszony.
- Stój! - polecił Czerda.
Zatrzymali się wszyscy. W plecy idÎgo przodem Bowmana bolenie wbił się tłumik pistoletu trzymanego przez Czerdę. Citroen stał trzy metry dalej.
- Gdzie jest klucz? - spytał Czerda. - Zaraz ci go dam.
- Niczego mi nie bziesz dawał. Moţsz tam mieć ukrytš broń albo diabli wiedzš co. Gdzie jest klucz?
- Na breloku, przyklejony pod siedzeniem kierowcy z tyłu po lewej stronie.
- Searl - polecił Czerda i eks-ksiz posłusznie ruszył do samochodu.
- Niewielu ludziom ufasz - mruknšł Czerda. - A powinienem?
- Jaki numer ma skrytka? - Szemziesišt pięć.
- To sš kluczyki od samochodu - powiedział Searl wysiadaj. - Ten żółty nie jest od samochodu - zwr<ił mu uwagę Bowman. Czerda wzišł cały pęk od Searla i doknie obejrzał.
- Żółty nie jest - przyznał i odczepił go. - Szemziesišt pięć. Cóż, pierwszy raz powiedzia> prawdę. W czym sš pienišdze?
- Brezent zawinięty w bršzowy papier zalakowany woskiem. Na papierze jest napisane moje nazwisko.
- Doskonale - mruknšł Czerda, rozglÚj się wokół.
Maca siedział na stopniach jednej z przyczep. Czerda skinšł na niego. Cygan podszedł z ocišganiem i spojrzał spode ş na Bowmana. - Młody Josć ma skuter. Tak? - spytał go Czerda.
- Ma. Jest na widowni, mogę go przyprowadzić.
- Nie ma potrzeby. Tu masz klucz - jest do skrytki na stacji kolejowej w Arles. Skrytka ma numer szemziesišt pięć. Daj mu go i powiedz, ëy przywiózł znajdujš się wewnštrz paczkę zawiniętš w bršzowy papier. Ma jej strzec jak oka w głowie, bo to bardzo cenna paczka, i oddać jš tylko mnie. Gdyby mnie tutaj nie było, to ma się pytać, gdzie jestem i osobiĚie mi jš dostarczyć. Nikomu innemu. Jasne?
Maca skinšł głowš i poszedł szukać Josć, a Czerda stwierdził po chwili namysłu:
- Mylę, ţ czas już na arenę.
Przeszli przez drogę, kieruj się ku budynkom, których używano jako garderoby dla biorych udział w występach.
W pomieszczeniu, do którego weszli, wisiały kostiumy matadorów i razateur oraz kilka strojów klownów.
- Ubieraj się - Czerda wskazał jeden z b:zeńskich przyodziewków.
- W to? - zdziwił się Bowman. - A dlaczego, u diabła, mam to włożyć?
- Bo cię o to grzecznie proszę - wyjanił Czerda. - Zapomnia>, ţ niezdrowo jest mnie denerwować? A raczej denerwować Searla? Bowman posłusznie wykonał polecenie i bez specjalnego zaskocze
nia obserwował, jak El Brocador i Searl również się przebierajš, a następnie wszyscy łznie z Czerdš zakÚjš papierowe maski. Bardzo im zaleúło na anonimowoĚi, i trudno się dziwić, skoro wkrótce mieli stać się współodpowiedzialni za morderstwo. Czerda kawałkiem czerwonego materiału zasłonił broń, po czym wszyscy czterej ruszyli ku arenie.
Kiedy znaleli się przy wejĚiu do callejón, Bowman ku swemu zaskoczeniu stwierdził, ţ trójka b:znów nadal jest na arenie, wywołuj salwy §miechu. Tyle się wydarzyło, odk opuĚił widownię, ţ dopiero teraz uwiadomił sobie, jak niewiele czasu to wszystko trwało.
Gdy nadeszli, jeden z klownów robił w:nie stanie na rękach na grzbiecie byka, który z furiš obracał ë to w jednš, to w drugš stronę. Widownia szala: z zachwytu, a Bowman pomylał, ţ gdyby okoliczno|i były inne, sam pewnie by się dobrze bawił. Na koniec obaj tancerze popłynęli w rytm wygrywanego przez trzeciego błazna walczyka ku skrajowi areny. Tutaj zatrzymali się, odwr<ili do publiczno|i i lekceważ szarżujÎgo z tyłu byka, k:niali się nisko. Tłum ostrzegawczo wrzeszczał, a oni, nie przestaj się k:niać, w ostatnim momenciE rozbiegli się i rozpzone zwierzę rnęło w barierę. Para b:znów z wdziękiem przeskoczy: płot, a tłum wiwatował, gwizdał i klaskał jak oszalały. Bowman zaczšł się zastanawiać, czy za kilka minut widownia bzie w tak doskonałym nastroju; wydawało mu się to nieprawdopodobne.
Arena by: pusta, toteż Bowman z obstawš weszli do callejón. Widownia obserwowa: ich z zaciekawieniem i sporym rozbawieniem; być moţ te uczucia wywoływał kostium, który Bowman miał na sobie: prawa nogawka spodni by: czerwona, lewa bia:, kubrak z kwadratów w tychţ kolorach, a zielone buty takiej długoĚi, ţ ich noski zostały przywišzane do cholewek; do tego stroju naleú: takţ bia: czapka pierrota z czerwonym pomponem i czerwony nos na gumce, kontrastujy z nałożonš na twarz białš farbš. CałoĚi dopełnia: mniej więcej metrowa laseczka z choršgiewkš w barwach Francji, którš trzymał w dłoni.
- Mam broń i mam dziewczynę - przypomniał cicho Czerda. - Radzę ci o tym pamiętać.
12.4
- Postaram się.
- Jeli spr;ujesz uciec, dziewczyna tego nie przeżyje. Wierzysz mi?
W to akurat Bowman gotów był uwierzyć bez zastrzeţń. - Je§li zginę, to też tego nie przeżyje - mruknšł.
- Bł. My jej nie ruszymy, bo bez ciebie jest nikim, a Czerda nie walczy z kobietami. Wiem, kim jeste albo raczej domylam się, co i tak jest już bez znaczenia. Wiem też, ţ spotka> jš dzień lub dwa temu i nie uwierzę, by kto taki jak ty zwierzył się jej z czegokolwiek ważnego; zawodowcy nigdy nie mówiš wiÎj, niż muszš, prawda panie Bowman? Zw:szcza ţ młode dziewczęta :twoskłonić do mówienia. Ona jest dla nas całkowicie niegrona, toteż kiedy sko
zymy nasze zadanie, a nastšpi to w cišgu dw<h dni, moţ sobie ić, gdzie jš oczy poniosš.
- Wie, gdzie jest gr; Aleksandra. - Tak? A kto to jest Aleksander?
- Rozumiem. Powiedzia>, ţ bzie wolna?
- Daję słowo. W zamian za to b uprzejmy przekonujo się z nami poszarpać.
Bowman skinšł głowš i pozostali rzucili się w jego stronę, udaj, ţ chcš go z:pać. Ca: czwórka przetoczy: się tam i z powrotem po callejón przy wtórze zachĘjych okrzyków rozbawionej publicznoĚi. Widzowie byli w doskonałych humorach i nabrali pewno|i, ţ to udawana walka poprzedzajšca kolejny komiczny numer, skoro jednym z walczych był b:zen w kostiumie pierrota. Po kilkunastu sekundach Bowman przy akompaniamencie gwizdów, §miechów i oklasków wydostał się z ršk pogoni, przebiegł kawa>k i wskoczył przez ogrodzenie na arenę. Czerda pognał za nim, ale został z tyłu Ěišgnięty przez dw<h pozostałych. El Brocador wyjaniał mu co gestykuluj iwskazuj na północny kraniec areny. Czerda odwr<ił głowę i spojrzał we' wskazanym kierunku.
Nie tylko on zresztš. Widownia nagle zamilk: i spoważnia:, a rozbawienie ustšpiło miejsca zaskoczeniu, które błyskawicznie zmieniło się w nerwowe oczekiwanie. Bowman rozumiał te uczucia doskonale , by nie rzec, ie podzielał je w ca>j rozcišgłoĚi.
W otwartych wrotach toril stał byk. I to nie byle jaki - nie mniejsze czarne zwierzę z Camargue, jakie zwykle występujš w cours libre, bezkrwawych zawodach Prowansji. Był to potężny, hiszpański byk, jeden z tych olbrzymów andaluzyjskich, których przeznaczeniem jest mierć w korridzie. Miał potężne rozmiary, olbrzymi łeb i wprost
niesamowity rozstaw rogów. Głowę trzymał nisko, ale nie aż tak nisko , jak w czasie ataku, a racicami, na przemian prawš i lewš nogš, żłobił głŤokie bruzdy w piasku pokrywajym arenę.
Widzowie spoglÚli na siebie niepewni i zdenerwowani. W większoĚi byli to znawcy tego sportu i doskonale zdawali sobie sprawę, ţ wys:nie człowieka pozbawionego broni, nawet gdyby to był najsprawniejszy razateur, przeciwko takiej bestii oznaczało dla niego po prostu mierć. Byk pochylił nieco ë.
Bowman nie poruszył się od chwili wyjĚia na arenę - z zaciniętymi ustami obserwował uważnie zwierzę zmrużonymi oczami. Jakie dwanacie godzin temu, na skaŹh i blankach zrujnowanej fortecy bardzo się bał i teraz ponownie to przeżywał. A strach to tylko wyzwalanie adrenaliny bÎj katalizatorem, który umożliwia człowiekowi osišganie wyników i dokonywanie rzeczy zwykle uwaúnych za niemożliwe . W sytuacji, w jakiej się obecnie znajdował, na dawka adrenaliny nie byŤy zbyt wielka. Nie miał zresztš złudzeń co do ostatecznego wyniku spotkania - zmienić tego nie by: w stanie ca:istniejĘ na wiecie adrenalina.
Stojy w bezpiecznym callejón Czerda nerwowo oblizał wargi w oczekiwaniu tego, co nastšpi. Nagle zamarł, podobnie jak ca: widownia - andaluzyjski byk ruszył.
Jak na tak wielkie zwierzę, miał wrŹz niewiarygodne przyspieszenie. Bowman natomiast jakim cudem zdo:ł ocenić współzależnoć pomizy szybkoĚiš byka, a zmniejszajš się mizy nimi odległoĚiš. I stał jak sparaliżowany strachem. Widownia wpatrywa: się w niego w pełnym przeraţnia milczeniu, przekonana, ţ mierć tego szalonego pierrota to tylko kwestia sekund. Bowman wyczekał do momentu, gdy byk był zaledwie szeć metrów od niego i rzucił się na prawo . Lecz byk znał tę sztuczkę ze szkolenia. W:nie tak też sził Bowman, dlatego jego skok był jedynie unikiem, on za odbił się w lewo, dzięki czemu zwierzę przemknęło obok i ostro spiłowany róg minšł go o jakie trzydzieĚi centymetrów. Zaskoczona widownia westchnę: z ulgš. NapiŹie jednak nie zmalało.
Byk wyhamował, wznosz tuman piachu, błyskawicznie zawr<ił i ruszył ku Bowmanowi, który powtórzył unik, tyle że w odwrotnym kierunku. Byk i tym razem chybił, lecz zaledwie o parę centymetrów. Widownia wyda: pomruk podziwu, któremu towarzyszyły niemia> oklaski. NapiŹie nieco zmalało.
Ponownie byk zawr<ił, lecz teraz-znieruchomiał o jakie dziewięć metrów od człowieka i obserwował go uważnie. Bowman dostrzegł, ţ 126
rogi zwierzŹia zostały zaostrzone, co jego zdaniem było zupełnie niepotrzebne - przy masie i szybkoĚi byka i tak przeszłyby przez ludzkie ciało na wylot. Teraz najwyţj mierć mog: być szybsza i mniej bolesna, lecz były to czysto akademickie rozwaúnia, gdyż wiadomo było, jak zako
zy się jego występ.
Czerwone oczy byka wpatrywały się w Bowmana, który zastanawiał się, co też to bydlę moţ myleć, o ile w ogóle myli. To wszystko przypominało mu rosyjskš ruletkę, w której przy kaŢj następnej próbie szanse przeżycia drastycznie się zmniejszajš. Spekulowanie, czy byk uzna jego unik za prawdziwy czy za fałszywy, było bez sensu . Decydował tulepy traf, który raczej przej niż póniej stanie po stronie byka. Za kaýym razem miał pięmziesišt procent szans na to, ţ przeżyje, a zmŹzenie już osłabiło jego refleks i zmniejszyło szybkoć ruchów.
Gdy uwiadomił sobie, ţ jednak ma pięmziesišt procent szans na przeżycie, rzucił błyskawiczne spojrzenie za siebie - bariera by: zaledwie o trzy kroki. Odwr<ił się i pobiegł ku niej, maj wiadomoć, ţ byk ruszył za nim. W callejón widział wyranie Czerdę, który z zainteresowaniem obserwował rozwój wydarzeń, nawet nie pr;uj mu grozić pistoletem, który trzymał pod czerwonš chustš. Wiedział doskonale, ţ nie zamierza on uciec z areny.
Bowman odwr<ił się gwałtownie, oparł się plecami o ogrodzenie i natychmiast uskoczył w prawo. Byk wĚiekle rzucił žm, ale prawy róg jedynie musnšł rękaw b:zeńskiego kostiumu, nawet go nie rozdzieraj. Zwierzę zderzyło się z płotem z impetem, od którego pękły dwie górne belki, i wspięło się na tylne nogi, pr;ujšc przeskoczyć barierę. Trochę czasu minęło, zanimdo rozwĚieczonego byka dotarło, ţ przeciwnik wcale się nie schronił za płotem, lecz nadal jest na arenie, tyle ţ nieco dalej.
Widownia tym razem powita: wyczyn Bowmana wiwatami i brawa-' mi. Na twarzach pojawiły się umiechy, a wielu widzów zaczęło się wręcz doskonale bawić tym, co w pierwszej chwili uznali za publiczne samobójstwo. Byk stał nieruchomo dobre pół minuty, potrzšsaj žm jakby oszołomiony czołowym zderzeniem z drewnianym ogrodzeniem. Gdy ruszył, widać było, ţ zmienił taktykę - zamiastszarżować, zaczšł podchodzić przeciwnika. Szedł powoli ku Bowmanowi, który rejterował ty>m, nie chc spuĚić byka z oczu, dzięki czemu powoli ale stale tracił przewagę odległoĚi. Nagle byk opuĚił ë i runšł do przodu. Był tak blisko, ţ Bowman w:Ěiwie nie miał miejsca na unik. Zrobił wiŹ jedyne co mógł - wyskoczył najwyţj jak potrafił, znalazł się na
łopatkach atakujÎgo zwierzŹia, odbił się i po pełnym obrocie wylšdował na ziemi. Z trudem :pał oddech, ale udało mu się utrzymać równowagę.
Tym razem widownia dosta: szału - napiŹie zniknęło, za to brawom i owacjom nie było koĘ. Teraz nawet najwięksi sceptycy przyznali, że pod maskš b:zna musi kryć się jeden z najlepszych, o ile nie najlepszy, razateur, jaki dzi występował. Niektórym nawet było głupio, ţ z poczštku dali się nabrać i bali się o takiego mistrza.
Zarówno trzech więniów, jak obie dziewczęta i Masaine obserwowali z pewnš obawš wielkiego ksiŹia, który niespokojnie przemierzał niewiellcie pomieszczenie, spoglÚj z coraz większš irytacjš na zegarek.
- Co, u licha, zajmuje im tyle czasu? - mruknšł w ko
u i spytał Masaine: - Nie wiesz czasem, dok Czerda zabrał Bowmana?
- Myla>m, ţ pan wie... - Odpowiadaj, kretynie!
- Poszli po klucz do skrytki z forsš, jak pan słyszał. A potem, oczywiĚie, na arenę.
- Na arenę? A po co?
- Jak to po co? - zdumiał się szczerze Masaine. - Przecież sam pan chciał, ëy sko
zyć.
- Co sko
zyć, ty półgłówku?! - Widać było, ţ ksišżę powstrzymuje się najwyższym wysiłkiem woli.
- Bowmana. Usunšć go z drogi.
De Croytor z:pał Cygana za ramiona i potrzšsnšł nim w pasji. - Co ma z tym wspólnego arena? - warknšł.
- Bowman ma walczyć gołymi rękami z hiszpańskim bykiem, a jak nie, to Czerda jš zabije - Cygan wskazał brodš Cecile. - W ten sposób nie padnie na nas ne podejrzenie. Bowman zresztš powinien już być martwy. Czerda jest sprytny.
- Czerda jest obłškanym maniakiem! - wĚiekł się ksišżę. - Zabić Bowmana? Teraz? Zanim nakłonilimy go do mówienia? Zanim dowiedzielimy się, z kim współpracuje i jak zdo:ł nas namierzyć, ţ nie wspomnę o odzyskaniu moich osiemdziesiŹiu tysiŹy franków? Powstrzymaj go i to zaraz! Wydosta
ie Bowmana z areny, jeli jeszcze nie jest za póno!
- Mam pilnować tych dziewczyn. Tak kazał Czerda. - Masaine z uporem potrzšsnšł głowš.
- Porachuję się z tobš póniej - obiecał de Croytor lodowatym tonem. - Nie mogę się teraz publicznie pokazywać z Czerdš... do diabła! Panno Dubois, proszę tam pobiec natychmiast...
Cecile zerwa: się na równe nogi. Co prawda suknia by: zniszczona przez Searla, ale obie z Lilš zdo:ły jako temu zaradzić. Zrobiła krok ku drzwiom, lecz zagrodził jej drogę Masaine.
- Ona nigdzie nie idzie! - owiadczył Cygan. - Czerda kazał... - Wielki Boţ! - ryknšł rozwĚieczony de Croytor. - Omielasz mi się sprzeciwiać?
Zanim zapytany otworzył usta, ksišżę dopadł go i z rozmachem stanšł mu obcasem na r=stopiu. Nadepnięty zawył i odruchowo schylił się ku bolÎj nodze. Na to w:nie czekał ksišżę - opuĚił złzone dłonie na odsłonięty kark Cygana z siłš wystarczajš, by ten stracił przytomnoć, zanim dotknšł podłogi.
- Szybko, panno Dubois - polecił. - Jeli się nie mylę, to pani przyjaciel moţ być w poważnych tarapatach.
Bowman rzeczywiĚie był w tarapatach. Wprawdzie nadal utrzymywał się na nogach, ale zawdziŹzał to wyłšcznie sile woli i instynktowi samozachowawczemu. Na jego twarzy umazanej krwiš i piachem zastygł grymas wysiłku. Co jaki czas chwytał się za lewy bok, który był głównym ród>m bólu. Wspaniały kostium pierrota był wybrudzony i w strzępach. Dwa rozdarcia z prawej strony spowodowało
munięcie" prawym rogiem. Nie pamiętał, ile razy leúł na arenie, ale trzy z nich były niezupełnie dobrowolne. Dwa razy wylował tam po otarciu się o niego łopatki byka, a raz lewy róg zelizgnšł się mu po lewym ramieniu. Teraz byk szykował się do kolejnego ataku.
Bowman uskoczył, ale zbyt wolno. Na szczęĚie zwierzę wzięło manewr za pr;ę uniku i skrŹiło w niew:Ěiwš stronę. Musnšł go tylko. lewy bark byka, jeli muniŹiem można nazwać zetkniŹie się z ważšcym tonę cielskiem, które porusza się z szybkoĚiš około pięmziesięciu kilometrów na godzinę. Efekt był taki, ţ Bowman jeszcze raz wylšdował na arenie, a rozwĚieczone zwierzę ruszyłow jego stronę, by przyszpilić go rogami do ziemi. Zachował jednak przytomnoć umysłu i desperackim wysiłkiem przetoczył się dalej, w ten spos; unikaj rogów.
Widownia nagle ucich:. Ludzie wiedzieli, ţ to doskonały razateur i wspaniały aktor, ale Ţn artysta nie pr;uje dać się zabić w imię sztuki, za toczenie się po arenie było unikaniem mierci zaledwie
o centymetry, a czasami i mniej, ponieważ już dwa razy bycze rogi rozdarły materiał kostiumu. Za drugim razem Bowman poczuł, ţ róg rani mu plecy, i to go zmobilizowało do ostatecznego wysiłku. Ostatecznego, gdyż wštpił, by było go stać na następny. Przetoczył się, jak mógł najszybciej kilka razy i poderwał z ziemi. Było to wszystko, na co go było stać: mógł tylko chwiać się jak pijany i starać się nie upać.
Nad arenš zawis: dzwoniĘ w uszach cisza. Rozjuszone zwierzę runęło do ataku, nie bawi się w ne podchody. Teraz w grę wmieszał się przypadek - gdy byk miał go już wzišć na rogi, Bowman odruchowo, resztkš sił rzucił się w bok, dzięki czemu dosłownie o centymetry usunšł się z drogi zwierzŹiu, które przebiegło z dobre dwadziecia metrów, zanim zrozumiało, ţ przeciwnika nie ma ani na rogach, ani przed sobš i gwałtownie zahamowało.
Widownia dosta: szału. Ulga i bezgraniczny podziw wywo:ły huragan braw, gwizdy, wrzaski, a nawet łzy radoĚi. Nigdy dot nie widziano w okolicy tak doskona>go zawodnika ani tak wspania>j walki.
Wyczerpany Bowman oparł się o barierę niedaleko od umiechniętego Czerdy. Był wyko
zony, a Cygan doskonale zdawał sobie z tego sprawę i z dużš satysfakcjš go obserwował. Bowman był bowiem wyko
zony nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. Nie miał już ochoty dłuţj uciekać. Byk parsknšł i opuĚił ë, szykuj się do kolejnego ataku.Widownia umilk:, czekaj jaki to nowy cud zostanie jej pokazany przez tego niezwyk>go zawodnika.
Jednak wyczerpał on już limit cudów - stał i czekał na koniec. Nagle w ciszy, jaka zapad:, usłyszał co, co normalnie zginęłoby w ryku tłumu. Z czystym osłupieniem na twarzy odwr<ił się i na szczycie amfiteatralnej widowni dostrzegł Cecile wymachujš gorzkowo i wrzeszczš ile sił:
- Neil! Neil Bowman! Chod tutaj!
Bowman ożył. Byk wprawdzie znów ruszył do ataku, ale możliwoć ratunku, w który człowiek przestał już wierzyć, doda: mu sił na tyle, że zdo:ł znaleć się w bezpiecznym callejón o dobre dwie sekundy wczeniej nim zwierzę z całym impetem rnęło w ogrodzenie. Bowman zdjšł sponiewieranš czapkę przytrzymywanš przez gumkę, nasadził jš na róg byka i ruszył ku Cecile, mijaj zamienionego w słup soli Czerdę. Widownia rozstępowa: się przed nim, wiwatuj głono. Jego zejĚie z areny było tak niespodziewane, iż większoć widzów uwaú: to za dalszy cišg przedstawienia i czeka:, co też bzie dalej. Bowmana nie interesowa: reakcja publicznoĚi - ważne było to, ţ u:twia: przejcie, a zamyka: drogę za nim, a to dawało mu dodatkowe sekun
dy przewagi nad poĚigiem. Dotarł wreszcie na samš górę i z:pał dziewczynę za ramię.
- Uwielbiam twoje wyczucie czasu - zachrypiał, z trudem :pi powietrze i obejrzał się.
Niestety, Czerda już wyszedł z szoku i przedzierał się na olep przez tłum, wywołuj okrzyki protestu. El Brocador takţ parł w górę. Tylko Searla nigdzie nie zauważył. Bowman wraz z Cecile zbiegli na dół. Przez jednš z licznych dziur w kostiumie Bowman sięgnšł do kieszeni spodni i wycišgnšł kluczyki od citroena. Gdy ostrożnie wyjrzał zza ostatniego z przylegajych do areny budynków, zaklšł pod nosem i podał je Cecile,mówi:
- To nie jest dla nas zbyt szczęliwy dzień. Ten Cygan, któremu przyłoży>m, Maca, siedzi na masce i czyĚi sobie paznokcie, takim noţm. - Otworzył drzwi do najbliższej garderoby i wepchnšł tam dziewczynę. - Poczekaj tu, aż widzowie zacznš wychodzić, zmieszaj się z tłumem i wsi do samochodu. Spotkamy się przy południowym narożniku koĚioła w Saintes-Maries. To ten od strony morza. Tylko, na litoć boskš, zaparkuj wóz gdzie dalej, najlepiej na dużym parkingu po wschodniej stronie miasta.
- Rozumiem - odpar: zadziwiajo spokojnie. - A ty, jak zwykle, masz do za:twienia kilka nie cierpiych zwłoki spraw?
- Jak zwykle - zgodził się, wyglÚj przez uchylone drzwi. Nikogo nie ma, a wiŹ do zobaczenia. Cztery druhny - rzucił na odchodne i wymknšł się za drzwi.
Trójka więniów leú: cicho, na pozór nie zwracaj uwagi. Lila też by: spokojna, tylko od czasu do czasu pocišga: nosem. Ksišżę chodził tam i z powrotem, gdy do rodka wpadł zdyszany Searl.
- Mam nadzieję - zagrzmiał na jego widok de Croytor - ţ nię przynosisz złych wieĚi.
- Widzia>m dziewczynę - wysapał Searl - jak ona...
- Do diab:! Pasy z ciebie zedrę i z tego cymba: Czerdy, jeli Bowman jest martwy... - nagle przerwał i wpatrywał się w co za plecami Searla. - Wielkie nieba! Kto to jest?
Searl obr<ił się czym przej i spojrzał za wycišgniętym palcem ksiŹia. Wskazywał on b:zna w podartym i uwalanym ziemiš biało-czerwonym stroju, który zataczaj się na wpół szedł, na wpół biegł przez zaimprowizowany parking.
- To w:nie Bowman! - krzyknšł zaskoczony Searl.
Zza ostatnich szop, służych za garderoby, wypadły trzy osoby, a jednš z nich był Czerda. Wszystkie gnały ile sił za b:znem, błyskawicznie zmniejszaj dziely ich dystans. Bowman obejrzał się, dostrzegł pogoń i prysnšł mizy parkujšce wozy i przyczepy. Wyjrzał po chwili zza jednej z nich, stwierdził, ţ drogę blokuje mu El Brocador i dw<h innych Cyganów, wiŹ skrŹił w prawo, kieruj się ku grupie koni przywišzanych do płotu. Były to bia> wierzchowce z Camargue w typowej dla tej okolicy uprzęży z ciężkimi i wysokimi siod:mi, przypominajymi skórzane krzes:. Podbiegł do najbliższego, odwišzał go, wsadził stopę w dziwnie zdobione strzemię i z wysiłkiem wsiadł na konia.
- Szybko! :p Czerdę i powiedz mu, ţ jeli Bowman ucieknie, to wam dwóm się to nie uda - polecił ksišżę Searlowi. - Ale chcę go żywego. Jeli go zabijecie, zapŹicie za to, a wiesz, ţ nie úrtuję. Chcę, ëyĚie za godzinę dostarczyli go do hotelu Miramar w Saintes-Maries, bo już nie mogę tu dłuţj zostać. I tak straci>m przez was mnóstwo czasu. I nie zapomnijcie przy okazji z:pać tej panienki. Moţ się nam jeszcze przydać. Na co jeszcze czekasz?
Searl pognał, jakby mu skrzyd: wyrosły. Ledwie znalazł się na drodze, musiał gwałtownie uskoczyć, by nie zostać stratowanym przez wierzchowca, którego dosiadał Bowman. Sz z tego, jak się on chwiał w siodle, to gdyby nie kulbaka, której kurczowo się trzymał, spad;y natychmiast. Mimo charakteryzacji można było dostrzec,że jest blady i wyczerpany, a twarz wykrzywia mu grymas bólu. Wielki ksišżę widział to wszystko. Podobnie jak Lila, która stanę: obok niego i powiedzia: cicho:
- Dot tylko słysza:m, teraz mam okazję zobaczyć, jak wyglÚ zaszczucie kogo na mierć - w jej głosie nie było już >z, tylko úl i niedowierzanie.
Le Duc położył dłoń na ramieniu dziewczyny. - Zapewniam cię, moja droga...
Nagłym gestem stri: jego rękę, nie odzywaj się słowem. Nie musia: zresztš, wstręt i pogarda były wyranie widoczne na jej twarzy. De Croytor skinšł w milczeniu głowš, odwr<ił się i zajšł obserwacjš Bowmana, dopóki nie zniknšł za zakrętem drogi prowadzÎj na południe.
Nie tylko ksišżę oglÚł z zainteresowaniem odjazd Bowmana. Cecile z twarzš przyciniętš do niewielkiego okienka garderoby ledzi: ,agi
wzrokiem bia>go konia, póki nie zniknšł jej z oczu. Wiedzia:, ţ ruszy za nim pogoń. I nie myli: się. W cišgu trzydziestu sekund przegalopowało kolejno piŹiu jeýüów: Czerda, Ferenc, El Brocador, Searl i kto, kogo nie zdo:: rozpoznać. Bliska >z i za:mana odwr<i: się od okienka i zabra: za przeglÚnie kostiumów wiszych na wieszakach.
To, czego szuka:, znalaz: niemal natychmiast - kostium b:zna skÚjy się z szerokich czerwonych spodni z żółtymi szelkami, czerwono-żółtej pasiastej koszulki i obszernej bluzy. Ubra: się, upychaj suknię w spodnie, które dzięki temu nabrały bufiastego wyglu, następnie zdję: perukę, nałoży: zielonš czapkę i wr<iła do okna. Nie było nigdzie lustra, ale zdecydowanie wola: siebie teraz nie oglÚć.
Pokazy na arenie musiały dobiec koĘ, gdyż tłum wypełnił drogę i parking. Podesz: do drzwi - na zewnštrz było sporo ludzi. Ubrana była tak, ţ nikt nie powinien jej rozpoznać, a w dodatku ci, których ba: się najbardziej, gonili w:nie Bowmana. Mia: teraz najlepszš okazję dotarcia niepostrzeţnie do citroena.
Na zewnštrz rozejrza: się dyskretnie, ale nikt się niš nie interesował. Podesz: do samochodu, otworzy: drzwi i jeszcze raz rzuci: okiem doko:. Pusto. Zadowolona wsiad:, włoży: kluczyk w stacyjkę i wrzasnę:. Był to bardziej krzyk przeraţnia niż bólu, gdyż wielka :pa chwyci: jej szyję jak kleszcze.
Ucisk nieco zelúł, toteż ostrożnie obejrza: się - na podłodze za fotelem klŹzał Maca umiechaj się złowrogo. W prawej dłoni doć wymownie trzymał nóż.
Rozdział dziewišty
Popołudniowe słoÎ bezlitonie prażyło wyschniętš równinę. Stawy, bagna i solanki, jak też skrawki rolinnoĚi, kontrastujšce z okolicš. DrgajÎ z gorĘ powietrze, typowe dla Camargue zacierało granice i szczegóły, nadaj krajobrazowi dziwnie nierzeczywisty wygl. Brak jakichkolwiek wzniesień jeszcze potęgował to wraţnie. Wszystkie równiny sš p:skie, ale na nie jest tak p:ska jak Camargue.
Przez te tereny galopowało kilku jeýüów, nie szczz koni, choć z powietrza ich metoda posuwania się do przodu musia: wyglÚć trochę dziwacznie. Rzadko kiedy bowiem posuwali się o wiÎj niż dwadzieĚia metrów w linii prostej; cišgle co objeýúli i wymijali. Patrz z ziemi stawało się to zrozumia> - teren był usiany niewielkimi bagienkami: od parumetrowych do większych niż boisko piłkarskie, co skutecznie utrudniało posuwanie się do przodu.
PoĚig miał przewagę, z której Bowman doskonale zdawał sobie sprawę. Po pierwsze, był skrajnie wyczerpany, a ta dziwaczna jazda nie pozwalała odpoczšć, ani zebrać myli. Po drugie: goniy znali dobrze okolicę, podczas gdy on był tu po raz pierwszy w życiu. A po trzecie: choć był niezłym jeýÎm, to miał wiadomoć, że nie dorównuje dowiadczeniem ani umiejętnoĚiami Cyganom, niemalţ urodzonym w siodle.
Wcišż poganiał zmŹzonego wierzchowca, nie pr;uj nawet nim kierować. Zdał się na dowiadczenie i instynkt konia, który znacznie lepiej niż jeýziec wiedział, gdzie grunt jest stały, a gdzie tylko na taki wyglÚ. Już wczeniej stracił cenne sekundy staraj się zmusić zwierzę, by szło tam, gdzie on chciał, a koń i tak postawił na swoim.
Bowman obejrzał się. Sytuacja by: beznadziejna. Gdy opuszczali Mas de Lavignolle, miał kilkaset metrów przewagi. Teraz zmala: ona do nieco powyżej pięmziesiŹiu. PoĚig rozsypał się na kształt wachlarza, w centrum którego znajdował się El Brocador udowadniajy, ţ nie tylko jest doskonałym jeýÎm, lecz takţ wietnie znaokolicę; od
czasu do czasu wykrzykiwał polecenia, pokazuj kierunek, w którym dany jeýziec powinien pojechać, by uniknšć kłopotów. Z lewej miał Czerdę i Ferenca, z prawej - Simona Searla (nadal w sutannie, co stanowiło niecodzienny zgo: widok) i pištego Cygana, którego Bowman nie znał.
Przed nimi aż po horyzont rozcišgało się pustkowie - nych domów, samotnych jeýüów, nic. Bowman zdawał sobie sprawę, ţ pocig wolno, ale stale kieruje go coraz bardziej na zach=, odpychaj od szosy Arles - Saintes-Maries, która leú: teraz na horyzoncie i to w takiej odległoĚi, ţ jadÎ niš samochody wielkoĚiš przypominały czarne żuki.
Bowman obejrzał się ponownie - poĚig był już nie wiÎj niż trzydzieĚi metrów z tyłu; teraz jeýüy tworzyli linię prostš i skrĘj w lewo, zmuszali go do odbicia w prawš stronę. Zdawał sobie sprawę, ţ majš w tym jaki cel, ale nie mógł go odgadnšć. Teren przed nixn wyglÚł tak samo jak ten, który zostawił z tyłu. Jedynš różnicš by: po:ć zieleni o wymiarach sto na trzysta metrów, niczym zresztš nie różniĘ się od wielu innych, które minšł na ostatnich kilku kilometrach.
Tymczasem wierzchowiec miał już dosyć jazdy. Cały spieniony z trudem :pa3 powietrze. Był równie wyczerpany jak i jeýziec. DwieĚie metrów z przodu rozcišgało się zapraszajo zielone torfowisko, równe i miękkie, zupełnie jakby stworzone do niedzielnego pikniku. Bowman doszedł do wniosku, ţ ma doć - koniec tej ucieczki był :twy do przewidzenia. W:Ěiwie móg;y się poddać, problem polegał na tym,ţ nie bardzo wiedział, jak się do tego zabrać.
Znów się obejrzał - poĚig ponownie przybrał kształt półksiężyca, a najbliższych jadych na skrzydŹh dzieliło od niego nie więcej niż dziesięć metrów. Czerda mógł spokojnie go zastrzelić, ale z jakich sobie wiadomych powodów tego nie robił. Co wiÎj - nie tylko on; ale i pozostali zaczęli zwalniać i to ostro. Bowman zorientował się, ţ co jest nie w porzku, ale zanim zdo:ł cokolwiek zrobić, wierzchowiec nagle się zatrzymał, niemal przysiadaj na zadzie tuż przed pasem zieleni, za jeýziec został wyrzucony z siod:, przeleciał nad końskim žm i z głonym planiŹiem wylował na zielonej łzce.
Powinien co najmniej stracić przytomnoć albo i z:mać kilka žr czy skrŹić kark, no w najlepszym wypadku ogólnie się potłuc. Nic z tego nie nastšpiło, ponieważ to nie by: łzka, tylko bagienko. Bowman wylował w nim miękko i :godnie, unikaj jakichkolwiek obraţń. I natychmiast zaczšł tonšć.
Jeýüy powoli zbliżyli się, zatrzymali i z obojętnym zainteresowaniem obserwowali rozwój wydarzeń. Bowman przybrał pozycję pionowš; stał nieco pochylony ku przodowi zanurzony po uda w grzęzawisku. Od twardego gruntu dzieliło go nieco powyţj metra, lecz nie mógł tam dotrzeć mimo rozpaczliwych wysiłków. Jeýüy nawet nie drgnęli, obserwuj jego skazane na fiasko pr;y. Na ich kamiennych twarzach nie było nawet ladu jakichkowiek uczuć.
Szarpanina mia: jeden skutek - Bowman zaczšł się szybciej zapadać i zanurzył się już po pas. Dla odmiany spr;ował powolnych pływackich ruchów, co spowolniło proces toniŹia, ale go nie zatrzymało . Zapadał się teraz znacznie wolniej, lecz niepowstrzymanie.
Spojrzał na swych przeladowców. Ich twarze nie były już nieruchome, choć malowały się na nich zadziwiajo podobne uczucia. Czerda umiechał się zadowolony, Searl oblizywał wargi, wszyscy za wlepili w niego wzrok. Bowman nie pr;ował wzywać pomocy czy prosić o ratunek; na jego twarzy nie było ladu strachu. Bał się w nocy w Les Baux, jeszczebardziej na arenie w Mas de Lavignolle, ale teraz już nie. Poprzednio istnia: szansa lub cień szansy na przeżycie, zależna od jego pomysłowoĚi czy zrŹznoĚi. Tym razem dowiadczenie, refleks, siła czy wytrzymałoć były całkowicie bezużyteczne. Nic niemógł zrobić i sam w nym wypadku nie był w stanie wydostać się z bagna.
Gdy Bowman zapadł się po pachy, El Brocador poruszył się. Spojrzał na pozostałych z obrzydzeniem i odczepił od siod: zwiniętš linę.
- Z takim przeciwnikiem nie godzi się w ten spos; postępować oznajmił. - Wstyd mi za nas wszystkich.
I wprawnym ruchem rzucił linę tak, ţ wylowa: doknie pomiędzy wycišgniętymi ramionami Bowmana.
Gdyby kto chciał zainteresować turystów Saintes-Maries, mia;y spore trudnoĚi z wymienieniem uroków głównej ulicy tej mieĚiny, która biegnie ze wschodu na zach= wzdłu brzegu morza, całkowicie zresztš niewidocznego zza wysokiej skalnej Ěiany. Podobnie jak ca> miasteczko, jest ona pozbawiona artystycznych, architektonicznych czy krajobrazowych atrakcji, choć w to akurat popołudnie jej monotonia i szarzyzna były urozmaicone tłumem barwnie ubranych turystów, Cyganów i guardians, oblegajych jarmarczne budy, strzelnice i stragany.
Nie był to widok, który móg;y sprawić radoć komu o tak arystokratycznej duszy jak wielki ksišżę. Mimo to siedział on w ogrodzie
kawiarni hotelu Miramar, przyglÚj się ulicy z wyrazem twarzy mocno zbliżonym do życzliwo|i. Co dziwniejsze, zwłaszcza przy jego niedemokratycznych zasadach, obok niego, przy tym samym stoliku siedzia: Carita. Ksišżę przelał większš częć litrowej karafki czerwonego wina do stojÎgo przed nim kielicha, nalał naparstek dziewczynie i z umiechem spojrzał na trzymany w dłoni telegram. Widać było, ţ w dobry humor wprawiły ksiŹia otrzymanew:nie wiadomoĚi.
- Doskonale, moja droga - oznajmił. - Spisa: się doskonale, a oni faktycznie zadzia:li szybko. Cieszy człowieka, gdy się upewni, ţ żywił słuszne podejrzenia. I to w stu procentach słuszne.
- Zawsze ma pan rację, ksišżę.
- Co? A, tak. Naturalnie. Nalej sobie wina, jeli chcesz, moja droga. Chwilowy brak zainteresowania telegramem i Caritš spowodował widok czarnego mercedesa, który w:nie podjechał do krawężnika. Z samochodu wysiadło znane mu już azjatyckie małţństwo i skierowało się ku wejĚiu do hotelu. Gdy mijali stolik wiellciego ksiŹia, Chi
zyk skłonił się, a jego żona umiechnę: leciutko. De Croytor z powagš odwzajemnił ukłon i obserwował, jak znikajš za drzwiami hotelu.
- Wkrótce powinien się tu zjawić Czexda z Bowinanem - zwr<ił się do Carity - ale zdecydowa>m, że nie jest to odpowiednie miejsce na spotkanie; stanowczo zbyt tłoczno tutaj. Półtora kilometra na północ za miastem jest duú bocznica. Każ Czerdzie tam się zatrzymać i poczekać, a sama przyjed tu po mnie.
Dziewczyna umiechnę: się i wsta:, lecz de Croytor zatrzymał jš i dodał:
- Jeszcze drobiazg: muszę pilnie zadzwonić i to w ciszy i spokoju. Powiedz dyrektorowi, ţ chcę się z nim zobaczyć. Natychmiast.
Le Hobenaut, Tangavec i Daymel nadal byli przykuci do Ěiany. Bowman w stroju guardian, mokrym i podartym leúł na podłodze z zękoma zwišzanymi na plecach. Cecile i Lila siedziały na :weczce pod czujnym okiem Ferenca i Masaine'a. Czerda, El Brocador i Searl z ponurymi minami w milczeniu zasiedli przy stole. Nastrój ich się pogorszył, gdy dobiegły ich z zewnštrz ciężkie kroki. Po chwili drzwi się otworzyły i de Croytor wkroczył jak zwykle majestatycznie do rodka. Spojrzał chłodno na siedzych męüzyzn.
- Musimy się spieszyć - oznajmił stanowczo. - Dosta>m telegram informujy, ţ policja zaczyna co podejrzewać. Dzięki tobie, Czerda,
i temu niezdarnemu głupcowi, Searlowi, być moţ sš już na naszym tropie. Czy ty oszalał?
--- Nie rozumiem, co pan ma na myli... - wyjškał Czerda.
- W:nie. Niczego nie rozumiesz. Mia> zamiar zabić Bowmana, zanim mia>m okazję dowiedzieć się, jak zdo:ł wpać na nasz trop, z kim się kontaktował i gdzie jest moje osiemdziesišt tysiŹy franków. Co gorsza, chcia> go zabić publicznie, ty durniu. Nie przyszło ci do głowy, jakš wrzawę wywo: taka mierć? Ja zawsze dzia:m dyskretnie i po cichu.
- Wiemy, gdzie sš pienize - Czerda pr;ował niemiało się tłumaczyć.
- Naprawdę? Mnie się wydaje, ţ ponownie da> się wystrychnšć na dudka, ale to moţ poczekać. Czy wiesz, co cię czeka, jeli wpadniesz w rÎ francuskiej policji? Co, mowę ci odebrało? Przy obecnie obowišzujym prawie porywacz nie ma co liczyć na mniej niż dziesięć lat więzienia. A jeli zdo:jš ci udowodnić zamordowanie Aleksandra...?
Ksišżę nie musiał ko
zyć. Sz z wyrazu twarzy Cyganów, doskonale wiedzieli, co ich spotka przy tak niefortunnym rozwoju wydarzeń. - Doskonale - owiadczył de Croytor. - Od tej chwili wasze życie
i przyszłoć zależš od doknego wykonywania moich poleceń. Nie jest wykluczone, ţ zdo:m jeszcze naprawić to, co zniszczyli|ie w:snš głupotš. Czy wszystko jest zrozumia>?
Odpowiedziało mu pięć pospiesznych przytaknięć. Nikt nawet nie pr;ował się odezwać.
- W porzku. Rozkuć tych trzech i rozwišzać Bowmana - zarzził de Croytor. - Jeli policja znajdzie ich powišzanych i skutych..., no cóż, wtedy wszystko przepadło. Teraz musicie lepiej ich pilnować, macie przecież broń i noţ. Dalej, sprowadüie tu p>ć pięknš. Chcę mieć wszystkie jajka w jednym koszu. Teraz Searl przedstaw nasze plany, krótko i prosto, ëy nawet największy matoł zrozumiał, o co nam chodzi. Aha, i niech no który przyniesie mi piwa.
Searl odchrzšknšł odruchowo i przestał się umiechać. Arogancja i pewnoć siebie, z jakš rankiem rozmawiał z Czerdš w namiocie-konfesjonale, zniknęły, jakby nigdy nie istniały.
- Spotkanie w dowolnym czasie pomizy ostatniš nocš a nocš poniedziałkowš. Szybka motorówka czeka w...
Ksišżę westchnšł ciężko i uniósł dłoń.
- Powiedzia>m:
Krótko i prosto", Searl. Zrozumia>? Spotkanie gdzie, ole? Z kim?
- Przepraszam - wykrztusił upomniany przełykaj nerwowo linę. - Spotkanie w zatoce Aigues-Mortes w pobliżu Palavas z frachtowcem
Canton".
- Który płynie do...?
- Kantonu. Sygnałem rozpoznawczym jest... - Daruj sobie. Motorówka?
- Czeka w Aigues-Mortes na kanale du Rhóne a Sete. Mia>m kazać jej przypłynšć jutro do Le Grau-du-Roi. Nie pomyla>m... nie...
- Ty nigdy nie mylisz - westchnšł de Croytor. - Dlaczego tych bab jeszcze tu nie ma? A ci jeszcze w kajdankach! Weüie się wreszcie do roboty.
Po raz pierwszy się odprężył i lekko umiechnšł.
- Założę się, ţ nasz przyjaciel Bowman nadal nie wie, kim sš nasi więniowie. Co, Searl?
- Mam mu powiedzieć? - spytał ochoczo zagadnięty, któremu rola chłopca do bicia dopiek: już do żywego.
- Proszę bardzo - mruknšł ksišżę, :pi za piwo. - Teraz to i tak nie ma znaczenia.
- Naturalnie - zgodził się popiesznie Searl. - Wobec tego mam zaszczyt przedstawić hrabiego le Hobenaut, Henri Tangaveca i Serge'a Daymela. Trzech czołowych ekspertów w dziedzinie paliwa rakietowego zza ţlaznej kurtyny. Chi
zycy sš gotowi dać za nich kaýš cenę, bo jak dot nie udało im się skonstruować rakiety zdolnej przenosić głowice jrowe. Dzięki tej trójce bš w stanie to zrobić, tyle ţ nie ma możliwoĚi przedostać się najkrótszš drogš, czyli przez sowiecko-chińskš granicę. Znalezienie kraju neutralnego, na tyle przychylnego obu mocarstwom, by dokonać tam transakcji jest takţ niemożliwe. A wiŹ Czerda poprostu wywiózł ich na Zach=. Nikt nie podejrzewa, by uciekli tutaj, gdzie jest wielu takich specjalistów. Cyganów na granicach nikt nie kontroiuje. Gdyby za obecnej tu trójce' przyszło co do głowy, jako zakniczki mamy ich żony i dzieci, które za tozapŹš. Gdyby za one miały takie pomysły, to zginš ich mężowie lub ojcowie.
- A przynajmniej to miały zapowiedziane kobiety - dodał pogardliwie ksišżę. - Ostatniš rzeczš, jakiej bymy sobie życzyli, to wyrzšdzić krzywdę tu obecnym. Baby jak to baby, uwierzš we wszystko. Prostota, ţ się tak wyrażę o w:snym umyle, cechuje prawdziwie genialne pomysły. A, sš i niewiasty! W takim razie ruszamy do Aigues-Mortes. Czerda, powiedz w innych wozach, ţ spotkacie się rano w Saintes-Maries. Lila, idziemy, mojadroga.
- Co? - Lila patrzy: nań z odrazš. - Oszala>. Ja mam gdzie z tobš ić?
- Trzeba dbać o pozory, a teraz bardziej niż dotychczas. Kto bzie podejrzewał męüzyznę z tak pięknš młodš dziewczynš u boku? Poza tym jest piekielnie goro, i potrzebuję kogo do trzymania mojego parasola.
Godzinę póniej nadal wĚiek: Lila opuĚi: parasol, gdy zielony rolls-royce wjechał w cień murów Aigues-Mortes, bšcego najlepiej zachowanym miastem z okresu wypraw krzyżowych. Wielki ksišżę wysiadł dostojnie i poczekał, aż Czerda podjedzie obok.
- Zostań tu, nie zabawię długo - polecił mu i wskazał głowš samoch=: - Uwaúj na pannę Delafont. Niech nikt się nie pokazuje, i to pod nym pozorem.
Ksišżę spojrzał na pustš drogę do Saintes-Maries i podšżył ku północnej bramie wiodÎj do miasta. Zaraz za niš skrŹił w prawo na parking i przysiadł za katarynkš na kółkach. Obsługujy jš starzec, mimo gorĘ opatulony w dwa p:szcze i kapelusz, skrzywił się na jego widok. Wielki ksišżę dał mu dziesięć franków i stary spojrzał na niego życzliwiej, żwawo zlazł ze stołka, włzył urzzenie i zakrŹił korbš. Rozległy się skrzeczÎ dwięki przypominajÎ walca, lecz Ţn żyjšcy czy zmarły kompozytor, nie rozpozna;y w nich swego utworu. Ksišżę skrzywił się lekko, ale nie ruszył się z miejsca.
Nie musiał na szczęĚie długo czekać; po dw<h minutach przez bramę przejechał czarny mercedes i zatrzymał się na parkingu. Wysiadła z niego orientalna para i nie rozglÚj się na boki, pospieszy: ku głównej ulicy. By: to co prawda takţ jedyna ulica miasteczka prowadzĘ do niewielkiego rynku, wokół którego usadowiły się niewielkie kawiarenki. De Croytor wolno ruszył za nimi, zachowuj bezpiecznš odległoć.
Chi
zycy doszli do rynku i zatrzymali się na rogu, przy sklepiku z pamištkami, w pobliżu figury więtego Ludwika. W tej samej chwili czterech potężnie zbudowanych męüzyzn podeszło do nich. Jeden pokazał co Chi
zykowi, ten zaczšł gwałtownie protestować, ale oni tylko potrzšsnęli przeczo głowami i odprowadzili oboje do czekajšcych w pobliżu citroenów.
De Croytor skinšł głowš z wyranym zadowoleniem i wr<ił spokojnie do samochodu.
Po minucie znalazł się na niewielkim molo na kanale du Rhóne Sete , który łzy Rodan z Morzem r=ziemnym w Le Grau-du-Roi i biegnie
równolegle do zachodniej Ěiany Aigues-Mortes. Do nabrzeú by: przycumowana dziesiŹiometrowa motorówka z dużš oszklonš kabinš i niewiele mniejszš sterówkš. Sz ze smuk>go kształtu dziobu, by: to nadzwyczaj szybka ł=.
Rolls i wóz cygański zjechały z drogi i ustawiły się tak, ţ wyjĚie z przyczepy znajdowało się kilkanaĚie metrów od motorówki. Transport więniów został wykonany szybko, sprawnie i tak, aby nie wzbudzić podejrzeń nawet chorobliwie wĚibskiego przechodnia, choć najbliższyn wiadkiem wydarzeń był oddalony o sto metrów wkarz, zajęty wyłznie w:snym sp:wikiem.
Ferenc i Searl stanęli przy trapie na molo. Obaj mieli broń, której nawet nie starali się ukryć. Na pokzie znajdowali się Czerda i ksišżę, takţ uzbrojeni. Najpierw na ł= weszli naukowcy, potem ich rodziny, a na ko
u Bowman, Cecile i Lila.
Więniowie zajęli miejsca na siedzeniach usytuowanych po bokach kabiny. Searl i Ferenc weszli do sterówki, za ksišżę i Masaine zostali na pokładzie i rozglÚli się przez chwilę, czy nikt ich nie obserwuje. Wkrótce de Croytor schował broń i wszedł do kabiny, zacieraj rÎ z zadowolenia.
- Doskonale - oznajmił radonie. - Wszystko zgodnie z planem. Searl! Włz silniki! - Wysunšł głowę przez drzwi i krzyknšł: - Masaine, rzuć cumy!
Searl wcisnšł starter i para diesli odezwa: się głŤokim pomrukiem, który nie był jednak na tyle głony, by zagłuszyć okrzyk bólu, jaki wydał de Croytor nadal wyglÚjy przez drzwi.
- To twój w:sny pistolet wycelowany w twojš nerkę - poinformował go uprzejmie Bowman. - Nikt się nie rusza albo jeste txupem.
Z miejsca gdzie stał, widział Ferenca, Czerdę, Searla i El Brocadora. Przynajmniej trzech z nich było uzbrojonych.
- Każ Searlowi wyłzyć silniki - polecił Bowman.
Searl spełnił to żÚnie, nie czekaj nawet na powtórzenie polecenia przez wielkiego ksiŹia.
- Niech Masaine tu przyjdzie - padł następny rozkaz. - I powiedz mu, ţ mam broń wycelowanš w twojš nerkę, wiŹ niech się pospieszy, bo pocišgnę za spust.
- Nie omielisz się! - zaprotestował de Croytor.
- Nic ci nie bzie - pocieszył go Bowman. - Można żyć z jednš nerkš.
Szturchnšł ksiŹia lufš dla podkrelenia, ţ nie úrtuje, toteż de Croytor jęknšł i zawo:ł:
- Masaine! Chod tu i odłóż broń. Bowman we mnie celuje.
Po kilku sekundach w drzwiach ukazał się Masaine. Ponieważ mylenie nie było jego mocnš stronš, nie bardzo wiedział, co ma robić. Na widok Searla, Czerdy, Ferenca i El Brocadora stojych bezradnie stwierdził, ţ on takţ nie powinien nic robić. Wszedł wiŹ spokojnie do kabiny.
- Skoro jestemy w komplecie, można przejć do spraw delikatniejszej natury, jak dajmy na to równowaga sił - stwierdził doć swobodnie Bowman.
Był blady i wyczerpany, a choć obolały i potłuczony, to jednak w porównaniu z samopoczuciem, jakie miał dwie godziny temu, teraz czuł się doskonale.
- Pytanie brzmi: jakš wzę mam nad wami, stoj tu z broniš w ręku? Do czego mogę was zmusić?
Nagłym szarpniŹiem przesunšł de Croytora w bok i patrzył, jak ten ciężko opada na kanapę. By: ona solidnie wykonana, gdyż nie za:mała się pod nagłym a solidnym obcišţniem. Wielki ksišżę spojrzał na niego z wĚiekłoĚiš, lecz na Bowmanie nie wywarło to nego wraţnia.
- Patrz na ciebie, aż trudno uwierzyć, ţ jeste najinteligentniejszy z ca>j tej bandy - cišgnšł Bowman, spoglÚj na księcia. - Nie mówię naturalnie o wielkiej inteligencji. Jestem uzbrojony i broń trzymam w ręku. W tym pomieszczeniu znajdujš się jeszcze co najmniej cztery osoby wyposażone w pistolety, a choć majš je schowane, to wyjŹie nie potrwa długo. Jeli dojdzie do strzelaniny, to mam raczej minimalne szanse, by zastrzelić was wszystkich, zanim który mnie trafi. Prawdopodobnie zdšży to zrobić dw<h z was. Nie jestem zawodowym rewolwerowcem. W dodatku tutaj znajduje się osiem niewinnych os;, dziewięć licz mnie, a strzelanina w takim zamkniętym pomieszczeniu moţ oznaczać rany, a moţ i mierć kilku z nich. Nie chcę tego, tak jak i sam wola;ym nie zarobić kuli.
- Przejd moţ :skawie do rzeczy - warknšł wielki ksišżę.
- Przecież to proste. Nie mogę od was wymagać zbyt wielkich ustępstw, jeli chcemy uniknšć strzelaniny. A chcemy, prawda? Jeli na przyk zażÚm, ëyĚie oddali broń cicho i spokojnie wiedz, ţ oczekujš was długoletnie wyroki więzienia, jeli nie kara mierci za morderstwo, to czy tak postšpicie? Nie wierzę w to. Jeli powiem, ţ pozwolę wam odejć, ale naukowcy i ich rodziny zostajš, to czy się na to zgodzicie? Wštpię. Byli przecież wiadkami waszych przestępstw, co automatycznie zrobi z was osoby poszukiwane w ca>j Europie Zachodniej, a na wschodzie bziecie mieli szczęĚie, jeli sko
zycie w obo
zie na Syberii. KomuniĚi nie bš mieli litoĚi dla porywaczy ich najlepszych naukowców. Krótko mówi, nigdzie w Europie nie moglibycie się pokazać. Pozostaje
Canton" i droga do Chin. OsobiĚie wštpię, czy życie w Chinach spodoba się wam tak bardzo, jak podoba się Chińczykom. Nie chce mi się wierzyć, ţ zaryzykujecie życie, by nie pozwolić na odejĚie moje i tych dw<h dziewczšt. To przecież tylko głupiutkie romantyczne turystki, które mylały, ţ się trochę zabawiš. Przyznaję, ţ móg;ym wam zaszkodzić, ale niewiele bym osišgnšł. Cóż znaczy moje słowo przeciwko waszemu. Nie mam nawetcienia dowodu, ëy was oskarżyć o morderstwo w jaskini. Naukowcy z rodzinami, czyli żywe dowody, bš w połowie drogi do Chin, zanim zdo:m cokolwiek zrobić. No wiŹ?
- Wcale rozsne mylenie - przyznał z ocišganiem ksišżę. - Gdyby pr;ował uciec lub uwolnić naukowców i ich rodziny, nie wyszed;y st żywy. Ty i te dwie idiotki to inna sprawa. Nie chcę ryzykować życia naukowców czy moich ludzi.
- Albo i twojego - dodał Bowman. - Ta możliwoć nie usz: mojej uwagi.
- A ty jeste gwarancjš numer jeden naszego bezpieczeństwa - umiechnšł się Bowman.
- Tak też myla>m - de Croytor wstał z widocznym ocišganiem. - Nie podoba mi się to - oznajmił zdecydowanie Czerda. --- Co jeli...
- Chcesz jako pierwszy przenieć się w zawiaty? - spytał zmŹzonym tonem ksišżę. - Zostaw mylenie mnie.
Czerda najwyraniej miał na ten temat w:sne zdanie, ale posłusznie zamilkł. Na znak Bowmana obie dziewczyny opuĚiły kabinę, przeszły przez pok i trap. Gdy znalazły się na molo, Bowman ruszył za nimi. Szedł ty>m, trzymaj pistolet wymierzony w brzuch de Croytora. Przed trapem polecił dziewczętom:
- Ukryjcie się!
Odczekał dziesięć sekund, a następnie polecił de Croytorowi: - Odwróć się!
Ten posłusznie wykonał polecenie. Bowman popchnšł go silnie na pok, a sam zbiegł na dół i padł plackiem na ziemię. Bał się, ţ który z Cyganów nie wytrzyma i sięgnie po broń. Nikt jednak nie strzelał, nikt nawet ich nie gonił. Bowman podniósł głowę i usłyszał warkot silników.
Motorówka by: już dwadzieĚia metrów od pomostu i nadal przyspiesza:. Czym przej wstał i podbiegł do rolls-royce'a, a Cecile i Lila za nim. Carita spojrza: na nich zaskoczona.
- Wysiadaj! - polecił jej Bowman.
Zanim zdo:: zaprotestować, gwałtownie otworzył drzwi i wysadził jš z samochodu. Sekundę potem sam siedział za kierownicš.
- Czekaj! - ocknę: się Cecile. - Zaczekaj! Jedziemy z...
- Nie tym razem - sprzeciwił się Bowman i niespodziewanie wyrwał jej torebkę dodaj, zanim zdšży: otworzyć usta. - Id do miasta. Zadzwoń na policję w Saintes-Maries, powiedz im, ţ w zielono-białym cygańskim wozie jest ranna. Wóz parkuje o półtora kilometra na północ od miasta. I niech się lepiej pospieszš, bo trzeba jš jak najszybciej umieĚić w szpitalu. Nie przedstawiaj się, nie mów im nic wiÎj,po prostu odłóż słuchawkę. --- Spojrzał na Lilę i Caritę: - One dwie wystarczš na poczštek.
- Do czego? - zdziwi: się Cecile. - Na druhny.
Droga pomizy Aigues-Mortes a Le Grau-du-Roi ma ledwie parę kilometrów długoĚi i przez większš częć biegnie równolegle do kanału, oddalona od niego zaledwie około metra. Jedynš granicš, o ile to można tak szumnie nazwać, były wysokie zaro§la. Przez nie w:nie Bowman dostrzegł motorówkę, znajdujš się jakie sto metrów przed nim. Płynę: z niedozwolonš szybkoĚiš,rozpryskuj wysoko wodę. Rufa by: głŤoko zanurzona w wodzie, a dzi; mocno zadarty do góry. Fala, wywo:na poruszaniem się łodzi, kołysa: wodš kanału, omywaj wysoko oba jego brzegi.
Za sterem stał Searl. Masaine, El Brocador i Ferenc siedzieli w kabinie, uważnie obserwuj więniów, a de Croytor i Czerda w wejciu cicho rozmawiali. Czerda był zdecydowanie nieszczęliwy.
- A sk mam pewnoć, ţ on nam nie moţ zaszkodzić? - spytał. - Bo to prawda - upływ czasu dzia:ł kojo na pewnoć siebie ksiŹia.
- Przecież pójdzie na policję...
- I co z tego? Słysza>, co powiedział, a mówił wyjštkowo logicznie. Jego zeznania przeciwko naszym? Ţn s nam nic nie zrobi, a dowody bš już na statku w drodze do Chin. Nie bš w stanie niczego nam udowodnić.
- Nadal mi się to nie podoba - Czerda był wyjštkowo uparty. Mylę, ţ...
- Mylenie to ty lepiej zostaw mnie - przerwał mu niezbyt uprzejmie de Croytor. - Dobry Boţ!
Rozległ się strzał, brzęk tłuczonej szyby i wrzask bólu Searla, który puĚił koło sterowe i z:pał się za lewe ramię. Ł= skrŹi: gwałtownie w stronę lewego brzegu i gdyby nie Czerda, uderzyŤy w niego z całš siłš. Mimo ţ najstarszy, błyskawicznie dopadł ko: sterowego i ostro nim zakrŹił. Udało mu się uniknšć zderzenia, a motorówka tylko otar: się burtš o cementowe nabrzeţ. Wszyscy poza nim znaleli się błyskawicznie na podłodze. W tym momencie Czerda zerknšł przez przestrzelone boczne okienko i dostrzegł Bowmana za kierownicš rolls-royce'a jakie pięć metrów od łodzi. W dodatku celował w nich z pistoletu, który zabrał de Croytorowi.
- Padnij! - ryknšł Czerda. - Na pok!
Znów huknęło. Rozprysnęło się tłuczone szkło, ale tym razem nikt nie został trafiony. Czerda przyklęknšł, zmniejszył gaz i oddał ster Masaine'owi, który zdo:ł już dotrzeć do sterówki. Sam za dołzył do Ferenca i de Croytora, którzy na czworakach wydostali się na pok. Wszyscy trzej wyjrzeli ostrożnie ponad nadburciem, po czym wyprostowali się, starannie chowaj broń za plecami.
Rolla zwolnił nieco i był trzydzieĚi metrów za motorówkš - został zablokowany przez traktor cišgny sporš przyczepę, którego wyminiŹie uniemożliwiał mu sznur wozów nadjeýújych z południa.
- Szybciej - polecił Czerda Masaine'owi. - Ale nie za szybko... trzymaj się trochę przed tym traktorem... O tak, w:nie tak. Spokojnie obserwował, jak traktor mija ostatni z jadych na północ samochodów i mruknšł:
- No to zaczynamy.
Zza traktora wyłoni: się długa, zielona maska rolla-royce'a. Stojy na pokzie wycelowali spokojnie, a widz to traktorzysta skrŹił tak gwałtownie, ţ zatrzymał się z prawym, przednim ko>m zwisajym nad kana>m. Jego gwałtowny manewr niespodziewanie odsłonił cały samoch=. Bowman z broniš gotowš do strzału zdšżył jedynieskulić się za osłonš drzwi, gdy zaczę: się kanonada. Kule z głuchym stukiem wbijały się w karoserię i wybijały szyby. Przednia pokry: się takš siatkš pęknięć, ţ musiał jš usunšć, gdy dodawał gazu, by cokolwiek widzieć przed sobš. Zdawał sobie sprawę,ţ bez elementu zaskoczenia nie miał nych szans przeciwko trzem strzelcom, stojym spokojnie na pokładzie. Przez myl mu przeszło, co też wielki ksišżę powie na gwałtowny spadek wartoĚi swej limuzyny.
Ze sporš szybkoĚiš wjechał do Le Grau-du-Roi i z lekkim polizgiem zatrzymał się przed wjazdem na zwodzony most, łzy ponad kana>m obie częĚi miasta. Z torebki Cecile wyjšł plik gotówki, którš zabrał z wozu Czerdy, wzišł kilka banknotów, resztę schował z powrotem, a torebkę włożył do skrytki, maj nadzieję, ţ mieszka
y Grau-du-Roi sš ludmi uczciwymi, po czym wyskoczył z wozu i zbiegł po schodach na przystań.
Na nabrzeżu zwolnił i spacerkiem zbliżył się do cumujych wzdłuż lewego brzegu kutrów rybackich. Spodobał mu się jeden o szerokim kadłubie, wysokim dziobie i mocnej konstrukcji, który stał obok mostu. Kuter nie był nowy, ale w dobrym stanie. Na pokzie siedział szpakowaty rybak i cerował porwanš sieć.
- nš ma pan ł=kę - zagaił Bowman jak prawdziwy turysta. Jest do wynajŹia?
Rybak aż się Źhnšł na tak bezporednio postawione pytanie. Sprawy finansowe od lat za:twiano tu znacznie dłuţj.
- Czterna|ie węzłów, a zbudowana jak czołg - odparł z dumš. Najlepsza na południu Francji: dwa diesle Perkinsa. Szybka i mocna. Ale tylko do wynajŹia. I jeli ryba nie bierze.
- Szkoda - mruknšł Bowman, wycišgaj z kieszeni szwajcarskie franki. - Nawet na godzinę? Mam ważne powody, moţ mi pan wierzyć.
Mówił szczerš prawdę. Od wylotu kanału narastał warkot cygańskiej motorówki. Rybak zmrużył chytre oczy - nie:two jest ocenić nominał zagranicznej waluty z odległoĚi powyţj metra. Rybacy i marynarze słynš jednak z dobrego wzroku, toteż wstał szybko i trzepnšł się w udo.
- Zrobię wyjštek - oznajmił i dodał: - ale naturalnie płynę z panem.
- Niczego innego się nie spodziewa>m - Bowman wrŹzył mu dwa tysiĎrankowe banknoty.
Nastšpił trudny do zauwaţnia ruch nadgarstka i pienize zniknęły. - Kiedy pan sobie życzy wypłynšć?
- Zaraz - odparł Bowman.
I tak mia;y tę ł=, ale wolał zapŹić za niš pienizmi Czerdy, niż wymachiwać broniš jako argumentem w dyskusji. Był pewny, ţ w ko
u bzie musiał jej użyć.
Odcumowali natychmiast i rybak zapuĚił silniki. Bowman rozejrzał się, słysz coraz głoniejszy warkot motorówki, po czym odwr<ił się i przyglÚł, jak rybak otwiera przepustnicę i krŹi ko>m sterowym. Powoli kuter odsunšł się od nabrzeú.
- To nie wyglÚ na specjalnie trudne - zauważył Bowman. - Mam na myli manewrowanie tym kutrem.
- To tylko tak wyglÚ, ale potrzebne sš lata dowiadczeń. - Mogę spr;ować?
- Nie. Jak znajdziemy się na pełnym morzu, to moţ... - Jestem zmuszony nalegać. Proszę!
- Ale z pana uparciuch. No dobrze. Za pięć minut...
- Przykro mi, ale to trochę za póno - Bowman wyjšł pistolet i wskazał lufš prawy kšt sterówki. - Proszę tam usišć.
Rybak przyjrzał mu się, potrzšsnšł głowš, następnie puĚił koło sterowe i odszedł w kšt.
- Wiedzia>m, ţ głupio robię. Chyba za bardzo lubię pienize. - Nie tylko pan - pocieszył go Bowman, :pi za ster i spoglÚj przez ramię.
Motorówka by: mniej niż sto metrów od zwodzonego mostu. Czym przej zwiększył prkoć i kuter wyrwał do przodu. Bowman wycišgnšł ostatnie trzy tysiÎ z gotówki Czerdy i rzucił je rybakowi, mówi:
- Dzięki temu bzie się pan mniej głupio czuł. Ten spojrzał na banknoty, lecz ich nie podniósł.
- Kiedy bę martwy, zabierze je pan z powrotem - powiedział spokojnie. - Pierre des Jardins nie jest aż takim głupcem.
- Kiedy pan bzie martwy? - zdziwił się Bowman.
- Kiedymnie pan zabije z tego pistoletu - ry: ak umiechnšł się smutno. - To wspania> mieć taki pistolet, prawda?
- Prawda - Bowman chwycił broń za lufę i ostrożnie podał pytajšcemu. - Jak się pan teraz czuje?
Pierre spojrzał na pistolet, wycelował w Bowmana i odłożył. Podniósł upuszczone banknoty, schował je starannie i ponownie wzišł broń. Podszedł do Bowmana i wsadził mu pistolet do kieszeni.
- Niestety, w strzelaniu nie jestem zbyt dobry - przyznał.
- Ani ja. Niech się pan obejrzy. Czy widzi pan tę motorówkę? Pierre posłusznie odwr<ił się. Motorówka by: sto metrów za nimi. - Znam jš. Mój przyjaciel Jean...
- Pogadamy sobie o nim potem, dobra? - przerwał mu Bowman i wskazał na drobnicowiec płyny wolno po zatoce. - :jba nazywa się
Canton" i jest chińska. Płynie też do Chin. W tej motorówce sš faceci, chcy wsadzić na pok tego chińskiego statku ludzi wbrew ich woli. Muszę ich powstrzymać.
- Dlaczego?
- Niech pan nie zadaje głupich pytań, bo bę musiał wyjšć broń i znów pana tam usadzę.
Bowman obejrzał się szybko za siebie. Motorówka by: zaledwie pięmziesišt metrów z tyłu.
- Jest pan Anglikiem, oczywiĚie. - Jestem.
- I agentem swojego rzu? - Tak.
- Tego, co my nazywamy Secret Service? - Tego.
- Nasz rz wie o tobie?
- Jestem oddelegowany do waszego Deuxieme Bureau. Ich szef jest moim szefem.
- Pewnie to prawda - westchnšł Pierre. - I chcesz zatrzymać tę motorówkę? To lepiej się odsuń. W prowadzeńiu w:snego kutra mam wprawę.
Bowman bez słowa skinšł głowš. Wyjšwszy broń, przeszedł do okienka z prawej strony i uchylił je. Motorówka by: jakie trzy metry z tyłu i szeć z boku. Przy sterze stał Czerda, maj obok wielkiego ksiŹia. Bowman wycelował i czym przej opuĚił broń, gdyż kuter położył się nagle na burtę w gwałtownym skrŹie. Parę sekund póniej jego ciężki, dŤowy dzi; rnšł z trzaskiem w burtę motorówki na wysokoĚi sterówki.
- O to mniej wiÎj chodziło? - spytał z umiechem Pierre.
- Mniej wiÎj - przyznał Bowman. - Teraz niech pan posłucha. Musi się pan o tym dowiedzieć.
Obie łodzie płynęły równolegle do siebie, a motorówka jako szybsza wyprzedza: kuter. W jej kabinie panowało spore zamieszanie, z którego po paru sekundach wybił się głos de Croytora:
- Ten idiota to był kto?
- Bowman - w głosie Czerdy nie było ladu wštpliwoĚi. - Zastrzelić go! - polecił ksišżę. - Już!
- Nie! - zaprotestował Czerda. - Nie? Omielasz się...
- Czuję ropę. Jeli zaczniemy strzelać, to nas wszystkich diabli wezmš. Ferenc, sprawd zbiornik!
Ferenc zniknšł natychmiast i wr<ił po dziesiŹiu sekundach. - I co? - spytał Czerda.
- Zbiornik burtowy jest pęknięty przy samym dnie. Paliwa prawie już nie ma - zameldował Ferenc.
Jakby na potwierdzenie tych słów lewy silnik zakrztusił się, parsknšł i zgasł. Czerda i de Croytor spojrzeli na siebie wymownie.
Obie łodzie tymczasem wypłynęły z portu i znajdowały się na otwartych wodach zatoki. Motorówka, majĘ tylko jeden sprawny silnik, zwolniła tak znacznie, ţ znów znalaz: się obok kutra, który natychmiast powtórzył manewr sprzed paru sekund. Dzi; trafił prawie doknie w to samo miejsce co poprzednio.
- A niech to wszyscy diabli! - wĚiekł się wielki ksišżę nie pr;uj nawet tego ukryć. - Przedziurawiš nas! Nie można jako uciec?
- Przy jednym silniku sterowanie jest w ogóle trudne - opanowanie Czerdy było godne podziwu.
Miał też całkowitš rację. Bez jednego silnika i z dziurawš burtš, przez którš stale wlewa: się woda, trudno było utrzymać kurs. Z wielkim trudem, a przecież Czerda nie był marynarzem, motorówka posuwa: się do przodu.
- A to co znowu? - zdziwił się de Croytor, wskazuj znajdujy się o trzy mile od nich stary frachtowiec.
Statek by w połowie drogi do Palavas zatrzymał maszyny i nadawał co latarniš sygnałowš.
- To
Canton"! - ucieszył się Searl tak bardzo, ţ przestał Ěiskać zranione ramię. - Musimy im odpowiedzieć. Trzy długie, trzy krótkie. - Nie! - sprzeciwił się zdecydowanie ksišżę. - Oszala>! Nie moţmy ich w to mieszać. Mizynarodowe reperkusje... Uwaga!
Kuter wykonał ostry skręt. Ksišżę i Ferenc odpowiedzieli strza:mi, wybijaj szyby w sterówce rybackiej łodzi. Pierre ani Bowman nie odnieli szwanku, gdyż widz co się wiŹi, padli na pok. Ferenc i de Croytor zrobili to samo za chwilę, gdy dŤowy dzi; wyrżnšł w burtę motorówki niepokojo blisko miejsca, w którym przed chwilš stali.
W cišgu najbliższych dw<h minut kuter powtórzył ten manewr pięciokrotnie. Natomiast ucichły strzały - ko
zy: się amunicja, toteż wielki ksišżę kazał jš oszczzać.
- Trzeba ich użyć, kiedy bš najbardziej potrzebne - wyjanił, zachowuj zadziwiajy spokój. - Następnym razem...
-
Canton" odpływa! - przerwał mu krzyk Searla. - Zobaczcie!
Canton" faktycznie dał całš naprz= i płynšł z coraz większš prkoĚiš.
- Aczego się spodziewa>? - parsknšł de Croytor. - Nie ma strachu, spotkamy się wkrótce.
- Jak to? - zdziwił się Searl. - Potem. Mówi>m, ţ...
- Toniemy! - Searl był bliski histerii. - Toniemy.
Miał rację - motorówka by: głŤoko zanurzona w wodzie, a przez wybite w burtach otwory przedostawało się coraz wiÎj wody, chlupoczšc gronie we wnętrzu kadłuba.
- Zdaję sobie z tego sprawę - stwierdził zimno wielki ksišżę i zwr<ił się do Czerdy. - Znów się zbliújš. Ostro w prawo! Szybko! Ferenc, Searl i El Brocador za mnš.
- Moje ramię! - jęknšł Searl.
- Nic mnie to nie obchodzi. jazda.
Stanęli w drzwiach kabiny, gdy kuter zbliżył się ponownie. Tym razem jednak motorówka zdo:: uniknšć uderzenia i tylko otar: się o rybackš ł=. Kiedy sterówka kutra minę: kabinę motorówki, wielki ksišżę i trzej męüzyni wyskoczyli na pok. Ksišżę wyczekał odpowiedni moment i z szybkoĚiš oraz zrŹznoĚiš zadziwiajš u kogo§ jego postury stanšł na burcie, po czym skoczył na rufę przepływajÎj łodzi. W cišgu dw<h sekund pozostali dołzyli do niego.
Gdy Bowman odwr<ił się gwałtownie, słysz za sobš skrzyp otwieranych drzwi wiodych na prawš burtę, zobaczył w ruch Ferenca i Searla.
- Nie! - głos dobiegł go z tyłu.
Bowman odwr<ił się powoli. Lufy pistoletów w dłoniach ksiŹia i El Brocadora były wymierzone w jego głowę.
- Chyba wystarczy? - spytał de Croytor. Bowman powoli przytaknšł.
- Chyba rzeczywiĚie wystarczy - przyznał.
Rozdział dziesišty
Kwadrans póniej, kiedy zaczšł zapadać już zmrok, kuter wpłynšł na wody kanału, prowadzony pewnš rękš dziwnie spokojnego Pierre'a des Jardins. Na pokzie dziobowym siedzieli naukowcy wraz z rodzinami, pilnowani przez Cyganów. WyglÚli jak turyĚi podczas wycieczkowego rejsu.
Z okien usunięto potłuczone szyby, ëy nie zwracały uwagi przechodniów, a dziury po kulach w Ěianach sterówki zasłonili sobš Masaine i El Brocador. Wewnštrz sterówki opr<z rybaka byli jedynie Bowman i de Croytor.
Kilka mil w górę kanału minęli traktor, który tak gwałtownie skrŹił, gdy rozpoczę: się strzelanina mizy rolls-royce'em i motorówkš. Traktor nadal zwisał jednym ko>m nad kana>m, najwyraniej traktorzysta zdecydował się poczekać na fachowš pomoc i nie ryzykować utopienia pojazdu. Zresztš nadal był przy traktorze spacerujšc tam i z powrotem z ponurš minš.
Czerda wszedł do sterówki.
- Nie podoba mi się to wszystko - oznajmił. - Naprawdę mi się to nie podoba. Jest za spokojnie. To moţ być pu:pka. Z pewnoĚiš niektórzy....
- Lepiej się czujesz na ten widok? - przerwał mu ksišżę, wskazuj drogę obok kanału, którš gnały dwa policyjne wozy wyj klaksonami i błyskaj §wiat:mi. - Co mi mówi, ţ nasz znajomy traktorzysta zrobił komu niezłš awanturę.
Przeczucie ksiŹia potwierdziło się, bowiem oba wozy zwolniły na widok gwałtownie wymachujÎgo traktorzysty, który wyskoczył na rodek drogi. Zatrzymały się z piskiem opon, a z ich wnętrza wysypały się umundurowane postacie. Policjanci otoczyli traktor i traktorzystę, który zaczšł żywo gestykulować, opisuj, co też mu się przytrafiło.
- jeli policja interesuje się kim, to raczej wštpić należy, ţ bzie w stanie równoczenie interesować się nami - zauważył filozoficznie de Croytor. - Ulżyło ci, Czerda?
- Nieodparł Cygan. - Nie dajš mi spokoju dwie sprawy. Po pierwsze, to dziesištki, jeli nie setki ludzi musiały widzieć nasze wyczyny w zatoce. Dlaczego nikt nas nie zatrzymał w porcie? Dlaczego nikt nie doniósł policji?
- Szczerze mówi, nie mam pojŹia - przyznał ksišżę. - Choć domylam się, ţ w:nie dlatego, iż było tylu wiadków. Tak to już przeważnie jest. Kaýy myli, ţ kto inny już zawiadomił policję i sam nic nie robi. Poza tym ostatnio panuje znieczulica; można kogo zatłuc na mierć na rodkuulicy i dosłownie nikt na to nie zareaguje. Nie wiem i nie chcę wiedzieć. Interesuje mnie jedynie to, ţ pies z kulawš nogš nie zainteresował się nami, gdy bylimy w porcie. Drugi problem?
- Co, do diab:, mamy teraz robić?
- To xue twój problem - umiechnšł się ksišżę. - Nie powiedzia>m, ţ jeszcze zobaczymy stary, dobry
Canton"?
- Tak, ale jak...
- Ile zajmie nam dotarcie do Port le Bouc?
- Port le Bouc? - Czerda zmarszczył brwi. - Z przyczepš i resztš? - No a jak to sobie wyobraúsz?
- Dwie i pół godziny. No, moţ trzy. Ale nie wiÎj. A dlaczego? - Bo zgodnie z umowš ma tam na nas czekać
Canton", jeli pierwsze spotkanie z jakich powodów nie dojdzie do skutku. Bzie tam do jutra, a my dotrzemy na miejsce jeszcze dzi. Dot nie zrozumia>, żeja zawsze mam jakiego asa w rękawie? A nawet kilka. Tam też zaujemy na pok naukowców z rodzinami i Bowmana. ëy uniknšć ryzyka, to te dwie panienki i tego pechowego rybaka takţ.
Pierre słysz, ţ o nim mowa uniósł brew i skoncentrował się na prowadzeniu kutra. Jak na kogo, kto w:Ěiwie usłyszał wyrok mierci, zachował podziwu godny spokój.
- Apotem, Czerda, ty i twoi ludzie bziecie mieli zapewniony spokój i wolnoć - dodał de Cxoytor. - Jedyni wiadkowie zniknš jak senna zmora, wiŹ ani lad podejrzenia na was nie padnie. Ani też na waszych pomocników za ţlaznš kurtynš.
- Przepraszam, jeli dot wštpi>m w to, ţ zawsze ma pan rację - Czerda mówił powoli, niemal z namaszczeniem. - Jest pan geniu
Bzem. - Miał przy tym minę człowieka, któremu przed plutonem egzekucyjnym odczytano u:skawienie.
- Elementarna logika - wielki ksišżę machnšł lekceważo rękš. - Teraz do rzeczy. Wkrótce powinni§my zobaczyć przystań, a nie chcemy przerazić obu panienek. Majš przecież delikatne systemy nerwowe. Taki szok móg;y spowodować, ţ pełnym gazem odjadš wszystkim, co tylko jeýzi, zanim zejdziemy na l. Tak wiŹ wszyscy do ładowni i ani mru-mru. Ty i ja zostaniemy tutaj, a Bowman grzecznie podpłynie do pomostu. Zrozumia>?
- Zrozumia> - Czerda spoglÚł nań z podziwem. - My§li pan o wszystkim.
- Staram się - odparł skromnie ksišżę. - Staram się.
Na pomoĚie czekały trzy dziewczyny i chłopak na skuterze. Gdy Bowman podpłynšł, wyglÚło, ţ jest sam, toteż Cecile i Lila błyskawicznie zacumowały ł=, gdy rzucił im liny i wbiegły na pok z nieco mieszanymi uczuciami, gdyż nie były pewne, jakie sš ostateczne wieĚi. Carita pozosta: na przystani, niezbyt chętna do pomocy.
- I co? - zniecierpliwi: się Cecile. - Powiedz, co się stało?
- Przykro mi, ale sprawy się skomplikowały - odparł smętnie Bowman.
- Nie dla wszystkich - dodał jowialnie de Croytor.
Podniósł się, trzymaj w dłoni pistolet. Obok niego stanšł Czerda, takţ uzbrojony i u§miechnšł się po swojemu na widok dziewczšt.
- Miło was znów widzieć - cišgnšł ksišżę. - Zw:szcza ciebie, Carita. Miło spzi: czas z tymi dwiema młodymi os;kami?
- Nie - odpar: zwięle Carita. - Nie chciały ze mnš rozmawiać. - Uprzedzenia, moja droga. Czerda, wszyscy na pok i do wozów. Ale już! - Spojrzał na pomost. - A kto zacz ten młody człowiek na skuterze?
- Josó! - Czerda był w nastroju radosnego oczekiwania, co u niego było niezwyk>. - Chłopak, którego pos:>m po pienize, które mi... to znaczy nam ukradł Bowman. Josó! Josó!
Słysz w:sne imię i widz machajÎgo do niego Czerdę, chłopak zsiadł ze skutera i wszedł na pok. Był wysoki i chudy jak szczapa, o grzywie czarnych włosów, kaprawych oczach i wyrazie twarzy wiadczym, ţ wiele już w życiu widział, a niewiele go zaskoczyło.
- Pienize! - zarzził Czerda. --- Masz pienize?
- Jakie pienize? - zdumiał się młodzieniec.
- OczywiĚie! Co za dureń ze mnie. Dla ciebie to ta paczka w bršzowym papierze - umiechnšł się z wysiłkiem Czerda. - Ale klucz pasował?
- Nie wiem - procesy mylowe młodziana najwyraniej nie miały nic wspólnego z inteligentnym wyrazem jego twarzy.
- Co to znaczy, nie wiesz?
- Nie wiem, czy klucz był w:Ěiwy czy nie - wyjaniał cierpliwie Josó. - Wiem tylko, ţ na dworcu w Arles nie ma skrytek depozytowych.
Zapad: długa cisza, podczas której przez umysły czę|i zebranych przemknęło wiele myli, a na z nich nie by: zbyt przyjemna.
Ciszę przerwało chrzškniŹie Bowmana.
- Obawiam się, ţ to raczej moja wina - oznajmił przepraszajo. - To kluczyk od mojej walizki.
Ponownie zapad: cisza, którš przerwał pe>n wymuszonego spokoju głos de Croytora:
- HIuczyk do twojej walizki. Tego w:nie naleúło się spodziewać. Gdzie w takim razie jest moje osiemdziesišt tysiŹy franków?
- Siedemdziesišt tysiŹy - poprawił go Bowman. - Obawiam się , ţ reszta posz: na koszty bieżÎ. - Wskazał głowš Cecile - sama ta suknia kosztowa: mnie...
- Gdzie pienize? - wrzasnšł ksišżę, po raz pierwszy trac panowanie nad sobš. - Gdzie te siedemdziesišt tysięcy?
- A, tak... Hm... cóż... - Bowman potrzšsnšł ze smutkiem głowš. - Tyle się wydarzyło od ostatniej nocy...
- Czerda! - Wielki ksišżę wr<ił jako tako do równowagi. - Przystaw pistolet do głowy panny Dubois, a ja policzę do trzech.
- Szkoda zachodu .- oznajmił Bowman. - Zostawi>m je w jaskiniach Les Baux, przy grobie Aleksandra...
- Gdzie?!
- Nie jestem idiotš - odparł zmŹzonym głosem Bowman. - Wiem, ţ policja mog: się tam znaleć dzi rano, a raczej powinna się tam znaleć, i ţ mog:... UmieĚi>m je w pobliżu.
Ksišżę przyjrzał mu się z namys>m, po czym spytał Czerdę:
- Jeli się nie mylę, to niewiele nadłożymy drogi na trasie do Port le Bouc?
- Dodatkowe dwadzieĚia minut, nie wiÎj - odparł Czerda i wskazał na Bowmana. - Kanał jest tu głŤoki. Czy musimy go ze sobš cišgnšć?
- Dopóki nie stwierdzimy, ţ tym razem powiedział prawdę - powiedział ponuro ksišżę. - Arii chwili dłuţj.
Zapadł już zmrok, gdy zatrzymali się na parkingu w pobliżu wejĚia do jaskiń. Wielki ksišżę, który wraz z El Brocadorem jechał z Czerdš w szoferce, wysiadł, przecišgnšł się i polecił:
- Żony naukowców zostajš tutaj, pod strażš Masaine'a. Reszta idzie z nami.
- Po co nam wszyscy inni? - zdziwił się Czerda.
- Mam swoje powody - de Croytor tym razem nie bawił się w wyjanianie. - Kwestionujesz moje decyzje?
- Teraz? Skţ!
- W takim razie b :skaw dopilnować ich wykonania.
Kilka minut póniej całš grupš weszli do ponurego labiryntu jaskiń. Było ich w sumie jedenaĚioro: Czerda, Ferenc, Searl, El Brocador, trzech naukowców, Cecile, Lila, Bowman i wielki ksišżę. Częć nios: latarki, których wiatło odbijało się w upiornie białych Ěianach. Prowadził Czerda. Szedł pewnie, nie klucz, jakby doskonale znał okolicę. Wkrótce stanęli u stóp skalnego usypiska w jaskini zdziurawym stropem. Czerda podszedł do wzniesionego u jej podstawy kamiennego kopca i o§wiadczył:
- To tutaj.
- Jeste pewien? - ksišżę przejechał wiat>m latarki po Ěianach. - Jestem pewien - Czerda skierował swojš latarkę tak, ţ owietliła kopiec. - Niewiarygodne, nie? Ci idioci z policji jeszcze go nie znaleli!
De Croytor takţ owietlił kopiec. - Masz na myli...
- Aleksander. Tu w:nie go pochowalimy.
- Aleksander nie jest już naszym zmartwieniem - mruknšł ksišżę i zwr<ił się do Bowmana. - Pienize.
- A, tak. Pienize - Bowman wzruszył ramionami i umiechnšł się. - Obawiam się, ţ to koniec wycieczki. Tu nie ma nych pienizy.
- Co? - wielki ksišżę odwr<ił się błyskawicznie i dgnšł go lufš pod ëra. - nych pienizy?
- Sš bezpieczne w banku w Arles.
- Oszukiwa> nas? - w głosie Czerdy było czyste niedowierzanie. - Pokonali§my całš tę drogę... Przedłuży> sobie życie o pół godziny!
- Dla kogo skazanego na mierć to bardzo wiele - Bowman umiechnšł się spoglÚj na Cecile. Następnie zwr<ił się do Czerdy: - Ale też bardzo mało.
Cygan był bardziej zdziwiony niż wtedy, gdy dowiedział się, ţ pienize przepadły. Uniósł broń. Wielki ksišżę z:pał go za nadgarstek i zmusił do opuszczenia ręki.
- To mój przywilej! - warknšł ponuro.
- Jak pan sobie życzy - zgodził się Cygan.
De Croytor wycelował w Bowmana, po czym wskazał broniš na prawo. Ten przez chwilę się wahał, lecz tylko wzruszył ramionami i skierował się ku wejĚiu do sšsiedniej jaskini. Wielki ksišżę poszedł za nim, trzymaj broń w pogotowiu.
Obaj zniknęli za załomem skalnym i po paru sekundach od |ian odbił się echem huk pojedynczego wystrzału, po którym nastšpił łoskot padajÎgo cia:. Naukowcy byli przeraţni i całkowicie za:mani. Za Czerda i jego gromadka spoglÚli na siebie z m|iwš satysfakcjš. Lila i Cecile odruchowo przytuliły się do siebie, blade jak płótno i zap:kane. Po chwili rozległy się ciężkie, miarowe kroki i wszyscy jak na komendę odwr<ili się ku wylotowi sšsiedniej jaskini, w której zniknęli obaj męüzyni.
Nagle przed zebranymi ukazali się wielki ksišżę i Bowman. Obaj mieli pistolety w rękach.
- Lepiej nie pr;ujcie - ostrzegł Bowman.
- Całkowicie się z tym zgadzam - dodał de Croytor.
Lecz gdy minšł szok, Ferenc i Searl spr;owali. Huknęły dwa strzały, wrzasnęły dwie osoby, po czym rozległ się łoskot padajšcych na ziemię pistoletów. Obaj Cyganie zostali trafieni w ramię, za Searl został ranny w tę samš rękę. Bowman wcale mu nie wspó<zuł, gdyżto w:nie on skatował Tinę.
- Niektórzy nigdy się niczego nie nauczš - podsumował krótko. - RzeczywiĚie, niektórych nie można niczego nauczyć - potwierdził ksišżę.
Po czym spojrzał na Czerdę z minš dobitnie wiadczš, ţ wola;y patrzeć na co bardziejatrakcyjnego.
- Z prawnego punktu widzenia nic na ciebie nie mielimy - wyjanił de Croytor. - Ani ladu dowodu, ani §wiadka. Nic. Aż do chwili, kiedy osobiĚie i bez przymusu przyprowadzi> nas do grobu Aleksandra i publicznie przyzna>, ţ tu go pochowa>. Teraz wiesz, po co byli mi potrzebni ci wszyscy ludzie i dlaczego Bowmanowi tak zaleúło,
by przedłużyć swoje życie o pół godziny. Tak na marginesie, Neil, to gdzie w ko
u sš te pienize?
- W torebce Cecile w skrytce rolla-royce'a.
Obie dziewczyny zbliżyły się niepewnie. f;zy im zdšżyły obeschnšć , ale widać było, ţ nadal niczego nie rozumiejš. Bowman schował broń i objšł je.
- Teraz to rzeczywiĚie koniec - oznajmił, podnosz lekko głowę Lili, aż spojrzał jej w oczy. - Ksišżę de Croytor jest rzeczywiĚie księciem de Croytor, a w dodatku od wielu lat moim szefem.
Epilog Hotel Baumaniere - oaza spokoju w dzikiej okolicy Les Baux - tonšł
w promieniach księżyca. Bowman upił łyk wina i uniósł brew widz, jak wychodzĘ na taras Cecile potknę: się o przewód telefoniczny. Jednak bezpiecznie dotar: do fotela i usiad: z westchnieniem ulgi.
- DwadzieĚia cztery godziny - powiedzia:. - Tyllco dwadzie|ia cztery godziny. Nie mogę w to uwierzyć.
- Wiesz, przydałyby ci się okulary - zauważył spokojnie. - Mam okulary.
- W takim razie dobrze by było, gdyby§ je nosi: - dodał miękko. - Wola;ym, ëy się nie zabi: na prostej drodze. Poza tym męú już znalaz:.
- Och, b cicho! Co z tš dziewczynš?
- Tina jest w szpitalu w Arles. I pozostanie tam przez nych parę dni. Jej ojciec i madame Zigair sš wraz z niš, a Hobenautowie i Tangovecowie jedzš gdzie kolację. Moţ nie jest to okazja do balu, ale z pewnoĚiš czujš dużš ulgę. A Pierre des Jardins powinien już dotrzeć do domu w Le Grau-du-Roi.
- Nadal nie mogę w to uwierzyć.
Bowman przyjrzał się jej podejrzliwie i dopiero wtedy dotarło do niego, ţ słucha: go tylko częĚiowo, my§l o czym zupełnie innym. Jak się okazało, miał rację.
- On... on naprawdę jest twoim szefem?
- Charles? Naprawdę. Jeli o niego chodzi, to nikt w nic nie wierzy. Jestem eks-oficerem wywiadu wojskowego i eks-attachć wojskowym w Paryżu. Teraz mam, powiedzmy, inne zajŹia.
- Powiedzmy - zgodzi: się podejrzanie :two.
- jedynš osobš, opr<z nas, która wie o tej sprawie, jest Pierre. Dlatego był dzi taki spokojny i małomówny. Został zaprzysiężony, by zachował milczenie. Ty zresztš też.
- Nie wiem, czy to mi się podoba.
- Zrobisz, co ci polecono. Charles jest znacznie wyţj w hierarchii niż szisz. Pracujemy razem od o§miu lat, a od dw<h bylimy pewni, że Cyganie zza ţlaznej kurtyny przemycajš co przez granice przy okazji pielgrzymek. Tylko nie wiedzielimy co. Tym razem, choć trudno w to uwierzyć, sprawę nadali nam sami Rosjanie. Ale nawetoni nie wiedzieli, co tak naprawdę się dzieje.
- A ten cały Gaiuse Strome...
- Nasz chiński przyjaciel? Chwilowo zatrzymany przez francuskš policję. Zaczšł być zbyt w|ibski i Charles go przymknšł za uchybienia formalne. Niestety, bš go musieli wypuĚić, bo ma immunitet dyplomatyczny - jest attachć wojskowym Chin w Tiranie.
- Gdzie?
- To stolica Albanii, kochanie.
Cecile wyję: z torebki okulary, założy: je zdecydowanym ruchem i bacznie mu się przyjrza:.
- Powiedziano nam... - zaczę:. - Nam?
- Lili i mnie. jeste§my sekretarkami w admiralicji. Kazano nam uwaúć na was dw<h. Powiedziano nam, ţ jeden z was jest podejrzany...
- Bardzo mi przykro. Zaaranżowalimy to z Charlesem. Odgrywalimy stary numer: ten dobry i ten zły, a wiŹ nie moglimy być widziani razem. Potrzebowali§my bezpiecznego kanału łzno|i, jak pogawędki starych przyjació>k albo meldunki telefoniczne, które regularnie skÚły swoim szefom. Jak widać zadzia:ło idealnie.
- Zaaranżowali|ie to - powtórzy: niezbyt miłym tonem. - Wiedzia>§.. .
- Przepraszam. Nie mieli§my innego wyjĚia. - Chcesz powiedzieć...
- Tak.
- Różowe znamię...
- Jeszcze raz przepraszam, ale to było najkompletniejsze dossier, jakie w życiu widzia>m - przyznał Bowman z podziwem.
- Gardzę tobš! Jeste§ najpodlejszym...
- Wiem i wcale mnie to nie martwi. Martwi mnie natomiast, ţ dotychczas zdo:limy za:twić tylko dwie druhny, a powiedzia>m...
- Dwie zupełnie wystarczš - przerwa: mu stanowczo Cecile. Bowman u§miechnšł się, podał jej ramię i razem podeszli do balustrady. Niemal wprost pod nimi siedzieli ksišżę de Croytor i Lila, naturalnie przy suto zastawionym stole. Ponieważ de Croytor trzymał w dłoni
nie napoczętš nogę jagniŹia i niczego nie przeżuwał, musiał być w poważnym szoku.
- Dobry Boţ! - wykrztusił, spoglÚj uważnie w twarz dziewczyny z odległo|i około kilkunastu centymetrów. - Blednę na samš my§l. Mog>m cię stracić na zawsze i nigdy się nie dowiedzieE...
- Och, Charles!
- Naprawdę jeste§ kucharkš Cordon Bleu? - jestem.
- Brochettes de queues de langoustines su beurre blanc? - Tak, Charles.
- Poulet de la ferme auchampagne? - Tak, Charles.
- Filets de sole Retival? - OczywiĚie.
- Pinęu aur morilles? - Moja specjalne§ć.
- Lila, kochamcię! Wyjd za mnie! - Och, Charles!
Objęli się, nie zwaúj na pełne zaskoczenia spojrzenia pozostałych go|i. Symbolicznie być moţ noga jagniŹia wylowa: na podłodze. Nadal pod rękę, Bowman i Cecile zeszli na patio.
- Nie daj się ogłupićtemu tam Romeo - powiedział Bowman. - Nic go nie obchodzi jedzenie, je§li w grę wchodzi twoja przyjaciółka.
- Wielki ksišżę tak naprawdę jest nie§miałym chłopcem?
- Klasyczne o§wiadczyny nie sš jego najmocniejszš stronš. Tak bym to ujšł.
- A twojš?
Podprowadził jš do stolika i zamówił drinki. - Przepraszam, nie rozumiem.
- Kobiety lubiš być proszone o rękę,
- Ach! Cecile Dubois, czy wyjdziesz za mnie? - My§lę, ţ tak.
- Touchel - uniósł kielich. - Za Cecile. - Dziękuję. Bardzo pan :skaw.
- To nie za ciebie. To za naszš drugš pociechę.
U§miechnęli się do siebie i jednocze§nie spojrzeli na sšsiedni stolik. Wielki ksišżę i Lila nadal patrzyli sobie namiętnie w oczy, ale ksišżę doszedł już do jako takiej równowagi ducha, klasnšł bowiem majestatycznie w rÎ, i zarzził gromko:
- Encorel
SPIS RZECZY
Wstęp ................................... 5 Rozdział pierwszy ... ... ... ... ... ... ... ... ... . . 13 Rozdział drugi ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... . 30 Rozdziałtrzeci ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... . 46 Rozdział czwarty ... ... ... ... ... ... ... ... ... . . 62 Rozdział pišty ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... . 76 Rozdział szósty ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... 92 Rozdział si=my ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... 103 Rozdział ósmy ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... . 117 Rozdział dziewišty ... ... ... ... ... ... ... ... ... . 134 Rozdział dziesišty ... ... ... ... ... ... ... ... ... . . 151 Epilog ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... . . 158

