Het Hilton Chicago, voorheen het Stevens Hotel, Conrad Hilton Hotel en Chicago Hilton and Towers genoemd, is een luxueus hotel gebouwd in 1927 in Chicago in de Verenigde Staten. Het hotel kijkt uit over het Grant Park, het Michiganmeer en de Museum Campus van de stad.

Het Hilton Chicago was het grootste hotel ter wereld, tot in 1967 het nog grotere Hotel Rossija werd geopend in Moskou. Gerekend naar het aantal gastenkamers is het het op drie na grootste hotel van Chicago. Het heeft het grootste totale oppervlak aan ontmoetingsruimtes en vergaderzalen van alle hotels in de stad. Het hotel bood sinds zijn opening in 1927 onderdak aan vele beroemdheden en tevens aan alle presidenten van het land. Het gebouw vormde het decor van vele speelfilms.

Het Hilton Chicago speelde gedurende een lange periode een belangrijke rol als vergaderlocatie en verblijfslocatie in de geschiedenis en de ontwikkelingen van de stad en het land.

Geschiedenis

Ontwerp en bouw

Architecten 
Het hotel werd begin jaren twintig van de 20e eeuw ontworpen door de architecten William Holabird en Martin Roche van het gelijknamige architectenbureau Holabird and Roche in de beaux-arts-architectuurstijl. Dat bureau had in Chicago al meerdere hotels en grote gebouwen ontworpen, waaronder het Congresgebouw.

Het bouwontwerp kenmerkte zich door zijn pompeus opgezette, symmetrische vormen met afwerking in natuursteen. Zowel van binnen als van buiten waren de balustrades, pilaren en deklijsten aangekleed met monumentale, klassieke versieringen, kenmerkend voor de beaux-arts-stijl. Binnen werden er brede, imposante trappenpartijen gebruikt met symmetrische wijde bogen. Voor het interieur werd gekozen voor een luxueuze uitvoering met gebruik van veel marmer, verguldsel en zware tapijten. Er werd in totaal meer dan 600.000 dollar aan het marmer besteed.

De inrichting en indeling werden groots opgezet. Naast de 3000 kamers en suites, werden er grote balzalen, vergaderruimtes en conventiezalen aangelegd, zodat het hotel kon dienen als het grootste conventie- en vergadercentrum van het land. Bij de opening in 1927 was het het grootste hotel van de wereld.

Interieur en inrichting 
De architecten lieten de indeling van het hotel grotendeels over aan Ernest Stevens, de zoon van de opdrachtgever. Hij richtte het gebouw in en werkte de werktekeningen uit. Stevens' interieurarchitect Norman Tolson ontwierp de uiteindelijke inrichting van het hotel.
Revolutionair voor die tijd was dat elke hotelkamer een eigen badkamer kreeg met spiegels geflankeerd door grote glazen lampen. De krant Chicago Daily News wist te melden dat de reden daarvoor was dat "een man die zich stond te scheren tenminste beide kanten van zijn gezicht kon zien zonder te hoeven raden."

In de hotellobby kwamen drie grote beelden te staan, waarvoor drie van de vier zonen van Ernest poseerden. Er werd een bioscoop aangelegd met 1200 zitplaatsen en een bibliotheek waar de gasten boeken konden lenen. Ook was er een speelgoedwinkel, een kapsalon met 27 stoelen, een bowlingbaan met vijf banen, een drogisterij die het hele etmaal open was, en een ziekenhuis met twee afdelingen en een operatiekamer. De gangen werden voorzien van marmeren wanden.

Om het hotel verder in te richten werden er vanuit Pennsylvania zeven vrachtwagens vol met glaswerk en tien vrachtwagenladingen met 300.000 stuks serviesgoed uit een fabriek uit New Jersey aangevoerd. De firma Scammell, die toen bekendstond om haar in art-decostijl ontworpen serviezen voor de hotelbranche en spoorwegmaatschappijen, kreeg de opdracht. Zij leverde de partij in een aardewerk-porseleinmelange die toen populair was en "Lamberton China" heette. Op de bestelde dinerborden stond het silhouet van de vrouw van Ernest afgebeeld.

Drie vrachtwagens met gewapende beveiligers aan boord vervoerden het bestelde zilverwerk vanaf de fabriek ter waarde van 300.000 dollar. Hieronder bevonden zich 1000 oestervorkjes – het hotel had in de keukens een speciale pantry waar de verse oesters bewerkt en geserveerd werden. Alles wat voor de inrichting benodigd was zoals het hotelzilver, het glaswerk, de schilderijen, decoraties, de glasserviezen en de ornamenten werd speciaal voor het hotel vervaardigd en afgeleverd in enorme hoeveelheden.

Bouwkundige gegevens 
Boven op het hotel werd een overdekte wandelpromenade gebouwd en een suite in de vorm van een miniatuur Romeinse tempel. De totale hoogte van het gebouw werd hiermee 103 meter en 63 cm. Het gebruikte geraamte was een staalconstructie die daarna met bakstenen omsloten werd en deels verder afgewerkt met natuursteen en marmer. In de hotellobby werd een 33 meter lange plafondschildering aangebracht van hemel en wolken geheten "Windows to the Sky" geschilderd door A. Bonanno.

In het jaar van de opening lag er in alle hotelkamers een brochure van het architectenbureau, waarin alles over het hotel bouwkundig en qua inhoud werd beschreven. Het boekje behandelde de gekozen strakke variant van de beaux-artsarchitectuur met de bouwkundige opzet met negen indentaties aan de achterzijde waardoor alle kamers ondanks het volume uitkeken op de tuinen beneden of het Michiganmeer. Ook werd het interieur besproken, de opzet van de entree met de enorme lobby en hal met de trappen, de (nu niet meer bestaande) fontein met de bronzen beelden van de zoons van de eigenaar, ontworpen door Frederick Hibbard, de (nu ook niet meer bestaande) dakpromenade met de tegels van 90 vierkante centimeter onder een colonnade, de Japanse lunchroom met Japanse wandbeschilderingen op zijde, de bibliotheek met 20.000 boeken, de inrichting van de kamers met leeslampen en andere luxe, de eigen telefooncentrale en de eigen energiecentrale.

Bijzonder was de Grote Balzaal waar door het plaatsen van een frame langs de muren, dat bestond uit 350 stalen pilaren met dwarsverbindingen, voorkomen kon worden dat er gewerkt moest worden met pilaren in de ruimte zelf. Hierdoor ontstond een enorm ruimtelijk effect. De balzaal werd beschilderd met frescoschilderingen die gekopieerd waren van de muurschilderingen in het paleis van Versailles in Frankrijk. Aan het plafond hingen tien kristallen kandelaars met een aanschafprijs van 100.000 dollar per stuk en de zaal was aangekleed met drieduizend stoelen met bladgoudvergulsel. Naast deze grote balzaal waren er nog drie andere balzalen, drie grote restaurants en twintig royaal ingerichte toiletruimtes.

Vooroorlogse periode

Eerste eigenaren 
De opdrachtgevers en initiators voor de bouw, die hiertoe heel het blok kochten, waren James W. Stevens en zijn zoon Ernest James Stevens. Zij waren samen met hun familie reeds de eigenaren van een verzekeringsbedrijf, de Illinois Life Insurance Company en hadden ook al een hotel in eigendom in Chicago, het LaSalle. De opgestelde begroting leverde een investeringsbedrag voor de bouw van het hotel op van 28 miljoen dollar. James Stevens was in 1886 als handelaar naar Chicago verhuisd vanuit Colchester in Illinois. Hij had daar een zakenimperium opgebouwd met zijn verzekeringsmaatschappij, aangevuld met een vastgoedportefeuille. Met zijn twee zonen, Raymond die de verzekeringstak runde en Ernest die het LaSalle hotel runde, besloot hij om het grootste hotel van Chicago te gaan bouwen. Ter financiering werd in 1925 de Stevens Hotel Company opgericht en werden er aandelen uitgegeven om de bouw te kunnen bekostigen. Met een positieve lancering in de financiële pers in die dagen en de te verwachten jaarinkomsten van 2,8 miljoen dollar netto op jaarbasis, liep de aandelenverkoop voorspoedig. Familieleden van de bedrijfseigenaren stapten voor tonnen in de onderneming.

Op 16 maart 1926 werd de eerste steen, de hoeksteen, gelegd door de familie op de hoek van de Michigan Avenue en Seventh Street. Onder de steen werd een artikel uit de Chicago Tribune begraven, opgeslagen in een koperen kistje. In het artikel stond een lovend redactioneel commentaar over de onderneming. De bouw werd voortvarend ter hand genomen en eind mei was het hoogste punt bereikt en kon daar de vlag gehesen worden. Alle werknemers ontvingen cash uit de handen van Ernest Stevens een bonus. Een blijk van waardering, zo vertelde hij hen, "voor het bijdragen aan de constructie van het grootste en mooiste hotel van de hele wereld." Toen hij er korte tijd later achter kwam dat een concurrent van plan was om naast zijn hotel in wording er een van 25 verdiepingen te gaan neerzetten, kocht hij snel het betreffende stuk land op voor een bedrag van 1 miljoen dollar.

Opening en festiviteiten 
Ten tijde van de oplevering en opening van het hotel in 1927 spraken de kranten over een "Nieuw Versailles dat was ontstaan op South Michigan Avenue", zoals onder meer het blad Hotel World Magazine het omschreef. Qua luxe en grandeur was het hotel onovertroffen in die dagen met zijn zeer royale afmetingen, voorzieningen en luxe interieur. Het grootste hotel ter wereld was tot stand gekomen. De voorzieningen als een minigolfbaan op het dak in de "Hi Ho Club", de ijssalons door het hele gebouw, waar per uur 550 liter vers gemaakt ijs te verkrijgen was, de exclusieve restaurants binnenshuis en de grote balzalen met handgeschilderde fresco's en gestucte muren met beeldhouwwerken waren ongezien in die dagen.

De officiële opening als Stevens Hotel was op 2 mei 1927. Overeenkomend met het aantal kamers had men ervoor gekozen om 3000 gasten uit te nodigen uit de hogere kringen van Chicago. Elke gast ontving bij aankomst een bronzen souvenir. De mannen kregen een asbak, de vrouwen een set boekensteunen. Op de geschenken stonden in reliëf portretten van de twee zoons van Stevens afgebeeld. Het eigen hotelorkest, de "Stevens Hotel Orchestra" verzorgde de dansmuziek en de hele society van de stad danste en dineerde in de grote balzaal en de eetzalen.

De eerste gast die zich die dag inschreef was de toenmalige vicepresident van de Verenigde Staten, Charles Dawes en de tweede was de Cubaanse president Gerardo Machado. De vicepresident van Amerika hield een toespraak ter ere van de opening en het bezoek van de Cubaanse president tijdens het diner.

De zoon van Ernest Stevens, Jean Paul, was toentertijd zeven jaar oud en mocht lang opblijven. Hij ontmoette daar een van de gasten tijdens het diner ter ere van Machado, de beroemde pilote Amelia Earhart die hem vroeg "Is het niet wat laat voor je aan het worden want je moet morgen toch weer naar school?"

Twee dagen later was de landelijke inhuldiging voor de film en theaterwereld met het Motion picture Association Ball. Wederom waren er 3000 gasten genodigd waaronder beroemdheden als de filmproducent Cecil B. DeMille, de bokser en filmacteur Victor McLaglen en de toentertijd beroemde filmster uit Chicago zelf, Milton Sills.

Management 
Het hotel werd geleid in onderdelen, een nieuw concept om het grootste hotel van de wereld beheersbaar te houden. Er waren 25 bedrijfsonderdelen die verantwoordelijk waren voor hun eigen zaken, zoals de huishoudelijke dienst, de keuken en de schoonmaakafdeling. Ook waren er per etage diensthoofden. Het adagium van Ernest Stevens, die de dagelijkse leiding had, was simpel: het leveren van een gestandaardiseerde hoge kwaliteit op grote schaal met toch individuele aandacht voor de klant. Die klant betaalde in het openingsjaar voor de duurste maaltijd die beschikbaar was 3 dollar en kon voor een startbedrag van 3,50 dollar een eenpersoonskamer krijgen.

Stevens pleitte in voordrachten voor het oprichten van specifieke hotelmanagementopleidingen aan universiteiten, omdat hij vond dat er meer professionalisering en kennis moest komen in de toekomst. Hij zag het belang in van een goed beheersbare organisatie, maar was tevens een manager die precies wist wat er in zijn bedrijf omging en lette scherp op de kosten per onderdeel. Wanneer de budgetten overschreden werden, sprak hij de verantwoordelijken erop aan. Zelfs de ingehuurde Franse chef van de keuken werd, weliswaar omzichtig gezien het belang van zijn kennis van de cuisine, verzocht om, toen de kosten overschreden werden, zijn keukenpersoneel dan maar terug te brengen van 76 naar 70.

Zijn personeelsbeleid was ondanks een strak beleid ook gericht op het welzijn en welbevinden van zijn personeel. Stevens was van mening dat een hotel enkel gelukkige gasten kon hebben als het personeel zelf ook tevredenheid en geluk uitstraalde. De salarissen reflecteerden dit ook. Voor die tijd kregen werknemers redelijke salarissen uitbetaald. Een manager verdiende 400 dollar per maand, een werknemer in de hotelwasserij 120 tot 160 dollar, een strijkster verdiende 65 tot 75 dollar.

Beginjaren 
De eerste twee jaren waren de aanloopfase, waarin men rustig aankeek hoe alles in de praktijk zou uitwerken met wat voorzien en wat niet voorzien was. Hoewel het hotel regelmatig volgeboekt was, bedroegen de verliezen in die periode toch anderhalf miljoen dollar, die verklaard werden uit het feit dat het de start van de onderneming betrof. Deze kosten werden gedekt uit de lopende rekening en er was tevens voldoende geld beschikbaar om de aandeelhouders tevreden te stellen. In deze periode waren er vele gasten uit de hoogste kringen die het hotel frequenteerden en waren er ook evenementen als formele galadiners en diners dansant.

Zo organiseerde het stadsbestuur van Chicago op 13 augustus 1927, twee weken na de opening een diner in het hotel ter ere van de piloot Charles Lindbergh. De toen zevenjarige zoon van Ernest Stevens, John Paul Stevens, kreeg van Lindbergh als cadeau een witte duif uitgereikt, "Lindy". Lindbergh had die dag eerst drie rondjes boven de "Loop", de buurt waarin het hotel gelegen is, gevlogen en dineerde met alle notabelen van Chicago en het land in de avond in de Grand Ballroom. Voor de duizend gasten werd een achtgangendiner geserveerd met tot slot een speciaal ijsgerecht: de 'Glace Fantasie a la Lindbergh". Het stadsbestuur gaf hem een presentatieboek voor een op te richten baken te zijner ere, het Lindbergh Beacon Light, dat in 1930 boven op het toenmalige Palmolivegebouw zou komen te staan ter oriëntatie van vliegtuigen. Spoedig volgden vele andere beroemdheden als gast, waaronder de honkballer Babe Ruth.

Ook de rijk geworden maffiawereld in de stad wist het hotel te vinden. Veel kapitaalkrachtige mannen uit de misdaad en periferie ervan hadden een suite in het hotel als "pied-à-terre" en rustpunt. Hotelgast en maffioso Jack McGurn gebruikte het hotel als alibilocatie, toen hij op 14 februari 1929 het door hem geplande Valentijnsdag Bloedbad uitvoerde met collega's op een rivaliserende maffiabende. Hij verklaarde dat hij die dag de liefde had bedreven met zijn vriendin Louise Rolfe in kamer 1919A. De misdaadjournalist, die zelf ook actief was in de onderwereld als afperser, Jake Lingle, had een suite in het hotel en werd vermoord toen hij op de ochtend van 9 juni 1930 het hotel uitstapte op weg naar de paardenraces.

Twee jaar later vond de eerste zelfmoord plaats in het hotel. In een van de kamers sloeg een jongedame, Ethel Salhanick, de hand aan zichzelf uit liefdesverdriet omdat haar vriend David Mandelbaum, een student medicijnen van de Northwestern University, had verklaard niet meer van haar te houden. Edwin Eder uit New York was in 1936 de eerste gast die van het hotel sprong om zelfmoord te plegen. Een jaar later beroofden twee vrouwen zich op dezelfde manier van het leven.

Het hotel haalde ook vele congressen en beurzen in huis. Een van de jaarlijkse grote evenementen die er vanaf 1928 tot 1938 gehouden werd was het Amerikaanse equivalent van de huishoudbeurs, de International Home + Housewares Show.

Recessie 
De onderneming, met zijn hoge aanloop- en onderhoudskosten, bleek kwetsbaar. Toen in oktober 1929 de aandelencrisis ontstond en een wereldwijde recessie volgde, bleek het hotel net als vele andere in serieuze problemen te komen. De grote feesten en banketten werden niet meer gegeven, conferenties met hotelboekingen werden afgezegd en spoedig stonden veel hotelkamers leeg. Aanvankelijk stopte de familie herhaald eigen vermogen in het hotel en werden er aandelen opgekocht. Uiteindelijk werd zelfs besloten om tonnen aan geld van het verzekeringsbedrijf, waar de familie ook eigenaar van was, in het hotel te stoppen met als onderpand het hotel en de bezittingen ervan.

Dit ging door tot 1932 toen de verzekeringsmaatschappij zijn laatste bezittingen, de "war bonds", oorlogsaandelen van de Amerikaanse regering, ter waarde van 6 ton, in het hotel stopte. Hierna ging het snel. Vele banken en tachtig procent van de hotels van Chicago gingen failliet. Het hotel kon niet meer aan zijn betalingsverplichtingen voldoen en schuldeisers vroegen het faillissement aan. De eigenaren besloten zelf eerst uitstel van betaling aan te vragen. De curator bekeek de boeken en constateerde dat er mogelijk sprake was van fraude omdat het verzekeringsbedrijf van de familie zonder deugdelijke onderbouwing miljoenen in de twee hotels van de familie had geïnvesteerd. Dit werd in 1933 bevestigd door een gerechtelijke uitspraak. Hierdoor kwam de familie in ernstige problemen. Het aantal schuldeisers stapelde zich op.

Er vond op de avond van 11 februari van dat jaar een gewapende overval plaats in het huis van Ernest Stevens op de 58th Street, waarbij de gewapende overvallers de "verborgen miljoenen" waarover ze in de kranten hadden gelezen wilden hebben. Twee van de kinderen waren thuis en men dreigde hen in gijzeling te nemen. Uiteindelijk slaagde Ernest erin de mannen ervan te overtuigen dat hij totaal bankroet was. Hij gaf ze al het aanwezige geld in huis, 1300 dollar, waarna de daders het pand verlieten. De familie besloot daarna zijn toevlucht te nemen tot het hotel.

Vader John Stevens was op leeftijd en zo aangedaan door alle problemen, dat hij een ernstige beroerte kreeg. Zoon Raymond, die altijd kritisch had gestaan tegenover het vele geld dat werd geïnvesteerd vanuit het verzekeringsbedrijf dat hij runde, kon de stress niet meer aan en pleegde zelfmoord. Hij schoot zich op 23 maart 1933 in zijn studeerkamer met een .38 kaliber revolver door het hoofd. Niemand durfde zijn vader het nieuws te vertellen, uit angst dat dit tot diens overlijden zou leiden. Zijn moeder schreef nadien een ingezonden brief aan de Chicago Tribune waarin ze liet weten dat ze het eens was met haar overleden zoon. "Het hotel was te riskant maar Ernest en zijn vader waren vastbesloten het overeind te houden", schreef ze. "Zij wilden hun naam op de gevel zien. Misschien begrijpen ze nu dat Raymond en ik niet zo gek waren daar twijfels bij te plaatsen."
1998 – U.S. Marshals – Tommy Lee Jones en medespelers worden in deze thriller gefilmd in de gangen, kamers en hotellobby.
1998 – Cupid – Hotelkamers, de entree, lobby en de danszaal waren het decor in een aantal afleveringen van deze televisieserie.
1999 – Love and Action in Chicago – diverse hotelkamers, de lobby en de entree werden gebruikt.
2002 – Unconditional Love – hoofdrolspeelster Kathy Bates wordt gefilmd in de lobby, hal en de parkeergarage van deze film.
2002 – Road to Perdition – hier dienden diverse locaties in het hotel als vervanging voor gelijkaardige locaties in het in 1995 gesloopte Lexington Hotel uit Chicago. De film met Paul Newman en Tom Hanks behandelt de gangsteroorlogen in de jaren dertig en een gelijkaardige historische locatie diende gevonden te worden als het hotel waar in die dagen Al Capone een suite had.
2008 – The Express – de balzaal werd gebruikt voor de scène waarin de hoofdrolspeler, Rob Brown die de eerste echt succesvolle Afro-Amerikaanse American Footbalspeler Ernie Davis portretteert de hoogste prijs binnen deze sport, de Heisman Trophy krijgt uitgereikt.
2010 – Meet the Parents: Little Fockers – er werd in deze film met Robert De Niro gefilmd buiten het hotel op het trottoir voor de ingang.

Gasten 

Het hotel had vanaf de opening elke president van de Verenigde Staten als gast en tevens een keur aan andere bekende personen. Ook vele van de acteurs die voor filmopnames in Chicago waren, verbleven in het hotel. De onderstaande lijst geeft een aantal beroemdheden weer waarvan zeker is dat ze daadwerkelijk gast waren in het hotel, ook hun functie ten tijde van het verblijf is vermeld.

Beaux-artsbouwwerk
Chicago Landmark
Historic Hotels of America
Hotel in Illinois
Chicago