Rosie hartje Jack is een boek dat je vrolijk en bedroefd tegelijkertijd maakt. Vrolijk omdat het hartverwarmend is om te lezen dat liefde alles overstijgt, maar ook bedroefd omdat het je bewust maakt van het feit dat er altijd mensen zijn die misbruik maken van kwetsbare mensen.
'We hebben ons nodig'
Rosie is een meisje met het syndroom van Down. Ze zit op een speciale school en daar heeft ze haar vriendje Jack ontmoet. Ze hebben al zeven maanden verkering en hun liefde betekent alles voor haar: 'We hebben ons nodig. Ik stop jouw boos, Jack. En jij maakt mij sterk'.
Jack heeft ook een bepaalde aandoening – wat precies wordt niet duidelijk – waardoor hij heel snel kwaad wordt. Als hij één keer teveel door het lint gaat, wordt hij van school gehaald en gaat naar een speciaal instituut in Brighton. Rosie is er kapot van, vooral als Jack niet op haar appjes reageert en zij denkt dat hij haar is vergeten. Na het tweeëntachtigste appje hoort ze een gesprek tussen haar ouders en begrijpt ze dat Jack haar ansichtkaarten heeft gestuurd, die haar vader achterhoudt. 's Nachts gaat ze in zijn kantoor op zoek naar de kaarten en komt erachter waar Jack zit. Op dat moment maakt ze een besluit: ze gaat ook naar Brighton. Ze vraagt haar vriendinnetje Lou om haar te helpen met het plannen van de reis met metro en trein en die schrijft de hele route voor haar uit. Dus daar gaat ze: vast-be-raden en zelf-stan-dig, zoals ze zichzelf steeds voorhoudt. Met haar paarse tas, de route, geld en kaarten van Jack als belangrijkste bagage begint ze aan haar avontuur. Onderweg komt ze hele vriendelijke, behulpzame mensen tegen, maar uiteraard ook nare mensen.
Het verhaal geeft een bijzondere kijk in het hoofd van Rosie, voor wie een trip naar een andere stad een behoorlijke onderneming is. De manier waarop ze de wereld beleeft en wat ze van de wereld begrijpt, maakt dat een reis met verschillende overstappen erg gecompliceerd is. En dan gaat het ook nog eens sneeuwen.
Het verhaal neemt je mee in haar belevenissen en in de manier waarop ze het beleeft, in haar eigen, vaak eenvoudige manier van denken. Hoewel ik las dat sommige mensen moeite hadden met die simpele schrijfstijl, vond ik het juist prachtig. Niet alleen omdat die eenvoudige manier van denken en schrijven voor mij bijna als poëzie leest, maar ook omdat het op sommige momenten gewoon echt grappig is: 'Ik moet eerst helemaal omhoog naar Londen en daarna omlaag naar Brighton. Ik snap niet dat ik niet gewoon recht kan gaan.'
Gaandeweg het verhaal komt ze helaas in een vervelende situatie terecht, die op mij in eerste instantie gekunsteld overkomt. Alsof er een spannend moment gecreëerd moet worden om het verhaal interessant te houden. Maar dan besef ik dat ik er ook moeite mee heb, omdat het een confrontatie is met het feit dat zoiets gewoon gebeurt: mensen die kwetsbaren zien als een kans om misbruik te maken en er zelf beter van te worden.
Het allermooiste en de grootste winst van het boek vind ik dat je echt met Rosie meekijkt en ziet hoe een persoon met Down denkt en leeft. Je beseft dat ze gewoon een meisje is dat haar eigen leven wil leiden, haar eigen keuzes wil maken en alles over heeft voor de liefde van haar leven. Want: 'Downsyndroom is net als gewoon geboren worden. Ik ben net als jij en jij bent net als ik'.