Zorgen en loslaten. Het blijft een constante strijd in mijn hoofd. We zijn nu zeven jaar verder en ik snap nog steeds niet hoe het werkt. Onlangs kreeg mijn zoon een nieuwe fiets. Omdat ik geen mogelijkheid zag om dat ding in mijn auto te krijgen, bedacht ik dat we het meteen konden gebruiken waarvoor het diende. Mijn idee werd de kiem in gesmoord nadat mijn zoon bij de eerste bocht bijna verpletterd werd door zijn verjaardagsgeschenk. Hem meteen het verkeer ingooien bleek geen optie. Gelukkig waren de grootouders bereid om de fiets van hun oogappel niet alleen thuis te bezorgen, maar ook zorgvuldig over het tuinhek te tillen. Wij vertrokken zoals we gekomen waren, met zoonlief veilig vastgeklikt achterop.
Veiligheidshalve besloten we ons experiment verder te zetten in de tuin. Na enkele pogingen ging dat vlotjes. Zo vlotjes dat zoonlief besloot dat hij met zijn nieuwe fiets naar de atletiek wilde. Uhu. Naar de atletiek. Waarvoor we niet alleen de oversteek van een grote baan moeten trotseren, maar ook een drukke straat zonder fietspad. Ik dacht het niet. Bovendien kwam mijn echtgenoot die avond laat thuis.
De gedachte mijn zoon niet te kunnen sandwichen tussen twee volwassen fietsers, bezorgde me hartkloppingen.