Beyens is een Belgische familie van juristen en diplomaten die uit Nazareth stamt en in 1851 in de adel werd opgenomen.

De familie Beyens uit Nazareth 
De naam Beyens is ruim verspreid in Nazareth, in Deinze en meer algemeen in het Gentse. In het begin van de zeventiende eeuw behoorden al leden van de familie tot de notabelen. Een Lieven Beyens was in 1652 burgemeester van Nazareth.

In het eerste kwart van de achttiende eeuw trouwde Franciscus Beyens, geboren in Nazareth op 7 augustus 1691 met Josine (Judoca) Van Acker. Franciscus was de zoon van Paulus Beyens, geboren in Nazareth op 29 oktober 1659, en van Joanna Vermeersch en de kleinzoon van Laurentius Beyens en Petronella Wouters. Het gezin Beyens-Van Acker woonde in Wontergem bij Deinze en had vijf kinderen, alle in Wontergem geboren:
 Petrus Beyens (geboren 21 januari 1721)
 Jean-François Beyens (geboren 18 januari 1723)
 Joseph Beyens (geboren 5 januari 1725)
 Jacobus Beyens (geboren 15 februari 1727)
 Petrus-Franciscus Beyens (geboren 16 februari 1731). De voornaam doet aannemen dat de eerste Petrus ondertussen overleden was.

Over het beroep van Franciscus Beyens-Van Acker is vooralsnog geen volledige zekerheid, maar waarschijnlijk was hij landbouwer (herenboer?) op de hoeve Ter Linden.

Anno 2017 leefden er nog drie mannelijke telgen, de laatste geboren in 1968; in de jongste generatie zijn er geen mannelijke telgen waardoor het geslacht op uitsterven staat.

Pierre François Beyens en zoons
Pierre-François Beyens (Wontergem, 16 februari 1731 In 1791 vestigde hij zich in Gent als advocaat bij de Raad van Vlaanderen. Nadat de Fransen de Zuidelijke Nederlanden hadden veroverd, trok Jean-Baptiste op reis naar Amsterdam en Hamburg. Nadat hij terugkwam, begon een nieuwe loopbaan. Hij werd openbare aanklager op het strafhof in Gent en werd lid van het stadsbestuur. In 1798 werd hij met enkele andere gemeentebestuurders aan de deur gezet, in een periode dat het Directoire alle gematigden afdankte.

In 1797 werd hij docent in de Centrale school van het Scheldedepartement. Maar de dictatoriale commissaris Grégoire Du Bosch beklaagde er zich over dat tijdens zijn afwezigheid een 'ennemi du peuple' was benoemd en hij zond hem wandelen. Voortaan voerde Beyens de strijd aan tegen Du Bosch. In juli 1799 was het aan Du Bosch om de plaats te ruimen en voor goed uit de Gentse politiek te verdwijnen. Tegen die tijd had Jean-Baptiste 168 ha. nationale goederen aangekocht. Hij genoot niet van zijn Gentse overwinning maar verhuisde naar Brussel waar hij zich als advocaat en pleitbezorger vestigde in de Wetstraat. Hij werd bijna onmiddellijk lid van 'Les Amis Philantropes' en in tegenstelling tot zijn twee broers bleef hij er vele jaren actief lid. In 1814, hij was toen achtenveertig, trouwde hij in Ieper met de 22-jarige Isabelle Fonteyne (1792-).

Als advocaat werd Beyens vooral, soms samen met zijn broer, de grote verdediger van burgers tegen het gezag binnen het Verenigd Koninkrijk. Enkele van die memorabele zaken waren:
 De beheerders van de burgerlijke godshuizen in Gent tegen graaf Vilain XIIII die nog bedragen van zijn vader Philippe Vilain XIIII verschuldigd was.
 Thérèse Dons de Lovendeghem tegen haar vader Louis-Ferdinand Dons de Lovendeghem.
 Priester Leon de Foere, die een veroordeling van twee jaar opliep als uitgever van Le Spectateur Belge.
 Charles Van der Straeten, de auteur van De l'état actuel du Royaume des Pays-Bas et des moyens de l'améliorer (1819), die hij samen met zijn broer en vijf andere gerenommeerde advocaten verdedigde, wat hem, zoals aan hen, een schorsing opleverde.
 De vicarissen Ambrosius Goethals en Frans Martens, die na vier jaar voorarrest werden vrijgesproken. Beyens verdedigde ze samen met Pierre-Théodore Verhaegen, zijn vrijmetselaarsgezel.

Jean-Baptiste Beyens overleed enkele maanden voor de Belgische revolutie uitbrak. Hij werd er later als een van de voorboden van gezien en in de Biographie Nationale is over hem en zijn broer geschreven “dat ze met hun energie en talent behoren tot diegenen die de Belgische revolutie van 1830 hebben voorbereid en doen losbreken”.

Zijn dochter Hortense trouwde later met de bekende Nederlandse generaal Hubert Joseph Jean Lambert de Stuers. Zijn zoon Eugène ging echter volledig op in het nieuwe Belgische koninkrijk.

Eugène Beyens

Eugène Beyens (Brussel, 12 november 1816 - Presle, 17 juli 1894) werd Belgisch diplomaat. Hij trouwde in Madrid op 29 juni 1851 met Maria de las Mercedes Alcala Galiano y Valencia (Madrid 1828 - Parijs 1917), dochter van de graaf van Casa Valencia.

Hij was een van de eerste diplomaten van het koninkrijk België. Na het herstel van de vrede met Nederland was hij na 1840 diplomaat in Den Haag, vervolgens in Madrid waar hij trouwde. In 1850 behoorde hij tot het Belgisch gezantschap in het hertogdom Coburg. In 1853 werd hij benoemd bij de ambassade in Parijs. Zijn vrouw was bevriend met keizerin Eugénie, de echtgenote van Napoleon III. Het keizerlijk echtpaar werd peter en meter van hun zoon Napoléon-Eugène. In 1864 werd Eugène Beyens ambassadeur in Parijs en bleef dit tot aan zijn dood.

Op 26 november 1850, toen hij eerste legatiesecretaris van het Belgisch gezantschap was bij het hof van Coburg, werd hem door hertog Ernst II van Saksen-Coburg en Gotha een erfelijke baronstitel ('Freiherr') verleend, overdraagbaar op alle nakomelingen. Deze verlening had geen rechtskracht in België. Op 15 juli 1851 volgde een erkenning van erfelijke adel binnen de Belgische adel, met verlening van de baronstitel, eveneens overdraagbaar op alle mannelijke en vrouwelijke nakomelingen die de naam Beyens droegen.

In de periode tussen 1855 en 1876 werd Beyens opgenomen in de Brusselse loge Les Amis Philanthropes.

Napoléon-Eugène Beyens

Napoleon-Eugène Beyens (Parijs, 24 maart 1855 - Brussel, 3 januari 1934), zoon van ambassadeur Eugène Beyens, trouwde met Marguerite Oppenheim (1871-1949), dochter van een Frankfurtse bankier.

Hij begon in 1877 aan een diplomatieke carrière. Hij werkte eerst een jaar in Parijs, als medewerker van zijn vader. Hij werd vervolgens, na een zending van een jaar in Madrid, kabinetsmedewerker bij koning Leopold II, onder Jules Van Praet en Jules Devaux. In 1887 werkte hij weer met zijn vader in Parijs en volgde hem als zaakgelastigde tijdelijk op toen hij in 1894 overleed. Hij was vervolgens ambassaderaad in Teheran (1894) en Boekarest (1896-1906). In 1910 werd hij kabinetschef van koning Albert I, met de zeldzame titel van Ministre de la Maison du Roi. De koning werd peter van zijn derde zoon. In 1912 werd Beyens ambassadeur in Berlijn en hij was het die de oorlogsverklaring van het Duitse Keizerrijk moest in ontvangst nemen.

In 1915 werd hij tot minister van Staat benoemd en van 1915 tot 1917 was hij minister van Buitenlandse Zaken in de regering-De Broqueville I in ballingschap. Het jaar 1917 was het cruciale jaar waarin van verschillende zijden vredesinitiatieven werden genomen. Toen het ogenblik aangebroken leek dat er beslissende onderhandelingen zouden plaatsvinden, schoof eerste minister Charles de Broqueville Beyens aan de kant om zelf de portefeuille Buitenlandse zaken op zich te nemen. De ene poging na de andere mislukte echter en de oorlog zou nog tot einde 1918 duren.

In 1920 werd door de Volkenbond aan Beyens en twee andere diplomaten de taak toevertrouwd om het geschil op te lossen dat gerezen was tussen Zweden en Finland over het bezit van de Ålandseilanden. Van 1921 tot 1925 was hij ambassadeur bij de H. Stoel. Hij was ook historicus en publiceerde verschillende werken over internationale betrekkingen, zoals:
 Le second Empire. Ed. Desclée, De Brouwer, 1924
 Deux années à Berlin, 1931
 Quatre ans à Rome, 1934.

Hierdoor werd hij eerst tot corresponderend en vervolgens tot effectief lid benoemd van de Académie royale de Belgique.

Koning Albert was op zijn uitvaart aanwezig, zes weken voor hij zelf tragisch om het leven kwam.

Antoine Beyens

Antoine Nicolas Beyens (Parijs, 6 oktober 1906 - Brussel, 15 december 1995) was de zoon van Napoleon-Eugène Beyens. Hij trouwde met Simonne Goüin (Parijs, 17 februari 1911 - Elsene, 15 december 1991) en ze hadden drie zoons.

Hij trad in de diplomatie in 1932. Hij werkte op de ambassades in Washington, Mexico en Londen, waar hij actief werd in dienst van de Belgische regering in ballingschap. Hij was vervolgens zaakgelastigde in Madrid en onderhandelde - vergeefs - met de regering Franco over de uitlevering van Leon Degrelle. In 1951 werd hij consul-generaal in Rabat. Hij besloot zijn carrière als ambassadeur in Lissabon (1958-1962) en Madrid (1963-1967). Hij werkte van 1967 tot 1971 op het ministerie van Buitenlandse Zaken in Brussel.

Zijn zoons waren:
 Christian Beyens (1938-1986) x Beatrice Elleboudt (°1939).
 François Beyens (°1941), arts, secretaris-generaal van de 'International Council of Medical Acupuncture and Related Techniques (ICMART)'.
 Ghislain Beyens (Woking 1953 - Alicante 2001).

Henri Beyens

Jean-Baptiste, genaamd Albert Beyens (Brussel, 29 augustus 1910 - Neuilly-sur-Seine, 28 juni 2013) was de derde zoon van Napoleon-Eugène Beyens. Hij trouwde met Anne O'Connor (Parijs 1910-2000).

Zijn oudste zoon, Henri-Eugène Beyens (Etterbeek, 3 april 1933 - Ukkel, 30 april 2018), trouwde in 1964 met de Franse ingenieur Marie-Térèse Henry (Nantes, 8 januari 1935 - Brussel, 26 april 2014) en werd Belgisch diplomaat. Hij begon zijn loopbaan in 1957 en kreeg als eerste post in 1959 Havanna, net na de aanvang van het regime van Fidel Castro. Hij was vervolgens werkzaam op de Belgische ambassades in Parijs, Islamabad, Tokio, Rio de Janeiro en Den Haag.

In 1987 werd hij ambassadeur in Praag en maakte er de Fluwelen Revolutie mee, met de eerste democratische verkiezingen en de verkiezing van Vaclav Havel tot president. In 1991 werd hij directeur-generaal van de politiek op het ministerie van Buitenlandse Zaken. Hij werd vervolgens ambassadeur bij de Heilige Stoel en bij UNESCO.

Genealogische schets
 Livinus Beyens x Joanna Wanseel
 Laurentius Beyens (Nazareth 28 maart 1630) x Petronella Wouters (minstens tien kinderen)
 Paulus Beyens (Nazareth 29 oktober 1659) x Joanna Vermeersch
 Franciscus Beyens (Nazareth 7 augustus 1691) x Josine (Judoca) Van Acker.
Petrus Beyens (Wontergem 21 januari 1721)
Jean-François Beyens (Wontergem 18 januari 1723)
Joseph Beyens (Wontergem 5 januari 1725)
Jacobus Beyens (Wontergem 15 februari 1727)
 Petrus-Franciscus Beyens (Wontergem 16 februari 1731 - Deinze 24 augustus 1794), x Marie-Jeanne Camberlyn (1724-1801)
 Marie-Thérèse (1754-1782)
 Caroline (1756-na 1767)
 Jean-Baptiste-Hubert (1757 - voor 1766)
 Constant (1758-1808)
 Albert (1760-1827)
 Isabelle (1760-voor 1767)
 Eugène-François (1762-1793)
 Rosalie (1764- na 1796)
 Jean-Baptiste-Justin (1766-1829),
 Hortense Beyens x Hubert Lambert de Stuers, Nederlands generaal
 baron Eugène Beyens (1816-1894), x Maria de las Mercedes Alcala Galiano y Valencia (1828-1917)
 baron Napoleon-Eugène Beyens (1855-1934), x Marguerite Oppenheim (1871-1949)
 baron Antoine-Nicolas Beyens (1906-1995), x Simonne Goüin (1911-1991)
baron Christian Beyens (1938-1986), x Beatrice Elleboudt (°1939)
baron François Beyens (1941), chef de famille x I-Chuan Wu (1951-)
baron Ghislain Beyens (1953-2001)
 baron Jean-Baptiste, genaamd Albert Beyens (1910-2000), x Anne O'Connor (1910-2000).
 baron Henri-Eugène Beyens (1933-2018), x Marie-Térèse Henry (1935-2014)
 baron Emmanuel Beyens (1968-), portretschilder x Gianna-Lia Cogliandro (1967-)
baron Thierry Beyens (1936)
 baron Hubert Beyens (1861-1946), x Alina de Mot (1867-1958)
 baron Serge Beyens (1891-1943)
 Isabelle (1767 - na 1803). Deze tweede Isabelle (niet vermeld bij Poplimont) was het die trouwde met Jean-Baptiste Gheldolf en niet de eerste, die vroeg stierf. Ze waren de ouders van Albert Gheldolf, senator, historicus en aanlegger van de Eugeniapolder.

Bronnen
 De parochieboeken van Nazareth, Wontergem, Deinze, enz, geven uitsluitsel over de officiële afstamming Beyens, die niets te maken heeft (zoals soms werd beweerd) met de familie Van Beyens de Grambais uit Waals Brabant.
 Afkomstig van de gebroeders Beyens, meer bepaald van advocaat en rechtbankvoorzitter Albert Beyens zijn heel wat handschriften bewaard in de Universiteitsbibliotheek in Gent.

Literatuur

Beyens, de juristenfamilie
 Mémoire contenant la réfutation des faits et moyens allégués par les sieurs Jos. Thys et consors, Gent, 1847.
 Eugène COEMANS, Albert Beyens, in: Biographie nationale de Belgique, T. II, Brussel, 1868, col. 401-403.
 Eugène COEMANS, Jean Beyens, in: Biographie nationale de Belgique, T. II, Brussel, 1868, col. 401-403.
 A. SCHILLINGS, Matricule de l'université de Louvain, Tome IX (30 août 1776-11 novembre 1789), Brussel, 1967.
 Philippe VAN HILLE, Het Hof van Beroep te Brussel en de rechtbanken van Oost- en West-Vlaanderen onder het Frans Bewind, Handzame, 1970.
 Conny DEVOLDER, De notabelen van het keizerrijk (1804-1814). Het Scheldedepartement, in: Handelingen van de maatschappij voor geschiedenis en oudheidkunde in Gent, 1991.
 René DE CLERCQ, Vrijmetselaars in Groot-Deinze voor 1830, Deinze, 1991-1994
 Guy SCHRANS, Vrijmetselarij te Gent in de XVIIIe eeuw, Gent, 1997 en 2009
 Conny DEVOLDER, Grands notables du Premier Empire. Volume 28, Escaut, C. N. R. S., Paris, 2001
 Walter PREVENIER & Romain VAN EENOO (dir.), Geschiedenis van Deinze, Deinze, Deel I, 2003 - Deel II, 2005 - Deel III, 2007.
 Herman MAES, Over de notarissen in Deinze, in: Bijdragen tot de geschiedenis van Deinze en de Leiestreek, 2009, p. 13-57
 Guido DEMUYNCK, Inleiding tot de geschiedenis van het notariaat te Deinze, VVF Deinze, 2011.
 Bart COPPEIN en Jérôme DE BROUWER, Histoire du barreau de Bruxelles / 1811–2011 / Geschiedenis van de balie van Brussel, Brussel, Bruylant, 2012, blz. 28, 33, 39.

Beyens, de diplomatenfamilie
 Isidore DE STEIN D'ALTENSTEIN, Annuaire de la noblesse de Belgique, Brussel, 1852, p. 111-115.
 Charles POPLIMONT, Chevalier de l'ordre des SS. Maurice et Lazare, La Belgique héraldique recueil historique, chronologique, généalogique et biographique complet de toutes les maisons nobles reconnues de la Belgique, tome Ier, Brussel, typographie de G. Adriaens, 1863, blz. 625-628.
 Felix-Victor GOETHALS, Archéologie des familles de Belgique, première livraison, Brussel, Imprimerie de Polach-Duvivier, 1864, blz. 98 tot 101.
 Paul BOURGET, Un diplomate belge à Berlin. L'Illustration, 26 décembre 1931.
 Baron BEYENS, Un diplomate au service de son pays. Le baron Beyens, ministre des Affaires étrangères, Brussel, z. d.
 État Présent de la noblesse du Royaume de Belgique, Editions Tradition et Vie, Bruxelles 1960
 Fernand VAN LANGENHOVE, Eugène Beyens, in: Biographie nationale de Belgique, T. XXXIV, Brussel, 1967-68, col. 71-79
 Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1984, Brussel, 1984
 Paul JANSSENS en Luc DUERLOO, Wapenboek van de Belgische adel, Brussel, 1992.
 Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 2003, Brussel, 2003
 Henri BEYENS, Aux avant-postes de la diplomatie. Le baron Beyens, ministre de Belgique à Berlin (1912-1914), in: Bulletin van de Vereniging van de Adel, 2014.
 A. VAN DEN ABEELE, 'Nazareth zendt zijn zonen uit. Beyens: van landbouwers tot diplomaten', in: Kring voor geschiedenis en kunst van Deinze en de Leistreek 131 (2014)

Externe link 
 Mémoire contenant la réfutation des faits et moyens allégués par les sieurs Jos. Thys et consors, Gent, 1847.

Voetnoten 

Belgische familie
Belgisch adellijk huis
Deinze