Vandaag was een dag van zitten in het gras, met de rustieke natuur en het eindeloze water binnen handbereik. Een dag waarop er gefietst en op terrassen gezeten werd. Niets hoefde vandaag. Heel even helemaal niets.
Vakantie vond ik vroeger iets voor als alles af zou zijn. Maar alles is nóóit af. Als je met het ene klaar bent, heeft het andere zich alweer aangediend. Dat begrijp ik nu en daarom vind ik tegenwoordig dat het moet kunnen af en toe, zo’n vakantiedag.