Moet men denken dat er een stuk is ingeschoven bij de nieuwe bewerking, en zoo den contresens heeft veroorzaakt?
Ik geloof van neen. De eenige regels die mij voorkomen bij de revisie door den dichter te zijn ingelascht, zijn de zes eerste der passage, of enkele daarvan. Hun toon verschilt van de rest; maar hun afwezigheid zou de moeilijkheid in volle kracht laten bestaan; die verzen geven zelfs niet eens een verschillende kleur aan de alleenspraak.
Neen, al waar 't op aankomt van de versregels behoort degelijk tot den primitieven Hamlet. De vergelijkingen met boeken zijn zeer geliefd in de werken van Shakespeare's eersten dichtertijd, en de woorden: fond records, dwaasheden, observation, mode-ervaring, zijn goede bekenden uit des dichters jeugd.
Kortheidshalve verwijs ik naar de vroeger gemaakte opmerkingen. De sporen van inlassching zijn nog te vinden in het, driemaal, herhaalde Sit down.
Hij heeft het motief van den schriknacht later gebruikt in zijn Julius Caesar. Vgl. daarover de belangrijke opmerkingen van Moulton, Shakespeare as a dramatic artist, 192-194.
In de passage van Romeo and Juliet zijn nog het makkelijkst enkele vroegere rijmen te herstellen. In Hamlet rijmde denkelijk warning op morning.
‘Dead corse’komt ook in Romeo and Juliet voor (IV. 5), blijkbaar is het een onde uitdrukking; de quarto uitgaaf van 1599 heeft het niet meer, en zegt: fair corse. Ook uit zulke kleinigheden blijkt dus de tijd van ontstaan van Hamlet.
De opmerkingen over deze stijlfiguur in Anglia XXII, p. 407 munten, zooals door een vergelijking met het bovenstaande zal blijken, niet uit door juistheid. Will en wil vgl ook Richard II, II. 1. 28. Men vindt verder die concetti nog wel een enkele maal in Hamlet; want in den bekenden uitroep van Ophelia (vgl Lucrece vs. 902):