november | 2015 | Pink Shoes
Niet zomaar een blogdipje.
1 november 2015 Geen categoriechrissebie
Ik heb momenteel een ferme blogdip, niet zomaar een dipje, neen het is veel erger. Ik stel in vraag of ik eigenlijk nog zin heb om heel Meulebeke , omstreken en blogland nog mijn leven wil laten inkijken. Ik die loslippig mijn zinneroerselen op het net smijt!
Ik die mezelf daardoor kwetsbaar maak voor commentaar, of erger nog roddels, jaloezie , onbegrip, maar ook begrip, vertrouwen , kameraadschap tussen mij en de massa's bloggertjes die ik ondertussen ook irl leerde kennen en die ik niet kwijt wil!
Ik vind ook dat ik de laatste tijd geen stukjes meer schrijf die een meerwaarde zijn voor de lezers. Ik ben het een beetje kwijt. Ook het idee dat ik uitverteld ben steekt heel hard de kop op.
Ik kan hier een culinair verslag plaatsen over onze tweedagse om en rond Hasselt
Ik kan niet eindeloos leuteren, over mijn dieet, mijn fibromyalgie en mijn reizen naar Canada om zoonlief te bezoeken. Allemaal "been there done that" dingen die regelmatig terug komen en daardoor oninteressant worden om te lezen. En eerlijk, ik reis enorm graag en toch lees ik zelf niet graag reisverhalen van anderen. Dus ga ik er ook van uit, dat niemand interesse heeft voor mijn reisverhalen. Foto's zijn wel leuk, maar laat ik het dan allemaal omslachtig vinden die foto's te nemen, op te slaan op mijn laptop om ze dan op mijn blog te plaatsen. Ik ben er precies allemaal een beetje te lui voor de laatste tijd.
Neen, lui is een verkeerde woordkeuze, ik ben te veel met andere dingen bezig nu. Computer was vroeger mijn wereld waarin ik kon verdwijnen en troost zoeken in momenten waar er geen energie was om ook maar iets anders te presteren.
Nu heb ik de laatste tijd zoveel te doen , er in ineens energie genoeg om toch eens die kast uit te kuisen of een beetje te helpen in de tuin en kruipt enorm veel tijd in het koken en het boodschappen doen sinds ik voor 3/4 op groenten en fruit leef!
Mijn blog afsluiten doe ik niet, misschien is het tijdelijk. Ik ben al mijn medicatie aan het afbouwen , eentje met de keer en dat vraagt mentaal wel veel van mij. Moeilijker inslapen, veel wakker liggen, meer stemmingsschommelingen… Ja ook dat vraagt energie.
Maar ik moet nu eenmaal door de zure appel bijten en hoop tegen het einde van het jaar mijn antidepressiva helemaal afgebouwd te hebben. En wil dan volgend jaar af van mijn deanxit en mijn trazolan om door te slapen. Zodat ik helemaal medicatievrij ben. Geen idee of het zal lukken om deanxit-vrij te leven , want die medicatie doet wel heel wat voor mijn lijf. Veel goed maar ook kwaad, en vooral van het kwade wil ik af. Maar ik kan niet alleen het kwade kantje uit het pilletje halen, dan maar helemaal , die handel.
Ik blijf wel blogs lezen, al staat dat ook wel op een lager pitje dan vroeger. Maar nu heb ik tijd nodig , het is terug heel hard wennen aan de oude Chrissebie van weleer, want we weten allemaal dat medicatie mentaal aanricht met een mens. Nu alle emotieverdoezelaars één voor één wegvallen komen vaak hele stromen aan emoties terug boven. Hoe goed lichamelijk ik in mijn vel voel, de geest doet het wat moeilijker en dat heeft tijd nodig om mezelf helemaal terug te vinden.
Het enige waar ik heel hard mee moet opletten om mezelf nu niet voorbij te gaan lopen met de herwonnen energie, want voor ik het weet kan ik heel hard op mijn muil vallen en daar veel builen en blutsen aan overhouden.