Op een gegeven moment had de piloot afscheid van Bud en Harvey genomen nadat ze lallend hadden afgesproken elkaar de volgende dag in de haven te treffen. Bud en Harvey waren achtergebleven en uiteindelijk aan de bar in slaap gevallen.
Met het gevoel totaal geradbraakt te zijn werd Harvey de vol­gende ochtend vroeg wakker doordat hij van de barkruk af viel. Nadat hij Bud had gewekt, die er al eerder van af was gevallen maar gewoon had doorgeslapen, sleepten ze zich naar de haven.
Bud wreef zijn pijnlijke schedel. "Elke keer neem ik me weer voor dat ik zo'n kater niet meer mee wil maken. En elke keer overkomt het me weer."
Harvey klakte met zijn kleffe tong alsof hij iets smerigs proefde. "Het lijkt wel alsof er vleermuizen in mijn mond hebben gewoond, Bud."
Ze moesten zich nog haasten. Met de motorsloep voeren ze zich eerst naar het KPM-schip om zich af te melden en hun bescheiden bagage op te pikken. Daarna ging het door naar het watervliegtuig dat zachtjes deinde op de rede van Belawan. Hun vriend de piloot zat op de romp van het toestel en zwaaide toen ze naderden. "Môgge heren! Als mijn passa­gier er is kunnen we vertrekken."