Als je ouder wordt ga je sneller ongemak accepteren, zoals een apparaat dat net niet helemaal goed werkt. Maar ben ik daar niet veel te jong voor?
Als je in mijn woonkamer ‘Hey Google’ zegt en een vraag stelt, dan hoor je achter de bank iemand in het Engels roepen dat er geen verbinding met wifi is, terwijl iemand aan de andere kant van de kamer tegelijkertijd een poging doet om in het Nederlands een goed antwoord te geven. Ik heb meerdere keren geprobeerd hier wat aan te doen, maar inmiddels heb ik deze situatie maar geaccepteerd.
Het ligt waarschijnlijk niet eens aan de Google Home Mini’s in mijn huis, maar aan mijn belabberde internet. Ik kan hier niet eens Philips Hue-lampen via wifi verbinden, want anders vliegt de hele verbinding eruit. Daarom heb ik nu bluetooth-lampen.
In dit specifieke geval accepteer ik dit ongemak, omdat ik binnenkort ga verhuizen en daar het internet tot in perfectie ga afstellen. Ik bedoel razendsnelle glasvezel, maximale wifi op de wc boven en slimme apparaten op elke vierkante meter. Slim huis? Hyper intelligent huis!
Maar ik merk dat ik op steeds meer andere vlakken ongemakken accepteer, terwijl ik er in theorie makkelijk wat aan kan doen. Neem mijn auto. Ik heb sinds begin dit jaar een eigen auto, na bijna tien jaar niet achter een stuur gezeten te hebben. Het is fantastisch. Helemaal in tijden van corona en met een hond, voelt deze wagen onmisbaar.
Maar na enkele keren de stoel en het stuur versteld te hebben, accepteerde ik maar dat fijn zitten niet bij deze auto hoorde. Ik heb maanden zo gereden, totdat mijn vriend in die stoel ging zitten en verbaasd vroeg of ik niet van comfort hield. En dan heb ik het nog niet eens over de piepjes die luid klonken als ik niet perfect tussen de lijntjes reed. Ik had een paar minuten gezocht en het toen opgegeven. Dan gaan we maar piepend door het leven.
Met mijn smartphonegebruik merk ik het ook. Ik ben bijvoorbeeld druk bezig met het kopen van een huis en dingen plannen qua vloeren, kleuren en meubels. Alles heb ik netjes bij elkaar in een document geplaatst. Van alle contactpersonen en spullen die ik nog nodig heb, tot de formaten van de vele lijstjes die ik ga ophangen. Het huis wordt namelijk niet alleen intelligent, maar ook heel mooi.
Vaker dan ik dacht had ik toch even de Funda-link van het huis nodig om foto’s te bekijken. In plaats van dat ik een linkje als bladwijzer had opgeslagen, of de opgeslagen woning in de Funda-app opzocht, ging ik steevast naar Google Docs om het document te zoeken om vanuit daar op het linkje te tikken. Super dom.