In de Twentse katoenspinnerijen werkten in 1841 82 % van de arbeiders 12 uur per dag of langer. Op het platteland werd veelal gewerkt zolang het licht was en zo werden in de zomer soms werkdagen van wel 20 uur gemaakt. Nog in 1908 werkte 35 % van de mensen 11 uur of langer en slechts een kwart werkte korter dan 10 uur. Ook voor kinderen was in Overijssel in het midden van de negentiende eeuw een 12-urige werkdag eerder regel dan uitzondering. Kinderarbeid was in de 19de eeuw een veel voorkomend verschijnsel. Kinderen vanaf een jaar of 10 gingen werkten al volop mee op het land of in het veen. Meisjes van die leeftijd bleven vaak thuis om op de kleinste kinderen te passen, omdat moeder ook haar aandeel in het werk buitenshuis had. Kinderen boven de 12 jaar werkten meestal wel ergens als knecht of als meid, maar ook in de opkomende industrie werden veel kinderen ingezet. In Overijssel nam de kinderarbeid tussen 1819 en 1871 toe van 21,2 tot 24,9 procent van het totale aantal werkenden. Met name in de spinnerijen en weverijen werd veel gebruik gemaakt van kinderen, maar ook in de mattenmakerij en de sigarenindustrie werkten veel kinderen. In de textielindustrie werden vooral veel meisjes gebruikt. Pas in de tweede helft van de 19de eeuw ging men de kinderarbeid als een sociaal probleem beschouwen. Voor die tijd was het een normale zaak, vaak zelfs en noodzaak, dat jonge kinderen hun bijdrage leverden aan het gezinsinkomen. Vooral in de huisindustrie en in de kleine ambachtsbedrijven deden zich - naar hedendaagse maatstaven - ernstige misstanden voor.