Even ademhalen......
Na mijn laatste bekentenis ben ik steeds verder aan het verdiepen en invoelen waarom ik eet, wat en waarom ik wat eet. Lekker duidelijk toch ;)
Je moet ademhalen om te kunnen leven, maar hoe je ademhaalt is een tweede.
Jaren geleden deed ik een keer een klankschalen sessie bij een medestudent tijdens de coachopleiding die ik toen volgde. Ik lag rustig op de behandeltafel, tot hij me aanstootte en vroeg hoe het met me ging. Nou ja, euh, goed? Waarop hij antwoordde dat ik gewoon stopte met ademhalen, niet even, nee, lang genoeg om hem te laten denken dat er echt iets aan de hand was.......Op zijn advies ben ik toen een aantal keren bij een ademhalingstherapeut geweest. Dat was mijn eerste keer dat ik in aanraking kwam met de manier van ademhalen.
Inmiddels zijn we een jaar op 8 verder en ben ik een stuk meer te weten gekomen over mijn eigen ademhaling. De therapeut heeft me toen wel echt geholpen, maar nog heel vaak zit mijn ademhaling hoog.
Een hoge ademhaling (dus in je borst en niet in je buik) betekent voor mij dat ik mijn gevoel ontken. Je gevoel zit namelijk in je buik, ga je niet met je ademhaling in je buik zitten, dan voel je dus niet. Even in het heel kort samengevat. Maar toch......tussen weten en ernaar handelen zit soms een wereld van verschil.
Tel daarbij op dat ik ook altijd mijn gevoel heb weg gegeten (en soms nog), dan is het niet moeilijk om te raden dat mijn ademhaling ook direct en indirect met mijn eetpatroon te maken heeft.
Voor ik besloot om nagelstyliste te worden, was ik coach, spiritueel coach, en probeerde ik mensen terug in contact te brengen met hun buikgevoel. In onze maatschappij wordt er nogal eens voorbij gegaan aan het gevoel. Hoe voel je je? Wat voel je? Waarom voel je dat? Waar komt dat gevoel vandaan? Allemaal simpele vragen, waar we heel vaak het antwoordt niet op weten. Erg jammer, want het verteld ons zoveel èn helpt ons te verduidelijken waarom we doen wat we doen. Enkel en alleen heel even stil staan bij je gevoel. Stap even van die razende trein van het leven en neem een minuut voor jezelf: wat voel ik? Waarom doe ik wat ik doe? Even uit het hoofd in je gevoel. Niet wetende dat alles wat ik op dat moment naar buiten bracht, eigenlijk bestemt was voor mezelf. Ik had zelf nog zoveel te leren en nog steeds.
Het vergt training, bewustwording en eerlijk zijn naar jezelf.
Eerlijk zijn naar mezelf.........stiekem eten en vervolgens aan het einde van de dag niet eens meer weten wat je die dag allemaal gegeten hebt. Dat is nou niet bepaald eerlijk zijn naar mezelf, laat staan dat ik hierover eerlijk kan/wil zijn naar de mensen om mij heen.
Heel vaak heb ik vlak na het eten last van mijn buik of eigenlijk kan het zomaar op elk moment van de dag op komen. Het lijkt een beetje hongergevoel, maar het doet pijn. Als ik het negeer dan wordt het erger en erger, trekt het door naar mijn rug en weet ik dat ik een grens ben over gegaan, het enige wat dan nog werkt is rusten. Maar wat deed ik meestal? Ik ging het weg eten, wat het ook was, het leek op honger en ik kon het vast wel weg eten. Want ja, weg eten is het enige dat ik ken. Soms ging het weg, maar veel vaker niet en was ik de hele dag uitgeput.
Inmiddels weet ik dat het ook met vermoeidheid te maken heeft.....vermoeidheid die vaak veroorzaakt wordt door te veel suikers te eten of te snel te eten. Oplossen met eten dus......niet echt een goed plan, maar ja, wat moet ik anders?
Nu we weer een tijdje verder zijn heb ik inmiddels door dat het met mijn ademhaling te maken heeft. Ik ben er nog niet achter waarom en hoe mijn ademhaling van slag kan raken op zo'n moment (ik heb wel een vermoeden maar dat ga ik eerst even onderzoeken), maar wel dat het helpt als ik heel bewust mijn ademhaling naar mijn buik ga brengen. Het maakt niet uit waar ik ben. Het werkte net ook gewoon op de fiets toen ik de jongste naar school ging brengen. En weet je wat je nog het mooiste was? Het voelde letterlijk alsof ik levensenergie aan het inademen was, vol energie en klaar om deze blog af te maken. En ik realiseerde me op dat moment dat ik mezelf voedt met lucht, met liefde, met zuurstof. Ja, ik ben nog steeds een beetje zweverig soms. Dat hoort ook bij mij.
Ik ben er nog niet hoor, echt niet. Ben je ooit wel helemaal klaar met jezelf ontwikkelen? Wat ik ooit een dooddoener vond, als mensen zeiden, het is net een ui die je afpelt, elke keer een laagje dieper. Zoooo irritant vond ik dat altijd, als je ergens klaar mee bent, is het toch klaar? Nou nee dus, deze mensen hebben gelijk. Elke keer ga je een laagje dieper. Niet altijd leuk, maar wel nodig voor mij en ik hou ervan.
Wil jij je verhaal met mij delen? Op mijn vorige blog heb ik onwijs veel reacties gehad. Echt super om zoveel herkenning te zien. Je vindt hem hier, mocht je hem willen lezen. Mocht jij geholpen zijn met wat tips? Dan help ik je graag.