Jessica Villerius - HP/De Tijd
Home » Leven » Jessica Villerius
Renate van der Zee 13 jan 2012 Leven
Jessica Villerius (Spijkenisse, 1981) is documentaire-maker. Op 12 januari is Code Rood: Succesvol verslaafd te zien bij de NCRV.
Te druk. Mijn goede voornemen is om het iets rustiger aan doen, maar ik weet nu al dat dat niet gaat lukken.
Gandhi en Mandela. Van hen heb ik geleerd om altijd stil te staan bij de basisrechten van mensen. Daardoor kijk je onbevooroordeeld naar degenen die je ontmoet.
Aan mensen zonder doel of visie. Mensen die zeggen: ik zie wel. En ik vind dat de uitdrukking 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' verboden moet worden.
Ik heb dezelfde ogen en dezelfde lach. Maar innerlijk lijk ik op geen van beide ouders. Ze zeggen weleens: "Jes is van de melkboer." Ik neem altijd risico's, terwijl de rest van de familie voor veiligheid kiest.
Ik leef mijn dagdroom. Ik ben onafhankelijk en mensen gunnen me dat ik mooie dingen mag maken. En dat tijdens een recessie.
Falen als mens en als dochter. Dat anderen over mij zeggen dat ik niet goed in elkaar steek. Dat ik niet aan de verwachtingen voldoe. Daarom ben ik waarschijnlijk ook zo perfectionistisch.
Nee. Tot groot verdriet van mijn ouders, want die hebben me wel christelijk opgevoed.
Ik heb wel momenten dat ik word overweldigd door dankbaarheid. Dat ik mijn eetstoornis heb overwonnen, dat dingen lukken en dat ik kan doen waar mijn hart naar uitgaat.
Ik bewonder vrouwen die over zichzelf zeggen dat ze mooi zijn. Ik kan dat niet. Het is voor mij nooit goed. Als ik wakker zou worden in het lijf van Beyoncé zou het nog niet goed zijn.
Als je geen druk voelt om te presteren, als je mensen om je heen hebt die je liefhebt en als je je hart kunt volgen.
Voor de documentaire Gooische mannen. Ik ging daarin op zoek naar 'de Gooise man'. Daarbij deed ik me niet zo slim voor, waardoor die gasten helemaal leegliepen. Als ik het nu terug zie, denk ik: not one of my finest moments.
Ik ben nog nooit vreemd-gegaan, maar ik heb ook maar één lange relatie gehad.
Mensen vragen me vaak: ben je niet bang? Ik heb documentaires gemaakt over Marc Dutroux, over vrouwen die een moord hebben gepleegd en ik ben nu met een tbs'er bezig. Ik ben nooit bang, maar ik weet niet of dat moed is. Misschien is het domheid, dat ik het gevaar gewoon niet zie.
Ik rijd altijd te hard en door rood en als ik dan boetes krijg, vergeet ik ze te betalen, waardoor ze enorm oplopen.
Toen ik als kind met mijn ouders door de Efteling liep. Ik dacht: zo moet het leven altijd zijn. Eén groot pretpark. Alles veilig en iedereen lief.
Ik zou graag genoegen willen nemen met iets minder. De lat omlaag.
Niet. Ik werk, zo lang ik me kan herinneren, zeven dagen per week. Ik ben altijd onderweg.
Dat weet hij zelf wel.
Afgelopen zomer besloot ik rust te nemen en toen heb ik een reis naar de Malediven geboekt. Zat ik daar in mijn eentje op een tropisch eiland tussen de pasgetrouwde stelletjes. Ik kon geen kant op. Twee dagen later ben ik teruggevlogen.
Nee. Toen ik twaalf was, kwam een klasgenootje bij een auto-ongeluk om het leven. Daarna werd een meisje van mijn school vermoord. Vervolgens overleed een klasgenootje aan kanker. Toen wist ik: God bestaat niet.
Bij het maken van de documentaireserie Moordvrouwen liet ik mensen aan het woord die een moord hadden gepleegd. Ik wist: dit kan pijnlijk zijn voor de nabestaanden, die hebben misschien helemaal geen behoefte aan het verhaal van de dader. Daar heb ik last van gehad.
Aan mijn laptop. Daar staat alles op. Ik zou stuk gaan als die uit mijn handen werd gegrist.
Ondanks alle vooroordelen toch het Gooi. Ik voel me daar veilig en anoniem. Omdat iedereen daar uitbundig en over de top is, val ik niet op.
Marc Dutroux. Ik heb hem niet in den lijve ontmoet, maar wel aan de telefoon gehad. Ik hoop dat hij nooit meer buiten komt.
Niet. Maar als je intenties zuiver zijn, maakt het niet uit wat er op je pad komt, want dan kun je alles aan.
Een uitspraak van Mandela, die ook op mijn visitekaartje staat: "It always seems impossible until it's done."