Laatst werd ik gebeld of ik een keesfilm wilde inspreken, althans zo interpreteerde ik het, dus ik stelde me een gezellige animatiereeks voor gebaseerd op de Mees Kees kinderfilms. Maar nee, het was een casefilm, en snel schakelde ik mee naar het snellejongensreclamejargon waarin ‘we’ dan dit soort keeses bespreken. In de geluidsstudio trof ik het bekende setje nonchalante laidback geluidstechnicus, hipster accountjunior en zongebruinde accountsenior van het kaliber reclamebureau dat een direct lijntje met George Clooney heeft.
Inspreken, dat doe ik dus ook. Reclames, bedrijfsfilms, voiceresponse systemen – zonder het te weten heeft u mij wellicht vervloekt wanneer ik weer eens verkondigde dat mijn kunstgebitkleefpasta beter was dan de uwe, of dat de wachttijd nog maar 14 minuten zou bedragen, of dat de file zo’n 7 kilometer zou beslaan. En als u zich tijdens een l’Ôréal reclame ooit heeft afgevraagd ‘Maar waaròm dan, Penelope?’, was ik het die antwoordde ‘Omdat ik het waard ben’. Ja, zie daar maar eens iets tegenin te brengen. En nee, la Cruz spreekt dus eigenlijk geen Nederlands, maar het is nu zo lang geleden dat ik dat wel mag verklappen geloof ik. Overigens ben ik dat baantje kwijtgeraakt aan Isa Hoes toen ik een keer verkouden was op een opnamedag.
Vanaf een uur voordat ik de studio inga, maak ik hele rare geluiden. Dus als ik dan net een dochter op het voorzitje van de fiets heb zitten is dat weer een flink potje gezamenlijk vertier: tippetappetippetappetippetappetop, wij Waalse wezen willen wel wollen wanten wassen wisten wij waar warm water was, enzovoort. Wat niet mag vóór het inspreken: zuivel. Want slijm- en smakbevorderend. Dit ontbijtje wordt ‘m dan niet:
Hele dikke yoghurt met granaatappel, kokos en amandelen. Omdat ik jullie serieus neem schrijf ik dit ‘recept’ niet uit, kom op zeg!
ps Is het al opgevallen dat ik in ‘receptmodus’ altijd van u naar jij switch? Want eten maken, daar moet je niet moeilijk over doen.