Lief dagboek: week 26 | lindsayvallen.nl
Lief dagboek: week 26
29 juni 2015 85029 reactieshttp%3A%2F%2Fwww.lindsayvallen.nl%2Flief-dagboek-week-26%2FLief+dagboek%3A+week+262015-06-29+05%3A00%3A59Lindsay+%7C+lindsayvallen.nlhttp%3A%2F%2Fwww.lindsayvallen.nl%2F%3Fp%3D8502
Week 26 is voorbij, dat betekent dat we officieel over de helft van het jaar zijn! De tijd is voorbij gevlogen, ondanks dat het soms voelt alsof mijn leven momenteel 'bevroren' is. Het lijkt in ieder geval geenszins op het leven dat ik me – met een zwangere buik – ruim een halfjaar geleden voorstelde, toen het nieuwe jaar ingeluid werd. Maar ondanks dat mijn leven niet perfect is, geniet ik absoluut van heerlijke momenten die dat wél zijn.
Zoals de prachtige laatste zin uit American Beauty zo waar zegt:
'I guess I could be pretty pissed off about what happened to me… but it's hard to stay mad, when there's so much beauty in the world. Sometimes I feel like I'm seeing it all at once, and it's too much, my heart fills up like a balloon that's about to burst… And then I remember to relax, and stop trying to hold on to it, and then it flows through me like rain and I can't feel anything but gratitude for every single moment of my stupid little life'.
Vandaag is een spannende dag: 'we' verhuizen naar het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein! 's Ochtends vroeg rijden René en ik (voorlopig) de laatste keer naar het WKZ, waar we in de loop van de dag wachten op het transport per ambulance naar Nieuwegein. Dat wachten zou de hele dag kunnen duren, want een ambulance is natuurlijk afhankelijk van spoedgevallen en rijdt tussendoor ritjes met patiëntenvervoer. René en ik bestellen daarom een koffie bij het WKZ, terwijl we wachten tot we een belletje krijgen. Ondertussen zet ik mijn tanden in René bij de koffie, altijd lekker ;-).
Omstreeks kwart voor 12 krijgen we echter al een seintje: de ambulance is er! Er mag één ouder mee in de ambulance en ik ga samen met Taar de wagen in. René rijdt achter ons aan. Het vervoer gaat prima en even later installeren we ons op de nieuwe plek in Nieuwegein. Met een beetje geluk hoeven we hier maar enkele weken te blijven, zodat we halverwege juli EIN-DE-LIJK naar huis mogen als gezin. Samen met z'n drietjes naar huis, daar dromen we al zo lang van. Het zou fantastisch zijn als dit binnenkort werkelijkheid wordt.
Woensdag is een verdrietige dag. Één van mijn oud-klasgenootjes van de middelbare school is er niet meer, vandaag komen we samen om haar te gedenken. Kon ze zichzelf maar door onze ogen en de ogen van iedereen zien die er is om liefdevol herinneringen, anekdotes en foto's van haar te delen. Na de middelbare school spraken we niet regelmatig, maar wel consequent af met 'ons' vaste groepje van vier, nadat we in 2000 samen eindexamen Havo deden. Wij bleven als kwartet afspreken, wat ik best heel bijzonder vind. Verjaardagen, bruiloft, housewarmings, maar meestal quality time: samen eten en bijkletsen over waar we inmiddels stonden met ons leven, in de jaren na de middelbare school.
Na afloop van de bijeenkomst (die uit elkaar spatte van liefde en vergezeld was van een lach en een traan), eten we samen met ons drietjes een burger bij Meneer Smakers. Het is nog steeds heel onwerkelijk dat we nooit meer met z'n vieren kunnen eten, lachen of terugblikken op onze tijd samen. Ik luister het nummer One Word van Anouk veel deze week: And I don't know why you're gone, now you're gone / No beautiful goodbye / You will never leave my mind / And it turns out to be so much different than our dreams / Now you're, you're a star in heaven <3.
Everyday I'm shuffling kolving. Een 'gewone' dag: om 06:00 uur wakker om te kolven, opstaan, om 8 uur 's ochtends naar het ziekenhuis, rond 11:00 uur terug naar huis, kolven, lunchen, het huishouden, eten koken, afwassen, om 19:00 uur weer naar het ziekenhuis, om 22:00 uur naar huis (soms met een Winner Taco van het tankstation ;-) en dat al ruim 16 weken iedere dag. Dag in, dag uit.
Ik baal er soms van dat ik niet even lekker een blog kan tikken, maar het lukt me gewoonweg niet altijd om mijn tijd nog efficiënter in te delen. Dan wint een middagslaapje of de vloer dweilen het van een blog schrijven. Als vervanger ben ik sinds deze week ook actief op Snapchat ;-). Mijn gebruikersnaam is LindsayVallenNL en ik vind het verhalen maken, maar ook kijken, heel leuk!
In plaats van 's avonds, gaan we 's middags naar het ziekenhuis. Op advies van de maatschappelijk werker proberen we toch ons sociale leven weer enigszins op te pakken, ook al zijn het maar kleine dingen. Vanavond gaan we 'weg' naar vrienden, omdat het zulk lekker barbecueweer is.
Het is lastig om dit soort 'leuke' dingen voor jezelf te doen, met de wetenschap dat je kindje alleen in het ziekenhuis ligt. Natuurlijk is ze niet moederziel alleen, maar ik denk dat iedere ouder wel snapt dat je het liefst 24/7 aan haar bedje zou willen staan. Toch is de (mentale) gezondheid van ouders ook heel belangrijk, wordt ons op het hart gedrukt. Af en toe samen ontspannen tussen de ziekenhuisbezoeken en alle zorgen door, moeten we daarom op de agenda (gaan) zetten.
Vorige week hebben we een date night gehad en vanavond gaan we eten bij vrienden. We hebben een hele leuke en gezellige avond samen en zijn dankbaar voor onze close vrienden. Ze laten ons vrij en nemen ons niets kwalijk in deze hectische tijd (ik verdien echt geen schoonheidsprijs voor het verlate reageren op WhatsApp momenteel), maar ze staan toch altijd voor ons klaar.
In datzelfde kader, ga ik vandaag met twee vriendinnen winkelen in Den Haag. Het is zo fijn om even in een andere omgeving dan het ziekenhuis of thuis te zijn, merk ik. De zon schijnt, we shoppen onze betaalpassen (bijna ;-) leeg en moe maar voldaan plof ik aan het eind van de middag op de bank. Na een schoonheidsslaapje ga ik weer opgeladen en energiek naar het ziekenhuis om met mijn Taartje te knuffelen. De buit van mijn aankopen verschijnt deze week online in een shoplog :-).
Zondag is baddertijd! Voor Taar dan ;-). We badderen soms in het badje en soms in de Tummy Tub, die we gelukkig thuis ook hebben aangeschaft. De Tummy Tub vindt ze namelijk echt awesome. Zo heerlijk als ik haar zo zie genieten.
's Middags klussen René en ik nog wat in ons huis en 's avonds gaan we weer naar het ziekenhuis. Same same, zouden ze in Thailand zeggen :-). En zo is de week alweer voorbij! De maand ook bijna trouwens, vanaf woensdag is het juli, de zevende maand van het jaar. Hopelijk de maand waarin we onze baby mee naar huis mogen nemen, na 4 maanden ziekenhuisverblijf (5 maanden als ik mijn eigen opname meetel -_-).
Ik kan me voorstellen dat ik die eerste weken thuis mijn blog of social media verschrikkelijk zal verwaarlozen. Dat ik tot niets anders in staat ben dan gebiologeerd kijken en staren naar ons kleine meisje dat eindelijk thuis is. Helemaal geconsumeerd door die kleine knapperd, die het toch maar mooi flikt, sinds ze 17 weken geleden piepklein en veel te vroeg ter wereld kwam. Dappere dodo <3. Maar wie weet ook niet hoor, en typ ik vrolijk stukjes met een kirrende baby naast me (of in een draagdoek, dat lijkt me ook zo gezellig :-).
Heb jij een fijne week gehad en van de zon kunnen genieten? Heb je toevallig al vakantie of wacht je tot later in het seizoen? Ik wens je een fijne, nieuwe week toe!
85029 reactieshttp%3A%2F%2Fwww.lindsayvallen.nl%2Flief-dagboek-week-26%2FLief+dagboek%3A+week+262015-06-29+05%3A00%3A59Lindsay+%7C+lindsayvallen.nlhttp%3A%2F%2Fwww.lindsayvallen.nl%2F%3Fp%3D8502
29 juni 2015 om 07:31
Logisch dat je niet aan bloggen toe komt, en wat goed dat je soms ook even tijd voor jezelf hebt! Hopelijk mag Tara volgende maand mee naar huis! In het begin zit je vast alleen maar naar haar te kijken haha, maar dat wordt ook wel anders. Dan vind je wel weer een ritme en waarschijnlijk is het dan toch allemaal ietsje minder druk dan nu, dan heb je in ieder geval niet meer zoveel ritjes naar het ziekenhuis :)
Ugh, ik kan me voorstellen dat je er helemaal klaar mee bent, dat ziekenhuisbezoek. Net als dat je haar niet alleen wilt laten om 'leuke dingen' te doen, ik had dat vanochtend al toen ik 'die van mij' nogal vroeg naar de crèche bracht (om zelf te werken, niet om leuke dingen te doen, maar toch. 'Same same':P). Terwijl ze daar toch meteen gaat liggen slapen!
Maar wel goed dat je luistert naar de adviezen van de hulpverleners, die zullen het echt niet voor niks zeggen en fijn dat je inderdaad merkt dat je ervan opknapt.
En gecondoleerd met het verlies van je vriendin :(
29 juni 2015 om 08:31
Zo fijn dat het eind in zicht is!! Ik vind je echt een bikkel, en volgens mij neemt niemand je iets kwalijk als je even met iets anders bezig bent.
Mijn meisje is 10 weken en ik ben al blij als ik mijn haar kan wassen haha
Een draagdoek is echt de bom!!! Mijn eigenwijze dame wil niet in de wagen liggen, dat is saai en alleen. Met de doek heb ik mijn handen vrij en is ze toch lekker bij me!
Ha meis! Even niet gereageerd hier, maar ik volg je op de voet hoor. Wat een heftige tijd nog steeds voor jullie. Fijn dat jullie toch ook wel leuke dingen samen doen, al voelt dat toch niet helemaal goed. Is wel belangrijk denk ik! Hoe geweldig zal het zo zijn als Tara lekker bij jullie thuis is! Liefs voor jullie. Oh, en liefde voor je nieuwe schoenen (beide paren!).
29 juni 2015 om 11:49
wow, inderdaad al op de helft van het jaar! Wat gaat dat snel! Fijn dat je lekker hebt kunnen shoppen en eten met vrienden. En wat heerlijk dat het bijna juli is ;)
Ik hoop voor jullie mee dat Tara snel mee naar huis mag! Ze ziet er al zo groot uit op de foto!
29 juni 2015 om 15:13
O wat naar van je vriendin! En sterkte met je de laatste loodjes.( tenminste daar ga ik vanuit. ze mag nu echt wel naar huis komen! Snap heel goed dat het voor jou/jullie echt veel te lang duurt.)
Is er trouwens een manier om mij te abboneren op je site? Dan zie ik vanzelf een nieuwe blogpost binnenkomen ipv dat ik 10x per week naar je site ga en weer geen nieuwe post zie ;-)
hopelijk komt het eind snel in zicht! lijkt me inderdaad ook best moeilijk om toch iets leuks met z'n tweetjes te gaan doen, terwijl de kleine spruit in het ziekenhuis ligt…. Maar aan jezelf denken moet ook gebeuren hoor, zo te zien heb je flink geshopt!
Mijn week zal druk zijn, de laatste loodjes voor het werk en vrijdag en zaterdag hebben we de lancering van het monopoly spel wat mijn vriend heeft uitgebracht! Spannend!!
Wat goed dat jullie nu ook af en toe vrij nemen voor jezelf. Na zo'n lange ziekenhuistijd is dat ook echt broodnodig. Natuurlijk voelt het raar/misschien zelfs slecht (onze meiden hebben ook nog een paar weken in het ziekenhuis gelegen dus kan meevoelen, al was het niet zo lang als bij jullie pff), maar als ze wel thuis was geweest, was nu ook zo nu en dan even wat voor jezelf gaan doen. Dat heb je echt nodig en straks kom je er waarschijnlijk ook echt even niet aan toe! Natuurlijk iets waar je ontzettend naar uitkijkt maar ook dat is weer wennen.
Ik duim dat ze deze maand naar huis mag!!!
Wat vreselijk van je vriendin. Zo'n clubje van vroeger heb ik zelf ook en het idee alleen al dat er 1 ontbreekt en nog zo jong..sterkte!