SOCIALISME EN RELIGIE —
DE PAUS EN PRES. EBERT
Volk" van 6 Mei) lezen we iets over onze Meioeweging. Wij citeeren het volgende:
"Als wij ook bij hen, die leven uit het beginsel van den tijd, zien den drang naar geluk en blijdschap, past ons geen farizeistisch spreken van duisterlingen en kwaadzoekenden. Laten wij alles, wat in niet-geloovige kringen nog herinnert aan het idealisme van den menschelijken geest, dankbaar opmerken. Daar gaat nog een sprake van uit, dat de mensch een hooger levensdoel kent dan de beesten des velds. Ook als op den 1 Meidag van dit jaar weer een stroom van geestdrift en idealisme zal bruisen onder de socialisten van alle landen en gezongen zal worden van de Internationale, die "morgen zal heer•chen op aard". Al moet het streng afgekeurd worden, dat met het oog op den rustdag de viering niet een dag verschoven wordt, toch mag een christen aan dit feest van hoop en verlangen zijn opmerkzaamheid niet onthouden. Voor ons ligt er aan Üie 1 Mei-viering een diepe gedachte ten grondslag. Er gaat een profetie van uit van de toekomende heerlijkheid waarop de menschheid wacht".
En in den christelijk-historischen "Nederlander" werd over die Meibetooging geschreven:
"Niemand mag vergeten — een christen allerminst — hoe in dit zoeken een geestelijke behoefte sprak en spreekt. Behoefte aan perspektief, aan bezieling, aan ontbinding van boeiende panden, aan volle mensch-ontplooiing. Hier is religie. Aardsche religie? Het zij. zoo, doch religie is er. Wie ooit in overvolle enthousiaste vergaderingen de Internationale heeft zien zingen, moet hebben gedacht aan een kerkdienst. Alles is anders, o zeker; alles, wat er is, is niets dan erbarmelijke namaak, vergeleken met wat Gods gemeente in haar bedehuizen beleeft en bezingt... Het is tóch iets als kerkdienst; religie". -
En op een andere plaats in het blad, naar aanleiding van het Religieus-Socialistisch Verbond:
"Reeds in het algemeen kan men zeggen, dat er tusschen socialisme en religie toenadering plaats vindt. Soms in zeer absoluten zin: het socialisme wordt de religie. Wie — wij wijzen slechts op één verschijnsel — nagaat, hoe de arbeid onder de jeugd beoefend wordt, hoe kinderen tot het socialistisch- en proletarisch denken worden opgekweekt, hrji »aiet zeer klaar, hoe hier een soort religieuzen drang werkt. Dit is veel meer pan politieke of sociale visie; dit is wereldbeschouwing. Ook waar men iets minder zeggen moet, kan men nog genoeg Zeggen: het socialisme vraagt religie als onmisbare aanvulling".
De Paus en pres. Ebert. — Toen de sociaal-demokraatiEbert in 1918 president der Duitsche Republiek was geworden en overeenkomstig de gebruiken eener wijze diplomatie den Paus pad kennis gegeven van zijn benoeming, schreef deze hem den volgenden hartelijken brief: