Mamablogger - Mama van Dijk: Papa van Dijk aan het woord
Papa van Dijk aan het woord
Vandaag een wel heel bijzondere post in de nieuwste rubriek genaamd "Papa". Begin van het jaar gaf ik al een vooruitziende blik op het komende blogjaar van Mama van Dijk. Daar schreef ik onder meer over deze nieuwe maandelijkse rubriek 'Papa' waarin alles -je vermoedde het vast al- vooral om de papa's draait. Vandaag geef ik voor de allereerste keer op Mama van Dijk het woord aan, mijn geliefde man en hardwerkende liefdevolle vader; Papa van Dijk. waarin hij jullie vandaag een klein kijkje geeft in zijn leven als chauffeur, onderweg zonder zijn drie vrouwen.
" Koffie! "
Eerst koffie, met mijn ogen half dicht loop ik rond de klok van 03.30 in de ochtend richting het koffieautomaat in de kantine. Slaperig zie ik hoe het zwarte goud die ochtend mijn mok vult. Na een paar grote slokken gaat het beter. Ik neem mijn papieren door en spreek nog even wat collega's voor het tijd word om te gaan. Nog een tweede bakje word gevuld voor ik de kou (- 5) weer in ga. Ach, je word er in ieder geval wel lekker wakker van bedenk ik optimistisch.
Vandaag neem ik mijn vracht mee richting België, waar ik mijn eerste adres heb in Leuven en daarna via Tienen en Gembloux richting Mons zal gaan. Ook voor de volgende dag staan er al diverse adressen in de buurt van Kortrijk en Gent op de planning. Een meerdaagse rit met overnachting dit keer.
Een overnachting dus, iets dat de laatste tijd niet altijd een pretje is voor het thuisfront. Want waar onze jongste nog wel eens last heeft van een slapeloos (lees: slapeloos!) nachtje, daar heeft Mama van Dijk dat dan dus ook. En ja, helemaal als je er dan alleen voor staat. Laten we hopen dat het met haar snel beter gaat..
Zet mij op kantoor en ik zou na een halve dag gek worden. Alhoewel het leven als chauffeur sinds we kinderen hebben niet altijd gemakkelijk is en het ook niet altijd leuk is om veel van huis te zijn, zou ik niet anders kunnen of willen. Zolang het chauffeursbloed door mijn aderen stroomt weet ik dat ik goed zit. Zo is het eigenlijk geen baan, maar een manier van leven.
Wanneer het werk gedaan is, vervolg ik snel mijn weg terug naar huis. Daar word ik al opgewacht en staat Naomi vrolijk te springen. Papa is thuis!