Zie een vis voor je en probeer hem maar eens te beschrijven. Dat is niet zo makkelijk. Maar een goede schrijver weet daar wel iets van te maken, zeker wanneer je de vis kunt bekijken vanuit een kinderwereld. Het is prachtig hoe Caitlin de vissen beschrijft, zich eenvoudige dingen erbij afvraagt en haar eigen conclusies trekt. Ze vergelijkt hun leven met dat van haar en de lezer kan niet anders concluderen dan dat Caitlin niet zo heel gelukkig is, want de vissen brengen haar aan het dromen over warme zeeën die een veilige haven vormen. Hoe zou het zou zijn om op de bodem van een zee te wonen? Caitlin wil het liefst verhuizen naar een land aan een warme oceaan.
Maar ze woont in een meer-dan-trieste buitenwijk van Seattle en haar ongeschoolde moeder, die keihard werkt in de haven, is – als ze al niet overwerkt - 's avonds te moe om zich behoorlijk om haar dochter te bekommeren. Eigenlijk woont Caitlin dus ook in een aquarium, want veel anders krijgt ze niet te zien. Het is al een feest wanneer een nieuwe vriend van haar moeder af en toe hun huis aandoet, maar die man wil haar moeder niet met haar delen.