Als je 's ochtends voor de spiegel staat om je op te maken, gaat er waarschijnlijk van alles door je hoofd: wat je gaat aandoen die dag, wat er allemaal op de planning staat, of je weer file zult staan… Maar waar je waarschijnlijk níet bij stilstaat, is dat jezelf opmaken een ritueel is dat al duizenden jaren bestaat.
Onze moderne opvattingen van cosmetica (vanaf begin twintigste eeuw) hebben we voor een groot deel te danken aan Hollywood. Zo is "make-up" een afkorting van "making up", een veelgebruikte term op filmsets. De tijdschriften van de jaren dertig stonden bol van de verwijzingen naar filmsterren: schoonheidstips van de sterren, stap-voor-stap instructies om dezelfde ogen te creëren als Bette Davis, of dezelfde lippen als Jean Harlow… De evolutie die deze producten ondergingen, van iets wat visagisten op een filmset gebruikten tot iets wat voor alle vrouwen beschikbaar was, was een direct gevolg van de opkomst van massaproductie en innovatie. Naar het schijnt creëerde het Britse bedrijf Rimmel de allereerste moderne versie van mascara. Nou ja, mascara… Het was niet meer dan wat kolenstof gemengd met vaseline, een ramp om netjes aan te brengen. Pas toen Helena Rubinstein in 1958 de Mascara-Matic introduceerde, een hulpmiddel ter grootte van een pen met een "borsteltje", wat niet meer voorstelde dan een stukje metaal met een paar groeven, konden vrouwen mascara in hun handtas overal mee naartoe nemen. Door de massaproductie konden er ook oogschaduwpaletten worden geproduceerd in plaats van alleen losse oogschaduwkussentjes, wat aanleiding gaf tot allerlei nieuwe trends: van heel subtiel in de jaren vijftig, via de kleurrijke "alles kan"-looks in de jaren tachtig, tot de complexe looks die vrouwen anno nu creëren. Lippenstift, ooit door mode-icoon Coco Chanel "het ultieme verleidingswapen van de vrouw" genoemd, werd pas vanaf de jaren dertig in zijn huidige vorm geproduceerd. En tot in de jaren twintig de compact werd geïntroduceerd, zat blush in potjes, flesjes, papier of folie.