Het grootste deel van de Magna Carta was overigens haast letterlijk overgenomen uit de eerder door koning Hendrik I (1068-1135) opgestelde The Charter of Liberties, dat de Engelse adel burgerlijke vrijheden verleende.
Jan zonder Land had de Magna Carta wel ondertekend, onder druk, maar hij verzette zich er hevig tegen. Paus Innocentius III (ca.1160-1216) nam het voor de Engelse koning op en verklaarde de Magna Carta op 24 augustus 1215 nietig. Vervolgens excommuniceerde de paus de rebellen.
Nieuwe afkondigingen van de Magna Carta vonden, in aangepaste vorm, in 1216 en 1217 plaats nadat Jan zonder Land was overleden. In 1225 kwam de definitieve formulering tot stand. Koningen na Jan zonder Land hielden zich geregeld aan de Magna Carta, bijvoorbeeld om in ruil voor vrijheden belasting van de adel te kunnen ontvangen.
Via het veilinghuis Sotheby’s in New York kocht een instelling van de Amerikaanse politicus en miljardair Ross Perot (1930) een exemplaar van de Magna Carta uit 1297 voor een bedrag van liefst 21,3 miljoen dollar. Het betrof hier slechts een van de twee versie van de Magna Carta die zich buiten Groot-Brittannië bevinden.
De UNESCO plaatste de Magna Carta in 2009 op de Werelderfgoedlijst voor documenten. Met als argumentatie dat dit manifest uit de Middeleeuwen een “mijlpaal vormde in de geschiedenis van vrijheid en democratie” en mondiale invloed had.