De eerste keer in mijn leven dat ik iets van verliefdheid moet hebben gevoeld, had ik een aflevering van de befaamde Classics stripverhalen in handen over de wederwaardigheden van Jason en de Argonauten.
Daar liepen vrouwen in rond, Griekse halfgodinnen, in lange gewaden van plissé gehuld, hun haren opgestoken, sandalen met leren riempjes aan hun voeten en kruiselings twee smalle sjerpen over de schouders die schuin tussen hun borsten door naar de taille liepen. Deze Cross Your Heart Beha's van de oudheid accentueerden twee zachte massa's en ik voelde voor het eerst de drang in me opkomen om daar mijn handen op te leggen. Onberekenbare vrouwen waren dat, je wist nooit wat je aan ze had. Altijd oppassen dat ze niet een of ander goedje in je glas deden. Onberekenbaar en onweerstaanbaar, en nu ik aan ze terugdenk: ze waren ook hulpbehoevend. Verbannen naar eenzame eilanden, voetvegen van tirannieke families, jarenlang geen echte kerel gezien. Een stijve kreeg ik niet van ze. Het was eerder een hunkering over het hele lichaam, een aantrekking zoals ik me voorstelde dat dorstigen in de woestijn voelden als ze dachten aan water, of zoals een hoopje ijzervijlsel op een papiertje naar de magneet gaat staan die je eronder houdt.
Van alle sporten val ik het lekkerst in slaap bij biljarten. Een goede tweede is cricket en dan krijg je atletiek-kampioenschappen. Op dat chaotische heen en weer gehuppel dommel ik zoetjes aan weg. Gisteren was heel Studio Sport gewijd aan het WK atletiek in Athene. Toch heb ik geen oog dicht gedaan. Onophoudelijk schoven Griekse halfgodinnen door het beeld. Ze hadden zilveren schaaltjes in hun handen waarop een medaille lag of een bosje bloemen. Zes van die dames bij elke huldiging. Ze droegen net als hun voorgangsters uit de oudheid gewaden van plissé, sandalen en opgestoken haar. Maar de sjerpen, de sjerpen liepen niet kruiselings. Slechts één sjerp per dame liep schuin over de linkerschouder tussen de borsten door naar de rechterzij. Zoals in drukke winkelstraten assertieve dames van deze tijd hun tasjes dragen. Om eventuele tasjesrovers voor te zijn. Dames die geen hulp nodig hebben. Ze zijn betrouwbaar en je kunt op ze rekenen. IJzervijlsel gaat niet naar ze staan.