Zaterdag middag gearriveerd in Miraflores, dit is een district in de stad Lima. Wat ik nog niet verteld heb, is dat ik de dagen in Lima doorgebracht heb bij vrienden van mijn ouders. De familie Rietveld, Mario komt net als ik uit dorpje Benschop in het groene hart van Nederland. Helaas is Mario door gezondheid redenen op dit moment in Nederland. Zijn vrouw en dochter (Peruaanse) waren mijn gast gezin voor 4 dagen. Zaterdag avond kon ik gelijk aan de slag met het omtoveren van het huis in een ware kerststal. De moeder van Yannina, is een gepassioneerd knutselaar en het hele jaar bezig met maken van kerst stukjes. Deze moesten allemaal een plekje krijgen in het huis. Mooi dat ik gelijk wat kon doen.
Zondag morgen erg vroeg op om naar de kerk te gaan. Deze bevond zich niet in Miraflores maar in een van de minder wijken. Op de grens met de slum area, gebied waar de armen wonen. De reden dat we vroeg op pad gingen was omdat we voedsel programma moesten voorbereiden voor 260 kinderen uit de slum area. Opnieuw ontmoeten ik Florian, die ook in Lima was, hij vond het een goed plan en wilde ook wel eens wat anders zien. In een grote pan werd chocomelk klaar gemaakt en voor elk kind 2tal broodjes. Door heel Lima heen verzamelde zich kleine groepjes kinderen. In tweetallen gingen vrijwilligers naar de kinderen toe. Om daar het ontbijt uit te delen aan de kinderen. Vaak de enigste gezonden maaltijd die ze gedurende de week kregen. De vrijwilligers maakte gebruik van verschillende huizen, beschikbaar gesteld door leden van de kerkgemeenschap. Daarna werden er wat liedjes gezongen en geknutseld. Samen met Yannina hebben we een tweetal groepjes bezocht. Zelf voor haar, speciaal omdat ze dit keer met twee grinco’s op pad is het niet geheel veilig om door deze armere wijken te rijden. Het is enorm belangrijk dat je mensen kent die je kunnen beschermen. Zo reden we richting één van de groepen, zagen we op enige afstand een groep mensen verzameld bij een kruispunt. Hierop ging Yannina eerst te voet poolshoogte nemen voordat wij met de auto de groep benaderden. Bleek een soort buurt vergadering te zijn, waarover geen idee. In iedergeval veilig voor ons, dit tekent een beetje de sfeer in deze arme wijken. We kregen uitleg over de verschillende lagen in de slum. Hoe meer berg op hoe slechter de staat van de huizen en voorzieningen. Gemeenschappelijk toilet voor de hele straat etc. De mensen die in deze gebieden wonen zijn vaak werkzaam als schoonmaker bij mensen thuis, verkopen dingen op straat, schoenen poetsen. Anderen proberen op een mindere eerlijke manier aan de kost te komen. Zondag avond mee geweest naar de kerkdienst, zo’n 300 mensen kwam hier op af. Iedereen op zijn eigen tijd, hing gezellige sfeer. Werd vrolijk gezongen met ondersteuning van een band. Fascinerend te horen dat mensen bereid zijn te delen van het geringe bezit wat ze hebben. Het is niet altijd makkelijk genoeg geld te verzamelen voor bijvoorbeeld het voedsel programma.
Maandag mijn verslag van de week ervoor geschreven, voortandwiel van de motor gewisseld. S’middags met Yannina en haar dochter Diewertje en oma op pad om cadeautjes te kopen voor de kinderen voor kerst. Om de kosten te beperkten moesten de cadeaus gekocht worden in het oude gedeelte van de stad. Om alleen al een parkeerplaats te vinden, kosten ons al meer als een uur. Met uiteindelijk een grote doos met speelgoed liepen we 2 uur later terug naar de auto. Door de drukte op de de straat wel aantal mensen ongewild aangestoten, werd daardoor aantal keer onvriendelijk aangekeken. (sorry) Uiteindelijk ook oma weer terug gevonden, zij was in haar eentje opzoek geweest naar wat spullen, knap dat op 87 jarig leeftijd in een miljoenenstad. Mario en Yannina zijn mede eigenaren van een faire trade handels onderneming. Bij zo’n 45 verschillende kleine bedrijfjes kopen ze spullen (meest handwerk) in die ze exporteren naar Europa of Amerika. Voor twee jaar terug namen ze zelfs bij 90 bedrijfjes af, maar door de crisis hebben ze nu beduidend minder orders. Woensdag morgen ben ik bij één van de bedrijven wezen kijken, en wat gezien van een productie proces hier. Vanuit een grote klomp klei werden beeldjes gemaakt. Er werd gebruik gemaakt van een mal van gips en in serie van 100 ging de beeldjes door 5tal verschillende handen. Uit de vorm werden ze handmatig nabewerkt, gedroogd en uit eindelijk geverfd. Iedereen binnen dit bedrijfje had zijn eigen taak. Bedrijfjes bestaan vaak uit een complete familie die allemaal werkzaam zijn binnen één bedrijf. ’s Avond nog een park bezocht, vol met fonteinen en licht effecten. Er is een groot verschil in arm en rijk en steden zoals Lima. De een moet rond zien te komen van misschien 3 dollar op een dag, voor de ander is een paar honderd geen probleem.
Donderdag morgen vertrokken uit Lima, eerst langs de BMW dealer om daar Florian op te pikken. Zijn BMW is gerepareerd na problemen met de koppeling. Daarna vertrokken om de stad te verlaten. Dit bleek niet zo vlot te gaan als gehoopt, eindeloos hoeveelheid stoplichten en drempels, maakte het eerste uur rijden van de dag niet plezierig. Als snel stegen we van zeeniveau naar hoogte ruim boven de 4km. Door grote hoeveelheid regen hield de motor een aantal keer flink in. Net voor een tankstation, stopte de XT er zelf even helemaal mee. Daar terplekken mijn eerder gemaakte gaten in mijn luchtfilterkast weer dicht gemaakt met tap. In de hoop dat dit zou helpen, leek positieve invloed te hebben. Kleine 7 uur later kwamen we aan in Huancayo. Door hoogte verschil binnen 24 uur had ik die nacht moeite met slapen. De volgende morgen vertrokken met het idee we zien wel hoever we komen. Werd uiteindelijk dag waar ik mijn gereedschap te vaak te voorschijn moest halen. Begon met mijn motorblok die wel erg veel bewoog in het frame. Na verschillende bouten aangetrokken te hebben waaronder die van de achterbrug leek dit beter. Korte tijd later vond ik het nodig mijn motor bij kleine doorwading te droppen. Op de betonnen elementen was een laag alg ontstaan, voordat ik goed realiseerde lag ik met hele spul. Opnieuw mijn gereedschap nodig om mijn stuur recht te zetten. Het uitzicht en het weer was beter als de dag ervoor, ondanks dat zat ik niet lekker. Tevens begon de motor een vreemd geluid te produceren en vreemd te resoneren. Leek iets weg te hebben van speling van een van de lagers in het blok, allerlei opties schoten door mijn hoofd. Nogmaals gestopt om een aantal dingen te checken. Niks vreemds gevonden en besloten om te proberen de volgende grote stad te bereiken, 80km verder op. Bleek echt een waardeloze stad, we konden maar geen goede plek vinden om te overnachten. Uiteindelijk met hulp van een local op een brommer na 4 verschillende hotels een geschikte plaats gevonden. Spullen gedropt in de hotel en begonnen met sleutelen. Vreemde geluid was de laatste km niet erger geworden en de motor reageerde verder normaal op het gas. Had mijzelf overtuigd dat vermoedelijk toch niet in het blok moest zoeken. Dit was de juiste conclusie, wat bleek één van de uitlaatbouten was losgetrild, dit resoneerde door heel het frame van de motor. Kon weer lachen, dit kosten de uren daarvoor wat moeite.
Door de tegenslagen van de dag ervoor was het bereiken van Machi Picchu in 3 dagen onmogelijk geworden. De afstand naar Santa Teresa was nog zo’n 750km vanaf Ayacucho. S’morgen rustig aan de dag begonnen opweg naar Andahuaylas. Bleek een mooi rit, was de hele dag goed weer. De wegen bestonden uit goed asfalt en heerlijk veel bochten. Met een gemiddelde snelheid van 45km/h hadden we bijna 6 uur nodig om de 250km afteleggen. Motor voelde weer zoals het hoorde, heerlijk gereden. ’s avond niet te laat naar bed, omdat ik de volgende dag wilde proberen Santa Teresa te bereiken. Tocht van 500km met mogelijk aantal stukken onverhard. s’ Morgens 8 uur zonder ontbijt vertrokken om zo eerst een klapper te maken. Na ruim een uur rijden bevonden we ons op het begin van een 55km dirtroad. Door de regen waren een flink aantal stukken gravel veranderd in glibberige mud. Kon mooi het voordeel van mijn lichtere motor uitbuiten ten opzichten van Florian zijn GS. Was ruim anderhalf uur echt genieten, motoren werden zoals het hoort flink vies. In Abancay uit eindelijk na 3 uur rijden een plek gevonden om wat te eten. Door gebrek aan ontbijt ging een goed stuk vlees er wel in. Rond uur of 2 in de middag was het nog zo’n 40km naar Cusco. Dit was de bestemming voor Florian, ik besloot om door te rijden naar mijn bestemming Santa Teresa. Nog zo’n 180km te gaan, begon gelijk goed 30km offroad en een beginnende regen. Moest voor de 5e keer die dag de 4000 meter grens over en juist daar begon het natuurlijk flink te regen. Gelukkig veranderde het weer na ik meer richting zee niveau daalde. Zo rond half 6 had ik de 500km erop zitten. Zo’n 8.5 uur in het zadel gezeten, hotel gevonden en op tijd naar bed.
Maandag morgen was de bedoeling om rond 8 uur te vertrekken, helaas schrok ik om deze tijd net wakker. Snel mijzelf aangekleed en de tassen tegen de motor gehangen. Op naar het ontbijt om tegelijk mijn sleutel in te leveren. Uiteindelijk verliet ik om kwart voor negen Vilcabamba. Op naar Balsa een klein grensdorpje 150 km verderop. Bij een aantal wegwerkzaamheden moest ik aantal minuten wachten, soms op wat aandringen mocht ik alsnog gelijk passeren. De laatste 80km waren onverhard en heerlijk door de bergen. Omdat ik liefst zo snel mogelijk bij de grens wilde zijn het gas er heerlijk opgehouden. Kleine 3 uur later, bij een tankstation nog even snel afgetankt. (de brandstof is in Peru 2 keer zo duur als in Ecuador) Bij het weg rijden voelde ik dat ik een lekke achterband had. Vanaf het tankstation was het ongeveer 1km naar beneden lopen, rollen naar het dorpje Zumba. Ging gelukkig heuvel af, zodat ik alleen de motor maar hoefde af te remmen. Ben er naast gaan lopen omdat ik anders bang was dat mijn ventiel zou afscheuren. In het dorpje iemand aangesproken die mij naar de plaatselijke brommer/motor zaak bracht. Achterwiel er uit gehaald en deze werd netjes voor mij geplakt voor bedrag van 2 dollar. Uur later kon ik alsnog de laatste 25km naar de grens afleggen.
Bij de grens aangekomen, moest ik eerst even met de ogen knipperen. Als ik had gewild had ik zonder controle zo de grens over kunnen rijden. Maar moest natuurlijk de stempel in mijn paspoort hebben, als mede voor mijn motor. Aan de Ecuadoraan kant was het binnen 5 min geregeld. Hup de brug over naar Peruaans grondgebied. Was hier rond etenstijd en kon best begrijpen dat de beste man van de immigration eerst wilde eten. Zijn voorbeeld maar gevolgd en in een klein restaurantje de gebruikelijke kip met rijst gegeten. Na ruim een uur was meneer weer terug, samen vulden we de benodigde papiertjes in. Daarmee moest ik naar de politie voor registratie, om daarna de stempel in mijn paspoort te krijgen. In de tussentijd moest meneer even 10min er tussenuit, dit werd opnieuw ruim een half uur. Aargh, helaas had ik de beste man nodig, gelukkig ging het invoeren van de motor een stuk gemakkelijker. Meneer was ook traag meer deed tenminste zijn werk. Ruim 2 uur later zat ik weer op de motor. Het was nog een behoorlijk afstand naar Jaen. Wilde voor het donker een hotelletje gevonden hebben. Ook hier was de weg volop in constructie en moest opnieuw soms een aantal kostbare minuten wachten. Net voor donker uit eindelijk toch een geschikte slaap plaats gevonden.