Ruim 40 jaar geleden, in de zomer van 1977, besloot ik “op kamers” te gaan. Ik was 19 jaar en zou na de zomer naar het tweede jaar van de Pedagogische Academie gaan. Tijd om zelfstandig te gaan wonen vond ik. Niet omdat ik het thuis niet meer naar mijn zin had, maar het leek mij gewoon leuk om zélf boodschappen te doen, te koken en bezoek te ontvangen.
Ik kwam terecht in de Paul Gabriëlstraat in Den Haag, waar ik een gemeubileerde kamer kon huren voor 275 gulden per maand. De kamer bevond zich op de tweede etage in het huis van Henk en Marry, een jong stel met een kindje van 9 maanden.
De kamer, van ongeveer 16 vierkante meter, had een houten donkerbruin gebeitste vloer, twee groene muren en paarse gordijnen van batik stof. Op de grond lag een paars kleed en op het bed lag een sprei van dezelfde stof als de gordijnen. Verder was er een vaste wastafel en waren er twee deuren die open konden naar het kleine balkon. Ik kon gebruik maken van de keuken op de eerste etage, had een klein stukje van de koelkast tot mijn beschikking, kon gebruik maken van de douche, die naast mijn kamer lag en van de telefoon, die een extra aansluiting op mijn kamer had.
De kamer huurde ik met de grote meubelstukken zoals een bed, een ronde tafel en een vaste kast voor mijn kleding. De kleine meubels waren van mijzelf: kleine kastjes, stoeltjes en héél veel planten, die echt overal stonden. Mijn kamer lag heerlijk centraal, vlakbij het centrum van Den Haag, waar ik regelmatig alleen naar de bioscoop of het theater ging. Ook het Haagse Bos, Clingendael en het strand lagen op fietsafstand, waar ik regelmatig te vinden was, gezien de vele foto’s die ik hier heb geschoten. De kerkklokken, die op mijn kamer goed te horen waren, gaven mij, vooral in het begin, een vertrouwd gevoel.
Het langst fietsen was voor mij nog Leidschendam, naar het huis van mijn moeder aan de Willem de Rijkelaan. Hier fietste ik elke week meerdere keren heen, omdat ik dan ging badmintonnen in De Fluit. Elke woensdagavond speelde ik met mijn badmintonvrienden en in de weekenden was er competitie. Het was de tijd van lang blijven hangen in de kantine, toernooien en allerlei uitstapjes die we met elkaar maakten. Op mijn kamer kon ik dan weer bijkomen van alle drukte.