10 redenen waarom de Red Sox zich in 2014 herhaalt
10 John Farrell is de Real Deal
9 John Lackey is Even "Realer"
8 Koji Uehara Misschien wel de "Realest" van allemaal
7 The Rise of Jackie Bradley Jr.
5 74 jaar vangstervaring en tellen
4 Shortstop, Uw naam is Xander Bogaerts
3 Mike Carp, Please Meet Grady Sizemore
1 The Prospect of Derek Jeter's Farewell Tour
Kan iemand die Don Henley-CD gaan afstoffen? Omdat, hoewel we net de maand maart binnenkomen, de jongens van de zomer al weer aan het werk zijn.
Het lijkt erop dat het honkbalseizoen net is afgelopen (misschien waren de Thanksgiving-decoraties op de ALCS een beetje veel), maar onze helden bereiden zich al drie weken in een razend tempo voor op het seizoen 2014, allemaal samen om de Boston Red Sox als huidige te onttronen kampioenen.
De Sox is echter niet van plan om binnenkort op te scheppen. En hoewel een paar gezichten zijn gekomen en verdwenen, hoeven ze dat misschien niet te doen. Dit is waarom:
Aan het begin van het seizoen 2013 verwachtten Boston-fans alleen dat de Red Sox het goed genoeg zou doen om te bewijzen dat Bobby Valentine de enige oorzaak was van de epische ineenstorting van het team de vorige herfst, zo niet de duivel zelf. Evenzo temperden ze de verwachtingen voor de nieuwe manager John Farrell en aanvaardden ze stilletjes dat het een paar jaar zou kunnen duren voordat het team opnieuw streed.
In plaats daarvan kreeg de hele competitie een opvallende herinnering aan hoe belangrijk een goede manager kan zijn. In één korte lente spoelde Farrell onmiddellijk alle aanhoudende nasmaak van het vorige regime weg en veranderde een verzameling kansen en eindigt misschien wel het beste team in de American League.
Met een gezonde dosis Terry Francona's aanpak liet Farrell zijn jongens zichzelf zijn, baarden en al, wat hen leidde naar een welverdiend 93-win seizoen. Met de komst van 2014, met enkele opvallende gezichten uit de line-up, zouden de meeste teams moeite hebben om te handhaven. In plaats daarvan verwachten fans van Boston een nieuwe titel onder toezicht van Farrell.
Gezien zijn effectiviteit in 2013 is er geen reden om te denken dat hij het niet meer zal doen.
Laat staan ​​het 10-13 record. In 2013 ging John Lackey van een slechte contractpunchline naar een effectief stuk van een complexe pitching-puzzel. Wat nog belangrijker is, overwon hij het stigma van te duur, underwhelming en altijd gewond, en verdiende het vertrouwen van de meest veeleisende fans in de sport terug.
In 190 solide innings had Lackey zijn beste jaar bij Fenway, waarin hij zijn laagste aantal punten, verdiende punten en vier wijd had opgegeven sinds hij naar Boston kwam. Zijn controle en snelheid kwamen terug, naast het vertrouwen dat hem een ​​paar jaar eerder een ster in Anaheim maakte.
Als Lackey deze cijfers opnieuw nadert, kun je verwachten dat de Sox in september precies in de mix zit, zo niet ver voor op het peloton.
Op 39 wordt niet verwacht dat Koji Uehara net zo opgewekt zal zijn als tijdens zijn uitbraak 2013. Maar nogmaals, niemand verwachtte dat hij zou verschijnen als het team dichterbij, laat staan ​​zo dominant als hij was.
Nu de draaideur bullpen is gesloten, is de late inning-strategie van Boston niet langer een punt van zorg. En met een betere cast van personages in de aanloop naar de negende inning, waaronder Mujica, Breslow, Tazawa, Miller, Badenhop en Workman, zal de rol van Uehara veel duidelijker worden.
Van alle vraagtekens waarmee de Red Sox in 2014 wordt geconfronteerd, zal het middelste veld het belangrijkste zijn. Niemand in Boston bagatelliseert het verlies van Jacoby Ellsbury, noch verwachten ze dat zijn vervanger even impactvol zal zijn aan de top van de line-up of in het veld.
Maar Jackie Bradley Jr. brengt enorm veel op zijn kop met Fenway's geometrische nachtmerrie van een outfield. Tijdens zijn underwhelming debuut een jaar geleden flitste Bradley nog steeds briljant leer door en schitterde hij af en toe ook.
Hoewel het geen OBP- en base-diefstaldreiging is zoals zijn voorganger, zou zijn benadering van de patiëntenplaat (en verhoogde duurzaamheid) het verlies van Ellsbury moeten compenseren. Daarover gesproken
Vergis je niet, het verlies van Jacoby Ellsbury doet pijn. Hem verliezen aan de Yankees doet meer pijn. Maar Ellsbury was geen primaire reden dat de Red Sox kampioen was in 2013. Ja, zijn basisloop- en loopscorevaardigheden zijn een pluspunt in elke opstelling, maar de Red Sox bracht die trofee slechts om één reden naar huis - diepte.
Met een outfield van Daniel Nava, Shane Victorino en Jackie Bradley Jr. geeft de Red Sox niet bijna zoveel punten op als andere teams in de divisie. Deze jongens zijn uitstekende veldspelers, duurzame spelers en zullen het team waarschijnlijk ook geen pijn doen.
Zodra de Red Sox een paar koppelingswinsten onder hun riem krijgen, is het onwaarschijnlijk dat fans Jacoby's naam zullen noemen … althans totdat de Yanks naar de stad komen.
Negen van de tien keer, als je me vertelt over de haalbaarheid van het vervangen van een jonge vanger door een 37-jarige veteraan, zal ik altijd pleiten voor de jeugd. Als je me vertelt dat een team TWEE 37-jarige catchers bij zich heeft, zou ik jou en je familie bespotten omdat ze het zelfs vermaken.
Dit is een uitzondering. De Red Sox maakte een belangrijke upgrade door Jarrod Saltalamacchia naar Miami te laten gaan en hem te vervangen door AJ Pierzynski. Een meer consistente slagman, met minder neiging tot strikeouts, Pierzynski brengt ook een solide handschoen, slimme game-calling vaardigheden en een vurig personage dat zijn leeftijd verloochent.
Hetzelfde kan gezegd worden voor langdurige back-up David Ross, die al geruime tijd een waardevolle chip is gebleken. Verwacht dat dit een soepele overgang zal zijn voor zelfs de meest vurige loyalisten van Saltalamacchia - beiden.
Kunnen we één ding uit de weg ruimen? Stephen Drew is geen shortstop op A-niveau. Hij is ook geen premier. Een dunne markt heeft Drew echter tijdens het laagseizoen op magische wijze getransformeerd tot een veelbesproken gratis agent.
Hoewel Drew zeker geen enkel team zal beschadigen waar hij lid van wordt, is hij een meerjarige investering voor enorm geld niet waard, vooral als een perfect goede, JONGE vervanger daar is.
Velen hebben Xander Bogaerts opgeroepen het derde honk over te nemen van de teleurstellende Will Middlebrooks. Zijn arm, bereik en snelle voeten maken hem een ​​natuurlijke korte stop, zelfs als het management terughoudend is.
Dit is een gebied waar de Sox de dobbelstenen kan gooien en zichzelf kan redden van een andere slechte contracthoofdpijn.
Als het gaat om signeersessies met een laag risico en een hoge beloning, kunnen weinig teams concurreren met de slimme Sox. Vorig seizoen kwam een ​​krachtige, maar onbewezen rijder genaamd Mike Carp tot zijn recht op de bank van Fenway, met een sterke slag en veldveld ruim boven de gemiddelde utility-speler.
Dit jaar nam de Sox een flyer mee van de altijd gewonde Grady Sizemore, die op 31-jarige leeftijd nog steeds in staat is om zijn ongerepte midden 2000-vorm terug te krijgen, mocht hij uit de trainersruimte blijven.
Als hij dat niet doet, maakt het waarschijnlijk niet veel uit voor de diepe Sox-bank. Als hij dat doet, kunnen fans in Boston een historische carrièreheropleving zien binnen zeer vriendelijke velddimensies voor hitters.
Zeggen dat Will Middlebrooks een teleurstellend 2013 heeft gehad, is hetzelfde als zeggen dat Boston Harbor 'licht vochtig' is.
De zeer aangeprezen jongen met de suikerzoete swing sloeg vorig seizoen de bodem, minder dan een jaar nadat hij Kevin Youkilis naar het derde honk had verplaatst. Terwijl hij verbeterde na een lange periode bij de minderjarigen, bleek het witte hete debuut van Middlebrooks een toeval te zijn in plaats van een stichting.
Met Xander Bogaerts die waarschijnlijk het seizoen met een korte stop begint, moet Middlebrooks de beroerte die Youkilis snel volgde herontdekken tot een MLB-pensioenreis, en snel. De vooruitzichten liggen op de loer bij AA en AAA, wat waarschijnlijk de motivatie is die Middlebrooks nodig heeft om 2013 te overwinnen en opnieuw te beginnen.
Ik weet het. We houden allemaal van Derek Jeter. Zelfs degenen die Derek Jeter haten, houden in het geheim van Derek Jeter. En de meeste van zijn tegenstanders willen stiekem Derek Jeter zijn.
Behalve de Boston Red Sox.
Nu de Sox in minder dan een decennium drie kampioenschappen hebben gewonnen, is er aanzienlijk minder opwinding over de rivaliteit Yankees-Sox. Maar, gezien de verwachte reeks Jeter-optochten en tribute-video's, wat is dan een betere manier om een ​​tijdperk van rivaliteit te beëindigen dan door de World Series te winnen en een klassiek Hollywood-einde te verkorten?
Natuurlijk mag geen enkel team zijn motivatie op zulke kleine dingen baseren. Maar als je denkt dat regenen op de parade van de Yankees geen sterk motiverend hulpmiddel is voor de Sox, denk dan nog eens goed na.
Back-to-back-titels zouden een perfecte voetnoot zijn voor een zeer competitief tijdperk, en een geweldige manier om de focus van Broadway af te schuiven.
10 worstelaars die WWE zal uitbrengen in 2016
Toen Jess McMahon en Toots Mondt in 1952 samenwerkten om Capitol Wrestling Corporation Ltd. op te richten, is het onwaarschijnlijk dat een van beide dacht dat hun kleine promotie ooit het miljardenbedrijf zou worden dat het nu is. World Wrestling Entertainment, Inc. zoals het nu wordt genoemd, is de grootste worstelpromotie ter wereld en heeft veel van de beste worstelaars van over de hele wereld aangetrokken
Het succes van WWE's 15 geld in de bankwinnaars rangschikken
Sinds het Money in the Bank-concept in 2005 werd gelanceerd op WrestleMania 21, hebben menig superster de wedstrijd gebruikt als opstapje naar superster. Velen van hen hebben, maar dat wil niet zeggen dat ze allemaal hebben. Het concept is eenvoudig: je wint de wedstrijd door een ladder te schalen en de aktetas te claimen die over de ring zweeft
15 WWE-worstelaars die tragisch stierven vóór hun prime
Een vroege dood lijkt hand in hand te gaan met een carrière in de vierkante cirkel, met zeer weinig artiesten uit het hoogtijdperk van pro-worstelen die tot op hoge leeftijd zijn gekomen. Voor sommigen waren het de hoofdhobbels en constante verwondingen die hen verslechteren totdat ze gewoon geen ruzie meer hadden.
15 paar worstelaars waarvan je niet wist dat het neven waren
Pro-worstelen is vaak een familiebedrijf. De glitter en glamour geassocieerd met het sportieve aspect geeft iedereen die geassocieerd is met het bedrijf de wens om hun geluk te beproeven. De meesten van ons die zijn opgegroeid met liefdevol worstelen, droomden ervan een professionele worstelaar te worden, ondanks de realiteit die anders zei
De 10 ergste worstelende gimmicks van de jaren 1990
De jaren 1990 stonden bekend om een ​​aantal dingen als het ging om worstelen. Promoties verleggen de envelop met risqué-programmering en PG 13-materiaal. Er was veel goeds uit de Attitude Era van WWE, de nWo-factie in WCW en de opkomst van ECW naar bekendheid. Maar ondanks alles wat goed was gedurende het decennium, waren er ook een aantal redelijk vergeetbare dingen. Tij
11 van de heetste vrouwen CM Punk is gedateerd
Een van de meest unieke worstelaars in de worstelindustrie, CM Punk creëerde een cult-fans. Hij was anders dan de andere worstelaars en had niet het stereotype uiterlijk van een WWE-kampioen. Punk's gimmick imiteerde eigenlijk zijn echte levensmentaliteit; hij is een uitgesproken, scherpzinnige, anti-establishment, rechtlijnige iconoclast, en fans werden ertoe aangetrokken.