Het discours van Westerse media dat zich tegen extremisme uitspreekt bevat echter dezelfde ingrediënten als de propaganda van het andere kamp. Nieuws, opinie en fictie propageren allemaal eenzelfde unitair concept van vrijheid waartoe geen enkel ander alternatief te bieden valt. In tegenstelling tot educatie dient propaganda niet om een open en kritische houding te leren aannemen maar om dat juist uit te schakelen. Het westers discours rond anti-extremisme draagt zelfs veel meer eigenschappen van traditionele propaganda met zich mee dan IS-propaganda. Soms lijkt het erop dat we nooit uit de Koude Oorlog zijn geraakt als men de boodschappen van Amerikaanse of Belgische politici onder de loep neemt. IS, en de globale jihad bij uitbreiding, gaat voorbij aan bepaalde aspecten van propaganda aangezien het eerder een propagatie van een religieus model is dan een politiek systeem. De nood voor de steun van kunstenaars of intellectuelen en de zogezegde afkeer voor geweld die het westen nog steeds hoog houdt zijn daarom compleet overbodig. Wat echter wel een grote rol speelt in het elan van beide partijen zijn de wreedheden die ze ekaar aandoen. Daarom is het nu interessant om te zien dat iemand die zich zo actief tegen drone-aanvallen in Pakistan inzette nu in deze machtspositie wordt verkozen.
Hoewel de uitstoot van de westerse media sinds 11 september als propaganda kan worden geïnterpreteerd valt er wel iets te zeggen voor de evolutie die ze doorgemaakt hebben. De aanstelling van Sadiq Khan kan als symbool worden gezien voor de tolerantie en seculiere diversiteit die de Britten ondanks alles toch altijd hoog in het vaandel hebben gedragen. Dat dit door eerlijke verkiezingen is gebeurd tegen een kandidaat die al het slechte van de neoliberale staat vertegenwoordigt (volgens de publieke opinie sinds de Panama-Papers althans) geeft die aanstelling en de boodschap die erachter ligt alleen maar meer legitimiteit. Westerse denktanks zijn gaan inzien dat om de narratief die jihadisten over de afgelopen 20 à 30 jaar tot in detail hebben ontwikkeld te counteren, ze zelf een geloofwaardige en legitieme tegen-narratief moeten bieden. Het volstaat al lang niet meer om een cel op te rollen en met de Special Forces van dienst te poseren voor de foto. In het Verenigd Koninkrijk lijkt het erop dat ze dat hebben begrepen.