Wil Leenders, Landschap
"Geschilderde lofzangen op de stille, poëtische ongereptheid van weiden en akkers in het heuvelland … "
Een rij bomen afgezonderd in een wijds en licht glooiend Limburgs landschap. Het licht breekt door de tumultueuze wolkenlucht en geeft het schilderij een bijna theatrale spanning.
De landschappen van Wil Leenders hebben een magische leegte. Ze zijn mysterieus stil en er spreekt een liefde voor het detail uit. Slechts de ritmische voren in het veld verwijzen naar de aanwezigheid van mensen.
Al vroeg wordt Leenders aangetrokken door het realisme. Kunstenaars als Raoul Hynckes, Dick Ket en vooral Pyke Koch uit de jaren dertig van de 20e eeuw fascineren hem. En ook de ambachtelijke aspecten van het schildersvak hebben zijn voorliefde: het preparen van het doek, het wrijven van de eitempera en het maken van vernissen, hij doet het allemaal zelf. Temperaverf is verfsoort die al in de middeleeuwen werd gebruikt. Het bindmiddel bestaat uit eigeel.
Leenders zet zijn composities op in verschillende lagen temperaverf. Naarmate hij langer en gedetailleerder werkt, worden de penselen fijner. Tot slot worden in verschillende kleuren harsolieverf en met kleine toetsen diverse lagen dunne glacis (dit is een doorzichtige verflaag) over de schildering aangebracht. Deze oude kunst van het glaceren geeft de schilder de mogelijkheid veel diepte te suggereren, omdat het licht door het glacis heen weerkaatst op de onderliggende kleuren.
Een landschapsschildering van Wil Leenders begint met het maken van foto's, schetsen en het opdoen van persoonlijke indrukken ter plekke. Daarna volgt de verwerking hiervan in het atelier. Leenders wil echter niets weglaten of toevoegen om het waargenomen landschap 'mooier' te maken, hij wil puur vastleggen en tegelijkertijd het werk een zekere spanning meegeven. Dit werk schilderde hij in de omgeving van Born, zijn woonplaats tussen 1969 en 1985, kort voordat hij verhuisde naar Weert.