Internationale roem en toch zo Vlaams gebleven | Trouw
Internationale roem en toch zo Vlaams gebleven
Op het Haagse Lange Voorhout en in Beelden aan Zee in Scheveningen is het deze zomer een onderonsje van Vlaamse kunstenaars. Ook Amsterdam heeft een sculptuurroute.
TEUN LAGAS 23 mei 2015, 04:38
Het was in Vlaanderen niet zo heel erg moeilijk zoeken naar een stuk of vijfendertig kunstenaars van hoge kwaliteit, wier beelden, installaties en sculpturen deze zomer konden worden neergezet op het Haagse Lange Voorhout en in museum Beelden aan Zee.
"Vlaanderen kent wel tachtig internationaal bekende kunstenaars, opvallend veel voor zo'n klein land", vertelt Alessandra Laitempergher, hoofd tentoonstellingen van het beeldenmuseum in Scheveningen.
Dus zijn de Vlamingen dit jaar naar Den Haag gehaald voor 'Vormidable', de grote overzichtstentoonstelling van hun hedendaagse beeldhouwkunst. Waar te beginnen bij de selectie? De tentoonstellingmakers kozen 1992-1993 als startperiode, toen de Belgische kunstpaus Jan Hoet de Documenta in Kassel mocht samenstellen, het begin van een nieuwe bloeitijd voor de Vlaamse beeldende kunst.
Het zijn toppers en talenten onder het bladerdak van het Lange Voorhout en in het museum een paar kilometer verderop. Gevestigde kunstenaars zoals Panamarenko, Johan Creten of Wim Delvoye en jonge talenten zoals Nick Ervinck, die zijn computerontwerpen door de 3D-printer laat realiseren.
De toen nog jonge, veelbelovende Vlaamse beeldhouwers van de jaren negentig verlieten vaak het land, vertelt Johan Creten, zelf zwervend beeldhouwer die werkte in Parijs, Rome, Mexico en Miami. Als zij dan zo internationaal georiënteerd raakten, wat maakt hun sculpturen dan nog steeds zo Vlaams? Creten vindt dat anderen dat maar moeten beoordelen, maar hij doet een poging: "Typisch Vlaamse kunstenaars, die zijn misschien een beetje manisch depressief, kennen zwarte humor en hebben ondernemingszin".
Wat is er allemaal te zien op het Voorhout? Er ligt plotseling een man die van zijn sokkel is gevallen: 'Fallen Dictator', van Philip Aguirre y Otegui. Zo gaat dat met dictators, wil hij er maar mee zeggen.
Er kan hier ook met andere zintuigen op de Vlaamse installaties worden afgestapt. In een glazen kas staat de Renault 4 van Peter De Cupere, bedolven onder iets wat op gras lijkt en een soort modder. Wie de kas binnengaat, ruikt volgens de kunstenaar de nostalgische geur van een zomer in de Toscaanse heuvels. Er is discussie of Toscane echt zo geurt, maar in elk geval is dit een indrukwekkende 'ruikinstallatie'.
Ook om zelf te doen is de grappige VIPAG, van Leo Copers, verderop langs de stoep. In deze stalen kooi, de Vrijwillige Individuele Publieke Automatische Gevangenis, kunnen bezoekers zichzelf een paar minuten achter de tralies zetten. Om zo het publiek van Vormidable aan zich voorbij te laten trekken, even zelf onderdeel van de spannende Vlaamse kunst.