LJN AY6614, jurisprudentie Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO)
Essentie: Dagloonvaststelling. Terugkomen van een onaantastbaar geworden besluit. Wettelijke rente.
Uitspraak enkelvoudige kamer 03/2027 WAO en 04/7170 WAO
tegen de uitspraak van de rechtbank Maastricht van 21 maart 2003, 02/815 (hierna: aangevallen uitspraak),
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend en de Raad een afschrift doen toekomen van het besluit van 30 november 2004.
Appellant werkte laatstelijk bij Volvo Car B.V. te Born. Bij besluit van 25 oktober 1990 heeft het Uwv met ingang van 17 oktober 1990 aan appellant een uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend, waarbij het WAO-dagloon is vastgesteld op f 160,83. In dit besluit heeft appellant berust.
Bij brief van 28 december 2001 is namens appellant verzocht om het dagloon alsnog te verhogen, waarbij is aangevoerd dat ten onrechte geen rekening is gehouden met de pensionkostentoeslag, de reiskostenvergoeding voor een jaarlijkse vakantiereis naar het land van herkomst, zes extra reisdagen en extra vakantieverlof. Tevens is verzocht de wettelijke rente te vergoeden over de nabetaling.
Bij besluit van 14 februari 2002 heeft het Uwv het WAO-dagloon van appellant per 17 oktober 1990 verhoogd tot € 75,44. Hierbij is rekening gehouden met een reiskostenvergoeding ad € 639,83 per jaar. In bezwaar tegen dit besluit heeft appellant onder meer aangevoerd dat ten onrechte geen rekening is gehouden met de zes extra reisdagen, extra vakantiedagen, diverse toeslagen en een prestatiepremie die appellant genoot. Bij het bestreden besluit van 29 mei 2002 is het bezwaar ongegrond verklaard.
In beroep heeft appellant onder meer aangevoerd dat rekening moet worden gehouden met toeslagen zoals CAO-toeslag en de zes extra reisdagen die appellant ontving.
Bij afzonderlijk besluit van 14 februari 2002 heeft het Uwv aan appellant medegedeeld dat over de nabetaling geen wettelijke zal worden vergoed. Bij het bestreden besluit van 29 mei 2002 is het bezwaar tegen dat besluit eveneens ongegrond verklaard.
De rechtbank heeft het beroep gegrond verklaard en het besluit van 29 mei 2002 vernietigd. Daartoe heeft de rechtbank onder meer overwogen dat het besluit van 25 oktober 1990 als onrechtmatig moet worden aangemerkt, dat appellant als gevolg van dat besluit schade heeft geleden en dat de schuld en causaliteit zijn komen vast te staan. Volgens de rechtbank is het Uwv op 28 december 2001 aangemaand, zodat wettelijke rente verschuldigd is vanaf een redelijke termijn van 14 dagen na die dag.
Wat de hoogte van het dagloon betreft, heeft de rechtbank het bestreden besluit eveneens vernietigd, maar tevens bepaald dat de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in zoverre in stand blijven.
Bij het besluit van 30 november 2004 heeft het Uwv uitvoering gegeven aan de uitspraak van de rechtbank en aan appellant vanaf 11 januari 2002 wettelijke rente toegekend.
Wat de hoogte van het dagloon betreft, heeft appellant zijn standpunt herhaald en daaraan toegevoegd dat vakantietoeslag over de bijgetelde reiskostenvergoeding buitenland moet worden berekend.
Naar aanleiding van het verzoek van appellant van 28 december 2001 is het Uwv teruggekomen van het besluit van 25 oktober 1990.
Het voorgaande betekent dat de rechtbank terecht heeft bepaald dat de rechtsgevolgen van het bestreden besluit, voor zover dat betrekking heeft op de hoogte van het WAO-dagloon, in stand blijven.
De Raad merkt het besluit van 30 november 2004 aan als een besluit in de zin van artikel 6:18 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Nu met dat besluit niet is tegemoetgekomen aan de bezwaren van appellant, dient de Raad dit besluit gelet op artikel 6:19 in verbinding met artikel 6:24 van de Awb mede in zijn beoordeling te betrekken. De Raad stelt voorts vast dat het besluit van 30 november 2004 geheel in de plaats is getreden van het eerdere besluit op bezwaar van 29 mei 2002, voor zover dat besluit ziet op de vergoeding van wettelijke rente. Appellant heeft dan ook geen belang meer bij een beslissing in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak, voor zover daarbij het besluit van 29 mei 2002 gedeeltelijk is vernietigd. Dit brengt mee dat het hoger beroep niet-ontvankelijk moet worden verklaard, voor zover dit ziet op de gedeeltelijke vernietiging van het besluit van 29 mei 2002. De Raad volstaat wat het recht op wettelijke rente betreft met een oordeel over het besluit van 30 november 2004.
De dagloonvaststelling heeft plaatsgevonden in 1990. De besluiten die zijn afgegeven vanaf 1 januari 1992 hebben slechts betrekking op de indexering van het in 1990 vastgestelde dagloon, wat (de hoogte van) de dagloonelementen betreft zijn deze besluiten te beschouwen als een vervolg op het onrechtmatig gebleken besluit van 25 oktober 1990. Dat betekent dat er ook geen grond is om 1 januari 1992 als ingangsdatum voor de wettelijke rente aan te wijzen.
Het voorgaande betekent echter niet dat het besluit van 30 november 2004 in rechte kan standhouden. Ter zitting heeft het Uwv erkend dat een verkeerd rekenprogramma is gebruikt en dat ook is verzuimd rente over rente te vergoeden.
Het beroep tegen het besluit van 30 november 2004 moet dan ook gegrond worden verklaard en dat besluit dient te worden vernietigd.
Verklaart het hoger beroep voorzover dit ziet op de vergoeding van wettelijke rente niet-ontvankelijk;
Verklaart het beroep dat appellant geacht wordt te hebben ingesteld tegen het besluit van 30 november 2004 gegrond en vernietigt dat besluit;
Bepaalt dat het Uwv met inachtneming van hetgeen de Raad in deze uitspraak heeft overwogen een nieuw besluit neemt op het bezwaar van appellant tegen het besluit van 14 februari 2002 met betrekking tot de vergoeding van wettelijke rente;