Er is ruimte voor de doopgedachtenis. Hoewel hier nog geen ervaring mee is, zal in voorkomende gevallen gezocht worden naar een passende vorm. Een doopgedachtenis brengt de ‘bekeerling’ in lijfelijk contact met het doopwater waarin hij of zij ooit is gedoopt. Hierbij wordt een persoonlijk getuigenis of belijdenis uitgesproken. De wijze waarop dit lijfelijk contact tot stand komt, kan nader worden besproken en vastgesteld. Voor de gemeente moet het duidelijk zijn dat het bij een doopgedachtenis niet om een doop gaat.
De doop hoeft niet geproblematiseerd te worden. Laat ieder uit de overtuiging van zijn of haar hart handelen en de doop als gave van God met vreugde ontvangen of laten ontvangen. We dopen in De Fontein niet met een angstig geweten of een betreffende doop ‘wel mag’ of ‘wel bijbels is’. We mogen leven in een evangelische vrijheid. We hoeven evenmin de opvatting van hen die doop en eigen geloofsbelijdenis verbinden te problematiseren. We kunnen in vrijheid gemeenteleden die op grond van hun overtuiging zich elders hebben laten dopen, blijven aanvaarden.
Laat echter wel in liefde en openheid steeds het gesprek over en de bezinning op de doop gaande gehouden worden. De doop is een groot gebeuren, een heilig sacrament, en daar past een voortdurend gesprek over de kinderdoop en doop op belijdenis bij en de daarbij horende zoektocht van gemeenteleden. Ook waar dit gesprek onder het voorteken van evangelische vrijheid staat, zijn we wel gehouden ons ernstig te bezinnen op wat ons van God gegeven is en of we ook als het om de doop gaat, ons bewegen in de weg van de gehoorzaamheid van het geloof.

Ook buiten de stad Leiden werkten vroeger veel kinderen. Cor Smit gaat deze onbekende geschiedenis aan de vergetelheid onttrekken
en vertelt hierover in een livestream van Rijnlandse Geschiedenis op 28 januari van 20.00 tot 21.00 uur.