Ploeteren bij de halve marathon van Renesse - Vliegendevrouwen.com
Home » Ploeteren bij de halve marathon van Renesse
De halve marathon van Renesse staat op plek twee van zwaarste wedstrijden ooit gelopen. Pal achter de marathon van Rotterdam. Wat was het zwoegen gisteren! Strand, heuvels, gras, zandpaadjes en houtsnippers passeerden de revue.
Een halve marathon lopen valt wel mee, dacht ik nadat ik de marathon van Rotterdam had gelopen. Ik wist nu precies hoe ik moest trainen om een mooie tijd te lopen. Maar mijn enthousiasme had iets getempt moeten worden. Pas twee maanden na de marathon kon ik weer fatsoenlijk trainen. Voor die tijd voelden mijn benen als pap, nog niet gesproken over mijn conditie op de korte afstand. Van trainen kwam niet veel. Twee keer in de week was veel. En dus trainde ik tot maximaal vijftien kilometer en bleek de halve marathon die ik gisteren liep, iets teveel van het goede.
Zand en heuvels
Het was gisteren aardig warm. In Zeeland iets koeler dan in de rest van het land, maar nog altijd warm. In een Vliegende Vrouwen T-shirt, korte compressiebroek (CW-X) en met Asics trailschoenen aan mijn voeten ging ik van start. De eerste kilometers was het moeilijk mijn tempo te vinden. Er waren een hoop lopers op een smal pad. Na drie kilometer probeerde ik de verloren tijd goed te maken en had ik het tempo er flink in. Na vijf kilometer gingen we het strand op. Iets waar ik best tegenop zag. Gelukkig was het grotendeels 'hard' zand en geen mul zand. Tot het negen kilometerpunt liep ik tussen de 13 en 14 kilometer per uur. Maar toen kwam 'de heuvel'. Wat op dat moment synoniem stond aan 'berg'. Hardlopend kwam ik 'm amper op, dus werd het wandelen met af en toe een huppeltje tussendoor.
En daarna stortte ik in. Gelukkig stond op het tien kilometerpunt mijn lieve, trouwe fan: mijn vriend! Een slok water en wat bemoedigende woorden deden me goed. Op dat moment liep ik tweede vrouw in mijn categorie. Helaas werd ik op het vijftien kilometerpunt ingehaald door de (voormalige) nummer drie. Net op het moment dat er een nóg zwaarder stuk in aantocht was. Na verschillende heuvels en zandpaadjes gepasseerd te hebben, stortte ik voor de tweede keer in. De laatste drie kilometer werd ik ingehaald door de (voormalige) nummer vier en uiteindelijk kwam ik als vierde dame over de finish. 40 seconden verschil, auw! Maar: het parcours was niet alleen heel zwaar, maar ook heel mooi. Ik heb de eerste tien kilometer erg kunnen genieten en mijn fysieke gesteldheid is flink op de proef gesteld. Op naar de volgende uitdaging!