“Als puber heeft hij het niet altijd gemakkelijk gehad met mijn levenspad. Van yoga moest hij niets hebben.Tot hij yoga kreeg tijdens zijn acteeropleiding, en nu een vriendin heeft die psycholoog is. Interessant toch… Nu zie ik het beste van twee werelden in hem tot bloei komen. Als ik hoor hoe hij de mensen die verzoekjes aanvragen begeleidt, hoe hij warmte en verbondenheid in die gesprekjes legt, dan klinkt me dat heel vertrouwd in de oren. Maar hij doet dat op een nuchtere manier, zoals zijn vader, en voegt daar zijn eigen uniciteit aan toe. Het verschil tussen ons is: als wij samen op een valkuil stoten, dan val ik erin terwijl hij er behoedzaam om heen zal lopen.”
Je bent ook dochter, van een vader die ook tijd nodig heeft gehad om zich met je levensstijl te verzoenen, vertelde je in de Columbus van Wim Lybaert.
“Hij heeft nu zelfs al een cursus meegemaakt. Prachtig is dat. Hij komt hier elke dag langs, want hij is nog bijzonder actief. En hij stelt zich open voor wat ik doe, ook al heeft hij daar zijn eigen mening over. Het heeft vijftig jaar geduurd, maar ik weet nu dat er een deel van mijn moeder haar temperament, haar zorgende aard maar ook een deel van hem in mij zit. Door in interactie met hem te gaan, heb ik mezelf nog beter leren kennen.”