Vorige week verscheen in Knack een artikel over het levensbeschouwelijk onderwijs in Vlaanderen. De aanleiding was de moord op leerkracht Samuel Paty in Frankrijk.
De context van het artikel was de vraag welke rol het islamitisch onderwijs in ons land kan spelen in het radicaliseren of deradicaliseren van jongeren. Na een tijdje verschoof de aandacht naar het katholieke onderwijs. De stelling was duidelijk: dat onderwijs is volgens parlementslid Jean-Jacques De Gucht (Open VLD) de afgelopen 20 jaar conservatiever geworden.
Ikzelf word in het artikel geciteerd als iemand die het met die gedachte eens is. Dat klopt niet. Vanuit mijn eigen ervaring als leerkracht rooms-katholieke godsdienst heb in die indruk helemaal niet.
Om scherp te stellen hoever mijn eigen opvattingen van die van meneer De Gucht staan, wil ik daarom even ingaan op de vraag hoe een redelijk typische les katholieke godsdienst eruitziet. Het is aan de lezer om te oordelen of je die als 'conservatief' kunt bestempelen.
Ik neem als voorbeeld de laatste les die ik gegeven heb. Het thema: 'interlevensbeschouwelijke stress'. Dat begrip duidt op de mate van ongemak die je kunt ervaren wanneer je geconfronteerd wordt met levensbeschouwelijke opvattingen waarmee je het grondig oneens bent.
De klas krijgt een filmfragment voorgelegd van zo'n situatie. Iemand die zichzelf identificeert als 'ongelovig' gaat op bezoek bij een gezin in de zogenoemde Bijbelgordel van Nederland. Hij voelt zich diep ongemakkelijk wanneer er gebeden wordt voor het eten en wanneer er na het eten voorgelezen wordt uit een kinderbijbel. Volgens hem getuigt dat van religieuze indoctrinatie.