Behalve in China heb je ook in Amerika, in de woestijn gefotografeerd. Daar gaat het niet om rommeligheid. Vaak zie je maar een piepklein plantje in een totaal onvruchtbare wereld.
Daar gaat het inderdaad juist om die minuscule tekens van leven. Een paar druppels water achtergebleven in een scheurtje in een rots zijn vaak al genoeg om zaad te laten ontkiemen. Op een 2D foto zie je die plantjes helemaal niet, omdat ze wegvallen tegen de achtergrond. In 3D komen ze naar je toe.
Ja, dat vond ik een voorwaarde, dat je het ook groot moest kunnen zien. Dat is toch nodig om je werkelijk onderdeel te kunnen voelen van de scène. Ik wilde dat er forse afdrukken aan de muur zouden kunnen hangen, en dat je daar via een kijker werkelijk in het tafereel kon komen. In Californië heb je een museum dat zich toelegt op stereofotografie, maar ik was niet onder de indruk van wat ze daar hadden, dus ik ben het zelf gaan ontwikkelen. Je moet ervoor kunnen gaan staan en het ook echt zien als je twee werkende ogen hebt. Nu is er iets uitgekomen wat ik zelf wel mooi vind. Ik kan foto’s aan de muur hangen van een meter breed, en het systeem is zo gemaakt dat het ook nog verder vergroot kan worden.