Het einde als begin - a common reader
· 24 November 2015 | by Maarten
· Tagged with: biografie · journalistiek
Stil op deze site
Sinds mijn vader, Janantoon, is overleden is het stil op deze site. Hij was uiteraard de bezieler, de toonzetter van stijl en inhoud, en onvermoeibaar auteur. Ikzelf was nog maar een jaartje actief, en nog volop mijn draai aan het vinden.
Het was hier stil om zoveel redenen. Evidente redenen. Maar alle stilte ten spijt, ben ik wél blijven lezen. En ik wil graag de oude draad van het schrijven weer oppikken. En hoe beter dan met Het einde als begin?
Het laatste verjaardagscadeau dat ik van mijn vader kreeg was erg profetisch. Het is de neerslag van een aantal gesprekken die Tiziano Terzani met zijn zoon Folco hield, toen duidelijk werd dat zijn einde nabij was.
Uiteraard vereenzelvigde ik me zeer sterk met Folco, die zich laaft aan alles wat zijn vader hem nog te bieden heeft. En ook Tiziano en mijn vader smolten als vanzelf tezamen: beiden hadden een buitengewoon sterk ontwikkelde persoonlijkheid, die menselijke waarden voorop stelt. Beiden keken hun naderende lot met rust en aanvaarding in de ogen. En waren dankbaar voor hun leven. Geen van beide dacht er zelfs aan te klagen over de kanker die hen trof.
De gesprekken in het boek getuigen van Terzani's uitermate gevulde leven: als correspondent voor Der Spiegel leerde hij het Verre Oosten kennen en liefhebben — Vietnam, Cambodja, China en Japan — en bouwde hij ook zijn eigenzinnige stijl uit, waarin hij de échte cultuur opzoekt en opwaardeert, en de vergankelijke westerse stijl verguist.
Ze getuigen ook van zijn sterke karakter en onbuigzaam moreel kompas. Als vanzelf reflecteert hij over het leven, en over het loslaten daarvan. Wanneer Tiziano op de laatste pagina's ten slotte zijn leven los laat heeft hij zijn innerlijke vrede gevonden, en zijn rust op ons overgedragen.