ECLI:NL:CRVB:2002:AF1971, voorheen LJN AF1971, AI5875, Centrale Raad van Beroep, 00/3104 WSW, 00/3105 WSW, 00/3106 WSW
ECLI:NL:CRVB:2002:AF1971
00/3104 WSW, 00/3105 WSW, 00/3106 WSW
het Dagelijks Bestuur van het Werkvoorzieningsschap in de Provincie [naam provincie] voor Administratieve Dienstverlening ([groepsnaam]), appellant,
2.1. Gedaagde is sinds 1991 in dienst bij de [groepsnaam] en was laatstelijk werkzaam als tekstverwerker bij de vestiging in Winschoten. Op 20 december 1996 heeft zich op het werk een ernstig incident voorgedaan, waarbij gedaagde de assistent-werkleidster plotseling en zonder aanleiding met een mes heeft bedreigd. Nadat zij door collega's was ontzet heeft zij aangifte gedaan bij de politie. Aangezien bij onderzoek bleek dat gedaagde lijdt aan epilepsie en daarmee gepaard gaand bewustzijnsverlies, dat hij zich niets van het incident kon herinneren en zich niet bewust was van zijn handelen, is op verzoek van appellant een medisch onderzoek ingesteld door de neuroloog dr. J.W. Snoek. Deze kwam tot de conclusie dat het onwaarschijnlijk, maar niet helemaal uitgesloten is dat de gewelddadige gebeurtenis in december 1996 samenhangt met een epileptische manifestatie; waarschijnlijker achtte hij het evenwel dat sprake was van een impulsdoorbraak in een stress-situatie. Hij achtte, uitgaande van een mogelijke epileptische genese de recidiefkans zeer klein, ook al was de epilepsie nog steeds niet optimaal gereguleerd, en achtte een psychiatrische expertise aangewezen.
4. Appellant heeft in hoger beroep en ter zitting van de Raad aangevoerd dat artikel 28, tweede lid, aanhef en onder c, van de WSW als ontslaggrond ook kan worden gehanteerd in situaties waarin van de werkgever niet kan worden verlangd de werknemer aanwezige en objectief passende werkzaamheden ter beschikking te stellen. Appellant heeft erop gewezen dat de deskundigen de kans op recidive niet uitsluiten. Op grond van de voor-geschiedenis staat volgens appellant vast dat gedaagde zich snel aan dingen ergert, zich gaat verzetten en een dreigende houding aanneemt, zodat ook in een andere werkomge-ving wel degelijk de kans op recidive bestaat. Volgens appellant was sprake van een zeer ernstig incident en kan appellant het zich niet veroorloven door overplaatsing een situatie te creëren waarin een vergelijkbaar incident zich weer kan voordoen. Daarom is appellant niet toegekomen aan de vraag of er andere passende werkzaamheden voor gedaagde beschikbaar waren. Ter zitting heeft de gemachtigde van appellant er nog op gewezen dat een herplaatsingsonderzoek zou hebben moeten plaatsvinden uiterlijk vóór de beslissing op bezwaar van 27 maart 1998 en dat appellant door toedoen van gedaagde toen nog niet beschikte over een psychiatrisch rapport. Gedaagde beschikte toen slechts over het rapport van de neuroloog, met de conclusie dat zeer waarschijnlijk sprake was geweest van een impulsdoorbraak in een stress-situatie. Er kon niet geadviseerd worden over de recidivekans, omdat gedaagde medewerking weigerde aan een psychiatrisch onderzoek. Appellant meent dat onder die omstandigheden niet van hem verwacht kon worden dat hij gedaagde binnen zijn organisatie zou herplaatsen.
5.2. De Raad stelt aan de hand van de gedingstukken vast dat reeds in een functionerings-gesprek van september 1992 is gesignaleerd dat er regelmatig kleine incidenten zijn geweest en dat gedaagde daarbij soms erg bedreigend overkomt, waarbij is afgesproken dat hij zal proberen zichzelf in de hand te houden. In een functioneringsgesprek van 13 september 1994 is opnieuw sprake van escalaties tengevolge van frustraties, onder-linge ruzies en dergelijke, waarbij wederom is afgesproken dat gedaagde moet proberen zichzelf meer in de hand te houden. In oktober 1994 wordt opnieuw gerapporteerd over het dreigend overkomen van gedaagde tegenover zijn meewerkend voorman, maar ook tegenover de rest van de afdeling, als gedaagde het ergens niet mee eens is. Voorts blijkt uit de aangifte van het geweldsincident op 20 december 1996 dat gedaagde het slachtoffer vóór het incident in 1992 al eens had aangerand, dat gedaagde haar een half jaar later over haar bureau had getrokken en dat zij erg bang is voor gedaagde. Uit een memo van de bedrijfsdirecteur van 20 december 1996 komt naar voren dat het aanwezige personeel die dag naar huis is gestuurd omdat sommige medewerkers erg aangeslagen waren. De directeur heeft voorgesteld om gedaagde in verband met de voortdurende dreiging die er van hem uitgaat en het ernstige incident van die dag niet meer tot het bedrijf toe te laten.
5.3.2. Het nadien beschikbaar gekomen rapport van de psychiater Van den Bosch leidt de Raad niet tot een ander oordeel. Nog afgezien van het feit dat appellant diens conclusies niet bij zijn besluitvorming heeft kunnen betrekken is de Raad van oordeel dat de con-clusie van de psychiater dat het (ernstige) incident zich kon voordoen bij het samen-komen van enerzijds de epilepsie en anderzijds onvrede tegenover de persoon van het slachtoffer, veeleer steun biedt aan het standpunt van appellant. Uit hetgeen hiervoor onder 5.2. is overwogen blijkt immers dat gedaagde snel uit zijn evenwicht raakt als de dingen niet gaan zoals hij dat wenst of als iemand hem iets in de weg legt.
Aangezien onder voormelde omstandigheden een zorgvuldig onderzoek naar andere passende werkzaamheden op voorhand zinloos kan worden geacht was appellant in het onderhavige geval ook zonder zorgvuldig herplaatsingsonderzoek bevoegd om gedaagde met toepassing van artikel 28, tweede lid, aanhef en onder c, van de WSW te ontslaan. De Raad is overigens uit hetgeen partijen naar voren hebben gebracht, niet gebleken van omstandigheden op grond waarvan appellant niet in redelijkheid van zijn ontslag-bevoegdheid gebruik heeft kunnen maken.