Lokatie: Estadio Ramon Sanchez-Pizjuan, Sevilla. Bijnaam: La Bombonera de Nervion, naar de gelijknamige wijk.
Bijzonderheid: de Primera Division is geen competitie waar ik erg warm van wordt. Barcelona (gaap) en Real (geeuw) maken al jaren de dienst uit, alhoewel Atletico de Madrid en Sevilla inmiddels ook aardig meedoen. Dat wat voetbal wedstrijden bezoeken zo interessant maakt voor mij, is meer dan de wedstrijd. Dat wat er op de tribune plaats vindt, rondom de het stadion, spandoeken, gezang en spreekkoren, eten en drinken rondom het stadion, de starten eromheen. Veel meer dan de 22 voetballers die tegen een bal trappen.
Maar als de mogelijkheid zich voordoet om een pot voetbal in het buitenland te bezoeken, sla ik dat niet af. De vrouw werd afgezet in Sevilla centrum (prachtige stad, aanrader!) zodat ik naar het stadion kon. Een vrijwel uitverkocht Estadio Ramon Sanchez-Pizjuan voor de topper tussen de nummer 4 (Villareal) en de nummer 5 (Sevilla). En dat bleek een geweldige middag op te gaan leveren: 6 doelpunten, 1 rode kaart, fanatiek publiek, een scheids die écht alles deed om het thuispubliek te irriteren (wat natuurlijk vanuit mijn oogpunt gezien prima was), geweldig voetbal op hoog niveau, mooie goals, blunderende keepers. Topmiddag.
Het stadion heeft een zeer mooie hoofdingang: een mozaïek waarin clublogo/wapen met de logo’s van clubs die in het stadion een wedstrijd gespeeld hadden. 60 in totaal. Het mozaïek is begin jaren ’80 gebouwd, gelijktijdig met de overkapping die toen geplaatst is.
De naam van het stadion leent zijn herkomst aan de voorzitter die halverwege de jaren 50 plannen met de club had. Het was zijn idee om de club een groter stadion geven. Hij zou zelf de afronding van de bouw niet meer maken want hij overleed In 1956. Meer over de club, de historie, de bouw, de verbouwingen en bijnaam van het stadion (La Bombonera de Nervion) tref je hier aan.