Ten slotte was er een groep tijdschriften die niet zozeer eenzelfde poëzieopvatting deelde, maar zich onderscheidde door hun belangstelling en waardering voor de nieuwste ontwikkelingen in de dichtkunst. Het betrof de meer op de gemeenschap gerichte poëzie van Verwey, Van Eeden en Roland Holst-Van der Schalk. Hun als ‘wijsgerig’ of ‘betogend’ omschreven gedichten werden vrijwel nergens gewaardeerd. Afgezien van het door deze dichters zelf geredigeer-