Geschiedenis Protestantse Kerk | Protestantse Gemeente Hoorn Zwaag Blokker
'De Achttien'
Zo gek was het dus niet, dat de oproep tot eenwording van 'De Achttien' (Pinksteren 1961) werd gedaan door negen hervormde en negen gereformeerde predikanten, allemaal werkzaam in de missionaire arbeid. Het begin van een proces.
De Achttien verklaren samen dat 'de gescheidenheid van de hervormde en de gereformeerde kerken niet langer geduld kan worden'. Dit wordt vaak gezien als het startpunt van het Samen op Weg-proces.
Alle plaatselijke gemeenten mogen reageren op de voortgang van het proces. De reacties leiden een jaar later tot de 'Verklaring van Overeenstemming' op kernpunten van belijden.
Synoden NHK en GKN verklaren, honderd jaar na de Doleantie en 25 jaar na De Achttien, dat de kerken 'in staat van hereniging' verkeren. Ze besluiten tot verdere studie naar 'geboorteleden' (wie hoort bij de kerk, wie niet?) en het spreken van de kerk tot overheid en volk.
Werkgroep kerkorde (benoemd in 1990) presenteert een concept-kerkorde. Ruim 1600 gereformeerde bonds-ambtsdragers spreken hierover in Putten hun 'onaanvaardbaar' uit: 'We kunnen niet weg en we kunnen niet mee'. Een aantal critici (niet alleen bonders) bepleit voortaan federatie/unie in plaats van fusie, maar de synoden handhaven keer op keer het fusie-ideaal.
Gereformeerde Bond kiest ondanks bezwaren voor 'meegaan', maar tegenstanders beginnen Comité voor behoud van de Nederlandse Hervormde Kerk, dat in 1997 in Putten 1800 verontruste ambtsdragers op de been brengt.
Triosynode stelt de nieuwe kerkorde met ordinanties (regelingen) in eerste lezing vast. De ratificatie door hervormde synode loopt in 1998 spaak op de naam 'Verenigde Protestantse Kerk in Nederland', omdat de naam 'hervormd' er niet in voorkomt.
In aanwezigheid van Koningin Beatrix wordt het Protestants Landelijk Dienstencentrum te Utrecht geopend. De landelijke kantoren van de drie kerken worden hier omgesmeed naar één arbeidsorganisatie, op basis van het rapport 'Mensen en structuren' uit 1993. Begin van de vorming van negen regionale dienstencentra (RDC's), die tot 2008 hebben bestaan.
In de GKN veroorzaakt het synoderapport 'Kerken en Kerkverband' onrust over de zelfstandige positie van de plaatselijke gemeente in de verenigde kerk. De triosynode begint aan de definitieve vaststelling van de ordinanties bij de kerkorde.