Niet alleen auto’s lopen deuken op, dat overkomt mensen ook. Mensen maken mooie en leuke dingen mee, maar onherroepelijk zijn er ook verdrietige en minder prettige momenten in een mensenleven.
Een groot deel van mijn leven heb ik gewerkt in branches waar geprobeerd werd om mensen – jong en ouder – toekomst te bieden door het aanbieden van mogelijkheden om zich te ontplooien. In de hoop dat ze daarmee zin en geluk in hun leven zouden vinden.
Als spreker bij uitvaarten kan ik proberen aan te geven hoe en in welke mate de overledene geluk en betekenis heeft gevonden en welke levensfactoren daarbij een rol hebben gespeeld. Tegelijkertijd kan ik daarmee nabestaanden hopelijk een beetje ondersteunen bij het verzachten en verwerken van het verdriet. Herinneringen ophalen over de wijze waarop de overledene in het leven heeft gestaan helpt daarbij. Daarin zit de kern van mijn motivatie om dit werk te doen.
Als mensen mij vragen waarom ik dit vrijwilligerswerk doe dan antwoord ik meestal in de sfeer van: “omdat ik iets voor mensen in een emotioneel kwetsbare situatie kan betekenen, zonder dat ik daarvoor betaald word. Ik krijg er rijke, betekenisvolle ervaringen voor terug en dat is dik betaald.”
Moeilijk is dit werk niet, het kan wel eens lastig zijn. Elk gezin, elke familie heeft zijn eigen karakteristiek en cultuur en dat levert soms situaties en gespreksstof op die van jou als spreker de nodige tact, concentratie en uitdrukkingsvermogen vraagt. Maar vooral vereist het ook het vermogen om je in te leven in de gesprekspartner(s) en je daarbij van je eigen vooroordelen bewust te zijn. Natuurlijk heeft de uitvaart van een 90-jarige meestal een andere lading dan die van een jonge vrouw van 34 jaar. En uiteraard is de impact van een overlijden door zelfdoding van een volstrekt andere orde dan die van iemand, die een natuurlijke dood is gestorven.
Steeds weer wordt echter een beroep gedaan op jouw vermogen en vaardigheden om in elk van die omstandigheden er te zijn voor de nabestaanden.