Positie - Schreeuwende Stilte
door Irene · Gepubliceerd 26 april 2019 · Bijgewerkt 3 mei 2019
Ergens heb ik eigenlijk altijd al de mazzel gehad, dat ik het op school fijn vond om voorin de klas te zitten. Luisteren, vooral naar mijn Adonis-achtige geschiedenisleraar, was voor mij toen al een topprioriteit. Nog daargelaten dat ik in mijn puberteit ook aan een bril moest.
Nu jaren later, vraag ik me terecht af hoe ik het in mijn vorige baan heb volgehouden om iedere maandag minstens vijf (5!) vergaderingen te notuleren. Maar het verklaart dan weer wel die intense moeheid diezelfde avonden. En ik merkte dat ik het mezelf makkelijk maakte door de notulen te vereenvoudigen naar een simpele actie- en besluitenlijst. Men las die uitgebreide notulenverslagen immers toch al nooit.
Ook in mijn baan op dat notariskantoor zat ik vaak úren gekluisterd aan een koptelefoon, om de daarin uitgesproken akten uit te kunnen werken. En gelukkig hadden ze ook daar al snel door dat telefonie niet mijn sterkste punt was, en dat die taak werd toebedeeld aan mijn collegaatjes. En aangezien ik administratief sterker was, mocht ik me richten op andere – en voor mij – leukere activiteiten.
Nu járen later vraag ik me oprecht af, hoe ik al dat ooit heb vol kunnen houden. Ik vroeg naar niets, geen mogelijkheden om mijn slechthorendheid een handje te helpen. Ik durfde bijna niet op te vallen, bang als ik was, dat dat me mijn baan zou kosten.
Pas nu, na al die tijd word ik me gewaar van mijn positie. Niet alleen tijdens het werk, maar ook tijdens sociale evenementen.
Ik weet nu, dat als ik afspreek met iemand in een bar of restaurant waar ikzélf plaats moet nemen om gesprekken goed te kunnen volgen. Ik durf pas nu aan die ander te vragen om die hand voor de mond tijdens een gesprek weg te laten, want spraakafzien is iets wat ik me blijkbaar in al die jaren goed heb meester gemaakt. Ik weet nu ook, dat ik die ander tijdens dat gesprek recht moet kunnen aankijken. Dat een heldere lichtinval op mijn gesprekspartner van wezenlijk belang is. En dat ik durf te vragen, bij het niet kunnen verstaan, of die ander het even kan herhalen.
Dat is maar een handjevol inzichten van vaardigheden, waarvan ik nu pas besef hoe wezenlijk belangrijk het is om mezelf krachtiger in te kunnen zetten in communicatie. Het is nog niet zo, dat ik er mijn roeping van kan maken door anderen daarbij te coachen, maar wel van proportioneel belang in het mezelf assertief durven opstellen.
Dit proces heeft me jaren van mijn leven gekost, maar om met Loesje.nl te spreken, er is altijd tijd genoeg om te laat te zijn en de tijd te nemen het beter te doen…