Het land van Moeder Aarde – Chapter Now
over mij, over prikkels,
Het land van Moeder Aarde
11 juni 2016 / By Lyske
Strak blauw prachtig weer
13:46-14:40
Ekebergparken, kunst/historie/natuur, Oslo
'Wat lopen er toch altijd veel mensen die niets te doen schijnen te hebben,' zei Kunz.
'O, die hebben hun vrije dag,' antwoordde Christian argeloos.
'Maar de anderen zijn gewoon aan het werk!'
'Zijn niet alle mensen op dezelfde dag vrij, op zondag bijvoorbeeld?'
'Dat zou toch vreselijk lastig zijn,' meende Christian. 'Elke Thuleen werkt vijf dagen en heeft de zesde dag vrij, werkt dan weer vijf dagen en krijgt weer een dag vrij. …'¹
uit: Kinderen van Moeder Aarde
'Kinderen van Moeder Aarde is het eerste deel van een trilogie van Thea Beckman, uitgegeven in 1985. Het is een toekomstroman over de Aarde zoals die er ongeveer 8 tot 10 eeuwen na de Derde Wereldoorlog uitziet. … Het verhaal speelt zich af op het eiland Groenland, waar na de Grote Ramp [Derde Wereldoorlog] de ijskappen en gletsjers zijn gesmolten en waar nu een heerlijk klimaat heerst, en dat door de overlevende bewoners de naam Thule heeft gekregen.'²
Thule is mijn droomland. Een land dat ik heb ontdekt toen ik de boeken van Thea Beckman begon te lezen. Op de achterbank in de auto onderweg naar Noorwegen las ik over een land waar iedereen harmonieus met elkaar samenleeft, dat wordt geregeerd door vrouwen, waar het groen is en heuvelachtig en met wilde gebieden en hoge bergen in het midden. Daar wilde ik wonen, samen met Christian.
De trilogie over Thule heb ik eindeloos herlezen, ook nog als twintiger en nu als dertiger kijk ik er weer naar uit om ze op te graven uit de kast. De boeken krijgen steeds een andere betekenis als ik ze opnieuw lees. Als kind ging ik helemaal op in dit land met haar vrouwenmaatschappij en begreep ik niet waarom de wereld niet zó in elkaar stak. Als puber leerde ik later bij filosofie de beginselen van een 'utopie' en toen begon ik wel wat haken en ogen te zien. Als twintiger wilde ik voornamelijk met Thura in Thule ronddolen. Ik besloot dat het wel genoeg was geweest met het herlezen van deze boeken. Resoluut sneed ik alle tekstblokken uit de pagina's en bond die dwars door het midden opnieuw in. Zo, nu kon ik nog een glimp van het verhaal opvangen en dat was genoeg. Oh man, wat een spijt dat ik had! Mijn zus begreep dit gemis en gaf me een nieuw exemplaar.
We lopen door het Ekebergparken in Oslo. Een rijke biermagnaat heeft dit vervallen park opgeknapt en er zijn verzameling sculpturen in gezet. Het zonnetje schijnt en we wandelen van de ene kunstzinnige grootheid naar de andere. Het is een heftige teleurstelling wanneer het werk van James Turrell alleen op zondag toegankelijk blijkt, maar verder hebben we een heerlijk uurtje. De schaduwrijke bospaden worden afgewisseld door fel groene verzorgde grasvelden met hier en daar een plukje bomen erop en een imposant kunstwerk in het midden. Verspreid over het grasveld liggen groepjes mensen te genieten van de zon. Alles ademt hier rust, zomer, vrijheid en vooral: Niets doen. Ik denk aan 'Kinderen van Moeder Aarde' en snap weer waarom Thule en Noorwegen voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Ook is er een nieuwe associatie bijgekomen. Wandelend door het park moest ik denken aan de passage die boven dit stukje staat. Ineens realiseerde ik me dat dit gedeeltelijk het ZZP'en beschrijft waar ik zo van geniet. Ik werk, en ik werk hard, maar ik maak ook mijn eigen vrije tijd. Zonder veel rekening te hoeven houden met dagen van de week of een verplichte bouwvak. Ik heb mijn eigen kleine Thule gemaakt. Nu nog Thura.