Afgelopen donderdag vloog ik naar Parijs – ondanks de sneeuw in Duitsland en de problemen in Parijs op woensdag. Ik zou Bahar ontmoeten op de Champs Elysees, want zij kwam van een prijsuitreiking. Ik was er eerder en SMS’te haar dat ik vast ergens naar binnen zou gaan. Ook in Parijs was het namelijk erg koud. Maar waar? Ik ben nog altijd geen held in het alleen ergens wat gaan drinken, laat staan in Parijs – waar de gemiddelde ober nog geen 5 woorden Engels spreekt. Gelukkig was daar Starbucks; my all time favourite coffee place. Een drie kwartier later arriveerde Bahar. We praatten over alles wat er veranderd was en over alles dat nog altijd niet veranderd was. We gingen ergens wat eten en praatten weer verder. Terloops vertelde Bahar dat ze hoopte dat we haar appartement in konden. De sleutels moesten in de bus liggen – achtergelaten door een koeriersbedrijf, die ze weer moesten ophalen bij een schade expert. Maar, zei ze, ‘ze hebben niet gebeld dat het niet gelukt is, dus komt goed.’
Om iets over 12 arriveerden we bij haar appartement. U raadt het al: geen sleutels. Als nuchtere Hollandse was ik zelf al veel eerder gaan kijken, maar Bahar heeft een mediterraan karakter en leeft iets meer in het moment. Tot dat moment dan – want waar waren de sleutels? Als ze niet in de brievenbus lagen, waar waren ze dan? Maar wat kun je doen om half 1 ’s nachts? We deden het enige dat we konden doen: we zochten een hotel op. In de buurt waren er genoeg – maar de eerste drie waren vol aangezien er in een conferentiecentrum in de buurt een groot congres was. De receptionist was zo aardig een volgend hotel te bellen en ja, daar hadden ze nog een kamer. Merci, merci bien! We hielden een taxi aan, maar omdat het maar 5 minuten was wilde de chauffeur ons niet brengen. We kregen gelukkig nog wel aanwijzingen van hem. 10 minuten laten waren we ingecheckt – in een ander hotel in dezelfde straat.