Federale kroniek - 3 juni 2015
De eenvoud, de vreugde en de vrijheid van het geloof
In het pinksterweekend genoten wij ten volle van de sfeer en gezelligheid in onze stad en op het grondgebied van onze federatie. Er waren kraampjes allerhande langs het water, in het Albertpark en in de binnenstad. De nieuwe reuzen deden hun intrede langs de Budabrug en er waren zelfs georganiseerde wandelingen waar we kennis maakten met de vele andere nationaliteiten en culturen in onze stad. Het is zo fijn als we die openheid in onze stad kunnen bewerkstelligen. Onbekend is onbemind. Het volgende lid van onze federale stuurgroep is jullie gelukkig niet onbekend. Dirk Deceuncinck beantwoordde voor u de vragen die reeds een aantal keer in deze kroniek aan bod kwamen.
Ik word op 7 juni 56 jaar, ben gehuwd met Ann Toye (die koster is), vader van zes dochters en opa van negen kleinkinderen. Het tiende kleinkind is op komst en zal zich laten zien in september.
Ik kreeg een opleiding in het V.T.I. Gullegem in de metaalafdeling, maar werkte 24 jaar in de textielsector. Ik ben altijd pratikerend gelovige geweest, wat niet zo vanzelfsprekend is voor adolescenten en jongvolwassenen in onze tijd.
Tijdens een zware ziekteperiode, waardoor ik tien jaar invalide ben geweest, kreeg het diaconaat vaste vorm in mijn gedachteleven. Twee jaar droeg ik die roeping alleen in me, denkend dat niemand weet had van de keuze die ik innerlijk aan het maken was. Voorzichtig polste ik bij mijn parochiepastoor, wijlen E.H. Jan Carreer, pastoor van de Fatimaparochie (de Haantjeshoek) waar we toen nog woonden, wat een diaconaatsvorming juist inhield. Toen ik hoorde dat ik daarvoor in aanmerking kon komen, sprak ik daarover met mijn echtgenote Ann, die alles al lang vermoedde en even enthousiast de roeping met me deelde. De zes dochters vonden zich ook terug in ons geluk en zo kon de vierjarige vorming beginnen. Ondertussen volgde ik in het Groot Seminarie te Brugge eveneens de vierjarige theologische academie. Op 25 februari 2007 ontving ik de kleine wijding in Groenhove te Torhout, een belangrijke stap naar het volwaardige diaconaat.
Ondertussen waren we verhuisd van de Fatima-parochie naar Sint-Pius X en we zijn dan ook al meer dan volledig ingeburgerd. Op 8 maart 2008 ontving ik dan van de bisschop mijn wijding tot voltijds diaken op de federatie St.-Amandus met de parochies St.-Elooi en St-Pius X.
- Hoe zie jij de kerk als gemeenschap evolueren?
Deze vraag wil ik beantwoorden met de woorden van onze bisschop Jozef De Kesel zelf.
"De vragen en uitdagingen waarvoor we staan, zijn ernstig. Er is meer in het geding dan structurele aanpassingen en hervormingen. De vragen hebben te maken met de zin zelf van ons bestaan als Kerk. Hoe kunnen we vandaag het evangelie ontdekken als een woord van leven? Hoe kunnen we het zo verkondigen dat ook mensen van deze tijd erdoor geraakt worden? Kan het ook vandaag met ons gebeuren, dat ons hart weer brandend wordt, zoals bij de leerlingen van Emmaüs? Dat we weer iets ontdekken van de eenvoud, de vreugde en de vrijheid van het geloof? En hoe kunnen we als kerk vitaal aanwezig zijn in de samenleving, niet heersend maar dienend? Hoe delen we in de vreugde en de hoop, maar ook in het verdriet en de angst van de mensen van deze tijd? Vooral van hen die arm zijn of hoe dan ook te lijden hebben? Wie zijn we en wat hebben we als Kerk te betekenen?
We lijken op het volk Gods in de woestijn. We zijn onderweg en weten niet precies waar we zullen uitkomen. Hoe zal binnen afzienbare tijd de Kerk er bij ons uitzien? Wat is haar toekomst? Steeds meer dringt de vraag zich op: zullen er in de toekomst voldoende plaatsen zijn waar Gods Woord wordt gehoord en het evangelie daadwerkelijk wordt beleefd en gedeeld? Gemeenschappen die ook naar buiten uitstralen en iets betekenen voor de vele zoekende mensen vandaag. Dergelijke plaatsen en gemeenschappen zijn van groot belang. God wil zich langs dergelijke gemeenschappen bekend maken. Het is in die gemeenschappen dat God wil thuiskomen. Het is ook langs die gemeenschappen dat Hij zijn liefde wil tonen aan alle mensen."
- Je bent lid van de federale stuurgroep. Waarom?
De stuurgroep is de draaischijf van de federatie waarvan ik deel uitmaak. Zij staat in voor de samenwerking tussen de beide parochies. De stuurgroep neemt beslissingen, mede op advies van de parochieraden van beide parochies, die de kwaliteit van de pastoraal bevorderen. Dit samenwerkingsverband maakt de parochies levenskrachtiger.
De stuurgroep is onder meer verantwoordelijk voor:
- het uitstippelen en geleidelijk uitbouwen van de federale oriëntaties, bijvoorbeeld samen pastorale prioriteiten vastleggen en zoeken hoe deze kunnen gerealiseerd worden.
- het samenwerken aan federale initiatieven, bijvoorbeeld vorming en begeleiding van alle vormselcatechisten van de federatie, wat nu nog parochiaal gebeurt.
- het uitwisselen van parochiale initiatieven, bijvoorbeeld de liturgische vieringen.
- het is ook de taak van de stuurgroep om naar een goede taakverdeling te zoeken.
De samenwerking met de andere leden van de federale stuurgroep, waardoor we tot een bevredigend compromis kunnen komen voor alle partijen, en dit wanneer we voor moeilijke beslissingen of problemen komen te staan.
Dit is en blijft tot op heden nog altijd een open vraag voor zowel mezelf als voor veel anderen.
Zijn we op weg naar een pastorale eenheid met andere parochies en vormen we zo een grotere eenheid?
Of blijven we als een autonome federatie verder werken?
Dirk heeft er alvast vertrouwen in dat we met onze gemeenschappen verder mogen groeien.
U zal merken dat ook de bezinningstekst aansluit bij dit vertrouwen. Het werd me doorgestuurd door een sopraantje van het koor BassoAlte. waarvoor mijn oprechte dank!