Grafheuvels of tumuli zijn ongeveer 1000 jaar jonger dan de hunebedden. De oudste begraafplaatsen zijn aangelegd in 2800 voor Christus (late Steentijd – vroege Bronstijd).
In de eerste helft van de 20e eeuw zijn veel grafheuvels archeologisch onderzocht, dit heeft veel informatie opgeleverd over het gebruik van deze oude manier om iemand te begraven.
Dankzij opgravingen weten we dat er veel variatie bestaat tussen grafheuvels. In sommige grafheuvels werd maar één persoon begraven, terwijl in andere grafheuvels soms meerdere mensen zijn begraven.
Ook zijn er veel verschillen in de wijze waarop het graf werd gemarkeerd. Een voorbeeld hiervan is de palenkrans rondom een grafheuvel.
Ten zuiden van Oosterhesselen ligt een grafveld uit de ijzertijd. Hier zijn nog twee grote grafheuvels zichtbaar en vijftig kleinere brandheuvels. Bij een brandheuvel wordt grond rechtstreeks over de crematieresten geworpen.
De heuvels en greppels op het hunnenkerkhof vormen een soort netwerk. In 1975 is dit veld gereconstrueerd.
Prehistorische culturen hebben vaak hun naam te danken aan het grafritueel of type aardewerk dat ze produceerden.