007 - Schrijverspunt
© Sophie Dijkgraaff op 22 oktober 2014 .
Omdat het weer niet uitnodigend genoeg is om me nodeloos in een bushokje te verschansen, ben ik naar de sauna getogen. Tja, een schrijfster moet ergens verhalen opdoen. Een mix van werk en privé. Het leven is hard.
In de sauna – voor mannen en vrouwen apart - is het rustig. Zo rustig dat ik er alleen lig. Na tien minuten zweten besluit ik te kijken of er in de andere faciliteit meer leven in de brouwerij is. Ik loop langs het solarium. Ah, vrouwen! Verhalen! Ik vraag aan een medewerkster of er een plekje voor mij is.
'Ja hoor. Loopt u maar mee,'antwoordt ze.
Kordaat lopen we in een richting waar… geen mens te bekennen is. Het complex blijkt over twee ruimtes met solariums te beschikken… Dit gaat niet goed, schiet door mijn hoofd.
Na twintig minuten in het blauwe licht te hebben gestaan- zeker niet ontspannend en bruin ben ik ook al niet geworden! - loop ik naar de relaxruimte. Een gemengde ruimte. Ik plof neer naast een wat oudere man.
'Hebt u mijn vrouw gezien?' vraagt hij. Tja, wie is zijn vrouw? De man raadt mijn gedachten.
'U was toch net in de sauna? Ik ben haar kwijt!'
'O, ik was in het solarium,' mompel ik. De man kijkt verontrust.
'Ik ga wel even kijken,' bied ik aan.
'Graag,' zijn ogen lichtten op.
Kordaat trek ik de deur van het vrouwen zweethok open maar tref niemand. Ook de kleedruimte is leeg. Op naar de doucheruimte. Aan een haakje hangen handdoeken, ik hoor niets.
'Hallo,'roep ik. Het blijft muisstil. Kippenvel loopt over mijn armen. Gelijk James Bond, op zoek naar zijn prooi, inspecteer ik de douches. Achter iedere deur verwacht ik een vrouw te vinden die op zijn minst onwel is geworden, op zijn ergst voor dood ligt. Mijn hart bonkt zo hard dat ik bang ben spontaan een hartaanval te krijgen. Bij het achtste hokje heb ik nog steeds niemand aangetroffen. Nu wil ik ook weleens weten wat er met de vrouw gebeurd is!
'O, die mevrouw. Die is weggegaan,' verklaart een medewerkster op mijn vraag. Vol verbazing begeef ik me naar de relaxruimte. De echtgenoot kijkt me verwachtingsvol aan.
'Ze is weggegaan.' Ik voel me schuldig deze mededeling te moeten doen.
'O, nou dan zie ik haar thuis wel!' Zijn vriendelijke repliek wordt omlijst door een glimlach. Terwijl ik door een hel ben gegaan voor hem lacht hij me onnozel toe! Mannen!