Het was verschrikkelijk natuurlijk. Als je altijd een vader hebt gehad die overal beter in is geweest en je moet daar tegenop boksen, totdat je als je ouder wordt denkt: laat maar, betekent wel dat het iets met je doet. Je moet je altijd bewijzen.
Nee, want ik schreef geen boeken, ik schilderde altijd. Hij overleed voordat ik debuteerde. Maar ik wil maar zeggen: ieder mens heeft iets waardoor hij doet wat hij doet, en ik ben gaan schrijven. En dat vind ik nog steeds magnifiek.
"Ik ben door een kunstzinnige vader opgevoed. Het is me met de paplepel ingebracht dat ik net zo goed moest worden als hij."
Ja, altijd. Elk boek ontstaat door iets wat ik heb gelezen of in het nieuws heb gehoord. In dit geval kreeg ik van iemand te horen die op een uitvaartcentrum werkte dat hij op staande voet was ontslagen vanwege asvermenging. Dat zit in dit verhaal. Ik wist niet wat dat inhield, dus ik ging onderzoek doen. Asvermenging betekent dat de overledene wordt gecremeerd en er gaat een ander bij. Stel, iemand wordt gecremeerd aan het eind van de dag. Dat betekent dat de as van die persoon nog niet geruimd kan worden, want het is te warm in de oven. Dan moet de uitvaartverzorger doorgeven aan zijn collega: “We hebben een slaper, er ligt nog iemand in de oven.” De volgende dag, bij de volgende crematie, moet die oven eerst geruimd worden. Daar is een protocol voor. Dat doen ze met steentjes. Die gaan mee met de overledene in de oven. Het steentje correspondeert met de overledene. De uitvaartverzorger moet de volgende dag dan de as ruimen. Het steentje komt eruit, het steentje gaat in de pot, allemaal volgens protocol. Totdat iemand vergeet dat er een slaper is. Die denkt: slordig, die collega, die is vergeten een nieuw steentje neer te leggen voor vandaag. Volgende overledene, steentje gaat mee. Je voelt hem al aankomen: de oven wordt geruimd, er komen twee steentjes uit. Hoe ga je dat aan de nabestaanden uitleggen? Het is een doodzonde, en je wordt op staande voet ontslagen. Dat is heel tragisch.