Toegegeven, in deze passages is niet dr. Watson aan het woord, maar een crimineel, en het is natuurlijk helemaal niet terecht dat ik een Victoriaans boek beoordeel naar huidige normen en waarden. Ook weet ik uit het uitstekende Arthur and George van Julian Barnes, dat Doyle zich op latere leeftijd onvermoeibaar heeft ingezet voor een Anglo-Indiaas slachtoffer van racisme van de grofste soort. Het is meer iets dat me nogal opviel en tegen de borst stuitte.
Gelukkig valt er ook het nodige te genieten, zoals een spannende achtervolgingsscène met twee stoomsloepen (!):
Op het eind heeft Sherlock alle raadsels weer ontrafeld en gaat de eer, zoals gewoonlijk, naar de klungelende Londense recherche, maar Sherlock maalt daar niet om, want hij heeft zijn hersens weer eens flink kunnen laten kraken en heeft zich voor een tijdje tenminste niet verveeld.