Waarom geen Sportzomer met Mart Smeets over de verkiezingen (18 augustus)
Waarom geen Sportzomer met Mart Smeets over de verkiezingen
"Geert, laten we nog een keer naar jouw oefening kijken. De moeilijkheidsgraad was laag. Zeg maar een inkoppertje, hoe vond jij de zelf de waardering van de jury voor jouw optreden?" Of. "Jolande, hoe voelt dat nou. Zo rij je aan kop, en nu kost het je al moeite om het peloton te kunnen volgen. Dat moet toch heel vervelend aanvoelen?" Of. "Alexander, het is bekend dat jij tegenwicht nodig hebt om te kunnen presteren. Wat is volgens jou de overeenkomst met de Judo-sport?"
Gewone vragen. Interesse tonen. De persoon achter de politicus laten zien. We missen Mart Smeets, we missen de kroon op de avond. We missen de samenvatting van de dag op die heerlijke ontspannen wijze waardoor we de prestaties (goed of slecht) in een ander perspectief kunnen zien.
"Diederik, na de hink kwam de stap. Wat komt hierna? Weer een hink, of komt nu eindelijk eens de sprong?" Vragen over de voorbereiding, het lange reces, de sportiviteit van de verkiezingen en natuurlijk een quiz waarin Maurice de Hond verkleed als, Fifi in Den Haag, ons vragen stelt over de politiek.
Dit alles onder het motto: "Den Haag is dichterbij dan je denkt."
Tijdens het EK-voetbal, maar ook tijdens de Tour zaten er regelmatig politici bij TourduJour, Mart Smeets of bij VI. Ze werden daar geconfronteerd met "gewone" mensen, ze moesten meebabbelen aan tafel, geen voorgekauwde vragen en vooral zichzelf zijn. En, eerlijk is braaf, het was te pruimen. Zelfs Ronald Plasterk, een echte heer, begon plat Haags te praten tegen Van der Gijp en wist de lachers op de hand te krijgen. Door zijn ontspannenheid liet hij ook een groter achterdeel van zijn tong zien dan dat we regulier van hem gewend zijn.
Dit is geen pleidooi voor populisme, geen pleidooi voor lol en pret in de politiek, maar wel een pleidooi voor openheid, transparantie en oprechtheid. Geen Kunduz truucjes die achteraf op los zand zijn gebaseerd en waar politici zich in verhullende termen uit weten te redden. Geen prietpraat over Brussel en de EU maar een prachtig filmpje waarin onze internationale verbondenheid wordt getoond. Geen achteroverleunende Pauw die al snel de aandacht verliest, maar een kwikfitte Mart die zich naar voren buigt en vraagt: "Meen je dat nu echt Mark? En, hoe voelt dat nou, dat in jouw laatste regeerperiode het laatste restje vertrouwen dat het volk nog in de politiek had, verloren is gegaan?"