Over Arctica hadde we al opgemerkt dat we het graag naar een afronding zagen gaan, want dat uitstelgedrag begint gevaarlijk te worden. Maar dan is er toch weer die dekselse scenarist Daniel Pecqueur die met een paar trefzekere wendingen de spanning erin houdt. Arctica is meer opgevat als een actie- en avonturenverhaal zonder de grootsere aanpak van Meta-Baron en Universal War Two. Niet dat die aanpak een must zou zijn overigens.
Acriborea tot slot is toe aan het voorlaatste deel. En ook in dit album weten beide auteurs te imponeren. Mocht Acriborea een onderdeel uitmaken van Meta-Baron of Universal War Two, die een uitgestrekter schouwtoneel in beslag nemen, dan is Acriborea beperkt tot één planeet waar er nog op de grond wordt gestreden. Als je de ruimtetuigen, specifieke space-technologie en bijzondere gaven wegdenkt (en ja, er blijft dan nog genoeg over), dan leest dit net zo goed als een strip over de Vietnamoorlog waarin een infanterie-eenheid door de jungle ploetert met hun zelfbehoud als voornaamste bekommernis. Dit gezegd zijnde zien we Stéphane Créty liever natuurdecors tekenen dan de scènes in de steden waarvan de gebouwen opzichtig met een liniaal zijn getekend. Maar die constructies blijven niet lang rechtstaan, dat dan weer wel.
Vier sf-reeksen, zoveel verschillen en toch ook de nodige gelijkenissen. Elke aanpak loont uiteindelijk de moeite. Het is qua entertainment goed toeven in hun wereld, hoewel onze luie zetel ons vooralsnog een veiliger plek lijkt.