Harry verloor zijn reukvermogen: 'Ik besef nog elke dag wat ik mis'
Harry de Ruiter (53) kan niet ruiken – en dat is een groter verlies dan de meeste mensen beseffen. 'Als ik mijn neus ooit weer kon gebruiken, zou ik mijn vrouw helemaal afsnuffelen.'
Emmeloord staat in bloei. Hier een roos, daar jasmijn. Van over de weilanden waait de geur van gemaaid gras.
Aan Harry de Ruiter is het niet besteed. Hij kan niet ruiken. Of, zoals de 53-jarige docent elektrotechniek het zelf zegt: 'De bedrading in mijn neus is stuk.'
Dat is al zo sinds zijn 23ste. Hij was gewoon een week verkouden en toen was zijn reukvermogen weg. Volgens de kno-arts die hij een paar maanden later bezocht, had het virus de zenuwverbindingen tussen de geurcellen boven in zijn neus en het geurcentrum in zijn hersenen kapotgemaakt. Niets aan te doen, De Ruiter moest er maar mee leren leven.
Dertig jaar geleden is dat nu, maar 'ermee leren leven' gaat hem nog steeds slecht af. Natuurlijk, we moeten het niet dramatiseren, niet kunnen horen of zien is erger – 'maar ik voel me toch ernstig gehandicapt. Ik ben me er voortdurend van bewust dat ik niets ruik, ik ervaar dat al dertig jaar als een groot verlies. Want waarom zouden mensen zo'n zintuig hebben als het overbodig was?'
En hij somt op wat hij nu al dertig jaar moet missen. De geur van de seizoenen – 'als ik met mijn vrouw rondfiets,