De eerste grote hervorming van het Europees Sociaal Fonds vond plaats in 1971. De steun richtte zich meer naar specifieke groepen en het budget van het fonds vergrootte aanzienlijk. Het Europees Sociaal fonds beperkte zich niet meer enkel tot de staal- en steenkoolindustrie. Arbeiders uit de landbouw en de textielsector konden nu ook beroep doen op het fonds.
Europa werd voor het eerst geconfronteerd met de praktische moeilijkheden waarmee de (Italiaanse) migranten na hun verhuis te kampen hadden. Het fonds voorzag daarom voorbereidende studies en innovatieve pilootprogramma’s om de overgang te vergemakkelijken.
Een nieuw fenomeen in de jaren 70 was de jeugdwerkloosheid. Die verdubbelde in maar liefst vier jaar tijd. Meer dan twee miljoen jongeren onder de 25 jaar zaten zonder werk. Velen onder hen hadden geen diploma of een diploma dat niet beantwoordde aan de noden van de arbeidsmarkt. De prioriteit van het ESF verschoof dus van de migranten naar de werkloze jongeren.
De jaren 80 luidden het informaticatijdperk in. Traditionele industrieën raakten in verval en nieuwe technologieën ontstonden. Het ESF werd in het begin van het decennium gebruikt om te investeren in opleidingen om deze nieuwe technieken machtig te worden.
De Europese Gemeenschap breidde ondertussen sterk uit. Maar nieuwe lidstaten zoals Griekenland, Portugal en Spanje focusten nog steeds op de –weinig winstgevende- landbouwsector. Er ontstond een kloof tussen arm en rijk. Het ESF zette zich in om de armere regio’s te stimuleren en hun werkgelegenheid op peil te brengen.