Tegen onze schuur hangt een nestkastje waarin sinds enkele weken een koolmeesjesechtpaartje onderkomen gevonden heeft. Dat ging niet automatisch, daar is meer geduld voor nodig dan ik verwacht had. Toen het kastje een paar maanden ophing, heb ik er al eens nieuwsgierig in gekeken en het eerste echtpaartje verjaagd. Onderhandelingen over een terugkeer liepen op niets uit en het wachten was op nieuwe gegadigden. Sinds enkele weken was het dus zover. Deze week, toen ik met mijn zoon in de tuin zat, kwam ons nieuwe paartje samen naar buiten en werden ze tot onze verbazing gevolgd door twee koolmeeskuikentjes (de spellingscontrole van mijn computer sputtert nog steeds niet tegen). Mijn zoon die alles wat beweegt interessant vindt en ik die alles wat pasgeboren is leuk vind, hebben samen een vliegshow gekregen.
Ondertussen vroeg ik me af waarom de koolmeesouders zo opgewonden piepten. Doen ze dat omdat ze zich zorgen maken over de baldadige, onverschrokken acties van hun kroost of om hun schuchtere, luie kinderen moed in te tsjilpen? Wil zo een koolmeeskindje eigenlijk wel leren vliegen, of moet hij van zijn moeder? Is het leven van een koolmeesje een strijd of een avontuur?
Na de vliegles keerde het hele gezin terug naar het kastje en werd er nog een tijdje luid nagepraat over… Over snavelhoogte, vleugelflapsnelheid (nu protesteert de spellingscontrole toch echt, maar als erkend liefhebber van neologismen tiep ik vrolijk verder) en landingshoudingen waarschijnlijk. Ik durfde het niet te vragen in de angst ze opnieuw te verjagen. Een dag later, ook zo rond zonsondergang en ook in de stervende berk naast ons huis, herhaalde het spektakel zich. De donzige jonkies waren al iets ervarener, maar het gepiep van pappa en mamma was er niet minder om. Mijn zoon sloeg al het bovenstaande met enthousiasme gade en kan niet wachten op de dag dat ik hem ga leren vliegen.