Abortus wordt door de meerderheid van de publieke opinie als een verworven recht beschouwd. Wat slechts weinigen beseffen is dat foetussen, die een late abortus overleven, zowel vroeger als nu wel vaker gebruikt worden voor wetenschappelijke en medisch-commerciële doeleinden. Want wanneer moord wordt gelegaliseerd, maken wetenschappers en de abortusindustrie maar al te graag gebruik van de grijze zone die hierdoor ontstaat, om er roem of geld uit te slaan.
Van de jaren dertig tot de midden jaren zestig, bijvoorbeeld, kon de anatoom Davenport Hooker van de Universiteit van Pittsburg zo onderzoek voeren op levende foetussen tot 25 weken oud, die aan de hand van een keizersnede geaborteerd werden door gynaecologen van het plaatselijke Magee Vrouwenziekenhuis. Ook nog voor de liberale “Roe vs Wade” (1973) abortuswetgeving van kracht werd, was zwangerschapsafbreking in de VS al toegestaan onder bepaalde voorwaarden. Wanneer foetussen dit overleefden, werden ze door Hooker naar een aangrenzend lab gebracht, waar hij onderzoek deed naar hun reflexen. In januari 1952 maakte hij op deze manier zelfs de eerste Amerikaanse film over de ontwikkeling van de menselijke foetus, met als titel “Early Fetal Human Activity” Verschillende van zijn foto’s werden eveneens opgenomen in een bekende zwangerschapsgids “The First Nine Months” (1962) door Geraldine Lux Flanagan (ook in het Nederlands bekend als de “Eerste negen maanden van ons leven”).
Davenport Hooker was echter niet de enige wetenschapper die onderzoek op levende foetussen voerde. Ook aan de universiteit van Stanford werden tijdens de jaren ’60 en ’70 geaborteerde foetussen in zoutoplossingen gelegd, om te zien of ze dan langer konden overleven. De bedoeling was de ontwikkeling van een kunstmatige baarmoeder. Soms werd de ribbenkast van de foetussen opengelegd om zo hun levensdata beter te kunnen opvolgen of hartmassage te kunnen uitvoeren. In 1965, publiceerde Life Magazine een artikel over de experimenten in Stanford rond een kunstmatige baarmoeder.
10 weken oude foetus in leven gehouden in een artificiële baarmoeder (Foto: Life Magazine Sep 10, 1965)
Tijdens dezelfde periode beschreef Dr. Peter Adams van de Case Western Reserve University in Cleveland, Ohio, experimenten in Helsinki, Finland op de hoofden van nog levende foetussen. Deze werden van het lichaam gescheiden om onderzoek te doen over de voeding van de hersenen. Wanneer de wetenschapper werd ondervraagd over de ethische aspecten van deze research, antwoordde hij het volgende: “Zodra de maatschappij een foetus dood heeft verklaard en zijn rechten heeft opgeschort, zie ik geen enkel ethisch probleem.. Wiens rechten gaan we beschermen, indien we al beslist hebben dat een foetus niet zal leven? “
Om de verontwaardiging van de Amerikaanse publieke opinie rond de bestaan van deze vreselijke experimenten te sussen, werd er door de overheid een Nationale Commissie voor de Bescherming van Proefpersonen bij Biomedisch en Gedragsonderzoek opgericht. Ironisch genoeg werd deze voorgezeten door Dr. Kenneth John Ryan, zelf een abortus expert, die hierover training gaf aan o.a. studenten gynaecologie. Ondanks het feit dat er veel research op nog levende geaborteerde foetussen werd vastgesteld, bleef de Nationale Commissie nog lang palaveren over de pijnperceptie van foetussen en de potentiële voordelen van foetaal onderzoek voor de wetenschap.
Uiteindelijk besliste de Amerikaanse overheid in de jaren 70 voor een moratorium op het openbaar financieren van foetale research. Dit moratorium werd in 1988 opnieuw opgeheven onder de administratie van President Bill Clinton, toen het duidelijk werd dat de transplantatie van foetaal weefsel bij volwassen patiënten belangrijke therapeutische voordelen kon hebben. Wel werden er strengere voorwaarden gekoppeld aan het “oogsten” van weefsel. De moeder moest hiervoor een geïnformeerde toestemming kunnen geven. Bovendien moest deze procedure uitgevoerd worden onder toezicht van een daarvoor opgerichte commissie.
Dat men vandaag nog steeds zeer cynisch en onethisch omgaat met het verzamelen van foetaal weefsel en zich weinig aantrekt of een geaborteerd kind hierbij nog leeft of niet, blijkt uit recent undercover onderzoek rond de praktijken van zgn seksuele gezondheidsorganisaties, zoals het beruchte Planned Parenthood, dat trouwens ook in ons land actief is. Men kan dus enkel concluderen, dat een maatschappij die abortus gedoogt, haar deur openzet voor andere misdaden tegen de menselijkheid. Want wie zijn recht op leven verloren is, kan ook in onze “beschaafde” maatschappij maar op weinig mededogen rekenen.
Holly O’Donnell, voormalige laborante voor Stem Express, getuigt hoe ze hersenmateriaal van een nog levende geaborteerde foetus moest winnen. (start vanaf ongeveer 4:00)
Men doet reeds al heel lang wetenschappelijk onderzoek op foetussen! De praktijken zijn zeker onethisch maar wat kun je eraan doen, de mensen zijn onverschillig geworden het kan hen nog weinig schelen! Ook abortus is een gemeengoed geworden en algemeen aanvaard zeker bij verkrachtingen ! Abortus is heel normaal aan het worden zeker bij de jongere generatie ! Goed artikel!
– Zeer, zeer triestig allemaal. Katholieken kunnen wel 1) niet meewerken aan dit soort aberraties, en het beletten waar het kan 2) mensen helpen die met moeilijkheden in dit verband geconfronteerd worden, en 3) overal waar het past hun katholieke standpunt, dat tevens het filosofisch juiste is, laten horen.
– Een tijd geleden waren er berichten dat foetussen “gebruikt” werden voor de schoonheidsindustrie. Het trieste gevolg van de abortuspraktijk, die tot allerlei afschuwelijke nevenmisbruiken leidt.
We leven in een dystopische maatschappij die zich tot op heden heeft kunnen perpetueren omdat de Katholieken vergeten zijn hoe zij moeten strijden tegen de paganisering van de samenleving. Met petities en democratisch electoraal campagnevoeren moeten we ons niet bezighouden, maar wel met het construeren van een Katholieke integralistische volksbeweging die doormiddel van gebed, boete, offer en propaganda een geduchte tegenkracht wordt, en buiten het systeem om de heersende antichrist-agenda bestrijdt. Van parochie tot parochie moeten daar mensen toe gerekruteerd worden zodat het een nationaal politiek fenomeen wordt.
De ongeborenen en andere weerlozen zullen voortdurend in gevaar blijven zolang de Rechten van God niet gerespecteerd worden in de Staat en in de maatschappij; alles moet geïntegreerd worden in de eeuwige principes van het orthodox Christelijk Geloof. Een confessioneel Katholieke Staat moet het streefdoel zijn van alle Katholieken; de Kerk heeft dit altijd onderricht doorheen de eeuwen sinds de Hemelvaart van Christus.
Door toedoen van personen zoals de Eerwaarde Pater Edmund Waldstein (bekend van The Josias en het Sancrucensis blog) van het Cisterciënzerklooster Stift Heiligenkreuz wordt het integralisme wederom meer en meer besproken, in publicaties van artikels en op de sociale media. Vooral onder de jongere generaties wordt het meer en meer besproken, en het zijn vooral de oudere generaties die zich er tegen afzetten omdat zij emotionele banden hebben met het staatsatheïstisch paradigma. Op 13 augustus verscheen een artikel over het integralisme op het blog van The Belgian Thomist, hetgeen aantoont hoe het schrijven over het onderwerp zich aan het vermenigvuldigen is.
Katholieke Christenen zijn de zonen van het Nieuw Verbond; indien zij niet strijden tegen het door de cryptocraten gestuurd ontbindingsproces van de samenleving, dan woekert de kanker ongehinderd voort, en dan blijven de zwakkeren, zoals de ongeborenen, geofferd worden aan de valse goden van de moderniteit.
Hier vind je alvast een heleboel toespraken van hen. Door en door Katholiek, en hij kan het met zo veel vuur vertellen.