Ronddwalen op Rauwkost: Spelfout, Jazz Academy, The Cool Quest en Altin Gün, Blog, Cultuurbosch
Jan Douwe Krist
Blogbericht Jan Douwe Krist
Ronddwalen op Rauwkost: Spelfout, Jazz Academy, The Cool Quest en Altin Gün
Concerten Rauwkost zijn meer dan de moeite waard
Op gratis festival Rauwkost was overal in Kop van 't Zand wel wat te doen: van workshops skaten bij het World Skate Center tot een expositie van Yung Petsi in Van Aken en jamsessies bij Stichting Jong Actief. Het was dan ook verleidelijk om lekker rond te dwalen en wel te zien waar je terecht kwam. Tussen dit ronddwalen, verdwalen en bier halen door waren er echter ook veel concerten die meer dan de moeite waard waren, waaronder de volgende:
De Bossche band Spelfout lijkt zijn inspiratie overal uit te halen. Uit jaren 70-rock, uit spoken word en rap, uit het tragische ontslag van de zingende railcateraar Egbert. Voor zo'n jonge band (frontman Johan dacht te herinneren dat ze op 1 april 2017 begonnen zijn) hebben ze al een verrassende eigen stijl. "Wees niet zoals Chris, wees niet zoals Piet, wees jezelf, dat is helemaal prima", vertelt Johan ons halverwege het optreden. Ja, veel nummers van Spelfout hebben een al dan niet bestaande persoon in de hoofdrol, maar dat terzijde. Belangrijker is dat Spelfout deze boodschap niet alleen vertelt maar vooral ook uitdraagt.
De Jazz Academy is een groep talentvolle jonge jazzmuzikanten die onder leiding van Jeroen Doomernik de muziek beter leren kennen. Sommige stromen daarna door naar bijvoorbeeld een conservatorium, andere vallen af. Op Rauwkost kon je getuige zijn van een open repetitie. Het was dus geen concert, af en toe werd de muziek onderbroken voor tips en commentaar van Jeroen. Als leek ontging me de strekking hiervan af en toe, ik vond ze vooral erg goed spelen. Maar dit was dan ook de eerste jazzrepetitie ooit die ik heb bijgewoond. Het was voor herhaling vatbaar.
Het is soms poppy wat The Cool Quest speelt, en soms een hele muur van geluid. Maar de basis is altijd funky en dansbaar. Dat het niet heel druk is in de zaal weerhoudt frontman/zanger/rapper Vincent Bergsma er niet van om het podium af en weer op te springen en alles te geven om het publiek mee te krijgen, wat hem goed lukt. Het optreden eindigt met een mash-up van klassieke hiphopnummers (Me, Myself and I van De La Soul en Apache van The Sugarhill Gang) en eigen werk. De band speelt dit overtuigend, herkenbaar voor de hiphopfan maar met genoeg eigen invloeden. Het rappen van Vincent overtuigt iets minder: het is wat moeilijk verstaanbaar en zijn flow en stemgeluid lenen zich beter voor zang dan rap.
De muziek van Altin Gün klinkt een beetje als Pink Floyd op saz, of andersom, traditionele Turkse muziek op elektrische gitaar. Het wordt Anatolische rock genoemd, of Turkse psychrock, een genre dat zijn hoogtijdagen beleefde in de jaren 60 en 70 in Turkije. Muzikanten van onder andere Jacco Gardner en Jungle by Night raakte door deze Turkse muziek geïnspireerd en richtten met twee Turks-Nederlandse zangers Altin Gün op. Het vormt een bezwerend geheel op het podium, bijna trippy. Interactie met het publiek is er nauwelijks. Ergens kan je dat jammer vinden, maar het draagt ook wel bij aan de mystieke sfeer van de show. Een heerlijk optreden wat voor veel mensen een hele welkome introductie zal zijn in de Turkse psychrock.