Na het overlijden van Overvoorde bleek zijn verbondenheid met Dordrecht uit een legaat van 2.000 gulden voor een gewelfschildering en een gebrandschilderd raam in de Sint Janskapel in de Grote Kerk. Het raam is vervaardigd in atelier ’t Prinsenhof door Herman Veldhuis en is gewijd aan de acht werken van barmhartigheid van de Johanniter orde:
De Dordtenaar Pieter Gerardus Krafft was bedrijfsleider van Albers Creamers en later directeur van de De Nieuwe Margarinefabrieken te Rijswijk. Hij overleed in 1949 en liet een legaat na zodat er een glas-in-loodraam ter herinnering aan zijn moeder Catharina van Santen kon worden gemaakt en geplaatst.
Uit verschillende ontwerpen werd dat van de Groningse schilder Johan Dijkstra verkozen. Hij ontwierp voor Dordrecht een raam in traditionele stijl. In het raam zijn vijf historische voorstellingen afgebeeld.
Het Tiengebodenbord is in 1995 geschonken door de Vereniging Oranjedag naar een ontwerp van Herman A. van Duinen. Op het bord staan de tien geboden in de Statenvertaling van 1637. Het is gemaakt door Willem van den Berg in Lienden.
De Vereniging tot Viering van den Oranjedag is oorspronkelijk opgericht in 1885. Op last van de bezetter is de vereniging in 1940 ontbonden. Vlak na de Tweede Wereldoorlog is de Vereniging ‘Oranjedag’ heropgericht.
In 1978 is de Vereniging Oranjedag is opgegaan in het Centraal Comité ‘Oranjedag’ Dordrecht. Sindsdien coördineert deze activiteiten rond Koninginne-/Koningsdag en rond dodenherdenking en bevrijdingsdag.
Eben-Haëzer was de Dordtse loot van het Nederlandsch Jongelingsverbond (NJV). Het NJV werd opgericht in 1853 als vrucht van het Réveil, een vroeg negentiende-eeuwse orthodox-protestantse opwekkingsbeweging.
In Dordrecht heeft Eben-Haëzer veel zichtbare sporen achtergelaten. De vereniging is de moeder van allerlei andere verenigingen, die eerst als (onder)afdeling opereerden. Ook nam Eben-Harzer andere verenigingen oner haar vleugels, zoals voetbalclub Spartacus, die vooral bekend werd onder de naam Oranje Wit.
De moedervereniging richtte zich op het oorspronkelijke doel, jeugdwerk, maar dit bleek in de loop der tijd steeds moeilijker vol te houden.
De vereniging hief zichzelf op. In 1997, 135 jaar na de oprichting, vond een afscheidsbijeenkomst voor oud-leden plaats. Bij die gelegenheid werden ook vier evangelistenborden op de hoofdpijlers van de Grote Kerk onthuld, gefinancierd met het restkapitaal van de CJMV.
De evangelistenborden zijn geplaatst op de vier zuilen van de viering (de plaats waar het schip en de dwarstransepten elkaar kruisen). De evangelisten worden aangeduid als symbolische wezens. De oorsprong van deze vier wezens gaat waarschijnlijk terug op oude oosterse mythen, waarin zij fungeren als bewakers van de vier zuilen waarop de wereld is gegrondvest.
De broers Jacobus en Bastiaan Broere, oprichters van een scheeps- en olieopslagmaatschappij in Dordrecht, hebben een fonds in het leven geroepen waarmee ze enerzijds medisch onderzoek willen stimuleren en anderzijds culturele initiatieven willen ondersteunen.
Dit fonds heeft een drietal glas-in-lood ramen van de Leidse kunstenaar Teun Hocks geschonken. De ramen verbeelden de gilden, de gilden waar Dordrecht zijn rijkdom aan te danken heeft, maar laten ook de 21e eeuwse wegwerpmaatschappij zien.