De tweede stop zou een ‘haaienstop’ zijn. Toen Remco weer als eerste in het water lag, zag hij inderdaad een haai wegzwemmen. Het beest was toch nog behoorlijk groot met zo’n 1,5 meter lengte, maar het kan zijn dat water de omvang van een beest verandert.. Pas toen de ‘kapitein’ ook in het water dook, gingen we op zoek naar de haaien en zagen we nog een tweede exemplaar. Voor de rest hebben we erg veel mooie vissen gezien.
Op de derde snorkelplek was weinig te zien, maar bij de laatste plek waren honderden, zo niet duizenden vissen. De ‘kapitein’ had witbrood in het water gegooid en dat trok scholen vis aan. De vissen aten zelfs uit je hand. Erg prachtig om zo tussen de honderden, zo niet duizenden vissen te zwemmen. Marjolijn vond het echter minder prettig dat ze door een vis werd gebeten en eenmaal terug in de boot bleek inderdaad dat ze een klein bloedend wondje had.
Na de tweede stop gingen we naar het ‘dorp’ om te lunchen. We namen iets van nasi. We hebben geen odee wat het was, maar het was in ieder geval iets echt Maleis, want de lokale bevolking at dit ook. Tommy had iets anders dan Remco en toen hij vroeg wat het was, werd gezegd dat het kippenhart was.
Eenmaal terug bij de kamer kwamen we erachter wat we fout hadden gedaan die dag. Onze kuiten waren behoorlijk verbrand en daaraan zou Remco nog ten minste drie dagen worden herinnerd. Marjolijn had water in d’r oor gekregen en was half doof.
‘s Avonds aten we in het restaurant van het resort waar Tommy en Ankie logeerden op Long Beach. Dat hield wel in dat wij nu in het donker door de jungle terug moesten lopen. Tommy had bij de kok gevraagd om een Maleise maaltijd en die kregen we ook.