Mon 16-04-2012 : veto, MARIJKE VAN GEEL - 16/04/2012
Among the multitude | Size does matter
De backstage van STUK wordt deze week zwaar op de proef gesteld. Voor "Among the Multitude" zocht kunstenaar David Weber-Krebs een zeventigtal Leuvenaars die mee de grens tussen toeschouwer en performer wilden aftasten en zich wilden overgeven aan de kracht die uitgaat van een groep. Tijdens de paasvakantie werd er duchtig gerepeteerd. Veto stond erbij en keek ernaar.
MARIJKE VAN GEEL
Wij vielen binnen tijdens de briefing voor de doorloop. Meteen viel op dat Among The Multitude van een geheel andere proportie is dan een standaard performance. De regisseur, David Weber-Krebs, staat vooraan, omringd door zijn meute coaches. In de zaal zit een zestigkoppig publiek te luisteren naar hun aanwijzingen. Zinsneden als "dat is toch niet de slang hé", "lijnen stappen" en "de balans en het mierennest" vliegen in het rond en worden alleen door ons op een grinniken onthaald.
Wat we daarna te zien krijgen laat zich moeilijk in één zin omschrijven. De groep lijkt zich voort te bewegen in patronen, maar het is moeilijk om daar vat op te krijgen. Ze deint uit en krimpt, is traag en snel, luid en stil. Bij momenten moesten wij denken aan het notorious spel genaamd "dirigentje", waarbij een groep kindertjes elkaar imiteert en een buitenstaander moet raden wie de verandering triggert. Dan weer doemden beelden op van animaties tijdens de les chemie waarbij molecules sneller of trager bewogen afhankelijk van allerlei factoren. Weber-Krebs licht toe. "Ik was geïnteresseerd in het betrekken van de toeschouwer. Ik wilde onderzoeken wat het verschil is tussen de situatie van een toeschouwer van een film en die van een performance. Het idee was om evenveel mensen op het podium te zetten als er in de zaal toekijken, zodat er een spiegeleffect ontstaat."
Zijn experiment bracht Weber-Krebs bij nog een andere kwestie. "Wanneer ontstaat een groep, wanneer ontstaat een afsplitsing? Wat is de kracht van het constante evolueren van een vorm die nooit gefixeerd is? Dat zijn mijn uitgangspunten", aldus de kunstenaar. Voor het project werkte Weber-Krebs met een mix van amateurs en professionals. "Idealiter werken wij met drie soorten performers: amateurs die wel graag met theater of performance bezig zijn, professionals, en dan ook mensen die niet spontaan naar theater zouden komen of er helemaal niet mee bezig zijn. Die laatste groep is wel moeilijker om te vinden en te overtuigen. Sowieso vergt deelnemen aan dit project een groot engagement. Wij repeteren maar negen keer, maar wel intens. Deelneemster Barbara T'Jonck kan dit alleen maar beamen. Het zijn intensieve dagen. "Vandaag repeteerden we acht uur, en morgen weer. Dan komen de voorstellingen. Maar de groepssfeer maakt veel goed."
De grote omvang van de groep vergt uiteraard wel wat van de organisatie. Wat echter het moeilijkst is, volgens Weber-Krebs, is dat je door de manier van werken, die weinig vastgelegde choreografie bevat ook moeilijk mooie stukken kan hernemen. "Je kan niet zeggen van "dit doen we nu nog een keer, en als jullie dit drie keer doen, kunnen jullie het." Dat is heel moeilijk. Ik wil iets sturen, maar er gebeurt zo veel dat het niet mogelijk wordt om dingen vast te leggen. Elke voorstelling zal dus ook anders worden."
Hoewel de eigenlijke voorstellingen nog moeten komen, is Weber-Krebs nu al tevreden over het project. "Het is een project dat als idee al een succes is omdat het al die mensen bij elkaar brengt. Als kunst moet het dan nog bewezen worden, maar wat wij met de mensen beleven is wel heel sterk. De eigenlijke performance is maar een klein aspect van het kunstwerk. STUK koos mij omdat het ook achter mijn idee stond om zo veel mogelijk verschillende mensen in dit project te betrekken, wat niet eenvoudig is. Ik weet dat het niet zo toegankelijk is. Wij vroegen de deelnemers om hun vrienden mee te nemen, maar zij zeiden dat het niet zo makkelijk is om te verkopen. Het enige pro-argument dat zij vaak konden aanvoeren, was zeggen dat zij zelf meededen."