Zorgen voor je vader: Jaap is ver weg #dementie - Mantelzorgelijk
Zorgen voor je vader: Jaap is ver weg #dementie
Mijn moeder ligt boven, probeert wat broodnodige rust te pakken. Maar ze kan maar moeilijk de slaap vatten. Ze is onrustig omdat ze als geen ander weet wanneer er iets niet goed is met mijn vader. Ze kan er alleen niet de vinger op leggen. Mijn vader staart naar het plafond, wat apathisch, de mond wijd open, de wangen appelrood. Hij zegt niks, knippert af en toe met de ogen, valt steeds weer terug in slaap. Heeft hij toch weer een blaasontsteking waar hij altijd veel last van heeft? Of hangt er een nieuwe epileptische aanval in de lucht? Hoewel, die kondigen zich nooit aan, die gebeuren opeens en dan is het alle hens aan dek. Dan moet je proberen hem rustig vast te houden en een kalmerend middel in beide neusgaten sprayen. Niet te doen voor iemand alleen, mijn moeder heeft dan hulp nodig. Tot nu toe is het bijna altijd gebeurd – afkloppen – als er nog iemand was, mijn zus of een van de zorgengelen Joke of Wilhelmien. Tenminste, voor zover we weten. Hij heeft mogelijk ook aanvallen gehad die niet zijn opgemerkt. Dat moet op zo'n moment heel vervelend voor hem zijn, daar wil je liever niet aan denken. De zorg in Huize Beerda kan nog zo op maat zijn, 24 uur toezicht is onmogelijk.
Die onzekerheid, wat het nou precies is, dat went nooit, dan blijft mijn moeder piekeren. Wat kan het zijn? Wat kan ik doen, wat moet ik doen? Moet ik de dokter bellen, hulptroepen inroepen? Of het toch nog even aanzien? Blijf ik beneden op zijn kamer slapen? Dat deed ze tot voor kort altijd totdat wij haar ertoe bewogen om boven te gaan slapen. Anders krijgt ze echt geen rust. Maar dan neemt ze wel de babyfoon mee of de daddyfoon zoals die nu is omgedoopt. En dan is het juist geruststellend als ze m'n vader hoort: het pruttelen van zijn adem, een zacht gemurmel, de kriebel van een lichte hoest die maar niet wil doorbreken. Als ze niets hoort, dan wil ze toch weer bij hem kijken of hij nog wel onder ons is.
Want die terugkerende onrust bij mijn moeder heeft natuurlijk ook te maken met het besef dat het elk moment over kan zijn. Dat is een realiteit die ze onder ogen ziet. Elke nieuwe fase is een stap dichterbij de dood. Dat hij na de blaasontstekingen, de epileptische aanvallen of al het andere onheil dat hem met regelmaat overkomt, tot nu toe altijd weer opkrabbelt en soms dan zelfs heel even een heldere dag heeft, dat doet daar niets aan af. Het kan morgen zover zijn, of eerder al.
Terwijl mijn moeder probeert te slapen, ben ik in de kamer aan het werk. Elke paar minuten loop ik even bij mijn vader langs. Aangestoken door mijn moeders onrust. Toch even checken. 's Avonds moet ik weer naar huis. Daar in het westen van het land zijn een hoogzwangere vrouw en een hyperactieve zoon in de peuterpuberteit, die hebben ook zorg en aandacht nodig. Maar ik voel me bezwaard. Ik merk dat m'n moeder vannacht niet alleen wil zijn. Ga, zegt ze tegen me resoluut, ga. Ik bel je zus wel. En die komt. Zoals altijd.