Mère Joseph was een sterke, eigenzinnige vrouw die in 1800 op negentienjarige leeftijd intrad bij de Franciscanessen van Dongen. Twintig jaar later stichtte ze in Etten een nieuwe communiteit. In 1832 trok ze naar Roosendaal waar ze de basis legde voor de Congregatie Franciscanessen van Mariadal. Ze streefde ernaar alles op haar levenspad met biddend hart tegemoet te treden om zo, in alle eenvoud, betekenisvol te zijn voor de medemens. Marie-Antoinette Willemsen volgt de ontwikkeling van deze congregatie vanaf het prille begin. De zusters namen taken op zich waarin de overheid (nog) niet voorzag en verlegden hun werkterrein als de nood was gelenigd. Ze werkten in verschillende vormen van onderwijs, maar waren in de twintigste eeuw ook actief in het Wit Gele Kruiswerk, het pastoraat en de bejaardenzorg. In het voetspoor van de stichteres leefden en werkten generaties krachtige vrouwen vanuit eenzelfde religieuze bevlogenheid.
Dit boek laat op basis van een breed scala aan bronnen, waaronder brieven, interviews en foto’s, zien hoe de Zusters van H. Juliana van Falconieri sinds 1917 in steeds wisselende omstandigheden invulling hebben gegeven aan hun ideaal van eenvoud, deskundigheid en dienstbaarheid. Decennialang waren deze ‘Juliaantjes’ oftewel ‘nonnen met schorten’ een vast onderdeel van het straatbeeld. Te voet en op de fiets, en later ook met hun DAFje en op de solex, gingen zij op pad om huishoudelijke hulp, kraamhulp of gezinszorg te verlenen aan bij voorkeur arme gezinnen. Gaandeweg de twintigste eeuw kwamen er nieuwe werkvelden. Zo vertrokken de zusters in 1969 naar Brazilië om er ontwikkelingshulp te verlenen. Van meet af aan ging hun actieve leven van werken samen met een meer contemplatief leven van bidden. ‘Geloven met hart en hand’ heette het dan ook kernachtig in een wervingsbrochure uit 1967.
Op 1 december 1834 nemen twee katholieke gasthuiszusters hun intrek in een woonhuis in Oosterhout: moeder Theresia Saelmaeckers en zuster Juliana Verkaar. Ze gaan meteen aan de slag in de ziekenverpleging en Charitas is geboren. De Franciscanessen van Charitas werkten door heel Nederland en in de missie. In Indonesië leeft de congregatie voort. Over religieuzen is veel geschreven, vooral over het kloosterleven zelf. Dit boek gaat over het werk van de zusters in de zorg. Ruim honderdvijftig jaar verpleging en verzorging komen voorbij, vanaf de dag dat moeder Trees als eerste gasthuisoverste in ons land aan de slag ging in de zorg, tot aan het moment waarop de congregatie ‘met pensioen’ ging en de verzorgingsstaat het werk overnam. In de tussenliggende periode heeft de lezer kennisgemaakt met meer dan 900 kloosterzusters en de talloze oude, jonge, arme, zieke en hulpbehoevende mensen van alle rangen en standen die zij hebben verpleegd en verzorgd. ‘In blijdschap, eenvoud en vooral liefde’, om met moeder Trees te spreken. Zusters in de zorg is verrijkt met prachtige illustraties, waaronder een serie portretten van de huidige zusters van Charitas, die speciaal voor deze publicatie zijn gefotografeerd door portretfotograaf Alex ten Napel.