Eind 2002 ontstond het Vlaams Meldpunt Bejaardenmis(be)handeling vanuit de oproep van de WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) om de aandacht rond het fenomeen van ouderenmis(be)handeling te vergroten. Uit het rapport van de VN van januari 2002 wordt immers duidelijk dat er een aantal specifieke maatregelen dienen getroffen te worden om deze problematiek te kunnen aanpakken.
In 2003 startte het eerste projectjaar van het Vlaams Meldpunt en werd vervolgens jaar na jaar als project erkend en gefinancierd.
Halverwege juni 2007 erkende de Vlaamse minister van Welzijn het Vlaams Meldpunt Ouderenmis(be)handeling als structurele organisatie binnen vzw CAW zuid-Oost-Vlaanderen, nu CAW Oost- Vlaanderen.
In 2007 maakte de Vlaamse overheid een convenant op met als doel de samenwerking te regelen tussen de Vlaamse overheid, de 5 Vlaamse provincies en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. Deze convenant werd door alle partijen ondertekend op 30 januari 2008.
Een knelpunt hierbij was het feit dat er in de convenant geen duidelijke engagementen voor de provincies waren opgenomen. Dit gaf de provincies de ruimte om er hun eigen invulling aan te geven. Zo kon er gekozen worden voor een maximale invulling, zoals het opnemen van een rol bij interventievragen, sensibiliseringsacties, vorming, ... . De convenant liet echter ook ruimte voor een minimale invulling zoals een bijdrage leveren tot vorming, overleg en deskundigheidsbevordering. In de praktijk zagen we dat sommige provincies kozen voor deze minimale invulling
In 2012 werd de hulplijn 'Misbruik, Geweld en Kindermishandeling' opgericht. Alle burgers met vragen rond geweld kunnen sindsdien terecht bij 1712, hetzij telefonisch, hetzij via mail. Deze hulplijn integreert de bestaande meldpunten en onthaalwerkingen van de Vertrouwenscentra Kindermishandeling en de Centra Algemeen Welzijn (slachtofferhulp, ouderenmis(be)handeling, partnergeweld en intrafamiliaal geweld).
Het Vlaams Meldpunt Ouderenmis(be)handeling vormde zich om die reden in 2012 om naar het Vlaams Ondersteuningscentrum Ouderenmis(be)handleing, kortweg VLOCO en richt zich nu voornamelijk op de ondersteuning van hulpverleners en andere intermediairen.
Tot 2014 werden de middelen voor hulpverlening (i.c. de Steunpunten) via de provincies verdeeld. Sinds 2014 worden deze rechtstreeks aan de CAW's uitbetaald. Dit houdt in dat er in Vlaanderen geen uniforme aanpak is m.b.t. een mogelijke interventie. De soort aangeboden hulp en de mogelijke duur hiervan hangen sterk af van de regio waar het slachtoffer woont.