Onveranderd en soms zelfs zonder initialen blijft het werktuigje met de sierlijk gekrulde draad: op alle prenten van Johan van den Mynnesten valt het waar te nemen. Het is daarmee het meest opvallende en consistente deel van de signatuur. In de oudere literatuur werd het apparaatje voor een schietspoel of polijststaal aangezien. Het eerstgenoemde attribuut van de wever valt wat moeilijk te plaatsen in de wereld van een graveur of schilder.
Het polijst- of schraapstaal zou in de gereedschapkist van een kopergraveur kunnen thuishoren, de eerste graveurs waren immers metaalbewerkers en goudsmeden, maar de vorm van het werktuigje en het touwtje dat eraan hangt komen bezwaarlijk met iets dergelijks overeen. Sinds de publicaties van Bühler en Lehrs houden de meeste auteurs het werktuigje voor een drilboor waarmee gaten in harde materialen als koper en steen geboord konden worden 13 [13. Lehrs, o.c., 169-170.]. Merkwaardigerwijze kwam Châtelet enkele jaren geleden – zonder nadere toelichting – weer met de ‘burnisher’, het polijststaal op de proppen 14 [14. Châtelet, o.c., 168.].
In dit artikel zullen de stilistische aspekten van de door Van den Mynnesten vervaardigde voorstellingen niet behandeld worden, omdat er thans iets meer over zijn aktiviteiten als schilder (helaas niet als graveur) gezegd kan worden. Dankzij een studie van de 15de eeuwse Zwolse maandrekeningen kan een aanvulling op de vondsten van Dubbe gegeven worden, omdat die zich destijds voornamelijk op de jaarrekeningen geconcentreerd heeft.
Daarnaast zullen we ingaan op enkele achtergronden van Van den Mynnesten, waarbij niet alleen de gegevens van De Vries worden verwerkt, maar ook die van Berkenvelder. De Zwolse archivaris F.C. Berkenvelder behandelde in 1974 een nieuw aspekt van Johan van den Mynnesten, namelijk zijn rol als schilder-diplomaat en bracht daarnaast ook enkele saillante details over het huwelijk van de Zwolse kunstenaar aan het licht 15 [15. F.C. Berkenvelder, ‘Johan van den Mynnesten als schilder-diplomaat’, Verslagen en mededelingen van de Vereniging tot Beoefening van Overijsselsch Regt en Geschiedenis 89 (1974), 37-47.].