Uwilt vast weten of ik wel of niet naar Sotsji ga. Snap ik. Sotsji is de heilige skischans voor opiniemakers. Nu ben ik ben maar een eenvoudige columnist. Ik denk vaak: engagement is ijdeltuiterij, een soort moralistisch eau de cologne. Bovendien heb ik geen tickets. Toch heb ik besloten, na ampel zelfberaad, NIET naar Sotsji te gaan.
Dank u. Mijn besluit licht ik graag toe. Het vloeit voort uit een overnachting in hotel Papendal dit najaar. Een blunder mijnerzijds. Dit hotel in de bossen bij Arnhem is bedoeld voor zowel topsporters als gewone mensen. Het hele hotel ademde het slavenregime van de topsport, het geestdodende ritme van eat, train, sleep, repeat; eat, train, sleep, repeat. Bij de slagboom een elektronisch bord dat aftelde tot Sotsji. Boven de ingang: 'Voel de energie!'. Verder teksten als 'beleven' en 'ontspannen' – die sneaky gebiedende wijzen. De bar rook naar gymzaal. Op de gangen afbeeldingen van übermenschen. De architectuur was Oostblokkerig, de inrichting Spartaans. En alles in de kleur oranje, zelfs je kamer – gekmakend. Ontbijt vóór 10.00 uur.
Topsport, kortom. In Papendal snapte ik pas dat topsport totalitair van aard is. Er zijn te veel overeenkomsten tussen topsport en foute regimes.
3. Verachting van intellect. Denk aan topsporters die geïnterviewd worden. Hun kleutervocabulaire. Een topsporter die een krant leest heet meteen professor.
Zondag bij Eva Jinek was chef de mission Maurits Hendriks te gast. Hij vond homo's zelf ook best lief. Maar hij moest zijn "persoonlijke overtuiging af en toe moet wegduwen", vanwege Sven en Ireen. Precies! Principes zijn ballast.