De middag verliep rommelig. Ik maakte raapfouten, vouwde slordig, liet de priem vallen en prikte de gaatjes voor de cahiersteek tot een paar keer toe naast de vouwlijn, waardoor ik drie kaften verprutste. Wat een schijnvertoning! In plaats van de achtervolging in te zetten bond ik bibliofiele boekjes. Alsof het me niets kon schelen. Resoluut schoof ik de stapels drukwerk aan de kant. Vanuit de werkplaats belde ik naar het bureau van gevonden voorwerpen van de gemeente Amsterdam. Een antwoordapparaat verwees me naar de website iLost, waar ik een ‘alert’ achterliet, nadat ik eerst alle recent gevonden voorwerpen bekeken had. Het hoge aantal op één dag geregistreerde sleutels, portemonnees, rijbewijzen, paspoorten en tassen verbaasde me. Blijkbaar liepen er heel wat eerlijke vinders rond die de moeite namen andermans eigendommen op te rapen en aan te geven. De voorwerpen die ik op de site gezien had, waren vervangbaar en hoogstwaarschijnlijk inmiddels ook al wel vervangen. Ik stelde me voor hoe al die gevonden dingen tevergeefs in het depot op hun eigenaren bleven wachten en uiteindelijk werden weggegooid.