Hij wierp Leah een blik toe die haar leek uit te nodigen om te zeggen hoe bijzonder ik was. ‘Dat is geen teleurstelling – dat is nog steeds perfect. Kom verder, lieveling.’
Hij leidde me naar zijn kantoor. De kamer was dermate groot dat hij intimiderend had moeten zijn, maar ik voelde me er onmiddellijk op mijn gemak. Dat kwam misschien door de koraalrode tint van het tapijt en de gordijnen: die kleur bracht warmte. In het kantoor stonden houten beelden van dieren en planten die zo vaardig gesneden waren dat ze haast leken te bewegen. Die indruk dat er iets leefde straalde eigenlijk het hele kantoor uit, alsof het hout van de beelden en de vloer nog vol sap was en ieder moment nieuw blad kon voortbrengen. Het leek meer bij Thomas’ smaak te passen dan het penthouse. Ik kon zijn trots voelen terwijl ik rondkeek.