De stichting – Priscilla Visser Foundation
Elke keer lees ik dat ouders, broer(s), zus(sen), familie en vrienden getroffen zijn door de grootste drama in het verkeer: ongeval met dodelijk afloop. Het abrupte en traumatische afscheid bij verkeersongeval hakt diep in het menselijk ziel. Als het slachtoffer(s) jongeren zijn dan betekent dit verlies van een kind. Voor de ouders geeft dit een onbeschrijfelijk gevoel van boosheid en machteloosheid. Goed maken kan immers niet meer. Want slechts één ding wil je, je kind terug krijgen; je oude leven weer oppakken, maar het gaat niet. Niet zoals buitenstaanders en hulpverleners die zeggen dat je verder "moet "gaan en het verdriet een "plekje " moet geven, willen wij ons verdriet erkennen!
Zonder erkenning van het verlies kan je niet verder leven.
En die erkenning zit in vele facetten en het duurt levenslang!
Een ander ballast die funest is in je rouwperiode is geen genoegdoening kunnen krijgen. Als er een schuldige is die niet wordt vervolgd volgens de geldende wettelijke maatstaffen, dan kan de nabestaanden niet rouwen.
Wij zijn door schade en schande in de oerwoud van (geen) hulpverlening terecht gekomen. Als ouders van omgekomen dochter door verkeersmisdrijf hebben wij, zoals vele andere lotgenoten, alles zelf hebben moeten regelen. Van hulp in de huishouding, die wij overigens niet krijgen tot het zoeken van een goede advocaat voor de shockschade.
Alles, maar dan ook alles moesten en moeten wij zelf doen.
Wij zijn achter gekomen dat bestaande hulporganisatie te log zijn om snel en adequaat te kunnen helpen. Maar wij willen wel verder. Wij willen bovendien verandering zien in de goede richting. Zonder te denken dat alles perfect zal lopen verlangen wij hulp te kunnen bieden aan lotgenoten.
Herken je dit verhaal, schroom dan niet te bellen of te mailen. Uiten van je frustratie is beter dan dit te verzwijgen, dit is ons ervaring. Laten wij de handen in een slaan.