Sander-Floris* & Sanne-Floor* | Ter herinnering aan onze tweeling Sander-Floris* en Sanne-Floor*
Sander-Floris* & Sanne-Floor*
Ter herinnering aan onze tweeling Sander-Floris* en Sanne-Floor*
Introductie Sander & Sanne
Gepubliceerd 12 februari 2013 door Danielle Duurzaam
Deze blog kan minder geschikt zijn voor kinderen (begeleiding gewenst) vanwege de emotionerende inhoud.
Sander-Floris en Sanne-Floor zijn onze prachtige kindjes die op donderdag 7 februari 2013, na een zwangerschap van slechts 22 weken waarbij we slechts en alleen een dochter verwachtten, zeer plotseling ter wereld kwamen. Op donderdag 14 februari, na een week van verbazing, ontroering en rouw, namen we in besloten familie-kring afscheid van hun fysieke bestaan. In onze harten leven ze voort.
Middels deze blog wil ik mensen op de hoogte houden. Het schrijven gaat mij hopelijk helpen om dit verlies te verwerken en alles een plekje te geven.
Foto's van onze kinderen
Op het nadrukkelijke verzoek van Remco zal ik geen foto's van onze kinderen online publiceren.
Wil je de foto's zien dan ben je welkom om bij ons op bezoek te komen (op afspraak) en ter plekke de foto's te bekijken.
Geplaatst in: Afscheid, De geboorte, Zonder foto(s)
getagged:afscheid, geboorte, introductie, rouw, tweeling
Onze kinderen* en onze relatie na 5 jaar
Gepubliceerd 7 februari 2018 door Danielle Duurzaam
Vanavond is het 5 jaar geleden dat rond 23 uur de weeen begonnen. Het voelde als darmkrampen en pas toen in het ziekenhuis bleek hoeveel ontsluiting ik had, durfde ik toe te geven dat het weëen waren en geen darmkrampen. Het is de enige keer dat ik zo erg in ontkenning was. Het was té heftig om toe te geven wat het wel was.
Veel stellen gaan na het verliezen van een kind uit elkaar. Wij zijn na 6 maanden relatiecoaching gaan doen. Ik las net een blog terug waarin ik vertel hoe goed het met ons ging. En dat ik lekker met mijn bedrijf aan de slag was… na 2 jaar sloten we de relatiecoaching af. Daarna brokkelde het geleerde af en pasten we het steeds minder toe.
Kwartjes en levensvagen
De reden dat ik de tools van de relatiecoaching minder toepaste was dat er een nieuwe methode op mijn pad kwam: Access Consiousness. Het zette mijn innerlijke wereld op z'n kop. Ik volgde een class over geld en over relaties en begon mijn hele leven vanuit een ander perspectief te zien. Er begonnen kwartjes te vallen rondom dingen in mijn leven waarvan ik altijd op zoek was naar een andere mogelijkheid. Dingen waarvan ik wíst dat ze beter konden maar nog niet gevonden hoe dat voor elkaar te krijgen. Met de tools die ik begon toe te passen, kwam er beweging te komen in de vastgeroeste vraagstukken van mijn leven. Dat maakte mijn enthousiasme groot en dus wilde ik alles delen met mijn beste vriend en mijn geliefde. Hij kon zich echter niet vinden in mijn nieuwe standpunten, zag niet dat het me goed deed en wilde er op den duur niets er mee te maken hebben. En dus, na 1000 keer op mijn bek te zijn gegaan, leerde ik om de dingen die hij niet wilde horen ook niet meer met hem te delen. We hadden daardoor minder gespreksstof en konden elkaar ook niet fijn meer met elkaar praten.
Wat ik toen nog niet wist, en wat ik nu achteraf helder zie, is dat dit de begin was van het einde van mijn relatie. Naarmate de tijd verstreek en mijn ideëen over het leven veranderde, merkten we dat de verschillende manier van leven onze relatie in de weg begon te staan. De omzet voor mijn bedijf ging elk jaar naar beneden en hij stond niet langer achter mijn acties als ondernemer. Ik werd op mezelf teruggeworpen en dat deed geen goed voor onze relatie.
In die periode leerde ik veel nieuwe mensen kennen die net als ik de Bars cursus hadden gedaan. Bars is een heerlijke, diep ontspannende behandeling die helpt spanning in je lijf helpt afvoeren. Hierdoor kan je lijf alles wat je hebt vastgezet, zoals oordelen en conclusies, loslaten. Dan gaat de boel weer stromen en kun je andere keuzes maken en dingen veranderen. En dat is wat er gebeurde. Ik begon onder andere mijn standpunten over duurzaam leven los te laten. Recentelijk schreef de media hierover en over mij, waarbij de term "ecorexia" gebruikt wordt Mijn focus verplaatste van duurzaam leven naar meer gemak en plezier in mijn leven. Dst komt mede door de mantra van Access: "alles in het leven komt naar me toe met gemak, plezier en glorie". Persoonlijk heeft de Engelse variant meer mijn voorkeur: "All of live comes to me with ease, joy and glorie". En na jaren veel moeite, weinig vooruitgang was gemak en plezier erg welkom!
Mantra op de spiegel
Om de tools eigen te maken en om dagelijks te mantra te zeggen, plakte ik ze door het hele huis. Maar meneer wilde dat niet. Na flinke ruzie bleef alleen de mantra aan mijn kant van de badkamerspiegel over. Dat is één van de momenten waarop ik besefte dat ik een boel.moest laten om in deze relatie te kunnen zijn. Daarna kwam.ik steeds vaker dingen tegen die ik liet of anders deed omdat hij dat zo wilde. Mijn weetstand om xoveel concessies te doen groeide. Het waren momenten waarin ik me begon te vragen of deze relatie nog wel voor mij werkte.
Niet meer samen wonen
Eindelijk was 2017 aangebroken, het jaar waarin we onze hypotheek met belachelijk hoge rente eindelijk konden aanpassen en onze woonlasten omlaag krijgen. Verhuizen was ook een wens en in 2017 was de huizenmarkt eindelijk goed genoeg om ons appartement met winst, of in ieder geval zonder restschuld, te verkopen. Na maandenlange voorbereiding en onenigheid over van alles en nog wat zoals het kiezen van de makelaar, stond ons huis eindelijk te koop. Langzaamaan konden we dan echt eens gaan kijken naar een nieuwe woning. Maar de regels zijn verandert en mijn inkomen gedaald dus we konden minder hypotheek krijgen dan 10 jaar geleden. Een mooie eensgezinswoning met ruimte slaapkamers en een tuin zat er dan ook niet in. Het zou financieel heel krap worden en dat voelde zwaar en benauwend. Een sociale huurwoning zou kunnen omdat ik me jaren geleden inschreef. Maar ook al zouden we naar een gezinswoning gaan, de slaapkamers zouden sowieso kleiner zijn. En die grote slaapkamer was nu juist zo fijn. Al zoekende kwamen we op het idee om ieder een eigen sociale huurwoning te betrekken.
LAT-ten en partneralimentatie
Na deze beslissing viel er een hoop zwaarte van ons af. We hadden voor een paar weken de beste seks ever! Dus vertelden we aan iedereen dat we gingen Lat-ten. En we deden onderzoek naar het beeindigen van ons geregistreerd partnerschap. We namen een mediator in de arm, wenden aan de term "scheiden" en kwamen erachter dat hij mij partneralimentatie moet gaan betalen. Intussen was ons appartement verkocht en betrok hij een nieuwe woning in het stadscentrum. Echt een wens van hem die uitkwam, ik moet er jiet aan denken daar te wonen! Ik verhuisde, na anderhalve maand bij mijn moede geeoond te hebben, recentelijk naar een mooie rijtjeswoning waar ik helemaal op mijn plek ben!
En nu is het dan zover: de 5de verjaardag van de kinderen. Een dag die we normaal met z'n tweën doorbrachten. In 2017 bijvoorbeeld waren we een weekje naar Duitsland. Het was de laatste vakantie samen. Dit jaar vieren we de verjaardag zonder elkaar. Buiten de mediation om en e-mail betreffende de mediation, hebben we geen contact meer met elkaar. Ook niet via facebook.
Blij met overleden kinderen
En wat ben ik nu blij dat de kinderen dood zijn. Wat een gedoe dat dat scheelt! Wat een vrijheid dat geeft! En godzijdank is er dus geen sprake van kinderalimentatie. Ik weet intussen dat er aan elke gebeurtenis iets juist is. Ook aan de dingen die in eerste instantie heel naar lijken. Maar echt, ik ben helemaal ok met het overlijden. Het heeft me veel gebracht. En het loslaten van mijn relatie brengt me nog meer. En zo wordt dit mens steeds een beetje gelukkiger!
Op een andere manier – gedicht
Gepubliceerd 14 februari 2017 door Danielle Duurzaam
Hun stemmen horen wij
Via een andere weg
Zij dragen bij op een andere manier
Zomaar in gedachten
Raken zij ons aan
Een geur, een woord of een sneeuwvlok
En hop daar zijn ze weer
Sander* en Sanne*, broer en zus
Kwamen ons even begroeten
Alweer 4 jaar terug
Ter herinning aan onze kinderen
Sander-Floris* en Sanne=Floor* geboren 7 februari 2013
Crematie 14 februari 2013
Gedicht geschreven 14 februari 2017
Je hebt ze nooit ontmoet – gedicht
Je hebt ze nooit ontmoet
Je hebt ze nooit in de ogen gekeken
Je bent niet op kraambezoek geweest
Om vingers en teentjes te tellen
Nooit langs geweest
om onze twee wondertjes
Nooit hun lachje gezien
Nooit ze horen huilen
Als het etenstijd was
Om daarna voldaan
Met een volle buik te gaan slapen
Nooit op ze mogen passen
hun eerste stapjes gezien
of hun eerste woordjes gehoord
Nooit de babyfoto's gezien
Hoogstens misschien
de tekening bij ons aan de muur
Je bent ook niet op de crematie geweest
Om een bijdrage te zijn
In dit onverwachte afscheid
Nu is het 4 jaar later
Wij hebben ook niet beleefd
wat jij hebt gemist
Alles vond plaats in de familiekring
Dat was toen helemaal ok
Toch had ik graag
Mijn vrienden op bezoek gehad
Om het afscheid samen te beleven
Herinner ze – gedicht
Herinner ze
Zonder de foto's
zonder dat je ze ooit vast hield
Praat over ze
Betrek ze in ons leven
Want ook al zijn ze zo onzichtbaar
Ze zijn aanwezig
Herinner ze voor hun bijdrage
Ook al zijn ze hier niet meer
Ter herinnering aan onze tweeling Sander-Floris* en Sanne-Floor*,
Geboren* 7 februari, afscheid 14 februari 2013
Gedicht geschreven 14 februari 2017 – Veronica Danielle Klinkenberg
Geen herinneringen – gedicht
Gepubliceerd 25 december 2016 door Danielle Duurzaam
Geen herinneringen – zwangerschap
Als het over een dierbare gaat
Die niet meer bij ons is
Dan gaat het over herinneringen
En het gemis
Een nare zwangerschap
Resten reeds aan hoe wij elkaar kwijt waren
De uren van paniek
Toen jullie plotseling ter wereld kwamen
Geen herinneringen – geboorte
Over de geboorte en overlijden van een baby
Is het zo vaak
Als stil in moeders buik
Vertellen dat jullie leefden
Zolang de navelstreng jullie verbond
Als het gaat om overleden kinderen
Gegaan na een dag, een week of een maand
Zijn er herinneringen
Ik heb jullie nooit zien lachen
Nooit horen huilen
Zo perfect en zo klein
Zo teer en zo fijn
Ik heb jullie nooit in de ogen mogen kijken
Nee, de herinneringen gaan
Over een paar dagen ziekenhuis
Daar lagen jullie dan, samen in 1 mandje
De oogjes gesloten
Elke dag een beetje minder mooi
Elke dag een beetje verder weg
Geen herinneringen – afscheid
Als het gaat om afscheid nemen
bij een officiële dienst
gaat het over iemands leven
Dan zijn er foto's en favoriete muziek
Aan jullie afscheidsdienst
Gaan over het sneeuwwitte uitzicht
En mijn blauw-roze kaarsjes
Die eindelijk hun licht mochten branden
Nu ruim drie jaar later,
Mag opa met zijn engel-kleinkinderen spelen
Dat vertelde ik op zijn afscheid deze zomer
Waar ik zijn laatste gedicht – over jullie – voorlas
Bevatten heftige foto's
Daarom hangt er een tekening aan de muur
En daarom stonden slechts jullie namen
Op de voorkant van de geboorte-rouwkaart
In herinnering Sander-Floris' en Sanne-Floor', levend en gezond geboren na 22 weken zwangerschap op 7 februari 2013. Overleden na ongeveer 30 minuten, ze konden nog niet ademen.
Danielle Klinkenberg – 25 december 2016 – Eerste Kerstdag
3 jaar na de geboorte van onze engeltjes
Gepubliceerd 7 februari 2016 door Danielle Duurzaam
De derde verjaardag van Sander-Floris* en Sanne-Floor*
Het is zondag 7 februari 2016, vandaag is het de verjaardag van onze tweeling Sander-Floris Johannes Klinkenberg en zijn zusje Sanne-Floor Johanna Klinkenberg. In 2013, na een zwangerschap van vier en een halve maand (22 weken) kwamen zij plotseling en veel vroeger dan verwacht ter wereld. Zij werden levend, fysiek compleet en gezond geboren, maar waren niet ver genoeg ontwikkelt om al buiten de baarmoeder te kunnen leven en we moesten dan ook direct weer afscheid nemen. In deze blog vertel ik hoe ons leven er op dit moment uitziet.
We zijn drie jaar verder en wat is ons leven verandert! In de goede zin, absoluut. Een half jaar na de geboorte zijn we relatiecoaching gaan doen en hebben we veel geleerd over onszelf en onze innerlijke kinderen. We reageren daardoor anders naar elkaar toe, leggen de schuld minder bij de ander, kunnen beter zien wat er in ons zelf speelt. We zijn ook niet meer zo afhankelijk van elkaar. En die innerlijke kinderen herken ik nu ook bij anderen wat mij help in het contact met die ander.
Blij dat ik mijn handen vrij heb
Ik ben nu heel blij met mijn leven. Blij dat ik mijn handen vrij heb om mijn bedrijf te runnen en dingen te doen die met twee koters van drie jaar misschien niet of moeilijk te doen waren geweest. En we krijgen complimenten dat we er zo open en positief instaan. Wat voor mij niet meer dan logisch is, ik kies ervoor positief in het leven te staan en dat doet me zo enorm goed!
Als iemand vraagt of we kinderen hebben dan zeg ik, als het enigszins kan, dat we twee engeltje hebben. Soms krijg ik een rustige en soms een meer heftige reactie. En zo kwam ik erachter dat veel, heel veel vrouwen hebben ook een miskraam of vroeggeboorte hebben meegemaakt.
Willen jullie weer zwanger worden?
Nee, op dit moment niet. We genieten teveel van onze leven als stel zonder kinderen! Drie jaar geleden werden we zwanger nadat we al jaren het gevoel hadden dat er iemand zat "aan te kloppen". En dat bleken er twee, een duidelijke klopt dus. Nu klopt er niemand en dat is helemaal prima zo. Wat kunnen we allemaal voor leuke dingen doen omdat we geen kinderen hebben? Voor ons helemaal goed!!
Vieren of rouwen?
Vandaag vieren we de komst van onze kinderen, er is al genoeg ellende in de wereld! We krijgen bloemen en sms'jes van familieleden die aan ons denken. Heel fijn! Denk alsjeblieft aan wat het ons gegeven heeft. Onze fijne relatie, dat we lekker in ons vel zitten, dat we onze handen vrij hebben. Voor het runnen van mijn bedrijf en voor Remco om lekker te dansen en te doen waar hij blij van word. Wees blij voor ons!
Geweldige relatie door relatiecoaching
De relatiecoaching die we een jaar lang intensief gedaan hebben, heeft onze relatie absoluut gered. Ook al hadden we altijd al een goede basis, er waren zeer heftige patronen aanwezig die tijdens de zwangerschap, die emotioneel heel pittig was, ervoor zorgden dat onze relatie meerdere malen ondraaglijk werd. In dat jaar intensieve coaching hebben we meerdere malen voor de keuze gestaan, doorgaan of stoppen. We kozen steeds weer voor elkaar. Een zwak aftreksel van die heftige patronen steekt af en toe de kop nog op. Dan praten we tot de rust terugkeert. Schreeuwen, elkaar pijn doen, verwijten maken etc., het is allemaal verleden tijd!
Wil je een e-mail ontvangen als er een nieuwe blog is gepost? Geef hieronder dan je e-mailadres op en klik op "volgen".