do 17 sep 2020, 16:00
Het beeld van een meisje met vuile vegen op haar gezicht staat meteen op je netvlies gebrand. De angst in haar ogen lijkt niet gespeeld. Ook de kleding verraad niet dat het om een nabootsing gaat. In de paar seconden die volgen legt ze (met op de achtergrond dramatische muziek) uit dat ze Syrisch vluchteling is en wat er met haar voor haar overlijden is gebeurd. De oplettende lezer denkt nu: hoe kan je vertellen over iets wat er voor je overlijden gebeurt?
Uiteraard kan dat niet. Maar op de app TikTok (een app waar je allemaal korte muziekvideo's kan delen) is een trend ontstaan waar (voornamelijk) meisjes filmpjes delen waarin ze vanuit het hiernamaals tegen de kijker praten. Walgelijk en ziekelijk dat zulke dingen bedacht en bekeken worden.
De maatschappij is duidelijk aan het visualiseren. Zonder bewegende beelden gaat informatie voor ons niet leven. Maar laten we alsjeblieft selectief blijven in hoe we informatie aan willen bieden; want dit gaat nergens meer over. Het argument dat deze meisjes misstanden uit het verleden aan de kaak wilden stellen, mag misschien redelijk klinken. Maar als ze werkelijk de intentie hadden gehad om deze verschrikkelijke gebeurtenissen aan te kaarten, dan hadden ze uit respect deze filmpjes niet gemaakt. Bij sommige gebeurtenissen spreken de verhalen al genoeg tot de verbeelding.
Zo is ook de hemelse heerlijkheid niet na te bootsen, in te denken, laat staan te filmen. In het meest gelezen boek ter wereld lees je namelijk over een hemel waar geen oorlog, pijn of verdriet is, maar waar vrede heerst. Zouden we daar niet allemaal naar op zoek moeten gaan? Als je een beeld van de hemel wilt hebben, dan moet dat een (h)eerlijk beeld zijn. Die vind je niet online of op TikTok…