Dankzij mijn spiritueel ontwaken kwam er ruimte voor vergeving. Als eerste vergeving van mezelf. Dat ik deze immense worstelingen op mijn eigen pad had gelegd. En ja, er kwam ruimte. Want dat vergeven, dat ging bij mij niet in 1 keer goed. Met heel wat hink-stap-sprongen leerde ik mezelf niet meer te verwijten. Maar zacht en liefdevol te zijn. De liefde aan mezelf te geven, die ik zo graag van anderen wilde.
Mijn hart werd steeds vaker zomaar spontaan dankbaar. En soms, vaak, moest ik mijn hart een beetje helpen. Dan deed ik een dankbaarheids-oefening. Daarbij vroeg ik mezelf iedere ochtend en avond: “Waar ben ik vandaag dankbaar voor?” Waardoor ik van diep uit mijn hart de meest prachtige en onverwachte antwoorden kreeg.