Drie jaar en 3 dagen zonder Sunshine
Wat een weertje hè, en ik zit lekker binnen. Vrije keus hoor, niks zieligs aan. Vanmorgen vroeg lekker een stukje gelopen en gelijk even cola zero gehaald bij de Lidl. Het is hier in huis altijd heerlijk koel. Ja, behalve bij een hittegolf, zoals vorig jaar. Dat hoeft voor mij dit jaar zeker niet hoor, dan heb ik het nog liever koud. Als je het koud hebt kan je een trui of een vest aan trekken. Als het boven de 40 graden is, dan kan je gewoon geen kant meer op. Ja, ik was ziek toen, nu niet meer zo. Ik ben er gewoon ziek van geweest, flink ziek. Ik weet nog van een donderdagmiddag dat ik op de bank lag, of ik lag er meer overheen gedrapeerd. Ik dacht echt dat ik het niet zou trekken.
Zelfs in de nachten koelde het niet meer af. Mijn arme harige kindjes die met een permanente bontjas zitten opgescheept gedijden er ook niet op. Arme Rainbow totaal aan de dunne, het arme jochie. Oh wat een ellende was dat. Nee, dat hoeft voor mij niet. Maar gewoon zoals vandaag, dat is heerlijk! Morgen dan opeens weer tropisch boven de dertig, prima, maar dan blijf ik lekker binnen hoor. Hier is het nog heerlijk koel en van één zo'n dagje zal het niet totaal oververhitten hier. Dan blijft het lekker een heel stuk koeler dan buiten. Op het balkon is het dan wel heerlijk en daar zal ik morgen dan ook gretig gebruik van maken. Hier aan de achterkant is de zon alleen 's morgens vroeg. In de middag staat hij aan de voorkant dus het balkon blijft dan heerlijk om op te zitten. Ik zie het al hoor, lekker met een goed boek, koffie erbij. Genieten maar.
Dat staat er voor morgen op het programma in elk geval. Deel drie uitlezen en dan beginnen aan iets wat ik nog niet gelezen heb. Ik heb alle boeken van Rulof al meerdere keren gelezen, sommigen zelfs wel vijf keer. Mooi is dat want elke keer weer, lijkt het dan een nieuw boek. Dat vind ik toch zo bijzonder. Omdat je zelf groeit en wijzer wordt, lees je het boek gewoon totaal anders en lijkt het nieuwe informatie. Dan kan je niet begrijpen dat je het niet snapte de vorige keer, omdat het nu zo simpel lijkt. Of je verbaast je erover, dat je zoiets belangrijks hebt gemist. Dat is niet zo alleen kwam het toen nog niet binnen en nu wel. En zelfs bij de vijfde keer, is dat effect nog steeds hetzelfde. Ik hoef nooit meer nieuwe boeken te kopen zo.
Maar er is een soort gids ook, die ik vorig jaar besteld heb, 'onze kosmische evolutie van ziel en lichaam', en die heb ik nog niet gelezen. Ik heb ook nog artikelen uitgeprint vorig jaar, allemaal geschreven onder een pseudoniem in een krant, die moet ik ook nog eens goed lezen. Dat zijn al zo'n 100 bladzijden. En het wordt tijd dat ik eens ga kijken wat dat allemaal precies inhoudt. Die artikelen zijn allemaal in het jaar van zijn overgaan geschreven en zijn zijn laatste boodschappen eigenlijk. Dus die wil ik zeker ook gelezen hebben. En nu ik nog vrije tijd heb, moet ik het er maar van nemen. Er komt een krankzinnig druk jaar aan voor mij en ik zal daar heus wel moeite mee gaan hebben.
Ken je dat, als je van vakantie terug komt, dat je dan zo'n moeite hebt om weer in het ritme te komen op je werk? Nou, dan heb ik wel een hele lange vakantie gehad, zo gezegd dan maar. En dan ga ik niet alleen weer aan de slag maar ga ik er ook nog eens bij studeren. Hoe bedoel je moeilijk? Maar ik heb er zin in, dat is niet om te klagen hoor. Helemaal niet, ik zie er zo naar uit. Het is meer mezelf vast wat voorbereiden op wat komen gaat. We zijn nooit te oud om te leren, niet voor niets een spreekwoord geworden. Maar toch, ik heb niet meer zo'n lege harde schijf als toen ik een tiener was. Het zal wat moeizamer gaan, tenminste, daar heb ik zo'n vermoeden van. Dat kan nog meevallen hoor, ik moet het gaan beleven gewoon.
En dan maak ik het allemaal een beetje erger dan het misschien wel zal zijn, zo van te voren. Dat geeft niet want als het dan meevalt, is dat mooi meegenomen. Wie had kunnen denken dat ik straks op mijn 58e weer tentamens en examens zou doen? Ik zelf al helemaal niet. Toch vind ik dat wel wat hebben. Dat zeg ik nu en misschien vind ik het straks vreselijk. Geen idee, ik laat het voor de rest gewoon maar over me heen komen. De meneer van de opleiding heeft me al geantwoord op mijn mail. Ik zou hem op de hoogte stellen, als ik wat zou horen van het UWV. Hij neemt snel weer contact op met alle informatie. Het wieltje is in werking gezet en alles gaat zoals het gaan moet. Het enige wat ik er zelf verder in kan doen, is mijn best. En ik geef altijd alles, ook hierin.
Ik had van de week iets met klei moeten doen, iets repareren. Het moest aan de lucht drogende klei zijn, omdat het dingetje wat ik wilde maken, niet in de oven kan. En toen dacht ik, laat ik eens kijken of ik een roosje kan kleien. Dat is nog gelukt ook. Ik weet niets van beeldhouwen of zo, en zeker niet van kleien. Ik ken er geen technieken van maar die zullen er best zijn. Dus het zal wel niet kloppen met hoe mensen het doen, die daar verstand van hebben maar toch, het ziet er aardig uit. Zomaar uit de losse pols. Vroeger was ik ook altijd gek op die boetseerklei. Ik kon daar hele mooie dingen mee maken.
Als je tegen me zegt, maak er eens een krokodil van, dan doe ik dat achter elkaar. Zulke dingen zitten nou eenmaal gewoon in mijn vingers. Overblijfselen van vorige levens, niet meer en niet minder. Wonderkinderen, zoals Mozart werd genoemd, die bestaan niet eens. Dat is gewoon meegekomen uit een vorig leven, die kennis van muziek en die kunde die hij had. Een leven waarin dit erg belangrijk was en hij was er nog niet klaar mee. Daarom kon hij al voor hij kon lopen zowat, zo prachtig piano spelen. Daarom kon hij al zo vroeg componeren. Mooi is dat, als je precies weet hoe het zit en waar het vandaan komt. Het is ook niet zo dat ik dat geloof, nee, ik weet dat echt zeker. Omdat ik dat voel van binnen. Ik ben alleen maar op de details gewezen door de boeken van Jozef Rulof. Die waren dan ook een feest van herkenning voor mij. En dan leer je, dat wat je van binnen al voelde, dat dat klopt als een bus.
Maar hoe creatief ik ook ben, wat ik ook allemaal kan en beheers, het speelt geen hoofdrol. Niets van al die dingen, behalve het schrijven dan. Dat overheerst alles wel. En ik zeg niet dat ik dat zo goed kan maar het is meer een soort van 'moeten'. Het moet eruit of zo? Geen idee maar ik vind het heerlijk zo hier achter mijn pc'tje te zitten en een stuk te typen. Ik zit namelijk ondertussen te wachten op een telefoontje van de meneer waar ik mijn pc heb gekocht. Hij doet een beetje rare dingen en hij zal er even op afstand naar kijken. Dan logt hij in, nadat ik toestemming geef, via een programma en dan kan hij op zijn beeldscherm zien, hoe het in mijn pc zit. Mooi hoor, dit soort dingen. Ik ben zo'n digibeet, dat vind ik wel eens jammer.
Je kan me een programma laten leren of een heel systeem maar als er problemen zijn, dan moet ik het afgeven. Dan weet ik niet hoe ik dat op moet lossen. Helaas hadden ze in mijn vorige levens dan ook geen computers, dat zal het zijn! Hij zou tussen twaalf en vier bellen en het is ondertussen al na vieren. Dus ik geef het nog eventjes en dan ga ik lekker douchen hoor. Het zal wel druk zijn in de shop, dan komt het van de week nog wel. Ik vind het wel goed nu, speciaal voor thuisgebleven maar goed. Heb al een bericht gestuurd, van de week graag opnieuw afspreken. Nu lekker douchen, katjes eten geven en mezelf en dan denk ik lekker even lezen of zo. Lekker toch wel soms, een beetje relaxen. De katten kunnen dat geweldig goed, ik moet dat eens van ze leren!