Aan het einde van het verhaal kijkt de volwassen Janwillem - een onderwijzer - terug op die ervaring als hij met zijn klas de oorlogskerkhoven bezoekt in Normandië. Ook Lien en haar opa bezoeken samen een oorlogskerkhof. Opa vertelt zijn kleindochter over die vele jonge soldaten en over het verdriet van hun ouders.
‘En al die papa's en mama's van die soldaten die hier begraven zijn. Ook zij hebben het vreemd en angstig gevonden dat zij verder mochten leven terwijl hun zoon... Weer dacht Lien: waarom vertelt opa dat toch?
“En toch hebben die papa's en mama's verder geleefd en gewerkt. Als het boeren waren hebben ze gezaaid en geoogst, ze hebben brood gebakken en feest gevierd als een van de andere kinderen ging trouwen.”
“Ja,” zei opa, ‘tot aan hun dood hebben ze verdriet. Zo gaat dat als iemand doodgaat waar je veel van houdt.’ (56)