Eind april gaf Rodenbach een verduidelijking van zijn standpunt over de Vlaamse taal.34 Hij haalde Gezelle aan als iemand die zijn taal machtig is, zoals ook Willems, David, Van Beers, Hiel en De Koninck. Maar de ‘pedanten’ kregen het vlug voor het zeggen en tegen hen reageerden de Westvlaamse jongeren heel scherp. Maar het officiële pedantisme had volgens Rodenbach een bondgenoot gevonden: de geestelijke overheid van West-Vlaanderen. Eerst had deze zich gekant tegen Gezelle, later tegen de blauwvoeterij. Dit standpunt over taal verwoordde hij in zijn lange voorrede op Gudrun.
Toen de examensessie in juli aan de universiteit geopend werd, schreef Rodenbach zich niet in. Eind augustus bracht hij zijn vakantie door bij Verriest in Ieper. Hij maakte er graag uitstapjes in de Ieperse omgeving en in Frans-Vlaanderen. Begin oktober verbleef hij weer in Roeselare en maakte met Lauwers een afspraak. Hij zou naar Ingelmunster komen waar Lauwers woonde.
Samen zouden ze dan te voet naar Kortrijk wandelen, naar Guido Gezelle. Dit kunnen we afleiden uit een brief van Lauwers aan zijn vriend Camille Marichal,35 op 7 oktober: ‘Deze achternoene ga ik met mijn lieven Albert naar Kortrijk te voete; naar Kortrijk om Mr. G.G. te bezoeken en te spreken, en spreuken te dragen, te voete, om geen rhumatismen te krijgen, en deze te verjagen die ik reeds gevoele.’ Van Ingelmunster naar Kortrijk is het ongeveer tien kilometer. Een goeie wandeltocht dus tegen reuma bij... studenten! De algemene gezondheidstoestand van Rodenbach was blijkbaar nog goed.
In de correspondentie Lauwers- Marichal bevindt zich verder een ongedateerde brief, die waarschijnlijk in oktober 1879 geschreven werd:36 ‘Camilen, Ik schrijve u haastig. Nieuws: Alb. Rod. en ik