Open zijn over je autisme is, vooral in het begin, lastig. Er zijn niet veel mensen zo open over hun diagnose, maar iemand moet de spits afbijten.
Als het goed valt, kan het je veel opleveren. Dat is de andere kant. Bovendien is mijn autisme onmiskenbaar, openheid voorkomt dan dat mensen gaan gissen. Collega’s kunnen nog altijd beter met je praten dan over je praten. Er zijn twee redenen om open te zijn over waar je tegenaan loopt:
Je hebt dingen nodig van anderen
Anderen hebben het toch wel door
Autisme is een spectrum stoornis, en bestaat uit op zich hele normale menselijke kenmerken, waarvan iedereen er wel een paar heeft. Pas als je veel van de kenmerken in hoge mate hebt is er sprake van autisme. Misschien is het daarom handiger om hulp te vragen voor die dingen waar jij specifiek tegenaan loopt. Kan je dat duidelijk krijgen? Tenslotte is ook iedereen met autisme anders, met andere behoeftes, dus met of zonder diagnose lijkt me dit sowieso handig.
Ik denk trouwens dat het sterk van de omgeving afhangt hoeveel autisme-kennis er is. Ik heb collega’s met een kind met autisme en vrienden die bekend zijn met autisme, dus ik kon er gevoeglijk vanuit gaan dat in mijn omgeving er voldoende autisme-kennis is om mijn diagnose te kunnen plaatsen. Verder voelen de meeste NT collega’s toch wel aan of iemand autisme heeft, of in ieder geval dat iemand ‘anders’ is. Wat heb je te verliezen, door het te vertellen?
Aan wie vertel je het?
Aan wie je het zegt, hoe en wanneer, hangt af van wie je zelf bent, en van hoe je omgeving is. In deze technische universiteitsstad, in mijn familie, vriendenkring, werkomgeving, was vertellen een weinig grote uitdaging. Overigens ben ik niet zo bang dat alles wat mis loopt op mijn autisme wordt geschoven. Bij mij gaat weinig mis (om maar een autistische opmerking te maken).
Anderen hoeven alleen dat deel verklaard te hebben, wat ze zelf zien. Als anderen zien dat jij langzamer bent, kan je benoemen dat je langzamer bent, en vragen of je meer tijd kan krijgen om de structuur in te zien, want dat je het wel ziet. Als je wil dat anderen hierin iets voor je betekenen, kan je dat dan vragen. Je kan zeggen dat dit bij jouw autisme hoort, maar dat zou ik zelf niet doen, want dat voegt voor de ander niets toe. Tenzij je de ander echt goed kent, dan zou ik dit denk ik met een grappige opmerking eraan toevoegen, om te voorkomen dat de ander denkt dat ik dat voor alles als excuus gebruik.
Een technische uitleg van hoe het komt dat je langzamer bent, zou ik zeker achterwege laten, evenals elke technische uitleg van het fenomeen autisme. Tenzij je met allemaal nerds bij het koffie-automaat staat, dan kan dat natuurlijk weer wel 🙂 Ik kon kort na mijn diagnose over weinig anders meer denken/praten, het delen van mijn autisme was in die zin onoverkomelijk. Ik denk dat dat goed is geweest, voor mij.
Wat zien anderen?
De mensen die ons zeer na staan zien we als wie ze zijn, niet als wat ze zijn. De autisme-kenmerken zien we als horend bij deze persoon, deel van deze persoon, niet als iets als een etiket.
Mensen die iets verder van je af staan merken dingen aan je, die ze vreemd vinden. En dat zit hem in hele kleine dingen. Manier van lopen bijvoorbeeld, al zou ik niet eens kunnen zeggen wat daar zo opvallend aan is. Wat is er dan op tegen om degenen met wie je de meeste tijd door brengt te vertellen hoe je bent? Dat maakt het leven er een stuk makkelijker op.
Anderen zien bijvoorbeeld dat je liever niet met ze meegaat naar de bioscoop en het zwembad, omdat dat te druk is, dat je nooit strakke kleding draagt omdat dat niet lekker zit en dat je soms antwoorden geeft die ze niet verwachten. Je kan dan vertellen dat al die dingen bij elkaar horen, en dat je hebt ontdekt, samen met iemand die er verstand van heeft, dat hier een naam voor is: autisme. En dat als er iets is of ze hebben er vragen over, ze die altijd aan jou mogen stellen.
In de categorie ‘Uit de kast’:
Comorbiditeiten
Erfelijk
uit de kast
Diagnose ja of nee
Autisme uitleggen
Op zoek naar de juiste interventies
It's only fair to share...
Gerelateerd
Filed under:
Previous PostDiagnose ja of nee?
Next PostWie ben ik?
Inhoudsopgave van deze site:
Overzicht van alle blogs en artikelen
Autistisch en dan? Goede sites
Wat is autisme?
Een definitiekwestie
Leven in extremen: autisme-theorieën
Comorbiditeiten
Neurotypisch – of NT
Communicatie
Sociale wederkerigheid
Gevoelens en gedachten
Empathie – de zin en onzin
Non-verbale communicatie
Relaties begrijpen en onderhouden
Bijzondere gedragingen
Tics
Routines en patronen
Gefixeerde interesses
Zintuigelijke waarneming
Pluspunten
De zonzijde van de medaille
Stereotype sterke kanten
Diversiteit en inclusiviteit
Work Life Balance
Energiemanagement
Werken met autisme
Energie site
Zelfbeeld aanpassen
Zonder de ander, geen autisme
Denk om!
Gevoelens en gedachten (cognitief craften)
Erfelijkheid
Tijd structureren
Meltdowns
Relaties begrijpen en onderhouden
Project-tags
Aanpassen van de situatie Agenda Autisme op het werk Centrale coherentie Comorbiditeiten Conflicten Contextblindheid diagnose Diversiteit en inclusiviteit DSM 5 Empathie Energiemanagement Executieve functies Fragmentarisch waarnemen Geluid Humor Interacties begrijpen Intrinsieke motivatie Kwaliteiten Leven in extremen Meltdown Mindfulness Negatieve denkpatronen Oefening Onderprikkeling Overprikkeling Persoonstypes Relaties begrijpen Rigide Risicomanagement Schakelen Signaleringslijst studeren Theory of mind Tips Uit de kast Vakantie vooroordelen Vrije tijd Werkvloer Zintuigelijke waarneming