Nog een adem................. en dan is alles ineens 'bevroren'. Een levensweg die ophoudt met de laatste adem. Zo maar, omdat het lichaam geen levenskracht meer heeft.
Adem: teken van het begin én het einde van leven. Stromend totdat het bevroren raakt. Waar in de natuur de winter weer ontdooit tot nieuw leven, vraagt de dood om de geboorte van de herinnering. Eerst broos en doorschijnend, later hopelijk voor eeuwig verankerd.
En als je als familie in korte tijd veel dierbaren aan de dood hebt moeten afstaan, dan is het een levensopdracht om de kou van de dood niet als permanente vorst bij je te dragen. Het mooie aan vorst is, dat de wereld 'eronder' voorzichtig doorschijnend toch een beetje zichtbaar is. Een perspectief om aan vast te houden.