een Engelse vertaling die van zijn scherpe kantjes was ontdaan. Van Armstrongs en Ella Fitzgeralds wereld van de zwarte jazzmuziek werd de Weil/Brecht-song via rock en roller Bobby Darrin bekend bij het blanke Amerikaanse publiek. Het nummer stond in 1959 negen weken op nummer 1 en werd ‘record of the year’. Vanaf dat moment was het een commerciële song, en vertolkt door muzikanten als Roger Daltrey, Sting en natuurlijk Frank Sinatra werd het een blijvertje. Maar dan is Mackie Messer alias Mack the Knife al gereduceerd tot een ondeugende vent, en alleen wie de geschiedenis van het lied kent weet dat hiermee Hitlers bed werd gespreid. De moderne cultuur is nooit ver van de afgrond verwijderd, vooral niet als ze luchtig doet. Maar toegegeven, ook ik ben modern tot in mijn vezels en draag ik het januskarakter van onze cultuur in mij om, en ben verkocht als ik Sinatra met de Quincy's Big Band hoor swingen: