De Raad verwijst, gelet op de inhoud van de gedingstukken en het verhandelde ter zitting, voor een weergave van relevante feiten en omstandigheden naar de aangevallen uitspraak. Hij maakt deze tot de zijne. Het volgende wordt daaraan nog toegevoegd.
Gedaagde, bij wie multiple sclerose is vastgesteld, is wegens de uit haar handicap voortvloeiende belemmering ten aanzien van het gebruik maken van een trap in 1997 binnen de gemeente [plaatsnaam] als alleenstaande verhuisd van een flatwoning zonder lift aan [naam straat 1 ] naar de gelijkvloerse woning [adres]. In deze woning bevonden zich een woonkamer, een keuken, een natte cel, een toilet en twee slaapkamers, waarvan één klein. Het gemeentebestuur van Rotterdam heeft haar voor die verhuizing op grond van het bepaalde bij en krachtens de Wvg bij besluit van 21 maart 1997 een verhuiskostenvergoeding toegekend. Gedaagde is in augustus 1998 bevallen van een dochter. Reeds eind 1997 zijn gedaagde en haar partner in de omgeving van [plaatsnaam] gaan zoeken naar een grotere woning. Daarbij is onder meer gekeken naar - toentertijd beschikbare -gelijkvloerse woningen in de vorm van een bungalow. Uiteindelijk is de keuze gevallen op de - niet gelijkvloerse - woning in het voormalige gemaal [adres 2] te [woonplaats]. Op 31 december 1998 is de koop gesloten. Gedaagde heeft op 17 februari 1999 diverse woonvoorzieningen, daaronder begrepen een traplift, aangevraagd. Appellant heeft bij primair besluit van 20 mei 1999, verzonden op 15 juni 1999, deze voorzieningen geweigerd. Gedaagde heeft de nieuwe woning feitelijk betrokken op 18 juni 1999. Op 22 juni 1999 is - in de hoop dat appellant daarin (uiteindelijk) financieel zou bijdragen - een traplift aangebracht.
Bij het bestreden besluit van 11 oktober 1999 heeft appellant het bezwaar van gedaagde tegen het primaire besluit ongegrond verklaard. Appellant stelt zich op het standpunt dat gedaagde de voor haar - gezien haar handicap - adequate woning aan de [adres] te [plaatsnaam] heeft verruild voor de - gezien haar handicap - inadequate woning [adres 2] te [woonplaats] en dat het bepaalde bij en krachtens de Wvg geen ruimte biedt om een woonvoorziening te treffen wanneer daarvoor geen medisch ergonomische noodzaak bestaat. De wens van gedaagde om groter te gaan woning in verband met de gewijzigde woonsituatie maakt dat volgens appellant niet anders.
Gedaagde bestrijdt dat de woning [adres] voor haar geschikt was. Appellant had daar ten tijde van het nemen van het bestreden besluit ook geen onderzoek naar verricht. Weliswaar was de verlaten woning gelijkvloers, maar dat nam niet weg dat belemmeringen werden ondervonden bij het betreden ervan. Aan de voorzijde bevond zich een trap van 2 à 3 treden en aan de achterkant een trap van circa 8 treden. Bovendien kon in of bij die woning geen scootmobiel worden gestald.