Oh ja, Congo
We wandelen door het Maria-Hendrikapark in Oostende. Een park met half en geheel verharde paden. Het park is ruim opgezet en ligt aan de rand van het centrum. Er zijn prachtige waterpartijen waar je op een zomerse dag een roeibootje huurt voor een romantisch tochtje met je vriendin over het meer. Onderweg zoek je een beschut plekje voor een nog romantischer dejeuner sur l'herbe. De dag kan niet meer stuk.
Vandaag zitten er vissers aan de waterkant. Het zijn decorstukken, ze zitten stil, ze doen niets, ze vangen niets.
We passeren het centraal in het park gelegen café-restaurant. Ik fantaseer het tot een stijlvolle art-deco brasserie waar lang geleden de gegoede Oostendse burgerij op zomerse zondagmiddagen een drankje nuttigde. Vervolgens liepen ze vanuit het park richting strandboulevard, flanerend, consumerend, converserend. La vie était belle, met dank aan Leopold II.
Wanneer we bij het Spiegelmeer komen wordt de parkrust verstoord door brullende bladblazers. Twee zwarte mannen in oranje veiligheidspakken en gehoorbeschermers op het hoofd blazen de eerste bruin-gele herfstbladeren van het grasveld in het struweel. Wanneer we hen tot op 25 meter zijn genaderd, zet een van de twee zijn blazer uit en maant zijn compagnon hetzelfde te doen. We passeren de mannen die zich aan weerszijden van het wandelpad hebben opgesteld. Ik knik ze vriendelijk toe en wens ze 'Goeiedag'. Ze reageren niet, ze zien het niet, misschien verstaan ze het niet. Ze staan met gebogen hoofd en de bladblazers hangen onderdanig naar beneden. Wanneer we 25 meter verder zijn hoor ik hoe de blazers weer worden aangetrokken en brullend het laatste stukje gras bladvrij maken. In het Maria-Hendrikapark wordt de wandelaar gerespecteerd. Men legt het werk stil en buigt het hoofd wanneer hij passeert. De geest van Leopold II, hobbykoning van Belgisch Congo, is hier nooit verdwenen.