Afgelopen maandag heb ik de kans gegrepen om mijn 'missende schakel' in de Appetite for Destruction line-up te gaan zien. Ik heb Velvet Revolver en Axl’s versie van GN’R gezien, maar nog nooit drummer Steven Adler live gezien. Samen met Riekus en een studiegenootje staan we tussen een hoop 30+ers waarvan zeker de helft nog gewoon in z’n ICT-kloffie staat klaar om de beste plaat ooit gemaakt te horen: Appetite for Destruction. Wat me opvalt is dat hardrock duidelijk niet meer alleen voor de ruige rockers is, maar vooral ook voor volgepropte juppen. Wat eind twintigers, en een half handje vol jonge kids, trekken het eigenlijk wel prima. We komen immers om die goddeloos goeie tracks van Appetite for Destruction te horen!
Als we binnenkomen is de eerste band al begonnen. Knock Out Kaine (uit Engeland meen ik) maakt een soort van glamrock meets hardrock zoals Guns N’ Roses dat eigenlijk ook deed. Alleen dan niet zo goed. Daarnaast zou ik de band meer credits hebben gegeven als ze Knock Out Kane hadden geheten. Wat een aidsband is dat! Maar genoeg over die voor de hand liggende flauwe opmerkingen. Het meest vermakelijke aan de band is dat de dikkige zanger bij dezelfde pruikenwinkel shopt als Marky Ramone. Maar alleen daarmee vul je geen zalen. Voor de rest deed het me nauwelijks iets. Nu is een maandagavond in de Melkweg altijd al lastig, maar als je weinig te bieden hebt krijg je terecht een volop gapend publiek voor je neus dat duidelijk zit te wachten op beter.
Adler’s Appetite biedt dat ‘beter’! Onder het ‘genot’ van een tamelijk matig draaiende DJ moet het publiek ongeveer drie kwartier wachten. Dat is niets vergeleken met hoe lang je op Axl moet wachten, maar gezien beide bands over exact dezelfde backline spelen had het wat mij betreft wel wat sneller gekund. Dat neemt niet weg dat ik graag had gezien dat Adler een betere/ grotere kit onder z'n kont had geschoven. Niet dat het de stonede ex-junk iets had uitgemaakt volgens mij, maar toch... Ik wens deze held niets minder dan het allerbeste!
Met mensen als Chip Z'Nuff, Michael Thomas en Alex Grossi staan er wellicht muzikanten op het podium die beter bekend zijn bij de vaders van de bezoekers van deze website, maar dat het prima muzikanten zijn moge duidelijk zijn. Opvallend is hoe goed de flink wat jongere Canadees Rick Stitch (zanger) eigenlijk klinkt op het podium. De beste kerel probeert natuurlijk wel heel erg Axl na te doen, maar zijn stem is een stuk krachtiger dan de huidige Axl en hij zal ook flink wat minder sterallures hebben gok ik zo. Zodra de band opkomt wordt als eerste Reckless Life ingezet. Erg onverwacht, vooral omdat ik stiekem verwacht/ gehoopt had dat ze Appetite van voor tot achter zouden spelen, en ook erg leuk om te horen. Al snel komen de hits van Appetite aan bod, maar blijken deze niet in volgorde van de plaat gespeeld. Dat is jammer, want Welcome to the Jungle is natuurlijk de ruigste opener aller tijden en eigenlijk een beetje gekke afsluiter (zoals nu het geval was). Toch mocht dat de pret zeker niet drukken. Echte minpuntjes zitten em in het niet gebruiken van een wawa pedaal aan het einde van Civil War en de horkige eigen nummers. Het voordeel van de drie gespeelde eigen nummers van Adler & Co spelen is dat de GN’R tracks daarna er meteen extra hard op lijken te klappen. Aan het einde van de avond blijkt dat niet heel Appetite for Destruction is gespeeld, maar met vervangers als Reckless Life en Civil War hoor je mij eigenlijk niet klagen.
Het was echt opvallend goed te doen! Mooi scheef bekkie en goed kunstgebit had onze vriend Adler. Trokket.