In Nederland worden sinds het begin van deze eeuw steeds vaker levenslange gevangenisstraffen opgelegd. In 2013 oordeelde het Europees Hof voor de Rechten van de Mens dat vastzitten zonder perspectief zo uitzichtloos is dat het de menselijke waardigheid ondermijnt. Elk mens heeft recht op toekomstverwachtingen. Daarom moeten levenslange straffen af en toe tegen het licht gehouden worden, om te bepalen of er nog voldoende reden is om iemand langer vast te houden.
In het geval van C. vonden deskundigen dat de kans op herhaling vrijwel uitgesloten is, en het gerechtshof in Den Haag oordeelde dan ook dat het inhumaan zou zijn om hem nog langer achter de tralies te houden. Maar Dekker ging dus tegen de Europese en Haagse rechters in. Dat was geen primeur, een jaar geleden weigerde hij ook gratie aan Cevdet Yilmaz, die in 1983 werd veroordeeld voor de zesvoudige moord in het Delftse café Het Koetsiertje.
Wie zich de verkiezingsaffiches van Dekkers VVD herinnert begrijpt het wel. 'Meer straf en minder begrip voor criminelen' stond daar in ferme blauwe letters, stoer oranje onderstreept. En daar klampt Dekker zich simpelweg aan vast. Hij blijkt als het erop aankomt meer de bange minister van Law & Order te zijn dan de koene ridder van Rechtsbescherming. Of zou hij misschien net zo slecht zijn met woorden als met cijfertjes? En denkt hij daarom dat hij ‘rechts’ moet beschermen, in plaats van 'recht'?