We spraken de wil uit er alles aan te doen om voor elkaar te blijven kiezen, om het leven goed te maken met en voor elkaar…
Achteraf gezien waren dat grote, misschien wat naïeve woorden, wisten wij veel wat er op onze weg zou komen
L – Een dik jaar later werd ons oudste dochter geboren en nog eens anderhalf jaar later een zoontje, dat we na 7 weken verloren door wiegendood…
Wat wisten wij van verdriet en eenzaamheid, van met elkaar praten en goed naar elkaar luisteren… Het belang van spreken en luisteren zat nog niet zo in onze opvoeding thuis en op school, er was nog weinig omkadering voor mensen met verlies…
Onze ouders zorgden goed voor ons, hoewel het voor hen – dat beseffen we nu we zelf ouder en brozer geworden zijn- heel lastig moet geweest zijn om een lief kleinkind te verliezen en geen woorden te hebben voor het verdriet van hun kinderen.
Wij kwamen uit een gelovig nest en de Kerk nam in onze jonge jaren nog een grote, belangrijke plek in. Ons geloof en het vieren in de Kerk van ons trouwfeest en de begrafenis van Woutertje, waren evident, meelevend en troostend.
Wat wisten wij van de stress op het werk of slapeloze nachten met baby’s, we stonden er nauwelijks bij stil of stoppen met werken en fulltime huismoeder zijn wel voldoening zou geven? Zou dat financieel te doen zijn? Ben je een goede vader tussen het vele werk en het bouwen van een nieuw huis door?