Dus om een uur of half twee, nadat we geluncht en opgeruimd hebben, liggen we met een fleecedeken op de bank een film te kijken. Ze ligt met haar rug tegen mijn borst en ik heb mijn armen om haar heen geslagen. Met mijn bovenste hand wrijf ik over haar buik.
Ergens tijdens het tweede reclameblok wat we niet door kunnen spoelen, krimpt ze ineens iets ineen van de pijn en grijpt haar hand baar haar buik. Ik hoor haar scherp door haar neus ademen in een poging zichzelf bijeen te houden.
Ik druk een kus op haar haar en vraag in een mengeling van verbazing en angstige afgrijzen: ‘Is het elke keer zo pijnlijk?’
‘Het is deze keer wel ietsje erger dan normaal, maar niet héél veel. Vooral de eerste paar dagen zijn voor mij het ergst, dus het is maar goed dat die nu in het weekend vallen,’ antwoordt ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, wat het eigenlijk ook is. Het is natuurlijk ook zo ongeveer een kwart van de tijd. Vermoedelijk zou ik sterven.
‘Nathan, doe nou niet alsof je neus bloedt, gewoon omdat het nu om mij gaat in plaats van elke andere willekeurige vrouw. Als je omgeving weet dat je ongesteld bent, word je niet meer serieus genomen. Zeker aangezien Ashley en ik de enige vrouwen in het departement zijn.’
Ze drukt grinnikend een kusje in mijn hals en zegt met haar lippen tegen mijn huid strijkend: ‘Duidelijk.’
Wanneer de film eenmaal afgelopen is, blijven we nog een tijdje liggen, deze keer met onze gezichten naar elkaar toe. Ik druk een serie kussen in haar hals - de manier waarop ze naar adem hapt is geweldig - en ik laat een hand van haar middel over haar heup naar haar knie glijden, waarna ze haar been om me heen slaat. Zo blijven we liggen en ik voel me klam, ontspannen.