Ik wantrouw mensen die hun omgeving niet wantrouwen. Zij die zich vol overgave laten vallen in een bad van herkenning, vertrouwend op de zachte landing die volgt als je je omringt met mensen zoals jijzelf. De kraker in zijn bolwerk, de corpsbal in zijn sociëteit, de gelovige in zijn tempel. Het leven als een eindeloze trip in een spiegelpaleis: als jij lacht, lachen duizenden gezichten hysterisch terug, wanneer jij huilt breekt de hemel voor je open. Een bewustzijn beperkt tot de bevestiging van het zelf, in ruil voor valse vertroosting.