Toen ik naar mijn werk fietste, begon het te regenen. Ik dook met de fiets onder het afdak van de Chicken Cottage, een fastfoodrestaurant met een naam die de cafetaria meer romantiek geeft dan zou moeten.
"Hij houdt van het Twentse land, waar 's morgens kilte heerst", begon ik tot mijn eigen verbazing te zingen. Ik keek even achter me, of niemand me gehoord had, want zingen in het openbaar, dat doe ik niet. Uit eerbied voor de medemensch maar vooral voor mezelf.
Het liedje van de Tröckener Kecks, naar het gedicht van Jan Cremer, was zomaar in mijn hoofd gekomen zonder dat ik het de laatste jaren had gehoord of gezongen. "Met hete zomers, druppels dauw bij ochtendmist." Het verbaasde me dat ik de tekst nog zo goed uit mijn hoofd wist. "Zonsopgang maakt hem één kwartier voor het westen wakker."
Daar stopte ik, omdat ik niet verder kwam. Toen ik nogmaals van voren af aan begon, kwam ik weer niet verder. Ik besloot ondanks de regen door te fietsen.
Bij het volgende stoplicht stond een man te wachten die er geen problemen mee had om hardop in het openbaar te zingen.
"En de herinnering", zong de man, terwijl hij optrok omdat het stoplicht op groen ging, "maakt de afstand almaar groter."
In het restaurant herdachten we niet Jezus Christus, maar andere mensen die ten hemel waren gevaren. En soms is het ook goed om aan de mensen te denken die nog wel op aarde zijn.
Naast mij zat een zwijgend echtpaar. Soms keek ik even naar rechts, om te kijken of ze misschien heel erg stilletjes praatten. Maar de twee spraken geen woord. Terwijl ze er drie gangen lang zaten!
Het geboor in het huis naast me, waarvan ik nu pas merk dat het even was gestopt, begint weer opnieuw.
“Oh, dat heb ik ook altijd met iets anders”, riep B.. “Dat ik er niet op kan komen hoe het ook alweer heet.”
Al typend zocht ik naar een synoniem voor een woord. Word gaf me de volgende opties. Wat was het woord waar ik naar zocht?