2011 | ZICHTBAAR ALLEEN
De laatsten der Mohikanen
De nieuwe MUG komt eraan
De afgelopen twee maanden zijn we van MUGzine weer volop bezig geweest om een fonkelnieuwe en prachtige editie van dit mini poëziemagazine te maken. We zijn ontzettend blij dat vier dichters een bijdrage wilde leveren en een vermaard fotograaf. De dichters zijn Anton Korteweg (1944), Wim Hofman (1941), Jana Beranová (1932) en een nieuw Vlaams talent Amina Belôrf (1990). De illustraties zijn van internationaal werkend en exposerend fotografe Scarlet Hooft Graafland (1973).
De richting die MUGzine #12 meekreeg was een dichtregel van E.E. Cummings uit het gedicht 'maggie and milly and molly and may' die luidt: 'it's always ourselves we find in the sea'.
Omdat we dit keer een drietal oudere en ervaren dichters in MUGzine hebben vond ik het wel toepasselijk een gedicht van één van hen hier te plaatsen. Het betreft hier het gedicht 'De laatsten der Mohikanen' van Jana Beranová uit haar 'Werkboek' bloemlezing 1983-2010 uit 2011.
gebakken uit zeldzame klei.
De punten van hun laarzen
wijzen omhoog
geen pijn te doen.
Geplaatst in Dichtbundels, Favoriete dichters, jonge dichters, luule, MUGzine, poëzietijdschrift, Vlaamse dichters, websites over poëzie
Tags: #12, 1932, 1941, 1944, 1973, 1990, 2011, Amina Belôrf, Anton Korteweg, België, Bloemlezing 1983 - 2010, De laatsten der Mohikanen, dichtbundel, dichter, dichters, E.E. Cummings, fotograaf, gedicht, gedichten, gedichtenbundel, Jana Beranova, maggie and milly and molly and may, minipoëziemagazine, minipoëzietijdschrift, MUGzine, mugzines.nl, nieuwe editie, poëzie, poëziebundel, poëzietijdschrift, Scarlett Hooft Graafland, Vlaams dichter, Vlaanderen, Werkboek, Wim Hofman
Esther Naomi Perquin
In de grote genderdiscussie van tegenwoordig vergeten we wel eens dat meisjesachtige jongens en jongensachtige meisjes van alle tijden zijn. Door de openheid van nu en de mogelijkheden om ook daadwerkelijk te kunnen transformeren is er nu een dimensie bij gekomen. En dan zijn er de jongens en meisjes die zich misschien wel eens even van de andere sekse voelen maar daar verder geen consequenties of vergaande gevoelens bij kennen.
Toen ik het gedicht 'Grote broer' las van Esther Naomi Perquin (1980) uit haar bundel 'Namens de ander' uit 2009 (waar ze de J.C. Bloempoëzieprijs 2011 mee won) moest ik hieraan denken. Vooral de laatste regel van dit gedicht is voor mij veelzeggend.
Geen vader of moeder om ons uit de bomen te halen
voor eten of slaap, de klimrijkste zomer in jaren.
Ik wilde geen staart, scheurde jurken aan flarden,
raakte met haren in takken verward – jij haalde
een schaar en ik werd een soldaat maar
het zwaard was zo zwaar en het schild
kreeg ik niet van de grond.
Je schreeuwde me hoger – ik klom dus en klom.
Warmte trok in de bomen, tot diep in de nacht
lag jij als een dier op de onderste tak.
Er konden geen leeuwen of moordenaars komen.
Ik hield, voor een meisje, uitstekend de wacht.
Tags: 1980, 2009, 2011, dichtbundel, dichter, Esther Naomi Perquin, gedicht, gedichten, gedichtenbundel, gender, genderdiscussie, Grote broer, J.C. Bloempoëzieprijs, jongensachtige meisjes, meisje/jongen, meisjesachtige jongens, Namens de ander, poëzie, poëziebundel, sekse, transformeren