eeuwigen duur vari het leven der sterren, die heel stil stonden te stralen en verder dan ooit van mij weg schenen te zijn.
Vreemd strak keek de maan op mij neer en weerkaatste haar gelaat in de rimpellooze watervlakte.
Hel verlicht rezen aan den zuidelijken meeroever de statige tjemara's op; vóór mij, echter, hulde de schaduw van een heuvelrug, oever en waterspiegel in duister, tot daar, waar het meer zich om den hoogen oever omboog en opnieuw het maanlicht zich over het water uitstortte. 1
Nauw had ik mijn blik daarheen gewend, of ik ontwaarde hoe over de matglanzende meervloer een nevelstoet door de, van lichtstralen doorweefde, ruimte trok.
Zwijgend, in zwevenden voortgang, togen nevelgestalten over het water; geheimzinnig kwamen zij achter de donkere kaap te voorschijn en langzaam maar doelbewust, trokken zij naar den oostelijken oever, waar de heuvels tot den meerspiegel afdalen. Daar waasden zij weg in de glanzende nevelverte.
Zielen van afgestorvenen moesten het zijn; onweerstaanbaar drong die gedachte zich aan mij op.
Uit de ongekende verten van hun niet-aardschen spheer kwam de stoet en naar de eindeloosheden dier wereld ging zij heen, even snijdend met haar baan dat verloren plekje in het Tengger-hoogland.
Grillig omhulden hen de nevelgewaden, met langzaam bewegende plooien, die hun aardsche vormen deden vervloeien.
Die statige gestalte, daar, voor in de rij, was dat niet hij, die ik zoo noode van ons weg had zien gaan ? En daar, die nevelschim irt de witte wade, was dat niet de onvergetelijke, die eens ons leven met blijdschap vervulde? En —o mijn god —die rijzige gestalte, waaraan de maanlichtstralen trillend zich hechtten
Diep ontroerd strekte ik de armen uit, als in machtelooze poging om terug te houden, die daar ging tusschen de anderen, mede voortschrijdende door de tijdlooze wereldruimte, langs de eindelooze baan, die over korte spanne door mijn eenzaam bergland ging, evenals de herinnering aan den doode door mijn geest.