Ik ben altijd al dol geweest op fotograferen en op de middelbare school maakte ik met mijn oude Nikon die ik van mijn vader had gekregen de hele tijd foto's van mijn vrienden. Ik dacht toen echter dat ik nooit fotograaf zou kunnen worden, omdat er geen geld mee te verdienen zou zijn. Dit veranderde toen ik ging studeren aan de University of North Carolina. Ik ben dus naar een reguliere universiteit gegaan en niet naar een kunst- of een fotoacademie. In eerste instantie wilde ik een beta-studie doen, maar in mijn eerste jaar aan de universiteit zag ik dat ze bij de universiteitskrant een fotograaf zochten. Ik solliciteerde, werd aangenomen en bleek het ontzettend leuk te vinden. Geïnspireerd door fotografie en hongerig naar meer kennis en verdieping, schreef ik me in voor een vak over fotojournalistiek. Vanaf dat moment was ik helemaal verslingerd aan fotografie. Ik liet mijn beta-vakken vallen en ben me gaan richten op journalistiek en politicologie. Na mijn afstuderen heb ik stage gelopen bij twee kranten en ben zo het wereldje ingerold.
Ik woon sinds 2006 in San Francisco en een paar jaar geleden begon het me ineens op te vallen dat nieuwe technologieën de stad steeds meer in hun macht kregen. Uit het niets leek ineens iedereen bij een start-up te werken. Toen LinkedIn net opkwam heeft een vriend van mij letterlijk een paar miljoen dollar verdiend met zijn aandelen, omdat hij er als een van de eerste werknemers al bij betrokken was. Hij had een redelijk normale functie binnen het marketingteam met een normaal salaris en van de een op de andere dag was hij multimiljonair. Deze transformatie zorgde ervoor dat hij een ander mens werd en niet op een goede manier. Op dat moment realiseerde ik me dat we in een tijd leven waarin jonge mensen in een korte tijd gigantisch veel geld kunnen verdienen in die technologische sector.