Het was op een zeer vroege oktobermorgen, om precies te zijn 05.20 uur. Ik werd wakker met een melodie in mijn hoofd en flarden van een tekst over een wereld verlicht met stralen van mensen vol liefde. Als een magneet werd ik naar mijn computer getrokken en binnen twintig minuten verwoordden mijn handen de inhoud van mijn brein. Het leek wel of een hogere macht bezig was om mij te dicteren. Sander kwam ongerust naar beneden en informeerde of alles wel goed ging. Stralend zat ik achter de computer en vertelde hem dat ik een lied voor het songfestival in mijn hoofd had dat er nu uit moest! Glunderend en dolenthousiast las ik de tekst voor en inmiddels had ik ook de melodie te pakken. Ik moet naar de studio! riep ik, straks is die melodie uit mijn hoofd! Maar om nou om zes uur 's morgens bij mijn vaste producer aan te kloppen had gewoonweg nog geen zin. Op mijn mobieltje het deuntje ingeneuried en die middag nog naar de studio gegaan en het liedje 'Shine' was geboren! Maar wat nu? Ik kon moeilijk eisen dat mijn liedje gekozen werd en de publieke opinie was mij na het vertrek van GJ niet echt goedgezind. Misschien zouden de mensen zeggen: "Oh, hij moet weer zo nodig" of "heeft hij niet nog genoeg aandacht?" Ik besloot om het liedje in te sturen onder een andere naam. Mijn producer Bas van den Heuvel, met wie ik net mijn album had opgenomen, fungeerde even als medeschrijver en mijn nieuwe naam was in eerste instantie Ger van Hetzelfde Laken! Maar die grap zou men denk ik niet begrijpen, dus werd Van de Westelaken geboren als pseudoniem.
Het werden spannende maanden, ik moest mijn mond houden over iets wat ik het liefst van de daken had willen schreeuwen! Bij de keuze van de liedjes een pokerface opzetten naar Rene en Jeroen toe. Natuurlijk wel gezegd: Wat een gaaf nummer he? en de jongens knikten instemmend. 'Ja, te gek!' riepen ze in koor! Toen we de laatste zes liedjes hadden gekozen, mocht eindelijk het stilzwijgen worden verbroken en kon ik glimmend van trots vertellen dat 'Shine' van mijn hand was. Super sportief reageerden de boys; we waren uiteindelijk opzoek naar het beste liedje en daar hoorde dit bij! Ik wilden echter niet dat we het aan het publiek zouden vertellen, het kon misschien wel eens een negatieve invloed hebben en ik wilde niet dat men thuis de keus had om niet op 'Shine' te stemmen omdat ik het had geschreven. Eigenlijk heel triest, maar wel het verstandigst. Voor mij stond eigenlijk al vast dat als we echt een overwinnng willen behalen in Moskou, we met 'Shine' de best kans maken. Door de tekst, maar ook door de act. Ik zie Sander en mij nog staan bij de Praxis om lampjes te kopen die op handchoenen genaaid konden worden, waarmee wij het licht als het ware naar het publiek toe konden stralen. De hele act had ik al gezien in mijn droom. En toen was het eindelijk zover, zondag de grote finale....Een droom die uitkomt. Ik heb vreselijk moeten huilen omdat eindelijk het licht begon te schijnen na maanden van negativiteit en kwakkelende gezondheid. Met een gezicht vol uitslag van nieuwe medicijnen stond ik op het podium met mijn rug recht.
Het Nederlands publiek heeft gekozen en onbewust voor mij - misschien dat dit eindelijk de ommekeer is na alle ellende! Ik straal als nooit tevoren en weet dat we met 'Shine' hoog zullen eindigen! Shine!