De lastpost: impressie van een actrice Ontmoetingskerk 2016
De lastpost:
Blogjes & nieuws
Over deze passie
- 2019: Studentenkerk
- 2018: RU, "C"
- 2017: HAN, I/O-gebouw
- 2016: Huygensgebouw
- 2016: Ontmoetingskerk
- 2015: Erasmusgebouw
- 2014: Première
Steun de lastpost
Lastpostpost
Ik een lastpost?
"... een stuk over Jezus. Hier heb je de teksten. Speel ze maar."
Koor: "Nooit geweten dat alles wachtte... op jou."
"Zo. Daar hebben we Jezus. Degene die alles overhoop zou gooien."
Petrus kan het hanengekraai van de sopranen niet aanhoren.
Of ik een paar verbindende teksten wilde lezen tijdens de uitvoering van de Lastpost in de Ontmoetingskerk, werd mij een paar weken voor de voorstelling gevraagd. Dat wilde ik wel. Zou ik ook ja hebben gezegd als ik toen al had geweten dat ik als acteur Jezus zou gaan spelen? Waarschijnlijk niet. Want ik vertel graag een verhaal, maar acteren? En misschien nog belangrijker: ik als Jezus? Petrus kon ik mij goed voorstellen, Judas ook nog wel, maar ik als Jezus?
Maar wat was het mooi om te doen. Ik heb het passieverhaal nog nooit zo intensief beleefd. De muziek is ook zo meeslepend. Mijn kinderen zongen mee in het kinderkoor en samen hebben we nog dagenlang fragmenten thuis gezongen. Zo bleven ze door ons hoofd spoken.
Een aantal momenten sprongen er voor mij bijzonder uit. Bijvoorbeeld het lied waarin Petrus beseft wat hij heeft gedaan. "Maar zo ben ik toch niet?!" O nee? Wat zou ik hebben gedaan? En toen klonk het snerpende geluid van die vervloekte haan weer...
Of het moment waarop Pilatus vraagt wat hij toch moet doen en opeens vanuit de zaal de mannen luid beginnen te roepen: "aan het kruis met hem!" Wacht even, ze hebben het over mij! Stop! Houd toch jullie mond! En tegelijk besefte ik: nee, ik mag niet stop roepen, dit moet gebeuren.