"Hotelperikelen 3"
Nu ga ik nog even terug naar het hotel in Leidschendam. Zoals eerder verklaard was het daar beregezellig en er waren exceptionele dagen die alles overtroffen. Het was allesbepalend wie er binnenkwam. Kwamen de gebroeders Van de Akker dan werd het steevast een dansavond met life muziek. Kees kon zingen. Kees was een bijzonder mens. Klein van stuk maar praatjes te over. Zijn broer Gerard was een charmante verschijning die altijd goedgekleed en gekapt door het leven ging. Er was echter een klein minpuntje. Als hij binnenkwam was hij negen van de tien keer al in de 'olie'. Niet dat hij in de oliehandel zat of iets dergelijks, nee, zo dronken als een torretje kwam hij dan binnen. Samen met Kees werd het dan bonje. Voor de andere gasten was het een bron van vermaak. Niemand kon vermoeden dat het broers waren. Zo verschillend. Kwamen ze binnen dan wist ik hoe laat het was. Het zou dan weer een uur of vijf worden eer ik in mijn bedje lag. Maar lol hebben we gehad. Het pretparkgevoel in optima forma. Vaak kwam ik met buikpijn thuis. Niet vanwege de drank of iets slechts te eten, nee, van het lachen.
Zo gebeurden er ook kleine voorvallen die wel grappig waren. Een vaste gast in het hotel was Gerrit. Een tukker die voor een bedrijf in de nabije omgeving werkzaamheden verrichtte. Op een avond zat hij naast Hans, de klusjesman van het hotel, aan de bar. Hans een handige man, die liever dronk dan kluste, was van Indonesische afkomst en was dol op pittig eten. Zo bestelde hij op die bewuste avond een bal gehakt, met de mededeling om tegen Koos de kok te zeggen dat het voor hem was. Dus ik toog naar de keuken en vraag aan Koos om die bal gehakt en zeg erbij: "Hij is voor Hans." Het is gezellig druk en er wordt veelvuldig besteld. Na ongeveer tien minuten gaat de bel vanuit de keuken en staat die bal gehakt klaar. Hij ziet er aantrekkelijk uit. Overgoten met een rode saus. Het water loopt Hans al uit de mond. Ik zet die bal gehakt voor Hans op de bar en haal het bestek uit de lade en leg het op een servet voor Hans neer. Ondertussen zat Gerrit naar die bal te kijken en het viel hem op dat Hans er gretig op aanviel. Ondanks dat het een behoorlijk grote bal was verdween hij in enkele happen en Hans veegde genoegzaam zijn mond af aan het servet. Daarna vraagt hij aan mij om nog een bal gehakt waarop Gerrit zegt: "Doe mij er ook maar een." Ik vraag aan Gerrit: "Wil je zo'n zelfde?" Ja, graag antwoordde hij. Ik vraag nogmaals: "Weet je het zeker?" Koos de kok keek op van die bestelling maar deed er zijn best op waardoor er na wederom zo'n tien minuten nu twee ballen gehakt verschenen op twee bordjes. Nou dat heeft Gerrit geweten. Hij heeft de hele avond zitten blazen en piepen voor zover hij nog kon spreken. Die rode saus, was tabasco aangevuld met een pietsje tomatensaus. Koos stond te gniffelen aan het uiteinde van de bar nabij de keukendeur.