"Ik weet dat het een beetje gekke vraag is, maar ga je mee naar Chartres?" Het is donderdagavond half tien en ik heb een dierbare vriendin aan de lijn. Ze is aan het wandelen met de hond.
"Je overvalt me wel een beetje, maar alles in me zegt ja, dus dat moeten we dan maar doen", antwoordt ze met een hoorbare glimlach aan de andere kant van de lijn.
Ik heb net 2 dagen trainersopleiding van Phoenix achter de rug en tijdens een oefening word ik diep geraakt door een muziekstuk. De finale van 'As it is in heaven'. We zijn op zoek naar onze eigen grondtoon, onze eigen klank.
De zoektocht naar mijn eigen klank is al een tijd gaande en gaat met vallen en opstaan. En ergens ben ik de afgelopen weken de weg een beetje kwijtgeraakt. "Wat moet ik nog meer doen, hoeveel studies zijn er nog nodig, met wie moet ik nog praten, voordat ik mezelf durf over te geven aan het proces", vraag ik mezelf dagelijks af. Het feit dat mijn lijf steeds pijnlijker wordt helpt niet mee en ik word er met tijd en wijle moedeloos van.
Iets in me houd me tegen. En ja, ik weet dat ik dat zelf ben en ook weer niet. Ik heb veel mogen uitzoeken en ervaren, mogen helen en mogen accepteren. En toch....
Ergens weerhoudt me iets om echt te gaan staan en de wereld in de slingeren; "Hallo wereld, dit ben ik. En ik ga iets doen waar ik heel blij van word, ook al vind ik dat mega eng en weet ik ook niet zo goed of ik dat wel kan. En vind ik het ook wel erg belangrijk dat jullie het allemaal erg leuk vinden."
Tja, dat wordt lastig, want niet iedereen zal het leuk of interessant of relevant vinden. Dus 'cut the crap Poiesz and get on with it'.
Maar goed dat lukt dus nog niet zo goed.
We staan in de trainingsruimte tegenover elkaar en de eerste klanken klinken door de speaker. Ik sta tegenover een medecursist (ook een dierbare vriendin) en we laten onze klank klinken. Eerst voorzichtig maar steeds meer vanuit onszelf. Krachtig en vol.
De tranen stromen over mijn gezicht. Er is geen verhaal. Er is geen duidelijke aanleiding. Alleen een diep en stil verdriet van wat ooit was en verloren is gegaan.
Ik kan niet stoppen en laat het gaan, de tranen. En ik kijk in de liefdevolle ogen die me stil roepen: "toon jezelf maar, het is ok".
Op dat moment weet ik dat ik naar Chartres moet. En ik heb geen flauw idee waarom dit in mij opkomt. Ik besluit mijn intuïtie te volgen en nu hang ik dus aan de lijn met vriendin E.
"Ik weet niet wat het is, maar ik ren rond in cirkels en mijn hoofd is zo druk van alle conversaties met zichzelf dat ik het het liefst af wil schroeven" vertel ik haar.
"Je bent op zoek naar dat wat groter is dan jezelf, dit is wellicht niet aan jou" geeft ze me terug.
Ik val stil. Ja dat is precies wat het is. Ik kan niet overal controle op uitoefenen en hoe harder ik dat probeer hoe harder ik in cirkels achter mijn eigen staart aanren. Zonder een concrete vorm en een heel groot verlangen voel ik me stuurloos. En in dit gevoel ga ik nog harder rennen. Maar het wordt me duidelijk dat er een andere beweging van me wordt gevraagd. Een die ik nog niet zo goed ken. Overgave en vertrouwen. Oef.
Nog geen 4 weken later zijn we onderweg. De kathedraal is prachtig, maar grijpt me niet. De crypte daarentegen wel. De diepe stilte die als een warme deken over ons heen hangt, de fijne energie en de eeuwenoude geschiedenis geven rust. Helaas kunnen we er niet heel lang blijven omdat de crypte maar op een bepaalde tijden open is. Het is ok merk ik.
De gesprekken met E en de tijd die we zonder agenda en tijdsdruk hebben geeft ruimte en biedt nieuw perspectief. Wat een cadeau.
Eenmaal thuis voel ik een nieuw soort energie en weet ik, heel veel is niet aan mij. Laat het gaan. Ik besluit kleine stappen te gaan zetten, beginnend met het goed voor mezelf zorgen en wekelijks een reflectiemoment met E te hebben. Niks grote doelstellingen. Kleine stappen zetten die haalbaar zijn.
Met milde ogen kijken naar wat er is en wat zich aandient. Voelen, voelen en doorvoelen.
Mijn hoofd moet er nog even aan wennen.
Terwijl ik dit schrijf zit ik aan mijn oude bureau, de zonnestralen verwarmen mijn huis en de hond ligt tevreden achter me te slapen. Buiten doen de vogels zich tegoed aan het voer en de eerste krokussen laten zich zien.