Juist in de Victoriaanse periode vonden velen het moeilijk te aanvaarden dat poëzie een autonome wereld schept, waarin dingen tegelijkertijd waar en niet waar kunnen zijn. Eminente getuige daarvan is de bijbel van het Victoriaanse sentiment, de poëtische cyclus In Memoriam A.H.H. van Alfred, Lord Tennyson (1809-1892), een gedicht dat het rouwproces beschrijft om een verloren vriend, in 131 strofische gedichten van wisselende lengte.