Vertel over de geboortereis - Esther Hut
Huilt jouw baby intens, of is juist (apatisch) stil, na zijn geboortereis?
Alle baby's huilen, dat is logisch. Als alle behoeften in het heden (honger, vieze luier of een ander ongemak) zijn vervuld, en ze blijven maar huilen, dan kan het best dat ze via het huilen hun 'verhaal' willen doen. Het kan ook zijn dat je baby juist voorbeeldig stil en rustig is. Misschien is het inderdaad een 'Zen-baby', maar het kan ook zijn dat het in stilte verwerkt wat het allemaal heeft meegemaakt. En dat hun lijf veel moet verwerken, zoals hoofdpijn of lichamelijke ongemakken, en dat het beter is voor ze om zich heel stil te houden. Als je enigszins het idee hebt dat het laatste het geval is, werkt onderstaande tip ook vaak heel goed:
Zoals moeders zelf wellicht ook de behoefte hebben om te vertellen over hun bevalling, aangezien het een intens en soms een heftig proces is geweest. En dat kan ik overigens juist toejuichen; vertel vooral héél vaak en uitgebreid je bevallingsverhaal! Maak gebruik van het feit dat in je kraamweek mensen zelfs vragen over hoe het gegaan is. Vertel, en verwerk. Na de kraamtijd zal er weinig naar gevraagd worden, dus dit is een goede periode ervoor.
Maar baby's kunnen natuurlijk alleen maar met hun lichaamstaal en huilen communiceren. Mochten de behoeften van het nu vervuld zijn, en ze blijven huilen, dan vertellen ze jou hun 'verhaal'. Dan kan je iets doen wat heel simpel is maar diepgaand helen: neem je baby bij je en erken dat ze het moeilijk hebben en dat jullie samen een bijzondere reis achter de rug hebben. Misschien doe je dit intuïtief al, hartstikke goed!
En wat je daar nu bij kan aanvullen, is dat je uitgebreid de hele geboortereis vertelt aan je baby.
Vertel hoe het begonnen is, wat er allemaal gebeurde, welke fijne dingen er gebeurden en welke vervelende / moeilijke / spannende momenten er waren. Helemaal tot aan het persen en het aanpakken en het bij jou liggen en bijkomen (of soms daar weer weg worden gehaald omdat er complicaties waren!).
Het kan zijn dat ze daarop reageren met soms wat intenser huilen (als er wellicht verteld wordt over de moeilijkere momenten) en soms wat anders huilen. Luister maar goed naar het soort huilen, en luister eigenlijk naar hun verhaal. Sommige baby's bewegen hun lichaampje zelfs op een bijzondere manier bij specifieke stukken van het verhaal. Zoals een baby wat de spildraai weer herbeleeft en in je armen een stukje gaat draaien. Wat je ook kan zien, is dat er een soort zucht is aan het einde van het huilen. Allemaal ontlading en heling.
De geboorte is een intens proces. Soms heftig en heel spannend, en soms heel snel of heel sereen. Hoe dan ook, maakt je baby samen met jou een reis door. En dat verhaal mag er zijn. Van je baby én van jouzelf.
Overigens kan dit op ELK moment van het leven van je kind verteld worden. Je kind heeft dit proces immers zelf doorgemaakt. Wees niet bang om over hun (heftige) geboorte te vertellen, ook al zijn ze peuter, kleuter, tiener. Het is de start van hun leven geweest, daar hebben ze interne besluiten genomen die in hun verdere leven invloed kunnen blijven hebben. Als ze hun geboorteverhaal in zijn geheel hebben gehoord, zijn ze gehoord én gezien. En soms zijn die interne besluiten verder niet meer nodig.