AFTER SCREENING DAY | Ruben & Mirjam
AFTER SCREENING DAY
October 13, 2013 3 Replies
De laatste dag voordat Ruben terug komt. Ik moet wel een blog schrijven want daarna heb ik natuurlijk geen tijd meer om te schrijven. 9 weken met Ruben inhalen. Ik kijk er naar uit.
Alweer ruim 2 maanden in Congo. De tijd vliegt. En wat heb ik eigenlijk gedaan?? Zoals jullie hebben kunnen lezen heeft de screeningsdag een grote impact op mij gemaakt. Wat heb ik in de afgelopen weken gedaan….
Na de screeningsdag kwamen de volgende cijfers uit:
– Meer dan 7000 mensen kwamen naar de screeningsdag
– 4326 mensen werden door ons gepre-screend
– 225 zijn direct voor een operatie gepland
– 870 patienten zijn ingepland voor verdere screening.
Dit zijn de patiënten waar ik me vooral mee bezig heb gehouden. Deze patiënten zijn afgelopen weken allemaal naar het schip gekomen waar ik meer informatie, onderzoeken en testen heb gedaan. Afhankelijk daarvan kunnen we ze inplannen voor een operatie ja of nee. Een hoop blijdschap en een hoop verdriet.
Daarnaast zijn we 2 weken geleden op een zogenaamde 'asessmenttrip' geweest. Het klinkt allemaal zo cool in het engels. Het is gewoon een oriëntatietrip naar de plekken waar we in het binnenland gaan screenen. Het is erg gaaf om dat te doen, omdat we het hele land van onder tot boven doorgereden zijn. Heel veel contacten gelegd. Inventariseren hoeveel patiënten we denken te kunnen screenen. En erachter komen dat het goed is dat we hier zijn. Ik was aan het wachten op een ziekenhuisdirecteur in Oyo. Terwijl ik aan het wachten was werd er een kindje binnen gebracht. Overal bloed, en 1 verpleegkundige die de moeder vertelde dat de dokter er niet was. Dat ze niet wist wat er aan de hand was en dat ze niks konden doen. In de 5 minuten dat ik daar stond overleed het kindje. Zonder dat iemand iets deed. Omdat er geen dokter is, de verpleegkundigen niet weten wat ze moeten doen en er geen spullen zijn om wat te doen. Even werd ik weer teruggezet in mijn tijd in Zambia, waar dit dagelijks gebeurde. Ik ben blij dat we hier met het schip zoveel meer kunnen doen. Het was een goede trip. 3000 km gereden en veel van Congo mogen zien. Ik hou van het werk wat ik nu doe. Het is super uitdagend.
Afgelopen week ben ik vooral druk geweest op het schip omdat volgende week de Orthopedische chirurg komt. Hij gaat 105 kinderen opereren met bowed legs/knocked knees en alle andere gekke vormen die je in je benen kan hebben. Het is altijd een superleuke tijd omdat het kinderen zijn die verder niet ziek zijn. Van de week heb ik de eerste 'upcountry' patienten opgehaald van trein en vliegtuig. Zo gaaf om te doen. Omdat dat is waarom we hier zijn. Mensen die geen mogelijkheid hebben omdat ze zo ver in het land wonen of geen geld hebben om geopereerd te worden.
(dit is Martha met een ortho patientje, Martha is een goede vriendin, zij is radiographer op het schip)
Helaas heb ik gister een goede vriendin op het vliegtuig moeten zetten. Ze was hier vorig jaar en zou hier aankomend jaar zijn. Door familieomstandigheden moest ze hals over kop naar huis. Dan besef je je weer hoe ver je van familie en vrienden vandaan bent. Ik ga haar onwijs missen en het is raar om zo abrupt gedag te moeten zeggen. Hopelijk komt ze weer terug.
Het werk is zoals we hier graag zeggen 'crazy busy' maar ik zou op het moment niets anders willen doen. Ik zie er naar uit dat Ruben komt morgen. Eindelijk ons leven weer samen delen. Ruben gauw inwerken want halverwege december gaan onze teamleden weg en moeten we het zelf uitzoeken.
Er zijn nog een hoop andere dingen in ontwikkeling maar daarover later meer.
Foto's van de trip moeten jullie maar terug zien op Facebook!
3 thoughts on "AFTER SCREENING DAY"
Ik voel de adrenaline stromen Mirjam! Echt té gek wat je mag doen en waar je voor staat! Geniet enorm samen met Ruben, dat geeft vast nog weer een extra dosis energie! Liefs Annelies
Marleen Schoonhoven
Wauw! Gaaf om te lezen dat je dit doet met alles wat in je is. Echt, respect!! Stiekem een beetje jaloers. :)
Lieve Mirjam, ik zou het werk wat jij op dit moment in Congo verzet niet kunnen en ook niet willen doen, maar ik vind het geweldig mooi om te lezen wat jij (en vanaf morgen je hubbie ook weer) gelukkig wél kunnen betekenen. En dan denk ik altijd maar: "ook de TFC is broodnodig om dit alles te kunnen bewerkstelligen". En dan ben ik best een beetje trots. Heel veel geluk weer samen met Ruben en ook heel veel sterkte allebei in het vervolg van de tijd in Congo. Tot gauw, Matthijs.