“Wil je koffie?’ vraagt mijn moeder. “Nou graag,” zegt mijn vader. “Jouw koffie heb ik de afgelopen zesentwintig jaar zo verschrikkelijk gemist,” grijnst hij olijk.
Met een vragend gezicht houdt mams haar echtgenoot een stuk tompouche voor. “Ja heerlijk,” glundert paps. Even later zitten ze stil te genieten van het bitterzoete ritueel van koffie met gebak, elk verzonken in hun eigen gedachten. Sinds de hereniging, in februari, moet het allemaal nog een klein beetje wennen.
Net als vroeger roert vader vijfhonderdveertig keer zijn lepeltje door het kopje koffie, waarin een wolkje melk is opgelost. “Wat denk je,” vraagt hij. “Zou zij er aan denken, vandaag? Of het vieren?”
“Onze dochter is een kleindochter van mijn moeder. Ons Babke vierde alles wat er te vieren valt. En onze dochter doet dat ook. Mede doordat ze al op jonge leeftijd heeft geleerd, dat alles in het leven zomaar in een keer weg kan zijn. Bovendien was onze huwelijksdag een dag waarin haar komst werd aangekondigd. Dus eigenlijk is dit ook haar feestdag. ”
22 september 1969. Hoewel ik achter de bloemetjes zat verscholen volgens mams, was ik er wel degelijk erbij. En ik vier het. Ieder jaar weer en dit jaar voor het eerst alleen.
Fijne trouwdag, lieve pap en mam. Het beste besluit ooit genomen; het mooiste wat jullie ooit hebben kunnen doen.
Alleen het ‘beeld’ al van je vader en moeder herenigd en keuvelend als van ouds… Wisten we dat maar hè? Zo lief weer dit blog!
Wat heerlijk dat hij kan gaan en dat jij hem laat, niet makkelijk lijkt me. Nu hopelijk een beetje meegenieten…