“Heel wat doofblinden brengen het grootste deel van de tijd door in tehuizen of instellingen. Maar het personeel werkt daar meestal voor een hele groep, terwijl onze mensen individuele hulp nodig hebben. Dat kost geld, en personeel. Een verpleger kan maar met één persoon tegelijk via de handen praten. Meer mensen in die specifieke instellingen zou een grote stap voorwaarts zijn.”
“Procentueel vormt onze groep mensen een kleine minderheid binnen de gehandicapten. Onze werking is dan nog eens opgesplitst in subgroepen. Sommigen lezen braille, anderen niet. Alleen de sector zelf weet waar de nood aan extra hulp het grootst is.”
2003 is het Europees jaar van mensen met een handicap. De regering-Verhofstadt wil daarom meer middelen vrijmaken om aan de grootste noden tegemoet te komen. Elke federale minister moet initiatieven ontwikkelen om een betere integratie van gehandicapten mogelijk te maken. Wij legden ons oor te luisteren in de sector zélf. Welke wensen hebben de gehandicapten? Wat zijn hun drie topprioriteiten?
“Veel vragen we niet”, zegt Leen Pollentier, woordvoerder van de Vlaamse Federatie Gehandicapten, afdeling rolstoelpatiënten. “Een beetje goede wil zou al genoeg zijn. En dat kost niet eens geld.”