Wim Dekker komt op dreef als hij ingaat op de crisis, waarin de kerk verkeert. Hij wijst op een bijbels grondmotief. Crisis in de bijbel heeft te maken met oordeel en vraagt om schuldbelijden, meent hij. En het is juist dat schuldbelijden van de kerken dat Dekker heeft gemist in de achterliggende tijd. Zelfs Berkhof, de oud-voorzitter van de Raad van Kerken, lukte het niet in de jaren tachtig met zijn spreken over Godsverduistering ‘een accolade te slaan’ om de kerken. Dekker suggereert dat hij de kerken meer had moeten bepalen bij de noodzaak schuld te belijden.