De tijd is rijp, denkt ook Sarr. „In de jaren zestig hebben verschillende Afrikaanse landen kort na hun onafhankelijkheid de kwestie al wel eens opgeworpen, maar toen leidde dat nergens toe. In Frankrijk was het nog moeilijk de geschiedenis onder ogen te komen”, zegt hij. „Zelfs nu is nog niet iedereen er klaar voor, maar er is een grotere acceptatie van het idee dat het niet normaal is dat 90 procent van het Afrikaanse erfgoed zich nu in Frankrijk of elders in Europa bevindt en Afrikaanse landen zelf heel weinig culturele goederen over hebben. De kwestie is gerijpt in het collectieve bewustzijn, een kritische reflectie lijkt eindelijk mogelijk.”
Natuurlijk, Macron is van een andere generatie, geboren na de koloniale tijd. En de culturele uitwisseling is deel van de een nieuwe Franse Afrika-strategie. Maar het idee beantwoordt ook aan een oprechte vraag bij jongere Europese generaties, denkt Savoy. „Mijn studenten in Berlijn zijn altijd rond de twintig jaar oud en ik zie dat zij sinds enkele jaren echt willen weten waar de spullen die ze gebruiken vandaan komen. Dat geldt voor consumptieproducten: kleding, meubelen van Ikea of de onderdelen van hun telefoon. Maar ook voor culturele goederen: wat is de herkomst van het plezier dat ik in het museum vind? Dat is de moderne samenleving. Jongeren kijken echt meer naar dit soort verbanden, naar fairness.”
Behalve Benin, bezochten Savoy en Sarr Kameroen, Senegal en Mali. Van de totaal 70.000 stukken uit Afrika bezuiden de Sahara die bij Quai Branly in Parijs liggen, komt een groot deel uit deze voormalige Franse gebiedsdelen. Maar de betrokkenheid bij het eigen vertrokken erfgoed verschilt per land.