ECLI:NL:RVS:2007:AZ8466, voorheen LJN AZ8466, Raad van State, 200602140/1
ECLI:NL:RVS:2007:AZ8466
200602140/1
Bij besluit van 7 februari 2006 heeft verweerder aan de gemeente Tytsjerksteradiel een revisievergunning als bedoeld in artikel 8.4, eerste lid, van de Wet milieubeheer verleend voor een composteerterrein op het perceel Solcamastraat 24B te Sumar. Dit besluit is op 8 februari 2006 ter inzage gelegd.
200602140/1.
Tegen dit besluit hebben appellanten sub 1 en sub 2 bij brieven van 17 maart 2006, bij de Raad van State ingekomen op 20 maart 2006, beroep ingesteld.
Bij brief van 9 juni 2006 heeft verweerder een verweerschrift ingediend.
De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 4 januari 2007, waar verweerder, vertegenwoordigd door S. Alkema en J.C. de Goede, ambtenaren van de gemeente, is verschenen.
Artikel 8.8, derde lid, aanhef en onder a, van de Wet milieubeheer bepaalt dat het bevoegd gezag bij de beslissing op de aanvraag in ieder geval de grenswaarden in acht neemt die gelden voor de onderdelen van het milieu waarvoor de inrichting gevolgen kan hebben, voor zover de verplichting tot het in acht nemen daarvan is vastgelegd krachtens of overeenkomstig artikel 5.2, dan wel voortvloeit uit de artikelen 41, 46 tot en met 50, 53, 65 tot en met 68 of 72, tweede lid, van de Wet geluidhinder.
2.2. Appellanten vrezen voor geluidoverlast als gevolg van het in werking zijn van de inrichting in het weekeinde. Ze voeren aan dat dit de waarde van hun woningen vermindert.
2.2.1. De Afdeling stelt op grond van de stukken ten eerste vast dat binnen de inrichting in het weekeinde enkel de activiteit omzetten van composteermateriaal is vergund en dat op zaterdag daarnaast de mogelijkheid bestaat voor particulieren om groenafval naar de inrichting te brengen. De andere activiteiten, zoals het versnipperen van groenafval, het zeven van composteermateriaal en het aan- en afvoeren van te onderzoeken grond, mogen derhalve niet plaatsvinden in het weekeinde.
2.2.2. Voor zover het gaat om activiteiten die wel zijn toegestaan in het weekeinde, overweegt de Afdeling het volgende.
De inrichting bevindt zich op het industrieterrein "Burgum/Sumar" waarvoor krachtens artikel 53 van de Wet geluidhinder een zone is vastgesteld die als gevolg van het totaal van de activiteiten die plaatsvinden op het industrieterrein het niveau van 50 dB(A) etmaalwaarde niet mag overschrijden. In een dergelijk geval kan de door de inrichting veroorzaakte equivalente geluidbelasting slechts aanleiding geven voor weigering van de vergunning indien de zone of de krachtens de Wet geluidhinder voor woningen binnen deze zone vastgestelde hogere waarden niet in acht worden genomen.
Bij de vergunningaanvraag, die onderdeel uitmaakt van onderhavige vergunning, is van het Servicebureau De Friese Wouden een akoestisch onderzoeksrapport van 6 oktober 2003 over de geluidbelasting van de inrichting en een advies van 22 januari 2004 gevoegd over het beheer van de geluidzone rondom het industrieterrein. In deze rapporten en in de vergunning zijn de immissiepunten 4, 5 en 6 opgenomen welke het dichtst bij de woningen van appellanten zijn gelegen. Voor deze punten zijn in de vergunning grenswaarden voor het langtijdgemiddelde beoordelingsniveau opgenomen van respectievelijk 42, 44 en 41 dB(A). In de rapporten wordt geconcludeerd dat de inrichting gezien deze bijdrage inpasbaar is in het zonebeheersmodel van het industrieterrein, hetgeen verweerder in de vergunning heeft overgenomen. Niet is gesteld of gebleken dat deze rapportages, voor zover te dezen van belang, op onjuiste uitgangspunten berusten of anderszins gebreken vertonen.
Gelet op het vorenstaande gaat de Afdeling ervan uit dat de zonegrenswaarde en de maximaal toelaatbare geluidbelasting voor woningen gelegen binnen de zone in acht zijn genomen.
Daarnaast zijn de in de vergunning gestelde grenswaarden voor het maximale geluidniveau beduidend lager dan de volgens de Handreiking aanvaardbaar geachte waarden van 70, 65 en 60 dB(A) in respectievelijk de dag-, avond- en nachtperiode.
2.2.3. In verband met het vorenstaande is de Afdeling van oordeel dat verweerder zich in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat de vergunning voldoende bescherming biedt tegen geluidhinder als gevolg van het in werking zijn van de inrichting in het weekeinde.
2.3. Voor zover appellanten vrezen voor waardevermindering van hun woningen is de Afdeling van oordeel dat deze beroepsgrond als zodanig geen betrekking heeft op de rechtmatigheid van de ter beoordeling staande vergunning en om die reden niet kan slagen.
Aldus vastgesteld door mr. W.C.E. Hammerstein-Schoonderwoerd, Voorzitter, en mr. M. Oosting en drs. H. Borstlap, Leden, in tegenwoordigheid van mr. C. Sparreboom, ambtenaar van Staat.