By Jona: Sjosee
Korte verhalen uit het leven gegrepen
Sjosee
We zitten aan tafel. Nadine is net uitgegeten dus mijn taak zit er even op. Het is rustig aan tafel. Ik klets wat met Sandra.
Plotseling hoor ik links van mij: " Sjosee". Nesile roept en maakt mijn naamgebaar. Ik kijk naar haar en ze straalt me werkelijk tegemoet. Het voelt goed om zo toegestraald te worden, een lachkriebel borrelt bij me op. "Wat is er?", gebaar ik. "Sjosee", zegt ze weer en steekt haar duim omhoog "goed". Ze moet nu erg lachen en ze gebaart naar haar onzichtbare vrienden dat ik Sjosee ben en dat ik daar zit. De onzichtbare vrienden zijn daar schijnbaar ook enthousiast over, want Nesile gaat fanatiek verder met het noemen van mijn naam. Ze kijkt naar mij, maakt mijn naamgebaar en zegt: "Sjoseeeeeeeee". Hahaha, dat klinkt grappig. Opgelet allemaal, nog een keer: "Sjosaaaaaaaaa".
Te gek! Nu zo: "Sjosooooooo", en "Sjosuuuaaaa"!!! Alle mogelijke combinaties met klinkers in mijn naam passeren de revue. Ieder keer als we oogcontact hebben strekken haar handen zich voor haar uit van plezier. "Wat bedoel je nou eigenlijk?", vraag ik. " Let op", gebaart ze. Ze zet zich schrap en met een diepe stem komt er een indrukwekkend "Sjoseeee" vanuit haar tenen. Ze hangt over tafel van het lachen, maar ze lacht me niet uit.
" Doe ik iets waardoor ze zo moet lachen?", vraag ik aan Sandra. Zij vindt van niet. Ik zit daar alleen maar te zitten en dat is blijkbaar al voldoende voor Nesile om zo te stralen. " Wat een eer", denk ik bij mezelf, "ik hoef hier alleen maar te zitten en dat is al genoeg". Hier moet ik om grinniken en ik denk aan alle "piekperiodes" in mijn werk. Twee externe besprekingen in een jaar, twee keer een rapport, sinterklaas, kerst, kampweek, alle doelstellingen waar we met onze leerlingen aan werken, nascholing, vergaderingen, alles waarvan wij vinden dat onze leerlingen moeten doen op een dag, overleg met therapeuten, rennen, hollen, vliegen…
Voor Nesile hoeft dat niet en voor haar klasgenoten ook niet. Voor hen hoef ik er alleen maar te zijn en dat is het.