Onze behoefte aan troost is onverzadigbaar, stelt schrijver Stig Dagerman, en met hem regisseur Armel Roussel, voor de derde keer te gast op het festival. En daarmee zeggen ze alles. Roussel: “Het theater van de grote waarheden is dood. Door alles altijd te willen uitleggen, vergeten we de essentie.” In het medium van het woord, theater, ruimt Roussel plaats voor de stilte. Een stilte die de dingen van binnen doet rommelen. Waarin de tekst van Dagerman – één van de grote namen van de Zweedse literatuur in de jaren ’40 – in al zijn wanhoop en menselijkheid naar voor komt. Een stilte die plaats laat aan de bevreemdende mechanische objecten van bricoleuren plastisch kunstenaar-tegen-wil-en-dank Gilbert Peyre. Notre besoin de consolation est impossible à rassasier is het eerste deel van wat Roussel voorlopig zijn Body Building Trilogie noemt.