'Ik heb twee ogen, maar nu ik Merel ken heb ik er vier.' - Buddy to Buddy
door Buddy to Buddy | dec 16, 2021 | Nieuws, Utrecht, Verhalen | 0 Reacties
Hij heet Abdulrahman, maar Merel (25) noemt hem al vanaf het begin Bianouni. 'Ik kon zijn naam niet goed uitspreken, hij heeft het makkelijker voor me gemaakt.' De twee leerden elkaar een half jaar geleden kennen en zijn wekelijks op pad gegaan. Sindsdien is er een mooie band ontstaan. 'We gingen met de hele familie thuis het WK voetbal kijken.'
Merel woont sinds een paar maanden in Utrecht, werkt als arts op de Spoedeisende Hulp en schreef zich in als buddy om een nieuwe mensen en andere culturen te leren kennen. Ze werd gematcht aan de Syrische Bianouni. Hij woont sinds drie jaar in Utrecht en leert nu de Nederlandse taal. Hiervoor woonde hij 20 jaar in Jordanië waar hij ICT studeerde. 'Ik heb me ingeschreven om de cultuur te begrijpen. Ik ben alleen in Nederland en het is fijn om iemand te hebben die me uitlegt hoe alles werkt, wat ik wel niet moet doen.'
De twee ontmoeten elkaar in de tijd van de lockdown tijdens een matchingsevent in het park, vertelt Merel. 'We werden aan elkaar voorgesteld en zijn met een kleedje ergens gaan zitten. We konden koffie halen en spelletjes spelen, maar we hebben alleen maar heel veel gepraat. Dat ging heel makkelijk. Bianouni knikt: 'Ik vond het aan het begin wel spannend, maar het was heel leuk en we hebben gelijk een afspraak gemaakt voor de volgende keer.'
In de maanden erna ondernemen ze van alles. Ze gaan voetbal kijken met de familie bij Merel, ontbijten uitgebreid bij Bianouni thuis, eten stamppot bij Merel's ouders, ze beklommen samen de Dom en gaan vaak wandelen door de stad. Ook stapten ze samen in een kano. 'Ik zag al twee jaar lang de kano's voorbij komen, maar had het nog nooit gedaan. Nu ging ik samen met Merel en dat vond ik heel leuk', vertelt Bianouni. 'En we zijn samen naar de IKEA geweest', zegt Merel. 'Ik ging verhuizen en toen zijn we samen meubels gaan kopen.' 'Ja, ze heeft een hele goede stijl', zegt Bianouni lachend.
Echte cultuurverschillen hebben ze niet gemerkt, maar sommige dingen zijn wel nieuw. 'Ik ben een keer bij Bianouni gaan ontbijten en dat was heel anders. Wij eten snel even yoghurt of brood, maar toen ik bij hem kwam was er heel uitgebreid gekookt. We namen rustig de tijd, muziekje op, heel relaxt. De hele tafel stond vol met verschillende kleine lekkere dingen.' Dat de tijdsbeleving anders is, ervaart ook Bianouni. 'Als ik met vrienden afspreek, ben ik gewend dat ik ze bel en we elkaar 's avonds zien. Maar in Nederland is dat anders. Nu heb ik een agenda.'
De wereld door elkaars ogen
Wat ze vooral merken is dat ze door hun vriendschap de wereld door elkaars ogen gaan zien. Merel: 'We gingen een keer wandelen en liepen door mijn wijk. We kwamen bij een eenrichtingsstraat met een bord dat je er niet in mocht. Toen ik de straat in wilde lopen, zei Bianouni voor de grap dat ik moest stoppen omdat we er niet in mochten. Ik begreep niet wat hij bedoelde tot ik ook het bord zag. Toen realiseerde ik me hoe onlogisch zo'n bord is als je dat niet hebt geleerd.' Ook Bianouni's blik wordt door Merel verbreed. 'Ik heb twee ogen, maar nu ik Merel ken heb ik er vier. Ik zie de stad nu vanuit haar blik, ze laat me de mooie gebouwen, de mooie plekken zien.'
Wat ze het leukste vinden aan elkaar? Bianouni: 'Merel is heel lief en respectvol naar de mensen om haar heen. Ze is geïnteresseerd. We kunnen samen lachen, maar ik kan ook goed met haar praten'. Merel herkent het lachen ook. 'Bianouni is altijd vrolijk, altijd gezellig. En hij kijkt met een verfrissende blik naar de wereld.' Ze raadt iedereen aan om mee te doen. 'Ik vind het een heel mooi project. Het verbreedt echt je wereld.'