Flirtende rosémoeders op het schoolplein - JM Ouders
Home » Blogs » Gehandicapt kind » Flirtende rosémoeders op het schoolplein
Flirtende rosémoeders op het schoolplein
Een paar nummers terug stond er in J/M voor Ouders een artikel over verliefdheden op het schoolplein. Verliefdheden van de ouders welteverstaan. Er ging een wereld voor me open: het schoolplein als overdagdisco voor de vaders en moeders! Kijk, dat hoor ik nou niet als ik met ouders van normale kinderen praat.
Van een vriendin had ik al begrepen dat ik, als moeder van een niet-schoolgaand kind, een heel sociaal leven mis. Dat het schoolplein een interessante microkosmos is waarin werkende en niet-werkende moeders, die categorieën die in Nederland zo scherp tegenover elkaar staan, elkaar de maat nemen. De werkende moeders altijd met haast, de thuismoeders relaxt en op gezette dagen in tennistenue. O, en woensdag zien de werkende moeders er beduidend slonziger uit dan op de andere dagen, want dan is het thuisdag.
Een andere vriendin vertelde me dat ze voor een bepaalde school in de buurt had gekozen omdat op de andere buurtschool alleen maar kinderen van 'rosémoeders' zaten, van die types die eindeloos rosé bij elkaar drinken. Met rosémoeders doelde ze overigens niet zozeer op het drankgebruik, maar vooral op het belang dat moeders van die school aan status en uiterlijk hechtten.
Het is natuurlijk geen wezenlijk probleem, maar ik vind het wel jammer dat al het schoolpleingedoe aan me voorbijgaat. Ik had me waarschijnlijk als een vis in het water gevoeld op deze ad-hocgezelligheidsvereniging. Misschien had ik er nieuwe vriendinnen gemaakt en ik denk dat ik het zeker in me had gehad om een onvervalste rosémoeder te worden, wat het wijn- en gezelligheidsgedeelte betreft dan. Ik ben dol op kijken en bekeken worden, voor een kleine flirtage in het voorbijgaan haal ik mijn neus niet op en van sappige roddels ben ik ook niet vies. Het schoolplein was dus vast een dagelijks hoogtepuntje geworden.
Maar goed, het liep anders. Yaël gaat naar een speciaal kinderdagcentrum en daar is geen schoolplein. Wel zijn er veel parkeerplaatsen voor de deur, voor alle busjes die er 's ochtends komen voorrijden, om de kinderen uit alle windstreken van Amsterdam te bezorgen. Op Yaëls school, zoals we het centrum voor het gemak noemen, zitten nog geen 25 kinderen. Yaël heeft vijf klasgenootjes.
Ik ben een van de weinige moeders die haar kind zelf haalt en brengt. Dat kan omdat zij mijn enige kind is en we redelijk in de buurt wonen. Ik ben blij dat het zo kan en vind het fijn dat ik Yaëls juffen een paar keer per week persoonlijk spreek, maar ja, het is geen gezellig schoolplein. Er is geen smalltalk met andere ouders, geen leuke roddel en achterklap.
De ouders uit Yaëls klas ontmoet ik eens per jaar, op Yaëls partijtje. En soms nog eens op een ouderavond of een feestje van het kinderdagcentrum.
Tot gisteravond. Ik had een etentje met de moeder van een jongetje uit Yaëls klas. We hadden elkaar daarvoor een aantal keren kort gesproken, en op die momenten had ik altijd al het gevoel dat zij leuk was. Blijkbaar was dat wederzijds, want ze mailde me voor een afspraak. En zo zaten we daar, twee moeders met kinderen in dezelfde klas. Het leek bijna wel normaal. Alleen de roddels ontbraken, bij gebrek aan roddelmateriaal. In plaats daarvan gingen we meteen de diepte in, zoals dat gaat als je zoveel deelt. We wilden alles van elkaar weten. Wanneer kwamen jullie erachter dat het mis was? Bij welke kinderneuroloog zitten jullie? Begrijpt hij dit, kan hij dat? Hoe gaat dat met de andere kinderen thuis? Zijn jouw vriendschappen veranderd? Hoe zien jullie de toekomst? Grote onderwerpen passeerden de revue.
Zij dronk witte wijn, ik rode. Er kwam geen rosé aan te pas, maar we hadden wel een heel gezellige avond.