E.H. Kossmann, stelt in zijn boek De Lage landen 1780-1940 (uitgegeven 1976) dat de Belgen (de notabelen dus) zich in hun afkeer niet zozeer richten tegen de koning, maar meer tegen diens ministers en dan vooral de minister van Justitie Van Maanen. In ieder geval, de regering besloot toegevender te worden. Zij kwam de Belgen tegemoet wat betreft de eisen van de kerk ten aanzien van bisschopsbenoemingen en de opleiding van geestelijken. En in de Vlaamse provincies werd gebruik van het Frans voor sommige officiële akten toegestaan (een element dat de macht, ook in Vlaanderen, van de notabelen duidelijk maakt). Ondertussen mobiliseerde de clerus, het ‘gewone’ katholieke volk, vooral Vlaamse plattelanders. Zij konden, bij petities ten bate van de invoering van vrijheid van drukpers zo nodig volstaan met het zetten van een kruisje - en dan te bedenken dat de eenvoudige lieden zelf vaak helemaal niet konden lezen…
Het zat de regering begin 1830 ook al niet mee wat de economie betreft. De winter was streng en lang geweest; landbouw en veeteelt waren in slechte staat en overproductie in de zuidelijke industrie leidde tot faillissementen, werkeloosheid en verlaging van lonen. Al met al was er een reservoir van ontevredenheid ontstaan in het Zuiden, waarvan de separatisten en met name de extremisten onder hen een dankbaar gebruik maakten om het vuurtje verder op te stoken. Op den duur was er sprake van een regelrechte opstand die een duidelijke bedreiging vormde voor het voortbestaan van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden.