De anticipatie, daar voor de Red Frequency Stage, was vooraf te snijden. Er hing opwinding in de lucht. En Alec Empire en Nic Endo grepen het moment. Ik weet niet of ze vaak een festival hebben mogen headlinen op een groot openlucht podium, maar heel even was dat volstrekt normaal. De gitaarsamples scheurden, de beats knalden, slogans werden als ninjamessen in het rond geschoten. Eindelijk zag ik Atari Teenage Riot optreden en het was even verwoestend, hard en vernietigend als ik had gehoopt. Ik ben mijn bril verloren in de moshpit, ik vond hem terug. Ik verloor mijn vrienden, ik eindigde opnieuw bij hen. Sommigen hadden een blik vol lichte verbijstering op het gezicht – je zult maar net van bij Chromeo zijn toegekomen – maar dat mocht. Alles mocht even.