De invasie van het vasteland van Italië begon op 3 september 1943 met twee afleidingsmanoeuvres in het uiterste zuiden van Italië. Op 9 september, één dag nadat de nieuwe Italiaanse regering een wapenstilstand had getekend, landde de geallieerde hoofdmacht in Midden-Italië ten zuiden van Salerno (operatie Avalanche). Het geallieerde leger, onder leiding van generaal Clark, bestond uit het 5e Amerikaanse leger, de 82e Airborne Division en het Britse X Corps.
Omwille van het verrassingselement werd geen voorbereidend bombardement uitgevoerd. Dit bleek echter tevergeefs. De Duitsers waren alert en hadden troepen in het gebied. Ondanks deze tegenslag slaagden de geallieerden er uiteindelijk in om een 35 km breed bruggenhoofd te bezetten.
Toen het Duitse 10e Leger vanaf 12 september de tegenaanval inzette, kon de landingszone ternauwernood worden behouden. De Duitse aanval leidde tot zware verliezen en bereikte op sommige plaatsen bijna de stranden. Uiteindelijk slaagde de Duitse tegenaanval niet, omdat veldmaarschalk Kesselring van Hitler geen toestemming kreeg om meer troepen in te zetten.
Ook voor de geallieerden verliep operatie Avalanche allerminst voorspoedig. Eind december liep de opmars vast in Midden-Italië, ter hoogte van Monte Cassino op de Duitse Gustav-linie. Rome werd pas maanden later bereikt, op 4 juni 1944.
Ondanks de gebrekkige planning van de Operatie werd Generaal Clarck, die vaak in de voorste linies te vinden was om de troepen aan te moedigen, bellond met de tweede hoogste onderscheiding in de VS: het Distinguished Service Cross.