Over witte en zwarte wolven | Tales from the Crib
Over witte en zwarte wolven
Geschreven op 3 maart 2017 | personal
Ik ben geen vrouw van parabels. Ik ben eerder van de statistiek en de wetenschap dan dat ik vatbaar ben voor dromenvangers en te lang in mijn kracht blijven staan. En toch. De laatste weken hangt er een parabel rond in mijn hoofd. De laatste zin ervan, eigenlijk. Een parabel die sommigen onder jullie vast al hebben gehoord of gelezen, maar ik kwam hem recent pas tegen. Twee keer op enkele weken. Mocht ik in tekens geloven, ik dacht: het is een teken!
Het is een zin waar ik de laatste tijd vaak aan denk.
Als ik duidelijk weer te veel horrorshownieuws in mijn hoofd heb toegelaten en ten onder ga aan de gedachte dat we allemaal doomed beyond repair zijn. Als ik op Google zit te zoeken naar symptomen van alvleesklierkanker. (Don't ask) Als ik maar blijf zagen over wat niet goed gaat en vergeet wat wel goed gaat. Dan denk ik dat ik mijn zwarte wolf dringend eens een paar dagen op regime moet zetten.
Blijkt er zelfs een podcast te bestaan met die naam.
Keigoed gevonden, vind ik.
En checkt die hast zijn tattoo.
Cherokee friday, zou dat hier niks zijn?
3 maart 2017 at 12:44
Heel herkenbaar, heel mooi, heel erg waar …
3 maart 2017 at 13:52
Maar ik moest wel hard lachen met deze zin: "Ik ben eerder van de statistiek en de wetenschap dan dat ik vatbaar ben voor dromenvangers en te lang in mijn kracht blijven staan."
Heel herkenbaar. :-D
3 maart 2017 at 13:59
"We all need help feeding our good wolf". Helemaal waar. Ik weet het ook wel dat ik twee stemmetjes heb en vooral naar dat ene stemmetje moet luisteren. Maar op sommige dagen schreeuwt dat andere stemmetje nu eenmaal harder. Misschien moet ik ook maar een tattoo laten zetten, wie weet helpt dat? Of een dromenvanger naast mijn bed hangen? ;-) Of gewoon nog eens aan deze blog denken (want je bent er toch maar weer in geslaagd om me aan het denken te zetten).
Good luck with the cherokee Friday!
3 maart 2017 at 14:35
Mooie parabel!
Fijn dat je hem deelt.
Blogs lezen zorgt toch wel voedsel voor de witte wolf :-)
3 maart 2017 at 14:49
Ik kende hem al, maar het is zo eentje waarbij het goed is dat je hem af en toe nog eens opnieuw hoort.
3 maart 2017 at 15:53
Ik heb als tiener eens een meerdaagse "leadership" workshop mogen volgen en wat me daar meest van is blijven hangen is
"attitude is everything".
Het is niet hetzelfde als The one you feed maar ze zijn wel gelinkt. "Attitude is everything " slaat op het feit dat we allemaal goeie en slechte dingen meemaken, vallen en opstaan , maar het verschil tussen mensen is hoe we ermee omgaan, waar we op focussen. the one we feed dus.
Ja krachtige zinnen om over na te denken
3 maart 2017 at 16:37
Schoon! Nu gaat dat hier ook blijven hangen he…
3 maart 2017 at 16:41
Horrorshownieuws. Dat is een mooi alternatief voor mijn worst case scenario's. We doen het allemaal weleens denk ik. Ik roep ook altijd dat ik stevig op de grond sta, dat ik helemaal van de realiteit ben. Tot er ergens iets in mij (mijn gevoel dat verstoppertje speelde met mijn verstand en mijn verstand gewoon verstopt heeft laten zitten) met mij op de loop gaat. Op dat moment heb ik iemand nodig om tegen te ventileren, iemand die mij ook keihard even weer op mijn plaats durft te zetten. Dat werkt. Voor mij. Ik ga in het vervolg aan jouw wolven denken. Txs! :)
3 maart 2017 at 20:46
Ik kende het ook al én wat ik al afgeleerd heb, is om te googelen naar ziektes en symptomen.
4 maart 2017 at 10:40
Keischoon! Ik kende hem nog niet, bedankt om te delen :-)
4 maart 2017 at 18:22
Die hast zijn tattoo is seriously scary :-)
4 maart 2017 at 23:38
Deze parabel hangt uit op mijn werk, groot en duidelijk zodat het in ieders oog springt. Ik werk met mensen met psychische problemen (voornamelijk depressie), dus het is erg toepasselijk, hoewel het soms ook voor nieuwelingen wat cru overkomt. Na verloop van tijd snappen ze wel dat het niet zo bedoeld is en er heel veel waarheid in schuilt. Zien wat ze wél hebben en wél kunnen, is voor hen vaak niet makkelijk en dan is deze parabel helpend om het hen uit te leggen.
5 maart 2017 at 11:58
Ge oogst wat ge zaait…
5 maart 2017 at 22:10
Ik had die parabel nog niet gehoord, maar ik ga hem nu wel onthouden want het is een hele mooie.
7 maart 2017 at 15:20
Das een tof verhaal! Heel herkenbaar
8 maart 2017 at 08:59
Herkenbaar :-) Ik heb mezelf al een paar keer een bijna-doodervaring gegoogled :-) Ik doe mee, op vrijdag gaan we die ene wolf keihard uithongeren. Dat worden zalig positieve weekends zeg!
10 maart 2017 at 13:26
Geweldig! Ik kende deze parabel wel, hij komt eens in de zoveel tijd voorbij. En nu dus weer dankzij jouw blog. Heel waardevol en bijzonder en ook nog eens ontzettend van belang, deze dagen! Dank voor de reminder!