Wet 15:
Leiden, maandag 3 april 2006
Vroeger, heel vroeger, was uw Liefdesdocente een klein meisje dat bij haar ouders moest wonen. Zij hielden van honden. Blaffende wilde dieren waren dat, van de meest uiteenlopende soorten, dat wil zeggen van mini-keeshondjes tot en met bouviers, maar al deze honden en hondjes hadden één grote gemeenschappelijke liefde: hart. Liefst rauw. Ongemalen.
Mijn lieve moeder plonkte dan een hart in het etensbakje en waar de hond ook was, binnen de kortste keren stond hij voor zijn bakje. Hij volgde zijn hart.
Altijd keek de hond gelukkig, al duurde het kort, tot het bakje leeggeschrokt was.
Later hoorde ik dat hart ook mensenvoedsel was, maar toen was ik al te romantisch om dat te geloven. Uit mijn vroege honden-trauma was een weerstand ontstaan tegen het volgen van hart. Ja, men belandde dan wel bij de bestemming, maar was dat alles waar het om ging, simpelweg op pad gaan om de honger stillen?
Liefdescursisten, indien u uw hart volgt, wil dat zeggen dat u zich door honger laat leiden, en alleen daardoor. Dat is uw goed recht natuurlijk, maar wellicht ook uw zwakke plek. U heeft tenslotte ook gezond verstand meegekregen, al past dat minder goed in een etensbakje.
Bij moi is het zo, dat mijn hart regeert. Toujours. Maar als het hart de koningin van mijn leven is, moet zij de juiste beslissingen kunnen nemen. De juiste informatie daarvoor komt van mijn gezond verstand, de levenservaring, mijn lectuur en de suggesties van mijn dierbaren, in het bijzonder van mijn tante uit Parijs.
Dat raad ik u ook aan, indien u er sterk genoeg voor bent natuurlijk. Want het hart volgen wil zeggen dat u risico's op verdriet en pijn loopt, evenveel als op geluk en vreugde. En een risico wil zeggen: van te voren weet u niet hoe iets zal uitpakken.
Rationeel leven is veiliger. U weet waar u aan toe bent. Het leven is overzichtelijk. Overmorgen, volgende week, over tien jaar, u verrassen ze niet, nergens mee. Zo kan het ook. Vanzelf wordt u dan een beetje of meer cynisch, en dat staat intelligent.
Maar is dat ook een gelukkig leven? Zoals mijn tante in Parijs dan vraag: "Mais... ben je daarvoor verwekt?"
U kunt het bovenstaande gemakkelijk in de praktijk testen op waarheid. Wel sta ik niet voor de gevolgen in, maar hier is het materiaal dat u nodig heeft, en dat is het huiswerk van deze week.
Volgende week staat een belangrijke Liefdeswet centraal, een die velen hoop heeft geschonken en nog steeds schenkt. Of dat terecht is, staat te bezien. Want deze Liefdeswet dicteert: Op Ieder Potje Past Een Dekseltje. Maar is dat zo, en komt er ook weleens een scheef dekseltje uit de oven, en wat dan? Welnu. De antwoorden op deze en andere vragen krijgt u op maandag 10 april van moi,