Of kijkt ie toch liever van een afstandje toe, om ons een beetje voor laf uit te maken hier van uit het veilige Nederland.
MEN. noemt zo’n ‘binnendringersstroom’. altijd ‘vluchtelingen( stroom)’ in plaats van het te benoemen als gewoonweg ‘parasitaire. BINNENDRINGERS’’, ( wat perfect past bij de binnendringers, in onze landen…….Over. HUN. UITBREIDING( door geboortebeperking) , denken ze ‘ absoluut NIET. AAN,’om. zodoende in eigen landen hun ‘levensstandaard, leefmilieu’ voor henzelf te verbeteren. ( waarom kan men de misdadigersbendes die deze parasieten over ons heen laten komen, niet te pakken krijgen, E N. ‘elimineren’,…NIET. GOEDSCHIKS? dan maar. ‘KWAADSCHIKS’!!!
Turkije heeft zich nooit aan de afspraken gehouden, is een islamitisch land en die zijn nooit te vertrouwen. Wanneer zien de mensen dat eindelijk eens in? Met mondjesmaat zijn er vluchtelingen vanuit Turkije doorgelaten al begin dit jaar. Turkije voerde de acties in het Oosten van Syrië op zodat er nog meer echte vluchtelingenstroom naar de kusten zouden ontstaan.
Op 15,11.2017 , op ejbron, onder ‘geheim ooggetuigenverslag’n’ kan men e.e.a. Lezen over o.a. het concentratiekamp JASENOVAC. , waarvan de franciscaan Miroslav Filipovic als katholiek priester commandant was………<~<~<~<~<~<~<

Ik wilde deze keer maar met de deur in huis vallen: heb jij ook weleens van die dagen dat je verzucht: ‘ik wilde dat de dag al voorbij was..’? Dagen waarop de regen je weerhoudt om naar buiten te gaan, je het mist om samen te zijn met familie en waarin je ongeduldig reageert tegen de kinderen. Dagen waarop de kinderen jouw stemming aanvoelen en meer ruzie lijken te maken dan anders.
De afgelopen weken waren er bij ons regelmatig van deze dagen en daarom begon ik me af te vragen: hoe zorg ik ervoor dat het gezellig blijft in ons huis, ondanks een lockdown en alle regels die daarbij horen? Hoe creëer je die gezelligheid als je in quarantaine moet of tijd tekort komt door het helpen van je kinderen bij hun schoolwerk? Wanneer je dat moet combineren met je werk of met het zorgen voor anderen? Als je uitziet naar de dagen waarop we weer bij elkaar op bezoek kunnen, de kinderen weer naar school gaan. Als het gevaar van ontevredenheid op de loer ligt?
Wat, vroeg ik me af, zorgt voor gezelligheid? Is dat die sfeervol ingerichte woonkamer met kussens en kaarsen? Is het de geur van verse appeltaart en koffie? Of is het oma’s klok die elk uur slaat en tikkende breinaalden? Is het spelletjes doen en samen zingen? Zit gezelligheid hem in een goed gesprek en samenzijn met vrienden of familie?
Of, wil ik dat het liefst allemaal bij elkaar? Misschien is het in jouw en mijn ogen gezellig als alles perfect is: een uitgeruste, opgewekte, geduldige mama, een opgeruimd huis, een gezonde maaltijd die er ook nog eens prachtig uitziet, kinderen die geen ruzie maken en lelijke dingen zeggen, kaarsen en sfeerlichten en thee met zelf gebakken koekjes.
Elise schrijft in haar boek ‘Elke dag nieuw’: “Perfectionisme kan ons verlammen. Omdat we nooit een dag tegelijkertijd een foutloze moeder en een liefdevolle echtgenoten kunnen zijn, een smetteloos huis kunnen hebben en er fantastisch uit kunnen zien, voelen we ons vaak mislukt, tekortschieten, schuldig en moedeloos. Ontmoedigd beginnen we daarom maar helemaal nergens meer aan.”
Een aantal jaar geleden liep ik eens met een vriendin in een boekwinkel. Ergens in de rekken stond een boekje waarvan de voorkant suggereerde dat het zou gaan over gezelligheid in huis. Of dat nu echt zo was, of dat het mijn interpretatie van de voorkant was, weet ik niet. Terwijl ik het boekje enigszins afwerend gadesloeg, pakte vriendin het bewuste boekje vast en vroeg “zou jij zoiets kopen?” “Nee,” antwoordde ik, “ik ben tegen boekjes die suggereren dat alles leuk en gezellig moet zijn. Ik ben te druk met luiers verschonen en eten koken om ook nog aan gezelligheid te denken.” Ik zei het met een knipoog, maar het was een goed excuus, want hé.. gezellig? Ik voelde dat niet altijd. Driftbuien van peuter, huiluurtjes van de baby, rommel in huis, volle wasmanden en veel te weinig uren in een dag. Slaapgebrek maakt me niet tot een gezellige moeder.
Ik herinner mij vorig jaar kerstvakantie. Om de dag te doorbreken en een frisse neus te halen besloten we met z’n allen een stuk te gaan wandelen in het bos. Ik was moe en niet erg gemotiveerd, maar vol goede moed parkeerden we de auto en begonnen aan de wandeling. Ik realiseerde me al snel dat dit bos in de winter niet veel meer was dan vooral heel veel dor hout en verlangde ernaar om met een warme kop thee een boek te lezen op de bank. Totdat dochterlief haar verkleumde hand in de mijne duwde, met stralende ogen naar me opkeek en zei: “echt gezellig zo, hè mam?!”