In Ratzeburg leerde ook voor het eerst van mijn leven het pure geluk kennen dat sport je kan brengen. De flow, of hoe ze dat noemen. Het opgaan in wat je lichaam… overkomt. Het je verliezen in iets buiten jezelf. Ik was tot op dat moment nooit zo’n sporter geweest, op school werd ik vaak als een van de laatsten bij trefbal gekozen, maar op het Ratzeburgermeer merkte ik in wat voor een eufore stemming twee paar soepel bewegend ledematen je kunnen brengen. Ik leerde wat dat veel geroemde ritme nu precies was, een mooie slag, en hoe ik het feilloos herkennen kon – en vasthouden. In Ratzeburg slaagde ik erin een eigen slag te ontwikkelen, waarin mijn benen, mijn armen, mijn rug maar ook mijn ademhaling en mijn uithoudingsvermogen perfect op elkaar ingespeeld waren. En ongemerkt werd ik kilo’s lichter.
Op de voorlaatste avond werden we op onze banken in de lounge ingevoerd in de theoretische kanten van het roeien. De mechanica van de sport. Hans-Peter had drie zwart-wit films uit zijn villa meebracht, die hij in zijn glanstijd als coach van de Duitse roeiers had gemaakt. Daarop leek het alsof een skiff niet pas aan het einde van de slag zijn allerhoogste snelheid had, wat wij altijd hadden gedacht, als er net erg veel kracht door de roeier was gezet, maar al aan het eind van het oprijden, wanneer de riemen al even uit het water waren en de roeier een kort moment stil hield op zijn rolbankje, voor hij kracht ging zetten.
Ik kon het bijna niet geloven. Maar ik genoot. Nu pas zag ik hoe het werkte. Roeien was geen krachtsport maar iets voor denkers. Hans-Peter had zijn opnames uit een gelijkmatig meevarende boot gemaakt en tot onze verbazing zagen we steeds weer het puntje van de skiff weer een stukje naar voren schieten.
Die avond legde hij ons uit hoe we de snelheid die we op dat moment nog hadden, moesten zien vast te houden door onze riem zo soepel mogelijk met een draai van onze polsen in de inpik te laten overgaan.
Daarna liet der Hans-Peter ons nog aan de hand van uniek beeldmateriaal het verschil liet zien tussen de vroegere Oostduitse manier van roeien en de Westduitse. Hij had ooit een uitstekende pupil gehad, vertelde hij, die uit de DDR naar het Westen was gevlucht, en hij had gemerkt dat je zo iemand nooit met een Westduitse slag kon laten roeien. ‘Als je eenmaal zo lang op een bepaalde manier geroeid hebt, kun je dat, op die leeftijd, niet meer ineens omgooien. Dan is alles wat je geleerd hebt, in één klap voor niets geweest en had je beter in de DDR kunnen blijven.’ Volgens Hans-Peter bestond er niet één ideale manier van roeien en moest je het accepteren als iemand die je coachte uit een andere roeitraditie kwam.