Na de schanduleuze dopingpraktijken met de daarbijbehorende polsbandjes, toen misschien heus wel goed bedoeld, lijkt het mij goed om dat achter ons te laten. Nogmaals, we zijn toch echt aan iets nieuws toe.
Vandaag ben ik eenenveertig jaar moeder. Hoe kun je je vergissen. Nee, niet omdat ik toen moeder ben geworden, dat had ik voor geen goud willen missen, maar ik had gedacht dat ik het blogje wat ik nu zou willen schrijven ooit al eens geschreven had. Hoe ik ook in de archieven zoek, ik kan het niet vinden.
Het zoeken in de archieven blijkt trouwens iedere keer een heel tijdrovend karweitje te zijn. Niet omdat het niet goed gerubriceerd zou zijn, nee ik blijf veel te lang hangen in het lezen van die verhalen die nu al lang weer verleden tijd zijn.
Op de één of andere manier kan zo'n verleden toch weer actueel worden door de beleving van toen weer heel even naar het nu te halen. Zo'n gedenkwaardige dag als de verjaardag van je kind leent zich daar natuurlijk ook als bij uitstek voor. Ieder jaar om twee minuten voor elf gaat het door mij heen: eindelijk, daar is ze, na een wat moeizame bevalling.
Mijn moeder bracht als troost voor de wat zwaar uitgevallen bevalling, een prachtig zilveren vaasje gevuld met een orchidee voor mij mee. Het was voor de eerste keer dat ik deze bloem zag. Tot voor die tijd had ik alleen maar over orchideeën gelezen. Ik was toen niet zo heel blij met dat vaasje bloemen. Ik maakte me zorgen dat het dure bloemstukje waarschijnlijk heel snel in het ziekenhuis verwelkt zou zijn en dat dit toch wel jammer van het geld was......