Chrisopher is een personage om van te houden, omdat je hem bij alles wat hij doet een knuffel wil geven. Dat komt omdat hij een beetje gek is, bijvoorbeeld vanwege zijn logica over de rode auto's. Er zit ook een goede spanningsboog in, want gedurende het lezen blijf je je afvragen wie Wellington heeft vermoord. Hierdoor is het een echte pageturner geworden. Uiteindelijk kom je terecht bij een verrassend en steengoed einde.
Maar dit boek gaat niet alleen om de hondenmoord op Wellington. Het draait voor Christopher om een veel diepgaander thema, namelijk zijn relatie met zijn vader. En daarnaast laat het verhaal je zien hoe het voor omstanders (de vader van Christopher) is om met een psychische ziekte als Asperger om te gaan. Het is een interessante kwestie om over te lezen en door de flinke dosis humor, is het verhaal een stuk makkelijker weg te lezen.
Al met al raad ik dit boek niet alleen aan voor je leeslijst, maar ook voor je vermaak. Voor de mensen die liever in het Nederlands lezen: hij is ook vertaald en zelfs dan hij is de moeite waard. Want ik wens nog steeds dat ik dit boek opnieuw kan ontdekken. Wat mij betreft is het een terechte klassieker.
Theodore Finch en Violet Markey ontmoeten elkaar op het dak van de beltoren. Finch redt Violet door haar niet naar beneden te laten springen, maar tegelijkertijd zou hij zichzelf het liefst van zijn eigen leven beroven. Maar wanneer het met Violet steeds beter gaat, krijgt Finch alleen maar te kampen met terugslagen. Wat kan Violet doen om de jongen die haar gered heeft te redden?
Op het moment dat ik dit boek opensloeg, verwachtte ik een typisch liefdesverhaal. Zo eentje als Eleanor & Park of Paper Towns. En ik kreeg gelijk, met als verschil dat het verhaal van Finch en Violet me diep heeft geraakt. Want dit boek gaat over een van de heftigste onderwerpen waar je als tiener mee te maken kan krijgen: depressie en suicidale gedachten. Met dit onderwerp raakt schrijfster Niven een gevoelige snaar. Er zijn weinig boeken die tippen aan de manier waarop zij dit verhaal heeft neergezet.
Over de schrijfstijl heb ik niet veel te zeggen, want dit boek gaat echt om het verhaal. Ik kan alleen maar bevestigen dat Niven het verhaal goed heeft weten over te brengen en dat de manier waarop ze het schreef de psychische ziektes van Finch en Violet alleen maar recht aan doen. Overigens schreef ze vanuit de perspectieven van beide personages, wat er voor zorgde dat ik van beide personages een goed beeld kreeg.
Verder zijn de hoofdpersonages Finch en Violet om verliefd op te worden. In het bijzonder Finch, ik denk dat vele meisjes voor hem in de rij zouden staan. Maar niet te vergeten, Violet, zij was een bijzonder personage. Ze verloor haar zus, waardoor ze een plichtsgevoel had om nu voor twee te moeten leven. Dat deed haar bijna kopje ondergaan. Violet bewees maar weer eens hoe moeilijk het proces van rouwverwerking is.
Ik raad dit boek voornamelijk aan, omdat het leerzaam is. Zeker voor mensen die zelf te kampen hebben gehad met depressie of verlies. Alleen wees gewaarschuwd: dit verhaal laat je dagen na het lezen niet meer los en kan mogelijk als heftig ervaren worden.
Elke zaterdag van januari schets ik het portret van een jonge, inspirerende schrijfster. Vandaag vindt de aftrap plaats en laat ik jullie kennismaken met Fenneke Zwaaneveld.
Het boek van Fenneke (21) verscheen vorig jaar bij uitgeverij Boekscout. Met haar eenentwintig jaar is dat een indrukwekkende prestatie. Haar boek, 324, gaat over Lotte. Nadat Lotte zonder succes een nieuw horrorgame heeft gespeeld, belandt ze zelf in het spel. Haar beste vriendin Amy besluit haar te redden, maar dit is moeilijker dan ze dacht.
Ik raakte nieuwsgierig naar Fennekes schrijfmotieven en besloot haar te ondervragen over haar schrijfwerk.
'Voor mij is het een manier van communiceren. Ik vind het moeilijk om te praten, maar schrijven gaat steeds vloeiender. Daar ben ik altijd beter in geweest dan spreken. Het is heerlijk om mijn eigen werelden en personages te creëeren en er in op te gaan, een beetje ook wel als ontsnapping aan de echte wereld.
Het schrijven is iets waar ik talent voor heb en me nog ver in kan ontwikkelen, waardoor ik er ook meer van kan genieten. Het is leuk, soms wat frustrerend, maar vervolgens alleen maar leuker. Ik kan me er volledig in kwijt. Het geeft mij het gevoel dat ik iets kan en kan bereiken. Misschien kan ik zelfs andere mensen plezier brengen met mijn verhalen. J.K. Rowling met haar Potter boeken is dan ook een enorme inspiratiebron voor me.'
J.K Rowling is als schrijfster dus een grote inspiratiebron voor je. Zijn er nog meer auteurs waar je op zo'n manier tegenop kijkt?
'Hoewel ik heel graag lees, heb ik het probleem dat ik het echt lezen moeilijk vind. Niet het begrijpen van de woorden, maar meer gewoon het doen. Dit is een psychisch probleem van me en ik ben opzoek naar een oplossing. Maar dit betekent dat ik (op de Harry Potter boeken na, die ik in één ruk kan uitlezen) niet zo veel gelezen heb de afgelopen jaren en weinig ervaring heb met andere auteurs. Dat is iets waar ik enorm van baal, voornamelijk als schrijfster zijnde. Er zijn dus vast nog veel auteurs waar ik veel van kan leren en die als inspiratiebron kunnen dienen, maar waarvan ik simpelweg hun boeken nog niet gelezen heb. Een boek wat ik vorig jaar wel gelezen heb, is The Shining van Stephen King. Hoewel ik het af en toe een beetje langdradig en uitgerekt vond, vond ik wel dat hij perfect de sfeer wist neer te zetten. De spanning bouwt langzaam op, maar het einde is fantastisch gedaan. Het was het helemaal waard. Ik heb zeker geleerd daarvan en ik probeer nu zelf ook wat meer zo te werken. Maar ik moet zeggen, niets of niemand zal ooit de Harry Potter serie van zijn troon in mijn gedachten kunnen stoten.'
'Op mijn elfde, tijdens een project op school waarbij iedereen een eigen boek schreef, ontdekte ik pas dat boeken geschreven werden door echte mensen. Daarvoor was ik al veel aan het lezen, maar had ik gewoon nooit beseft dat ik dat ook kon doen. Sinds mijn ogen geopend waren, heb ik het altijd met heel veel plezier gedaan.'
'Ik bedenk altijd "wat vind ik interessant en waar zou ik graag over willen schrijven?". Toen ik aan 324 begon te schrijven, was ik erg geïnteresseerd in videogames. Daarnaast wilde ik graag iets schrijven over een prille liefde tussen twee beste vriendinnen. Na lang brainstormen kwam ik uit op het verhaal zoals het nu is. Andere keren kreeg ik het in mijn hoofd om over vampiers te schrijven of weerwolven. Nu doe ik wat over hekserij. Het zijn vaak de wat vreemdere onderwerpen die mijn aandacht trekken. Paranormaal of mysterieus, met menselijke aspecten. Ik schrijf dus wat mij het meest fascineert.'
'Vaak ga ik er naar opzoek. Ik zet dan mijn playlist met plezierige muziek op Spotify aan en ga er gewoon voor zitten. Dan ga ik over mijn planning heen, lees ik wat dingen terug en begin ik gewoon met schrijven. De inspiratie komt zo snel genoeg. Andere keren zit ik voor mijn gevoel wel een beetje vast en dan lukt het niet om te gaan zitten, maar ik weet dat dit een persoonlijk psychisch probleempje is. Ik denk absoluut dat wachten op inspiratie geen enkele zin heeft.'
Veel schrijvers schrijven (gedeeltelijk) over wat ze zelf hebben meegemaakt. Doe jij dit ook of probeer je dit juist te vermijden?
'Ja, dat doe ik zeker ook. Ik vind het leuk om dingen uit mijn eigen leven er aan toe te voegen. Ik heb dingen meegemaakt en aangezien niemand hetzelfde is, denk ik dat deze ervaringen meer diepgang aan een verhaal kunnen geven. Ik kan dingen vertellen die geen ander kan, juist omdat ik stukjes van mezelf er in stop. Maar natuurlijk blijft het wel gewoon fictie.'
'Het is mijn mooiste en grootste droom om ooit iets te kunnen schrijven wat net zo'n effect zal hebben op de wereld als de Harry Potter serie. Ik hoop dat ik echt goed kan worden, fantastische verhalen kan creëren en dat ik mensen over de hele wereld kan bereiken. Natuurlijk zijn financiën daarbij ook belangrijk, want ik hoop dat ik het schrijven kan gebruiken om inkomen te genereren. Maar voor mij is het belangrijkste dat ik mensen kan laten genieten en ze een goed gevoel kan geven, hoe zwaar ze het misschien ook hebben.'
Nieuwsgierig geworden naar 324? Klik hier om het boek van Fenneke te bestellen (het is een aanrader!)
Daniël is een Zuid-Koreaanse jongen, die in New York City woont. Zijn ouders hebben hoge verwachtingen van hem: hij moet naar een van de beste universiteiten gaan om dokter te worden. Daniël is onderweg naar zijn toelating, maar dan ontmoet hij Natasha. Natasha is een Jamaicaanse en verblijft als illegale immigrant in New York City. Ze staat op het punt om teruggezet te worden naar Jamaica, maar heeft een laatste hoop. Daarvoor is ze onderweg naar een advocaat.
Door hun twee verschillende culturen, lijken de twee gedoemd te zijn. Daniëls ouders zouden Natasha nooit accepteren. Bovendien vertrekt Natasha al in de avond en dan zullen ze kilometers van elkaar verwijderd zijn (alleen Daniël weet dit nog niet.) Desondanks genieten ze van de tijd die ze samen hebben.