De Romeinse wegenaanleggers hadden de gewoonte om het wegdek van hun creatie aan te leggen met lokale stenen. In Flandria was dat porfier, dat zij tot kubussen kapten met zijden van ongeveer 15 cm. Deze vorm week sterk af van de bredere en dunnere "platen" die zij meestal toepasten, en was, volgens verscheidene rapporten, geïnspireerd door de manier waarop de plaatselijke Kelten hun opritten aanlegden. Zo, meenden zij, pasten de wegen beter bij het landschap, en konden ze op meer sympathie bij de nogal stuurse bevolking rekenen.