Jaren lang heb ik een vrij grondige hekel gehad aan honden. Het gepoep, het gelik, het gekwijl, het gegrom, het geblaf, het gespring, het gebedel om aandacht, het gebedel om eten, het talent voor ondergeschiktheid, en het gedoe van al die baasjes met hun uitrolbare lijnen, hun gesnauw of hun overdreven bezorgdheid.
Dat vond ik allemaal ergerlijk, tot er iets gebeurde. Ik kan in een oude agenda tot op de dag nauwkeurig nazoeken wanneer mijn hondenhaat eindigde.
Ik heb ook gemerkt dat mijn hondenhaat van destijds gebaseerd was op een aantal misverstanden. Misverstanden die ik hier en daar bij anderen nog steeds zie.