Koordirigent Ching-Lien Wu leeft muziek intens voor bij het Koor van de Nationale Opera ★★★★☆ | De Volkskrant
Koordirigent Ching-Lien Wu leeft muziek intens voor bij het Koor van de Nationale Opera ★★★★☆
De solobariton Huw Montague Rendall overtuigt met zijn strakke geluid.
Guido van Oorschot 25 april 2021, 17:39
De vertrekkende koordirigent Ching-Lien Wu. Beeld Milagro Elstak
Eindelijk gerechtigheid. Al zeven seizoenen houdt Ching-Lien Wu het Koor van De Nationale Opera in opperste conditie, maar pas nu, bij haar vertrek, stapt ze zelf bij een uitvoering op de bok. Zie haar kneden, strelen en mimen in het werk dat ze koos voor haar afscheidsconcert: Ein deutsches Requiem van Johannes Brahms, een meditatie over leven en dood.
Streng en perfectionistisch noemt ze zichzelf. Daar gaat de Parijse Opéra nog van profiteren, want de Taiwanese wordt er chef des choeurs. Op de valreep onthullen de streamingcamera's van het Concertgebouw in Amsterdam de methode-Wu: ze leeft muziek intens voor. Bij een Bijbeltekst over 'vervliegende kommer en zuchten' balt Wu de vuist en toont een snelle lach.
Het 47-koppige operakoor pareert intussen allerlei coronarestricties. De Grote Zaal: leeg. Afstand tussen de monden: een tegennatuurlijke 2,5 meter. 70 minuten op de plaats rust, nog zo'n crime voor het operalijf. De stemmen deinen ook niet op orkestgolven, maar vervlechten zich met twee piano's en pauken. Het is Brahms' eigen bewerking voor in geval van nood.
Desondanks registreren de microfoons vervoering, van een breed uitgesponnen gebed tot bravoure bij de provocatie 'Dood, waar is je angel?'. De solobariton Huw Montague Rendall overtuigt met zijn strakke geluid meer dan de solosopraan Adela Zaharia, die haar noten ietwat mistig aanvliegt. Wat Wu niet zal hebben gehoord, maar het thuispubliek des te beter, is door het dempingsmechaniek van de piano's veroorzaakt contactgeluid. Doffe klapjes, een requiem lang: het is extra slagwerk dat niet eens stoort.