Op elk verhaal volgde een kort tweegesprek tussen een novice en een monnik. Dat hijzelf die monnik was mogen we gerust aannemen. Op alles heeft hij een antwoord, soms bondig, andere keren uitgebreid. Als de novice bijvoorbeeld vraagt: "Vertel me alsjeblieft wat de remedie is tegen afgunst", volstaat Caesarius met één zinnetje: "Je laten leiden door de liefde". Maar als de novice zich elders verbaast over het feit dat demonen graag met een vrouw naar bed willen en nieuwsgierig vraagt of dat ook echt gebeurt, gaat Caesarius er eens uitgebreid voor zitten: "Zeker herinner ik me zulke gevallen. Tot waarschuwing van vrouwen die mogelijk zullen lezen of horen wat ik ga vertellen, zal ik een paar voorbeelden uit onze tijd geven..:'
De cisterciënzer orde, waarvan Caesarius deel uitmaakte, zal daar jaloers naar gekeken hebben, want tussen hen en de benedictijnen bestond grote concurrentie. De cisterciënzers dankten in feite hun ontstaan aan de cluniacenzers: ze beschouwden de orde van Cluny als een afvallige van het oorspronkelijke gedachtegoed van het kloosterleven; de luxueuze leefwijze van de monniken van Cluny kon in de ogen van Bernardus van Clairvaux en zijn volgelingen geen genade vinden. Zij preekten de terugkeer naar het sobere, de ascese. Of, zoals Van Moenbroek het in zijn inleiding formuleert: "De cisterciënzers achtten hun leefwijze als de meest volmaakte in de kerk Gods. Dus mochten ze verwachten dat God onder hen tekenen zou verrichten, tot vertroosting en bemoediging, en ook tot waarschuwing."
De wonderen waren de wereld dus niet uit, zo zou je Caesarius' boodschap kunnen samenvatten. Al was de Bijbel een afgesloten boek – al moest het laatste hoofdstuk nog werkelijkheid worden met de terugkeer van Christus op aarde – dat betekende nog niet dat God zich sindsdien van de wereld afzijdig hield.
"Verzamelt de brokken, opdat zij niet verloren gaan", zo luidt de openingszin van de 'Dialogus miraculorum'. En brokken verzamelde Caesarius: bijna 750 verhalen legde hij vast. Van Moolenbroek selecteerde er 61, door Caesarius allemaal in een Nederlands decor gesitueerd. Kriskras reizen we zo langs dorpen en steden als Bozum en Bedum in het noorden, Borne en Oldenzaal in het oosten, Rhenen en Utrecht in het midden, Maastricht en Meerssen in het zuiden, om maar wat te noemen.
Het moet een flinke klus geweest zijn: niet alleen vertaalde Van Moolenbroek de Latijnse teksten in vlot – soms wat al te vlot – lezend Nederlands, ook noteerde hij steeds waar en wanneer het wonder plaatsvond, van wie Caesarius het verhaal had gehoord om ten slotte het gebeuren ook nog eens binnen een historische context te plaatsen. Zijn speurwerk dwingt bewondering af. Bovendien heeft Van Moolenbroek een behoorlijke portie humor in zijn commentaar verwerkt.
De verhalen kregen sprekende titels mee zoals 'De genitaliën van een gestorven Utrechtse kannunnik' of 'Een malende ridder in Kloosterrade'. Zelfs euthanasie komt aan de orde, zoals blijkt uit 'De vrijwillige dood van een monnik van Oostbroele': een benedictijner monnik smeekt om een vroegtijdige dood om zo de ondergang van zijn klooster niet mee te hoeven maken. Aanleiding was de aanstelling van een abt, die het volgens de monnik niet zo nauw nam met de kloostertucht. Koren op de molen voor de cisterciënzers, die zich hierdoor gesterkt voelden in hun keus voor het cisterciënzer kloosterleven.