"Eigen aard is goud waard."
Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Een veel gebruikt spreekwoord om aan te geven dat jouw oordeel over anderen vooral weerspiegelt hoe je zelf bent. Maandenlang zat de waard alleen op het terras. De gasten bleven thuis. Niet omdat die waard of die gasten niet te vertrouwen zijn, maar omdat een geniepig onbetrouwbaar virus de rondte doet.
De gasten bleven thuis en werden geconfronteerd met zichzelf. Sommigen met hun eigen kansen, anderen met hun eigen kwalen. Soms met een beetje van beide tegelijk. Sommigen lazen boeken en pakten hun mogelijkheden, anderen spraken boekdelen over hun moeilijkheden.
Een krachtig boekje over het omgaan met plotselinge veranderingen of tegenslagen is 'Wie heeft mijn kaas gepikt?' van Spencer Johnson. Het gaat over twee muizen en twee minimensjes in een doolhof. Op één plek ligt zoveel kaas dat ze erop vertrouwen dat er voor altijd genoeg is. De muizen blijven alert, maar de mensjes gedragen zich alsof de kaas nooit op zal raken. Als op een dag alle kaas weg is, trekken de muizen direct verder het doolhof in, terwijl de mensjes achterblijven vol wantrouwen en verwijten. Het ene mensje onderneemt uiteindelijk zelf actie en gaat op zoek. Hij merkt al snel dat hij zich beter voelt door dat zoeken, vindt kleine stukjes kaas, en stuit uiteindelijk op een grotere en betere kaasberg dan hij ooit had. Het andere mensje blijft ongelukkig op zijn plek, vol angst, wantrouwen en zelfmedelijden. Mopperend op de wereld die zijn kaas heeft gepikt.
Als het om ver- of wantrouwen gaat, zou 'Wat de waard mist, verwijt hij zijn gasten' een nog krachtiger spreekwoord zijn. De wereld is een spiegel waarin we kunnen zien wat er in onszelf afspeelt.
Als het om ver- of wantrouwen gaat, zou 'Wat de waard mist, verwijt hij zijn gasten' een nog krachtiger spreekwoord zijn. De wereld is een spiegel waarin we kunnen zien wat er in onszelf afspeelt. Er is wel veel moed nodig om jezelf, met je eigen aardigheden, waardigheden en eigenaardigheden, daadwerkelijk in die spiegel te zien. Voor zelfkritiek is een basis van zelfzekerheid nodig. Oordelen over, verwijten aan of wantrouwen van anderen zijn vooral afleidingsmanoeuvres van innerlijke onzekerheid. Of het nu de collega's, de organisatie, de politiek of de wereld is, zolang de schuld voor fouten en falen buiten jezelf ligt, hoef je eigen kwetsbaarheden niet te erkennen en eigen gedrag niet te veranderen. Dan verandert er dus ook niets en blijf je de benadeelde, mopperend op de wereld die je kaas heeft gepikt.
Nu de terrassen weer open zijn, stelt de waard ons eerst een paar checkvragen. Niet uit wantrouwen, wel uit goede zorg. Daarna mogen we op 1,5 meter afstand van elkaar plaatsnemen. We zullen dus nog harder moeten schreeuwen om onze verwijten verstaanbaar te maken. Of we denken, onder het genot van een drankje en een kaasplankje, vol zelfvertrouwen na over waar we een volgend deel van de oplossing kunnen vinden. Als je verder wilt komen, moet je stappen zetten. Bekijk bijvoorbeeld onze vacatures.