In een stadje dat niet op onze landkaart staat, kijkt een grote groep schoolkinderen toe hoe we in een eethuisje matoke, groente en hompen vlees eten. Ze zijn te herkennen aan hun uniformen: de meisjes dragen een overgooier, de jongens een bloesje en een korte broek. Rood, geel of paars, de kleur is afhankelijk van de school. Het embleem zit vaak op de bovenkleding genaaid. Voor hen zijn wij een bezienswaardigheid. Wij op onze beurt zijn vrij snel uitgekeken in de Ugandese stadjes. Culturele bezienswaardigheden zijn niet of nauwelijks aanwezig. Het enige vermaak is om op je gemak de straattaferelen te observeren. Veel winkels hebben hun waar buiten uitgestald: bij de slagerij bungelen hompen vlees aan een houten stellage. De buurman verkoopt dikke matrassen van schuimrubber, die op een grote stapel op de zandgrond liggen.