Ragherrie » Demon Eye – Prophecies And Lies Demon Eye – Prophecies And Lies – Ragherrie
Ragherrie > CD recensie > Demon Eye – Prophecies And Lies
Demon Eye komt uit de Verenigde Staten en speelt muziek in een stijl vergelijkbaar met Pentagram en Black Sabbath. De band is in 2013 opgericht en vernoemd naar een nummer van Deep Purple. De band is ooit begonnen met covers uit de 70s en dat hoor je nog steeds. De muziek voelt aan als een trip terug in de tijd. Prophecies And Lies is de derde full length van het Amerikaanse kwartet en is een verademing voor fans van de genoemde bands. Demon Eye noemt het een combinatie van proto doom en classic heavy rock. Prima.
In een interview geeft Demon Eye aan op dit album met meer psychedelische effecten te werken, met hard-zacht passages en meer dynamiek in het algemeen. Na een luisterbeurt is de conclusie daarover makkelijk te trekken: van dat alles is namelijk verdomd weinig te merken. De oer-doom is ontdaan van alle franjes en tamelijk rechttoe rechtaan. Bij dergelijke muziek staat of valt succes met de songwriting, en die is op Propheces And Lies van enorme kwaliteit.
Opener The Waters And The Wild illustreert direct wat je de totale elf nummers qua muziek te wachten staat. Riff-georienteerde muziek met de cleane en wat breekbare zang van frontman Erik Sugg. Het nummer is catchy als hel, bevat een lekkere solo en Demon Eye houdt de muziek ook niet te lang aan. De meeste nummers zijn ver onder de 5 minuten. De opener wordt opgevolgd door In the Spiders Eye. Een heerlijk melodieus nummer dat de opener in kwaliteit zelfs nog overtreft.
Persoonlijke favoriet is Kismet, waar een mooie wisselwerking tussen zang en een eenvoudige maar doeltreffende riff uitmondt in een refrein die je je oren niet meer uitkrijgt. Net als je denkt dat dit de opbouw is wordt er een heavy schepje bovenop gedaan en krijg je een lekkere solo voor je kiezen. Vervolgens wordt het nummer weer zorgvuldig opgebouwd. Zo hoort het en niet anders!
Variatie wordt gebracht op het einde van de album met de titeltrack waar de zang beperkt blijft tot spoken word passages. Omdat dit op extreem monotone wijze gebeurt wordt meteen een dieptepunt van het album gecreëerd. De lange fade out op het einde van de track brengt het nummer ook niet naar een hoger niveau. Nee, dan liever de afsluiter Morning's Son. Dit nummer klokt over de 7 minuten waarmee het veruit het langste nummer op de schijf is. De track is tekstueel geïnspireerd op War Pigs en N.I.B.van Black Sabbath waarbij een verhaal vanuit de duivel vertelt wordt over hoe makkelijk we over te halen zijn om dingen voor hem te doen en zo voor zelfvernietiging te zorgen. In het iets rustigere nummer valt er zowaar af en toe een minimaal psychedelisch effectje te bespeuren. Het eerste gedeelte klinkt lekker melodieus en uptempo als een paard op draftempo. Doordat het tweede gedeelte van het nummer geheel instrumentaal is, komt de plaat op vrij organische wijze tot een einde.
En dan heb je toch met veel plezier oer-doom van een hoog niveau beluisterd. De songwriting is ijzersterk en het vocale werk is traditioneel zoals je bij liefhebbers van Black Sabbath mag verwachten. Je blijft deze plaat dan ook opzetten en ook naar de twintigste keer verveelt hij nog geen seconde. Demon Eye kan uitermate trots zijn op Prophecies and Lies en de fansbase van de band zal met dit album alleen maar groter worden. In de gaten houden deze band!
Releasedatum: 11-08-2017 | Label: Soulseller Records | Facebook
11 Morning's Son
Tags: Black Sabbath, Demon Eye, doom, heavy metal, metal, Pentagram, Prophecies and lies, recensie, review, Soulseller Records, us, Verenigde Staten