Ik was 7 toen mijn broer die slechts een aantal jaar ouder was me voor het eerst dwong me uit te kleden. Kort nadien begon hij me aan te raken en tegen de tijd dat ik 9 was had hij me al enkele malen verkracht. Dit is doorgegaan tot ik 15 was.
Ik heb nooit iets durven zeggen omdat hij had gedreigd me 'kapot' te maken en hij zei dat toch niemand me zou geloven. Telkens hij iets misdeed zei hij dan ook dat het mijn schuld was, en ik mocht zeggen wat ik wou, ik werd inderdaad nooit geloofd. Toen de verkrachtingen stopten dreigde hij nog regelmatig dat hij mij kapot zou maken indien ik er ooit iets van zou zeggen, desnoods mijn hele familie.
Intussen heb ik zelf kinderen, mijn ouders zijn al enkele jaren op de hoogte.
Hun reactie, dat kan niet dat zou hij nooit doen. Uiteindelijk heeft hij toegegeven aan mijn ouders waarop zij me zeiden dat hij er spijt van had en ik maar normaal moest doen. Wat gebeurd is is erg, maar ik moest daar nu ook niet zo onnozel over doen, als je jong bent doe je nu eenmaal zo'n dingen.
Hij mag hier nu ook niet meer binnen omdat ik schrik heb dat hij de kinderen wat aandoet. Helaas moet ik mijn kinderen door het werk vaak aan de grootouders toevertrouwen. Zij hebben altijd gezegd dat ze mijn 'broer' nooit toegang zouden geven tot hun huis als mijn kinderen daar waren, helaas ben ik er onlangs achter gekomen dat ze hem regelmatig uitnodigen. Ik heb mijn kinderen die dag onmiddellijk mee naar huis genomen. Nu krijg ik dus dagelijks sms berichten waarin ze me zeggen dat ik een slecht ben, dat ik mijn 'broer' maar moet laten begaan, en dat ik hen hun kleinkinderen afneem. Indien we onze opvangproblemen niet snel opgelost krijgen gaan we ontslag moeten nemen, en zo blijft hij ons leven bepalen.
Ik durf geen klacht indien uit schrik dat hij alsnog wraak neemt op mij of erger op mijn kinderen. Hij heeft destijds meermaals met messen enzo gezwaaid. Iedere dag opnieuw ben ik bang voor wat mijn kinderen zou kunnen overkomen door hem, en dan telkens moeten horen dat ik de slechte ben. Ik weet niet wat ik moet doen.
Mijn partner is een enorme steun, maar ook hij weet niet wat we moeten doen, ik denk dat hij ook gewoon bang is voor de kinderen hun veiligheid.