Robert Ryman - Twan Janssen
Het werk van Robert Ryman is blind. Het kijkt omhoog, niet naar de grond. Niet dat er daar wel iets te zien is voor een blinde, maar omhoog kijkend staan je oren in ieder geval goed, dat is mijn voorlopige conclusie.
Ik begreep ze nooit. Vaak wit op wit min of meer, altijd belangwekkend gepresenteerd. Ik voelde me een beetje buitengesloten, alsof je de enige bent die een verhandeling niet begrijpt en dan maar doorloopt, schouderophalend.
Dat doe ik nu niet meer.
Tegenwoordig ben ik grijs en kijk ik anders naar de dingen en komen witte schilderijen weer in beeld.
'Wat in de hemel weten zij het hunne?' Afschuwelijk vrij naar Baudelaire, (De Blinden) maar ik heb de vertaling even niet bij de hand.
Het schijnt dat je overgebleven zinnen zich scherpen op het moment dat er één wegvalt.
Ik begrijp Agnes Martin, Donald Judd, Mary Heilmann en Sol Lewitt.
Waarom irriteer ik me dan zo aan Ryman? Misschien is het een gebrek aan oogcontact, wat ik waarschijnlijk meer nodig heb dan hij.
Wat kijkt ziet ook wanneer het gezien wordt, wat blind is niet. Het is stil, in zichzelf gekeerd en bezig met andere dingen. En misschien is dat ook prima en moet ik me niet zo aanstellen. Vind ik ook best.
Ik praat in hun nabijheid in ieder geval heel erg zachtjes, want ze horen alles. Daar ben ik inmiddels wel van overtuigd.