Dit kleine boekje uit 1969 is verrassend modern door op een open manier het thema 'gender' aan de orde te stellen. Het verhaal wordt achterstevoren verteld: van 1945 terug naar 1940; dat is wel duidelijk aangegeven, maar het roept ook vragen op. De grootste moeilijkheid van dit boek zit in de 'randteksten' rondom het verhaal: motto's in het Duits en het Spaans, en een duister 'Voorbericht' – waarmee het boek dus afsluit. Al met al geeft dit betrekkelijk eenvoudige boek dus genoeg stof tot nadenken.
In 1965 debuteerde Burnier met de roman Een tevreden lach, waarvoor ze de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs kreeg. Ook voor haar latere werk ontving ze verschillende literaire prijzen. Haar boeken waren vaak omstreden vanwege het radicale feminisme en de homo-erotiek. Burnier noemde Het jongensuur haar meest autobiografische boek, 'bijna van de eerste tot de laatste letter echt gebeurd'.