Harrison Birtwistle " + "
Harrison Birtwistle geb. 1934 te Accrington
Brits componist en klarinettist
Gedurende de jaren 50 werd de Engelse muziek gedomineerd door de eenvoudige pastorale esthetiek van Vaughan Williams en zijn opvolgers, een verstikkende omgeving waarin de "Manchester School" een groep studenten van de Royal Manchester College of Music, bestaande uit Birtwistle, samen met andere componisten, Maxwell Davies en Alexander Goehr evenals dirigent Elgar Howarth and pianist John Ogdon, hun carrière begonnen door zich voor hun inspiratie richtten op de laatste ontwikkelingen op het vasteland.
Na zijn klarinetstudie wachtte hij af en kon hij in 1959 zijn ambities om componist te worden waarmaken bij de premiere
van zijn blaas quintet Refrains and Choruses. Desondanks moest Birtwistle tot 1965 wachten op zijn eerste belangrijke succes met de compositie voor ensemble Tragœdia.
Samen met Peter Maxwell Davis richtte hij in 1967 de Pierrot Players op, een in eigentijdse muziek gespecialiseerd ensemble.
De compositie die Birtwistle tot een van de belangrijkste componisten van zijn generatie maakte was The Triumph of Time (1972) geïnspireerd op Brueghel's schildering van de meedogenloze voortschrijding van Tijd en Dood
Werken o.a.; opera's: Punch and Judy ging in premiere op het Aldeburgh Festival in 1968, een gebeurtenis die de normaal onverstoorbare Benjamin Britten ertoe bracht in protest weg te lopen.; Down by the Greenwood Side (1969); The mask of Orpheus (1986); Gawain (1991); The second Mrs Kong (1994); instrumentale werken voor orkest: Secret Theatre(1985); Earth Dances(1986)voor trompet Endless Parade(1987), voor piano Antiphonies (1993), voor tuba The Cry of Anubis (1994) en voor saxofoon Panic (1995)