Onze vraag blijft: Is het heil werkelijk wel zo aards. Bijbels gesproken, als Kuitert ons wil doen geloven? Inderdaad, in het Oude Testament wordt het heil van God vaak met aardse kleuren getekend. Maar men vindt daar ook een aangevochtene als Asaf (Ps. 73), die het uit ondervinding weten mag, dat Gods heil bepaald niet samenvalt met aardse welvaart. Men zal toch de hoop op een eeuwig leven met God hier niet durven verklaren als een wensdroom van één, die op aarde niet aan zijn trekken is gekomen (een soort projectie)?
Wat dan te denken, van de ellendige en arme, die we in het Oude Testament zovaak tegenkomen en die in moderne taal gezegd 'de armoedzaaier' heten mag, voor wie God het opneemt? En als God dat doet, dan mag de kerk toch zeker niet zwijgen in het strijdtoneel op aarde, in de strijd tegen sociale ongerechtigheid, tegen armoede en rassendiscriminatie?!
Dat zal zo zijn. Als we dan maar niet vergeten, dat we met dit alles niet uitputtend gesproken hebben over deze arme en zijn heil in het Oude Testament. Deze arme is niet slechts de bezitsloze. Hij is de man, die 'zijn deel in Israël' is kwijtgeraakt. Wat dat betekent, moet men maar nalezen in de geschiedenis van Achab en Naboth. De arme is in zijn bezitsloosheid zijn deel aan het land der belofte kwijt. En dat levert de vrome (de arme is vaak ook de ootmoedige, die schreeuwt om God) de aanvechting op, dat hij ook zijn deel aan de God der belofte mist. Hij staat buiten alles. En in deze verlegenheid roept de vrome om God en Zijn recht, een verlegenheid om weer in de lijn der belofte (uiteindelijk de Messiaanse) geplaatst te worden. Wie denkt hier niet aan Naomi en Ruth? Als God deze arme aan zijn recht helpt, dan helpt Hij hem niet slechts aan een behoorlijk bestaan op aarde, maar Hij haalt hem naar Zich toe, naar Zijn Christus toe. Dat is meer dan een stuk land, hoezeer daarin (alweer voor het geloof slechts) de mildheid en goedheid Gods weerspiegeld wordt. In deze zin spreekt Christus de armen van geest (Matth. 5) zalig.