'Mijn papa was oneindig dankbaar voor wat Nederland hem heeft gegeven en gebracht' | RTL Nieuws
'Mijn papa was oneindig dankbaar voor wat Nederland hem heeft gegeven en gebracht'
08 mei 2020 10:52 Aangepast: 18 mei 2020 16:50
In deze serie laten we nabestaanden aan het woord over hun geliefden die zijn overleden door corona. Deze keer een eerbetoon aan Așur Doğan (80) uit Utrecht.
Zijn dochter Zeycan Doğan:
"Kort voor zijn overlijden kregen we nog goed nieuws vanuit het ziekenhuis in Nieuwegein. Maar helaas was dat van korte duur. Want diezelfde nacht werden we uit bed gebeld en we moesten direct naar het ziekenhuis komen. Daar heeft mijn vader ons nog kort kunnen spreken. 'Ik heb gegeten en gedronken van de spijs die het leven mij te bieden had. Mijn reis is blijkbaar tot hier. Ik heb jullie tot hier gebracht, maar vanaf hier moeten jullie het zelf doen', zei hij.
In het bijzijn van zijn vrouw en zijn vijf kinderen is hij op Goede Vrijdag overleden aan de gevolgen van het coronavirus. In zijn geliefde Nederland, het land waar hij als gastarbeider jaren geleden naartoe was gekomen."
Vader Așur en moeder Zehra Doğan.
"Hij zocht hier naar een betere toekomst voor zichzelf, voor zijn vrouw en vooral voor zijn kinderen. Mijn vader was van de generatie die drie baantjes op een dag had, zeven dagen per week. Alles wat hij deed, deed hij voor ons comfort, zolang wij het maar naar onze zin hadden. Hij leefde voor de liefde voor zijn kinderen, hij leefde voor ons geluk.
Mijn ouders hadden in de beginjaren werkelijk niets toen ze hier in Nederland aankwamen. Ze moesten in het begin met drie kleine kinderen in een kraakpand slapen. Ze hadden geen bezittingen, alleen hun kinderen, hoop en een ongekende wilskracht op een beter leven. Golfclub De Pan in Utrecht heeft daarbij geholpen. De leidinggevende daar heeft een essentiële rol in ons leven gehad en ervoor gezorgd dat mijn vader door het werk wat hij daar kreeg, zijn gezin kon onderhouden. Hierdoor konden wij studeren zoals hij dat zo graag wilde voor ons."
Vader Așur en dochter Zeycan.
"Dat mijn vader daar ook nog eens prins Bernhard ontmoet heeft, maakte hem zo trots als een pauw. Hij vond het fantastisch om met een echte royalty op de foto te gaan.
Mijn papa was oneindig dankbaar voor wat Nederland hem heeft gegeven en gebracht. Een land waar hij mocht wonen, een land waar wij ons thuis mochten voelen. Een land dat hem werk heeft gegeven zodat hij zijn kinderen kon onderhouden, groot kon brengen, kon laten studeren en een land waar hij ervoor kon zorgen dat zijn eigen kinderen en kleinkinderen een veilig, liefdevol bestaan konden opbouwen.
Hij hield van Nederland. Hoe Nederland bijvoorbeeld met de wetenschap omging, hoe Nederland met mensenrechten omging, hoe Nederland de staat en religie gescheiden hield. Mijn vader was een vooruitstrevende man.
Een man die we nu moeten missen, maar het afscheid van onze vader hadden we liever anders gezien."
"Het voelt alsof onze rouw nog geen begin heeft gehad, laat staan dat er een einde in zicht is van dit ondraaglijk verlies."
"Ik had hem een afscheid gegund waarbij zijn vrouw en vijf kinderen achter hem aan zouden lopen, waarbij wij hem naar zijn laatste rustplaats zouden begeleiden. Wij zouden de regie op zijn afscheid in handen moeten hebben en wij zouden onze laatste woorden tegen hem uitspreken.
Wij hadden daarna condoleances in ontvangst moeten nemen, maar de regels van de natuur van het leven laten zich niets vertellen. Mijn vader is naar zijn laatste rustplaats in Turkije gebracht, maar vanwege corona konden wij niet met onze geliefde vader meereizen.
Onze familie in Turkije heeft daarom de honneurs waargenomen, wij hebben het met video-opnames moeten doen. Het voelt daarom alsof onze rouw nog geen begin heeft gehad, laat staan dat er een einde in zicht is aan van dit ondraaglijke verlies. We hebben geen afscheid kunnen nemen en niemand weet wanneer we weer herenigd zullen worden met papa en onze familie in zijn geboorteplaats Banaz Köy in Turkije. Zodat we samen bittere tranen kunnen laten en samen kunnen gaan rouwen om dit immens grote verlies.