De telefoon gaat • Solace Uitvaartbegeleiding
Ik neem op en er valt even een stilte, de dochter aan de andere kant van de lijn kan het maar nauwelijks over haar lippen krijgen: 'Josche, mijn moeder is net overleden'.
Ik was een paar dagen eerder nog bij deze familie geweest voor een zogeheten 'voorgesprek' of 'wensengesprek' maar dat we elkaar al weer zo snel zouden zien en spreken had niemand kunnen voorzien.
In overleg met de familie ga ik meteen naar ze toe. Ik stap binnen in een kamer vol verdriet en ongeloof. Pas een week geleden hoorde deze familie dat hun vrouw, moeder en oma ongeneeslijk ziek was en voordat dat besef door kon dringen glipte ze onder hun handen weg.
Het is een groot en hecht gezin; vader, drie dochters met echtgenoten en zes (bijna) volwassen kleinkinderen waarvan twee met partner. Bijzonder om te zien hoe ze elkaar in hun verdriet bij staan.
Ik voel al snel dat deze familie ondanks het verdriet en de klap van het onverwachte overlijden hele duidelijke ideeën heeft over hoe ze het afscheid in willen vullen. Ik sta ze bij door de regeldingen uit handen te nemen, de telefoontjes naar verzorgers, de begraafplaats, de condoleanceruimte enzovoort maar de inhoud van het afscheid is volledig in hun handen.
De witte orchidee die hun moeder kort geleden weer in bloei kreeg en waar ze erg trots op was speelt een centrale rol. De kaart krijgt een afbeelding van een orchidee, de bewuste orchidee zelf wordt verwerkt in het bloemstuk van haar echtgenoot en ook op de liturgie wordt een orchidee geplaatst. De bloemstukken van de kinderen en kleinkinderen worden ook in het witte thema uitgevoerd en op de dag van de uitvaart wordt mevrouw in een witte rouwauto vervoerd.
De familie heeft gekozen voor een thuisopbaring, in de woonkamer op het bed waar ze de laatste paar dagen van haar leven verzorgd werd. Ze kiezen voor 'thanatopraxie', een lichte balseming waarbij geen koeling meer nodig is. Zo hebben ze in de dagen die komen geen last van een lawaaiige koeling die steeds aan slaat en kunnen ze in alle rust afscheid nemen. De jongste dochter doet het haar van haar moeder, de laatste van vele keren dat ze dat voor haar deed; een bijzonder moment.
Met een kamerscherm om het bed heen en een kaars op een tafeltje ernaast creëren we een plekje waar iedereen die daar behoefte aan heeft even samen met haar alleen kan zijn. In de loop van de dagen komen er steeds meer bloemen bij achter het kamerscherm.
Na een emotionele week waarin de familie nog veel waardevolle momenten met elkaar door heeft kunnen brengen wordt mevrouw vanuit de Rooms-Katholieke kerk begraven. Naast de liturgische invulling, afgestemd op het verhaal van de familie, is er ook ruimte voor eigen inbreng. De kleinkinderen steken de kaarsen aan om zo hun Oma nog eenmaal in het licht te zetten. Ze spreken hierbij allemaal een herinnering aan haar uit en er is ook een kaarsje voor de kleindochter die 19 jaar geleden overleed. Twee dochters delen hun herinneringen aan hun moeder met de aanwezigen en er is ruimte voor eigen muziek.
Bij de begraafplaats, na een laatste gebed door de pastor en een gedicht van een van de kleindochters, laten de drie schoonzoons en de enige kleinzoon mevrouw aan touwen in het graf dalen. Een aangrijpend moment ter afsluiting van een mooi en waardig afscheid.
Na de condoleance neem ik afscheid van de familie, we kijken elkaar aan. Nog geen 2 weken geleden hadden we elkaar nog nooit gezien of gesproken en gaf ik iedereen een hand ter kennismaking, vandaag omhelzen we elkaar als afscheid. Ik mocht er zijn voor deze familie in één van de moeilijkste weken van hun leven, ik ben ze dankbaar voor hun openheid en hun vertrouwen en zij laten me weten dankbaar te zijn voor mijn steun bij het regelen van de uitvaart van hun moeder.
(Deze blog is gepubliceerd in overleg met de familie.)
De bloemstukken van haar echtgenoot, kinderen en kleinkinderen.
⟵Je dierbare overlijdt, en dan… waar begin je? En wanneer?
Beter foto's hebben die je nooit bekijkt dan…⟶
4 gedachten over "De telefoon gaat"
Wauw, Josche, zo ken ik je. Betrokken, oprecht, gevoelig maar ook met de nodige 'nuchterheid', liefdevol. Wat een ontroerende blog. <3
Mooie blog. Ja, de tijd na overlijden van een dierbare is hectisch en kan heel heftig zijn. Fijn dat families bij jou in goede handen zijn. Dat vertrouw ik je ook helemaal toe.
Wauw Josche , wat een mooi afscheid heb je samen met de familie kunnen creëren. Mooi ook hoe in zo n kort tijdsbestek tijdens een verdrietige periode zo n warme verbinding kan ontstaan . 🙏.