Geduld is niet mijn sterkste eigenschap. Ik had me wel degelijk voorgenomen om Marvel’s Spider-Man: Miles Morales op mijn gloednieuwe PlayStation 5 te spelen met alle toeters en bellen. Dat ben ik nog steeds van plan. Alleen stond die game dus al gewoon klaar, gelinkt aan mijn PSN-account, beschikbaar voor mijn oude vertrouwde PlayStation 4. Zou het kwaad kunnen dat ik al eens snuffel? Gewoon even de game opstarten en eraan snuffelen, zien hoe de graphics zijn en eventueel wat webslingeren. Het is een indicatie voor hoe goed de game is dat ik het niet bij snuffelen kon houden, eens je de game begint wil je gewoon door.
De Spider-Man game van Insomniac was een overdonderend succes voor de PlayStation 4, maar wat met Miles Morales opvalt is dat de game zo mogelijk nog stijlvoller uit de hoek komt. Je kunt het wat vergelijken met de stijl van Into the Spider Verse, Miles is gewoon een coole gast en dat brengt de game sterk over wanneer je hem aan het begin door de straten van Harlem ziet wandelen terwijl er vette hiphop door zijn headphones komt. De coole swagger maakt deel uit van de Miles Morales game, maar tegelijk is het verhaal erg relateerbaar omdat het fungeert als een soort origin story over een jonge gast die leert omgaan met zijn immense nieuwe krachten. In die eerste PS4-game deed Insomniac op verfrissende wijze haar best om een Peter Parker te presenteren die het klappen van de zweep al wat kende, maar voor Miles Morales werkt het narratief gewoon stukken beter om een jonge onervaren held te presenteren die zijn weg nog dient te vinden.