Deze maatregelen ontketenden tusssen de twee partijen van St.-Georges en St.-Pierre de la Croix een eindeloze strijd; de laatsten weigerden bij te dragen in de kosten van de diensten in de nieuwe parochiekerk, van het meubilair en onderhoud van de pastorieOok over de begraafplaats werd getwist; de parochianen kregen een pastoor die zich aan de wet hield en hen noch wilde dopen, noch trouwen in hun kerk; de ergste venederingen.
De koude oorlog smeulde binnen de gemeenschap, ondanks een betrekkelijke verzoening die vanaf 1828 gedurende tien jaar stand hield.
Echter in 1838 tijdens de bouw van de klokkentoren in Montastruc, laaide de oorlog (van de klokkentoren) weer op, want, nauwelijks voltooid, stortte deze klokkentoren in, de kerk in zijn val meesleurend. De parochianen van St.-Pierre zagen in deze gebeurtenis de hand van God.
De parochiële status van hun kerk moest worden hersteld, zeiden zij.Maar de wijze pastoor hield de kerkdiensten in een noodlokaal, in afwachting van een nieuwe kerk.
De parochianen deden alles om de pastoor het veld te laten ruimen.De bouw van de nieuwe kerk was echter bij stemming aangenomen, ondanks de tegenstand van de talrijke inwoners die partij hadden gekozen voor St.-Pierre, want de Prefect had gedreigd hun kerk te laten sluiten en af te breken.