Long Distance Voyager was het elfde studiomuziekalbum van de Moody Blues. Het was de langverwachte echte opvolger van Seventh Sojourn dat haast 10 jaar eerder verscheen. Na hun sabbatical was Octave een verzameling van werken voor hun soloalbums. Dat zou bij dit album anders zijn. Mike Pinder vertrok naar de Verenigde Staten om zich verder in het geloof te verdiepen en aan zijn gezin te wijden. Als opvolger werd Patrick Moraz aangesteld of aangetrokken, dat is nooit duidelijk geweest. Destijds was het vreemd dat Moraz die toch had meegewerkt aan het uiterst complexe Relayer van Yes, zich liet voegen in de "eenvoudige" muziek van de Moodies. Zijn partij zit over het hele album goed verstopt, slechts een enkele keer breekt Moraz door. Het geluid lijkt op die van het Electric Light Orchestra, net als bij de andere albums van Moody Blues uit eind jaren 70/begin jaren 80.

Musici 
 Justin Hayward – zang, gitaar;
 John Lodge – basgitaar, zang;
 Ray Thomas – fluit, mondharmonica, zang;
 Graeme Edge – drums;
 Patrick Moraz – toetsen.

In het dankwoord wordt nog een aantal onbekende namen genoemd, onduidelijk is wat ze bijgedragen hebben aan het album. Alleen B.J. Cole klinkt bekend; hij bespeelt de slidegitaar op tientallen albums en is ook hier te horen. Pip Williams verzorgde ook de orkestratie van The New World Philharmonic (een gelegenheidsorkest).

Composities 
 The voice (JH) (5:11)
 Talking out of turn (JL)(7:17)
 Gemini Dream (JH,JL)(4:05)
 In my world (JH)(7:17) met B.J.Cole
 Meanwhile (JH)(4:07)
 22.000 days (GE)(5:24)
 Nervous (JL)(5:40)
 Painted smile (RT)(3:22)
 Reflective smile (RT)(0:36)
 Veteran cosmic rocker (RT)(3:09)

Gemini Dream was de single, met een door de MB-fans verafschuwde discodreun. Wat wel in goede aarde viel waren de drie slotnummers van Ray Thomas. Een inleiding, een gedicht en een finalestuk; een rudiment uit de oude tijd van de Moodies. Painted smile (een Engelse wals) gaat vloeiend over in het gedicht en gaat dan vloeiend over in Veteran cosmic rocker. De laatste track is een van de publiekslievelingen geworden; het is de Moody Blues in optima forma; melodieus en een beetje somber. Vaak wordt beweerd dat het nummer over henzelf gaat, maar een bevestiging daarvan is niet te vinden.

Trivia
Het album is een van de albums die verafschuwd wordt door de punkbeweging; lange composities, met hier en daar een solootje en romantische teksten. Wat dat betreft past het in de rij van Hotel California van The Eagles, The Wall van Pink Floyd en albums van Genesis eind jaren 70 van de 20e eeuw.
Het album is opgenomen in hun eigen Threshold Studios. Mastering heeft plaatsgevonden bij Strawberry Mastering, dat zou best eens de studio van 10cc geweest kunnen zijn, die hadden immers ook de Strawberry Studio.
In 2008 verscheen een geremasterde versie met een bonustrack; de singleversie van The Voice (4:37).

Muziekalbum uit 1981
Muziekalbum van The Moody Blues
Muziekalbum verschenen op sacd