Dans op zijn Russisch: ga gehurkt zitten, vouw je armen over elkaar en spring zo op en neer tot je moe wordt
- roer de verse kaas in een kom door de honing - snij de abrikozen in kleine stukken en meng samen met de rozijnen door de verse kaas - schil het vers fruit, snij in schijfjes - doe de bloem in een deegkom - maak een kuiltje en doe daar de eieren en het water in - klop tot een glad deeg - bak er in een kleine koekenpan kleine pannenkoeken van - smeer tussen twee pannenkoeken een laag verse kaas-vulling en daarop een laag vers fruit - leg het geheel op een bord en bestrooi met wat suiker - je kan ook een gezichtje maken met het fruit op de bovenste pannenkoek
Hallo Milia, Ik heb dit recept bij mijn favorieten gezet, ik ga het zeker proberen, want ik vind het enorm lekker, ik eet ze gewoonlijk zonder vulling, lekker warm en met lavendelhoning, ook heerlijk! vr gr Linda
Sorry, typfoutje : Hunus moet zijn Humus, met een M. Kun je ook kant en klaar kopen bij Albert Heyn en wellicht ook andere supermarkten.
hallo Millia, Ik ken dit recept uit Israel, waar men het Blichi's noemt en het vooral als hartig voorgerecht gebruikt wordt. Bijvoorbeeld gevuld met Hunus (gestampte kikkererwten), paprika, olijven en verse groente. Wel machtig hoor, maar uiterst smakelijk, zeker als het hoofdgerecht uit vis bestaat. Maar ik ga het zker eens proberen als zoet nagerecht ! Groetjes, Ray

Het was een gewone werkdag. De vakantie lag al weer ver achter ons. De scholen waren in volle gang. De eerste bekerwedstrijden gespeeld. En de competitie stond op het punt te beginnen. Ik kwam thuis en parkeerde de auto op de oprit. Stapte uit, deed de sleutel in het slot en opende de voordeur. Voor me lag de post van die dag keurig opgestapeld. Eén van de kleine vreugdes van een oppas aan huis.
Ik zette mijn tas neer en zag het al meteen in mijn ooghoek. Een envelop met een onmiskenbare oranje hoek stak een beetje uit de stapels reclamefolders. Ik pakte hem uit de stapel en zag gelijk aan wie de brief gericht was. Vrijwel op hetzelfde moment kwam mijn middelste dochter vanuit de kamer naar me toe. Ze was zich net aan het klaarmaken voor haar training en kwam me – hoe toepasselijk – in haar Oranjetenue begroeten. Ze zag er uitgelaten uit. Blijkbaar had ze een leuke dag achter de rug en zin in de training.
Op dat moment flitste er van alles door mijn hoofd. Ik had echt geen idee wat er in die brief zou staan. De selectietrainingen voor de zomervakantie waren nogal wisselend geweest. Ze had zichzelf soms moeten overwinnen. En ze was jong. Te jong voor een MO12 team. We hadden er vooraf dus uitgebreid over gesproken. Dat de kans heel klein was. En dat het al een eer was dat ze überhaupt was uitgenodigd.
En nu brandde de brief in mijn handen. Zou ik hem al geven? Maar wat als ze niet door was? Geen lekkere start van de training die avond. Aan de andere kant. Als het goed nieuws was? Voor ik goed en wel een afweging had kunnen maken had ze het echter al gezien. Ook zij herkende gelijk de wit met oranje envelop. Verwachtingsvol keek ze me aan. Was het voor haar? Of voor haar zus?
Ze griste hem uit mijn handen en wilde heb gelijk openscheuren. Ik riep nog snel dat ze ervan uit moest gaan dat ze niet door was. Verwachting temperen zeg maar. Maar het maakte eigenlijk al niet meer uit wat ik zei. Ze had de envelop al open en begon te lezen.