Ze heeft tien jaar van haar dikverdiende pensioen kunnen genieten, Jane, onze pensioenkampioen. En alle pensioenpaarden en wij hebben van haar genoten. Iedere dag. Tien lange heel erg goede jaren met een volwaardig paardenleven. Die waren er, gelukkig. Maar afscheid nemen blijft altijd moeilijk. Lieve Jane was een hele grote vriendin, voor onze paarden en voor ons.
Tarzan werd 1 januari 2007 opgenomen in de stichting. Ook zij was afkomstig van de voormalige Leeuwarder Manege. Haar naam dankte ze aan Jane. Bij een Jane hoort een Tarzan. Weliswaar was Tarzan een merrie, maar met haar mooie model van het ouderwetse Gronings-Gelderse paard, stoer, groot en sterk, paste de naam helmaal bij haar. Jane en Tarzan waren grote vriendinnen en beide merries waren de favorieten van Berthus, 'de stichter'. Tarzan was zeer geliefd bij de ruiters en het was echt even slikken voor hen dat ze het werk niet meer aankon. Tarzan was 'goud-van-oud', een van de vijf paarden van de Leeuwarder Manege die alle ontwikkelingen van de stichting heeft meegemaakt. Vanaf het prille begin, met de stalling in die manege tot en met de mooie opvang die onze stallen in Beetgumermolen zijn geworden. Ze heeft het meer dan 10 pensioenjaren lang goed gehad, heel goed. Haar enige zwakke punt waren haar benen. Gevoelig voor mok en ze had artrose aan haar achterbenen. Die artrose was de reden dat ze met pensioen moest, maar die kwaal verergerde gelukkig in een heel langzaam tempo. Jarenlang kon ze met gemak rollen en overeind komen. Galop en draf waren geen enkel probleem. In 2017 was duidelijk te zien dat het overeind komen haar steeds meer moeite ging kosten. Vaak koos ze het weitje van de buren uit als plek om te rollen. Die wei helt licht en wanneer haar lijf op het hogere stuk lag was het makkelijker om weer in de benen te komen. Eerst ging ze dan zitten en vervolgens maakte ze de zwaai naar staan. Maar daar deed ze minstens drie of vier keer over voor het lukte. Op 3 augustus 2017, de dag dat ze stierf, wilde ze in haar stal niet meer overeind komen. Ruim 31 jaar oud en na meer dan 10 1/2 jaar pensioen gaf Tarzan het op. Tarzan kreeg na haar jarenlange harde werk als manegepaard wat je ieder oud manegedier van harte gunt: een prima oude dag met een 100% volwaardig goed paardenleven.
Ginger was de laatste van de Big Five: Berthus, Quido, Jane en Tarzan. Paarden van de voormalige Leeuwarder Manege waarmee de stichting begon. 1 Januari 2007 was ze samen met Tarzan met pensioen gegaan. Ze is de oudste van allemaal geworden. 1 Januari 2018 werd ze 32 Jaar. Ginger was de kleinste van de vijf, maar zo tenger, rank en sierlijk als ze was, zo taai en gezond was ze ook. Tot het laatst toe kreeg ze van Gerard Nielsen, onze hoefsmid, altijd de hoofdprijs voor de conditie van haar hoeven. Met het in eigen beheer verzorgen van de paarden hebben we voor haar gezondheid heel veel kunnen doen gelukkig! Met dubbele porties van het speciale oude paardenvoer en gehakseld gedroogd gras kreeg ze - ondanks haar hele slechte gebit - alle voedingstoffen binnen die ze nodig had. Ze had nooit meer diarree en ze zag er gewoon heel goed uit voor een oude merrie. Ginger's aard, door en door lief, vriendelijk en zachtaardig maakte haar heel geliefd bij de andere paarden en bij mensen. Net als Jane was Ginger een paard waarbij je iedere nieuwkomer in de wei kon zetten. Paddy, de merrie van Manege Waarland die in december 2010 bij ons kwam, was tot haar dood in november 2014 Ginger's grote vriendin. Naast Jane en Tarzan, de goud-van-oud-vriendinnen. James Bond en Jordan, ook van Manege Waarland, werden haar grote vrienden. Beide ruinen waren dol op Ginger. Het was ontroerend te zien hoe Jordan waakte over Ginger. In december 2017, toen Ginger ziek werd en dierenarts Douwe Dijkman Ginger behandelde met de neussonde met paraffine spoeling, liep Jordan ongerust alsmaar heen en weer in zijn stal naast de hare. Keek om de haverklap over de scheidingswand wat er gebeurde en hij werd pas weer rustig als Douwe was vertrokken. Hetzelfde gebeurde wanneer Ginger langer buiten bleef. Dan hinnikte hij, schopte tegen de deur en kalmeerde pas als ze weer naast hem stond. Een paar weken lang leek het of Ginger beter ging worden. Ze at weer, had geen verstopping meer. Maar 15 januari at ze niet meer. 16 Januari 2018 liep ze alsmaar kleine rondjes in de buitenbak en haar achterbenen stonden niet in lijn met de voorbenen: het leek op een tia. Op 17 januari moest het besluit tot euthanasie worden genomen. Haar situatie verergerde. Ginger is vredig en rustig ingeslapen.
Irma is, met haar grote vriend Fellow naast zich op stal en dagelijks als gezelschap in de paddock geworden wie ze in aanleg was: een buitengewoon zachtaardig, lief en tevreden paard. Heel groot en heel zachtmoedig. Net als Quido een paard waar geen gram kwaad in zat. Genietend van haar goede paardenleven. Wij zijn heel blij dat Irma bij ons haar goede leven heeft gekregen. Juist met haar was zo duidelijk te zien wat aandacht, verzorging op maat en goede voorzieningen, van stal tot paddock, voor het welzijn en het geluk van een dier betekenen. Irma was in alle opzichten een dankbaar paard en een schat van een dier. Irma is op 12 februari 2017 geeuthanaseerd. Ze kreeg die ochtend hevige koliekverschijnselen, waarschijnlijk was er sprake van een darmafsluiting.
Halinda, geboren 31 juli 1989, ging op 7 oktober 2012 bij ons met pensioen. Bij Manege Waarland had ze jarenlang hard gewerkt voor iedere ruiter. Halinda was een prachtige grote sterke schimmel. Ze was o.a. ''koppaard'' in het Carrouselteam. Met haar evenwichtigheid en kracht een uitstekend rijpaard. Bij ons was ze heel snel gewend. Alle paarden van de voormalige Leeuwarder Manege leefden nog: Berthus, Quido, Jane, Tarzan en Ginger. En met allemaal raakte ze goed bevriend. Met de merries heel goed zelfs. Maar ook met haar oude kameraden van Manege Waarland die er al waren en bij kwamen, Paddy, Baltimore, Jordan, James Bond en Le Duc pakte ze de vriendschap direct weer op. James Bond was haar grote liefde. Dagelijks bij de gang naar de wei of de paddock begonnen beide aan een uitgebreide poetsbeurt. Halinda maakte heel duidelijk haar eigen keuzes. Met Sandro, ons jongste pensioenpaard, voor haar een onbekend paard, sloot ze direct vriendschap. En hij met haar. Vaak als het voorjaar naderde en het zonnetje scheen, kreeg ze volop de geest en draafde ze met een prachtige draf met zweefmomenten door de paddock. Dan keek je vol bewondering toe hoe mooi, elegant en sterk ze was. Officieel ''een oud paard'', maar dat was dan nergens te zien! Bij haar komst in 2012 had Halinda al melanomen onder haar staart. Bijna alle schimmels krijgen melanomen, het hangt samen met hun pigment. We hadden het laatste jaar gezien dat de melanomen op meer plaatsen op haar lichaam voorkwamen. Op zondag 23 februari 2020 had ze hoge koorts, kort daarna constateerde de dierenarts dat haar oogwit en tandvlees geel gekleurd waren. Dat duidde op een leverontsteking. Waarschijnlijk waren de melanomen uitgezaaid naar haar organen. Op dinsdag 25 februari is besloten tot euthanasie. Halinda is heel vredig en kalm ingeslapen.
Le Duc, geboren in mei 1993, kwam op 18 februari 2016 bij ons. Toen nog 22 jaar oud. Zijn naam betekent ''De Hertog'', een heer van stand, letterlijk en figuurlijk. Met zijn schofthoogte van 1.75 meter en zijn robuuste bouw een grote reus. Een geweldig paard, in grootte en karakter. Ook hij was bij Manege Waarland koppaard geweest in het Carrouselteam en had op hoog niveau in de dressuur gereden. Le Duc was onmiddellijk thuis bij ons. Er is geen moment van onwennigheid geweest. Hij herkende direct zijn goede kameraad Jordan, net als de andere paarden van Manege Waarland: Halinda, Fellow en James Bond. Met Le Duc's karakter, opgewekt, vriendelijk, speels en een beetje ondeugend, werd hij snel vrienden met de andere paarden. En met mensen. In zijn ruime stal met de verlaagde wanden kon hij alle kanten uitzien, op zijn manier domineren en je letterlijk aan je jasje trekken. Le Duc pakte met zijn tanden je capuchon, trok je naar hem toe. Hij moest even aangehaald worden, door zijn manen gekrabbeld, kortom aandacht krijgen. De bezem die je tegen zijn staldeur aanzette greep hij met zijn mond beet, veegde op zijn manier ermee en gooide hem daarna om. Ook kruiwagens die net te dicht in zijn buurt stonden kregen een flinke zet. Als je dan mopperend op je hurken voor zijn stal alles er weer in schepte, kwam zijn grote hoofd over de rand van de stal heen en kriebelde hij je in je haar of likte je oor. Op zijn manier maakte hij het weer goed. En dan schoot je altijd in de lach. Zijn dood kwam volstrekt onverwacht. Op 5 april 2020, op een zonovergoten zondag, vonden we hem liggend in de paddock. Hij was een half uur daarvoor naar buiten gegaan met Sandro en Fellow. Een blik op zijn ogen was voldoende. Het licht was er uit verdwenen. Le Duc heeft vermoedelijk een hartstilstand gehad. Voor Sandro was Le Duc een hele grote vriend. Het was diep ontroerend te zien hoe Sandro die dag in de paddock afscheid van hem nam. Hij likte hele lange tijd Le Duc's hoofd, oren en lijf.
James Bond, een ruin met een schofthoogte van 1.68 meter, kwam in januari 2015 bij ons. Bij zijn pensioen was hij 23 jaar oud. Hij had minstens 13 jaar lang als manegepaard gewerkt in Manege Waarland in de kop van Noord-Holland. Een geliefd paard, heel betrouwbaar. Hij liep jaar in, jaar uit, voorop in het carrouselteam (een dressuurgroep van 16 ruiters). James Bond had een door-en-door goed karakter Er zat geen gram kwaad in hem. Een schat van een paard. Zijn naam als vrouwenveroveraar deed hij alle eer aan. Merries of vrouwen: ze hielden allemaal van hem. Zijn grote vriendin was Halinda, net als hij afkomstig van Manege Waarland. Maar ook met de paarden van de voormalige Leeuwarder Manege die toen nog leefden, Jane, Tarzan en Ginger was hij dik bevriend. Ginger was zijn grote favoriet. Hij was dol op haar. James' karakter met al zijn vriendelijkheid maakte dat je hem met elke andere ruin of merrie en met de pony's in de bak of wei kon zetten. Zelfs Rianne, onze feministe en het meest eenzelvige pensioenpaard ooit, heb ik een keer erop betrapt dat ze met James aan het poetsen was...Vorig jaar zomer toen hij met Halinda, Rianne en de pony's in de wei stond was het vertederend om te zien hoe leuk hij speelde met kleine Macho. Een soort krijgertje: Macho voorop dravend naar de paddock, James in draf er achter aan. En dan werden de rollen omgedraaid: James in draf door de wei met Macho in de achtervolging. Het spelletje eindigde altijd in een hartelijke poetsbeurt. De dagelijkse poetssessie met Halinda hoorde bij zijn dagindeling. Zodra we de deur van zijn stal openzetten draafde James als eerste naar de paddock of wei. Halinda was nummer twee waar de staldeur voor geopend werd. Maar het kwam nogal eens voor dat ik beide paarden richting paddock of wei moest duwen omdat ze op de oploop naar de paddock al uitgebreid elkaar aan het poetsen waren en er geen ander paard meer langs kon. Ze waren zo gehecht aan elkaar dat dat geen seconde kon worden uitgesteld. Van alle vrouwen die in onze opvang iedere week de paarden en pony's verzorgen, was standaard binnen een week nadat ze bij ons begonnen de uitroep: "Wat is die James een lieverd!'' Naast de dagelijkse poetsbeurt met merries waren er voor James Bond ook de dagelijkse knuffels met al onze verzorgsters. En James Bond deed zijn naam eer aan als gentleman. Met keurige tafelmanieren. Geen geknoei of geklieder met de etensbak of er mee gooien als het eten op was. En geen stampen en timmeren tegen de staldeur als het eten in aantocht was. James wachtte rustig tot zijn voer werd opgediend. Zijn stal was altijd het makkelijkste uit te mesten, hij was een schoon paard zoals dat heet. Vrijdagavond 10 juli was 's avonds alles goed met hem. Hij at volop van zijn bijvoeding met merrie- en grasbrok die hij altijd kreeg na de laatste voerbeurt. Maar op zaterdagochtend, 11 juli 2020 werd James dood gevonden in zijn stal. Vermoedelijk heeft hij een hartstilstand gehad. James, bij zijn dood ruim 29 jaar oud, is vijf en een half jaar bij ons geweest. Hij had het helemaal naar zijn zin bij ons. Tevreden en vriendelijk. Met het goede gezelschap van zijn oude kameraden van Manege Waarland en de nieuwe vrienden die hij maakte. Zijn dood was plotseling en onverwacht. Maar er was geen lang lijden of ziekte. Dat is de troost. Wat blijft is het gemis. James Bond was een heel geliefd dier. Met een hele eigen plek. Bij alle andere paarden en pony's en bij ons.
Bergerac, afkomstig van Manege Molenruiters in Vrouwbuurstermolen, was 22 jaar oud toen hij op 25 januari 2017 werd opgenomen in onze stichting. Met zijn schofthoogte van 1.57 meter, net een centimeter groter dan het grootste formaat pony, een klein paard dus. Maar een grote werker. 14 Jaar lang had hij hard gewerkt. Heel hard zelfs. Hij was een geweldig paard om op te rijden. Heel werkwillig, Prima voorwaarts - soms zelfs iets te - dan vloog hij door de bak in een razendsnelle galop. Bergerac was goed in dressuur, maar hield ook van springen. Jong en oud, gezond of gehandicapt: voor iedere ruiter deed hij zijn best. Ook bij ruiters van de Stichting Paardrijden Gehandicapten was hij geliefd. Maar hij trok het de laatste maanden van 2016 niet meer. Hij was regelmatig kreupel, een teken dat hij het werk als manegedier niet meer aankon. Bergerac heeft helaas maar heel kort van zijn goede oude dag kunnen genieten.
Ruim twee maanden lang deed hij het uitstekend: hij at volop, kon het prima vinden met zijn nieuwe pensioenkameraden, was levendig en opgewekt. Maar begin april stond hij lusteloos op stal. Hij at niet en had zware diarree. En hij had koorts, hoge koorts. De diagnose was een salmonella-besmetting. Er werd een zware antibioticakuur met pijnstillers en andere medicatie ingezet. En Bergerac genas. Alleen bij het opvoelen van zijn darmen had de dierenarts geconstateerd dat zijn milt was verschoven en dat die milt veel groter was dan normaal. Twee weken lang leek alles weer goed te gaan met Bergerac, maar van de ene dag op de andere was het weer helemaal mis. Hij hield zware diarree, zijn eetlust werd steeds minder en na ruim een maand moest op 6 juni 2017 het zware besluit worden genomen tot euthanasie. Vermoedelijk is er sprake geweest van een tumor en is die de oorzaak geweest van zijn ziekte. Het is en blijft erg verdrietig dat hem zo weinig tijd was gegund.