Mijn zoektocht naar Sunshine in februari 2020
"Creëren is twee keer leven.
Origineel: Créer, c'est vivre deux fois.
Bron: De mythe van Sisyphus (1942)"
Albert Camus - Frans schrijver, essayist en Nobelprijswinnaar literatuur (1956) 1913-1960
Drie jaar en 274 dagen zonder Sunshine
Ik maak zelf zo enorm veel dingen mee, en heb zo enorm veel dingen al meegemaakt, dat ik er zelf totaal anders naar ben gaan kijken. Waar ik het over heb? Over liefde. En toen kwam ik van de week weer zo'n klein stukje schrijfsel tegen, van Hans Stolp en toen wist ik, dat ik niet de enige was, die het zo ziet. Wat veel mensen denken dat liefde is, dat is meer eigen liefde. Daar zijn honderden voorbeelden over te vertellen. Laat ik eerst maar het prachtig stukje verklaring van Hans hier plaatsen. Want er zit zoveel verschil tussen liefde en Liefde met een hoofdletter, dat is echt enorm. En hij verwoordt het zo duidelijk!
Het verschil tussen liefde en Liefde: Mensen, levend in de materie, hebben vaak nog een totaal
verkeerd beeld van wat Liefde eigenlijk is. Zelfs wanneer wij een liefdedaad stellen naar onze medemensen, leeft toch meestal, bewust of onbewust, op de achtergrond de gedachte: 'Wat krijg ik ervoor in de plaats?' Dat is niet de liefde met een grote L. Ook de bedisselende en verstikkende liefde om alles voor een ander te doen, zichzelf wegcijferend, maar daardoor juist de ander zijn/haar vrijheid ontnemend, is niet die Liefde. Van echte Liefde is pas sprake wanneer we onvoorwaardelijk iets voor een ander willen betekenen, waarbij we het bij die ander laten wat hij/zij ermee doet en hem/haar hierbij de vrijheid schenken om eigen beslissingen te nemen, zelfs al gaan die regelrecht in tegen onze eigen wensen voor die persoon. Echt wel iets om even over te bezinnen! ~~ Hans Stolp ~~
Het lijkt wel alsof ik dit continu op mijn pad krijg en ik ben er dan ook wel erg veel van gaan leren. Ik heb moeten leren dat hoe ik liefde zie, niet door iedereen zo gezien wordt. Maar ook dat sommige mensen er heel erg makkelijk mee omgaan, alsof het niets is. En ik ben afstand gaan nemen van alle mensen in mijn omgeving, die mij pijn doen, zonder reden. Ik durf best naar mijn eigen gedrag te kijken en als iemand mij iets doet, dan is het eerste waar ik kijk, bij mezelf. Vind ik daar niets, wat het gedrag van die ander kan rechtvaardigen, dan ga ik het gesprek aan. Dan wil ik weten waarom ze zo doen. En bovendien, wil ik dan ook mijn kant van de zaak belichten. Ik laat me de laatste maanden, niet zoveel meer zomaar zeggen. Dan spring ik er echt bovenop.
Ik heb het grootste wat een mens in zijn leven kan hebben moeten loslaten. Omdat het niet anders kon. Als je zo vaak gekwetst wordt en op een keer heel erg diep, dan wil je je, uit die echte Liefde, die onvoorwaardelijk is, daar best overheen zetten, als dan diegene weer op je stoep staat. En ik ben nog zo gek geweest om jaren en jaren maar nergens iets over te zeggen. Ook niet bij mezelf van binnen. Nee, wegstoppen maar, want anders ben je die persoon wéér kwijt. En dan doe je jezelf dus gigantisch te kort. Dan doe je alsof jij het niet waard bent om van gehouden te worden. Want je laat het immers toe. En toen kreeg ik er opeens in hele korte tijd, steeds maar meer en meer klappen van en op een gegeven moment een zo'n harde slag, dat het me bijna kapot maakte. Niemand is het waard om jezelf voor kapot te laten gaan. Hoeveel je er ook van houdt.
En daar ben ik de laatste maanden mee bezig geweest. Ik kon niet anders en dat wil niet zeggen dat ik het zo heb gewild. Ik had het liever ook anders gezien maar helaas, dat kon blijkbaar niet. Dus of blijvend pijn, voor God weet nog hoeveel jaren, of breken met die persoon, voordat je eraan kapot gaat. En dat laatste heb ik gedaan en ik ben al maanden en maanden in de rouw. Want iemand hoeft niet over te gaan, om erom te moeten rouwen. Dat weet ik maar al te goed. Helaas wel. Het is een vreselijke pijn maar wel een pijn, die een einde maakt aan de bijna onophoudelijke stroom pijn, die er continu op me af kwam. En daarom kunnen die wonden nu dan ook eindelijk gaan helen. Het was en is een zware reis die ik maak. En dan kom je natuurlijk net weer een enorm passende tekst tegen, als je hierover na zit te denken en die heb ik bewaard. Ik weet alleen niet van wie het is. Komt het:
Loslaten is niet alles naar mijn hand zetten, maar: een ander de ruimte geven ervaring op te doen. Loslaten is beseffen dat ik een ander niet kan besturen. Loslaten is niet een ander willen veranderen, maar: diep in mijzelf kijken, eigen tekortkomingen zoeken en verbeteren. Loslaten betekent niet alles voor een ander willen regelen maar: anderen de kans geven zichzelf te zijn. Loslaten is niet alles en iedereen bekritiseren en veroordelen, maar: proberen bij jezelf te blijven. Loslaten is niet, in het verleden kijken maar: groeien naar de toekomst. Loslaten is minder angst en meer liefhebben.
Niet helemaal hoe ik het ervaar maar wel grotendeels. Als je echt van iemand houdt, dan wens je die persoon alle geluk, ook al is dat zonder jou in hun leven. Maar je moet ook van jezelf houden en als je jezelf continu pijn laat doen, dan geef je een ander ook een vrijbrief om dat te doen. En diegene zal het niet eens zien, dat ze zo doen. Jij hebt het gewoon al jaren goed gevonden, dus waarom zouden ze er dan het kwaad van inzien? Dat heeft me nu geleerd, of tenminste, dat ben ik aan het proberen, dat ik beter direct kan zeggen als iets me pijn doet of niet bevalt. Ik ga niet meer op mijn tenen om iemand heen lopen, om voor die persoon maar geen storende factor te zijn. Dat heb ik veel te lang bij veel te veel mensen al gedaan. Ik hoef me niet weg te cijferen zodat een ander makkelijker over me heen kan lopen.
Daar ben ik dus klaar mee en ik zeg het nu gewoon. Wel nadat ik eerst bij mezelf heb gekeken of ik het verdiend heb of niet. Zo ja, dan geef ik dat ook eerlijk toe maar dan zeg ik nog wel dat het me pijn deed zoals het gedaan is. Ik zeg ook op stage dingen tegen de anderen, als me iets niet bevalt en ik moet zeggen, dat bevalt me juist wel. Zo weet iedereen gelijk waar ze aan toe zijn. Ik ga niet meer mezelf een slag in de rondte werken, terwijl anderen om me heen op hun telefoon zitten te spelen of op facebook zitten, zoals vroeger.
Zo gek doe ik niet meer, en waarom, omdat ze me anders niet aardig vinden? Of iets voor een ander te doen? Niet meer ten koste van mezelf! Nou, dan vinden ze me maar niet aardig maar ik ga niet zomaar jouw werk erbij doen ook nog eens. Ik vind het nog steeds eng hoor, om zoiets zomaar te zeggen maar ik doe het toch. Ik hou namelijk echt wel van mezelf en na bijna 58 jaar is het wel tijd om dat eens te laten merken aan mij!