Vlasleeuwenbekje's OOTEETEE: Fin
Het einde was mij al erg nabij 7 jaar geleden toen er kanker in agressieve vorm en vergevorderd stadium werd geconstateerd. Gelukkig leef ik nog, al is het zonder enkele garantie. Toen ik dat destijds te horen kreeg heb ik mijn testament gemaakt en gesprekken met artsen over euthanasie en niet/behandelen protocollen gevoerd. Dat gaf veel rust. Mevrouw Jee schrijft vandaag over haar uitvaartvoorzorgen en ik ben het volledig met haar eens; geen gedoe, geen franjes. Ik merk er niks meer van en voor mij is het nog makkelijker; ik heb geen directe familie, geen gezin, kinderen, partner, alleen vrienden en kennissen. Ik hoef dus niet echt met nabestaanden rekening te houden. Mijn polis is voor een laag bedrag en laatst werd ik gebeld dat ik die alsnog kon verhogen, want er kon niet veel voor. Ik vertelde de man dat ik alleen weggebracht zou worden, geen volgauto's geen dienst geen genodigden geen bloemen muziek of urn, gewoon verstrooien op een veldje. Achteraf 1 advertentie, geen kaarten geen plechtigheid hoe dan ook. De man was stomverbaasd, maar merkte dat ik hier goed over had nagedacht, ja dat kon wel van dat kleine bedrag. Mooi zo. Willen mensen iets organiseren, dan gaan ze maar naar de kroeg samen. Ik verdwijn en blijf alleen achter in de herinneringen, dat is voldoende.
NatuurlijkZuinig 29 september 2011 om 13:32
Volgens mij, maar dat is persoonlijk, is het zelfs beter voor nabestaanden als er geen fratsen om heen zitten.
Want als je een graf hebt, zullen zij dat moeten verzorgen etc.
Ik ben volledig met je eens: herinneringen zijn veel belangrijker.
Anoniem 29 september 2011 om 13:57
Ik kan me voorstellen dat je door je ziekte al heel wat hebt nagedacht over het einde. Ik zie het trouwens niet als een einde maar dat is mijn persoonlijke visie. In de natuur zie je de kringloop, het geboren worden, sterven en weer ontluiken in het voorjaar. Daarom zou ik graag in het bos begraven willen worden.
Jouw keus begrijp ik helemaal, fijn dat je verzekeraar er ook begrip voor heeft.
Nog wel even hier blijven hè?
Marja 29 september 2011 om 14:13
Ik schreef er hier ook over. http://ram-in-ravels.blogspot.com/2010/11/afscheid.html
En ik ben het dus grotendeels met je eens.
Bloem 29 september 2011 om 15:20
Je hebt helemaal gelijk, zo mag het hier ook.
Vlijtig Liesje 30 september 2011 om 10:58
Ik lees dit met interesse. Ik moet daar toch ook eens over gaan nadenken, maar ik wil er ook niet een boel gedoe van maken. Daar houd ik nu al niet van, dus waarom in de dood anders zijn.