Ik heb bulimia, waarbij ik eetbuien afwissel met dagen van uithongeren. Kennelijk zit in dit gedrag nog een soort balans, want aan mijn gewicht is niks te zien. Ter illustratie: ik weeg 51kg, BMI van 18,9. Verder is mijn BMR 1300 kcal en mijn TDEE 1500… Zo kan ik nog wel even doorgaan: denken over wat, wanneer en zelfs hoe ik eet vult mijn dagen.
Het begon rond mijn vijftiende. Voor mij de leeftijd waarop mijn lichaam niet meer vanzelfsprekend ‘Ik’ was maar ‘Iets wat ik bewoon’. Ofwel, ik was een laatbloeier: de laatste met een ‘plank-figuur’ in mijn groepje vriendinnen. Als mensen mijn uiterlijk complimenteerden was dat nooit zonder opmerkingen over hoe ‘(mooi) dun’ ik wel niet was. Maar met de puberteit werd ik dikker. Niet tè dik, maar mijn lichaam was opeens zacht. Geen rechte lijnen meer, geen uitstekende heupbotten en ribben meer.
De reacties waren negatief. Niemand zei iets recht in mijn gezicht, maar er waren blikken en opmerkingen. Ik voelde me verraden. Werd ik alleen gewaardeerd om mijn gewicht? Om mijn uiterlijk? En was mijn gewicht zo bepalend? Uit woede wendde ik me tot een soort ‘ik zal het ze betaald zetten’- mentaliteit. Ik maakte het besluit om precies te worden wat anderen wilden dat ik zou zijn (de prepuberale versie van mezelf) maar ik zou nooit meer iemand vertrouwen. Rond die tijd verslechterde ook mijn thuissituatie. Alles bij elkaar zorgde dit ervoor dat mijn idyllische maar naïve levensfilosofie aan stukken werd geslagen. Deze filosofie hield in dat mensen onvoorwaardelijk van elkaar kunnen houden, dat dàt liefde is. En als onvoorwaardelijke liefde niet bestaat, waar beweren mensen dan van te houden als ze elkaar in de ogen kijken? Het enige antwoord waar mijn vijftien-jarige brein mee kon komen was; je uiterlijk. En kleiner worden leek me de beste manier om mijn uiterlijk te verbeteren. Een makkelijke manier om repect af te dwingen.
Tenminste, met dat in mijn achterhoofd begon ik aan mijn eerste diëet. Mijn eerste grote fout. Want telkens als ik kilo’s kwijt was, vaak juist op het moment dat ik bijna tevreden was, kreeg ik eetbuiten. Eerst onschuldig (een hele reep chocola of een halve doos Honeypops van Kelloggs’) maar zodra ik merkte dat ik ‘er mee weg kon komen’ door te vasten, werden de eetbuien groter en groter. Beginnend bij Kelloggs’ en eindigend op de bodem van een vergeten pot pindakaas – ik houd niet eens van pindakaas.