Benthe kende hij vanaf zijn 13de, van een schoolfeest. ‘Ze had bruine haren, droeg op dat feest een lichtblauw shirtje van Puma, ik was gelijk verliefd. Lange tijd durfde ik geen avances te maken, dus we kregen pas na anderhalf jaar verkering. Mijn familie vertelde ik niets. Een relatie hebben was onbespreekbaar, al helemaal met een Nederlands meisje. Tijdens vakanties ging ik ’s avonds zogenaamd vroeg naar bed. Rond middernacht klom ik dan uit het raam van onze galerijflat en liep op sokken via de noodtrap naar beneden. Vervolgens fietste ik drie kwartier naar Benthe en gingen we met dekens in een parkje liggen zoenen en naar de sterren kijken. Om 5 uur ’s ochtends fietste ik weer terug naar huis, thuis had niemand iets door.’
Faisal leerde haar ouders en vriendinnen kennen. ‘Ik trad langzaam toe tot haar leven.’ Omgekeerd ging dat moeilijker. ‘Mijn familie bleef een zwart gat. Ik wilde afwachten hoe serieus we zouden worden: als ik met een Nederlands meisje zou thuiskomen, zou mijn familie teleurgesteld zijn, maar ik zou ze nog meer pijn doen als Benthe en ik een jaar later uit elkaar gingen. Dus was ik voorzichtig en wilde niet hand in hand door het winkelcentrum lopen.’
In de Afghaanse cultuur gaat er niets boven familie. Faisal: ‘Ik hoor soms verhalen over Nederlanders die niet meer met hun ouders praten. Dat is in ons gezin onmogelijk. Als ik mijn tante niet dagelijks opbel, raakt ze ongerust. We leven dicht op elkaar en je staat nooit alleen, dat gevoel is krachtig. Daardoor zijn we ook vatbaar voor wat er in de gemeenschap wordt gezegd. Als je iets hebt gepresteerd, word je naar voren geschoven. Maar wanneer je zoon heeft vastgezeten, maar ook als je dochter een Nederlandse vriend heeft, wordt het onderwerp vermeden. Een kind voelt dat en weet: ik moet aan de familiereputatie denken en desnoods de schijn ophouden.’