Mijn Abortusstory {Neem de tijd om dit te lezen} | Abortus - Forum - Startkabel.nl
Abortus > Forum > Mijn abortusverhaal > Mijn Abortusstory {Neem de tijd om dit te lezen}
Anoniem 1. Geplaatst op 10 september 2008 om 18:14 uur
ik heb 2 jaar een relatie met mijn vriend en we hebben een paar keer seks gehad.. Normaalgesproken haalde hij het voordat hij klaarkwam eruit en was er niks aan de hand.. Ik was eigenwijs en wilde nooit condoom gebruiken.. Ik zie hem als mijn man en daar gebruik je geen condoom mee, was mijn reden.. Maar plots was het raak.. op 19 juli hadden we weer seks, maar dit keer kon hij het er niet op tijd uithalen.. Hij was de hele tijd mood-out, maar ik geloofde niet dat ik in 1 keer zwanger zou worden en stelde hem gerust.. Ik ben nu 16 jaar.. Hij vroeg me om de morning-afterpil te nemen.. Maar ook daar was ik eigenwijs mee.. Hij beveelde het me en ik zei ok, maar ik doe het morgen.. Hij zou de volgende dag komen, maar kon niet door 1 of ander reden.. Ben vergeten welke reden.. En toen ging ik hem chanteren met het feit dat ik de morning-afterpil niet zou slikken totdat hij kwam.. Want ik was er bijna 100% zeker van dat ik niet zwanger kon worden in 1 keer.. Ik dacht; dat gebeurd bij de 1 op de 1000, ik zou heus niet die ene zijn.. Hij kwam niet en daardoor had ik de morning-afterpil ook niet geslikt.. Wat bleek? Ik zou de 24e mijn menstruatie moeten krijgen, maar kreeg het niet.. Ik dacht dat het misschien later wel zou komen en was er erg nonchalant over.. 1 week later was ik het nog niet en toen begon ik ongerust te worden.. Ik was bang dat ik zwanger was.. Ik was toen op vakantie naar london en het zou nog 1 week duren voordat ik weer naar NL kwam, dus mijn vriend kon spreken.. Die andere week vloog ook voorbij en ik was het nog niet.. Ik sprak er met mijn vriend over en hij stelde voor om een zwangerschapstest te doen.. Stel dat we ons druk maakten om niks.. Ik durfde niet te gaan, omdat ik bang was dat mensen me raar zouden aankijken.. Uiteindelijk, na 1 week had ik besloten om het toch maar te gaan halen.. Ik ging naar de kruidvat, maar kon het niet vinden.. Dus ik vroeg het aan de kassa, omdat ik geen andere keus had.. Ze keek me niet raar aan, niks.. Ze wees gewoon aan dat het achterin bij de medicijnen lag.. Ik had toen een zwangerschapstest gekocht, maar ik wachtte totdat ik mijn vriend sprak.. Ik wou het samen met hem testen.. En dat zou pas in de nacht zijn.. Die nacht was er een probleempje, dus kon ik hem niet spreken.. De volgende nacht zat ik op de computer te msn\'en en te wachten en rond 2 uur belde hij me.. Ik vertelde hem dat ik de test had gehaald en het nu ging doen.. Vol spanning wachtte hij af en ik zat er ongeveer een kwartier zonder te kijken.. Ik was bang voor de waarheid.. Ik wist dat ik het toch niet kon ontlopen en keek.. Waaruit bleek dat ik zwanger was.. Ik kom uit een hindoestaanse familie {geen surinaamse, maar wel hindoestaanse.. Ik kom uit een ander land, maar mijn geloof is wel hindoestaans.. Ik spreek geen hindi ofzo} en daar kun je dit soort dingen niet maken.. Ze zullen me doodmaken, bij wijze van spreken.. Het voelde goed dat ik een leven in mijn buik had.. Als ik verdrietig was, maakte dat gevoel me blij.. Maar mijn vriend begon zich anders te gedragen.. Ik had het gevoel dat hij dit kind totaal niet wilde.. Pas toen begon ik erover na te denken of het wel slim is om een kind op de wereld te brengen op zo\'n jonge leeftijd..
-Ik heb geen vaste inkomen
-Ik zal het straat opgezet worden door mijn familie
-Ik zou mijn studie verpesten, waardoor ik nooit goed werk zou kunnen krijgen
Ik bekeek het van alle kanten en besloot dat ik dit kind geen goed leven kon geven.. En ik had ook het gevoel dat dit kiezen tussen mijn vriend en kind was.. Het voelde toen anders.. Alsof mijn vriend alles voor mij was.. Dus ik had na lang getreuzel, met veel pijn in mijn hart besloten het kind weg te doen.. Ik wist dat dit kind 4 september weg zou zijn, maar tot die tijd verzorgde ik hem wel goed.. Ondanks de ruzies met mijn vriend en problemen thuis, at ik voor mijn kind.. Ik moest gelukkig zijn, anders was dat ongezond voor mijn kind.. Alleen dat kon ik niet waarmaken, want geluk bestaat tegenwoordig niet meer in mijn leven.. De nacht van 4 september kon ik totaal niet slapen.. Het gevoel dat dit de laatste dag was dat mijn kind in mijn buik zat, maakte me gek.. Ik hield ontzettend veel van dat kind, maar besefte toen nog niet dat de liefde die ik voor mijn kind voelde, precies hetzelfde was als de liefde die ik voor mijn vriend voel.. Nah, precies hetzelfde kan ik niet zeggen.. Als mijn vriend overleden zou zijn, zou ik ook niet meer bestaan.. Dit staat voor mij net op het randje.. Mijn vriend zou komen om me te steunen op de dag dat ik mijn abortus had.. Hij had 1 trein gemist, dus ik zei.. Pak de volgende, dan halen we het nog net.. Ik had les, dus hing op.. Ik belde om 11 uur, toen ik vertrok.. En hij nam op, maar praatte niet.. Ik luisterde goed en hoorde toen dat hij in de les zat.. Het deed me zo ontzettend veel pijn.. Dat ik er alleen voor moest staan.. Ik dacht even om de afspraak te verzetten, maar dat zou ook niet helpen.. Mijn vriend zou die dag ook niet komen, dus het was het beste als ik dit zo snel mogelijk achter de rug had.. Ik pakte de bus naar Rotterdam en toen belde hij me.. Hij vroeg waar ik was en ik zei in de bus.. Zijn reactie daarop was; Waar ga je naartoe? Dat maakte me nog verdrietiger.. Hij deed gewoon alsof hij van niks wist.. Ik hing op en deed mijn mobiel uit.. Pas toen ik bij de kliniek was aangekomen deed ik em weer aan en zag dat ik geen enkele gemiste oproep had.. Nog meer pijn.. Ik belde hem en hij nam op, maar praatte de hele tijd tegen zijn klasgenoten, ipv tegen mij.. Op een gegeven moment was ik het zat en zette mijn mobiel weer uit.. Ik moest in de wachtkamer wachten en zag dat iedereen hun vriend bij zich hadden.. Ik was de enige die daar alleen zat.. Ik voelde de pijn in mijn hart en de tranen prikken in mijn ogen, maar wou niet huilen waar mensen bij waren, dus hield me in.. Ik werd geroepen en er werd een echo van mijn kind gemaakt.. Ze vertelde me dat ik 11 weken zwanger was en waarom ik niet eerder kwam.. Ze vroeg of ik niet durfde.. Ik zei tegen haar dat het erg lastig was om een beslissing te maken.. Daarna werd ik meegenomen naar een kamertje.. Ik zag daar de echo.. Een foto van mijn kind Ik kreeg een glimlach op mijn gezicht, die meteen weer verdween bij de gedachte dat hij er zometeen niet meer was.. Die mevrouw merkte op dat ik pijn had en haalde de foto weg.. Ze vroeg 100 keer of ik dit echt wilde.. Ik dacht er toen niet bij na en zei ook 100 keer hetzelfde; Ja! Ze zag aan me dat ik dit echt niet wilde en bleef maar vragen of ik dit echt wilde.. Na ongeveer 20 minuten, wil je dit echt? ja.. Wil je dit echt? ja.. te hebben gediscussieerd werd ik naar een kleedkamer gebracht, waar ik me om moest kleden.. Ik moest een nachtjapon aandoen.. Ik kleedde me om en moest daarna in een wachtruimte wachten.. Ik keek uit het raam en wreef over mijn buik.. Over een paar minuten zou mijn buik leeg zijn, waar toen nog een kind in zat.. Ik voelde de tranen opkomen en liet ze gaan, er was toch niemand bij.. Dat mijn vriend er niet bij was, deed me nog meer pijn.. Ik huilde om mijn kind die er straks niet meer zou zijn en er was niemand om me te steunen.. Het leek alsof ik gek werd.. Ik dacht nog even om terug te keren, maar dacht toen weer aan het feit dat ik mijn kind toch geen gelukkig leven kon geven zonder de steun van mijn vriend.. Ik moest er helemaal alleen voor staan, dat wist ik bijna zeker.. Even later mocht ik naar binnen en er was een dokter die de abortus zou doen en een zuster die met je zou praten om je af te lijden van de pijn.. Er werd een slangetje in mijn vagina geduwd, en ik voelde de verschrikkelijke pijn al.. Ik pakte per ongeluk het shirtje van de zuster en ze zei dat ik gerust haar hand beet mocht houden en erin knijpen.. Ik wilde het wel, maar het ging moeilijk.. Ik bedoel.. Hoe kan ik in de hand van een onbekende knijpen? Als dat mijn vriend was, was het totaal anders geweest.. Dan had ik maar 30% pijn van de 100% gevoeld.. Ik had steun, ik had iemand waarbij ik kon huilen en ik had iemand waarbij ik zijn hand mocht beethouden, terwijl het gebeurde.. Mijn baarmoeder werd leeggezogen en tot die tijd besefte ik niks.. Ik moest een halfuur uirusten in een kamertje en mocht me toen omkleden.. Ik kreeg een recept mee voor tabletten om infectie te voorkomen.. Ik liep naar buiten wat erg moeilijk ging.. Ik kon amper op mijn eigen benen staan.. Ik moest trappen aflopen, maar kon op een gegeven moment niet meer.. Ik viel neer op een trap.. En wie was er om mij te helpen? Niemand! Ik stond er helemaal alleen voor.. Overrompeld stond ik op en liep raar en mankel naar de bushalte toe.. Daar moest ik rondzoeken waar bus 92 kwam.. Bij zuidplein.. Je weet wel die bushaltes daaro, hoe groot ze zijn.. Ik wist niet bij welke halte bus 92 kwam en moest elke halte langs, zelfs naar boven om te kijken.. Ik voelde dat ik doodging.. Net als tijdens de abortus.. Ook toen was de pijn onverdraagbaar.. Vergeleken met dat viel dit nog wel mee.. Ik zag nergens staan waar bus 92 kwam, dus bleef rondjes lopen.. Op een gegeven moment zag ik bus 92 aankomen.. Er was een hele rij, maar ik moest wel harder lopen om het te halen.. Daardoor werd de pijn nog erger.. Ik voelde ook dat ik heel erg bloedde.. Ik had verschrikkelijke kramp in mijn buik.. Toen ik in de bus zat, besefte ik pas dat er een leven die er 1 uur geleden nog zat er niet meer was.. Ik begon te huilen, maar zonder dat iemand het zag.. Ik keek uit het raam en liet mijn tranen gaan.. Toen ik thuis was, kon ik het niet meer aan.. Ik ging naar boven, ging op bed liggen en barstte uit.. Ik had het gevoel dat ik iemand vermoord had.. Niet zomaar iemand.. MIJN BLOEDEIGEN KIND! Het was niet ongewild.. Misschien die zwangerschap wel.. Maar ik was niet verkracht.. We hadden het samen gedaan.. Met alle liefde.. Daar was een kind van ontstaan.. Het leek alsof ik mijn liefde weg had gedaan.. Ik was niet boos op mijn vriend, omdat hij er niet als steun was.. Ik voelde me alleen bedrogen.. Al was het mijn eigen schuld..
-Condoom; Het was veilig gebeurd
-Morning-afterpil; Het kind was niet ontstaan
Met geen van beide had ik naar mijn vriend geluisterd.. Ik MOEST een kind hebben.. Zo leek het wel.. Mijn vriend had me ook beloofd dat hij me als een prinses zou verzorgen als ik zwanger was.. We hebben een vaste relatie, van plan om met elkaar te trouwen.. Dus we hadden totaal niet verwacht dat er een kind voor het huwelijk zou komen.. Maar hij kwam zijn belofte ook niet na.. Ik hoef niet als een prinses beschouwd te worden in de zin van; Al het huishouden doen, koken, schoonmaken enz.. Prinses is voor mij in 1 woord; geluk.. Hij moest me gelukkig houden.. Dan voelde ik me al als een prinses.. Maar dat was niet het geval.. Ik was nooit gelukkig sinds mijn kind er was.. Ok, nu is het gebeurd.. Mijn vriend doet erg vreemd de laatste tijd.. Ik zei laatst dat het beter was als we uit elkaar gingen.. Ik wou het niet, maar ik wou zijn geluk ook niet in de weg staan.. Daarom zei ik dat.. Maar hij wilde dat absoluut niet! Dus daar ligt het niet aan.. Er gebeurd iets in zijn omgeving wat hij me niet verteld.. Wat hij me niet wilt vertellen of wat hij me niet durft te vertellen.. In iedergeval gebeurd er iets wat hij voor me verbergd, daar ben ik zeker van.. Ik heb zoveel pijn doordat ik ons kind weg heb gedaan, maar het lijkt wel alsof het hem niks boeit.. Hij heeft maar 1 keer gehuild voor ons kind en dat was op msn, dus ik weet niet eens of hij wel tranen liet vallen.. Ik huil zowat 24/7 lang, omdat ik er heel erg mee zit.. Mijn eigen kind vermoord Ik had zelfmoordneigingen.. Wat me leidde tot voor de trein te springen.. Dat was niet alleen door mijn kind, maar wel 95%.. Toen kwam ik er ook nog achter dat mijn vriend iets voor me had verborgen, en dat maakte het 100%.. De dood van ons kind was de druppel en van mijn vriend liet die druppel overlopen.. Ik werd van die gedachte afgehaald door een jongen die ik als mijn broer zie.. Als ik hem niet had gekend of als ik hem toen niet had gesproken, dan was ik nu dood geweest.. Ik zit echt heel erg met de dood van mijn kind.. 4 september was de laatste dag dat ik hem in mijn buik had.. Dat ik voor 2 at.. Dat ik steun en hulp had met alles wat ik deed.. 4 september om 15 uur was mijn kind plots weg.. Een kind die mij 3 maanden blij had gemaakt en steun had gegeven in moeilijke tijden was er plots niet meer.. Het voelde alsof ik 2 levens had en daarvan 1 kwijt was.. Pas toen besefte ik het.. Mijn kind was mijn linkeroog en mijn vriend mijn rechteroog Ik heb verschrikkelijk erge spijt van mijn kind.. Ik zit er ook heel erg mee.. Ik wil mijn kind zelfs terug Maar daar is het nu te laat voor.. Veel te laat.. Ik heb het gevoel dat ik mijn eigen kind vermoord heb.. Ik ben boos op mijn familie en vriend, maar vooral op mijn vriend.. Als hij me had gesteund, als hij er voor me was.. Dan had ik het kind nu nog.. Ik kan het niet vergeten en wil dat ook niet.. Maar ik wil er wel overheen komen.. Voor de buitenwereld lachen en binnenin huilen, ben ik zat.. Ik huil niet meer bij mijn vriend.. Ik vertel hem niet meer wat ik allemaal voel/meemaak enz.. Hij begint af en toe wel weer over ons kind en ik zit hier dan met tranen en bijtend op mijn lip.. Ik wil niet dat hij weet dat het mij zelfs pijn doet om erover te praten.. Ik heb mijn kind een naam gegeven en als ik aan hem denk, is dat met die naam.. Mijn vriend en ik hebben het al over onze hele leven gehad.. Dus ook over de namen van onze kinderen.. We wilden 2 kinderen, 1 meisje en 1 jongen.. Dus we hadden 1 meisjesnaam geselecteerd en 1 jongensnaam, ik heb hem naar de jongen genoemd.. Ik ga gek worden zo.. Elke dag denk ik er nog aan om mijn kind, ofterwijl de dood, op te gaan zoeken.. Ik wil dit niet meer.. Ik weet dat het mijn vriend veel pijn zal doen als ik dood ga.. Ik wil niemand pijn doen.. Maar wil zelf ook niet met zoveel pijn leven.. Heeft iemand dit misschien ook meegemaakt? Kan iemand mij helpen? Ik wil graag dat mijn vriend weer veranderd zoals vroeger en vooral over de \'dood\' van mijn kind heenkomen.. Graag reacties van mensen met ervaring.. Die weten hoe zoiets voelt