“Sommigen spraken van een onverklaarbare actie van onze lieve vader voor zijn daden.” De soldaat knikte met zijn hoofd richting Ditta. “Echter na de ochtendmis voelde hij zich niet goed en een van de misdienaren is vermist. Grote kans dat hij er iets mee te maken heeft.” Gradiner knikte begrijpelijk, want dit was een ernstige zaak.
“Laat ons via de zijdeur naar binnen. Bij de stal.” De soldaat knikte en regelde snel vervanging door een smoesje te verzinnen. Toen ze binnen waren, bedankte Gradiner de soldaat. “Kom op, prinses, we brengen je naar de troonzaal waar nu de rest van het hof zich verzameld zou hebben.” Ditta knikte braaf en liep achter hem aan.
Ditta was nog niet binnen of Agnes vloog haar al om de hals. De meisjes hielden elkaar stevig vast, opgelucht dat beiden geen kwaad was misdaan. Op de troon zat nu kleine Erik. Zijn ogen waren rood en opgezwollen. Ditta concludeerde dat hij had gehuild en daarna een tik had gekregen van zijn moeder. “Controleer je emoties, want emoties is zwakte.” Het waren woorden die ze als klein kind altijd hoorde van de koningin. Dit was de eerste keer dat Ditta medelijden had met Erik, want ondanks dat hij nu koning van Denemarken was, had hij geen enkele macht. Hij had geen invloed in het bestuur, geen bediende die naar hem luisterde en iedereen moest eerst door Margaretha heen. Ze had hierover gehoord. Hij was koning zonder macht waar de regenten het land bestuurden.
“Ik ben zo blij dat je veilig bent.” Ditta omhelsde haar zusje nogmaals en glimlachte breed. Ditta keek naar de andere troon. Koningin Margaretha leek helemaal niet verslagen of ontroerd, gezien de omstandigheden. Ze was zo kil als de barre winter van twee jaar geleden, Ditta slikte en kreeg het erg benauwd. Als Margaretha de nieuwe regent was, liepen zowel Agnes als zij gevaar.
Ditta dacht aan de afgelopen maand, waarbij ze een paar keer in de vertrekken van de koning was geweest. Hij wilde praten over haar toekomst. Twee dagen geleden was ze nog in zijn studeerkamer geweest. Hij vertelde het nieuws dat ze het wandtapijt niet hadden kunnen vinden. Toch had hij wel nog positief nieuws. Hij had haar een paar potentiële huwelijkskandidaten voorgesteld. Al wist Ditta op dat moment niet of ze daar nou erg blij mee was. Ze had drie portretten gezien. Groot hertog Timotheus van Litouwen, negentien jaar oud en nu al een goede strijder. Hij had een lange baard, donkere ogen, maar een ondoordringbare blik. Zijn oren waren bijzonder groot, al hoopte Ditta dat de schilder uitgeschoten was met zijn penseel.
De tweede huwelijkskandidaat was Graaf Otto de tweede van Anhalt, een klein graafschap in het Heilig Roomse Rijk. Hij was erg welvarend had haar oom Christof verteld. Vijfentwintig jaar en nu al een paar onderscheidingen van het dienen in het Roomse leger.