weg - Woord in Context
<a href="http://wordincontext.com/nl/weg">weg</a>
[url=http://wordincontext.com/nl/weg]weg[/url]
Ook zou hij weinig wroeging gevoeld hebben het kind van haar moeder weg te nemen, want de liefde tusschen die twee had niet over, en terecht vermoedde hij dat het mettertijd al minder en minder zou worden. Voor 't overige, had hij zeventien duizend pond in handen; daar zou hij de helft van nemen en de andere helft aan Honoria laten.
Ieder beijverde zich met liefde den weg open te houden voor den uiterlijk reeds zoo achtbaren man, wiens tred door den last van vijfenzestig jaren reeds vrij wat van vroegere veerkracht miste. De knappe buffetjuffrouw verwonderde zich, dat één oude heer zoo ontzettend veel kennissen om zich heen verzamelde.
Toen Rodolphe thuis kwam, zeide zijn vriend tegen hem, dat Baptiste beslist weggezonden moest worden. "Wij hebben absoluut geen nut van hem," zeide hij. "Dat is zoo," antwoordde Rodolphe; "hij is een levend kunstvoorwerp." "Hij is zoo dom als het achtereind van een koe." "En lui!" "Hij moet weg." "Laten we hem wegsturen!" "Toch heeft hij eenige goede eigenschappen.
Hij lei den stok behoedzaam op het vlondertje, en met een paar stappen was hij bij het beest, dat aan den angel te wringen en te wentelen lag in het slijk van den weg, onder den neêrkletsenden regen.
Maar zonder nu alles op gezag mooi te vinden, alleen omdat het van kunstenaars als Butti en Brivio, die op dit oogenblik in de gunst staan, afkomstig is, moet ik toch erkennen, dat er kracht en realiteit zit in menig beeld en in meer dan één groep. Ga natuurlijk zoo'n compositiebeeld niet van nabij bekijken, dan is alle illusie weg!
Dat denk ik niet, antwoordde deze. Zoodra wij de grens achter den rug hebben, zijn wij voornemens onzen weg naar St. Petersburg te nemen om van daar naar Riga terug te keeren. Dit is van later zorg, meende Cascabel. Eerst moeten wij maken dat wij over de grens komen. Zij hadden afgesproken dat er vierentwintig uren rust gehouden zou worden, zoodra zij zich op het vasteland bevonden.
Toen het bepaalde uur naderde, ging hij den weg naar Moll op, en ontmoette inderdaad den sergeant-majoor, vooraleer deze het gehucht Kevermont had bereikt. "Welnu," vroeg hij zijnen kameraad, "heeft men zich te Moll goed vermaakt?" "Uitmuntend," kreeg hij ten antwoord.
Zoo heeft het groote Gymnasium, gebouwd aan den weg, die naar het station voert, bijna een millioen gekost. Het is een mooi gebouw met koepels, dat zich verheft in het midden van een wijde ruimte, waar zich de woningen der leerlingen, een botanische tuin en een gymnastiekzaal bevinden.
"Ik dénk er niet over; ik moet op de bibliotheek werken vanmiddag." "Dat kunt u toch; 't is maar om 'n uurtje te doen... we fietsen er in 'n oogenblik heen." "Ik heb geen fiets." "Dan loopen we; zooveel te gezelliger. 't Is zoo'n mooie weg... en u zult beter kunnen werken na zoo'n wandeling." "Maar ik ken er niemand," zei ze met zwak verzet. Wat wou die jongen toch van haar! Maar hij w
Neen, Piet Schaver, onzen stand te verbeteren door gepaste middelen dát heb ik geen larie genoemd, want als ik alles maar bij 't oude wou laten dan zou ik niet van klagen spreken. Maar larie is het, als men, zooals jij, van zeuren en kletspraat spreekt wanneer een mensch uit den drang van 't hart, zijn kammeraden wil zeggen wat de verkeerde weg is, om tot beter te komen.