Versie door Mkmons (overleg | bijdragen) op 13 mei 2016 om 19:29
De weg begint in Lille, iets westelijker dan de meeste kaarten suggereren, in het verlengde van de N356 en de A25. Na een kort stukje richting oosten buigt de weg naar het zuiden af richting Paris. Na een karakteristiek stuk met hoge bomen aan weerszijden van de weg volgt een druk, tolvrij stuk door een dichtbevolkte regio met veel industrie. Vanaf Carvin loopt het TGV-spoor parallel aan de weg en loopt de route langs het knooppunt met de A21, dat de aandacht vooral trekt door een grote mijn vlak achter deze kruising.
Enigszins verrassend wordt het landschap daarna nog fraai ook. Door het Oisedal gaat de A1 door diverse bossen en heuvels. Daarna passeert de weg het tolstation bij Senlis en het pretpark Parc Astérix. Vervolgens begint de drukte van de regio Paris. Eerst is er de aansluiting op de Francilienne in westelijke richting en daarna volgt vliegveld Charles-de-Gaulle in Roissy met 2 korte tunnels. Kort achter elkaar volgen twee grote knooppunten met rondwegen om Paris, de A104 (de Francilienne) en de A3/A86. Bij Le Blanc-Mesnil volgt een fraaie, futuristische overkapping om de overlast voor omwonenden te verminderen en de omgeving wordt steeds voller als de weg Paris nadert. Kronkelend arriveert de steeds bredere A1 via een lang viaduct bij Saint-Denis door de dichte bebouwing op de Boulevard Périphérique bij Porte de la Chapelle.
De A1 is één van de oudere snelwegen in Frankrijk en is voornamelijk aangelegd in de jaren 1950 en 1960. Het eerste deel opende op 23 oktober 1954 tussen Carvin en Lille. In april 1958 opende het deel tussen Fresnes en Carvin, waarbij nadruk gelegd werd op het belang van de industriële regio in het noorden van Frankrijk. Op 30 december 1964 opende het eerste deel bij Paris, tussen Le Bourget en Senlis. Op 29 november 1965 werd dit deel noordwaarts verlengd naar Roye. Op 17 december 1965 opende het deel tussen Paris en St. Denis, het meest zuidelijke deel van de A1. In augustus 1966 volgde het deel van St. Denis naar Le Bourget, waarmee het Parijse deel voltooid was. Later dat jaar, op 16 december 1966, opende de verlenging van Roye naar Bapaume, waarmee de A1 steeds meer vorm begon te krijgen als lange-afstandssnelweg. Op 10 februari 1967 opende het knooppunt met de Boulevard Périphérique in Paris. Op 29 november 1967 opende het laatste deel tussen Bapaume en Fresnes, waarmee de A1 in zijn huidige vorm voltooid was.