In gedachten trek ik de dekens nog wat verder over me heen, het wordt nog donkerder. Die stomme Corona ook. Ironisch dat zoiets kleins als een virus, de naam Corona (spaans voor: “kroon”) krijgt en zijn naam eer aan doet: het beheerst ons leven, het krijgt landen op de knieën, zet maatschappijen stil en ziekenhuizen stromen vol met ernstig zieke mensen. Waar is God eigenlijk in dit alles? Laat hij dit toe? Is God boos op ons? Doet hem de ellende dan niets? Is God er eigenlijk wel? En langzaam is er geen spatje licht meer te vinden.
Hoe dik die donkere deken ook is, het houdt niet alles tegen. Af en toe hoor ik een geluid. Een lied. Ik vang iets op van iemand die over Jezus praat. Een kind komt toevallig met een opmerking die mij bemoedigd. Een Bijbeltekst schiet me te binnen.
Plotseling besef ik, dat die deken die ik over me heen heb getrokken, geen deken meer is. Ik blijk opeens te schuilen onder vleugels. Gods vleugels. Ik ben opeens als een kuiken dat onder de vleugels van zijn moeder schuilt.