Rond de middag drinken we een glaasje op een terras van een banaal uitziende bar langs de weg ... bij onze ice tea krijgen we daar toch niet alle drie een ferm bord penne met tonijn zeker, en dat gratis en voor niets.
En dan hét mysterie van de vorige dagen ... wij zien regelmatig in de tuinen bij de mensen een soort van langwerpige kapelletjes staan ... wat zou dat toch zijn? Een begraafplaats voor de overledenen van de familie? Iets waar de asse van de doden in bewaard wordt? Gewoon een kapel maar waarom is die dan langwerpig. We maken ons de meest bizarre religieuze en macabere voorstellingen en dan beslissen we om dat gewoon maar eens te vragen aan de eerste de beste ... mannekes, die religieuze macabere kapelletjes dienen gewoon om maïs in te drogen ... hoe saai zeg.
Nog een 10-tal km te doen vandaag en dan gaan we gewoon eens super relaxen. De volgende dagen zullen gericht zijn op fietsen maar in het bijzonder ook op recupereren.
We hebben een schitterende Albergue ... modern, de hospita Maria Victoria is Argentijnse, afkomstig van Buenos Aires en zij spreekt perfect Engels. Ze is met haar mama naar Spanje verhuisd en ze baten nu samen deze albergue uit. We worden bijzonder hartelijk ontvangen met een gulle lach ... wat mooi toch als je in een dienende functie werkt en zo vriendelijk bent, dat kost geen enkele moeite en het maakt een hele wereld van verschil.
De trip van vandaag was maar 50 km maar het was toch bijzonder zwaar. Heel veel klimmetjes en dalen langs niet zo’n goede baantjes. Maar anderzijds komt het misschien ook wel wat doordat een paar luidruchtige snoodaards in de kamer naast de onze deze nacht zo veel lawaai gemaakt hebben: ze kwamen heel laat aan en maakten om 4 h ‘s morgens nog zo’n kabaal dat Paul uiteindelijk op hun deur gaan kloppen is. Ja die zijn waarschijnlijk tot een kot in de nacht gaan vieren dat zij hun Compostela gehaald hebben maar wij zijn daardoor wel opgestaan met een heel onfrisse kop.
Enfin vandaag lijkt het ons een heel leuke herberg te zijn en we halen onze slaap wel in. En morgen gaan we naar het einde van de wereld ... Finisterra
Eerste werk vandaag ... aanschuiven voor onze compostela, het officiële certificaat dat wij de tocht van 2.466 km hebben afgelegd. Gestart op 1 juli en aangekomen op moederdag. Onze moeders in de hemel zullen wel een beetje fier zijn op ons. En we zijn niet alleen aan het aanschuiven hoor ... eerst een nummer trekken en dan wachten maar wij hebben nrs 340 , 343 en 344 en ze zijn aan 184 ... tijd om eerst een ontbijt te nemen dus en dat kost hier het driedubbele van wat we de vorige weken uitgegeven hebben voor krak hetzelfde: sinaasappelsap, tortilla met brood, een croissant en een cafe con leche. De tijd dat pelgrims arm en berooid in Compostela aankwamen ligt dus ver achter ons. Het is hier één grote commerciële bedoening, dieven zijn het ... hoe moet dat nu verder want wij hadden toch de gelofte van armoede afgelegd voor we aan deze tocht begonnen 😉 ? Als ze nu geen centen hebben om de kathedraal te herstellen dan weten we het ook niet.
Die kathedraal bezoeken we na het afhalen van ons getuigschrift, de tijd tussen nummertje trekken en aflevering van compostela valt eigenlijk nog best mee. Het zal geen botafumeiro ofte zwierend wierookvat zijn vandaag en er zijn ook geen missen meer ... de kerk staat helemaal in de steigers en alles hangt onder plastieken doeken. Ze hebben zeker nog voor 10 of 20 jaar werk vooraleer alles hier in orde is, althans dat is de indruk die wij hier hebben maar volgens insiders hier zou alles moeten klaar zijn tegen 2021 want dan is er het volgende heilig jaar. Daar willen wij nog wel eens naar komen kijken. Ondanks dat staan er binnen 1.000 mensen of meer te kijken naar iets waar dus eigenlijk niks aan te zien is. De botafumeiro staat veilig achter de stellingen verborgen.