Boekrecensie | Voor ik je loslaat - Marieke Nijkamp • Reviews & Roses
Voor ik je loslaat door Marieke Nijkamp
Verschenen: 12 december 2017 bij HarperCollins Holland
Lees ook: 54 Minuten
Het was 2016 dat ik het debuut van Marieke Nijkamp las: 54 Minuten. Een enorm indrukwekkend verhaal over een schietpartij over een school in Amerika. Het maakte ook extra indruk doordat het zo'n realistisch verhaal is, het is immers een gebeurtenis die al te vaak heeft plaatsgevonden in diverse vormen. Dus een tweede boek van haar hand kon niet anders dan ook indrukwekkend zijn, toch? Voor ik je loslaat verscheen half december 2017 bij uitgeverij HarperCollins Holland en inmiddels heb ik hem uit.
Doordrenkt in mysterie
Wat een gegeven is, is dat dit boek mysterieus is. Het verhaal is doordrenkt met mysterie. En dit is ook hetgeen dat ervoor zorgde dat ik wilde weten hoe het verhaal verder zou gaan. Stukje bij beetje krijg je meer te weten over de mysterieuze dood van Coreys beste vriendin Kyra. Wat is er met haar gebeurd, en wat hebben de mensen in Lost Creek hiermee te maken? Dat er iets niet klopt, dat heeft Corey meteen door, maar hoe zit het? Lost Creek is een aparte stad met aparte mensen. Ze zijn afgesloten van de normale wereld en staan niet open voor buitenstaanders. Dit maakt het stadje best creepy en cultachtig. Wat ik nog wel even moet benoemen was dat ik in het begin even in de war was. Ik dacht dat Corey een jongensnaam was, maar dit bleek dus een meisje te zijn, haha.
Kon mij niet helemaal pakken
Hoewel ik het boek verder goed geschreven vind, wist het mij echter niet helemaal te pakken en het verloop van het verhaal was niet helemaal bevredigend. Ik had tijdens het lezen bepaalde verwachtingen over hoe het verhaal zou eindigen, maar daarin werd ik teleurgesteld. Het is niet dat ik compleet onbevredigd achter ben gelaten, maar ik had meer verwacht. Ook kreeg ik de personages nooit echt in beeld. De omgeving kon ik precies voor mij zien, maar als je mij nu vraagt welke haarkleur of wat voor postuur iemand had, dan kan ik je dat niet navertellen. Ik had ook niet echt een band met Corey of iemand anders – en voor mijn gevoel maakte ze ook niet echt een ontwikkeling door -, ik las echt óver hen, in plaats van dat ik het beleefde.
Niet te vergelijken met 54 Minuten
Hoewel ik dit boek op geen enkele manier kan vergelijken met 54 Minuten, herken je wel Marieke Nijkamps schrijfstijl. Tussen het verhaal dat zich in het heden afspeelt, vind je stukken waarin ze terugblikt op momenten van bijvoorbeeld een jaar geleden, of vind je verzonden en niet verzonden brieven van Kyra aan Corey, of bijvoorbeeld een telefoongesprek. Al voelde het voor mij niet altijd functioneel. Een telefoongesprek had voor mijn gevoel namelijk best gewoon in het verhaal gekund, en tegen het einde haalden de terugblikken de vaart wat uit het verhaal. Ik wilde gewoon weten wat er gebeurd was. Het verhaal leest overigens wel net zo makkelijk als haar debuut.
Voor ik je loslaat is een compleet ander soort boek dan Nijkamps debuut 54 Minuten. Waar men het is de omschrijving een roman noemt, voelt dat voor mij niet helemaal juist. Het is voor mij echt een psychologische thriller over een creepy cult-achtig stadje met aparte mensen, en een mysterieuze dood van een meisje met een bipolaire stoornis. Het was niet helemaal mijn ding, maar ik denk dat als je van dit specifieke soort boeken houdt, je er wel van kunt genieten. Dit boek lag mij niet helemaal, maar ik zal een nieuw boek van Marieke Nijkamp wel oppakken om te kijken wat ze hierna zal brengen.
Deze post is al 1884 keer gelezen
Tags: Marieke Nijkamp, Voor ik je loslaat
« Filmrecensie | Black Panther (2018)
Wil je Reviews & Roses blijven volgen op Facebook? »
4 responses to "Boekrecensie | Voor ik je loslaat – Marieke Nijkamp"
28th mrt, 2018 at 9:23am
Ik snap je helemaal Jessica! Ik vond 54 minuten erg goed, maar ik vond dit verhaal juist heel onbevredigend.
3rd apr, 2018 at 9:33pm
Ja, dan is het toch wel echt een heel ander boek.
26th mrt, 2018 at 11:24pm
Voor mij klinkt het als een boek die me wel zou kunnen pakken. Ik hou wel psychologische thrillers, maar kan me wel voorstellen dat telefoongesprekken en flashbacks de vaart uit een boek halen.
Ja, ik denk dat dit boek ook zeker wel anderen kan aanspreken bij wie dit type boek beter past. 🙂 Ben benieuwd wat je ervan zal vinden.