Nog één tempel heeft hij in de aanbieding, Ta Prohm. [eind 12e-begin 13e eeuw, boeddhistisch]. Ik vind alles best, maar loop geen enkele trap meer.
Terwijl Balil ons aan de andere kant opwacht lopen we vol verbazing langs 400 jaar oude bomen die overal dwars door en overheen groeien. De site is intact gelaten zoals men hem indertijd ontdekt heeft, de natuur krijgt zo goed als vrij spel.
Op een stapel puin zit een meisje in kleermakerszit één van de hoeken te schilderen. Wij scheuren overal langs, knip, knip, foto na foto, – ondanks het gefotografeer genieten we wel volop van deze plek- en zij zit volkomen vredig, ongestoord door al het volk dat voor haar langsloopt, te schilderen wat wij net met de camera probeerden te vatten. Ik hoop dat mijn foto’s een beetje van de sfeer kunnen laten proeven, zoals zij dat op haar papier penseelt.