Samen gingen we op weg – ondertussen dacht ik nog verontwaardigd aan de absurde en misleidende bedragen waarmee men deze arme, onwetende vrouwen had bedrogen, maar ik werd daardoor alleen maar nog meer vastbesloten hen tot het uiterste te helpen. We liepen de trap op, en we hadden de deur nog maar net geopend of binnen hoorden we al de vrolijk luidruchtige stem van de oude man:”Kom binnen, kom binnen!” Met het gevoelige oor van een blinde moest hij ons op de trap al gehoord hebben.
“Herwarth heeft vanmiddag helemaal niet kunnen slapen, zo ongeduldig was hij u zijn schatten te laten zien”, zei het oude moedertje lachend. Een enkele blik op haar dochter had haar al gerustgesteld over de vraag of ik mee zou werken. Stapels mappen lagen al uitgespreid op tafel en zodra de blinde mijn hand voelde pakte hij mij zonder verdere begroeting bij de arm en duwde mij op een stoel.