het leven als voorlopige oplossing: tour 43
In Brussel-Zuid heb ik 25 minuten. Tijd voor een koffie. Ik kijk naar de honderden mensen die zich naar de juiste aansluiting of naar de uitgang spoeden. Ze doen dat met hun eigen ritme en binnen hun eigen structuur. Zichtbaar gedachteloos. Automatisch. Ik sta daar nu al buiten. Ik zie het van buitenaf en besef dat ik op een doordeweekse dag net zo loop. Ik heb een rare fiets bij, met een vlinderstuur en vier tassen. En ik draag vrijetijdskledij. Het is duidelijk: ik ga op reis en hoor niet bij hen. Ik zoek naar een spoor van belangstelling in hun ogen, maar zie vooral lege blikken.
Op de trein naar Luxemburg ziet het er lang naar uit dat ik alleen zal zitten, samen met mijn fiets in de fietswagon, maar op het allerlaatste ogenblik komt een klasje bakvissen me gezelschap houden: zes jonge meisjes en twee begeleiders: een vrouw van rond de zestig en een van ik schat veertig. Ze gaan apart zitten. De meisjes zijn aanvankelijk stil, maar de sfeer wordt losser. Ze hebben het over Facebook, foto's, muziek, jongens. Ze beginnen elke zin in het Nederlands, maar zodra ze niet meteen op het juiste woord komen, gaan ze verder in het Frans. De twee leerkrachten trekken zich van de linguïstische anarchie van hun pupillen niets aan. Ze zijn duidelijk blij dat ze niet om andere redenen hoeven in te grijpen, ze laten de meisjes maar begaan. Dat Frans zien ze op deze schooluitstap wel even door de vingers. Opeens begrijp ik dat ze misschien altijd voorzichtig zijn met kritiek, uit schrik dat de schonen hun hun ouderdom zullen aanwrijven. Hoe dan ook is zowat alles aan het uiterlijk van de meisjes met seks beladen. En dan besef ik dat ik met mijn leeftijd ergens tussen die twee leraressen in zit, dat die meisjes, hoewel ze me geen blik waardig gunnen, me dus zien als een gekke oudere man die – stel je voor! – een reis met zijn fiets gaat maken.
Bij het binnenrijden van Namur zie ik een bord 'MAISON ANDRE GENOT'. Door de kapitalen is het accent op de e van André weggevallen en ik lees eerst: 'ander genot'. Ik zoek een ander genot, het plezier te leven maar dan op een andere manier beleefd.
De meisjes stappen uit. Vier nieuwe reizigers stappen op. Het zijn weerom allemaal vrouwen. Ik leef in een wereld van vrouwen.