Het was een klein dorp, een wereld op zichzelf, met alle faciliteiten zoals een dorpshuis voor vergaderingen en feesten, een restaurant, een zwembad en tennisbanen, een kleine kampwinkel en een school. Het kamp was omgeven door een hoog hek en in latere jaren was er ook een bewaker aan de poort. We maakten er vaak grapjes over dat het hek alleen maar diende om de wilde honden buiten het dorp te houden, omdat we geen bescherming nodig hadden tegen de bevolking van Tawergha aangezien zij blij met onze aanwezigheid waren en erg vriendelijk.
We werden bij vele gelegenheden uitgenodigd in hun huizen en levens, we deelden maaltijden, werden meegenomen naar religieuze evenementen, feesten, paardenraces en we bezochten hun bruiloften. Onze kinderen bleven bij hen thuis logeren.