Oh hemeltje, dat was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd, maar aangezien ik in september van dit jaar ook al richting Roemeniė ga had ik zoiets van: leuk leuk leuk, maar 2x Roemeniė in 1 jaar? Werner zou er hartkloppingen van krijgen dus……
Iulia vond het echter helemaal geen probleem, ik moest alleen maar even sponsors zoeken toch? Meteen had ik mams aan de telefoon en legde haar de hele situatie uit. Die vond het een kans uit duizenden en zie hier…. lang leve paps en mams, mijn ticket was geregeld! Nu was ik ook in de hieperdepieper-stemming, ik ging naar mijn oh zo favoriete plekje op aarde, kreeg de kans om Plushenko in aktie te zien en ik zag tevens al mijn vrienden weer!
Iulia en Mada gingen zaterdag pas vliegen (de 24ste) en kwamen dan die donderdag erop weer terug. Dat vond ik te lang, ook omdat ik die dinsdag daarop weer gewoon moest werken. Maar vrijdag was ik al vrij en ik had zoiets van: ik ga dan lekker al vrijdag weg, vraag dinsdag vrij en maak er vijf dagen van. Nou, dinsdag kon ik meteen vrij krijgen dus dat was geen probleem en ik belde subiet Angela in Boekarest op met de vraag of zij en Nae dat weekend wat te doen hadden. Stomverbaasd hing mijn Roemeense vriendin aan de andere kant van de lijn…. een grote “WHY?” vloog terug naar Holland en toen ik de situatie uitlegde ging Angela uit haar dak! Dat ik zomaar een paar dagen onverwacht kwam was helemaal geweldig…. onderdak geregeld want bij hun kan ik altijd terecht.
Nu werd dat nog een hele touwtrekkerij daar in Boekarest, want Iulia en Gheorghita hebben een appartement vlakbij Angela en Nae en daar woont hun (en mijn) vriendin Lumi, waar ik ook moest en zou logeren. Ik heb mij maar in tweeen gesplitst. Ik zou dan 2 nachten bij Angela en Nae logeren en de andere 2 nachten bij Lumi en Iulia. Dat zou me een feest worden hoor.
‘s-Middags kwam Marloes thuis uit school en vermoedde al snel dat er wat te gebeuren stond dat weekend. Met jaloerse blikken werd kennisgenomen van mijn plannetjes en natuurlijk kwam het hoge woord er meteen uit: Mam, ik wil ook mee hoor! Dat vermoeden had ik al want ik weet dat die spruit het ook helemaal geweldig vindt in Roemeniė en aangezien ze ook iedereen kent daar was ze niet meer te houden. Maar ja, de Euro’s waren op dus een ticket zat er voor haar niet in. Daar had ze al snel wat op gevonden en klom meteen in de telefoon om de hele situatie aan haar vader uit te leggen. Die vond het ook wel een goed plan en Frits zou dan haar ticket wel betalen. Helemaal geweldig natuurlijk. Nu waren er twee in huis in de hieperdepiep-stemming.
Toen Werner gebeld want die wist nog helemaal van niets. “Nou meid, moet je lekker doen, hartstikke leuk” was het commentaar. Nu hield niets ons meer tegen. De tickets waren al snel geboekt (leve internet) de batterijen van de camera opgeladen en de warme kleding in de koffer gepropt.