Je hart breekt als je ziet hoe verschrikkelijk het zijn/haar best doet en dat het dan toch niet zo gaat als zou moeten. Telkens opnieuw vraag je je af hoe dit nou toch kan, want je hebt het idee dat je kind bijdehand genoeg is. Je ziet de teleurstelling groter en groter worden en vindt het nu genoeg geweest.
Maar wat dan? Nog langer volhouden om iets te oefenen waar hij/zij niet goed is of beter in wordt? Toekijken hoe de stress en spanning toeneemt? Nóg een keertje naar school om nóg eens iets af te spreken wat al niet hielp? Het heeft impact op je hele gezin… Ook jij loopt vast. Jeetje, hoe lang blijft dit nog duren?