Als raadslid ga ik niet in mijn ouwe kloffie, waarmee ik thuis op de bank hang, in de raadszaal zitten. De meeste raadsleden zien er netjes gekleed uit en hebben zich goed verzorgd (al zijn er uitzonderingen). En om het gevoel van schouwtoneel nog meer te benadrukken: de raadsvergadering wordt live uitgezonden, via de site van de gemeente. Ook wij moeten er dus al op letten hoe we op tv overkomen (hahaha). Als raadsleden iets willen zeggen tijdens de vergadering, praten ze tegen de voorzitter en niet rechtstreeks tot een wethouder of ander raadslid (je praat natuurlijk onderling wel met elkaar). Dus elk verhaal begint met: ‘mijnheer de voorzitter’. Dit is een van de vele rituelen die bij zo’n vergadering horen. Ook al blijft de taal beschaafd, tijdens de discussie over de motie gaat het, tussen het raadslid en de wethouder, hard tegen hard. Geen van beide wil wijken. Het raadslid begint langzamerhand te koken. Ik kan het niet zien, maar ik heb het vermoeden dat de stoom uit z’n oren komt. Helaas voor hem wordt zijn motie niet aangenomen. Blijkbaar heeft hij door dat hij nu moet stoppen, want hij dient geen motie van wantrouwen in tegen de wethouder (die zou het immers nooit halen). Een klein kwartier later is de vergadering afgelopen. We stappen allemaal uit onze rol, al vind ik het nog lastig om daar mee om te gaan. Ook de wethouder en het raadslid die elkaar eerder nog in de haren vlogen. Ze staan geanimeerd met elkaar te praten en te lachen. Er was niks meer over van het strijdtoneel. Ze zijn weer gewoon twee mensen.
Onderscheid tussen op het toneel en achter het toneel is soms lastig te onderscheiden voor de toeschouwers.