Alweer die mist, veel mensen worden er gek van, maar ik krijg er inspiratie van. De geur van de mist doet mij denken aan de wintersport. Ik stel me voor dat ik midden op de piste sta, ter hoogte van de wolken. Het is dan ook echt super mistig, je ziet niet waar de piste begint en stopt, bochten moet je gokken. Letterlijk in de wolken. Heerlijk. In Nederland zit je alleen niet in de bergen, kun je niet snowboardend de mist door. Helaas. Maar toen ik vandaag in de bus zat, naar buiten keen en me afvroeg wanneer ik op het stopknopje moet drukken, bedacht ik me ineens dat de mist je gelijk heel beperkt maakt. Vooral in je zicht. Ik ben voorzichtiger met fietsen, bang ineens iets tegen te komen. Ik liep de bus uit, recht op mijn mijn gevoel af. Waar heb ik mijn fiets neer gezet, daar ongeveer, denk ik. Ik loop er maar naar toe. Dat voelde vreemd. Een nieuw gedicht werd geboren.