Opgebiecht 'Het doet pijn dat ik maar twee kinderen heb' - Flaironline - Voor jou, over jou
Flairathome - 18 mei 2017
Je bent hier: Home > Relaties & opgebiecht > Opgebiecht 'Het doet pijn dat ik maar twee kinderen heb'
Opgebiecht 'Het doet pijn dat ik maar twee kinderen heb'
Ilona (35): 'Twee keer zijn we gezegend, we hebben twee gezonde kinderen. Siem en Luuk zijn m'n alles en als ik ze samen zie spelen, spat m'n hart bijna uit elkaar van liefde. En toch knaagt het: al sinds ik een meisje was droomde ik van een groot gezin en die wens komt nooit uit. En ik voel me zo verschrikkelijk ondankbaar als ik verdrietig ben om het derde of vierde kindje dat er nooit is gekomen, maar er zit een zwarte plek in m'n hart waar ruimte was voor een groot gezin. Het gemis doet me elke dag pijn.
Lees ook: Opgebiecht: 'Ik wilde mijn baas vermoorden'
Voor Siem hebben we hard moeten werken. Na onze bruiloft dacht ik naïef genoeg zo zwanger te zijn, maar het duurde bijna vijf jaar voordat de zwangerschapstest aangaf waar ik zo op hoopte. Na een paar maanden 'freewheelen' gingen we temperaturen en rond m'n cyclus vrijen. Dat leverde niets op. We gingen naar de huisarts en die gaf aan dat we geduld moesten hebben. Tachtig procent van de stellen is binnen het jaar zwanger, kijk het nog even aan.
Na een klein jaar vruchteloos te hebben gevreeën, was ik het meer dan beu. Elke menstruatie was een tranendal en iedere zwangere vrouw een doorn in m'n oog. Ik moest en zou weten waarom het niet lukte en gelukkig verwees de huisarts ons door naar de specialist. Na een paar maanden in de medische molen kregen we het verlossende antwoord in een kille spreekkamer: de kans dat we op de natuurlijke manier kinderen zouden krijgen was nihil.
M'n vriend had lui zaad en door de soa chlamydia had ik een sluimerende eierstokontsteking gehad en is er een eierstok verkleefd. We hadden hulp nodig en gingen een intra-uteriene inseminatie-traject in waarbij de meest actieve zaadcellen van m'n vriend in m'n baarmoeder gebracht zouden worden op een vruchtbare dag. Het was een onprettig gedoetje, maar de moeite waard: binnen drie maanden was ik zwanger van Siem. We konden ons geluk niet op!
Omdat de eerste zwangerschap niet vanzelf ging, heb ik na de bevalling geen seconde nagedacht over anticonceptie. En omdat ik borstvoeding gaf, dacht ik sowieso verminderd vruchtbaar te zijn. Dat bleek niet helemaal te kloppen. Na een maand of 10 voelde ik me vreemd. Alsof ik zwanger was, maar dat leek me onmogelijk. In m'n lunchpauze kocht ik een zwangerschapstest en 's avonds deed ik de test. Mijn man hield m'n hand vast terwijl we naar het plastic staafje staarden. Langzaam maar zeker zagen we het tweede streepje opkomen. We waren weer zwanger!
Met de komst van Luuk waren we met z'n vieren en dat vond ik heerlijk, maar we waren voor m'n gevoel nog niet compleet. Er waren nog twee lege stoelen aan de eettafel, twee lege slaapkamers in ons huis en een verlangen naar een nieuwe zwangerschap in m'n hart. Maar het gebeurde niet vanzelf en tot mijn grote verdriet ook niet met hulp van het ziekenhuis. Ik had geen eitjes meer en een donor-ei vond m'n vriend te ver gaan.
We blijven dus met z'n vieren en dat maakt me soms verdrietig. M'n man vind dat ik moet stoppen met zeuren en onze zegeningen moet tellen, maar als ik de lege kinderkamers op de tweede verdieping stofzuig, springen de tranen me in de ogen. En ik weet dat ik eigenlijk niet mag klagen met m'n twee gezonde kinderen, er zijn zoveel vrouwen die het helemaal zonder moeten doen… Een van mijn beste vriendinnetjes zit zelfs in een ivf-traject en de kans dat zij ooit zwanger zal raken is klein.
Ik ga het onderwerp met haar – maar eigenlijk met iedereen – uit de weg, want goedbedoelde zinnen als 'Ja, maar jij hebt er tenminste twee', maken me boos. Woest zelfs. Het is compleet irrationeel, maar ik voel het nou eenmaal zo. Binnenkort gaan we verbouwen: de twee lege slaapkamers worden een grote speelkamer voor de jongens. Ik hoop dat dat rust brengt.