Zeven kilometer verder, de strandkeetjes ver achter me wordt het weer stil. Ik krijg haar niet uit mijn hoofd, weetje hoe gek dat is? Ik heb haar nog maar één keer gezien en het voelt al als een dikke tien! Haar spontane lach, haar lieve gezicht en haar prachtige verschijning dat langs me heen liep, en de geur die ze achterliet… Dat alles bij elkaar zal élke man veroveren! Het einde van het strand nadert. Voor me zie ik water en ik kan alleen nog naar rechts de duinen in. Ik besluit om dit maar eens te doen. Het wordt klimmen en afdalen en daar voor me in de diepte zie ik weer de prachtige natuur met in de verte een dorpje. Momenteel ben ik al een paar uur onderweg en begin best wel moe te worden. Ik ga maar eens ergens zitten en even uitrusten. Terwijl ik lig te relaxen lijkt het wel of er iets achter me over de heuvel naar me toe komt lopen, geen wilde dieren mag ik hopen?
Ik kijk achter me maar ik zie nog niets. Er zitten wat struiken en bomen maar toch hoor ik het nu wel beter. Het zijn voetstappen en deze komen steeds dichterbij. Terwijl ik rustig blijf en ‘gewoon accepteer’ dat er voetstappen zijn komt er ineens vanachter me een vrouwenstem… Hoi is wat ze zegt en terwijl ik opsta zie ik opnieuw de prachtverschijning van Emily. Opnieuw wordt ik geconfronteerd met haar prachtige gezicht, haar mooie verschijning en terwijl haar mooie blonde haren dansen in de wind zeg ik hallo terug en komt ze naast me staan. Ze vraagt me of ik wat te drinken voor haar heb. Ze is verdwaald en heeft erge dorst. Natuurlijk pak ik mijn flesje water voor haar en geef haar dat. Terwijl ze het flesje leegdrinkt kijk ik haar nogeens goed aan terwijl ze dat niet in de gaten heeft, vervolgens bedankt ze me en voor ik het wist zaten we naast elkaar te kletsen. Ze vraagt me waar ik vandaan kom en uiteraard ben ik ook benieuwd waar Emily vandaan komt. Ze vertelt me dat ze zo ‘n vijf kilometer bij mij vandaan woont en dat ze me weleens eerder heeft gezien in het parkje.