‘De banden gaan steeds harder’, zegt Tomek, die aan de slachtlijn staat in een kalverslachterij. Ook hij is bang zijn baan te verliezen en wil daarom anoniem opgevoerd worden. We spreken hem thuis, het is acht uur ’s avonds en hij is net terug van zijn werk. Elke werkdag begint rond zes uur ’s ochtends, hoe laat hij klaar is weet hij nooit. Maar de werkdruk wordt wel steeds hoger. ‘Drie jaar geleden verwerkten we 158 kalveren per uur, nu al 180. Eigenlijk te snel om goed controle uit te kunnen oefenen.’
En dat terwijl hij een allrounder is. ‘Ik kan bijna alle slachthandelingen’, zegt Tomek. Maar meer ervaring betekent niet per se meer salaris. Integendeel, het uurloon op zijn laatste contract is zo’n halve euro lager dan op het vorige. ‘Een collega die maar drie handelingen kan, krijgt meer betaald. Maar hij zit bij een ander uitzendbureau.’
Volgens de werknemers die wij spraken is niet de sfeer of de werkdruk het grootste probleem. Daar zijn ze aan gewend. Wat hen echt frustreert zijn de talloze manieren waarop uitzendbureaus sjoemelen met hun salarissen en contracten.