Vaatje zegt; ‘Voor je de betekenis van een woord vraagt, mag je eerst wel eens weten hoe je het uitspreekt. Het is seks-appíel. Het is erg moeilijk om uit te leggen wat dat betekent. Vooral aan vrouwen. Maar een paar voorbeelden kan ik wel geven, zodat je het vanzelf gaat snappen. Fabiola van België heeft voor geen cent seks-appeal. Onze eigen koningin ook niet.’
‘Daar heeft het niets mee te maken,’ zegt Vaatje. Audrey Hepburn die wat je noemt goed getimmerd is, daar gaat voor een man niks van uit. Brigitte Bardot heeft seks-appeal en Sofia Loren helemaal.’
Als Vaatje terugkomt, fluit hij nog steeds Frou Frou. De hele tas zit boordevol cadeautjes voor hemzelf. Wij kunnen die nu van hem terugkopen met geld uit de spaarvarkens en vervolgens leuk inpakken voor morgen. Doodgemakkelijk. En de prijzen staan er allemaal noch keurig op. We zouden immers toch niet hebben geweten waar we al deze prachtige spullen vandaan hadden moeten halen (..) In de tas zitten: een oestermes, een cassette met alle memoires van Casanova, een fles Fougère royal van Houbigant, een blauw blik met echte Russische kaviaar, een doosje Players, een donker rode boekenlegger van marokijns leer, een Kolbaz-worstje, een heel groot vlakgom voor op het bureau met het woord FOUT erop en een nageltang uit Solingen (‘omdat ik er toch altijd voor opdraai om al jullie tenen te knippen’). Vaatje stalt alles op tafel uit en wij moeten dan maar zeggen wat we hem het liefste willen geven.
Charlotte Mutsaers zou graag willen schrijven als een zwaluw: rondcirkelend, rakelings, steels. Ze zou willen kijken naar de wereld met een hondenblik. En ze zou graag kunnen rennen als een haas. Want waar een mens saai recht vooruit koerst, slaat een haas ‘haken’.
Charlotte Mutsaers (2 november 1942) was de tweede dochter van Mies Lely (1916-1977) en Barend Mutsaers (1906-1980). Van vaderszijde stamt ze uit een eeuwenoud patriciërsgeslacht. Haar moeder was een telg uit de familie Lely. Haar overgrootvader bedacht het plan voor de Zuiderzeewerken.
Charlotte groeide op aan de Nieuwegracht in Utrecht. De vakanties bracht ze door in Wijk aan Zee of bij haar grootouders in Kapellen bij Antwerpen. Na de lagere school doorliep ze het Stedelijk Gymnasium dat in het eerste deel van Rachels rokje wordt beschreven. Ze was redacteur van de schoolkrant Apophoreta, net als haar eerste echtgenoot Ton Anbeek van der Meijden. In Amsterdam studeerde ze Nederlands en daarna aan de Rietveld Academie schilderen en vrije grafiek. Aan diezelfde opleiding was ze jarenlang als docente verbonden. In 1973 trouwde ze met de Neerlandicus Jan Fontijn. Met hem woont ze tegenwoordig afwisselend in Amsterdam en Oostende. De zomers brengen ze in Frankrijk door.
In de jaren zeventig en tachtig maakte ze voornamelijk beeldend werk: schilderijen, grafiek, boekomslagen, postzegels en covers van tijdschriften. Beroemd werden vooral haar reeksen schilderijen ‘Piëta’ en ‘La belle et la bête’. Geleidelijk aan verschoof het accent van beeldende kunst naar literatuur. In 1988 verscheen de roman De markiezin en in 1990 de bundel Kersebloed. Ze gaf in dat boek, maar ook in Paardejam en Zeepijn aan het begrip ‘essay’ eem heel persoonlijke en dartele inhoud. Een groot publiek bereikte ze met haar romans Rachels rokje (1994) en Koetsier Herfst (2008).
In 2010 kreeg ze de P.C. Hooft-prijs voor verhalend proza: ‘Het werk van Charlotte Mutsaers is een feest voor lezers die hun geest willen laten waaien.’ Momenteel werkt ze aan een nieuw boek, ‘een tussenvorm van roman en beschouwing’ die zal verschijnen bij de nieuwe uitgeverij Das Mag.

Onze praktijk in Elst werkt nauw samen met Anne van Eupen, die bijna 25 jaar praktijkhoudster is geweest van Logopediepraktijk Elst.
Samen met de Nederlandse Vereniging voor Stottertherapie (NVST) werken Anne en Dineke samen om de stottertherapie in onze regio zo goed mogelijk te organiseren en cliënten en collega logopedisten te helpen en te ondersteunen. De kennis van en inzicht in stotteren worden zo vergroot, en de kwaliteit van diagnostiek en behandeling worden bewaakt en verbeterd.
In een tweemaandelijks intercollegiaal overleg werken Anne en Dineke door intervisie in een team van stottertherapeuten aan verbetering van de kwaliteit van hun logopedisch handelen.
Regelmatig wordt er ook een Stottercafé Nijmegen georganiseerd in samenwerking met Demosthenes, de vereniging voor mensen die stotteren, waarin mensen elkaar kunnen ontmoeten.
Voor sommigen is het fijn dat er naast individuele begeleiding voor het stotteren ook groepstrainingen worden aangeboden via de landelijke Damsté-groepen, waar Anne ook IZS-therapeut is.