Verwanten: Middelhoogduits jū, uitroep van vreugde, waarvan Mhd. jūwen 'jubelen'. We kunnen dus ook voor het Nederlands een uitroep *jū reconstrueren, die in het Brabants en Hollands dezelfde ontwikkeling tot jou doormaakte als in nou tegenover Vlaams nu en Vnnl. dou 'jij' tegenover du. Er zijn nog verschillende andere afleidingen van de uitroep *jū. Bij de de Mhd. variant jūch! horen Ned. juichen en Mhd. jūchezen > Nhd. jauchzen. Met een l-suffix zijn afgeleid Ned. juilen, joelen, Engels jowl en Oud-IJslands ýla. Tenslotte wijzen Vnnl. juiten en Mhd. jūwezen 'juichen' op een afleiding *jū-atjan- (het suffix *-atjan- was productief in iteratieve werkwoorden).
De uitroep *jū heeft mogelijk al in het Proto-Indo-Europees bestaan, getuige Latijn iūbilāre 'jubelen, iū roepen', Oudgrieks iú uitroep van verbazing. Maar het is ook denkbaar dat dit onafhankelijke formaties zijn. Immers, voor uitroepen van afkeer en bewondering worden meestal de meest extreme klinkers van het systeem (i, a, u) gebruikt, vergelijk hedendaags ieuw 'jakkes'.
J.H.J. Willems. 1936. 'Jou(w), sjouw; besjouwen, besjouwing.' De Nieuwe Taalgids 30, 417–418.
E. Blancquaert en C. Tavernier – Vereecken. 1949. 'Onder Nederlands jouw! en jouwen schuilt een Gallische haan'. Handelingen van de Konkinklijke Commissie voor Toponymie en Dialectologie 23, 201–220.