Maar met deze afspraak en een dergelijk ‘examen’ alleen, ben je er nog niet. Wanneer je er immers aan het eind van zo’n traject pas achter komt dat wat je de afgelopen twee jaar gedaan hebt niet klopt, heb je elkaar toch een beetje op een rare manier bezig gehouden. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat je verkenning en daarmee je besluit vele malen beter wordt, wanneer je er in die fase al mensen van de uitvoering bij betrekt. Door de harde las die we gewend zijn te maken tussen de verkenning en de uitvoering is het net of je als estafetterenner het stokje over moet geven aan iemand die stil staat. Terwijl die overdracht nu eenmaal veel soepeler gaat wanneer je al een tijdje met elkaar oploopt.
Van die harde las moeten we dus af. Niet alleen voor een soepelere overdracht, maar ook omdat het helpt mensen te binden aan de verwachtingen en ze er mede-eigenaar van te maken. Die las hef je niet alleen op door mensen van de uitvoering bij de verkenning te betrekken, maar ook andersom. Een genomen besluit kan nog op de helling terecht komen en niet in de laatste plaats door de besluitvoerders zelf. De kans dat dat gebeurt is het grootst wanneer ze zich geen eigenaar meer voelen van het besluit – wanneer ze het gevoel hebben dat hun verwachtingen niet worden waargemaakt.