Hij klopte er op de deuren, vroeg de bewoners: 'Mag ik foto's maken?' En de deuren gingen open. Natuurlijk, zeiden de mijnwerkers, natuurlijk, komt u binnen. En zo fotografeerde hij de karige avondmaaltijd van een beroete man en zijn vrouw, de dagelijkse sigaret van een vermoeide mijnwerker, het schrobben en boenen van een zwartgeblakerde rug. Andere tijden, gniffelen de museumbezoekers ongelovig tegen elkaar. Maar toch - dat verlegen gedrag, die zachtaardige stem. Wie had hem ni¿et binnengelaten, die lange blonde man met, in de woorden van journalist Tom Hopkinson van Weekly Illustrated, 'een stem zo luid als een mot, and the gentlest way to be found outside a nunnery'.
Dat is Bill Brandt. Hij is al ruim twintig jaar dood, maar hier, in de schaars verlichte zalen van het Londense museum, fluistert hij nog smakelijk verhalen aan de interviewer van de BBC. Hier hangen zijn foto's, meer dan 150 verhalen op zich, of liever: op zichzelf staande illustraties bi¿j verhalen. Verhalen van Dickens en van Louis Robert Stevenson, van Jane Austen en Thomas Hardy, van Emily Brontn George Orwell. Of gewoon verzonnen door Bill Brandt zelf, terwijl hij over straat liep en de wereld naar zijn hand leek te zetten als was zij een filmset en hij de regisseur.