'Weer luizen? Wel GVD! Hoe kan dat nou weer?!' Ik heb ex aan de telefoon en vertel hem het slechte nieuws: jongste heeft voor de vierde keer dit jaar luizen. Het schijnt dat er een vaste haard in de klas zit die niet behandeld wordt en iedereen keer op keer besmet. Jongste heeft daardoor al menig uurtje in de Prioderm of Franse, Spaanse of Italiaanse verdelgingsmiddelen doorgebracht. Want op vakantie melden de luizen zich het liefst.
We hebben zo geen zin meer in dat wekenlange kammen. Dat gepiep dat het pijn doet, flessen cremespoeling er in, neten met je nagels uit die bos haar halen. Gek word je er van. Vooral ik dan, want ex doet dat kammen maar heel af en toe. Met veel spektakel.
Maar ex heeft het wel het meeste gehad met de luizen. De luizen moeten weg, uitgeroeid, het land uit. We besluiten dat we school gaan mailen dat er iets moet gebeuren. Vaker controleren of iets dergelijks. Ex wil de mail wel even sturen. Dat klusje kan ik wel aan hem over laten. Hij kan scherp formuleren maar blijft toch altijd constructief en genuanceerd. Want aan een emotionele boze reactie heeft school natuurlijk ook niets.
Ik open vanochtend mijn mail en zie dat ik geccd ben op de volgende mail:
T.a.v. de schoolleiding
L.S.,
Gisteren hebben wij voor de zoveelste keer de afgelopen paar jaar luizen geconstateerd bij een van mijn kinderen.
Ik stuur nu deze mail om tegen jullie te zeggen: hier stopt het.
Het. Stopt. Met. De. Luizen.
Het is geen achttienzoveel. Dit is geen derde wereld land. Dit is de moderne tijd en het is onaanvaardbaar dat mijn kinderen aan de lopende band besmettingen oplopen met deze smerige parasiet.
Ik aanvaard het niet langer, en ik aanvaard ook niet langer dat ik uren zit te kammen en dure middeltjes moet kopen, alleen omdat de school tekort schiet een basaal niveau van hygiëne te waarborgen.
Afhankelijk van jullie acties na mijn mail, zal ik besluiten of ik een klacht inden bij de onderwijsinspectie en ggd. Verder betaal ik per kind per vanaf nu op hun hoofd aangetroffen luis een jaar geen ouderbijdrage meer.
Zorg dat het ophoudt. Het kan me niet schelen hoe, want dat is niet mijn probleem. Ik heb geen school. Jullie wel. Regel het.
Regel het!
Caro en Jeroen
de ouders van Hugo en Sophie
Delen
0
Delen
0
Delen
0
Delen
0
Reageren
Delen
Over de schrijver
Caro
Is een single mom and loves it. Nou ja, ze weet eigenlijk niet precies wat ze ervan vindt, ze overleeft het in ieder geval prima. Ze heeft drie kinderen, met een mening. Dat hebben ze op zich niet van een vreemde. Haar leven is een soort achtbaan sinds haar scheiding: wilde dates, experimentele vakanties, veel te veel drinken en roken. Als het maar nieuw en niet alleen is. Dat drukke leven houdt haar jong en in beweging en allebei is essentieel. Want rimpels heeft ze al en zonder beweging groeit ze dicht. Oud én vet is killing voor de datingjungle. Ze is dus ook bereid tot elke ingreep om dat te voorkomen. Maar meestal denkt ze ‘boeien’; morgen is de eerste dag van m’n nieuwe leven