Groene wierslakjes
... die geen naaktslakjes blijken te zijn.
Tijdens het afgelopen Zeelandweekend heeft bijna iedereen ze gezien: kleine, groene wierslakjes (Elysia virides). En als je er eenmaal één had gezien, zag je ze overal. Bij tientallen, en vooral in de ondiepe zone, omdat ze leven van de wieren, die daar volop voorkomen. Veel mensen denken dat het een naakslakje is, omdat hij geen huisje heeft. Maar dat blijkt niet het geval.
Vorig zomer heb ik ze ook al gezien in de Oosterschelde, en daar heb ik ze toen gefotografeerd. Met mijn camera op supermacromodus, en zonder flits kon ik er toen op mijn gemak een aantal leuke plaatjes van maken. De grootste van het groepje (zelf toch niet groter dan een centimeter of 3) trok zich niets aan van die camera op een paar centimeter afstand. En thuis op de foto zag ik pas dat er nog een piepkleintje achter zat... Overigens zie je op de foto pas goed dat zijn 'vleugeltjes 'geaderd zijn, alsof het de nerven van een blad zijn.
En omdat ik het beestje toen nog niet kende ben ik thuis eens op zoek gegaan naar de naam. Een beetje zoekwerk leverde al snel de oplossing. Het zijn dus groene wierslakjes. Eigenlijk helemaal niet erg bijzonder (dat wil zeggen: niet zeldzaam of zo...), maar wel opmerkelijk: het zijn geen naaktslakjes. Op de volgende site vond ik een mooie beschrijving:
Beschrijving op www.biologie.swordfish-diving.nl:
Ook al hoort het groene wierslakje bij de achterkieuwigen, en al zullen de meeste duikers denken dat ze met een naaktslakje te doen hebben als ze deze soort vinden, is dit echter niet het geval. Het groene wierslakje is meer gerelateerd aan de zeehazen die je in iets warmere gebieden kunt vinden dan aan de naaktslakken. Omdat in deze groep soorten zijn te vinden met een inwendige of uitwendige schelp is ook het groene wierslakje, al heeft deze geen schelp, geen naaktslak. Nog een groot verschil met de echte naaktslakken, ook wel nudibranches genoemd, is dat het groene wierslakje een vegetariër is terwijl echte naaktslakken carnivoor zijn. Het groene wierslakje zul je daarom meestal op wieren aantreffen waarmee hij zich voedt. Als je goed kijkt kun je zelfs zien welke wieren een slakje het meest eet. Individuen met een groenachtige kleur eten veel groenwieren en die met een roodachtige kleur roodwieren. De basiskleur is hierdoor zeer variabel en dikwijls zijn er gekleurde puntjes te vinden.
In de Oosterschelde overheerst meestal een donkergroen grijsachtige kleur met paarsviolette stippels. Ook is het zo dat de groene wierslakjes in de Oosterschelde meestal groter zijn dan die langs de rest van de kust voorkomen. Normaal worden ze zelden groter dan 5 cm. maar in de Oosterschelde kun je exemplaren van wel 7 cm. aantreffen. Het is een langwerpig dun slakje met aan beide zijde van het lichaam een soort vleugels die voor de zuurstofopname worden gebruikt. De rhinophoren zijn meestal opgerold.
Nou, op de foto dus duidelijk te zien, dat dat laatste niet het geval was. Ook het kleintje achter in beeld had zijn rinophoortjes parmantig uit...
En dat viel me afgelopen weekend in de Grevelingen ook op: vrijwel alle exemplaren hadden duidelijk hun hoorntjes (rhinophoren dus) uit. En ook hier zag ik alleen maar groene exemplaren. De volgende keer toch eens beter op de roodwieren zoeken. Daar moeten ze toch ook zitten...