Jan van Rijsingen is er in dit boek bijzonder goed in geslaagd de beklemmende sfeer uit die jaren en dit onuitwisbare onrecht onder het voetlicht te brengen. Het is een sterke vondst om een dader als hoofdpersoon te nemen en vanuit zijn perspectief naar de gebeurtenissen te kijken, in plaats van alleen vanuit het standpunt van de slachtoffers, wat een breed perspectief geeft. Ook Winfridus heeft zijn verhaal, terwijl het tegelijkertijd zijn daden geenszins bagatelliseert. Dat evenwicht is een knappe prestatie.