Schaam je, met je grote mond veilig achter je telefoon. Makkelijk hè, praten over hoe zwaar we het hier in Nederland hebben, terwijl je een dak boven je hoofd hebt en iedere dag een gevuld bord voor je neus. Kijk eens goed, kijk nog een keer heel erg goed naar dit mannetje. Ik walg van je.
Dit is de zoon van, kleinzoon van, het broertje van, het vriendje van. Een kind nog, maar al lang van zijn jeugd ontnomen. Is dit wat je geluk noemt? Met je hele hebben en houwen vrezend voor je leven op een klein rubberbootje, tot je het uiteindelijk met de dood moet bekopen.
Schaam je diep en blijf vooral maar héél hard hopen dat jij nooit met dezelfde riemen hoeft te roeien.