Inge verheugde zich op het verslag nummer 14, nou, zover kan ik het quiltweekend niet uitrekken, dit is de laatste 🙁
Naaien strijken,spelden, naaien, strijken…….het leek wel alsof de top écht af moest komen vandaag, en ik begon al nattigheid te voelen. Dit is hem in losse rijen
Zonder hulp van mijn moeder was ik nooit zover gekomen, zij deed immers al het strijkwerk zodat ik verder kon naaien
Ik besloot rond twee uur mijn naaispullen toch maar op te ruimen, de laatste stap van lange lichte sashings tussen de rijen met blokken naaien was te veel van het goede, ik hield het na het maken van de eerste baan voor gezien voordat ik slordig ging werken. Het zag er wel al heel pittig uit met al die kleuren en leuke stoffen, (het liefst had ik een paar meter van die zwarte katjes gehad)
Drie jaar geleden gekocht bij the City Quilter, zo jammer dat deze winkel zijn deuren gaat sluiten 😕 echt een groot verlies voor New York, het blijft wel als webwinkel bestaan. (en momenteel groot uitverkoop)
Tegen 3 uur hadden we van iedereen afscheid genomen en reden we naar Zeeuws Vlaanderen, binnen een kwartier zaten we in de stevige regen (ik mopperend vanwege slecht zicht en gevaarlijk rijdende mensen) en weer een kwartier zaten we op de toeristische route, niet vrijwillig, maar dit vond TomTom de snelste weg.
Behalve dan met al die wielrenners; we kwamen in een slapstick terecht waarbij we een paar keer door verkeerspolitie in het ene dorpje bij een kruispunt heel lang moesten wachten om de mannen in strakke pakjes die van links aankwamen rijden voorrang te geven, en kilometers verder bij de volgende stop in een ander dorpje kwamen ze van rechts, en ze waren puitnat. 🙂 Het enige voordeel van deze toeristische route was dat we geen last meer hadden van opstuivende regen op de weg, want sneller dan 70 -90 km/uur mocht niet, en er reden maar heel weinig auto’s voor ons, wat ik niet gek vond, pffff.
Anderhalf uur later zat ik weer aan de koffie, maar nu bij mijn gezin, lekker thuis, heerlijk nagenieten en bijpraten over alles.

Deze prachtige Rosé d’Anjou is gemaakt van het beste fruit uit de Loire-vallei. Boordevol knettervers zomerfruit als aardbeien, framboos en besjes. De zuivere mineraliteit en frisse afdronk doen je direct verlangen naar een tweede slok.
Maisson Pierre Chanier Deze fruitige rosé komt uit handen van François Chainier van Maison Pierre Chanier waar de familie Pierre Chanier al sinds de achttiende eeuw actief is. Het bedrijf is gevestigd in Amboise, een koninklijke stad gebouwd aan de oevers van de Loire. Van Bordeaux, waar de eerste wijnstokken zijn aangeplant, is de familie verhuisd naar de Loire waar ze in 1973 hun domein oprichtte. Het stokje is van generatie op generatie overgedragen en het bedrijf heeft zich inmiddels gevestigd als gerenommeerd bedrijf in de Loire-vallei. Inmiddels bezitten ze 250ha aan wijngaarden die zich uitstrekken tussen Tours en Blois. Rosé d’Anjou Rosé d’anjou is een benaming voor roséwijnen uit de Anjou-regio in de westelijke Loirestreek in Frankrijk. Het Anjou-gebied ligt tussen Angers en Ancenis met een lengte van vijftig kilomter. Voor deze soepele en fruitige roséwijnen is de belangrijkste druif de grolleau. De druif is afkomstig uit de Loire en is afgeleid van het Franse grole, wat kraai betekent. Een verwijzing naar de donkere kleur die de druiven hebben. Het zijn druiven die een laag alcoholpercentage hebben en zorgen voor een goede balans in de zuren bij een wijn. Het is een krachtige druif die veel aroma’s afgeeft van rood fruit als aardbei en framboos en een karakteristieke levendigheid in de wijn brengt. Om de kwaliteit en de populariteit van deze wijnen te verhogen kunnen ze ook cabernet franc, cabernet sauvignon, malbec, gamay, pineau d’aunis en grolleau gris bevatten. Een typische rosé d’Anjou is relatief zoeter dan andere roséwijnen en staat bekend om de aroma’s van rozen, rode bessen en bananen.