Chapter XI - Quizlet.nl
~ Driving mile after mile
Smiling like it's been a while
I wanna be lost for one day
Lost for one day ~
- Airis, Lost for One Day
"Jane?" vraagt Jess als we bijna thuis zijn. De hele rit is nog niet gezegd. "Hmm." Hum ik. "Wat is er gebeurt met Harry?" Ik blijf voor me uitkijken om te kijken waar ik rijd. "Niets speciaal. Hoezo?" vraag ik geïnteresseerd waar de vreemde vraag plots vandaan komt. "Je glimlach is al iets meer gemeend dan voor je met Harry praatte." Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik haar even aan voor ik mijn ogen terug op de weg richt. "Wat bedoel je daar nou weer mee?" Ze zucht. "Dat weet je wel." Ik zucht, ik weet het inderdaad wel. Ik weet niet hoe het komt maar door dat korte gesprek moet ik iets vrolijker geworden zijn. Nu ja, dat iets vrolijker zijn zal ook niet lang meer duren, want binnen de kortste tijd ben ik dat toch weer vergeten. En trouwens, het gesprek zal zich niet herhalen want ik ben bijna honderd procent zeker dat ik Harry toch nooit meer zie.
Jess en ik zitten die avond samen met wat popcorn en chips een tv marathon te kijken van Glee. Dat doen we elke vrijdagavond. We kijken niet elke keer Glee soms kijken we ook naar Gossip Girl of een film. Het hangt er van af. Misty ligt dan meestal slapend aan onze voeten en hoopt dat er nu en dan eens een kruimeltje naar beneden valt.
Het is nu halftwaalf en sinds elf uur zit Jessica al de hele tijd te sms'en. Ik vraag me af met wie, maar ik vraag er niet naar. Ik kijk verder naar Rachel, Finn en Sue die op het scherm te zien zijn.
De volgende ochtend word ik rond zes uur wakker in huize Tomlinson. Langzaam open ik mijn ogen en ga op mijn rug liggen. Ik zucht en wrijf in mijn ogen. Ik voel me al beter dan vorige week. Ik ben nog niet helemaal de oude maar toch al wel al een beetje. Na mij even uitgerekt te hebben ga ik rechtop zitten en zwier mijn benen uit het bed. Mijn oog valt meteen op het afgescheurde papiertje die op het nachttafeltje ligt naast de witte lamp. Nieuwsgierig vouw ik het open en bekijk ik wat erop staat.
CALL OR TEXT HER!
Staat erop met een nummer van een mobiele telefoon eronder. Zonder al te veel denkwerk weet ik aan wie het nummer toebehoort. Ik sta op, vouw het briefje terug dicht en leg het terug naast het lampje. Ik weet nog niet wat ik met het nummer zou gaan doen, ik weet zelf niet waarom Louis – die het briefje hier hoogstwaarschijnlijk gelegd heeft- het hier gelegd heeft.
Uit mijn rugtas neem ik het shirt, een boxer en een paar sokken die ik meegenomen heb en van de stoel die in de kamer staat neem ik de broek die ik gisteren ook aanhad. Ik neem ook mijn toilettas en vertrek richting de badkamer. Het is nog stil in huis als ik de gang oploop, ik ben waarschijnlijk als eerste wakker. Ik douch me, poets mijn tanden, droog mijn natte haar een beetje en trek mijn kledij aan.
Als ik in de keuken kom tref ik toch al iemand aan. Dan zit aan de keukentafel met een kirrende Ernest in zijn armen. "Goedemorgen Harry. Goed geslapen?" vraagt Dan met vermoeide ogen. Ik knik. "Jij ziet eruit alsof je niet zo goed geslapen hebt?" Hij glimlacht en schudt zijn hoofd. "Ernest heeft me bijna de hele nacht wakker gehouden." zegt hij en gaapt even. "Anders mag jij nog even op je bed gaan liggen. Ik ben nu toch wakker, ik zorg wel even voor hem." Stel ik voor. "Zou je dat willen doen?" Ik knik. "Bedankt, oh en neem maar van ontbijt wat je wilt ik heb al koffie gemaakt." zegt hij en staat op. Hij geeft de kleine jongen aan mij over, bedankt me nogmaals en verdwijnt dan weer naar zijn kamer. Ik ga op een stoel zitten en zet Ernest met zijn voeten op mijn bovenbenen Met mijn handen houd ik hem staande. Ik knijp mijn ogen even fel dicht en doe ze daarna open. "Boe," zeg ik. Het kleine mannetje lacht vermakelijk en stampte met zijn voetjes op mijn benen. Hij leunt wat naar voor en neemt één van mijn krullen in zijn kleine handje. Hij trekt wat en ik laat een pijnlijke geluidje uit mijn mond ontsnappen. Met een lach op zijn lippen laat hij mijn haar los en begon weer te trappelen.