De veroveringstocht van electroduo The Blaze: "We hopen dat de mensen iets voelen" | De Morgen
De veroveringstocht van electroduo The Blaze: "We hopen dat de mensen iets voelen"
The Blaze. Beeld rv
Ze veroveren het internet met uitmuntende muziekvideo's, passeerden deze zomer langs de podia van Coachella, Roskilde en Primavera en droppen vandaag het debuutalbum waar de halve hipsterwereld op wacht. Het gaat The Blaze voor de wind, maar het Franse electroduo blaast niet hoog van de toren. "We maken máár video's en muziek, toch?"
✦Exclusief voor abonnees door Elmo Lê van 6 september 2018, 17:13
"Je-zus. Wat. Was. Dát", sms'te een van zijn sneakers geblazen kennis na de passage van The Blaze op Pukkelpop. Het moet zowat de gemiddelde reactie zijn die een show van het Franse producersduo losweekt. Ook op sociale media steken mensen voortdurend de loftrompet over de muziek en videoclips van Guillaume en Jonathan Alric, twee neven met een been in de film en het andere in de electro.
Naast de lof is er de steeds terugkerende vergelijking met Daft Punk. Beide duo's zijn van Franse makelij en hullen zich in mysterie. The Blaze dragen geen maskers, maar staan zelden herkenbaar op foto's en zijn ook live niet zichtbaar. Nog een raakvlak: ze mijden liever de pers. De familie Alric staat ons uiteindelijk toch te woord in de backstage van Pukkelpop. "Omdat we een plaat te verkopen hebben", zegt Jonathan Alric doodserieus. "Dat wij zelden praten heeft niets met pose of arrogantie te maken. We kunnen onze boodschap simpelweg niet onder woorden brengen. Een beeld zegt in ons geval meer dan duizend woorden", vervolledigt zijn neef Guillaume.
Met die uitspraak verwijst hij naar de videoclips die The Blaze, beiden cinefielen, op de wereldkaart hebben gezet. Kijk eens naar de fabuleuze clip die 'Territory' begeleidt: we zagen zelden een muziekvideo die zo ritmisch, ontroerend en verslavend is. Net daar maakt het duo het verschil met andere electro-acts: geen enkele slow tussen beeld en beats wordt zo zwoel uitgevoerd als door The Blaze.
Filmschool in Brussel
'Virile' of 'Heaven', The Blaze loste het afgelopen jaar nog meer etherische popparels, voorzien van video's die van a tot z worden bedacht door het tweetal. Ze lijken uit het niets te komen, maar de neven Alric werken achter de schermen al jaren aan dit project. "We staan intussen zo'n zeven jaar intens met elkaar in contact. Ik studeerde aan de filmschool in Brussel, en had voor mijn afstudeerproject een korte clip in gedachte waar ik muziek voor nodig had. Ik wist van onze gesprekken tijdens familiefeesten dat Guillaume muziek maakte, dus heb ik hem gevraagd of hij een van zijn nummers wilde herwerken. Het klikte meteen", blikt Jonathan Alric terug op de beginjaren van The Blaze.
Het project gaf regisseur Jonathan de kans om zijn tweede passie uit te diepen: muziek. En voor zijn neef Guillaume was het ontstaan van The Blaze de uitgelezen kans om zijn oude passie, fotografie, opnieuw op te graven. De inspiratie voor hun eerste clip, 'Mellowmoon', haalden ze bij de video van 'Pass This On' van The Knife, waarin een travestiet optreedt voor een bont allegaartje. Het is tot vandaag dé terugkerende factor in de clips van The Blaze: bevolkingsgroepen die in de alledaagse media niet aan bod komen.
"Ik schrijf zelden puur persoonlijke songs", legt Guillaume Alric uit. "Er zit altijd wel iets van onze eigen levens in de muziek en video's verwerkt, maar we laten vooral atypische mensen aan het woord. We geven anderen een platform, dit is onze manier om hun verhaal te vertellen. In 'Virile' staat de intense vriendschapsrelatie van twee mannen centraal – dat is een thema waarover je in klassieke media zelden leest. We willen niet per se taboes doorbreken. We willen vooral menselijke, herkenbare verhalen brengen."
Na de internethype is er nu ook een debuutalbum: Dancehall. Daarop bewijst The Blaze dat ze ook overeind blijven zonder het visuele luik. Als Jon Hopkins, Howling en Orbital een muzikale ménage à trois zouden houden, zou de uitkomst niet ver van The Blaze liggen. Ze putten inspiratie uit salsa, afropop, klassieke muziek en elektronica, zeggen ze zelf. Wanneer we achter de visuele invloeden vragen, volgt een waslijst van gerenommeerde regisseurs, gaande van Romain Gavras over Spike Jonze tot de gebroeders Dardenne.
Het mooie aan The Blaze is hoe ze, ongeacht het medium, altijd weten te ontroeren. "Wat we brengen leunt nog het dichtst aan bij poëzie. Daar mikken we althans op. We steken veel tijd in het totaalpakket. Je moet weten dat het een jaar heeft geduurd om de clip van 'Territory' te maken. Als je mensen in beeld brengt die de perceptie tegen hebben, zoals bijvoorbeeld zigeuners, moet je goed gedocumenteerd zijn. We willen onze verhalen zorgvuldig brengen, het moet eerlijk zijn."
Is eerlijkheid de sleutel tot het succes van The Blaze? "Ik denk dat het menselijke primeert. Je moet iets voelen – zowel door de muziek als de video's. De albumtitel, Dancehall, refereert aan de momenten dat je met je vrienden op de dansvloer staat en waarop het gevoel van gelukzaligheid alles overstijgt. We hopen dat de mensen iets voelen wanneer ze de plaat beluisteren. Er is voor ons niets mooier dan te zien hoe het publiek tekeergaat."
Met shows op Pukkelpop, Coachella, Roskilde en Primavera zag de eerste festivalzomer van The Blaze er lang niet slecht uit. "Het is absurd als je weet dat we al geïnterviewd zijn door The New York Times en dat we in korte tijd alle uithoeken van de wereld hebben gezien. Vroeger oefenden we in cafés in Brussel, tegenwoordig hebben we amper vrije tijd", besluit Jonathan. "Eerlijk? We hebben geen idee wat ons nog gaat overkomen. Laat ons maar gewoon in het nu leven en genieten."