Vermist op zee, de Warnow | Figuren in een landschap
Vermist op zee, de Warnow
De Warnow, foto Jesse den Dulk
Acht Schiedamse vrienden wilden in 2013 naar Noorwegen zeilen om het noorderlicht te zien. Hun scheepje, de Warnow, was een oud loodsbootje. Vijf stapten in Schotland van boord, drie gingen verder. Sindsdien is hun scheepje spoorloos. Sinds dit verhaal op mijn weg kwam als verslaggever heeft het me niet losgelaten. Ik schreef er een aantal langere en kortere stukken over voor NRC en in september 2019 verscheen mijn boek, De Warnow, Een schip, een man, een droom (Uitgeverij Pluim, 304 blz, €22,90).
Hoofdstuk 2 (fragment) van De Warnow, Een schip, een man, een droom, verschenen als voorpublicatie in Het Blad bij NRC, 1 okt 2019
"Ze zijn alleen met de zee. De kranen en schoorstenen van Rotterdam zijn niet langer te zien. 'Thuis' is achter de horizon verdwenen. De zee is lui vandaag. Ze gooien een hengeltje uit over de reling, maar vangen niets. Maart is vroeg voor makreel. Ze koken aan dek, omelet met groenten in een ijzeren pan. Ze zijn met z'n achten.
Later begint het te waaien. De zee rekt zich uit. Bij elke vlaag voelen ze de zeilen nu trekken. Ze zien hoe de golven groeien met de wind, zich in rijen voegen, schuimkopjes krijgen. Ze voelen hoe hun scheepje dit nieuwe ritme van de zee volgt. Hoe het opgetild wordt, eerst het achterschip en dan van opzij, hoe het versnelt, terwijl een golf sissend onderdoor loopt, tot de boeg het golfdal bereikt en weer omhoog wordt gestuwd. De sensatie dat hun scheepje in zijn element is, dat ze voor elkaar gemaakt zijn, het scheepje en de zee. En dat er nauwelijks sturen aan te pas komt, omdat hun scheepje en de golven elkaar volgen.
Maar niet lang daarna, als de wind nog verder toeneemt, beginnen ze de verborgen macht van de zee te voelen."