Jonker Reisverslag 2008
Mijn reis naar NNG in 2008 .
Mij is door Piet van Londen gevraagd om een bijdrage voor de site over mijn terugkeer na bijna 50 jaar naar NNG van oktober tot december 2008. Mijn eerste reactie was, dat ik daar toch niet de meest geschikte persoon voor was, maar ik was in het reisgezelschap wel de enige sobat die (in totaal 7 maanden) op Woendi had gediend. Dus heb ik toch maar besloten om gehoor te geven aan het verzoek van Piet van Londen. .
Mijn medereizigers waren allemaal ex mariniers of marinemensen en één zandhaas die nooit op Woendi was geweest, waarvan alleen organisator Cees Bunschoten vergezeld werd door zijn vrouw. Logischerwijze werkte deze samenstelling van de groep kliekvorming in de hand en dat was eigenlijk best wel jammer, want dat heeft toch invloed op de sfeer in het gezelschap, omdat de "eenlingen" zich daardoor toch ietwat buitengesloten voelen. .
Het was op zich best wel een mooie reis al vind ik 6 ½ week toch wel erg lang. En ik denk dat ook de anderen er zo over dachten, want al dagen voor het einde van de reis werd er druk gesproken over "Hollandse hap" (erwtensoep, zuurkool, spruitjes enzovoort). Dat kwam volgens mij ook wel omdat we 4 weken achtereen op een bootje zaten de "Mimpie" met weinig variatie in het menu. Maar daar kon de kok verder weinig aan doen, want we kwamen weinig in havens waar vers eten ingenomen kon worden. .
We hebben prachtige eilandjes en stranden aangedaan waar we dan ook zochten naar schelpen enzovoort. Het was wel jammer dat we juist in de natte moesson daar waren. We zijn ook 4 dagen in de Baliem vallei geweest en dat was zeker de moeite waard alleen weer jammer dat de Papua's bij het hotel op een wel erg opdringerige manier hun souvenirs aan de man probeerden te brengen, maar ja dat zullen ze wel van de Hollanders met hun koopmansgeest hebben overgenomen. .
Op alle bewoonde eilanden waar we geweest zijn waren de wegen wel beter geworden en er kwamen ook wel wat stenen huisjes voor, maar deze werden in het algemeen bewoond door Javanen die daar vanwege het Indonesische bestuur terecht zijn gekomen. Vroeger hebben wij (Nederlandse bestuursambtenaren) de Papoea's onderdrukt en nu gebeurt dat door de Indonesiërs, maar er wordt momenteel toch wel wat meer "geïnvesteerd" in de bevolking. .
Hetzelfde heb ik gezien op Woendi, waar ik uiteindelijk maar één iemand terugvond van vroeger en dat was Donsje. Verder vond ik het heel erg jammer dat Jan (mijn chef kok!) verhuisd was naar een andere plaats of eiland en samen met 4 van zijn kinderen reeds was overleden. Gezondheidszorg voor de Papoea's staat zeker op de eilanden nog op een zeer laag pitje. Graag had ik ook Marcus en zijn vader Jacob terug gezien, maar ook die waren er helaas niet meer. Ook miste ik echt die oude rotte houten steiger met zijn verroeste PSP platen en de verroeste oude Amerikaanse landingsboten uit de 2de Wereldoorlog.
.Ik heb ook gemerkt door allerlei pamfletten en gesprekken dat de haat van sommige Papoea's tegen de Indonesiërs nog diep zit. Maar het is erg gevaarlijk om daarop te reageren of in mee te gaan. Al met al was dit mijn verhaal over de situatie daar en laten we hopen dat het ze verder goed gaat, maar ik geloof toch niet dat een eventuele vrijheidsstrijd door hen gewonnen kan worden.