Het vrouwtje van Stavoren - marijke schurink
(? 1588) Koopmansvrouw
De legende vertelt dat een rijke en hoogmoedige koopmansvrouw uit Stavoren haar schipper eropuit stuurde om het kostbaarste te halen dat er te vinden was. Hij nam na een lange speurtocht graan mee uit Danzig (Gdansk). Maar de vrouw werd woedend en beval hem het graan overboord te gooien. De armen van de stad smeekten haar het graan aan hen te geven, maar zij weigerde. De schipper deed daarop de voorspelling dat ze door deze daad verder in armoede zou leven.
De koopmansvrouw gooide haar ring in het water en zei dat dat niet het geval zou zijn, net zo min als dat de ring die ze het water had gegooid bij haar zou terugkomen. Een paar dagen later vond ze de ring in een vis die haar werd voorgeschoteld. Vervolgens vergingen al haar schepen. De haven verzandde en het weggegooide graan ontkiemde op de zandbank tot loze aren. Stavoren was verloren en de koopmansvrouw raakte aan de bedelstaf.
Hoewel het vrouwtje nooit werkelijk bestaan heeft, klopt een aantal delen uit het verhaal wel. De haven van Stavoren slibte dicht en zo raakte de rijke stad zijn handelspositie kwijt. Bovendien waren de steden in het westen van Holland in opkomst en verschoof het zwaartepunt van de handel ook naar het westen. De eerste bekende versie van het verhaal stamt uit 1588. Het vrouwtje van Stavoren doet voor het eerst haar intrede in 1597. Bepaalde aspecten in deze legende, zoals de loze aren en de ring die wordt teruggevonden, zijn in later eeuwen toegevoegd.