Een hoge meteoor midden op toneel. Eén danser onderzoekt de meteoor, klimt erin en een nieuw mens komt eruit, letterlijk en figuurlijk. Even later komen er twee astronauten uit de meteoor. Na hun opkomst ontstaat er een grijze, grauwe wereld dat wel eens een toekomstbeeld zou kunnen zijn. De astronauten nemen het publiek mee, de nieuwe wereld in.
Na de dans op het getik van de typemachine, maken even later twee dansers hun entree met elk twee bovenlichamen: één menselijk bovenlichaam en één bovenlichaam van een pop. Dat is erg knap gedaan: op het eerste gezicht lijken de poppen aan de dansers vast te zitten. Op speelse wijze laten de dansers zien hoe de pop onderdeel van ons wordt en hoe een romance tussen de twee poppen ontstaat. Tot ze worden onderbroken door twee reuzen zonder hoofd. Het lijken net twee grote, wandelende maatpakken zonder lichaam, mens of ziel erin. Pas als twee dansers hun kleding uittrekken, lijken de maskers af te gaan en keert de menselijkheid terug.