Tijdens de uitzending van Pauw en Witteman werd Fabiënne door Jeroen Pauw meteen geconfronteerd met citaten uit de zogenoemde dagboeken van haar moeder, die in de beeldvorming rond Lucia een belangrijke – zorgvuldig door het OM geregisseerde – rol gespeeld hebben. Als je ze hoort moet welhaast de indruk ontstaan dat het hier een morbide persoon betreft die veel te verbergen had.
Fabiënne heeft in haar eerste openbare optreden nuchter gereageerd. Zij vertelde dat haar moeder altijd schreef, dagboekaantekeningen, maar ook stukjes over allerlei. Schriften vol passages, emoties van de dag, ongeremd en soms ook pure fictie. Ze hield van thrillers en wilde zelf ook in die trend leren schrijven. Ze hoopte haar aantekeningen later voor een thriller te kunnen gebruiken.
Het OM heeft de schriften meteen dagboeken genoemd, met de suggestie dat alles wat Lucia daarin beschreef door haar beleefd of gevoeld was.
Lucia heeft het niet gezellig op het ogenblik. Het niet in de tuin mogen werken, een fouillering om onbekende reden, het vragen om hulp bij dingen die ze zelf niet meer kan, het maakt haar opstandig en verdrietig. Meerdere keren hebben we de directie op de hoogte gesteld van onze zorgen over de medische behandeling. Na lange tijd kwam er een briefje terug dat de huisarts op de hoogte was gesteld. Verder geen actie of bericht. De revalidatie bestaat uit 20 minuten fysiotherapie per week.
Wel heeft Lucia nu de mogelijkheid in de bibliotheek op een pc te typen. Het betekent dat ze weer brieven kan schrijven, zij het onder het toeziend oog van iedereen.