Weg van de snelweg, weg van de platgereden Route 66 en weg van de oneindige Interstates. Wie de tijd heeft en de Verenigde Staten op een andere manier wil ervaren neemt de fiets en zoekt de 'blue highways'.
De verlaten weggetjes tussen nooit bezochte gehuchten. Want Amerika is, ondanks wat ongemakken, ook te befietsen. Op een frisse April-avond snijd ik buiten de aankomsthal van JFK-airport in New York de kartonnen doos open waarin mijn fiets is vervoerd. Een grote zwarte man in het blauwe uniform van de reinigingsdienst staat me nieuwsgierig te bekijken. Zwaar leunend tegen een blinde muur rookt hij bedachtzaam een sigaret. Als hij de blauwe fiets ziet die uit de doos tevoorschijn komt, stapt hij op me af.
'To Oregon', zeg ik. Het klinkt zo gewoon. Alsof je in Vinkeveen vertelt dat je onderweg bent naar Amsterdam. De afstand tussen New York City en Oregon is echter andere koek; hemelsbreed meer dan 5000 kilometer.
'Your kidding me!', veronderstelt de man. Maar ik bevestig dat ik werkelijk van plan ben om op de fiets naar de andere kant van dit gigantische continent te rijden. Het rijtje vragen dat daarna volgt, zal ik de komende drie maanden nog vaker op me afgevuurd krijgen. Hoe lang ik er over denk te doen. Waar ik zal slapen. Of het niet gevaarlijk is. En o ja, of ik een bijbel bij me heb. 'Ja', lieg ik, omdat ik geen zin heb in een levensbeschouwelijke discussie. Ik ben moe van de vlucht en opgewonden en gespannen. Onzeker over wat me te wachten staat.