Lieve zoon | viva-svv.be
Het spijt me dat ik niet de mama voor je ben geworden die ik wou zijn toen ik je bijna 11 jaar geleden voor het eerst in mijn armen hield.
Het spijt me dat het gezin waarin je opgroeit, zo anders is dan ik voor ogen had.
Ik droomde van een onbezorgde jeugd voor jou, een jeugd zoals ik er zelf eentje had. Maar je kreeg een leven gevuld met zorgen die zelfs voor ons als volwassenen heel vaak te zwaar zijn om dragen.
Geregeld voel ik me helemaal uitgeblust. Dan ben ik geen geduldige mama. Ik reageer me wel eens af op jou. Of ben weer eens te streng omdat jouw broertje het moeilijk heeft. Dan moet je stil zijn, rustig. En krijgt hij een crisis, dan is het potverdikke jouw schuld. Dat is niet eerlijk van mij. En toch trap ik geregeld in diezelfde val.
En ook al zie je jouw broers doodgraag, ik besef dat het aartsmoeilijk is om samen met hen op te groeien. Je bent bezorgd, té bezorgd vaak. En het omgaan met de grillen van je middelste broertje is ook voor jou zo ontzettend afmattend. Je deelt vaak, letterlijk, in de klappen.
Ik zou zo graag meer met je bezig kunnen zijn. Maar de zorgen slorpen me zo op, dat ik niet altijd tijd voor je heb. Ik wou dat ik meer met je kon spelen. Ik vind het lastig dat we geregeld moeten passen voor activiteiten die voor jou leuk zouden zijn, omdat het te moeilijk is voor jouw broers.
Toch hoop ik dat je later met een glimlach terug zal denken aan je kinderjaren. Dat je mij zal kunnen vergeven dat ik niet altijd de meest ideale mama voor je was en dat je blijft voelen hoe ontzettend graag ik je zie en hoe trots ik op je ben.
Ik hoop dat de zorgen rond jouw broers de levenswijsheid die je nu al hebt verder laten groeien. Dat je er, ondanks de dagelijkse hindernissen, vooral heel veel positiefs uit haalt. Dat ons gezin je leert hoe groots kleine gelukjes kunnen zijn en dat je die blijvend mag vinden.