23 novembre, 2014 par
Voormalig aborteur Dr. Anthony Levatino
Dr. Anthony Levatino leerde tijdens zijn opleiding hoe men abortussen uitvoert. Hij was aborteur gedurende acht jaar, tot het eindelijk tot hem doordrong waar hij mee bezig was. Dit is zijn verhaal.
Ik ben nooit betrokken geweest in een echte abortuskliniek, waar aan de lopende band geaborteerd wordt. Ik deed abortussen in een privé-praktijk naast de gewone dingen waar een gynaecoloog zich mee bezig houdt.
Mijn partner en ik, hadden een zeker belang in de regio waar we werkten, omwille van een reden, die ik tot op de dag van vandaag betreur. Wij waren ongeveer de enigen die late abortussen uitvoerden. We kregen doorverwijzingen vanuit de hele regio, soms van artsen die 100 kilometer verder woonden. Wij hadden dus veel patiënten.
Ik heb de abortussen die ik uitgevoerd heb nooit geteld. Gelukkig zijn het er geen duizenden, maar toch wel enkele honderden. Een late abortus dat wil zeggen: directe betrokkenheid, met tang in de hand, in de baarmoeder binnendringen en een baby in stukken naar buiten trekken.
Waarom doen dokters abortussen?
Waarom doen dokters abortussen? Er zijn vele redenen. Er kan veel geld mee verdiend worden. Maar de filosofische redenen zijn denkelijk belangrijker. Ik zeg het zo aan de mensen die ik toespreek: als je voor vrije keuze bent en tegelijk een vrouwenarts, dan ligt het voor de hand om op een dag de instrumenten ter hand te nemen en een abortus uit te voeren.
Onderweg ontdek je hoeveel geld er te verdienen valt. In mijn praktijk kostte een abortus tussen de 250 en de 500 euro, cash.
Er zijn andere redenen. Vele gynaecologen zeggen dat ze het doen om vrouwen te helpen. De vrouwenbeweging is er in geslaagd te laten geloven dat een leven vernietigen, op de een of de andere manier, iets goed is voor een vrouw. Velen gebruiken het als rechtvaardiging en velen geloven er in. Ik heb er ook in geloofd. Het is niet moeilijk. De problemen waarin vrouwen terecht kunnen komen, zijn vaak zeer groot.
Gruwelijke procedures
Tot twee keer per week, was ik diegene die de vier of vijf zuigcurettages van die morgen zou uitvoeren. Als de aborteur een zuigcurettage heeft uitgevoerd moet hij letterlijk het stuk gezogen kind weer samenstellen. Hij moet dat doen om zeker te zijn dat er niets in de baarmoeder achtergebleven is.
Er deden zich complicaties voor tijdens mijn werk, zoals het is bij elke aborteur. Ik had geperforeerde baarmoeders. Ik had allerlei soorten problemen – bloedingen, infecties,... God weet hoeveel van die vrouwen steriel naar huis zijn gegaan!
Ik herinner me nog goed hoe ik gebeld werd vanuit het kantoor. Een jong meisje dat een abortus had gehad, stond er weer. De abortus was niet volledig geweest. Ik had mijn job niet goed gedaan. Zij stond er met een arm of een been van haar kind en ze werd helemaal hysterisch. Ze besefte wat er precies gebeurd was.
Afschuwwekkende zoutvergiftiging
Binnen in mij was er een enorm conflict bezig. Vooral de abortussen door zoutvergiftiging waren afschuwelijk. Je zag een intacte, volledige baby geboren worden, vergiftigd en verbrand, maar soms nog levend. Dat was huiveringwekkend. Het was één van die ervaringen die je maag doet keren.
Terwijl ik zulke dingen deed, probeerden mijn vrouw en ik een kind te krijgen. We hadden een vruchtbaarheidsprobeem. Uiteindelijk besloten we een kind te adopteren. Het was krankzinnig. Ik wilde dolgraag een kind, terwijl ik kinderen bij het vuilnis gooide a rato van negen à tien per week. Ik wenste dat een van die vrouwen hun kind aan mij zou geven. Maar zo werkt het niet.
De meeste tijd in onze praktijk werd doorgebracht met het geven van zorg aan mensen die hun kinderen wilden. Je kijkt samen naar de echografie. Je ziet de ongeboren kinderen, de armen, de benen, je ziet ze bewegen, hoe actief ze zijn. En elke keer wordt je herinnerd aan wat je op een ander moment doet. Hoe aangenaam is het niet voor een gynaecoloog om te zeggen: alles is in orde met je baby, om blije ouders te zien.
En dan, een uur later, verander je van kledij. Je wandelt in een operatiekamer en je doet een abortus. Als je enig gevoel hebt, dan raakt dat iets van binnen.
Vader – en aborteur
Mijn vrouw en ik zullen nooit de dag vergeten dat we bericht kregen dat we een gezond meisje mochten adopteren. We noemden haar Suzanne. Zoals vaak gebeurt, ook al zeggen de boeken dat het niet kan, kregen we na de adoptie zelf nog een zoon. We waren perfect gelukkig met ons gezin.
23 juni 1984 was de dag die alles veranderde. Ik was thuis met vrienden die op bezoek waren. Onze kinderen speelden achter in de tuin. Om 25 over 7 hoorden we het piepen van remmen voor het huis. We renden naar buiten en daar lag Suzanne op straat. Niets kon haar nog helpen.
Als je een kind verliest, je eigen kind, wordt het leven plots helemaal anders. Alles verandert. Plots wordt het idee van leven, het leven van een menselijke persoon iets zeer reëel. Het is geen cursus embryologie meer. Het is niet een paar honderd euro. In geen geval. Ik trachtte mijn leven weer op te pikken en ging weer aan de slag als gynaecoloog... en als aborteur.
De gewetensbezwaren nemen toe
Die tijd was ik erg lastig in de omgang met mensen. Hard voor het personeel. Boos. Onmogelijk. Vooral wanneer er een abortus geprogrammeerd stond. Na drie maanden drong het eindelijk tot me door – dit is het kind van iemand. Ik verloor mijn kind, iemand die zeer, zeer dierbaar voor mij was geweest. En hier was ik, bezig het leven van een kind weg te nemen, het recht uit de moederschoot te sleuren. Ik was een moordenaar van onschuldige kinderen.
Ik werd een ander mens. Ik verloor elk greintje zelfrespect. Ik voelde me als een huurmoordenaar. Dat is trouwens exact wat ik was. Ik was tot het punt gekomen dat het me teveel werd. Het kostte me teveel. Al het geld in de wereld kon dat niet veranderen. Toen ben ik met aborteren gestopt.