In 1810 kwam het gebouw (weer) in katholieke handen. Het orgel onderging in 1838 een kleine wijziging in de dispositie en werd in 1864 opnieuw geschilderd. Twintig jaar later klonk het instrument niet meer en werd een harmonium gebruikt in de kerkdiensten. In juni 1888 sloot het kerkbestuur van de St.-Jan een contract met Michaël Maarschalkerweerd (1838–1915) uit Utrecht voor de bouw van een nieuw orgel. Onderdeel van dat contract was dat Maarschalkerweerd het orgel van Bätz overnam.
In Oosterhout werd de stroomvoorziening van de magneten verzorgd door een batterij met uit vier galvanische cellen, zogenaamde 'Leclanché- elementen'. Ieder element bevatte koper-oxydule, zink en potasch-caustique. De elementen werden gefabriceerd door de firma La Lande et Chaperon en geleverd door Louis Digeon & Cie. uit Parijs.
Maarschalkerweerd verzekerde dat de elementen "geregeld en lang" zouden werken, "zooals de ondervinding heeft geleerd". Om in de lade ruimte te creëren voor de pneumatiek en magneten, verhoogde men de ventielkasten met ongeveer tien centimeter.
Koppels: HW+Pos, Ped+HW, Ped+Pos, HW+Pos 16
Hans van Nieuwkoop, Het Historische Orgel in Nederland 1726-1769. Amsterdam 1997, 254-256;
Hans Fidom, Miskend, verguisd & afgedankt. Zaltbommel 2006, 46-47;
Ton van Eck,'Vernieuwingen in de orgelbouw', in: Teus den Toom, Het Historische Orgel in Nederland 1865-1872. Amsterdam 2004, 23-25;
en Sint Liduina in Schiedam. Dat instrument werd in 1888 gebouwd door de gebr. Franssen. Sinds de restauratie door Adema's Kerkorgelbouw in