Laatst kwam mij ter ore dat een alleenstaand vrouwtje, Nicolette geheten, hulp nodig had bij het verleggen van een radiator. Haar dochtertje zat bij mijn zoontje in de klas en Priscilla en Nicolette konden vrij goed met elkaar opschieten. Al pratend kwam het gesprek op de nieuwe slaapkamer van haar dochter. De afmetingen van het meubilair waren nogal ongelukkig en het geheel paste er alleen goed in als de radiator tegen een andere muur aan kwam. Ik had Nicolette ook wel eens op het schoolplein gezien als ik mijn zoon van school haalde en het leek...
Blijkbaar was die opmerking een schot in de roos, want nu kon ze volkomen zichzelf zijn, omdat ze een complete onbekende voor me was. Ik had het in elk geval in een keer gemaakt en tijdens onze eerste wedstrijd, die we moesten spelen, zat ze elke keer aan me als ik toevallig een bal goed raakte. Ik kreeg een schouderklopje, een duw in mijn rug en soms sloegen we de handen tegen elkaar aan boven onze hoofden, net zoals de professionals dat doen. Op een gegeven moment sloeg ze zelfs de arm om me heen en in voelde me ten opzichte van mijn andere teamgenoten...