van Canterburiji en Kanzclicr van Engeland, onder de regeering van Koning Hendrik den II. Hij was de zoon van een aanzienlijk Koopman te Londen, alwaar hij, in den Jaarc MCXVII, gebooren wierdt. Naadat hij zo veel in de fchoolen geleerd hadt, als aldaar kon geleerd worden , omhelsde hij den Geestlijken Haat, doch wierdt eerst naa verloop van eenige jaaren tot eene Kerkelijke waardigheid bevorderd. Naa het overlijden van Koning stephen, 't welk voorviel in den Jaare MCLIV, benoemde hem Koning hendrik de II tot zijnen Kapellaan. In 't volgende jaar vielen hem verfcheiden voordcelige ainptcn te beurtc, cn eindelijk de waardigheid van GrootKanzelier van Engeland. Onder voorwendzel dat hij zich naar alle de drifter des Konings voegde, wierdt hij dcszclfi voornaamfte gunfteling.	
Thans verbeeldde zich de Vorst in hen het uiterftc vertrouwen te mogen Hellen van hier dat hij, naa het overlijden var theodorus, Aardsbisfchop van Can terburij, op dien Zetel wierdt verheven Thans ligtte becket het masker af, waai onder hij zo lang zijné geveinsdheid ver borgen hadt. Bcflooten hebbende de Kerke lijke magt boven de Burgerlijke te verhef fen, trok hij een allerflegtst gewaad aan en floot zich in eenzaamheid op onder d Monniken van Canterbnrij. De Konin bevondt zich op dien tijd in Normandie alwaar hij den Oorlog tegen den Konin	

’t Laatste accoord stierf naauwelijks weg, of Willem sprong op, gewekt door ’t geluid van zachte snikken : • Anna! Anna!”	
Een ruk doet de karaerschel klinken; haastiger dan straks klikklakken de muilen door den gang; eene oude sloof verschijnt en staat als versteend op het gezigt van dominé, gehukt over zijn kermend vrouwtje. «Een glas water, en den dokter, spoedig! hij vrouw Jansen, hij de zieke vrouw; zeg het maar aan buurman, die zal hem wel hier brengen, en laat hem meteen bij Jaspers aangaan;	

den stervende alleen, het was de geloofsbelijdenis van zijn geheele leven.” „Hij is eene ster die nooit zal ondergaan J”	
Zóó heeft SCHEOEDER VAN DEE KOLK geleefd, zóó is hij gestorven. Daarvan getuigden ook zijne vereerders en vrienden op den Mei bij zijn geopend graf.	
Hij was den l»ten ]y[gj 1862 aan de gevolgen van eene slepende en verraderlijke buikziekte overleden, die zijne gezondheid gesloopt had. en voor welker vernieuwden aanval eindelijk ook zijne krachten bezweken. „Kalm als een wijze, volkomen berustende in de wil der Voorzienigheid , met vaste overtuiging aan de onsterfelijkheid zijner ziel en in het volste vertrouwen op de liefde van den Almagtigen is hij de eeuwigheid ingegaan en zijn dood , wij zijn er zeker van, was het begin van een heerlijk leven 1”