Verhalen vertellen had vroeger een sociale functie. De vertellers gaven via verhalen stukken uit de geschiedenis of levenslessen door. Tegenwoordig worden storytelling-technieken door zeer uiteenlopende milieus ontleed en gebruikt. Je hebt aan de ene kant de Human Resources-sector, zeg maar de personeelsdiensten van bedrijven en instellingen. Zij krijgen verhaaltechnieken aangeleerd in dure, zeer exclusieve cursussen, om nadien hun personeelsleden te motiveren of in het gareel te doen lopen.
Storytelling kan ook worden aangewend voor sociale verandering. De Amerikaanse lerarenactivisten van Teaching for Change verwijzen expliciet naar Storytelling om het probleem van het geweld in de armenwijken bespreekbaar te maken.
Notabene: handige ondernemers slaan uit alles geld, dus ook uit storytelling. Ze verdienen veel geld met het aanleren van die technieken. Maar hun cursussen zijn peperduur, waardoor enkel mensen uit grote instellingen (bedrijven, administraties...) een inschrijving kunnen betalen.
Vooral specialisten van het Human Resources & Knowledge Management zijn daarmee bezig. Hun verhaaltechnieken dienen om personeelsleden in het gareel te doen lopen of te motiveren. Zulke bedrijven houden hun kennis strikt geheim. Wie hun technieken wil aanleren om sociale organisaties of basisgroepen sterker te maken, is bij Kluwer en consoorten aan het verkeerde adres.