De behoefte was groot aan ‘echte’ instrumenten in de studio, waar net de meersporen-opnametechnieken mogelijk werden. Maar een heel orkest met strijkers huren voor twee maten muziek bleek omslachtig en men bedacht een list. Of beter, een lijst met 37 opnametapes. Wanneer je een toets indrukt bij een Mellotron, wordt een band, zoals een cassettebandje, afgespeeld dat na acht seconden stopt. Sla je een akkoord aan, dan gaan meerdere tapes lopen en je hoort een hele orkestbak spelen. Nadeeltje was wel dat je van de fabriek elke keer nieuwe klanken moest kopen omdat zelf opnemen niet mogelijk was.
Fairlight en E-mu begonnen eind jaren zeventig samplers te ontwikkelen waar je wél zelf geluiden mee kon opnemen en afspelen. Akai werd marktleider naast E-mu en al snel bleek dat floppies en cd-roms niet aan te slepen waren. Maar zelf samplen vergde veel geduld en tijd en bleek vaak ook lastig. Hierdoor verscheen bij elke muziekzaak een rek met schijfjes vol kant-en-klare ‘geluidsbanken’.
Bij de introductie van de Roland D-50 werden samples gecombineerd met digitale synthese en hoorde je onder andere ‘natuurlijke instrumenten’, zoals piano’s. Korg ontwikkelde het Workstation, de M1, dat boordevol samples zat. Met deze instrumenten kan je zelf niet samplen, maar speel je een deel van het geheugen af: de rompler was een feit. Net als bij de tapes van de Mellotron. Geheugen was in de jaren 80 bovendien duur en het klonk nog niet echt superdeluxe. Inmiddels zijn romplers uitgerust met gigabytes aan werkgeheugen en samples, en is de benadering van de werkelijkheid griezelig echt te noemen. Voorbeelden zijn de Roland FA(ntom), Korg Kronos en Yamaha Montage. Ook in de plug-in-wereld zijn veel romplers te vinden, zoals die van Native Instruments, MOTU, Steinberg en Apple.
Een rompler is een rom player, oftewel een afspeelmogelijkheid van iets dat in read only memory geschreven staat. (Het woord rompler is mogelijk een samentrekking van ‘ROM’ en ‘sampler’.) Dus wél lezen maar niet schrijven (samplen). Is een rompler een synthesizer? Ja en nee. Je wekt geluid op met het apparaat en de meeste romplers hebben een batterij aan filters en andere dingen die je ook bij synthese nodig hebt. Andersom maken sommige synthesizers, zoals de PPG Wave en Waldorf Blofeld, gebruik van zogenaamde wavetables. Dit zijn korte samples die gebruikt worden als basis-golfvorm, maar deze zijn niet herkenbaar als het geluid van bijvoorbeeld een piano of snaredrum. Dergelijke apparaten zijn daarom geen samplers of romplers. Alleen de attack, het eerste deel van een geluid, wordt gebruikt en met extra synthese-mogelijkheden wordt de klank verder afgemaakt. Zo kan je dus gebruikmaken van het karakter van een bron maar daar hele andere dingen mee doen. Puristen zullen overigens roepen dat een synthesizer zelf de geluidsbron, de oscillator, moet opwekken, maar daar kan je jarenlang over discussiëren en dat gaan we niet doen, want we moeten muziek maken!