zaterdagje - Reisverslag uit Genemuiden, Nederland van Jenneke - WaarBenJij.nu
Reisverslag zaterdagje
Aantal keer bekeken 46 Aantal reacties 0 Genemuiden, Nederland
Vanmorgen gingen we op reis naar 'Stara Moravica', een dorpje waar vooral Hongaren wonen. De voertaal is ook Hongaars, dat in Servië. Wat ik begreep is dit gebied afgelopen eeuwen door tig volkeren bezet geweest, en nu is het dus Servisch geworden, sinds WO2.
We kwamen een kar tegen voor een tweespan, er liep echter alleen maar één mager paardje voor. Ben benieuwd hoe dat dan bij de bochten gaat, maar daar hebben we niet op gewacht… Even later wees Els op het huis van de paardenkar eigenaar. Tenminste huis, een muur, wat stenen, afval en een waslijn; dat was alles wat ik van het 'huis' zag. En, het huis is niet van 1 familie, maar er wonen verschillende Roma familie's. Arme kinders…
We gingen eerst naar Sandor en Krisztina, Sandor was tolk en begeleider van een groep mensen die op zijn werk vrijwilligerswerk hebben gedaan. Zo wat over dat werk, maar eerst over de voortreffelijke ontvangst. We kwamen om 11 uur aan, en werden buiten onder een afdak ontvangen met heerlijke etens geuren. We hadden gezegd dat er echt maar een kleine lunch gemaakt moest worden, ik vraag me echt af wat daar dan groot is!! Er hingen 2 pannen boven de haard, 1 met heerlijke soep en 1 met stukjes vlees… Nadat we de tuin bewonderd en de hond vertroeteld hadden, vooral ik (haha), gingen we naar binnen. Ik keek echt mijn ogen uit! Sandor verbouwd met echt beperkte middelen een oude boerderij in een schitterend huis, inclusief houten meubels. Althans; ik verwacht, op de verbouwing van de afgelopen 3 jaar afgaand, dat er over een jaar of 10 een schitterend huis staat.
Toen aan tafel! Wow! Het leek dat ze ervan uitgingen dat we gelijk voor de hele week moesten eten… Tig bakjes en pannen en alles was even lekker. Toen we uitgegeten waren, de pannen nog ongeveer 3 kwart vol, kregen we echt een heerlijk toetje; een soort cake met kersen. Niet 1 maar gewoon een afgeladen schaal op tafel! Ook deze kwam lang niet leeg. We kregen eten, flesjes water en snoep mee en toen op weg naar Sandor zijn werk… Toen ik de bijzondere gastvrijheid tot me door liet dringen, voelde ik me best bezwaard dat wij daar als 'westerse gasten' hen een 'rip uit hun lijf' eten…
Na even rijden kwamen we bij een kleine vestiging van Otthom. (een gehandicapten instelling) Dit was een begeleid wonen project wat 2 jaar terug is gestart vanuit financiering vanuit de EU. Qua inrichting en bouw zag het gebouwtje waar 4 clienten woonden er ronduit schitterend uit, de begeleiding iets minder schitterend… Kennis, geld en middelen ontbreken gewoon…
Daarna gingen we naar de hoofdvestiging van Otthom. 7 huizen met elk 35 cliënten. Op elke 35 cliënten stond maar 1, echt maar 1, begeleider…. Wij hebben één groep gezien, het was de beste, vraag me niet hoe de slechtste is… Gelijk bij binnenkomst kwamen we in een grote zaal met mensen hangend op stoelen, in rolstoelen, staand en rokend door elkaar heen. Verstandelijk gehandicapten liepen tussen meervoudig gehandicapten en moeilijk verstaanbaar gedrag… Alles bij elkaar! Ze probeerden op alle mogelijke manieren aandacht te trekken, en al zagen ze er niet fris uit, het was zo aandoenlijk dat ik maar gewoon lachte, handen gaf, foto's maakte en handkussen liet geven…
Ik vond het schokkend! Wat zijn we in Nederland bevoorrecht met handelingsplannen, picto's, dagbesteding, zelfs de mogelijkheid voor 1 op 1… Hier onmogelijk! We konden het niet zien maar ik begreep dat er zelfs cliënten in een soort kooi worden gehouden, maar ja, wat wil je met 1 op 35… Op een zaaltje lagen een stuk of 6 mensen in bed, niet even voor een middagdutje, maar gewoon dag in dag uit, jaar in jaar uit… En helaas, zolang er geen financiële middelen zijn voor meer begeleiding is deze situatie niet te verhelpen…
Daarna gingen we naar Kucura en met Aleksander als tomtom voor ons uit, op weg naar Djurdjevo. We reden met een omweg; Aleksander is bang voor de politie, en rijdt daarom liever een kwartier langer en betaald voor de tol… Ergens in de buurt van Zrenjanin zagen we ineens, midden in het land, een paarden renbaan! In het dorp Djurdjevo aangekomen reden we naar de Roma wijk, wijk is dan nog netjes uitgedrukt, naar mijn beleving is het meer een soort getto…. Overal een bende, waartussen allemaal mensen lopen, vooral kinderen: donkerharig, bruine schitter oogjes… Aleksander deed eerst een soort kinderdienst, zo knap! Zie maar eens ongeveer 45 schreeuwende kinderen stil te krijgen terwijl er intussen steeds binnenlopen. Maar het lukte, hij bad, vertelde en zong met de kinderen. Daarna was er een kerkdienst voor volwassenen, terwijl de kerk volstroomde begon Dragan (een oom van Aleksander) met de preek. Intussen schreeuwende baby's ertussendoor…
Na de preek praten we even kort na, wat hier trouwens echt een drama is. Tenminste als je zo graag kletst als ik en je niet verder komt dan even groeten in het Servisch… Met de kinderen is het overigens wel grappig die kletsen gewoon hele verhalen en vinden het helemaal leuk als je er iets van snapt. Er waren zelfs twee kinderen die een beetje Duits konden, oei, moest ik ineens schakelen…
Op de terugweg zagen we een eindje voor ons een jongen de snelweg 'overvliegen' op weg naar, wat ik vermoed, zijn magazijn… De vuilnisbelt… Daar lopen dagelijks mensen op…
Morgen gaan we naar twee kerkdiensten in totaal verwachten we ongeveer 2,5 uur reistijd… Behoorlijke afstanden hier…