Wie moeite heeft om teleurstellingen te verwerken, kan het hoofdstuk spontaan solliciteren beter overslaan. Voor alle anderen is het dé manier om aan te geven hoe enthousiast je bent over de werkgever in kwestie. En wie weet pluk je daar vroeg of laat de vruchten van.
Een spontane sollicitatie is altijd een gok, want in de meeste gevallen heeft de sollicitant geen flauw idee of het bedrijf op zoek is naar extra mensen. Aan de andere kant heb je weinig te verliezen: je weet op voorhand dat de kans om meteen te worden aangenomen heel klein is, maar je vindt het belangrijk om je dromen na te jagen.
Als er geen vacature is, moet je zelf uitzoeken hoe de werkgever van je dromen te werk gaat en hoe jij in dat geheel zou kunnen passen. Je moet met andere woorden zelf uitvissen wat jij kan bijdragen. "Ik wil heel graag bij jullie werken" klinkt oprecht, maar het geeft de personeelschef weinig informatie over wat jouw meerwaarde zou kunnen zijn. Opvallen met je gedrevenheid en enthousiasme, daar gaat het allemaal om bij een spontane sollicitatie. Je wil het de rekruteerder zo moeilijk mogelijk maken om je brief zonder meer opzij te leggen. Zoek zeker ook uit hoe de hr-verantwoordelijke heet, zodat je hem of haar persoonlijk kan aanspreken in je motivatiebrief.
Als er niet meteen een vacature is - en daar moet je van uitgaan -, is het hoogst haalbare een plekje bovenaan de stapel bij de eerstvolgende aanwerving. Als je geen antwoord krijgt op je sollicitatie, mag je na een week of twee zeker eens informeren of ze je mail goed ontvangen hebben.
De zaak ligt natuurlijk heel anders als je informatie uit eerste hand hebt. Niets houdt je tegen om contact te zoeken met medewerkers van de bedrijven waar je dolgraag zou werken, bijvoorbeeld via LinkedIn. Als je op die manier je vakkennis kan demonstreren, is de kans groot dat ze je volgende keer op de hoogte brengen als hun werkgever in alle stilte op zoek is naar nieuwe mensen. En dat gebeurt veel vaker dan je denkt.