Intensief zorgen en ook genieten | Movisie
Intensief zorgen en ook genieten
We hebben nu ongeveer acht weken te maken met een intelligente lockdown. De coronamaatregelen treffen ons allemaal. Iedereen kan getroffen worden door het coronavirus, de extra kwetsbaren maar ook de (ogenschijnlijk) kerngezonden onder ons. En de ene is natuurlijk kwetsbaarder dan de andere en heeft meer of minder steun om zich heen. Mijn gedachten gaan in het bijzonder ook uit naar mensen die chronische zorg en ondersteuning nodig hebben, en dus ook naar de gezinnen met een of meerdere zorgintensieve kinderen.
Op 16 maart sloten de scholen hun deuren. Mijn jongste zoon, 11 jaar, volledige afhankelijk van 24-uurs zorg en begeleiding, elke minuut van de dag, was de week ervoor al thuis, omdat hij verkouden was. Ik zeg wel eens: "Zodra er een vlekje op zit, zit hij weer thuis." En dat begrijp ik ook, want op zijn school zitten veel kinderen die een zeer kwetsbare gezondheid hebben. Vorig jaar hebben we afscheid moeten nemen van meerdere van "onze kinderen" (twee kinderen zijn overleden vanwege hun kwetsbare gezondheid; en ook buiten de kring van school kreeg ik te horen dat een jongen die veel zorg nodig had thuis overleden was – nog los van 'corona'). Dat raakt me diep.
En dan horen we Rutte op een persconferentie zeggen dat het speciaal onderwijs weer opengaat. Dat volwassenen nog wel 1,5 meter afstand dienen te bewaren, maar dat bij kinderen een besmetting met het coronavirus over het algemeen mild verloopt. Op zo'n moment denk ik: "Dit klinkt mooi, maar is gezien de huidige maatregelen niet haalbaar voor ons." Het is in het geval van mijn zoon niet mogelijk 1,5 meter afstand te bewaren. Hij heeft veel nabijheid nodig, en dat de hele dag. Niet alleen dat; zou men die afstand van hem bewaren zal dit zoveel stress bezorgen dat je in no-time ongewenst gedrag zou zien (slaan, schoppen, krijsen, met dingen gooien en wat nog meer). En dat terwijl hij een heel liefdevolle jongen is, mits de goede randvoorwaarden gegarandeerd zijn. Zijn school gaat weer open op 14 mei; maar hem erheen laten gaan lijkt me onder de huidige omstandigheden en richtlijnen geen haalbare kaart. Het is niet in het belang van zijn welzijn; noch haalbaar voor de leerkracht, klassenassistent en individuele begeleiders. Moeilijke keuzes. Zeker ook omdat het voor mij als nu thuiswerkende moeder heel wat rustiger zou zijn, mocht hij wel weer naar school kunnen gaan.
Hoe nu verder? De afgelopen weken vond ik sommige situaties enigszins hilarisch. Ja, ik zie graag de zonnige kant. Dan was mijn oudere zoon beneden met geluid op de telefoon aan, in een Zoomles. Zat ik zelf in een overlegsessie via Teams, en kwam een begeleider er met jongere zoonlief dwars doorheen. Hoezo intensief? Wij zijn toch gewend te multitasken?
Het is intensief, jazeker. Na een eerste week die gekenmerkt werd door migraine, en een daaropvolgende week met hoofdpijn, vonden we in de derde week een betere 'modus vivandi' om er met z'n allen 'het beste van te maken'. Het is in ieder geval zoeken naar 'hoe het wél kan', en er ook over in gesprek gaan met elkaar. Met mijn oudere zoon bijvoorbeeld, maar ook met de diverse begeleiders om ons heen. Het aantal begeleiders ook beperken (want meer risico), meegeven wat wel en niet kan (speeltuinen vermijden bijvoorbeeld) en vragen op bepaalde momenten buitenshuis te zijn, maar ook ruimte bieden om thuis te kunnen zijn.
Op hetzelfde moment geniet ik er ook van om thuis te zijn, ook al is dat soms erg intensief. Ik sta op zonder een wekker te zetten… geniet met een cappuccino van een pauzemoment in de zon. Dat soort dingen. Er is veel om van te genieten en om dankbaar voor te zijn, ook in tijden van corona.
Deze blog is verschenen op www.mantelzorgelijk.nl.
Kristin Janssens werkt bij Movisie als Senior projectleider preventie en aanpak (seksueel) grensoverschrijdend gedrag.
Logeerzorg biedt mogelijkheden om op vakantie te gaan en houdt mantelzorgers op de been. Zo geeft een cliënt aan: 'Ik vond dat mijn vrouw eraan toe...