Als adoptiecoach leg ik hier af en toe mijn ei… bij wijze van spreken. Maar dit keer zit ik ook met een spreekwoordelijk ei dat nog niet gelegd is.
Soms vragen adoptieouders, geadopteerden om in het herkomstland op zoek te gaan naar informatie , naar biologische ouders & familie. (zie ook mijn vorige blogje). Meer en meer wordt er op dat vlak internationaal samengewerkt , dus ook ik maak gretig gebruik van collega’s wereldwijd om deze zoekvragen op te lossen.
Maar wat moet ik doen als ik heel moeilijke, gevoelige informatie vind ? Ja natuurlijk, ik schrijf dat allemaal op, ik hou dat allemaal bij in een dossier. Ik sta pal achter volgende principe dat vastgelegd is in verdragen: Geadopteerden hebben het recht om hun roots te kennen, hun biologische ouders/familie te kennen en alle beschikbare informatie over hun verleden te kennen! (zie Verdrag rechten van het Kind 1991 – Haags Adoptieverdrag 1993).
Laat dit dus duidelijk zijn: geadopteerden moeten mijns inzien de informatie die ik, maar ook alle derden, vind, ook krijgen. Dit is hun recht, vastgelegd in verdragen en daar gaat met best niet licht over.
Maar het is vaak erg moeilijk om te weten, als adoptiecoach, wanneer en hoe moeilijke , pijnlijke en delicate informatie door te spelen aan de kinderen, de volwassen geadopteerden. Kunnen geadopteerden me hierbij helpen? Want jullie meningen , ervaringen hebben me in de 21 jaar adoptiewerk, het meest gestuurd, bijgebracht. Willen jullie dus reageren op mijn vraag? VAN HARTE BEDANKT!
Er zijn vele (voor)oordelen over de zoektocht naar roots door geadopteerden. Vooral wie er niet bij betrokken is, haalt zijn of haar oordeel uit wat de media en de man&vrouw in de straat hierover meent te weten. Niet zelden is hun visie hierover opgebouwd uit wat ze bij programma’s, zoals spoorloos, hebben opgepikt.
Het verhaal van de zoektocht is echter veel en veel complexer en heeft zoveel ‘gezichten’ als er geadopteerden zijn. Als adoptiecoach mag ik vaak naast de geadopteerde en soms de adoptieouders staan in deze zoektocht. Toch kan ik niet samenvatten wat allemaal onder ‘zoeken naar je roots als geadopteerde’ valt, no way. Zoveel verschillende invullingen, verhalen en uitkomsten, geen 2 zijn dezelfde.
Maar wat heel cruciaal is in elke zoektocht is de vraag ‘waarom ben ik afgestaan?’ en vooral ‘wie kan me daar een eerlijk antwoord op geven?’.
De tijd is voorgoed voorbij dat geadopteerden zich met een kluitje in het riet laten sturen. Antwoorden die wel gekopieerd lijken, altijd weer dezelfde en algemeen zijn, laten ze niet meer over zich heen gaan. “Je moeder was een ongehuwde moeder die je te vondeling heeft gelegd” is zo eentje. Nog korter bondiger kan ook “ vondeling” staat er. Maar nogmaals, geadopteerden nemen hier minder en minder genoegen mee. Niet omdat ze niet geloven dat er ongehuwde moeders zijn die verplicht worden, onder druk staan om hun kind af te staan, dat weten ze ook wel. Maar als je rondvraagt bij andere geadopteerden uit hetzelfde land en daar staat overal, overal hetzelfde op, in krak dezelfde bewoordingen, dan gaan ze zich vragen stellen, zoveel is zeker? Lees verder
Dat was eigenlijk de vraag in een workshop op een studiedag in Utrecht vorige week vrijdag. Officieel was het thema ‘grenzen in adoptie’, maar het ging dus ook over keuzes maken in belangen.
Stel je even voor: 25 personen in een kleine ruimte, hulpverleners (90%vrouwen) adoptieouders en geadopteerden. We kregen een ‘case’ – zeg maar een reële situatie – voorgeschoteld en telkens als er een dilemma komt, moeten we ons uitspreken.
Het ging dus over een geadopteerde jongeman van 16, Hugo. Hij zit heftig in de knoei met zichzelf en zijn omgeving en komt bij de hulpverlening terecht (zoals ze dat zo mooi omschrijven).
Hij wil zijn biologische moeder zoeken en ontmoeten. Alleen , er is een probleem, zijn adoptieouders willen de informatie die ze hebben over zijn afkomst (nu?)niet met hem delen. Ten eerste is hij te kwetsbaar, vinden ze ( rookt vaak jointjes en doet het niet goed op school) en bovendien heeft zijn biologische moeder indertijd aangegeven dat ze geen contact wilde. Hugo was namelijk ‘ontstaan’ uit een buitenechtelijke relatie met een ‘ouderling’ uit de streng gereformeerde kerk waartoe het gezin behoort. Het gezin heeft nog 3 andere kinderen, allemaal wel binnen dat huwelijk. Te precair beslissen de adoptieouders, nog niets vertellen aan Hugo en de biologische moeder gerust laten, zoals ze gevraagd heeft 16 jaar geleden. Lees verder