Jaloers?…. | Wie jat mijn lepels?
"MS kan een heleboel veranderen, maar het veranderd niet wie ik ben" →
Wat is het lekker om 's avonds even in het park te wandelen. Als de zon wat minder fel is en het toch nog heerlijk weer is. De wind door je haar…alhoewel, daar is mijn haar wel iets te kort voor 😉 .Ik weet niet of Martijn er ook zo over denkt , want deze luie dame laat hem natuurlijk duwen.
In het park is er een nieuw modeverschijnsel … rennen met Evy…en ik denk niet alleen hier in het park, maar overal in Nederland en België. Een tijdje geleden vroeg iemand me of ik daar niet jaloers van word. Eerlijk gezegd moest ik daar even over nadenken.
Hardlopen is al nooit mijn ding geweest en aangezien mijn moeder altijd al zei: "loop toch es door" zal het er wel nooit in gezeten hebben ook. En natuurlijk ben ik niet jaloers op degene die lekker aan het sporten is, heerlijk toch dat het kan. Jaloers zijn is een rotgevoel, maar als ik eerlijk ben merk ik dat het toch wel eens steekt. Dat is niet alleen als ik alle 'Evy's' zie hardlopen, misschien steekt het nog wel harder als ik de wielrenners voorbij zie sjezen… of een moeder en dochter samen naar de supermarkt zie fietsen.
Heb ik geaccepteerd dat ik het niet kan? Ja, absoluut. Mijn leven wordt er straks een stuk makkelijker op met een goede rolstoel en een scootmobiel. Dan steekt het misschien wel iets minder hard. En ik kan nog steeds een heleboel wel en daar ben ik blij mee. Ik zal er ook alles aan doen om te blijven lopen.
Laatst hoorde en zag ik dat een persoon met MS die jaren in een rolstoel heeft gezeten, nu weer enkele stappen loopt. Als ik een petje op had zou ik hem afnemen, wat een prestatie. Daar kunnen geen 10 Evy's tegenop.Voor mij een teken om nooit op te geven, wat er ook nog gaat komen. Je kan altijd meer dan je zelf denkt!
Dit bericht is geplaatst in Geen categorie met de tags Evy, Hardlopen, Jaloers, MS, Multiple Sclerosis, rolstoel, Wandelen. Bookmark de permalink.