[Column] Bob Goulooze: Coronablues
30-03-2020 12:50:00 | Hits: 1993 | columnist: Bob Goulooze | Tags:
Ons kabinet krijgt kritiek. Over slechte communicatie en een onduidelijke aanpak. Het lijkt alsof men onvoldoende weet. Een auto bestuurt met beslagen ruiten. Meten is weten. Om te weten moet je dus meten. Maar er zijn onvoldoende tests, dus meten we niet en weten we niet.
In de VS heeft Trump een oude Defence Act opgeduikeld. In het kader van het landsbelang kan Trump bedrijven dwingen mee te werken aan oplossingen; zelfs al gaan die tegen het belang van een fabrikant in. Tegenwerking tolereert Trump niet. Bij ons kon Roche, dat inmiddels een lastige imagodeuk heeft opgelopen, nog tegenstribbelen.
Communicatie onduidelijk?
Elke regeringsleider krijgt kritiek. Bij ons en in den vreemde. Rutte c.s. verwijt men onduidelijke communicatie. De boodschap zou niet zijn overgekomen. Het kabinet vraagt zich af wat er niet duidelijk is aan zoveel mogelijk binnen blijven en anderhalve meter afstand houden. En ja, dat ben ik eigenlijk wel met hen eens. Maar ook hier geldt dat de kracht van de boodschap in de herhaling zit. En die herhaling zie je wel bij Trump terug. Die vertelt het Amerikaanse volk dagelijks met verve dat de Amerikanen het virus zullen verslaan. Elke ochtend geeft het Witte Huis een persconferentie.
Trump oogt daadkrachtiger dan Rutte. Hij zei: "Er komen twee massive tot hospitaal omgebouwde vliegdekschepen in de haven van New York te liggen." Twee dagen later lagen ze er. Bij ons kon minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge niet aangeven of de zo hard benodigde bedden er tijdig zouden zijn. De omvang van de ramp aangeven biedt duidelijkheid. Bij een besmetting van 60 procent van de bevolking, van wie dan nog eens 2,5 procent overlijdt, is het aantal te verwachte doden een kwart miljoen. Vooral oudere en naar ik gisteren las, zwaardere Nederlanders.
De crisis biedt ook kansen. Zo heb ik al enige tijd een boek in voorbereiding dat de 35+'er afhelpt van zijn overgewicht en hem zijn verdere leven op het ideale gewicht laat functioneren. Zonder pillen, diëten of sporten. Een oplossing bedenken is één, maar in de praktijk moet ie ook werken. Of je nu Frankenstein, Jekyll, of Pasteur heet, de proof of the pudding is in the eating. Gelukkig woog ik 95 kilo, terwijl mijn ideale gewicht 78 zou moeten zijn. Inmiddels ben ik alweer jaren op mijn streefgewicht. Dat is een paar kilo meer dan het ideale gewicht. Want met 78 kilo lijk ik teveel op de uitgeteerde Dolf Jansen. Aan hem zie je hoe ongezond hardlopen is. Ik moest ik er dus een paar kilootjes bij eten om er toonbaar uit te zien. Of het boek er komt, weet ik niet, want corona maakt sloom.
De corona crisis leidt voor de niet-essentiële beroepen ook tot inertie en apathie. Soms weet ik niet meer wat voor dag het is. Het is vergelijkbaar met de kerstperiode. Ochtenden vloeien rimpelloos over in middagen en avonden. Naar bed en de volgende dag dezelfde inertie. De week biedt geen onderscheidende dagen meer. Alles lijkt op elkaar. De mens wordt er sloom van.
700 procent
In de media is het corona wat de klok slaat. Eigenlijk hebben mensen meer behoefte aan een kort dagelijks verslag van de coronamaatregelen. Daarna zouden de media maar, vooral de televisie, 700 procent meer entertainment moeten bieden. Ik begrijp dat er inmiddels Troost tv is, waar men populaire programma's herhaalt. Dat is goed. Zojuist heb ik gekeken naar de fantastische wedstrijd Spanje-Nederland uit 2014. De TROS zou de Robert Graves-serie I Claudius uit 1976 eens moeten herhalen en de NOS de fantastische documentaire serie Maritiem uit de jaren tachtig.
Ter vermaeck kijk ik regelmatig naar Trump. Op de een of andere manier is hij er van overtuigd dat er snel een coronamedicijn komt en dat de crisis snel voorbij zal zijn. Logisch, want in dit verkiezingsjaar moet de economie volop draaien, anders krijgt hij de schuld van de crisis. Ik hoop dat hij meer weet dan wij en dat het hier niet om magisch denken of wishful thinking gaat.
Zal de crisis ons veranderen? Of is het business as usual nadat het coronavirus is verdwenen. Glimlachend moet ik terugdenken aan de verhalen van mijn schoonouders, die dachten, net als vele Nederlanders, dat na de oorlog alles anders zou worden. De inkt van het vredesverdrag was nog niet opgedroogd of de onderlinge twisten barstten weer los. Vergeten waren de saamhorigheid en de strijd tegen de bezetter. Het denken in economische termen kreeg de bovenhand, culminerend in het individualisme dat tegenwoordig onze samenleving kenmerkt.