november | 2017 | Elly de Waard
Geplaatst op 23 november 2017 door EdW
Soms meet ik mij het oog aan van de wereld en bezie wie ik niet ben Vervolgens naai ik mij het oor aan van de wereld waardoor alles wat ik hoor mij bij de neus neemt Blijft mijn mond nog … Lees verder →
EEN HAAST ONNATUURLIJK GROEN
Geplaatst op 19 november 2017 door EdW
Een haast onnatuurlijk groen in zon oplichtend tussen het ondoordringbaar schaduwrijk van bomen met onder wolken onbelicht gehouden hellingen daaromheen zoals de late zomerzon in vroege ochtend al haar schuw licht werpt in de kale luwe stammen die een … Lees verder →
ACHTER DE DUINEN SMEULT EEN DUISTER VUUR
Geplaatst op 16 november 2017 door EdW
Achter de duinen smeult een duister vuur dat plotseling een net van druppels aan de struiken doorlicht. Haveloze ruigte, slordige kracht van bloei. Op de tuintafel liggen dorre bladeren achteloos als beduimelde speelkaarten overgebleven uit een ander seizoen. Het huis … Lees verder →
Gebeurt dat tegenwoordig nog wel eens? Dat dichters voor de gein (of in ernst) op elkaar reageren in een gedicht? De afstand tussen de dichters-generaties is tegenwoordig zo groot. De jongeren kennen de ouderen niet meer en omgekeerd. Ik beschouw … Lees verder →
Geplaatst op 4 november 2017 door EdW
Er is geen leidende gedachte, geen betekenis, ik laat mij schrijlings drijven op mijn schrift dat zich van regels tot in drup van punten grift… Het water rept zich ruggelings naar zee die zelf weer stroomt en van haar deining … Lees verder →