Carrolla is een geslacht van uitgestorven brachystelechide Microsauria dat leefde in het Vroeg-Perm van Noord-Amerika. Het werd in 1986 benoemd door de Amerikaanse paleontologen Wann Langston jr. en Everett Olson. De typesoort Carrolla craddocki is de enige benoemde soort.

Onderzoeksgeschiedenis 
De typesoort Carrolla cradocki werd in 1986 benoemd door Langston & Olson. De geslachtsnaam eert Robert L. Carroll. De soortaanduiding eert Kenneth W. Craddock als ontdekker.

Het holotype is TMM 40031-54, een enkele, complete schedel met onderkaken op 6 november 1977 verzameld op Tit Mountain bij Dundee, uit het Vroeg-Perm van Archer County, Texas; het exemplaar is ondergebracht in het Texas Memorial Museum in Austin. De naamgevers herkenden onmiddellijk de gelijkenis met Brachystelechus uit Europa; dit geslacht werd vervolgens synoniem geacht aan Batropetes, traditioneel beschouwd als een reptiel, dat taxonomische prioriteit had. Talloze kenmerken werden aangehaald als bewijs voor het vermogen om te graven, wat in die tijd als zeldzaam werd beschouwd onder microsauriërs, en er werden verschillende gemeenschappelijke kenmerken met moderne amfibieën opgemerkt, hoewel sommige hiervan later zijn weerlegd. 

Maddin et alii (2011) gaven een gedetailleerde herbeschrijving van het holotype op basis van CT-gegevens; deze studie was een van de eerste die de anatomie van microsauriërs onderzocht met behulp van tomografische methoden. Deze auteurs leverden substantiële nieuwe informatie over de interne anatomie, met name de hersenpan, en herstelden steun voor nauwe verwantschappen van brachystelechiden en wormsalamanders in het langdurige debat over de oorsprong van moderne amfibieën. Mann et alii (2019) rapporteerden de eerste postcrania van het taxon op basis van een klein blok dat was gecatalogiseerd met de holotypeschedel maar nooit is beschreven; de auteurs geven aan dat correspondentie met K.W. Craddock, die het holotype vond, bevestigt dat het postcraniablok werd gevonden in samenhang met de schedel. De auteurs valideerden ook Glienke's (2015) eerdere vluchtige interpretatie van ten minste enkele van de tanden als tricuspide, een kenmerk dat wordt aangetroffen bij sommige andere brachystelechiden.

Anatomie 
Carrolla is een kleine vorm; de schedel is ongeveer lang als breed en beide afmetingen liggen onder de anderhalve centimeter.

De meest recente diagnose is gesteld door Maddin et alii (2011) en bevat kenmerken zoals een korte, brede schedel met een goed verbeende voorste hersenpan. Het is aangetoond dat sommige diagnostische kenmerken worden gedeeld met andere taxa na vergelijkbare CT-analyses van aanvullende microsauriërs; meer recent werk over andere brachystelechiden waaronder Glienke (2015) en Pardo et alii (2015) hebben aanvullende kenmerken opgeleverd die deze taxa scheiden van Carrolla. Zowel Quasicaecilia als Carrolla delen bijvoorbeeld een uitgebreid verbeende achterste hersenpan en voorste hersenpan, maar de morfologie van sommige kenmerken, zoals het element dat de presphenoïde wordt genoemd door Pardo et alii verschilt tussen deze. De aanwezigheid van twee-knobbelige tanden werd gemeld door Langston & Olson, een kenmerk van groot belang omdat het traditioneel werd beschouwd als een kenmerk dat ze in verband bracht met moderne amfibieën, de enige levende tetrapoden met tanden met twee knobbels, maar latere onderzoekers identificeerden tricuspiditeit bij het holotype.

Fylogenie 
Hieronder staat de strikte consensusboom van Mann & Maddin (2019):

Uitgestorven amfibieën