Hoewel sommige van deze superaardes zich in de leefbare zone rond hun ster kunnen bevinden, is het weinig aannemelijk dat ze ook leven kunnen herbergen. De planeten worden geteisterd door supernova-explosies en gammastraling. En bovendien kan een zwart gat opnieuw actief worden en de planeten zomaar van het laatste restje atmosfeer ontdoen. Daarnaast is het hart van de Melkweg nogal dichtbevolkt (zie kader), waardoor zo’n planeet onder invloed van de zwaartekracht van een passerende ster gemakkelijk van zijn moederster kan worden weggerukt.
Als je kijkt naar de ruimte die zich binnen 70 lichtjaar afstand van het hart van de Melkweg bevindt, moet je wel concluderen dat het er behoorlijk druk is. Geschat wordt dat de gemiddelde afstand tussen rotsachtige werelden zo’n 75 tot 750 miljard kilometer is. Ter vergelijking: de ster die het dichtst bij ons zonnestelsel staat, is nog altijd 40.000 miljard kilometer van ons verwijderd. Hoewel het weinig aannemelijk lijkt dat er in dat dichtbevolkte hart van de Melkweg leven mogelijk is, biedt het feit dat het gebied zo dichtbevolkt is, ook weer mogelijkheden voor leven, zo merkt Loeb op. “De kans op panspermia – waarbij leven middels interplanetair of interstellair contact verspreidt wordt – zou in zo’n dichtbevolkt gebied veel groter zijn. Dit proces biedt kansen voor het ontstaan en in standhouden van leven.”
De onderzoekers baseren hun conclusies omtrent de door zwarte gaten ingegeven transformatie van planeten op simulaties. Om hun theorie kracht bij te zetten, zouden we eigenlijk een blik moeten werpen op de ruimte nabij Saggitarius A*, maar dat is nog niet zo eenvoudig. De afstand tussen dat gebied en de aarde is groot (zo’n 26.000 lichtjaar). Ook het dichtbevolkte karakter van het gebied helpt niet mee, net als de aanwezigheid van gas- en stof dat het nodige aan het zicht onttrekt. Maar de volgende generatie telescopen – denk bijvoorbeeld aan de Extremely Large Telescope – zou wel bewijs kunnen vinden voor het bestaan van getransformeerde planeten.

In 1983 heeft de Wereld Douane Organisatie 26 januari uitgeroepen tot 'Internationale Dag van de Douane'. Jaarlijks krijgt deze dag een thema en een slogan en worden er voor douanebeambten workshops en lezingen georganiseerd. Nu de maand januari alweer half voorbij is en de 26ste eraan komt wordt het tijd om het net op te halen als het gaat om de Brexit, een gepast thema voor de 26ste lijkt me dit dan ook, maar wat wordt de slogan? ‘Het Brexit monster wordt werkelijkheid’?
De paniek slaat toe. Vertragingen door incorrect of niet compleet papierwerk met als gevolg lege schappen in de Britse supermarkten en een hoop frustraties. De afspraken zoals gemaakt in de handelsovereenkomst tussen het VK en de EU brengen veel onduidelijkheden met zich mee, zeker als het gaat om de juiste documenten maar ook de term oorsprong is een ondergeschoven kindje.
Tijd is momenteel de kritische factor, maar in principe is het aangifte-proces een controleerbaar proces en toch ondervinden we veel problemen. Hebben veel bedrijven dan toch te veel in de afwachtende houding gezeten met de gedachten dat de vervoerders het wel zouden regelen? Ik denk het persoonlijk wel.
De douaneaangifte is een feit, daar kunnen we niet omheen. Waar voor de Brexit de goederen onder begeleiding van een CMR-vrachtbrief konden worden afgeleverd moet de Nederlandse im- en/of exporteur nu ook een douaneaangifte maken om goederen van of naar het VK te krijgen. Deze douaneaangifte wordt op dit moment nog veelal gedaan door de logistiek dienstverlener, douaneagent of expediteur. Deze partijen treden op als vertegenwoordiger en doen veelal uit naam en voor rekening van de im- en/of exporteur de aangifte.
Waar de im- en exporteur zelf te weinig bij heeft stilgestaan is naar mijn mening de oorsprong. Als bij de import van de goederen de in de Brexit-deal afgesproken tarieven bij import van 0% toegepast moeten worden, moet worden bewezen dat de goederen van oorsprong Europese Unie of Verenigd Koninkrijk zijn. Het aanvragen van dit nultarief doet men in de aangifte met een zogenaamde preferentie. Daarnaast moet in de aangifte nog aanvullende informatie meegegeven worden zodat de douane de aangevraagde preferentie ook daadwerkelijk zal doorvoeren in het bereken van het douanerecht.
Voorbeeld: het douanetarief voor het importeren van kwalitatief hoogwaardig rundvlees vanuit een derde land waarmee de EU geen afspraken heeft gemaakt is op dit moment 12,8% plus nog een bedrag van ca. 300 euro per hecto-kilogram extra. Zou je in de import aangifte bij de import van dit product vanuit het VK niet de juiste preferentie en aanvullende codes aangeven, dan wordt dit tarief toegepast en dient de importeur dus invoerrechten te betalen. Om in aanmerking te komen voor het 0% tarief dient men dus aanvullende gegevens in de aangifte op te geven. Ee wordt dus niet automatisch het nultarief toegepast als men in de aangifte land van oorsprong GB ingeeft!
Bovenstaande is gelijk het bruggetje naar oorsprong. In de aangifte kan men met het ingeven van de juiste parameters ervoor zorgen dat het nultarief wordt toegepast. Maar administratief heeft de exporteur ook een verplichting aan de importeur; hij moet namelijk bevestigen dat de oorsprong van het aangekochte product ook daadwerkelijk EU of VK is!
De eerste optie is dat de exporteur op de factuur een verklaring zet waarin wordt aangegeven dat de aangekochte producten van oorsprong European Union of VK zijn. Een VK exporteur zal op deze manier dus de oorsprong VK bevestigen en een EU-land zal op deze manier de EU-oorsprong bevestigen. Deze manier van oorsprongsbevestiging noemen we het ‘Attest van oorsprong’. Er is één extra aandachtspunt bij deze optie; als de waarde van de goederen hoger is dan € 6000,00 moet de exporteur verplicht in het Attest van oorsprong ook een zogenaamd REX-nummer vermelden. Dit REX-nummer kan worden aangevraagd bij de douane.
De tweede optie is ‘Importer’s knowledge’. Dit houdt in dat er bij de importeur voldoende informatie aanwezig is om de oorsprong aan te tonen. Het Attest van oorsprong lijkt me hier echter de beste keuze.