Huren en vrij kamperen
Het is ons tijdens onze reis opgevallen dat er zo weinig mensen met een huurcamper voor de nacht gebruik maken van rest-area's en andere goede gratis kampeerplekken. Vaak als wij tegen de avond zijn neergestreken op een van die plekken, zie je nog Britzen, Maui's, Hertzen, Apollo's en NQ's voorbij stuiven. Terwijl je weet dat er de eerste honderdvijftig kilometer geen caravanpark is. Dat wordt dus een stuk in de schemering en het donker rijden. En als er iets is dat je het best kunt vermijden, is dat rijden in de ochtend- en avondschemering en als het echt donker is. De Australiër zelf weet dat als geen ander. Vandaar dat het na het invallen van de duisternis echt stil wordt op de weg. Ook op de highway. Natuurlijk, de roadtrains met hun gigantische bullbars blijven rijden. Die hebben 's nachts het rijk alleen. Samen met de walibi's, de kangoeroes en de koeien.
De rest-area's, zeker die in Zuid- en West-Australia en het Northern Territory zijn uitstekend geschikt om er een nacht door te brengen. Ze liggen in het algemeen een flink stuk van de weg af. Meestal worden ze ook redelijk bezet, zo tegen het eind van de middag. Dus de angst om er helemaal alleen te staan is in de meeste gevallen niet terecht.
Het mooie is, dat de rest-area's in het Northern Territory en die in Zuid-Australië tussen Port Augusta en Kulgera bijna allemaal voorzien zijn van toiletten en watertanks. In West-Australië wordt door Main Roads een kaart uitgegeven waarop alle rest-area's staan met daarbij de voorzieningen. Ook wordt bij een aantal rest-area's aangegeven dat 24 uur verblijven er officieel mag.
De angst om weggestuurd te worden als een rest-area geen officiële 24-uurs status heeft, is ongegrond. Wij hebben het tenminste nog niet meegemaakt of van anderen gehoord dat 'de ranger kwam'. Wel slaan we de rest-area's over waar specifiek bij staat 'no camping'. Dat verbod heeft vaak te maken met de aanwezigheid van een caravanpark vlakbij de rest-area, bij voorbeeld als die naast een roadhouse ligt.
Tot zo ver de rest-area's in de wat stillere staten van Australië. In het 'drukke' oosten, Queensland, Victoria en New South Wales gelden per regio andere regels. Langs de kust zijn hele gebieden waar je het risico loopt ter plekke bekeurd te worden als je ergens staat waar dat niet mag. Niet doen dus. Maar in Victoria en op Tasmanië vonden we legio plaatsen waar we met een gerust hart een rustige nacht in gingen. Nog nooit werd de nachtrust verstoord anders dan door een in de war zijnde vogel of ruziënde possums.
Er bestaan overigens allerhande handige boekwerkjes over al dan niet officiële gratis plekken. De Australiërs noemen ze overigens 'freebees'. Ze zijn te talrijk om op te noemen. Er zijn boekjes waar ze per streek, maar ook Australië-wijd in staan. De meeste grote boekhandels, sommige roadhouses en VVV's en outdoorwinkels verkopen ze. Voor een dollar of twaalf bieden ze een schat aan informatie en na een enkele overnachting buiten een caravanpark heb je het boekje er uit.
Net als wij, vindt iemand die wat langer onderweg is, spontaan andere mooie of gewoon doelmatige plekken. Met die laatste bedoelen we plekken op sportcomplexen, bij boatramps, in een kleine plaats aan het eind van een boulevard of duik gewoon tussen twee plaatsen in een weggetje naar nergens in, rijd twee- driehonderd meter de bush in en duik achter een grote struik. De kans is bijna honderd procent dat je de hele nacht niets ziet of hoort. Zoals gezegd, wij staan zeker negen van de tien keer 'wild' en zijn nog nooit ergens weggestuurd of lastiggevallen. Maak echter niet de fout om in een wat grotere plaats op een stil parkeerterrein bij een supermarkt, of aan de tegen het donker worden nog rustige weg langs de haven te gaan staan. De Australische jeugd schept er uitbundig plezier in om na het eten nog even een paar bandjes en wat liters benzine op te roken tijdens het sprinten van de ene hoek naar de andere en ondertussen wat pirouettes te draaien met hun oude Holden Commodores of Ford Falcons. En daarbij moet de geluidsinstallatie met boosters, woofers, tweeters of wat dies meer zij op vol volume staan.
Voor mensen die een lange campervakantie ruim tevoren plannen kan het de moeite lonen om een jaar lid te worden van de Campervan and Motorhome Club of Australia (CMCA). Al was het alleen maar om op het voor niet-leden door een steeds wisselend wachtwoord afgeschermde deel van de enorme website te komen. Daar staan een paar duizend gratis of bijna-gratis kampeerplekken op. Voor zo'n 45 euro krijg je dan twaalf keer het maandblad The Wanderer in Nederland thuisbezorgd. Heb je eerst de voorpret en na de vakantie ook nog wat te lezen, als je het abonnement tot het eind van de reis laat doorlopen.
Dan is er voor diegene die tijdens hun reis hun post vanuit Nederland laten nasturen nog de mogelijkheid om de post in Australië daar te ontvangen waar dat gewenst is. Daarvoor kan een abonnement worden genomen bij een bedrijf Post Haste Australia, geleid door de Nederlanders Karin en Maarten. Zij fungeren als postadres en sturen de post op afroep naar de door de reiziger opgegeven plaats. Daar kan die dan enkele dagen later worden afgehaald. Abonnementen kennen een minimumperiode van drie maanden. Bezoek voor meer informatie hun website.
En voor de rest: gewoon doen, zo'n overnachting op een rest-area of een freebee. Voor je het weet ben je er aan verslaafd. Nooit meer buren die later naar bed gaan of 's ochtends om zes uur beginnen met opbreken. Dat overkomt ons bijna elke keer als we eens op een camping staan.