Lucie Haentjens beeindigde haar studies Monumentale Kunst in de jaren ‘70. Sindsdien is ze bezig met het creëren van vezels, experimenteren met stoffen en het ontwerpen van modellen. Ze begon met het weven van wandtapijten in de legwerk techniek waarvan ze het ontwerp zelf maakte om daarna de wol zelf te verven. Deze wandtapijten nemen ruimte in, zijn nadrukkelijk aanwezig. Ze nam een zijdelingse route langs het schilderen op zijde en papier maken van planten. Kort daarna ontdekte ze het vilten, een oeroude techniek die toelaat zowel twee- als driedimensionaal te werken. Het vilten oversteeg de ambachtelijk sfeer en evolueerde naar kunstzinnig professionalisme. Het gaf andere mogelijkheden, verschillende ingangen.
Ze haalt inspiratie in de natuur en in de verbindingen tussen mensen. Het materiaal waarmee ze werkt is natuurlijk, tijdloos en staat dicht bij mens en natuur. Het is natuur. Van wol tot vilt, telkens komen we via een omweg tot bij de mens en zijn drang tot voelen en creëren. Te existeren. Structuren, motieven, kleuren en textuur van de vezels bepalen grotendeels de vormgeving en het karakter van het kunstwerk. Het zorgt voor een mooi timbre en balans. Net zoals in andere kunstvormen kan men in de werken een projectie maken van de eigen binnenwereld. De ene ziet een golf, de andere een wolk, iemand ervaart het oceanisch een ander denkt aan jeugdigheid. De vilten en wollen stukken resoneren als men durft stil te staan. Het is vooral het tactiele van de vezels dat aanspreekt. De waarneming en kleur volgt. Textiel straalt warmte uit, het is aaibaar en sensueel. Het zijn net deze elementen die in dit tijdperk essentieel zijn en we toch zo moeilijk vinden. Net de moderne mens die voortdurend op zoek is naar verbinding en aarding heeft nood aan warmte en tactiele ervaringen.