Linda liep jaren rond met vage klachten | Hartstichting
"Jarenlang liep ik rond met vage klachten. Het bleek mijn hart te zijn"
"Jarenlang liep ik rond met vage klachten. Het bleek mijn hart te zijn"
Linda had op 45-jarige leeftijd al meer dan een jaar last van haar maag. Tenminste, dat dacht de huisarts. Achteraf bleek dat deze klachten van haar hart kwamen.
"In eerste instantie snapte ik wel dat de huisarts bij mijn klachten aan de maag dacht. Het leek namelijk alsof er iets in de weg zat in mijn slokdarm. In totaal heb ik 3 verschillende medicijnen tegen maagklachten geprobeerd. Maar niets hielp."
Niet aan hartklachten gedacht
"Zelf heb ik toen nooit gedacht dat er iets zou zijn met mijn hart. Ik was per slot van rekening pas 45. Later kwamen er wel pijnaanvallen bij. Het voelde als een band die om mijn borstkas werd aangetrokken. Misschien had toen wel een belletje kunnen gaan rinkelen."
"Op een gegeven moment was de pijn zo erg dat ik het echt niet meer vertrouwde en naar de huisartsenpost ging. Ik was ook heel erg benauwd en het zweet liep over mijn hoofd. Maar de dienstdoende huisarts dacht niet aan het hart. Volgens hem was het hyperventilatie. Hij stuurde me met een kalmeringstablet naar huis."
Een hartinfarct op mijn werk
"Ik werkte destijds op de linnenkamer van een woonzorgcentrum, best een zware baan. Ruim een week nadat ik me zo beroerd voelde ging ik weer naar mijn werk. Daar ging het vreselijk mis, ik had erge pijn en was misselijk. Twee collega's zagen me op de grond liggen. Asgrijs. Ze belden direct 112 en daarna werd ik met loeiende sirenes afgevoerd."
"In de ambulance zweette ik zo erg dat de elektroden steeds loslieten. Maar op het hartfilmpje zagen ze direct wat er aan de hand was: een hartinfarct. Eenmaal in het ziekenhuis ben ik direct gedotterd."
"Mijn vader is na 3 hartinfarcten binnen een week overleden. Hij was pas 63 jaar. Zijn vader bleek ook aan een hartinfarct te zijn overleden. Hart- en vaatziekten zitten dus wel in de familie, maar ik dacht er niet bij na dat het erfelijk kon zijn. Bovendien was het alleen in de mannelijke lijn. Met de huidige medische behandelingen had mijn vader het waarschijnlijk wel overleefd, maar destijds waren ze nog niet zover."
Hart blijvend beschadigd
"Ik slik nu veel medicijnen. Die zijn nodig om een nieuw infarct te voorkomen. Maar ze genezen mijn hart niet. Het infarct heeft mijn hart blijvend beschadigd. De linkerkamer van mijn hart pompt voor nog maar 45% en ik heb dagelijks pijn rondom mijn hart. Zelfs als ik me maar een beetje inspan. En een drukke dag betekent voor mij de volgende dag weer bijtanken."
"De doorbloeding naar het hart is niet in orde, er gaat te weinig bloed naar de kleinste bloedvaten van het hart. Dit noemen ze microvasculair syndroom, iets wat vaker voorkomt bij vrouwen. Het lastige alleen is dat artsen die vaten met de gebruikelijke medische technieken niet goed kunnen waarnemen. Ik voel iets wat zij niet kunnen zien."
"Nadat ik uit het ziekenhuis kwam zat de schrik er goed in. Het was me duidelijk dat ik iets aan mijn leefstijl moest doen om een nieuw infarct te voorkomen. Ik ben daarom direct gestopt met roken. Helaas kwam ik toen wel 20 kilo aan. Gelukkig is het me daarna gelukt weer zo'n 10 kilo af te vallen. Daar ben ik heel erg trots op."
"Ik heb ook meegedaan aan een hartrevalidatieprogramma. Door allerlei beweegoefeningen leer je je grenzen opnieuw kennen. Ik vond het fijn om anderen te ontmoet met hartproblemen. Dit helpt bij de verwerking."
Ik heb nu een heel ander leven
"Ik ben blij dat ik nog leef, maar mijn leven is totaal veranderd. Mijn drukke baan op de linnenkamer heb ik op moeten geven. Dat werk kan ik fysiek echt niet meer. Het huis stofzuigen, dat moet ik in etappes doen en ik sta al te hijgen als ik in de supermarkt boodschappen doe."
"Gelukkig krijg ik veel steun van mijn man en kinderen. Soms zien mijn kinderen dat iets me te veel wordt. 'We brengen de wasmand wel voor je naar boven mam', zeggen ze dan. Langzaam pak ik mijn leven weer op. Nu ik ben afgevallen heb ik weer meer energie. Samen met mijn vriendin of dochter ga ik vaak een stukje wandelen of fietsen. Dat is gezellig en houdt me fit."
En vrouwen zelf? Die moeten hun klachten ook serieuzer nemen
"Al die aandacht die de Hartstichting al jaren geeft aan hartklachten bij vrouwen is goed. Ik merk dat het leeft, bijvoorbeeld als ik in april collecteer voor de Hartstichting. Dan krijg ik veel positieve reacties en hoor ik ook verhalen van andere vrouwen die zoiets hebben meegemaakt. Die herkenning en erkenning geeft me heel veel steun."
"Ik hoop dat artsen door al die aandacht steeds vaker aan het hart denken als vrouwen met onduidelijke klachten op het spreekuur komen. En vrouwen zelf? Die moeten hun klachten ook serieuzer nemen. Ik weet ik dat ik niet de enige ben."