NET kanker column: echo-endografie - Tallsay.com
NET kanker column: echo-endografie
Vandaag was het zover, vanmorgen om 8 uur moest ik me melden in het UMCG op de afdeling endografie. Op deze afdeling worden ook colonscopiën gemaakt, dus voor mij was het totaal niet onbekend.
Wetende dat het altijd druk is in Groningen, gingen we vroeg op pad, dus 5 uur opstaan, half 6 rijden. Maar de kerstvakantie is ingegaan en het was helemaal niet druk, dus waren we veel te vroeg in het ziekenhuis. Normaal gesproken ga je dan een kop koffie drinken ofzo, maar ik mocht niets hebben, ik moest nuchter komen. Maar gelukkig hoefden we niet zo lang te wachten, eer de deuren van de afdeling open gingen en mijn man een lekker bakkie koffie kon nemen.
Ik ben het helemaal niet gewend dat het zo rustig is in het ziekenhuis, dus het deed me dan ook wel een beetje vreemd aan. Ik was erg nerveus, want vandaag zou ik een echo-endografie krijgen. Dat betekend, dat er met een flexibele slang door je mond, slokdarm en je twaalfvingerige darm wordt gekeken en een echo gemaakt wordt van verdachte plekken. Bij mij gaat het om de alvleesklier. Er was een verdacht plekje gevonden bij de PET scan die de vorige keer was gemaakt, dus dit moest onderzocht en dat kon het beste op deze manier.
De gedachte alleen al, maakte me beroerd, slikken is al niet mijn sterkste punt en wetende dat je een slang door moet slikken, maakte me al helemaal gek. Ook was ik bang voor de pijn, maar mijn MDL arts heeft daar een oplossing voor gevonden. Hij vroeg propofol aan, ter sedatie bij het onderzoek. Hij beloofde me, dat ik niets zou voelen. Hij zou mijn been er zelfs mee af kunnen hakken, zonder dat ik het zou voelen.
Nou ben ik niet zo goedgelovig, dus is het bij mij vaak eerst zien en dan geloven, maar natuurlijk niet aan mijn benen zitten zagen of hakken! Ht bewijs zou vandaag geleverd moeten worden bij dit onderzoek.
Om 8.15 uur wordt ik binnengeroepen. Mijn vest en schoenen uit en ik mag op het bed gaan liggen. De sedationist stelt zich voor, de endograaf stelt zich voor en de verpleegkundige stelt zich voor. Dan krijg ik ineens van alles om en over me heen. Er wordt een infuus geprikt, er wordt om mijn bril en eventuele gebitsprothese gevraagd. Er komt een bloeddrukband om mijn arm en ik krijg een slangetje in mijn neus, voor eventueel extra zuurstof. Ook krijg ik een paar plakkertjes op mijn borst, zodat mijn hart, bloeddruk en saturatie goed in de gaten kunnen worden gehouden. Ik vergeet het knijpertje op mijn vinger nog te vermelden.
De jongeman die de ingreep gaat doen, verteld me wat er gaat gebeuren. Wanneer hij niets ziet aan de pancreas (alvleesklier) dan gaat hij er niets aan doen, maar wanneer er wel afwijkingen zijn, zal hij wat weefsel of vocht afnemen. Het is niet helemaal zonder risico, verteld hij, je kunt er een bloeding of een ontsteking aan over houden. Verder zal hij kijken of er andere boosdoeners in mijn lijf zitten, voor zover hij kan zien.
De sedatie zal ervoor zorgen dat ik niets voel, ik krijg een lepel met een verdovend papje in mijn mond gegoten, even naar achteren laten vallen, gorgelen en doorslikken. Mijn mond voelt dik en verdoofd aan, mijn tong voelt alsof die twee keer zo dik is als anders, maar verder valt het wel mee, het is niet zo vies als ze me beloofd hadden. Er wordt nog even in mijn mond gekeken, gevraagd of mijn tanden goed en sterk zijn. Ik bevestig dit, ik heb een kanjer van een tandarts! Ik weet dat er een ring in mijn mond komt en dan de slang, maar ik hoop niet dat ik dat ga zien of voelen. Maar de sedationist laat al langzaam wat propofol in het infuus meegaan en zegt dat ik me wel wat licht in het hoofd zal gaan voelen. Oké, ik wacht af, ach ik voel niks, tot ik hoor dat het klaar is en ik naar de uitslaapkamer wordt gebracht. Daar slaap ik nog even verder.
Na ongeveer een uur slapen, ben ik weer wakker, mag ik eerst wat water drinken en daarna wat eten en thee. Langzamerhand begin ik weer een beetje vat op alles te krijgen. Intussen zijn alle bedradingen van mijn lichaam gehaald, behalve het infuus. Ik zie een formulier liggen en zie dat er weefsel is weggenomen en biopten van lymfeklieren. Het zegt me niets, maar het is mijn voorlopige uitslag. Het duurt nog een hele maand voor ik meer weet.
Ik mag opstaan en ik voel me wel zweverig, maar niet draaierig, nog een beetje suf, dat wel. Ik trek mijn schoenen aan en mijn vest. Ik zie naast mij een man liggen, die zijn schoenen nog aan heeft, raar idee vind ik dat toch, schoenen aan in bed, maar ja, wie ben ik?
De verpleegkundige brengt me van de observatiezaal naar de wachtkamer, waar mijn man al twee uren heeft zitten wachten. Ik mag weer met hem mee. Nu eerst een chocolademelk drinken en een stuk stokbrood, al kan ik die niet helemaal op, trek heb ik er wel in, heerlijk met veel sla en tomaat. Mijn man kan wel een heel paard op, maar dat sta ik niet toe, thuis hebben we nog eten zat.
Na een hele morgen in het ziekenhuis, weer een lange reis naar huis, toch weer anderhalf uur rijden. Maar gelukkig, dit is achter de rug, nog een maand geduld, nu eerst de feestdagen maar eens fijn gaan vieren!
23/12/2015 12:14
Waarschijnlijk groeien er nu stukjes weefsel of cellen van jou door, ergens in een kweekbakje, ergens in een lab van het UMCG. Best een gek idee dat Lab Rat mensjes daar nu regelmatig naar kijken hoe dat groeit en als dat niet goed is, mogelijk zelfs al testen welke behandeling hier wel en niet voor zou kunnen werken.