De katten waren met stomheid geslagen toen ze het meisje binnen zagen komen. Waar dacht ze dat ze mee bezig was, om negen uur ‘s ochtends maandagochtend binnenkomen? Ze kwam normaal nooit op dat uur thuis, sterker, normaal gesproken gaat ze juist WEG rond die tijd. De meeste huiskatten weten perfect wat voor dag het is, ze weten dat na maandag dinsdag komt, en daarna woensdag, donderdag en vrijdag. Ze weten het, maar ze kunnen heel goed doen alsof dat niet zo is. Ze zouden ze zelfs achterstevoren op kunnen noemen, maar dat doen ze niet, niet omdat ze daar geen zin in hebben, maar simpelweg omdat ze niet kunnen praten. De katten waren verward, ze wisten niet zeker of ze teveel geslapen hadden nadat ze de hele nacht met het rode rubberen balletje dat ze bij toeval ontdekt hadden in een groene Adidas schoen met grijze strepen. Ze konden het ook niet weten, omdat ze ook geen klok kunnen kijken. Ze kunnen het alleen weten als zij haar mobiel aan heeft staan, of de computer, of als ze het journaal kijkt terwijl ze langzaam haar met chocolade bedekte of gevulde croissants ontbijt en haar koffie drinkt. Maar niets van dat alles was op dat moment van toepassing. Misschien was ze wakker geworden en had ze hen zo vredig zien slapen dat ze besloten had om die dag heur haar niet te drogen, noch het nieuws te gaan kijken, noch muziek op te zetten, om hun slaap niet te verstoren. Met zoveel imaginaire stilte herinnerde kat nummer één zich dat ze gedroomd had dat ze hele lange poten had waarmee ze harder had kunnen rennen en hoger springen. Ze bekeek zichzelf in de weerspiegeling van de klep van de wasmachine, en ze zag de droom niet was uitgekomen, want haar oren kwamen, net als op alle andere dagen, niet over de helft van het kijkglas.