Relatie tussen zwaartekracht en de massa van de planeten of sterren_Astronomie
Hoe massiever een planeet of ster is, des te sterker de zwaartekracht die het uitoefent. Het is deze kracht die een planeet of ster in staat stelt andere objecten in hun baan te houden. Dit wordt samengevat in de Universele Wet van Zwaartekracht van Isaac Newton, die een vergelijking is voor het berekenen van de zwaartekracht.
Universele Wet van Zwaartekracht
Newton's Universele Wet van Zwaartekracht is een formule voor het begrijpen van de de relatie van de zwaartekracht tussen twee objecten. De vergelijking is "F = G (M1) (M2) /R," waarbij "F" de zwaartekracht is, "G" de zwaartekrachtsconstante is, de "M" s de massa's van de objecten zijn die in overweging worden genomen, en "R" is de straal van de afstand tussen de twee objecten. Dus hoe massiever beide objecten zijn, en hoe dichter ze bij elkaar zijn, hoe sterker de zwaartekracht.
Solarsystemen en -manen
Zwaartekracht houdt planeten in een baan rond de zon. De zon is buitengewoon massief en bevat dus zeer verre objecten, zoals de buitenste planeten en kometen, in zijn baan. Dit is ook op kleinere schaal te zien, met planeten die satellieten in hun banen houden; hoe massiever een planeet is, hoe verder weg zijn satellieten. Saturnus, een van de gasreuzen, heeft bijvoorbeeld de meest bekende manen. Sterren banen zichzelf rond het centrum van de melkweg.
De drie bewegingswetten van Newton zijn ook van toepassing op het begrijpen van de effecten van zwaartekracht op de kosmische wet, in het bijzonder de eerste en derde wet. De eerste wet stelt dat een object in rust of in beweging in die staat zal blijven tot er iets op inwerkt; dit verklaart waarom planeten en manen in hun banen blijven. De derde wet is dat er voor elke actie een tegenovergestelde en gelijke reactie is. Hoewel dit verwaarloosbaar is bij het overwegen van zoiets als een planeet die een ster beïnvloedt, verklaart dit de getijden op aarde, die worden veroorzaakt door de zwaartekracht van de maan.
Newton begreep hoe zwaartekracht werkte, maar niet waarom . Het duurde tot de algemene relativiteitstheorie van Albert Einstein, gepubliceerd in 1915, dat er een theorie werd gepostuleerd om de oorzaak van de zwaartekracht te verklaren. Einstein toonde aan dat zwaartekracht geen kwaliteit was die inherent was aan objecten, maar in plaats daarvan werd veroorzaakt door krommingen in de ruimte-tijd dimensies, waarop alle objecten rusten. Dus zelfs licht en andere massaloze verschijnselen worden beïnvloed door de zwaartekracht