Ik heb een jaar helemaal niet meer opgetreden omdat ik simpelweg niet meer durfde. Na een traumatische ervaring op het podium, in november 2015, waarin ik voelde dat mijn lichaam een barrière ophief en alle ellende in me ineens toeliet, voel ik me er niet meer veilig. Ik voel me naakt en bekeken, wil de mensen hun ogen sluiten zodat ze me niet meer zien en als ze dat niet doen wil ik me verstoppen.
Op deze ervaring volgden nog wel projecten waarin ik een kooraandeel had. Maar keer op keer sleepte ik me er met veel te weinig energie doorheen. Was ik er, maar sloopte ik mezelf met mijn aandeel. Wilde ik dood op het einde. Dus besloot ik afgelopen jaar geen enkel concert te doen.
Nu is het anders. Dit project voor vrouwenkoor en orkest kwam eraan en ik had er weer zin in. M’n stem voelde goed en ik voelde me zelf ook beter.
Op maandag keek ik mezelf streng in de ogen en gaf ik toe dat ik al weer een veel te ambitieus plan in mijn hoofd had. Maar die tijd ligt achter me en dat begrijp ik nu.
Ik repeteer elke dag maar anderhalf uur mee. Toch voel ik doodsangst, hyper-focus en vermoeidheid. Soms weet ik niet waar ik het zoeken moet en voel ik me ronduit ellendig en wanhopig. Maar dag 4 zit er nu op en ik kan zeggen: ik ben er nog. Ik heb mezelf niet opgeruimd in een of ander laatje ver weg in m’n hoofd, om gewetenloos mijn lijf te kunnen slopen met mijn eigen gedrag en pas achteraf de wonden te hoeven likken. Nee, ik ben er bij. Ik hou mezelf in de gaten. Neem mezelf mee naar een fijne koffietent na die anderhalf uur, terwijl de rest nog doorrepeteert.
En naast al die heftige gevoelens is er ruimte voor lol en voel ik dat mijn stem gek genoeg beter zit dan ooit, terwijl ik er nooit minder tijd aan heb besteed dan afgelopen jaar. Krijg ik complimenten van de dirigent, m’n collega’s en zangdocent.
Krachtige keuzes werpen vruchten af en vandaag voel ik me trots op mezelf. Hoef ik niet hardop te schreeuwen tegen stemmen in mijn hoofd die beweren dat ik faal.
“Ben je van de fiets gevallen?” Rivka Triggerwarning – Deze blog gaat over automutilatie. Ik zit aan het bed waar een bekende ligt opgebaard. Ik probeer haar nog eenmaal aandachtig in me op ...