Ik meen dat Plautus in zijn Mercator zich laat ontvallen dat alle verliefden verdwaasden zijn. Ik zou daaraan willen toevoegen dat dit ook geldt voor alle liefdesverdrietigen. Het is niet alleen moeilijk om iemand met liefdesverdriet op waarde te schatten, het is voor iemand die liefdesverdriet heeft ook moeilijk om zichzelf op waarde te schatten. Iemand begeeft zich namelijk aan de rand van het spectrum van gevoelens die er toe doen in het leven.
Als ik mij voorstel hoe het bijvoorbeeld is om van de ene op de andere dag nooit meer een stem te kunnen horen die mij lief is, kan ik begrip hebben voor het feit dat hij een koppeling maakt tussen het sterven van een dierbare en het kwijtraken van een levende liefde. Voor een buitenstaander lijkt zoiets namelijk nogal overdreven, maar liefdesverdriet is bij uitstek een existentiële aangelegenheid, waarbij men soms zozeer op zichzelf teruggeworpen kan worden dat men zichzelf niet meer herkent.