Lopen is het zich stap voor stap voortbewegen door de benen te bewegen. Bij het vooruitbewegen verplaatst het lichaamsgewicht zich steeds naar het voorste been, ook wel "gecontroleerd vallen" genoemd. Het stappen op twee benen wordt ook wel bipedie genoemd. In België zegt men voor het zich op rustige wijze voortbewegen vaker gaan of stappen en wordt met lopen meestal hardlopen bedoeld.
Bij het zich voortbewegen worden de voeten intensief gebruikt. De anatomische bouw van de voet wordt gezien als uniek voor het rechtop kunnen staan van de mens en het voortbewegen op twee voeten.
De menselijke voet bestaat uit een samenstelsel van 26 beenderen en 214 gewrichtsbanden. De holle bouw van de voet en de S-curve van de wervelkolom helpen om schokken ten gevolge van het zich voortbewegen op te vangen.
De gemiddelde snelheid van iemand die zich rustig voortbeweegt is ongeveer 4 km/h, afhankelijk van leeftijd, gezondheid en motief (met welke bedoeling wordt er gestapt). Iemand van tachtig jaar heeft tijdens zijn leven ongeveer 120.000 km te voet afgelegd.
Een mensenkind kan pas lopen vanaf ongeveer zijn 2e of 3de levensjaar. In het begin bestaat dit uit het lichaamsgewicht afwisselend op één been laten neerkomen en dan vlug het andere vooruitzetten. Geleidelijk ontwikkelt zich dat tot een rustig en met gevoel voor evenwicht stap voor stap de benen vooruitbewegen.
Een mens gebruikt bij het zich stap voor stap voortbewegen zijn armen om het evenwicht te behouden. Normaliter zwaaien de armen tegengesteld ten opzichte van de benen: linkerhand en rechtervoet gaan tegelijk naar voren. Dit wordt "kruisgang" genoemd.
Andere tweebenige dieren (zoals vogels) gebruiken hun kop om in evenwicht te blijven: hun kop beweegt bij iedere stap naar voren. Dieren die op vier benen (poten) stap voor stap bewegen, hebben dit niet nodig omdat nooit slechts één been op de grond staat, altijd twee of meer. Wel is het zo dat de linker voorpoot tegelijk wordt verzet met de rechter achterpoot (en andersom). Wordt dit niet gedaan, dan noemt men dit telgang.
Temindung (IATA: SRI, ICAO: WALS) is sinds 1974 de luchthaven van de Indonesische stad Samarinda op het eiland Borneo. De luchthaven zal vervangen worden door Samarinda International Airport. Temindung is gesitueerd midden in Samarinda en beschikt over één startbaan (04/22).
De overheid van Samarinda is van plan de grond van de oude luchthaven op te vullen met woningen en winkels.[1]
De Necronomicon is zo mogelijk Lovecrafts grootste bijdrage geweest aan het horror- en fantasygenre; veel andere schrijvers refereren in hun eigen werken aan het boek. Mede hierdoor wordt vaak gedacht dat het boek ook echt bestaat en gebeurt het niet zelden dat er in boekhandels of bibliotheken naar gezocht wordt. Het boek is tevens nauw verbonden met de Cthulhu Mythos.
Waar de naam Necronomicon vandaan komt is niet helemaal zeker. Lovecraft zelf hield altijd vol dat hij de naam had afgeleid uit een droom,[1] maar anderen denken dat Lovecraft de naam mogelijk baseerde op Robert W. Chambers' verzameling korte verhalen.
De Necronomicon is geschreven door de Arabier Abdul Alhazred, die het schreef onder de titel Al Azif'. Alhazred was een van de weinige mensen die afwist van het bestaan van de goden Yog-Sothoth en Cthulhu, en aanbad hen. Hij bezocht onder andere "De naamloze stad" en deed veel kennis op over deze goden.
Na Hazreds plotselinge dood in 738 werd zijn boek geregeld gelezen door filosofen. In 950 werd het vertaald naar het Grieks door Theodorus Philetas, die het de naam Necronomicon gaf. In 1050 werd het boek verboden en verbrand door Michaël I van Constantinopel. Hierna raakte het boek in de vergetelheid, tot het vanuit het Grieks naar het Latijn werd vertaald door Olaus Wormius in 1228. In 1332 werd het boek verboden door Paus Gregorius IX, maar toch bleven enkele Latijnse edities in omloop in het Duitsland van de 15e eeuw en het Spanje van de 17e eeuw. De magiër John Dee (1527-c. 1609) vertaalde het boek ook in het Engels, maar deze editie werd nooit gedrukt en er zijn slechts een paar fragmenten van bewaard gebleven.
Begin 20e eeuw waren er nog vijf exemplaren van de Necronomicon in het bezit van de volgende instanties:
Hoewel er in zijn verhalen veel aan de Necronomicon wordt gerefereerd, was Lovecraft altijd erg terughoudend in het geven van informatie over wat er nu precies in de Necronomicon staat. Hij vermeldde ook dat niemand ooit een echte Necronomicon zou kunnen schrijven die zou kunnen voldoen aan de verwachtingen van lezers die de cryptische aanwijzingen over de inhoud van de fictieve Necronomicon hadden gelezen.[2]
Wat vast staat is dat de Necronomicon veel informatie bevat over de goden en andere bovennatuurlijke wezens die in het universum bestaan. De inhoud van de Necronomicon is echter zo gruwelijk, dat veel lezers van dit boek - volgens Lovecraft - hun verstand verliezen.
Verschillende uitgeverijen zijn op de populariteit van het boek ingegaan door zelf echte boeken met de titel Necronomicon uit te brengen, maar deze zijn lang niet altijd van dezelfde opzet als Lovecrafts Necronomicon.
Op een bepaald moment publiceerde een Amerikaans antiquaar de titel op zijn catalogus. Uiteraard kregen de vele klanten die het wilden bestellen, als antwoord dat het reeds verkocht was.
Een ander incident was het invoeren van een valse steekkaart over dit boek in bibliotheekbestanden, waardoor de mythe van dit boek versterkt werd.[3]
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/wiki/Speciaal:RecenteWijzigingenGelinkt/Blauwmaskerbladvogel"