In vergelijking met een echte ervaring van oorlogshorror kan de cinéma vérité-stijl van documentaires als THE CAVE slechts een afgezwakte impressie geven van wat het is om in een oorlogssituatie te leven. Als kijker blijf je steeds op een veilige afstand van het gevaar. Toch slaagt filmmaker Feras Fayyad erin om dat gevaar akelig dichtbij te brengen. Met het dwingende gebruik van geluid krijg je het gevoel dat er echt een vliegtuigbom zou kunnen inslaan boven je hoofd. Net als Amani, de jonge vrouw die we volgen, wordt de kijker ‘hypersensitief’ en komt elke ontploffing hard binnen.
Het is telkens op rustige momenten dat er een bom inslaat. Het openingsshot van THE CAVE toont een ruïnestad belicht door een vredevolle zonsopgang. Abrupt wordt die sereniteit echter verstoord door een brute explosie. Grote rookpluimen wellen op in de verwoeste stad Ghouta, de bovengrondse setting van THE CAVE.
Het grootste deel van de documentaire speelt zich af ondergronds, in een verborgen ziekenhuis genaamd The Cave. Anders dan het ook voor een Oscar genomineerde For Sama brengt THE CAVE geen persoonlijk verhaal. We volgen dokter Amani tijdens haar bezigheden in de ziekenboeg, maar de relatie tussen haar en de kijker blijft professioneel. Ook krijg je haast niet de kans om je emotioneel te verbinden met de patiënten die worden binnengedragen, want die zijn met zoveel dat je elk van hen slechts vluchtig te zien krijgt, net zoals dokter Amani snel de ene na de andere patiënt moet verzorgen. Wel zijn die kortstondige momenten vaak genoeg om diep te raken: een hulpeloze baby of een moeder die schreeuwt om haar verwonde zoon.
De schokkende camera toont schokkende beelden. Herhaaldelijk wordt een moment van rust abrupt onderbroken door een nieuwe lading gewonden die kermend van de pijn het ziekenhuis binnenkomen. Dat aanzicht is enorm aangrijpend en dramatisch. Net daarom is de dramatische soundtrack die de spanning opdrijft volstrekt onnodig, ongepast zelfs. De dwingende realiteit van de beelden wordt ondermijnd door de dramatische, bijna heroïsche Pirates of the Carribean-achtige muziek van Matthew Herbert. Die soundtrack lijkt de documentaire beelden te fictionaliseren en te sensationaliseren. De diëgetische muziek in de film is ook ongepast, maar op een andere manier. Tijdens zijn operaties wil een chirurg naar klassieke muziek luisteren. Met een bebloede doktershandschoen duidt hij een YouTube-video aan op een smartphoneschermpje. De combinatie van zweverige muziek met oorlogsdreiging en spoedoperaties levert een zeer onwennige frictie op.