'Dagen zonder lief' | voor waar.
Dit wordt een bijzondere recensie: ik heb niets negatiefs te melden.
'Dagen zonder lief' is ontegensprekelijk de beste Vlaamse film die ik ooit heb gezien. Wat, ik weet het, relatief is: Vlaanderen is onnoemelijk filmarm. Maar de traditie van een 'Oesje' hier en een 'Team Spirit' daar wordt met deze hoogvlieger van Van Groeningen met één welgemikte klap in slowmotion van tafel geveegd.
Het verhaal is, om maar met iets te beginnen, genuanceerd en uitgekiend en zelfs net niet afwezig, zodat je als kijker de hele tijd zèlf verhaallijnen kan creëren in deze subtiele massa van informatie. Lekker kneden, dus.
Bijhorende personages (want dit is een karakterfilm: het verhaal drijft op de personages en meer bepaald op hun verlangens) zijn eigenlijk geen personages, maar – en dit is de laatste keer dat ik het zeg: zéker naar Vlaamse normen – eigenlijk gewoon mensen en worden potig neergezet door de beste rasacteurs.
Bovendien zijn de clichés dun gezaaid. Toegegeven, er vallen er wel te ontdekken, maar tegenwoordig is toch alles een cliché? Nee, deze film heeft een boodschap, voor een keer niet met hoofdletter en uitroepteken en is in die zin dan ook verademend én een ideaal gespreksonderwerp achteraf. Waar gaat het over, vraag je je dan af.
Ik kan nog even doorgaan. Ook technisch zit de film goed in elkaar: de montage is verrassend en volgt niet de netjes geasfalteerde paden der Hollywoodcinema die de Vlaamse cinema – daar ben ik weer – doorgaans wel volgt. Het geluid… het geluid. De soundtrack is zonder meer subliem: u kent vast dat lied van Lasgo, hoe heet het… Wel, voor het eerst krijgt dat lied ook een bestaansreden. Let erop.
En dan de camera, die opeens dicht op iemand zit en dan weer overschouwt, esthetisch zeer verantwoord maar dan met-een-interessant-randje, en die op het eind een paar minuten blijft plakken op die brommertjes… heerlijk. En zo gaat het maar door, met dingen die je pas bij een tweede of derde keer kijken ontdekt: laagjes, jawel.
Nog één keer om het af te leren: mocht dit een Amerikaanse of Franse film zijn (want daar heeft-ie veel van weg, van een Franse film) gaf ik er vier. Maar nu krijgt Vlaamse Felix de volle vijf planeetjes. Omdat hij heeft bereikt wat zelfs Tom Barman nog niet heeft bereikt: een kunstfilm maken, die toch interessant is voor een breed publiek, binnen de grenzen van de Vlaamse context.
Kijken mensen, kijken. Uw ogen uit. En later, als u naar huis wandelt, naar de sterren en de straatverlichting die weerspiegelt in het water, en er uzelf dan op betrappen waar u aan denkt. Mmm.