'Ik had een lesbische affaire met de partner van mijn beste vriend'
'Ik zou dit nóóit bij een van mijn beste vriendinnen kunnen doen.'
Wat nou als je je als hetero-vrouw identificeert, maar toch voor de charmes van een andere vrouw valt? En als die vrouw toevallig de aanstaande bruid van je beste vriend is. Het overkwam een Britse ELLE UK-lezer. Ze vertelt haar verhaal aan het platform en laat weten hoe ze hiermee omging.
'De hysterie van de avond op een bruiloft – iedereen is een opgeblazen versie van zichzelf, als bellen die op knappen staan. Er gebeuren altijd dingen tijdens bruiloften. Dat is wat ik tegen mezelf de volgende dag vertelde – dit is hoe ik afschreef dat Sarah* en ik seks hadden gehad.
We waren eerder kennissen dan vrienden. Zij was de vriendin van mijn beste vriend Steven*. Steven en ik kenden elkaar van de universiteit. We brachten samen een jaar in het buitenland door, en leefden de Italiaanse fantasie – 'che bello! che dolce!'. We studeerden toen af en verhuisden naar Londen, waar we eindigden met een groep van zes of zeven goede vrienden.
Onze hele groep was blij toen Steven Sarah voor het eerst meenam om ons te ontmoeten; hij daten jarenlang met temperamentvolle vrouwen die uiteindelijk zijn kamer overhoop haalden of dreigden zijn auto in de fik te steken tenzij hij deed wat zij wilden. Zijn relaties, tot Sarah, leken meer op langdurige zelfpijniging. We huiverden achter zijn rug om wanneer hij zei iemand te hebben gevonden waarmee hij een toekomst voor zich zag. Maar toen nam hij haar mee om ons te ontmoeten. Ze was perfect: leuk maar kalm, wild maar niet gewelddadig.
Ik had tijd met ze doorgebracht als stel, maar voor de bruiloft hadden Sarah en ik elkaar nooit echt gesproken. Dus op die dag raakten we aan de praat. En toen dansten we. Achteraf gezien kan ik wel stellen dat we op een betekenisloze manier aan het flirten waren; betekenisloos omdat we beiden hetero zijn. Ik vond haar charmant en grappig – ze complimenteerde mijn jurk, haar en schoenen. We lachten veel en ik was blij voor Steven – mijn beste vriend, die zo slecht behandeld was door partners in het verleden. 'Ik ben heel blij dat je haar mag,' zei hij die avond tegen me terwijl hij wijn over zichzelf heen gooide. 'Ik ben heel blij dat jij blij bent,' zei ik terug, terwijl ik hem hielp met schoonmaken.
Het was toen Sarah en ik buiten een sigaretje deelden, terwijl we in een donker hoekje van de tuin zaten, dat ze mij zoende.
Natuurlijk schrok ik, maar niet zo erg dat ik haar wegduwde of er een opmerking over maakte. Ik denk dat het op een manier logisch was gezien de context van de dag en ons geflirt. Ik was ook dronken. Ik giechelde en hikte – een parodie van een dronken persoon, een karakter uit een slechte romcom. Niets voelde serieus of echt, terwijl we van de perfecte zomeravond genoten.
De schaamte was er met een reden.
En dus, zoende ik haar terug. We gingen op zoek naar een afgelegen deel op het landgoed en hadden buiten seks, giechelend en klungelend – en geen van ons beiden was zeker van wat we aan het doen waren, omdat we beiden nog nooit seks met een vrouw hadden gehad. Ik was opgewonden, ook al had ik dit nooit eerder gedaan, maar het leek niet op een big deal. Als dit de vriend van een van mijn vrouwelijke vriendinnen was geweest had het als het ultieme verraad gevoeld. Ik zou dit nóóit bij een van mijn beste vriendinnen kunnen doen. Maar met Sarah voelde het, op dat moment, niet als vreemdgaan. Het voelde niet als iets wat ik ooit eerder had gevoeld, of iets wat ik nu, bijna vijf jaar later, in woorden kan omschrijven.
Zelfs in het ontnuchterende ochtendlicht dacht ik er niet zo over. Maar ik voelde me wel ongemakkelijk. Ik kon Sarah amper in de ogen aankijken wanneer ik haar zag – ik voelde een knoop van ongemak en schaamte. Ik had het moeten weten – de schaamte was daar met een reden.
Later op de dag sms'te ze me om haar excuses aan te bieden dat ze me gezoend had en om te zeggen dat we maar moeten vergeten wat er gebeurd was. Ik verzekerde haar ervan dat het 'helemaal oké' was en dat er geen woord meer over gesproken zou worden.
En dat is hoe het lange tijd bleef: het geheim was als een blauwe plek. Ik kon er niet te veel over nadenken, want zoals het drukken op een blauwe plek, kromp ik ineen van ongemak. Ik stopte het zo diep mogelijk weg in mijn geheugen tot vorig jaar. Toen vertelde Steven me namelijk dat hij van plan was haar ten huwelijk te vragen.
Het geheim was als een blauwe plek.
Toen zij nog 'maar' vriend en vriendin waren was het erg, maar toch minder erg. Maar nu... Ik dacht er keer op keer over na hoe dit hem pijn zou doen als hij erachter zou komen. Toen ze mij vroegen om een toast te geven bij hun bruiloft, vermeed Sarah het oogcontact met mij gedurende het gesprek. Ik heb nog niet besloten wat ik ga doen, omdat het niet oprecht voelt. Ik kan me er niet eens toe zetten erover na te denken.
Nu ik wat volwassener ben, kan ik zien dat er geen onderscheid is tussen vreemdgaan met een man of vrouw; het is nog steeds verraad en ik zou willen dat ik de tijd terug kon draaien. Sarah en ik spreken elkaar niet, we waren ook nooit echt vrienden, maar het feit dat we seks hebben gehad heeft cement gestort in de kloof tussen ons. Dat heeft ook mijn relatie met Steven wat moeilijker gemaakt – soms vraagt hij zich hardop af waarom Sarah en ik geen tijd meer met elkaar doorbrengen. Ik denk dat het schuldgevoel iets is wat we beiden proberen te vergeten, al zal het moeilijk blijven.'