strofe - (couplet)
strofe zn. 'couplet'
Nnl. strophe 'couplet, samenstel van versregels dat zich óf enkele malen herhaalt óf op zichzelf een gedicht vormt' in D'eerste strophe [1558; WNT Supp. anti- I], de tvvee leste Strophen van elck Sonnet 'de laatste twee coupletten van elk sonnet' [1620; WNT waarschuwing].
Ontleend aan Frans strophe 'couplet, aantal versregels dat samenhang vertoont in rijm en metrum' [1669; Rey], eerder al 'een van de drie opeenvolgende delen van een Oudgrieks lyrisch stuk' [1550; Rey], via Latijn stropha 'het draaien; list, uitvlucht' ontleend aan Grieks strophḗ 'wending van links naar rechts die het koor maakt na afloop van een lieddeel', letterlijk 'draaiing', afgeleid van stréphein 'draaien, wenden', verdere herkomst onbekend. Zie ook → apostrof en → catastrofe.
strofe [couplet] {strophe 1857} < frans strophe [idem] < latijn strophe < grieks strophè [het draaien, wending, wending van de koorzang], van strephein [draaien, wenden].
stroffe (G), zn. v.: strofe; voorval, gebeurtenis. 1831 kga hulder ne keer een stroffe vertelle die hier uit stad veure gevallen es, Gent (LC). De bet. 'voorval' is afgeleid van 'strofe'. Denk daarbij aan de strofen van marktliederen, waarin altijd sensationele gebeurtenissen verhaald werden. Stroffe met min of meer Franse uitspraak van Fr. strophe < Lat. stropha < Gr. strophê < strephein 'draaien, wenden'.
strofe (Frans strophe)
Strophe (Gr. strophè) heet in de dichtkunst het afgerond geheel, dat door de verbinding van een bepaald aantal verzen (= versregels) ontstaat; wij spreken gewoonlijk van vers, bijv. een Psalmvers; doch een vers is eigenlijk een versregel.