Prince of Persia - Metamorfose - Review - Tweakers
Feedback • 14-01-2009 09:2334
14-01-2009 • 09:23
Ubisoft heeft besloten om voor zijn nieuwste Prince of Persia met een schone lei te beginnen. Een nieuwe stijl en een nieuwe prins maken hun opwachting. Hoe geslaagd is deze metamorfose?
Het begon allemaal redelijk speels en luchtig. Eind 2003 reanimeerde Ubisoft de Prince of Persia-serie, met Prince of Persia: The Sands of Time. De game werd overladen met hoge cijfers, maar in zijn opvolgers Warrior Within en The Two Thrones werden de sfeer en de Perzische prins uit de titel steeds grimmiger. Brute gevechten kregen een steeds grotere rol en de prins baarde zelfs een alter ego, genaamd de Dark Prince. Inmiddels zijn we een consolegeneratie verder en Ubisoft vond het hoog tijd voor een frisse start. Na meerdere delen met subtitels heet de nieuwste telg gewoon weer Prince of Persia, punt uit. De duistere emo-prins is aan de kant gezet en in zijn plaats vinden we een ongeschoren grapjas die overal een opmerking bij klaar lijkt te hebben. De ijskoude krijger is ingeruild voor iemand die nog het meeste doet denken aan Tom Cruise in een komische bui. Deze wisseltruc heeft de sfeer binnen de game niet ongemoeid gelaten. De nieuwe Prince of Persia is luchtiger en meer opgetogen dan de vorige twee delen. De depressieve odeur is er een beetje vanaf, om het zo maar te noemen.
De nieuwe prins is niet de enige cosmetische vernieuwing die Prince of Persia op tafel legt. De nieuwe start van de serie wordt vergezeld door een nieuwe, frisse huisstijl. Prince of Persia maakt gebruik van cell-shaded graphics, die de game een bijzondere uitstraling geven. Een foto zegt meer dan duizend woorden, dus zullen de screenshots deze boodschap waarschijnlijk beter over kunnen brengen dan ik met woorden kan doen. Prince of Persia ziet er heel bijzonder uit, maar nog belangrijker, de game ziet er ook bijzonder móói uit. Dit komt niet alleen door de grafische metamorfose, maar ook doordat de rest van de presentatie keurig is verzorgd. De animaties zijn vloeiend, zoals we gewend zijn van de serie, en de omgeving kent meer dan genoeg imposante vergezichten en fraaie lichteffecten. Cosmetisch verdient de game alvast een dikke pluim. Hoe zit het met de rest?
Ongehoorzame ezel
De nieuwe prins begint de game als een reizende nomade, die op zoek is naar zijn ezel Farah. Het ongehoorzame beest is op de loop gegaan met een vermogen aan goud op zijn rug. Voor de prins zit er niets anders op dan de achtervolging in te zetten. Al snel blijkt het veiligstellen van zijn pensioenfonds echter de minste van zijn zorgen. Tijdens zijn zoektocht stuit de prins op een prinses, genaamd Elika, en diens problematische vader die de boel ernstig in de war schopt. Door toedoen van papa ontsnapt de kwaadaardige Ahriman, de god der duisternis, uit zijn ondergrondse gevangenis. Vanaf dat moment moet de zoektocht naar Farah even wachten en is het aan de prins om Ahriman weer veilig op te bergen. Dit hoeft hij niet alleen te doen, want Elika gaat met hem mee, om te proberen de fout van haar vader ongedaan te maken. Dat is mooi, want de hulp van deze dame blijkt al snel van onschatbare waarde. In zijn eentje komt de prins nergens door de nieuwe spelwereld heen, want die vraagt om enkele nieuwe vaardigheden.