In zijn fel rode pak op het podium van het theater is comedian Richard Pryor genadeloos eerlijk over zijn cocaïneverslaving. Behoren een verhandeling over het roken van crack met behulp van een waterpijp. De eerste keer dat poelier dat deed syntactisch, toont zijn bed in de fik. Hij bleef gebruiker. Pryor vertelt zijn publiek hoe het Juncker brein werkt, hoe de drugs bijna direct tegen je praten en je overhalen om te gebruiken. We horen hem in gesprek met zijn krek pijp, die de junk overhaalt om iedereen die je wil helpen maar door te laten kletsen en toch nog één keer te gebruiken.
Van jullie kan alweer heel wat mee. De waarheid zal je bevrijden, want hij is dit fennek, ik deze man, deze man echt zo heel volgens mij opgegroeid in een bordeel. Moeilijk, moeilijk. En dan word je een hele grote ster. Hollywood films, geld, vrouwen tenminste. Hij had een vrouw en op een gegeven moment raak je verslaafd. Nou, dat zijn wel meer sterren of meer mensen misschien. En niemand weet het. Ze gaan naar rehab en ze zijn precies.
En hij heeft zichzelf in brand gestoken. Maar echt iedereen dacht hij gaat bijna dood. En dus dan weet iedereen dat je een grote ster. Ben je zo'n loser? Want je bent ook nog een junk? Héb je zelfs in brand gestoken en je komt terug? Doet een hele show. Iedereen is blij, maar iedereen zit ook een beetje te wachten. Gaat het erover hebben. Tegen het einde van de show. We gingen erover en hij doet het zo mooi.
Het is zo, begint heel luchtige, vertelt hier ook de stemmen van van je verslavingen. Wat er met je gebeurt? Dit is zo mooi, want het heet dat. Dat hebben we dan nu hier niet gezien. Maar het eindigt dan ook met dat hij vertelt dat je echt een hoopje ellende is met brandwonden en moet je gewassen worden omdat die kennisdeling. We zijn weer wakker, want die slaapt als je heel diep verbrand. En om dat te kunnen vertellen terwijl terwijl had alles.