mei 2018 – Elke dag wat – blog
baars	kort verhaal	4 reacties 31 mei 2018 31 mei 2018
Een vroege "encounter"
Vanmorgen om 8.18 uur stond ik bij de supermarkt bij de kassa achter de (of een?) Warrior of light. Het was een man van een jaar of 35 met op de binnenkant van zijn arm deze tekst getatoeëerd.
Mijn fantasie gaat dan altijd met me aan de haal, tenzij….. ik de waarheid weet.
Deze man zag er niet "open" uit: ik bedoel niet iemand waar je (ik) makkelijk tegen praat. Dus ik heb mijn vraag voor me gehouden (moeilijk)
Het is dan wel zo dat ik daar over blijf denken af en toe.
Wat doet iemand ertoe besluiten deze tekst op zijn binnen arm (best groot) te laten tatoeëren.
. Hij kan natuurlijk het Licht gezien hebben.
. Of het boek van Paulo Coelho gelezen hebben: "Een lightwarrior is iemand die in staat is het wonder van het leven te begrijpen"
. Of een fan zijn van die kleine figuurtjes.
Kán allemaal waar zijn, maar om dan naar een tatoeëerder te gaan en die stap te nemen….
Waarschijnlijk zal ik het nooit weten.
Deze Light Warrior blijft een mysterie (voor mij)
baars	kort verhaal	1 reactie 31 mei 2018 31 mei 2018
Springwatch (t.v.-pr)
Een geweldig natuurprogramma draait op het ogenblik op BBC 2, elke avond live om 21.00 uur vanaf Sherborne Park Estate in de Cotswolds.
Verborgen camera's, waardoor we "wild" ongedwongen kunnen aanschouwen, zoals vossen en dassen, maar ook muisjes, vlinders of stekelbaarsjes.
Twee vaste presentatoren Chris Packam sinds 2009 en Michaela Strachan sinds 2011 (ook winterwatch en autumnwatch) en sinds 2017 ook Gillian Burke .
Zij is deze cyclus in the Shetlands, waar ze ons "killer whales" hoopt te laten zien.
Behalve natuurbeelden vanaf de basis in de Cotswolds laat het BBC team ook wildlife van elders in Engeland zien.
De BBC is een meester in natuurfilms.
Dit team volg ik al jaren en het stelt nooit teleur.
WIJ zitten een week lang minimaal een uur lang aan het beeld gekluisterd.
En dát gebeurt voor andere programma's maar uiterst zelden.
baars	natuur	2 reacties 29 mei 2018
Op 8 mei schreef ik al een blog over een eponiem; een voorwerp of handeling naar een persoon genoemd. Vandaag kwam ik een persoon tegen, na wie heel wat "dingen" zijn genoemd.
De Franse pater David.
(David is een Hebreeuwse naam en betekent dierbaar)
Deze pater Armand David (1826-1900) was een pater in de orde van de Lazaristen en tevens plant- en dierkundige.
De pater is, kort na zijn wijding naar China, Beijjing gestuurd en daar deed hij de meeste van zijn zoölogische en plantenkundige ontdekkingen.
Ik kende hem al wel, want als je ooit in het natuurpark Lelystad (Oostvaardersplassen) bent geweest en de Pater Davidsherten gezien hebt en het bordje met hun verhaal erbij gelezen hebt, vergeet je ze nooit meer. Ze komen in het wild niet meer voor en wereldwijd leven er nog maar omstreeks 1400.
De pater "ontdekte" behalve het naar hem genoemde hert ook Davidia involucrata = de vaantjesboom.
Hij beschreef 9 soorten "nieuwe" vogels, waaronder de Pére Davids nachtegaal.
Sinds vandaag weet ik dat ook mijn favoriete bloemenstruik naar hem genoemd is.
Ik kende hem alleen maar als Buddleja, maar hij blijkt voluit Buddleja davidii te heten.
Ik las, op een natuurkalender dat we ook de reuzepanda aan deze Pater te danken hebben. Ik keek het even op internet na en daar stond in Wikipedia (die, ja) dat Pater David de soortauteur is van de reuzenpanda!!! (Mij zegt zo'n zin niets)
baars	natuur	1 reactie 27 mei 2018 28 mei 2018
Mijn broer heeft veel bewaard.
Nu hij gaat sterven wil hij dat alles weggaat.
Dus we ruimen nú voor hem op en gooien,brengen en geven weg.
Ik schreef hier al eerdere blogs over.
Afgelopen week kwam zijn stenenverzameling aan de orde. Een bepaald aantal stenen, die hij zelf heeft uitgezocht moeten naar een bepaalde dame.
De rest is niet zo mooi meer en "kan wel weg" om met zijn woorden te spreken.
Hij en ik zijn niet voor niets broer en zus; we kunnen allebei slecht dingen weggooien.
Dus ik vraag of ik het weg mag geven. Dat moet ik zelf weten.
In Nederland zijn verschillende geologische musea.
In één ben ik vroeger (als "juf") met een schoolklas geweest, het was een klein, vriendelijk museum, waar bij het verlaten van het museum alle kinderen een steen meekregen. De kinderen waren woest enthousiast.
Dát museum bel ik op en ik vraag of ik stenen kan doneren.
Dat kan, als ik een afstandsformulier onderteken.
Dat is, zo legt de dame aan de telefoon uit, tégen het geval ik, of een ander familielid, later iets wil komen terugeisen.
Het is niet zeker dat de stenen tentoongesteld gelegd worden, de stenen kunnen ook in depot komen, of in stukjes gehakt worden voor de bezoekende kinderen, óf verkocht worden aan bezoekers.
Ik vind het allemaal best, áls er maar iets mee gedaan wordt en ze niet de container ingaan, want dáár heeft mijn broer ze niet voor verzameld.
Ik onderteken iets, waar niet IK, maar broer al afstand van heeft gedaan.
baars	persoonlijk	1 reactie 26 mei 2018
Druppels in de vijver en…
De vissen uit onze vijver komen, voor zover het koi's zijn, bij mijn broer vandaan.
Hij heeft een vijver van zo'n 30.000 liter met vissen waarvan de grootste, een steur, meer dan 1.50 lang is.
Bij hem in de buurt zit een bedrijf dat vijvers over de hele wereld aan legt. De eigenaar zit elke zaterdag in zijn zaak om advies te geven. Van heinde en ver komen mensen om advies te vragen over vijveraanleg, aanschaf vissen, voer, verlichting en ornamenten.
Er is koffie en thee en een lange tafel met bladen waar je aangenaam achter kunt verpozen als je wachten moet.
Wachten moet je vaak op die zaterdagen want het is vaak héél druk en hij neemt voor iedereen de tijd.
Mijn broer komt al jaren bij hem, schaft er zijn vissen, verlichting en ornamenten aan en de "vijverman" zoals hij bij ons heet, komt bij hem ook wel aan huis als er een vis ziek is.
Nu is mijn broer (ernstig) ziek, maar ook een paar van zijn vissen.
De vijverman is gebeld en hem is verteld wat er aan de hand is, zowel met mijn broer als met de vissen.
Als wij een paar dagen bij mijn broer zijn komt de vijverman binnen met een grote fles en een klein flesje (de voordeur staat bij mooi weer altijd "los")
De grote verpakking is voor de vissen, hij vertelt hoeveel druppels en hoe vaak en ook wanneer het euvel, bij de vissen, over moet zijn.
Dan gaat hij over op mijn broer.
Eerst dacht ik, omdat het in dialect gaat, dat ik het verkeerd begrepen had, maar dat blijkt niet zo te zijn: De vijverman heeft een drankje voor mijn broer meegenomen. Het is wietolie, vrij verkrijgbaar en tegen de pijn. Maximaal 15 druppels per dag.
Mijn broer wordt niet meer beter, sterker nog hij zal niet lang meer leven.
Alles wat hem kan helpen de pijn te verdragen valt te proberen.
Ook de huisarts is het daarmee eens, als hij de volgende dag de wietolie laat zien en het aan hem vraagt.