Piscine Crachoir opende begin jaren ’20 van de vorige eeuw de deuren als stedelijk zwembad, badhuis en wellness. Het art nouveaugebouw zou deze functie behouden tot het bijna 80 jaar later de laatste bader zag vertrekken. Het gigantische gebouw bevatte naast het zwembad en de bad- en saunafaciliteiten ook tal van ruimten voor sport en culturele activiteiten. Een deel van het complex is overigens nog steeds in gebruik als thuisbasis van enkele culturele verenigingen.
Na ruim 15 jaar leegstand werden de restauratiewerken aan het als monument geklasseerde gebouw toch aangevat. Voorlopig worden alleen de gevels van het gebouw aangepakt. Aangezien er nog geen eensgezindheid bestaat over de toekomstige bestemming van het complex, laat de restauratie van de binnenkant van de gebouwen nog steeds op zich wachten…
Deze verlaten spoorwegbrug over een Belgisch kanaal, verbond twee belangrijke handelssteden. Ze werd gebouwd tijdens de aanleg van het kanaal in de jaren 1930. De constructie is een bijna 113 meter lange “vierendeelbrug”, een variant van de vakwerkbrug. Deze bruggen hebben een zogenaamd vierendeelvakwerk dat bestaat uit een onder- en bovenrand waartussen de verticale stijlen buigvast zijn verbonden, de gebruikelijke diagonale verbindingen ontbreken in dit type ligger. Het principe van het vierendeelvakwerk werd in 1896 door de Belg Arthur Vierendeel ontwikkeld.
De lijn die gebruik maakte van deze brug werd begin jaren ’90 gesloten en sindsdien wordt de brug niet meer gebruikt. Omwille van een mogelijke verbreding van het kanaal zou de brug worden afgebroken, maar de sloop werd verhinderd door een nabijgelegen industrieel bedrijf dat de brug wil inschakelen in haar goederentransport. De spoorlijn zelf kreeg daarvoor al een opknapbeurt. De Vlaamse Overheid koestert plannen om de brug te renoveren en ze terug in gebruik te nemen voor personenvervoer.
De kerk van dit kloostercomplex, dat tijdens de eerste wereldoorlog gesticht werd door de orde der Karmelieten, bezocht ik al eerder in 2016, maar toen was er niet voldoende tijd om de rest van het klooster te ontdekken. Hoewel ik in eerste instantie dacht dat een bezoek aan het klooster alleen niet de moeite zou zijn, haalde mijn nieuwsgierigheid de bovenhand en keerde ik toch nog eens terug, toen ik tijdens een trip naar andere locaties in de buurt was. Het klooster leverde toch wel enkele mooie beelden op, maar vooral de klokkentoren en de zolders boven de kerk waren spectaculair. Hoe vaak krijg je immers de kans om kruisgewelven en koepels van bovenaf te zien?
Het Cemetery of the Insane fungeerde van 1921 tot 1981 als begraafplaats voor de patiënten van het nabijgelegen krankzinnigengesticht. Het perceel werd in 1913 in het kadaster opgetekend en beschreven als begraafplaats ten dienste van het gesticht. Patiënten verbleven vaak hun hele leven in het gesticht en banden met de familie waren veelal volledig verbroken. De instelling verzorgde daarom de begraving van haar patiënten zelf. Van 1921 tot 1981 werden hier 1750 patiënten, uitsluitend mannen, begraven die geen banden meer met hun familie hadden. Sinds 1981 worden de patiënten begraven op de openbare begraafplaats van het stadje of elders op aanvraag van de familie.
De begraafplaats is ingedeeld in zes percelen, bestaande uit grasperken met heide en rijen grafzerken. De eenvoudige betonnen kruisen zijn allen voorzien van een metalen plaatje met de naam en geboorte- en sterfdatum van de overledene (uitgezonderd een aantal smeedijzeren kruisen en grafstenen). De percelen worden gescheiden door dreven van fijnsparren. Twee bakstenen en bepleisterde lijkenhuisjes flankeren de toegang. Op het einde van de hoofddreef, in het zuiden van de begraafplaats, staat een calvarie opgesteld.