Dat het weer stroomt - debijbel.nl
In het hospice waar ik werk ontmoet ik een nieuwe bewoonster. Ze heeft, zegt haar dossier, naast haar ziekzijn en vermoedelijk aanstaande sterven, nogal wat te verstouwen gehad. Door die recente verlieservaringen kwam ook eerder verlies weer naar boven. Ook al ben ik gezond en fit, in deze grijze novemberdagen met opnieuw beperkende maatregelen herken ik iets van dat gevoel. Verlies van hoop en uitzicht.
Ik ga bij haar zitten en luister naar haar. 'Ik weet niet waar ik het zoeken moet,' verzucht ze. 'Ik zou willen dat ik kon huilen, maar de tranen willen niet komen. Ze zitten muurvast.' Ze slaat haar hand voor haar mond en haar gezicht vertrekt. Maar haar wangen blijven droog.
Ach, dat het weer stromen mag. Als je van binnen vast lijkt te zitten. Als je van binnen gestold lijkt te zijn. Dat je weer mag volstromen als je je innerlijk leeg en doods voelt. Als het lijkt alsof er een steen op je hart ligt die de bron in jou afsluit.
'Binnenin me zit een heel diepe put. En daarin zit God,' schrijft Etty Hillesum. In jou is een put en onderin, zo weet je diep vanbinnen, onderin welt spontaan water op. Levend water. Zoet water. Leven gevend water. Dat is God, die opborrelt en opwelt in het verborgene, in de grond van jouw bestaan. Dat water wil niets anders dan de harde, dorstige grond van je ziel bevloeien en verzachten. Het wil niets anders dan door jou heen stromen, jou vullen en drenken – zo overvloedig dat je anderen te drinken kunt geven zonder ooit zelf tekort te komen. Je weet het, diep vanbinnen. 'Ik weet de bron, haar wellen en haar stromen, al is het nacht,' schrijft Johannes van het Kruis. Ik weet de bron – maar nu lijkt ze afgesloten. Dichtgegooid. Ik kom er niet bij en het water komt niet bij mij. Nogmaals Etty Hillesum: 'Binnenin me zit een heel diepe put. En daarin zit God. Soms kan ik erbij. Vaak liggen er stenen en gruis voor de put. Dan is God begraven.'
Het water wil niets anders dan jou bevloeien. Maar ieders leven kent dorre periodes. Soms is daar een aanleiding voor, zoals bijvoorbeeld de verlieservaringen van die bewoonster of de zich voortdurend opdringende vraag 'Is dit het nou?' Maar soms is er geen enkele aanleiding voor aan te wijzen. Het is gewoon stil op de lijn. Je merkt niets van God. Er borrelt niets op, er bruist niets, laat staan dat het stroomt. Het is leeg, kaal en stil vanbinnen. Je hart lijkt door niets geraakt te worden. Het voelt dof en doof. Er ligt een sluier over alles heen.
Een verstopte bron opengraven, dat is steen voor steen verwijderen en al het gruis wegscheppen. Misschien bemoedigt het beeld dat Genesis 26:18-22 oproept.
Isaak slaat zijn kamp op in het beekdal van Gerar. Zijn dienaars graven oude waterbronnen uit; Isaaks vader Abraham heeft ze gegraven, maar de Filistijnen hebben ze na zijn dood dichtgegooid. Ze vinden de eerste bron; levend water welt spontaan op. Maar de herders uit de buurt eisen het voor zichzelf op. 'Dat water is van ons!' Op een andere plek graven de dienaars. Weer vinden ze water en wéér ontstaat er onenigheid. Isaak breekt op en graaft een andere bron. Daarover ontstaat geen ruzie en Isaak noemt de bron Rehobot: ruimte. 'Want,' zegt hij, 'nu heeft de HEER ons ruimte gegeven in dit land.' De opluchting achter deze woorden is voelbaar.
Geestelijk verzorger in een hospice en ze publiceert elke twee weken een korte overweging bij een bijbeltekst op haar blog 'Parelduiken in de bijbel'. Zie margahaas.nl.
Deze blog is ook verschenen op margahaas.nl.
Dit bericht is geplaatst op dinsdag 16 november 2021
Marga Haas is verzorger in een hospice en kwam voor haar werk een bijzondere cliënt tegen. Van een stroeve ontmoeting tot een prachtig verhaal over de liefde.