De dijken rond de voormalige Zuiderzee waren eigenlijk erg laag, wat vreemd is, want bij storm uit het noordwesten kon het water wel meer dan drie meter opstuwen. We kennen die Zuiderzeedijken nu nog als het bescheiden dijkje rond het IJsselmeer. Wat we echter niet zien, is de versterking van die dijk uit de Zuiderzeeperiode met een zware rij van eiken palen. De Zuiderzee kende gekraagde dijken. Vooral in Noord-Holland werden die eiken palen aangevreten door de paalworm, zodat deze manier van versterken niet is voortgezet. In Friesland was de palenrij in het noorden het hoogst en het sterkst.
Op de foto uit 1935 de dijk bij Makkum, met een hoge kraag en drie rijen dik. Verder naar het zuiden werd deze bekisting lichter uitgevoerd. Na de afsluiting van de zee in 1932 werd de palenrij overbodig. Ze werd in een periode van 20 jaar afgebroken. De oeverrecreatie langs het IJsselmeer in de jaren zeventig en later werd dus vooral mogelijk doordat de hoge kraag van de dijk verwijderd was.