Perchta – Ufång | Zware Metalen
Geschreven door Dypfrys op 31-05-2020 om 22:23 uur.
Farsot, Drautran, het zijn zomaar twee bands die wegkomen bij het label Prophecy Productions. Het is een label om in de gaten te houden dus. Perchta is eveneens gestrikt door dit kwaliteitslabel om pagantaferelen op rituele wijze ten gehore te brengen aan iedereen met toegang tot internet of een cd/lp-speler. Nooit van gehoord, zegt u. Ik ook niet, maar Perchta schijnt een Germaanse godin te zijn geweest. Voornamelijk in de Alpen actief, waar men haar in vroegere tijden als een soort heks voorstelde. Haar taak was enigszins vergelijkbaar met die van Sinterklaas, namelijk bij huizen naar binnen gaan en de kinderen al dan niet belonen voor goed gedrag. Het mag geen verrassing zijn dat dit in 2017 gestarte project uit Tirol komt.
Het intro duurt lang, en klinkt als wat voetstappen. Dat is niet zomaar gekozen. Perchta had volgens de mythes namelijk een normale en een opvallend grote voet. Nu de wandeling eenmaal is gestart wordt een vrij vrolijk folktafereel ten gehore gebracht. Gesproken tekst en screams wisselen de korte blastbeat-episodes af. Halverwege Erdn volgt een Wardruna-achtige passage met cleane zang, waarna de vrolijke folk metal weer terugkeert. We fluisteren, zuchten en hijgen lekker een eindje verder, heel sfeervol allemaal, maar vooral saai en irritant. Het is duidelijk te merken dat niet alle songs met dezelfde complexiteit en veelzijdigheid zijn geschreven. Op Långs wordt vrolijk gesnoven en gepraat onder wat getokkel. Ik snap het niet hoor, want het klinkt als tijdverspilling. De bedoeling is om atmosfeer te creëren, maar de sfeer verzandt in te lang durend theater. Åtem klinkt onheilspellender en nu is het ritueel leidend voor de atmosfeer die de band oproept. Op dit liedje wordt gewisseld tussen black metal muziek en folkrituelen. Een prachtige samenzang, die klinkt als een gezamenlijke dans rond het kampvuur, ontspruit uit het getokkel op de autoharp. Het is dat er niet ook nog een mondharp wordt bespeeld, maar Ufång zit dus duidelijk in de hoek van rituelen en folklore.
Gluat is georiënteert op black metal met unieke, getergde keelklanken. Perchta laat dat horen met prachtige Noorse tremolo-picks die worden uitgewerkt aan het einde van de track. Er zit net te weinig herhaling in om te kapitaliseren op de opgeroepen epiek. Het is alsof de band schrikt van zijn eigen kwaliteit met die prachtige Taake-riff, die vraagt om een breder uitgesponnen instrumentale passage. De kattige screams doen spontaan je schoonmoeder opstijgen met een bezem. Het vreemdste nummer is Herest dat veel stiltes inlast onder knalharde akoestische autoharp-tonen. Vocaliste Perchta fluistert en spreekt op luid volume wat vage dichterij in een Tirools dialect. Ik hoor mezelf 'Hoho, rustig!' zeggen tegen de boxen waar het geluid uitkomt. Het mooi gezongen Wåssa start akoestisch om langzaam over te gaan in een doomy droevigheid. De band weet zelfs een solo in te voegen met vervolgens een heroïsch einde van de distorted gitaren. De autoharp en zang keren terug waarna de gitarist zijn tremolo-riffs blijft brengen. De afsluiting is een variatie op het thema en sterft uit met druppend water.
Ufång is een album dat folk en black metal met elkaar verbindt. Wanneer de band de black metal opzoekt wordt de folk niet losgelaten, maar vindt nog steeds een wisselwerking plaats. Het oproepen van de folksfeer lukt soms erg goed (bij de vier elementen: Erdn, Gluat, Åtem, Wåssa) en wat minder bij de seizoenen (Långs, Summa, Herest, Winta) waar het bij ongemakkelijk shamanistisch gefluister en getokkel blijft. Het is jammer dat bijna de helft(!) van het album met dat middelmatige ge-adem en oplezen gevuld is. Als dit een EP was geweest zonder die fluisterpassages, dan was Ufång zeker 10 punten meer waard geweest. Als we nu eens allemaal braaf blijven, dan beloont Perchta ons de volgende keer mogelijk met nóg betere muziek.