Isabelle Anne Madeleine Huppert (Parijs, 16 maart 1953) is een Franse actrice en filmproducente.

Levensloop
Ze groeide op in een vrijzinnige en onbezorgde familie uit de gevestigde burgerij. Haar moeder Annick is lerares Engels en haar vader Raymond is een fabrikant van veiligheidsinrichtingen. Isabelle is de jongste van de vijf kinderen uit het gezin. Ze heeft drie zusters (Jacqueline, Elisabeth en Caroline) en een broer (Rémi).
Isabelle bracht haar kinderjaren door in Ville-d'Avray (Hauts-de-Seine) en ging naar de middelbare school in Saint-Cloud en het conservatorium van Versailles. Ze studeerde Russisch aan de Faculté de Clichy en volgde dramalessen aan het Conservatoire national d’art dramatique.

Isabelle heeft drie kinderen: Lolita (geboren op 1 oktober 1983), Lorenzo (geboren in januari 1988) en Angelo (geboren in september 1997). Ze woont in Parijs met haar man Ronald Chammah.

Haar filmdebuut was in Faustine et le bel été van Nina Companeez in 1972. In César et Rosalie door Claude Sautet uit 1972 speelde ze de jonge zuster van Romy Schneider. Ze werkte samen met regisseur Otto Preminger in Rosebud (1975) en met Bertrand Tavernier in Le Juge et l'Assassin (1976). Voor haar rol in Le Juge et l'Assassin won ze Le prix Suzanne-Bianchetti. In 1975 werkte ze samen met Liliane de Kermadec in Aloïse. Haar meest indrukwekkende rol uit de periode 1972-1976 was de laatste verschijning van 5 minuten in Les Valseuses van Bertrand Blier waarin ze de 16-jarige maagd Jacqueline speelde, een meisje dat in opstand kwam tegen haar ouders en sterft omdat ze wegliep met Gérard Depardieu, Miou-Miou en Patrick Dewaere.

Isabelle Huppert kende haar internationale doorbraak in 1977 met de Zwitsers/Franse film La Dentellière. Het was de meest besproken film op het Filmfestival van Cannes. In Violette Nozière, een film uitgebracht in 1978, zette ze opnieuw een sterke acteerprestatie neer. Ze werd al snel een van de drukste en meest gevraagde actrices in Europa. Van 1977 tot 1983 maakte ze zestien films in zes jaar tijd. Haar imago van postadolescent of tienerslachtoffer (onder meer in het sociaal drama Dupont Lajoie) leek permanent, ze bleef rollen aannemen in films als Les Indiens sont encore loin (1977), Retour à la bien-aimée (1979), Les Soeurs Brontë (1979), La Dame aux Camelias (1980), Les Héritières (1980), Les Ailes de la Colombe (1981) en de in een Franse Afrikaanse kolonie gesitueerde misdaadfilm Coup de torchon waarin haar personage altijd jong stierf. In die periode was ze voor het eerst te zien in een Hollywoodproductie : ze vertolkte de hoofdrol in de peperdure western Heaven's Gate die een van de grootste flops uit de Amerikaanse filmgeschiedenis werd en zo United Artists aan de rand van de afgrond bracht.

Na jaren werk voelde Huppert zich moe in de zomer van 1982. Ze vertrok na de opnames van La Truite naar Italië voor een persoonlijke reis van drie maanden ondanks het feit dat Diane Kurys, de regisseuse en scenarioschrijfster van Coup de foudre, haar dolgraag voor de rol van Lena in haar film wou. Isabelle twijfelde om de rol aan te nemen omdat ze ongerust was dat ze niet overtuigend een moeder kon spelen. Toch nam ze de rol aan, wat meteen het begin was van een hechte vriendschap met Diane Kurys.

Na La Femme de mon pote (1983) van Bertrand Blier stopte ze voor ongeveer negen maanden met werken om te bevallen van en te zorgen voor haar eerste kind, Lolita. Uit verschillende interviews uit die tijd blijkt dat ze heel onzeker was over haar plaats in de filmwereld. Ze had toen al in meer dan 30 films gespeeld en had desondanks nog geen César gewonnen. Ze begon aan zichzelf te twijfelen en ging naar de psycholoog.

Isabelle Huppert kwam er stilaan weer bovenop en ging weer aan het werk in het begin van 1984. Ze werkte vooral samen met hechte vrienden: met Christine Pascal in La Garce (1984), Josiane Balasko in Sac de nœuds (1985) en haar zuster Caroline Huppert in Signé Charlotte (1985). Ze deed mee in buitenlandse producties. Zo was ze te zien in de Australische film Cactus (1986) van Paul Cox en in de Amerikaanse thriller The Bedroom Window (1987) van Curtis Hanson. Ze speelde ook mee in Milan noir (1987), een film die werd geregisseerd door haar man Ronald Chammah. In 1987 verscheen ze hoogzwanger in het Poolse drama Les Possédés van Andrzej Wajda.

In de periode van 1983 tot 1987 leefde Huppert behoorlijk rustig, weg uit de kringen van de Franse cinema. Begin 1988 kreeg ze haar tweede kind, Lorenzo.

In 1988 maakte ze met Une affaire de femmes van Claude Chabrol haar rentree in de Franse cinema. Ze won voor haar rol van aborteuse de prijs voor de beste actrice op het Filmfestival van Venetië. Tien jaar na Violette Nozière werd ze herenigd met Claude Chabrol en ze gingen steeds vaker samenwerken. Ze vertolkte hoofdrollen voor hem in Madame Bovary (1991), La Cérémonie (1995) en Rien ne va plus (1997). Voor haar rol in La Cérémonie won Huppert niet alleen voor de tweede keer de prijs voor de beste actrice op het Filmfestival van Venetië maar ook haar eerste César en dat na zeven nominaties in de voorbije 20 jaren. In haar toespraak bij de uitreiking was ze haar regisseur Chabrol zeer erkentelijk.

Isabelle Huppert bleef samenwerken met buitenlandse regisseurs zoals met de Duitser Werner Schroeter in Malina (1991), de Oekraïner Igor Minayev in L’Inondation (1994), de Amerikaan Hal Hartley in Amateur (1994) en de Italiaanse broeders Paolo en Vittorio Taviani in Le affinità elettive (1996). Verder zijn een aantal van haar Franse films uit die tijd het vermelden waard: Après l'amour (1992) van Diane Kurys en La Séparation (1994) van Christian Vincent. Ze maakte ook een terugkeer naar het theater met Un mois à la campagne in 1988, Orlando in 1993 en 1994 en Mary Stuart in het London Royal National Theater in 1996.

Na de geboorte van haar derde kind Angelo in 1997 werd Isabelle herenigd met Benoît Jacquot. Ze maakte in 1981 Les Ailes de la Colombe met hem. De opnames van de nieuwe film, L'École de la chair waren gestart in februari 1998 en waren slechts voltooid twee dagen voor de Cannes aankondigingen van de officiële selecties voor de Competitie in 1998 van het Festival de Cannes. Sinds 1998 zouden Benoît en Isabelle werken aan drie films in de twee jaren daarna: L'École de la chair (1998), Pas de scandale (1999) en La Fausse suivante (2000). In 2009 kwam daar nog Villa Amalia bij.

Isabelle Huppert bleef haar prominente positie in de Franse cinema bevestigen terwijl ze het vierde decennium van haar carrière inging. Ze bleef constant twee tot drie film per jaar maken. Isabelle schuwde het niet om met regisseurs van een jongere generatie samen te werken. Dat was onder meer het geval in La Vie Moderne (1999) van Laurence Ferreira Barbosa, Saint-Cyr (2000) van Patricia Mazuy en Les Destinées sentimentales (2000) van Olivier Assayas. In 8 femmes (2001) van François Ozon en La Vie Promise (2002) van Olivier Dahan waagde ze zich zelfs aan samenwerking met een nog jongere generatie regisseurs. Daarnaast bleef ze werken met oudere regisseurs zoals Raoul Ruiz in Comédie de l'innocence (2000) en Claude Chabrol in Merci pour le chocolat (2000) en L'Ivresse du pouvoir (2006). Merci pour le chocolat was goed voor de prijs voor de beste actrice op het Montréal World Film Festival van 2000.

In 2001 bereikte de carrière van Isabelle Hupert een nieuw hoogtepunt met de film La Pianiste (2001) van Michael Haneke. Voor haar acteerprestatie ontving ze haar tweede prijs in Cannes. Later werkte ze nog twee keer samen met Haneke, onder meer voor het alom bekroonde drama Amour (2012). Volgens een poll van Studio Magazine was ze de meest geliefde actrice van het jaar 2002.

Films (selectie) 
 1972
 Faustine et le bel été van Nina Companeez
 Le Bar de la fourche van Alain Levent
 César et Rosalie van Claude Sautet
 1974
 Les Valseuses van Bertrand Blier
 L’Ampélopède van Rachel Weinberg
 Glissements progressifs du plaisir van Alain Robbe-Grillet
 1975
 Sérieux comme le plaisir van Robert Benayoun
 Dupont Lajoie van Yves Boisset
 Rosebud van Otto Preminger
 Aloïse van Liliane de Kermadec
 Le Grand délire van Dennis Berry
 1976
 Docteur Françoise Gailland van Jean-Louis Bertuccelli
 Le Juge et l'Assassin van Bertrand Tavernier
 Je suis Pierre Rivière van Christine Lipinska
 Le Petit Marcel van Jacques Fansten
 1977
 La Dentellière van Claude Goretta
 Les Indiens sont encore loin van Patricia Moraz
 1978
 Violette Nozière van Claude Chabrol
 1979
 Retour à la bien-aimée van Jean-François Adam
 Les Soeurs Brontë van André Téchiné
 1980
 Loulou van Maurice Pialat
 Sauve qui peut (la vie) van Jean-Luc Godard
 Les Héritières van Márta Mészáros
 Heaven's Gate van Michael Cimino
 La storia vera della signora delle camelie van Mauro Bolognini
 1981
 Les Ailes de la colombe van Benoît Jacquot
 Coup de torchon van Bertrand Tavernier
 Eaux profondes van Michel Deville
 1982
 Passion van Jean-Luc Godard
 La Truite van Joseph Losey
 1983
 Coup de foudre van Diane Kurys
 Storia di Piera van Marco Ferreri
 La Femme de mon pote van Bertrand Blier
 1984
 La Grace van Christine Pascal
 1985
 Signé Charlotte van Caroline Huppert
 Sac de nœuds van Josiane Balasko
 1986
 Cactus van Paul Cox
 1987
 Milan noir van Ronald Chammah
 The Bedroom Window van Curtis Hanson
 Les Possédés van Andrzej Wajda
 1988
 Une affaire de femmes van Claude Chabrol
 1989
 Seobe van Aleksandar Petrovic
1990
 La Vengeance d'une femme van Jacques Doillon
 1991
 Malina van Werner Schroeter
 Madame Bovary van Claude Chabrol
 1992
 Après l'amour van Diane Kurys
 1994
 Amateur van Hal Hartley
 L’Inondation van Igor Minayev
 La Séparation van Christian Vincent
 1995
 La Cérémonie van Claude Chabrol
 1996
 Les Affinités électives van Paolo en Vittorio Taviani
 1997
 Les Palmes de M. Schutz van Claude Pinoteau
 Rien ne va plus van Claude Chabrol
 1998
 L'École de la chair van Benoît Jacquot
 1999
 Pas de scandale van Benoît Jacquot
 La Vie Moderne van Laurence Ferreira Barbosa
 2000
 La Fausse suivante van Benoît Jacquot
 Saint-Cyr van Patricia Mazuy
 Les Destinées sentimentales van Olivier Assayas
 Merci pour le chocolat van Claude Chabrol
 Comédie de l'innocence van Raoul Ruiz
 2001
 La Pianiste van Michael Haneke: Erika Kohut
 2002
 8 femmes van François Ozon: Augustine
 Deux van Werner Schroeter
 La Vie Promise van Olivier Dahan
 2003
 Le Temps du loup van Michael Haneke
 2004
 Ma Mère van Christophe Honoré
 I love Huckabees van David O. Russell
 Les Sœurs fâchées van Alexandra Leclère
 2005
 Gabrielle van Patrice Chéreau
 2006
 L'Ivresse du pouvoir van Claude Chabrol
 Nue propriété van Joachim Lafosse
 2007
 L’Amour caché van Alessandro Capone
 Medee Miracle van Tonino De Bernardi
 2008
 Un barrage contre le Pacifique van Rithy Panh
 2009
 Villa Amalia van Benoît Jacquot
 2010
 Copacabana van Marc Fitoussi
 2011
 Captured van Brillante Mendoza
 My Little Princess van Eva Ionesco
 Mon pire cauchemar van Anne Fontaine
 2012
 Amour van Michael Haneke : Éve
 Bella addormentata (of La Belle Endormie) van Marco Bellocchio : Divina Madre
 2013
 La Religieuse van Guillaume Nicloux : Mère Supérieure de Saint-Eutrope
 Dead Man Down van Niels Arden Oplev : Valentine Louzon
 Au bonheur des ogres van Nicolas Bary : La reine Zabo
 Tip Top van Serge Bozon : Esther Lafarge
 2014
 Abus de faiblesse van Catherine Breillat : Maud
 La Ritournelle van Marc Fitoussi : Brigitte
 The Disappearance of Eleanor Rigby: Him & Her van Ned Benson : Mary Rigby
 2015
 Louder than Bombs van Joachim Trier
 Valley of Love van Guillaume Nicloux : Elle
 2016
 L'Avenir van Mia Hansen-Løve: Nathalie
 Elle van Paul Verhoeven: Michelle
 Souvenir van Bavo Defurne: Liliane
 2017
 Happy End van Michael Haneke: Anne Laurent
 Madame Hyde van Serge Bozon: Madame Géguil
 2018
 Eva van Benoît Jacquot: Eva
 Greta van Neil Jordan: Greta Hideg
 2019
 Une jeunesse dorée van Eva Ionesco: Lucile Wood
 Blanche comme neige van Anne Fontaine: Maud
 Frankie van Ira Sachs: Frankie
 2020
 La Daronne van Jean-Paul Salomé: Patience Portefeux
 Garçon chiffon van Nicolas Maury: zichzelf
 2021
 A propos de Joan van Laurent Larivière: Joan Verra
 L'Ombra di Caravaggio van Michele Placido: Costanza Sforza Colonna

Prijzen en nominaties

Prix Lumières voor beste actrice 
 1996: La Cérémonie (gewonnen)
 2001: Merci pour le chocolat (gewonnen)
 2006: Gabrielle (gewonnen)
 2017: Elle (gewonnen)

Prix Suzanne Bianchetti voor meestbelovende jonge actrice 
 1976: Le Juge et l'Assassin

César

César voor beste actrice 
 prijs:
 1996: La Cérémonie
 2016: Elle
 nominaties:
 1978: La Dentellière
 1979: Violette Nozière
 1981: Loulou
 1982: Coup de torchon
 1989: Une affaire de femmes
 1995: La Séparation
 1999: L'École de la chair
 2001: Saint-Cyr
 2002: La Pianiste
 2003: 8 femmes
 2006: Gabrielle

César voor beste vrouwelijke bijrol 
 nominatie:
 1976: Aloïse

Filmfestival van Cannes 
1978: Beste actrice, voor Violette Nozière (gewonnen)
2001: Beste actrice, voor La Pianiste (gewonnen)

Filmfestival van Venetië 
1988: Beste actrice, voor Une affaire de femmes (gewonnen)
1995: Beste actrice, voor La Cérémonie (gewonnen)
2005: Speciale Gouden Leeuw, voor Gabrielle (gekregen)

Filmfestival van Berlijn 
2005: Zilveren Beer voor Beste Actrice, voor 8 femmes (gewonnen samen met de 7 andere actrices in de film)

Filmfestival van Moskou 
2005: Beste actrice, voor Madame Bovary (gewonnen)

World Film Festival van Montréal 
2000: Beste actrice, voor Merci pour le chocolat (gewonnen)

European Film Awards 
2001: Beste actrice, voor La Pianiste (gewonnen)
2002: Beste actrice, voor 8 femmes (gewonnen samen met de zeven andere actrices in de film)
2004: Prijs van het publiek voor de beste actrice, voor Ma mère (nominatie)

Étoiles d’Or 
2003: Beste actrice, voor 8 femmes (gewonnen)

BAFTA 
1978: Beste nieuwkomer, voor La Dentellière (gewonnen)

Premi David di Donatello 
1980: Beste actrice, voor La Dentellière (gewonnen)
2003: Speciale David (gewonnen)

Deutscher Filmpreis 
1991: Beste actrice, voor Malina (gewonnen)

Internationaal filmfestival van Valladolid 
1988: Beste actrice, voor Une affaire des femmes (gewonnen)

Internationaal filmfestival van Locarno 
 2017: Gouden Luipaard voor beste actrice, voor Madame Hyde (gewonnen)

Filmfestival van Bogota 
1989: Beste actrice, voor Une affaire des femmes (gewonnen)

Academy Award 
2017: Oscar voor beste actrice, voor Elle (genomineerd)

Golden Globe 
2017: Beste actrice, voor Elle (gewonnen)

Overige prijzen 
in 1999 werd aan haar de Poolse Kristallen Bol uitgereikt haar bijdragen tot de wereldcinema.
Voor Elle ontving zij verder:
Beste actrice van de Boston Society of Film Critics, de Boston Online Film Critics Association, de Florida Film Critics Circle, de Gotham Independent Film Awards, de IndieWire Critics Poll, de Los Angeles Film Critics Association, de National Society of Film Critics, de New York Film Critics Circle Award, de New York Film Critics Online het Palm Springs International Film Festival, de San Francisco Film Critics Circle het Santa Barbara International Film Festival, en de Satellite Awards, de St. Louis Gateway Film Critics Association, de Vancouver Film Critics Circle, en de Village Voice Film Poll.
Dapperste prestatie en Defying Age and Ageism van de Alliance of Women Film Journalists

Externe link
 

Frans acteur
Frans filmproducent
Frans filmacteur