Hoe ziet dat er nou uit, zo’n samenwerking in het kader van de Meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling en oudervervreemding/ouderverstoting. Die vraag krijg ik vaak.
In de begeleiding van een jongen van 9 jaar liep ik aan tegen gescheiden ouders die het nog slechts over weinig dingen eens waren… M.n. in hun visie over opvoeden waren de verschillen groot. De situatie werd gecompliceerd doordat er aan weerszijden een partner was die er ook weer zo zijn/haar mening op nahield. Met alle gevolgen van dien. De jongen zat in de knel en wilde sinds een half jaar liever niet meer bij zijn vader blijven slapen. Moeder steunde haar zoon hierin. Ik wist dat ik hem niet zou kunnen begeleiden als de communicatie tussen ouders niet zou verbeteren. Ik heb daarom aan ouders de optie voorgelegd om naar Erna te gaan. Al na het tweede gesprek dat zij met ouders had, sliep de jongen weer met succes bij vader. Iets waar álle betrokkenen erg blij mee waren!
Erna heeft met ouders de verschillende opties doorgenomen over hoe zij hun ouderschap vorm kunnen geven en liet de ouders daarin keuzes maken. Al snel waren een aantal thema’s helder die een rol speelden. Parallel aan de ouderbegeleiding bij Erna, werkte ik met deze jongen aan dezelfde thema’s (omgaan met gevoelens van jezelf en een ander, boosheid en grenzen).
In een later stadium zijn ook de wederzijdse partners betrokken. Soms liepen de gemoederen hoog op. Erna wist altijd met respect voor ieder als persoon, de dingen te benoemen. Ook daar waar het gaat om dingen die al snel negatief geïnterpreteerd worden (denk aan dingen als over grenzen gaan, woede, wie heeft het voor het zeggen, verantwoordelijkheid nemen of juist niet).
Met haar systemische blik wist zij helder te maken wat ieders rol was en de invloed en betekenis die dat had voor anderen. Vier gesprekken later lag óp tafel te wat er aan de hand was (i.p.v. dat dat van onder de tafel een negatieve invloed had). Van hieruit kunnen betrokkenen in stapjes weer verder.
Zo hebben we de stappen van de Meldcode Huiselijk Geweld en Kindermishandeling gevolgd t/m stap 3 en is een officiële melding niet nodig geweest.
* kind zegt bang te zijn (geworden van vader), kan niet goed uitleggen waarom (geen concrete voorbeelden geven)
* als het kind bij vader is lijkt het zich fijn te voelen. Bij moeder benoemt hij weer angst en “wil niet”.
* belafspraken worden door het kind niet meer nagekomen, moeder grijpt hier niet op in. (“ik kan mijn kind toch niet dwingen?”)
* het kind zegt vaker niet naar vader te willen. Kan geen redenen geven aan therapeut waarom niet (meer)
* vaders partner ziet het verdriet en is boos op moeder en boos op het gedrag van het kind (zo wil zij zich natuurlijk niet voelen!)