Het was drie jaar geleden dat ik Pete voor het laatst had gesproken. Hij had een alcoholprobleem en ik probeerde hem een tijdlang te helpen. Pete wilde alleen geen verantwoordelijkheid nemen voor zijn probleem en bleef uiteindelijk weg. Ik was dan ook verrast toen hij me op een avond belde. Het werd geen prettig gesprek. Hij vroeg me om een gunst waarin ik hem niet tegemoet kon komen. Hij trakteerde me op een scheldkanonnade.
‘Pete, je zegt die dingen alleen maar om me te shockeren,’ zei ik kalm. ‘Ik ben er alleen niet zo gevoelig voor. Ik denk dat ik vroeger minstens zo goed kon schelden als jij.’
Ooit zag ik een treffend stripverhaaltje. Ultra kort en afdoende. Het ging over een treintje bestaande uit een loc met twee wagonnetjes. In de eerste paar plaatjes was de loc Emotie en de wagonnetjes Ratio en Geloof. Het treintje kwam op dood spoor... In de tweede set plaatjes was de loc Ratio en de wagonnetjes Emotie en Geloof. Ook dat treintje liep vast. Je raadt het al; in derde set met Geloof als loc die de karretjes Ratio en Emotie voort trok, kwam het treintje op zijn bestemming.