Halal chips - NRC
In mijn Albert Heijn stond de langste rij ooit, tot voorbij het bier. Er was zoals gebruikelijk na zessen maar één kassa open – Mensen als je het niet meer weet: wordt in godsnaam caissière, want er is een tekort – en het meisje erachter zat te huilen in plaats van te werken.
Ik kende haar als struise blondine, maar die dag zag ik haar voor het eerst met hoofddoek. Een zwarte. Op de button stond dat ze Ceylan heette, zo heette ze eerst nog niet.
Een oudere mevrouw, die schuldbewust naar de lopende band met boodschappen staarde, had wat over die hoofddoek gezegd. Dat ze het jammer vond dat ze die blonde krullen niet meer kon zien en het ergste: of ze soms een islamitisch vriendje had? Hierop was bij de caissière, die na haar switch schijnbaar al meer te verduren had gehad, de emmer overgelopen, ingestort is ook een woord. De toegesnelde bedrijfsleider, de goeierd, probeerde de boel te sussen en zei dat Fatima dan maar op de plek van Foekje, pardon Ceylan, moest gaan zitten, dan kon Ceylan/Foekje bijkomen in de kantine.
De mevrouw verexcuseerde zich, zo had ze het niet bedoeld.
Ik leefde met haar mee, ik ken er toevallig ook twee die zijn bekeerd. De ervaring leert: leuker worden ze er niet van.
Nog niet zo lang geleden verpestte ik de verjaardag van een goede vriend door zijn zus, die er ook was en die de hele tijd zeurde dat de chips niet halal waren, tot op het bot te beledigen door te suggereren dat ze alleen maar moslim was geworden omdat ze een Algerijnse vriend heeft. Ik ga daar op deze plek niet te diep op in, want ze lezen mee en de kwestie ligt nog steeds gevoelig, maar het was haar vaker verweten en de zaak lag totaal anders. Na alle geloven te hebben bestudeerd, was ze bewust moslim geworden omdat de islam het beste geloof is. Want de islam biedt duidelijke regels, dat geeft houvast. En van die hoofddoek had ze ook geen last, ze vond het juist leuk staan en helemaal niet boeretrienerig zoals haar vader ooit had gezegd.
Het werd die avond niet meer gezellig.
Als een vriendin nu plotseling een hoofddoek gaat dragen en ze heeft toevallig een moslimvriend, dan ga ik geen verbanden leggen die er niet zijn, want ik ken de gevolgen: huilbuien, ruzies, ongezelligheid. Ik zeg niets, zet een lekkere bak halal chips op tafel en voor mijn part gaat ze tussendoor een paar keer op een kleedje op de overloop liggen bidden.
De caissière in kwestie had overigens wel een Marokkaanse vriend. Hij kwam haar halen, want de bedrijfsleider van de Albert Heijn had hem na wat vergeefse kalmeringspogingen gebeld. De jongen reed z'n pizzascooter tot in de supermarkt. Even later vlogen ze elkaar voor de sigarettenbalie in de armen. Het was echte liefde, dat zag je zo. Dat geloofsdingetje van haar had daar verder niets mee te maken.