Edith Denisse loopt Kennedymars
In Juli 2004 loopt Edith Denisse de Kennedymars in Someren bij wijze van een sportieve uitdaging. Als extra stimulans besluit zij zich te laten sponsoren om geld in te zamelen voor stichting Jabulani Kids Zimbabwe. Familie, vrienden maar vooral collega's in Revalidatiecentrum De Hoogstraat sponsoren haar actie en Edith loopt een bedrag van 376,74 euro bij elkaar voor de kinderen in Zimbabwe. Hieronder volgt haar verslag:
"Ik heb grote, zonnige bloemen in mijn armen, brandende blaren onder mijn voeten en een triomferende glimlach om mijn mond. Ik ben stram, stijf en moe maar intens voldaan. Familie en vrienden wachten met open armen aan de finish. Op het marktplein van Someren met de ballonbenen omhoog, genietend van een koffie verkeerd, kijk ik naar het tumult om me heen. Kijk, geniet en zit, zit!
Zo eindigt mijn Kennedymars in Someren op 4 juli 2004. Tachtig kilometer wandelen binnen twintig uur. Ik start zaterdagavond om 22.17 uur met ondergaande zon en een flinke bries, maar het is droog! Mijn binnenkomst is zondag om 16.30 uur. Wat mij jaren geleden ter ore komt als een ver-van-mijn-bed idee neemt in 2003 de vorm aan van een sportieve uitdaging. Een gelegenheid om mijn doorzettingsvermogen te testen, in elk geval op de proef te stellen.
Jacqueline, een dierbare vriendin, met wie ik jaren geleden driemaal de Nijmeegse Vierdaagse liep, laat zich overhalen. Van een gedegen training komt het deze keer echter niet. Een gekneusde grote teen, een week voor de start opgelopen, maakt de onzekerheid over het uitlopen van deze afstand groter. Ook Hilda heeft er vanuit haar deskundigheid als fysiotherapeut een hard hoofd in, vertelt ze me later.
Als steuntje in de rug besluit ik te lopen voor Jabulani Kids, waarvan de Nederlandse Stichting mede is opgericht door Hilda van der Stok, een fantastische collega en een heerlijk mens. Familie, vrienden maar vooral collega's in Revalidatiecentrum De Hoogstraat sponsoren mijn actie voor deze kinderen in Zimbabwe. Het bedrag dat ik binnenhaal 376,74 euro.
En zo loop ik samen met 2700 mensen de nacht in. Een opkomende bijna volle maan vergezelt ons langs Brabantse velden en bossen. Vuurkorven, toejuichingen, muziekskes op pleinen, versnaperingen, belangstellende telefoongesprekken tot diep in de nacht: nee, ik wandel niet alleen. En dan in de vroege ochtenduren, net de veertig kilometer gepasseerd, barsten de blaren open. Op dat moment leest een vrijwilliger van de EHBO de blaren van mijn gezicht en verwijst me naar een tien meter verderop gelegen EHBO-post.
Opnieuw ingetapet en enkele uren verder zijn daar de goddelijke koffie en paradijselijke tuinstoelen van twee vrienden uit Eindhoven. Na een korte stop van vijftien minuten weer in de benen, beginnend aan de laatste etappe. Het aftellen mag beginnen. Het vertrouwen in de goede afloop wordt bij elke afgelegde kilometer groter. De kracht is er, de motivatie ook.
Volgend jaar weer? Nee, beslist niet. De uitdaging is er nu vanaf. Bovenal wil ik het lot niet tarten, zoveel geluk als tijdens deze wandeling kan niet weer. Het geluk van bewegen, kracht voelen, trots zijn, wens ik de kinderen van Jabulani kids toe."