Schrijver Julian Fellowes heeft levensechte personnages geschapen. Die zich ontwikkelen, maar allen op hun eigen manier toch zichzelf blijven. Wel langzaam aangetast worden door de tijdgeest, waarin de starre regels en conventies langzaam worden afgezwakt. Elk van hen beleeft momenten dat hun zelf opgetrokken fort wordt ondermijnd. Maar, en dat is waarschijnlijk de aantrekkingskracht van de serie, het blijven allemaal mensen waaraan mensen van 2015 zichzelf kunnen en/of willen spiegelen. Mensen uit één stuk. Die ergens voor staan. Leven naar waarden die zij zelf belangrijk vinden.
Graaf Robert Crawley is weliswaar stinkendrijk en heerst over veel mensen, maar probeert voor iedereen in zijn omgeving - binnen de 'normale' Umwelt van toen - dingen goed te doen. Is eerlijk. Rechtdoorzee. Zijn echtgenote, Cora Crawley, weet als geen ander dat niemand op de mening van een vrouw zit te wachten; maar desondanks krijgt ze door haar charme en wijsheid veel gedaan. Dochter Mary is een écht kind van haar vader. Is zeer standsbewust, maar trouwt toch met iemand uit liefde (en niet voor het geld of de naam); ontpopt zich ook als degene die binnen de strakke kaders nieuwe elementen van buiten binnen weet te loodsen. Butler Carson is degene die van alle hoofdrolspelers de meeste veranderingen moet meemaken en ondergaan. Neemt alle veranderingen - die hij ziet als verslechteringen - redelijk laconiek op, maar het gaat hem wel aan het hart. Mrs. Patmore heerst in reeks vijf nog steeds als een matrone over háár keuken, maar stimuleert van harte dat haar keukenhulp Daisy zich intellectueel kan ontwikkelen. En de oude, sluwe grootmoeder weet dat de tijden veranderen, maar dat mensen mensen blijven. En hoe daarmee om te gaan en mensen te bespelen.
En chauffeur Tom Branson vraagt zich gedurende de hele serie af of hij loyaal moet zijn aan zijn (socialistische) principes of zijn schoonpapa en hoe die de 'dingen' runt en naar de wereld kijkt.
De reden voor het grote succes van Downton abbey heeft natuurlijk ook te maken met de prachtige locaties, kostuums, muziek, script, acteurs. Allemaal waar. Het is kostuumdrama van de bovenste plank. Seizoen zes zal begin 2015 opgenomen worden. Maar de grootste charme voor mensen van deze tijd zit hem waarschijnlijk toch in het feit dat alle hoofdpersonen leven in de geest van waarden die zij belangrijk vinden. Weliswaar bezondigen alle hoofdpersonen zich aan gedrag dat daar van afwijkt. Maar uiteindelijk komen ze allemaal daar toch weer op terug. Het blijven mensen.
Veel werknemers van vandaag de dag zouden op een bepaalde manier 'hun baas' in willen ruilen voor graaf Robert Crawley, butler Carson of kokkin mrs. Patmore. Je weet bij hen waar je aan toe bent. Je weet dat zij - ondanks alle rangverschillen - aan je zijde staan. Kunt op hen bouwen. Weinig verrassingen. Althans niet zo snel als vandaag de dag. Vol onzekerheden.
Downton abbey is een soort oase, waar dingen weliswaar veranderen. Maar niet te snel én je weet dat de mensen die over jouw leven beslissen dat doen vanuit een goede inborst. Raar, om dat zo honderd jaar later te formuleren. Niemand wil terug naar de tijd waarin je als het ware vastzat in je milieu. Je neer moest leggen bij sociale gegevenheden. Raar, in een tijd waarin ieder mens (in het Westen) zich kan ontwikkelen. Herstel: moet ontwikkelen. 'Iets' van zijn of haar leven moet maken. Leve de vrijheid. Onze tijd die ogenschijnlijk haaks staat op een tijd waarin de meeste mensen allesbehalve vrij waren. Zelfs de rijkste stinkerds waren dat niet. Konden ook niet doen en laten wat ze wilden. Ook opgesloten in hun tijd en omgeving. Die tijd had ook wel iets.