'Ik werk al 26 jaar op de IC, maar dit is uitzonderlijk' - Werken bij Martini Ziekenhuis
'Ik werk al 26 jaar op de IC, maar dit is uitzonderlijk'
Nicole Holman is medisch hoofd van de IC. 'Ik houd overzicht en zorg dat alles soepel loopt,' zegt ze. Lees haar verhaal en je begrijpt dat dat een krachttoer is in deze hectische coronatijd.
'Samen met Iepie Plagge, manager IC, ben ik verantwoordelijk voor alles wat IC betreft. Voor de patiënten die er liggen en juist nu voor patiënten die er nog niet liggen. Dus zorgen we voor voldoende bedden, materialen en de juiste procedures en protocollen. En heel belangrijk: we zorgen ervoor dat ons personeel overeind blijft. Dat doen we met steun van iedereen die erbij betrokken is.'
En met extra IC-ruimte op de OK?
'Ja. Dit is de eerste keer is dat ik meemaak dat we beademen op het Operatiecentrum (OK). Een mooie gezamenlijke inspanning van de medewerkers van de OK en unithoofden IC die veel energie steken in scholing van allerlei collega's. Meerdere keren per dag overleggen we of het bij de OK , IC en met patiënten en familie goed loopt. Mijn aandacht richt zich nu ook op de triage. Want stel dat we vollopen op de IC en in het ziekenhuis. Dat de overheid code zwart geeft en het echt crisis is. Dan zullen we keuzes moeten maken en dat ben ik nu aan het voorbereiden samen met een aantal andere artsen.'
Jullie dagelijks werk is nu totaal anders?
'Dat is zacht uitgedrukt. We hebben onze IC ingericht met strikte isolatiekamers, verloven ingetrokken, iedereen werkt nu fulltime en in noodroosters. Buitengewoon uitzonderlijk. Aan mij en de manager IC dus de taak te zorgen dat alles draait. Zodat iedereen kan doen wat hij of zij moet doen: zorgen voor de zieke corona-patiënten. We hebben nu elke dag twee bedden erbij en gaan naar achttien beademde bedden. Normaal heeft de IC twaalf bedden, maar die liggen zelden allemaal vol met beademde patienten.'
Dat vraagt wel erg veel van je collega's!
'Dat is zo, maar er is gelukkig ondersteuning. Onder andere door collega's van het Brandwondencentrum, OK, Fysiotherapie, secretaresses, cardiologen en veel oud-arts- assistenten. Maar ondanks dat vraagt het veel van onze IC-verpleegkundigen, arts-assistenten en intensivisten. Zij houden immers wel de regie. En dat is spannend omdat er nu veel meer bedden zijn. En dat baart me best zorgen. Ik zie dat iedereen enorm goed bezig is, dat de stemming goed is en dat iedereen beseft dat het moet. Maar hoe lang gaan we dit volhouden? Gelukkig is de catering uitstekend. We zijn erg blij en dankbaar voor de broodjes en maaltijden. Ook is er ondersteuning door psychologen en hebben alle artsen een buddy gekregen vanuit de medische staf. Er is dus veel aandacht voor hoe het met ons gaat. Dat voelt goed.'
Maar wat als dit nog maanden duurt?
'Tja, je kunt het aantal bedden wel uitbreiden en ons personeel wil zich best uitrekken, maar hoe lang? De rek is er een keer uit. Vergeet ook niet dat corona-patiënten erg ziek zijn. Dat er relatief veel meer patiënten overlijden dan 'normale' patiënten. Ook dat doet iets met medewerkers. Dat hoor je ook elders in het land. Je doet heel hard je best en toch overlijden mensen.'
Het zorgen voor een corona-patiënt is dus totaal anders?
'Inderdaad, de patiënt komt met een ambulance beademd op de buik binnen. Wij gaan hier door met beademen. Er is dan geen connectie. Normaal maken we die via de familie. Zo leer je dan de patiënt kennen. Familie mag echter niet op de IC komen. Dat contact met de familie is normaal een van onze kerntaken. Nu maken we daarom een brief om kennis te maken en te laten weten dat we goed voor de patiënt zorgen. We vragen om foto's voor bij het bed. Ook maken we dagboekjes waar we wat inschrijven, voor later. En natuurlijk bellen we met familie. Binnenkort zelfs via video, zodat ze zien wie hun familielid verzorgt. Zo proberen we de familie zo goed mogelijk erbij te betrekken. Want het is natuurlijk verschrikkelijk dat je je vader, moeder of kind opgenomen moet worden en dat je niet weet waar ze liggen, hoe ze liggen en wat er gebeurt.'
Is het virus onderschat?
'Ik denk dat we het allemaal hebben onderschat. Wereldwijd. Dat merk ik ook in mijn contacten met buitenlandse collega's in wetenschappelijke kring. In het verleden waren er ook nare virussen, zoals SARS en Influenza H1N1. Maar dat speelde vooral ver weg. Niemand heeft ingeschat dat corona de wereldepidemie zou worden die het nu is. Ik ook niet. Eind februari ging iedereen nog uit en deed leuke dingen. Terwijl het toen al speelde. Niemand realiseerde zich dat dit ook Nederland ging bereiken. Ik werk al 30 jaar op de Intensive Care, maar dit heb ik nog nooit meegemaakt.'
Hoe hou je dit zelf vol?
'We werken met roosters. Al maak je als manager toch vaak lange dagen. Je moet immers alles afronden en alles moet geregeld zijn. Eerder ga je dan toch niet naar huis. Maar er is energie, hoor. Die krijg ik van de goede sfeer en omdat iedereen keihard werkt. En omdat de organisatie ons helpt met goede catering en andere ondersteuning. Verder pak ik af en toe frisse lucht en eet gezond. Dat is genoeg, hoop ik.'