Wanneer wij spreken over het ondoorgrondelijk geheim van God en spreken van Vader, Zoon en Geest, bedoelen wij niet om aan te geven dat wij dat grote mysterie in zijn diepste wezen kunnen beschrijven en doorgronden, maar dat het ons iets zegt over de manier waarop wij naar dat geheim kijken.
Het gaat dus niet om een theologische definitie, maar om een beschrijvende en vertellende manier zoals er ook in de Bijbel over God gesproken wordt. Wij hoorden het heel mooi beschreven in het boek van de Spreuken waar wij naar hebben geluisterd: hier wordt de wijsheid opgevoerd als een getuige van wat er allemaal tot stand is gekomen door de grote kunstenaar. Het is bijna poëtische taal en misschien is dat wel de enige manier om over Gods geheim te spreken want daarin gaat het niet om wat er letterlijk staat maar wat er onder en achter de woorden schuilgaat. Het is zoals in de prachtige psalm 8 die wij zongen. Daarin zingen wij onze bewondering uit voor heel de bestaande werkelijkheid en danken wij de Bron ervan die ons levensruimte en tijd van leven mogelijk maakt. Ik leer ervan dat je niet over God moet spreken als over een object,