Hoe gaat het nu met familie Freeling in Italië? - Ik Vertrek - AVROTROS.nl
Het afgelopen jaar was een rollercoaster aan ervaringen, een gescheiden emigratie, een huis verbouwen en een camping uit de grond stampen, tussendoor trouwen, huis in Rotterdam verkopen, je eerste seizoen draaien en emigreren met twee jonge kinderen. En dan leef je opeens het leven waarvan je nooit wist hoe dat echt zou zijn. Op het platteland, in een dorp en een land waarvan je de taal nog niet goed beheerst. Dat is wennen, voor ons allemaal. Hoewel Ramses er eigenlijk het makkelijkst doorheen banjert.
De emigratie heeft veel effect op onze relatie. We hebben echt even de tijd nodig gehad om tot een taakverdeling te komen en daar ook in te berusten. In Rotterdam werkten we allebei fulltime. Nu zijn we fulltime met elkaar. We vinden allebei overal ook wat van. Kon je eerst even uithuilen bij elkaar als er frustraties waren over werk, nu maak je even een wandeling of stort je je op het werk. Gelukkig is er veel ruimte, ook om je af en toe even af te zonderen. Sinds de kinderen naar school en de opvang zijn, genieten we er wel weer erg van om samen aan de slag te gaan.
Tenten opbouwen, de tuin inrichten, een nieuwe receptie ontwerpen, een schommel en een glijbaan plaatsen. Lekker buiten aan het werk, dat geeft veel voldoening. Het werk houdt nooit op en werk en privé lopen letterlijk en figuurlijk door elkaar. Daar heb ik (Dora) erg aan moeten wennen. Sinds kort hebben we structurele overleggen over het werk: bouwoverleg, programma - en marketingoverleg en financiën. Myron begint om elf uur 's avonds gerust nog over werkdingen. Nu zeg ik dan: "Morgen 10:00 uur ben je de eerste." Ook doen we ons best om privé afspraken te maken, dan gaat het heel bewust even niet over de camping maar over ons en het gezin. Heel Italiaans eigenlijk. Die reserveren zondag ook voor de familie.
Sinds het eerste seizoen achter de rug is zijn we bewuster bezig met integreren. Dora gaat naar yoga en taalles. De eerste kinderfeestjes hebben we meegemaakt en ook het verjaardagsfeestje voor Qing georganiseerd geheel in Italiaanse stijl. De hele klas wordt dan uitgenodigd, inclusief ouders. Het feestje is altijd op zaterdag van 16:00- 19:00 uur en de taart wordt op het laatste moment aangesneden en dan krijgt de jarige zijn cadeau. Er wordt ook een groot cadeau met z'n allen gekocht. Het was voor ons een compleet nieuwe ervaring. We kennen veel mensen in het dorp, nog meer mensen kennen ons.
Onze sociale kring is wel veel kleiner dan in Rotterdam. Er is een Nederlandse community hier, veel van hen runnen een B&B of een camping. Aan het einde van het seizoen hadden we met hen een afsluitende BBQ en Sinterklaas vieren we met Michel en Claire en Wim en Elsemarijn. Inmiddels ga ik na de yoga ook een koffie drinken met Simone, de politieagente van het dorp. Je moet echt je best doen om ook hier weer een kring op te bouwen. En hoe hartelijk Italianen ook zijn, ze zijn ook erg gericht op de familie.
Ruth en Ramses
Qing en Ruth
Wat betreft de kinderen
Als we Ramses naar de opvang brengen zijn we een uur onderweg met de auto. In Nederland was het twee minuten op de fiets. En dan met Qing, ik weet nog dat ik in Nederland zei: ik doe hem toch niets ergs aan. Maar hier denk ik wel eens als we een moeilijk momentje hebben: wat doe ik die jongen aan? In Nederland gingen we naar speeltuinen, musea, bibliotheek, dierentuin, kinderboerderij. Hier heb je dat niet. Voor Ramses is het een groot feest. Hij is veel en lang buiten. Met het goede weer en lekkere eten is hij helemaal in zijn sas. Hij gaat nu drie dagen naar de Agri Nido, een schooltje in de heuvels midden op het platteland. Qing heeft zich deze zomer goed vermaakt op de camping. Hij maakt makkelijk contact met de Nederlandse kinderen en het zwembad was zijn tweede thuis.
Qing maakt nu grote sprongen, maar het begin was het echt lastig voor hem op school. De overgang was zo groot. Hij was vier maanden niet naar school geweest. Dan heb je de overgang van kleuterklas naar de eerste klas. En de overgang van onderwijs systeem. Hier maken ze de hele dag voornamelijk werkjes. Een schooldag duurt hier van acht tot vier. Hij is verbaal altijd erg sterk geweest en dan opeens valt dat weg door een taal die hij nog niet beheerst, de eerste maanden kon hij niet met de kinderen en leraren communiceren. Dat leverde wel lastige situaties op, maar nu gaat het zoveel beter. Hij heeft vriendjes en een meisje die hij erg leuk vindt en gebruikt regelmatig Italiaanse woorden tussendoor.
Wij kijken alle vier uit naar het tweede seizoen. Het is gaaf om mensen te laten ervaren hoe mooi het hier is, dat krijgen we ook terug. Het contact met verschillende mensen werkt inspirerend. Het lukt ons goed om een ontspannende sfeer te creëren. Soms zijn we even onzeker, als je niet gelijk hoogte krijgt van hoe mensen het vinden. Maar we vragen altijd om de tips en tops. We krijgen veel positieve reacties, dat is voor ons een bevestiging dat we met iets goeds bezig zijn.
Het avontuur lonkt altijd
Myron en Dora
Als je ons zou vragen wat we achteraf gezien anders zouden hebben gedaan dan hadden we met Qing graag wat taallessen gevolgd in de vakantie in Italië, zodat de overgang naar school iets minder hard zou zijn. Misschien was een au-pair handig geweest zodat ook Dora wat meer aan de camping en het huis kon werken. Uiteindelijk hebben we gedaan wat we konden, we zijn eigenlijk best trots dat we in zo'n korte tijd zoveel werk hebben verzet samen. Op dit moment zouden we niets liever willen dan bouwen aan ons paradijsje op aarde en wat boekingen voor de zomer. Wat we over 5 jaar gaan doen zien we dan wel, voorlopig is er nog genoeg werk aan de winkel en hebben we het naar ons zin! Inmiddels weten we dat het leven op het platteland en dichtbij de natuur ons goed bevalt. Het avontuur lonkt altijd.