August Heißmeyer (Gellersen, 11 januari 1897 – Schwäbisch Hall, 16 januari 1979) was een Duitse SS-Obergruppenführer en vanaf 1 juli 1944 generaal in de Waffen-SS en bij de politie. Verder gaf hij leiding aan het Hauptamt Dienststelle Heißmeyer. Na de Tweede Wereldoorlog werd hij bij de denazificering als oorlogsmisdadiger veroordeeld tot een drie jaar hechtenis.

Jeugd en Eerste Wereldoorlog 
Na zijn schooltijd trad Heißmeyer in dienst van het Deutsches Heer. In de Eerste Wereldoorlog was hij Leutnant der Reserve (tweede luitenant in de militaire reserve) en werd meerdere malen onderscheiden, waaronder met het IJzeren Kruis 1914, 1e klasse.

Na de oorlog werd Heißmeyer lid van een Vrijkorps. In 1920 was hij betrokken bij de Kapp-putsch. Na een onvoltooide studie was hij werkzaam als rijinstructeur.

Nazi-carrière 
In 1923 kwam Heißmeyer voor het eerst in aanraking met de nationaalsocialisten. In 1925 sloot hij zich opnieuw weer bij hun aan, met zijn oude lidmaatschapsnummer. Begin 1926 werd hij lid van de SA. Hij bouwde de SA-Gausturm Hannover-Süd op en was plaatsvervangend Gouwleider.

In januari 1930 werd Heißmeyer lid van de SS. In 1932 werd hij een medewerker van het SS-Hauptamt. Hij maakte snel carrière en werd in 1933 lid van de Rijksdag. In 1935 werd hij chef van het SS-Hauptamt en bekleedde zo een sleutelpositie binnen de organisatiestructuur van de SS. Hij volgde Curt Wittje op als ambtschef en op 9 november 1936 werd hij tot SS-Obergruppenführer en tot Inspekteur der Nationalpolitische Erziehungsanstalten benoemd.

In 1939 werd Heißmeyer daarnaast tot SS-Hoofddistrictsleider Ost en tot Höheren SS- und Polizeiführer Spree benoemd.

Hiermee stond de regio Berlin-Brandenburg rechtstreeks onder zijn bevel. Vanaf 9 november 1939 nam Heißmeyer de functie inspecteur der concentratiekampen en versterkte Totenkopfstandarten waar voor Theodor Eicke op, die ingezet was als commandant van de SS-Division Totenkopf. Op 31 juli 1940 nam Eickes plaatsvervanger Richard Glücks deze functie over.

Tweede Wereldoorlog 
Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog richtte Heißmeyer het Hauptamt Dienststelle Heißmeyer op en was daarmee verantwoordelijk voor de militaire vorming van de leerlingen van de Nationalpolitischen Erziehungsanstalten. Op 23 augustus 1940 bezocht hij gezamenlijk met Reichsfrauenführerin Gertrud Scholtz-Klink, met wie hij dat jaar ook trouwde, het vrouwenkamp Ravensbrück. Op 14 november 1944 werd Heißmeyer bovendien tot General der Waffen-SS bevorderd.

Naoorlogse periode 
Na de oorlog dook hij, na bemiddeling door Pauline van Württemberg, samen met zijn vrouw onder, eerst in het slot Leitzkau en later in Bebenhausen bij Tübingen. Heißmeyer leefde daar onder de valse naam Heinrich Stuckenbrock en werkte als landwerker. Heismeyer werd herkend en in februari 1948 door de Franse bezettingspolitie gearresteerd. Bij de denazificatie werd hij als hoofdschuldige geclassificeerd en tot 3 jaar hechtenis veroordeeld. Zijn privévermogen werd ambtshalve in beslag genomen.

Nadien werkte hij als arbeider in een wasmachinefabriek en daarna als werknemer in een Coca-Colavestiging in Reutlingen. In 1979 overleed Heißmeyer in het ziekenhuis in Schwäbisch Hall.

Heißmeyer is bijgezet in het familiegraf op de begraafplaats in Gellersen, Landkreis Hamelen-Pyrmont.

Carrière 
Heißmeyer bekleedde verschillende rangen in zowel de Allgemeine-SS als Waffen-SS. De volgende tabel laat zien dat de bevorderingen niet synchroon liepen.

Lidmaatschapsnummers 
 NSDAP-nr.: 21 573 (lid geworden 30 januari 1925)
 SS-nr.: 4 370 (lid geworden 1930)

Onderscheidingen 
 IJzeren Kruis 1914, 1e Klasse en 2e Klasse
 SS-Ehrenring
 Ehrendegen des Reichsführers-SS
 Sportinsigne van de SA in brons
 Gouden Ereteken van de NSDAP in 1934
 Preussisches Abzeichen für Beobachtungsoffiziere aus Flugzeugen
 Gewondeninsigne 1918 in zwart
 Kruis voor Oorlogsverdienste, 1e Klasse (18 november 1943)  en 2e Klasse (30 oktober 1943) met Zwaarden
 Dienstonderscheiding van de NSDAP in zilver en brons
 Julleuchter der SS op 16 december 1935
 Duits Olympisch Ereteken, 1e Klasse in 1936
 Medaille ter Herinnering aan de 13e Maart 1938 in 1938
 Anschlussmedaille met gesp „Prager Burg“ in 1939
 Sportinsigne van de SA in brons
 Rijksbrandweerteken, 1e Klasse op 20 april 1937

Heißmeyer
Heißmeyer
Heißmeyer
Heißmeyer
Heißmeyer
Heißmeyer
Heißmeyer
Heißmeyer