Inez van Dullemen (Amsterdam, 13 november 1925 – Den Haag, 24 november 2021) was een Nederlandse schrijfster van romans.

Levensloop 
Van Dullemen groeide op in haar geboortestad Amsterdam. Haar vader, Nout van Dullemen, was procureur-generaal en haar moeder, Jo de Wit, was schrijfster. Van Dullemen vertrok na de Tweede Wereldoorlog als au pair naar Engeland, alwaar ze in Essex bij een minnares van de Engelse schrijver D.H. Lawrence terechtkwam. Hier werd ze zich bewust van haar schrijverschap.

Dullemen debuteerde in 1949 met Ontmoeting met de andere. In haar werk staat de ontmoeting met de andere mens centraal, zowel cultureel als sociaal. Met de novelle Het wiel verdiende Dullemen in 1950 een reisbeurs en bleef vervolgens een jaar lang in Spanje en Parijs. In Parijs ontmoette Dullemen regisseur Erik Vos, met wie ze in 1954 trouwde.

In 1961 ontving zij de Multatuliprijs voor De oude man; in 1967 de ANWB-prijs voor Op zoek naar de olifant.

In 1965 vertrok Dullemen met haar gezin twee jaar naar de Verenigde Staten. Hiervandaan stuurde Dullemen brieven naar de Volkskrant over de Amerikaanse samenleving. Haar werk werd soberder en beter gedocumenteerd, wat een grotere authenticiteit tot gevolg had. In 1976 werd het boek Vroeger is dood over de neergang en dood van haar ouders uitgebracht. Met dit werk brak Van Dullemen door bij een breder publiek en het boek kreeg de Jan Campert-prijs. In 1987 kwam onder de regie van Ine Schenkkan de film Vroeger is dood uit, gebaseerd op dat boek.

In de jaren tachtig maakte Dullemen meer reizen, waarover ze verscheidene boeken schreef. Ook schreef ze meer boeken over historische figuren in verre landen. Zo kwam Het land van rood en zwart uit, dat ging over het leven van Gertrude Blom, iemand die in de jaren zeventig streed voor behoud van regenwouden. Dit werk werd in 1996 bekroond met de Henriette Roland Holst-prijs. Een ander voorbeeld is Maria Sibylla, een ongebruikelijke passie, een boek over het leven van Anna Maria Sibylla Merian, dat in 2001 uitkwam.

Ze overleed op 96-jarige leeftijd.

Schrijfstijl 
Van Dullemen meent zelf dat vrouwen zintuiglijker en emotioneler schrijven dan mannen. Haar eigen stijl onderging een wending toen ze in de jaren zestig reisreportages voor de krant ging schrijven en zich daarvoor een journalistieke stijl eigen moest maken: voor die tijd schreef ze bloemrijk en lyrisch, daarna veel geserreerder en preciezer.

Uit het werk spreekt een eigen toon die zich, in de woorden van publicist Daan Cartens, kenmerkt door 'een licht emotioneel timbre' die waarborgt dat het werk persoonlijk en geen sporen van epigonisme vertoont. De auteur valt ook niet in een bepaalde stroming onder te brengen.

Bibliografie 
 Ontmoeting met de andere (1949)
 Het wiel (1950)
 Het verzuim (1954)
 De schaduw van de regen (1960)
 Een hand vol vonken (1961)
 Op zoek naar de olifant (1967)
 Luizenjournaal (1969)
 Bacchanten (1971)
 Logeren op een vulkaan (1971)
 Vroeger is dood (1976)
 Een ezelsdroom (1977)
 De vrouw met de vogelkop (1979)
 Eeuwig dag, eeuwig nacht (1981)
 Een zwarte hand op mijn borst (1983)
 Na de orkaan (1983)
 Het gevorkte beest (1986)
 Huis van ijs (1988)
 ¡Viva Mexico! (1988)
 Schrijf me in het zand (1989)
 Het land van rood en zwart (1993)
 De pijn van het scheppen (1996)
 De rozendief (1998)
 Maria Sibylla, een ongebruikelijke passie (2001)
 De komst van de rustverstoorder (2004)
 Heldendroom (2007)
 Vogelvlucht (2010)
 Twee Zusters (2012)
 De twee rivieren (2015)
 Een schip vol meloenen (2017)

Prijzen
 1955: Prozaprijs van de gemeente Amsterdam voor Het verzuim
 1961: Multatuliprijs voor De oude man
 1967: ANWB-prijs voor Op zoek naar de olifant
 1976: Bijzondere prijs van de Jan Campert-stichting voor Vroeger is dood 
 1983: Littéraire Witte Prijs voor gehele oeuvre
 1989: Anna Bijnsprijs voor gehele oeuvre
 1996: Henriette Roland Holst-prijs voor Het land van rood en zwart
 1999: Victorine Heftingprijs

Externe links 
 
 info in Theaterencyclopedie

Nederlands schrijver
20e-eeuws schrijver
21e-eeuws schrijver