Isabella van Parma, (Italiaans: Elisabetta Maria Luisa Antonietta Ferdinanda Giuseppina Saveria Dominica Giovanna di Borbone, principessa di Parma) (Madrid, Spanje, 31 december 1741 — Wenen, Oostenrijk, 27 november 1763) was de dochter van Filips van Parma, hertog van Parma, en de Franse prinses Louise Elisabeth. Ze groeide op aan het hof van de Spaanse koning Filips V in Madrid, maar toen haar vader hertog van Parma werd verhuisde de familie naar het hertogdom in het Noorden van Italië.

Isabella leerde het bespelen van de viool en las de werken van filosofen en theologen onder anderen; Jacques-Bénigne Bossuet en John Law. Ze was vaak neerslachtig en na de dood van haar moeder in 1759, dacht ze vaak aan de dood.

Op 6 oktober 1760, op 18-jarige leeftijd, werd ze uitgehuwelijkt aan de latere keizer Jozef II van het Heilige Roomse Rijk. De mensen aan het hof van Wenen waren snel gecharmeerd van Isabella, dit kwam vooral door haar schoonheid en intelligentie. Isabella kon moeilijke wiskundige problemen oplossen.

Isabella en Jozefs zuster, aartshertogin Maria Christina werden snel goede vriendinnen. Ook al ontmoetten de twee elkaar elke dag, ze schreven ook brieven naar elkaar. Alleen Isabella's brieven zijn bewaard gebleven. Uit deze brieven lijkt naar voren te komen dat deze relatie zich tot een liefdesrelatie had ontwikkeld:

Isabella baarde twee kinderen: Maria Theresia in 1762 en Marie Christine in 1763. Dit jongste kind (vernoemd naar haar schoonzus) stierf bij de geboorte, Isabella zelf overleed  enkele dagen later aan de pokken. Haar dochter Maria Theresia overleed in 1770 aan een longontsteking. Jozef bleef na Isabella's dood ontroostbaar achter en trouwde twee jaar later met tegenzin met Maria Josepha van Beieren. Zij stierf in 1767 eveneens aan pokken.

Isabella ligt begraven in de keizerlijke Kapuzinergruft dicht bij keizerin Maria Theresia.

Bourbon-Parma
Partner van de heerser van Oostenrijk
Parma, I