Marcel Quinet (Binche, 6 juli 1915 - Sint-Lambrechts-Woluwe, 16 december 1986) was een Belgisch pianist, componist en muziekpedagoog.

Levensloop

Afkomst en studies 
Quinet was de zoon van een musicus. Zijn vader, die al vlug het talent voor de muziek van zijn zoon inzag, schreef hem op jonge leeftijd in aan de muziekacademie van Binche. Daarna volgde hij nog les aan het Koninklijk Conservatorium van Bergen van Bergen en aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel waar hij eerst in de klas van pianist Marcel Maas terechtkwam. Hij kreeg er les van onder meer Léon Jongen en behaalde er naast de onderscheiding voor piano nog onderscheidingen voor harmonieleer (1936), contrapunt (1937) en fuga (1938) en de virtuositeit piano (1943). Nadien specialiseerde hij zich in de compositie bij Jean Absil.

De lange studies werden in 1945 bekroond met de Belgische Prix de Rome die Quinet kreeg voor zijn cantate La Vague et le Sillon.

Als muziekpedagoog 
Al op zijn 24ste gaf Quinet muziekles: eerst aan de muziekacademie van Binche, daarna aan deze van Etterbeek. In 1943 werd Quinet benoemd tot docent piano aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. Daarbovenop werd hij in 1948 adjunct-docent harmonieleer en in 1959 docent fuga in Brussel.

In 1951 werd Quinet benoemd tot directeur van de muziekacademies van Sint-Joost-ten-Node en Schaarbeek. Aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth werd hij in 1956 benoemd tot buitengewoon leraar en in 1968 tot gewoon leraar compositie.

Als componist 
In 1957 won Quinet de Tweede Prijs op de Koningin Elisabethwedstrijd voor compositie met Variations pour orchestre. Aan de wedstrijd namen 234 composities deel. Zijn naam als componist was meteen gemaakt. Hij schreef in 1964 het verplicht werk Piano Concerto n° 1 voor dezelfde wedstrijd voor piano die door Eugen Moguilevski werd gewonnen.

Quinet, die vooral sonates, balletten, concertos en symfonieën schreef, zag zijn composities gespeeld worden in Salzburg, Parijs, Lissabon, Londen, Genève en Straatsburg. In de jaren 1980 werd zijn werk eveneens in de Verenigde Staten en in Australië uitgevoerd. In 1985 werd zijn ballet Images in Cuba en in Nicaragua opgevoerd. Quinet schreef ook een opera, Les deux bavards, die in 1966 in première ging.

Werk 
De composities van Quinet lijken in stijl op die van Paul Hindemith maar onderscheidt zich door zijn helderheid en de afwezigheid van lyrische uitbundigheid. In zijn vroegere werken is de invloed van zijn leermeester Jean Absil duidelijk merkbaar maar vanaf het begin van de jaren 1950 kreeg hij wel een meer individuele stijl.

Zijn compositie Three Orchestral Pieces uit 1951 doet denken aan Franse muziek met een orkestratie die verwant is aan deze van Béla Bartók. Quinet gebruikte vaak bestaande modellen zoals de passacaglia of oude dansvormen. Zijn Variations is opgebouwd als een baroksuite en zijn ballet La nef des fous als een symfonie met een vlug hoofdthema afgewisseld met trage, expressieve passages.

Gaandeweg verwijderde Quinet zich van de tonale muziek.

Oeuvre
 Le mirliton d'Irène op. 11, 1944, vocaal kwartet a capella
 Trois esquisses concertantes op. 12, 1946, viool en orkest/viool en piano
 Croquis op. 13, 1946, piano
 Sonate op. 13/bis, 1946, piano
 Trois chants de la potence op. 14, 1947, vocaal kwartet a capella
 Bourée op. 15, 1947, viool en piano
 Trio à cordes n°1 op. 16, 1948, viool, altviool, cello
 Quatre poèmes de Maurice Carême op. 17, 1948, vocaal kwartet a capella
 Impromptu I-II op. 18, 1948, piano
 Huit petites pièces op. 19, 1946, fluit, hobo, klarinet, hoorn en fagot
 Quintette op. 20, 1949, fluit, hobo, klarinet, hoorn en fagot
 Trois pièces op. 21, 1951, orkest
 Sonatine op. 22, 1952, viool en piano
 Quatre Hai Kai, 1953, middenstem en piano
 Sinfonietta op. 23, 1953, kamerorkest
 Passacaille op. 25, 1954, piano
 Quatre bluettes op. 26, 1954, viool, cello en piano
 Elégie, 1955, orkest
 Comptines op. 27, 1955, tweestemmig kinderkoor en piano/tweestemmig kinderkoor en orkest
 Arche de Noé op. 28, 1955, middenstem en piano
 Concerto n°1 op. 30, 1955, piano en orkest/2 piano's
 Sérénade op. 31, 1956, strijkorkest
 Variations op. 32, 1956, orkest
 Quatuor à clavier op. 33, 1957, viool, altviool, cello en piano
 Chansons pour rire op. 34, 1957, kinderkoor en orkest/kinderkoor en piano
 Divertimento op. 35, 1958, kamerorkest
 Quatuor à cordes op. 36, 1958, 2 violen, alt en cello
 Improvisations op. 37, 1958, piano
 Allegro de Concert op. 38, 1958, orkest
 Concertino, 1959, fluit, strijkers, celesta, harp/fluit en piano/hobo en orkest/hobo en piano
 Petite suite op. 40, 1959, 4 klarinetten
 Enfantines op. 40/bis, 1959, piano
 Concertino op. 41, 1960, houtblazerstrio (hobo, klarinet, fagot) en strijkers/houtblazerstrio en piano
 Symphonie op. 42, 1960, orkest
 Ballade op. 43, 1961, klarinet en piano/klarinet en kamerorkest
 Sonate à trois op. 44, 1961, trompet, hoorn en trombone
 Chanson de quatre saisons op. 45, 1961, middenstem en piano
 Toccata op. 46, 1961, piano
 Ballade op. 47, 1962, viool en blaaskwintet/viool en piano
 Etude n°6 op. 48, 1962, trommel en piano
 Hommage à Scarlatti op. 49, 1962, piano
 Concerto op. 50, 1963, altviool en orkest/altviool en piano
 Concerto n°2 op. 51, 1964, piano en orkest/2 piano's
 Quatuor op. 52, 1964, fluit, hobo, klarinet en fagot
 Cinq miniatures op. 53, 1964, piano vierhandig
 Monodie op. 53/bis, 1964, fluit
 Concerto grosso op. 54, 1964, 4 klarinetten en strijkers/4 klarinetten en piano
 Sonatine op. 55, 1965, viool en altviool
 Partita op. 56, 1965, piano
 Sonate op. 57, 1965, 2 violen en piano
 Les deux bavards op. 58, 1966, soli, blaaskwintet en piano
 Ballatella op. 59, 1966, trombone en piano/trompet in ut en piano/hoorn en piano
 Concerto n°3 op. 60, 1966, piano en strijkorkest/2 piano's
 Pochades op. 61, 1967, saxofoonkwartet
 Ouverture pour un festival op. 62, 1967, orkest
 Trio à anches op. 63, 1967, hobo, klarinet en fagot
 Sonate op. 64, 1968, fluit en piano
 Les caractères op. 64/bis, 1968, viool en altviool
 La Nef des fous op. 65, 1969, orkest
 Trio à cordes n°2 op. 66, 1969, viool, altviool, cello
 Trois préludes op. 67, 1970, piano
 Concertino op. 68, 1970, viool en klein strijkorkest
 Musique op. 69, 1971, strijkers en pauken
 Polyphonie op. 70, 1971, 8 blaasinstrumenten
 Lectio "Pro feria sexta" op. 71, 1972, soli, gemengd koor en orkest/vocaal kwartet en piano
 Esquisses symphoniques op. 72, 1973, orkest
 Mouvements op. 73, 1973, kamerorkest
 Novelettes op. 74, 1973, 2 piano's
 Gorgone op. 75, 1974, orkest
 Séquence op. 76, 1974, orkest
 Petites pièces faciles op. 77/1, 1974, piano
 Pour les enfants op. 77/2, 1974, piano
 Badineries op. 77/3, 1974, piano
 Tableautins op. 77/4, 1974, piano
 Diptyque op. 78, 1975, kamerorkest
 Dialogues op. 79, 1975, 2 piano's en kamerorkest
 Sonatine op. 79/bis, 1976, hobo en piano/klarinet in si b en piano
 Trois arabesques op. 81, 1976, piano
 Images op. 82, 1977, orkest
 Sonate en trio op. 83, 1977, fluit, cello en piano
 Caractères op. 85, 1978, orkest
 Sept Tanka op. 86, 1978, dubbel of driedubbel vocaal kwartet en piano
 Métamorphoses op. 87, 1979, orkest
 Cippe op. 88, 1979, kamerorkest
 Préludes op. 89, 1979, orkest
 Chromatismes op. 90, 1980, strijkers
 Six préludes op. 91, 1981, piano
 Concerto op. 92, 1981, pauken en orkest
 Terzetto op. 93, 1981, fluit, viool, klavecimbel
 Concerto grosso op. 94, 1982, 4 saxofoons en orkest
 Tercet op. 95, 1982, piano vierhandig
 Apprenez le solfège avec les grands maîtres, 1983, onderwijs en instrumentale muziek
 Duetto op. 96, 1983, fluit en klavecimbel
 Concerto op. 97, 1983, 2 piano's en orkest
 Alternances op. 98, 1984, klarinettenkwartet
 Mouvements perpétuels op. 99, 1984, piano
 Ebauches op. 100, 1984, 4 saxofoons
 Intermèdes et fuguette op. 101, 1985, piano
 Hommage à Maurice Ravel op. 102, 1985, vrouwenstem, fluit, cello en piano

Literatuur 
  H. VERHULST, Marcel Quinet, in de New Grove Dictionary of Opera, 1992

Externe link 
 Biografie van Marcel Quinet op www.cebedem.be

Belgisch pianist
Belgisch componist
Belgisch muziekpedagoog