De Clemsonklasse was een serie van 156 torpedobootjagers die dienden in de Amerikaanse marine van kort na de Eerste Wereldoorlog tot tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Beschrijving 

De schepen van de Clemsonklasse werden tussen 1919 en 1922 in dienst genomen door de Amerikaanse marine. De schepen zijn gebouwd door de scheepswerven New York Shipbuilding Company en van de Bethlehem Steel Corporation.

De Clemsonklasse was een herontwerp van de Wickesklasse. Bij het ontwerp werd meer rekening gehouden met de bestrijding van onderzeeboten. De Wickesklasse was minder wendbaar en bij de Clemsonklasse werd dit verbeterd door een groter roer te gebruiken. Verder werd het bereik vergroot. De schepen kregen extra brandstoftanks waarmee het actieradius werd verhoogd tot 4.900 zeemijl. Ze waren, net als de Wickesklasse, uitgerust met krachtige motoren en bereikten een snelheid van 35 knopen. Er werd nog overwogen om de schepen met een zwaarder kaliber kanon uit te rusten, 5-inch (127mm) in plaats van 4-inch (102mm). Slechts vijf schepen zijn hier daadwerkelijk mee uitgerust, de DD-231 tot en met DD-235. Het waren de laatste pre-WOII klasse van flushdeck torpedobootjagers gebouwd voor de VS.

Geschiedenis
Veertien schepen waren betrokken bij het Honda Point Disaster in 1923 waarbij er zeven verloren gingen.

De meeste schepen hebben niet in een oorlog gediend. Als een gevolg van de London Naval Treaty werden zo'n 40 schepen van de klasse verschroot of verkocht.

Negentien schepen werden overgedragen aan de Britse marine in 1940 als onderdeel van het Destroyer for Bases Agreement waar ze onderdeel werden van de Townklasse. Andere schepen werden opgewaardeerd of omgebouwd tot snelle transportschepen of watervliegtuigtenders en dienden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Schepen

Zie ook
 Lijst van torpedobootjagers van de Amerikaanse marine

Externe link 

  Destoryer History Foundation Wickes- and Clemson-classes

Torpedobootjagerklasse
Scheepsklasse bij de Amerikaanse marine