Ik had begeleiding nodig voor: structuur, voorkomen dat ik vast loop, mijn ellende te verwerken, me gerust te stellen, los te komen van mijn situatie, omdat praten me helpt.
Het is verwarrend dat anderen vertellen wat het beste voor je is, ik wilde eigenlijk met rust gelaten worden.
Ik voel me alleen maar slechter als ik met psychologen e.d. praat, ze begrijpen me niet. Zelfherstel vind ik beter en dat lukt me ook.
Ik heb wel begeleiding gehad, maar eigenlijk had ik hier geen behoefte aan. Toch was het relevant om mijn probleem te herkennen en te onderkennen.
De eerste maanden geen behoefte door gebrek aan energie, het is weer een verplichting, het verwart me.
De psycholoog en de huisarts scoren iets hoger bij de mannen, dit is opvallend te meer we gezien hebben dat juist 21% geen behoefte had aan hulp t.o.v. 4 % van de vrouwen.
Mannen worden dan toch vaker doorverwezen naar de psycholoog. De reden hiervoor ligt misschien vanuit de druk of juist steun vanuit het werk. In het onderzoek van Frank Schapers kwam naar voren dat de oorzaak van burn-out bij de mannen voor 60 % en bij de vrouwen voor 52 % in het werk lag. Een andere reden ligt mogelijk in een eerder constatering bij: informatie over, n.l. dat vrouwen zich breder oriënteren.
Ook hier zijn de score`s van de mannen het hoogst. De arboarts scoort 19% en de huisarts scoort 21% hoger dan bij de mannen met burn-out.
Bij de vrouwen stijgt alleen de hulp van maatschappelijk werk t.o.v. burn-out, de ander hulp neemt af.
Het is een hele lijst geworden, achteraf had het rijtje als keuze mogelijkheden in de grafiek langer moeten zijn waardoor w.s. de onderstaande hulpverleners ook vaker benoemd waren en daarmee een meer volledige indeling gemaakt kon worden naar man, vrouw en overspannenheid