Popa Chubby, Ian Siegal en Barrelhouse naar Raalte | Regio Salland
Popa Chubby, Ian Siegal en Barrelhouse naar Raalte
dinsdag 27 november 2007 15:00 Overig, Raalte Pim Haarsma Reageer
Laatste update: dinsdag 27 november 2007 15:03
RAALTE – Met het contracteren van Popa Chubby (VS), Ian Siegal (GB) en Barrelhouse (NL) zijn de eerste drie namen van het twaalfde Ribs&Blues festival tijdens Pinksteren in Raalte bekend.
De New Yorker Popa Chubby is zowel letterlijk als figuurlijk een bluesgigant, de Brit Ian Siegal leverde met 'Swagger' misschien wel het beste bluesalbum van 2007 af en Barrelhouse behoort al decennia tot de beste bluesbands van de Lage Landen. Het Pinksterweekeinde valt in 2008 erg vroeg op 10, 11 en 12 mei. Binnen enkele maanden zullen daarom nog zo'n tien bands aangetrokken worden voor dit explosief groeiende 'free open air festival' dat tijdens Pinksteren 2007 in totaal tussen de 30 en 35.000 bezoekers naar het centrum van Raalte trok.
Subtiliteit is aan de bluesgigant (letterlijk en figuurlijk) Popa Chubby niet besteed. De 'King of N.Y.C. blues' meldt zich op zijn laatste cd 'Deliveries after Dark' met tracks als 'I'll piss on your grave' en 'Money isn't everything (it's the only thing)'. Popa heeft een simpel doel: 'I wanna play them blues for you'. En geeft ook op dit album zijn aloude advies: 'Play it loud'. En dus gaan alle remmen los en worden rauwe stadsblues en rock'n roll één. Bas en drums leggen de basis, Popa gromt of zingt wat, maar uiteindelijk draait het allemaal om het geweld dat deze Hendrix-fan uit die zes snaren haalt. Na het succesvolle Electric Chubbyland project drie jaar geleden is hij nu alweer terug met dit geheel nieuw studioalbum vol rauwe bluesrock
Popa Chubby (Theodore Joseph Horowitz) is al jaren een begrip onder bluesliefhebbers. Chubby betekent 'mollig' en dat is een understatement. De zanger/gitarist heeft een enorme omvang. Hij begon al op zijn zesde gitaar te spelen nadat hij met zijn vader een concert van Chuck Berry had bezocht. Later laat hij zich beïnvloeden door blanke bluesrockers als Jeff Beck, Jimmy Page (Led Zeppelin) en Eric Clapton. Tot midden jaren '90 speelt Popa Chubby bijna uitsluitend in de New Yorker bluesclub 'Manny's Carwash'. Daarna verovert hij de wereld met zijn vaak zeer stevige bluesrock. Op het twaalfde Ribs&Blues zal hij ook het publiek in Raalte platspelen.
Het dit jaar verschenen album `Swagger' van de Brit Ian Siegal wordt door veel bluesliefhebbers omschreven als een echt meesterwerk en het beste bluesalbum van 2007. Twee jaar geleden stond Siegal ook op het podium in Raalte, maar zijn naam en faam zijn sinds 'Swagger' razend snel gestegen, hoogste tijd dus voor een hernieuwde kennismaking.
Siegal werd geboren op 4 februari 1971 als Ian Richard Berry in Farnborough, Hampshire, zuid Engeland. Zijn eerste muzikale herinneringen zijn van Buddy Holly, Jerry Lee Lewis, Elvis en Chuck Berry. Toen hij eenmaal Little Richard ging beluisteren werd hij zelf bezeten van dit soort muziek. Hij voelde zich sterk aangetrokken tot bluesmuziek en alle soorten muziek die daar aan verwant zijn. Muddy Waters is voor hem de 'Blues God', Johnny Cash, Gene Vincent, Eddie Cochran en Hank Williams noemt hij zijn Godfathers.
Op de leeftijd van 18 jaar pakte hij de gitaar op en leerde zichzelf spelen. Toen hij 20 was stopte hij op de kunstakademie en reisde af naar Berlijn. Hier moest hij veel spelen om te overleven en had weinig tot geen geld. Kortom, de echte 'blueservaring' die zijn gitaarspel en zang naar een veel hoger niveau bracht. Omdat hij meer met zijn talent wilde doen en in Berlijn vooral bezig was met overleven keerde hij terug naar Nottingham in Engeland waar hij vijf jaar bleef hangen. In Nottingham was een gezonde bluesscène waar veel jongens speelden. Al snel stelde hij een bandje samen dat steeds van samenstelling wisselde. Hij noemde de band Mr. Siegal naar een nummer van Tom Waits, een van zijn allergrootste helden. Hij speelde veel nummers van Tom Waits en gaande weg werd hij aangekondigd als Ian Siegal. Na Nottingham volgde Londen waar hij in contact kwam met de juiste mensen, in diverse bluesclubs speelde en regelmatig gevraagd werd om Amerikaanse rondtoerende artiesten te begeleiden. Deze ervaringen hielpen Ian om zijn eigen stijl verder te ontwikkelen. Hij speelde met de zoon van Muddy Waters, (Big Bill Morganfield), ging op tournee met Bill Wyman en ontwikkelde zijn eigen talent meer en meer.
In Londen is de Ian Siegal band van vandaag geboren. Vele optredens volgden, steeds grotere podiums, de band kreeg het steeds drukker. In 2005 stonden ze op het hoofdpodium van het North Sea Jazz Festival, het allergrootste indoor muziekfestival van de hele wereld. In een interview liet hij zich ontvallen graag in Nederland en België te spelen omdat het bluespubliek hier een goede mix van leeftijden laat zien. In Engeland ziet hij uitsluitend zalen vol 'liefhebbers van middelbare leeftijd'. Onlangs was hij nog te horen en te zien in de Zwolse poptempel Hedon.
Als er al Nederlandse bluestop bestaat, dan is die niet erg breed. Kenners noemen meestal eerst Cuby + Blizzards, bekende gasten in Raalte, en heel snel daarna Barrelhouse. De band bestaat al meer dan dertig jaar en is niet weg te denken van de festivalpodia. Drie jaar geleden was Barrelhouse ook te zien en te horen in Raalte, hoogste tijd dus voor een hernieuwde kennismaking. Barrelhouse staat voor zeer gedegen en ingetogen swingende blues en voor Nederlands enige 'bluesdiva' als frontvrouw, zangeres Tineke Schoemaker. Volgens velen is Barrelhouse zelfs de beste Rhythm & Bluesband van de lage landen. De karakteristieke stem van Tineke Schoemaker is één van de belangrijkste peilers van de band. Zoals zij lopen er weinig rond in Nederland. Haar zang vol emotie en soul laat niemand onberoerd.
Het succes van Barrelhouse is natuurlijk niet alleen te verklaren door Tineke, maar zeker ook door de fantastische band die ze achter zich heeft. Beginnend bij de basis, de ritmesectie. Bassist Jan Willem Sligting en drummer Bob Dros blinken juist uit in het weglaten van dingen en het neerzetten van een solide groove waarop de rest van de band en de zang kunnen excelleren. De broertjes LaPorte zorgen voor de uiterst swingende gitaarpartijen en uitmuntende solo's. En laten we vooral pianist (hij doet niet aan synthersizers) Han van Dam niet vergeten. Diens spel is alleen te omschrijven als zéér smaakvol. Hij is ook nog eens een begenadigd boogiepianist en daarvan is het nodige terug te horen. Het leuke én frappante aan Barrelhouse is dat de band in de loop van de jaren alleen maar beter wordt. Het spelplezier druipt nog steeds van het podium af en Barrelhouse staat nog immer garant voor vette Nederblues: relaxed op zijn tijd, dan weer ruig en altijd weer strak.