Vanaf januari 1942 waren steeds meer Joodse mannen naar werkkampen in Nederland gestuurd. Na het begin van de deportaties in juli ontstond aanvankelijk de indruk dat zij niet naar Polen hoefden, omdat zij al in Nederland waren tewerkgesteld. Maar begin oktober 1942 werden deze mannen samen met hun gezinnen, in totaal meer dan 12.000 mensen, in één grote actie opgepakt en bijna allemaal nog diezelfde maand weggevoerd naar Auschwitz.
Hetzelfde gold voor Joodse ziekenhuizen en wees- en ouderenhuizen: zij werden opzettelijk maandenlang door de Duitse politie met rust gelaten, waardoor velen dachten dat ze daar voorlopig veilig waren. Vanaf januari 1943 werden deze echter de een na de ander ontruimd. Net als bij de werkkampen vormden ook deze groepen door isolatie en concentratie vooraf een makkelijke prooi voor de bezetter.