Openbare Versus particuliere begraafplaatsen-begraafplaatsen | Sarawak
openbare Versus particuliere begraafplaatsen
de wet omvat over het algemeen twee categorieën begraafplaatsen, publiek en privaat. Een openbare begraafplaats is een gebruikt door de algemene gemeenschap, een wijk, of een kerk, terwijl een prive-begraafplaats is een alleen gebruikt door een familie of een klein deel van de gemeenschap. Echter, openbaar gebruik in plaats van eigendom bepaalt of een begraafplaats openbaar is. Zo kan een begraafplaats, hoewel particulier eigendom of onderhouden, worden beschouwd als een openbare begraafplaats als het open is, onder redelijke regels, voor het gebruik van het publiek voor de begrafenis van de doden. Een begraafplaats, hoewel particulier eigendom, is correct geclassificeerd als een" openbare begraafplaats " waar het bestaat uit een groot aantal begraafplaatsen of sites verkocht en te koop aan het publiek. Omgekeerd is een familiebegraafplaats bij wet gedefinieerd als een terrein waar geen kavels aan het publiek worden verkocht en waar interesten beperkt zijn tot een groep personen die door bloed of huwelijk met elkaar verbonden zijn.
In Kingsbury v. Flowers, 65 Ala. 479, 485, het Hof oordeelde dat " begraafplaatsen voor de doden zijn onmisbaar. Zij kunnen eigendom zijn van het publiek, gewijd aan het gebruik van het publiek; of de eigenaar van de eigendom kan een deel van zijn gebouwen wijden aan de begrafenis van zijn familie of vrienden. Het is slechts een rechtvaardige uitoefening van zijn heerschappij over zijn eigen eigendom."Een gemeentelijk bedrijf kan eigendom in trust houden voor een openbare begraafplaats of in een particuliere of eigendomskarakter als een particuliere onderneming.
in Garland v. Clark, 264 Ala. 402, 405-406 (Ala. 1956), oordeelde het Hof dat Voor een plaats om een openbare begraafplaats te worden genoemd, "de intentie van de eigenaar van het land om het te wijden aan een openbare begraafplaats, samen met de aanvaarding en het gebruik van het zelfde door het publiek, of de toestemming en instemming van de eigenaar in het langdurige gebruik van zijn land voor dit doel, zijn voldoende."
Er zijn wettelijke bepalingen die van toepassing zijn op particulier geëxploiteerde begraafplaatsen. Bijvoorbeeld, sectie 5 van de wet van 1903, III. Rev. Stat. ch. 21, par. 39 (1951), bepaalt dat wanneer een begraafplaats een particulier geëxploiteerde begraafplaats is, zoals gedefinieerd in § 2 van de Cemetery Care Act, Ill. Rev. Stat. ch. 21, par. 64.1 E.V. (1951), vastgesteld door de vijfenzestig Algemene Vergadering, dan zal een dergelijke begraafplaats vereniging ook voldoen aan de bepalingen van de Cemetery Care Act.
De cemetery Care Act bepaalt dat deze begraafplaatsen verplicht zijn om een vergunning van de Auditor van openbare rekeningen te verkrijgen alvorens zorggeld te verwerven. Om een dergelijke licentie veilig te stellen, moet gedetailleerde informatie over personeel en financiën worden gegeven en de licentie kan worden geweigerd als bepaalde gespecificeerde voorwaarden niet worden voldaan. Een particulier geëxploiteerd en licentie begraafplaats moet een jaarverslag met betrekking tot de zorg fondsen in te dienen. In dit verslag moeten de inkomsten en uitkeringen van het fonds worden vermeld en moeten de effecten worden vermeld waarin het fonds is belegd. De boeken van dergelijke begraafplaatsen moeten te allen tijde voor inspectie open zijn. Bij het beheer van zorgfondsen worden particulier geëxploiteerde begraafplaatsen onderworpen aan onderzoek, toezicht en regulering door de Auditor die, onder bepaalde voorwaarden, de licentie voor het behandelen van zorgfondsen tijdelijk of permanent kan intrekken. Alvorens zorgmiddelen in verband met de verkoop van een begrafenisruimte te aanvaarden, moet een particuliere instantie schriftelijk de aard en de omvang van de te verlenen zorg specificeren, waarvoor zij de storting van een bepaald bedrag op basis van de verkoopprijs of de grootte van de begrafenisruimte moet eisen. Behalve wanneer de wet dit toestaat, zijn deze particuliere verenigingen verplicht een borg te stellen om de juiste behandeling van zorgfondsen te verzekeren.