Er komt een groot fotoalbum tevoorschijn. Wit, met bloemetjes op de kaft. Ria Levering begint te glunderen. "Die ken ik", zegt ze. "Gevonden bij Rataplan!" "Klopt" zegt Willy, "door Ria zelf gekozen." Al babbelend bladeren de dames door het boek. Het is een fotoalbum met foto's en plaatjes die het leven van Ria beschrijven. Hier en daar een kort stukje tekst met wat uitleg. Een levensboek. Gemaakt door Willy Dekker, de vrijwilligster die deze taak op zich nam. "Ik vond het zo bijzonder om te doen. Je spit iemands leven door. Dat is best gek want voordat ik het boek ging maken kende ik Ria helemaal niet. Ik heb met haar zelf gesproken en met de begeleiding van de Luif over Ria en haar verhalen. Haar dossier heb ik ook mogen lezen. Wat ik zo knap van haar vind is dat ze het altijd alleen heeft gered. Ze woont pas kort hier op de Luif. Echt diep respect voor hoe ze dat deed."
​Kringloopwinkel
Om het levensboek te kunnen maken zijn Willy en Ria een paar keer samen op stap geweest. De tweede keer dat Willy langs ging bij Ria om te praten over vroeger wilde Ria niet. Ze wilde eigenlijk maar één ding; "Naar Rataplan!" Ria is groot fan van de kringloopwinkel. Ze komt er al jaren en heeft er veel kennissen. Als Ria er aan komt wordt ze door de mensen van de winkel rondgereden in haar rolstoel. Ze weet alles te liggen in de winkel. "Het liefst kom ik er iedere dag even. Een uurtje, dat is genoeg. En lekker een kop chocolademelk!"
Ria heeft ook de plek laten zien waar zij als kind woonde in Egmond. Daar hadden haar ouders een bloembollenbedrijf. Het huis is helemaal vernieuwd, maar Ria wist precies wat er veranderd was. Ook komen Rataplan en de medewerkers in het boek langs. Natuurlijk is er ook een hoofdstuk over eten. Wat Ria lekker vindt (macaroni) en waar ze van gruwelt (bruine bonen brrrr!). "Vroeger maakte mijn moeder pudding. En als die afkoelde kwam er zo'n vel op. Dat haalde ze er dan af en sneed ze in stukjes. Dan mochten we allemaal een stukje." "Ja", zegt Willy, dat heet flus. Dat heb ik van Ria geleerd. Ik had er nog nooit van gehoord."
Als vrijwilliger kwam Willy de afgelopen maanden regelmatig bij Ria langs om het boek samen te stellen. De ritjes naar Egmond en Rataplan waren voor beide dames een bijzondere ervaring. "Het is zo mooi om te zien hoe Ria geniet van de uitstapjes. Ze houdt echt van gezelligheid. Het boek is nu af. We zien wel hoe we verder gaan. Mocht er een feest gehouden worden als ze tachtig wordt, dan hoop ik dat ik daar bij mag zijn." "Eerst nog maar zo ver komen," zegt Ria, "wanneer gaan we weer eens naar Rataplan?"