Hoe lang moest ik nog, ik durfde niet om me heen te kijken, krampachtig het buskaartje in mijn klamme, zweterige handen heen en weer draaien, een diepe buikademhaling. Het hielp me allemaal niet. Ik zat ondertussen dicht tegen een paniekaanval aan. Edwin zat aan de andere kant van de bus en heeft niets meegekregen van mijn penibele situatie. En net toen ik dacht nu gaat het gigantisch fout, zag ik op een meter of tweehonderd het dorpje Eze liggen. De bus stopte, opgesprongen en de bus uit gerend zonder ook maar op iemand te letten en rekening te houden met mijn medereizigers. Er was maar één ding belangrijk op dat moment en dat was ervoor zorgen dat ik buiten geraakte, frisse lucht tot me kon nemen en vast grond onder mijn voeten kreeg. Trillend op mijn benen en immens opgelucht dat ik een beschamend kots incident had weten te voorkomen.
Ter plekke besloten dat ik met geen tien paarden meer in dat busje zou stappen, we zijn op de filosofische toer gegaan en het Nietzsche wandelpad richting Eze-sur-Mer afgedaald. Met trillende benen bij het treinstation aangekomen, maar deze keer niet van misselijkheid.