Antwoord: Misschien wel een van de moeilijkste lessen die een student van Een cursus in wonderen moet leren en aanvaarden, is dat als we in onvrede zijn of pijn lijden, dat nooit het gevolg is van wat iemand anders ons al of niet heeft aangedaan (WdI.5), ongeacht wat onze ervaring ook lijkt te zijn. Alles wat we ervaren, lijkt iets anders uit te schreeuwen, en het is gewoonlijk niet moeilijk om bondgenoten te vinden die ons ondersteunen wanneer we onszelf als slachtoffer zien. Maar als we onze relaties oprecht willen herstellen en onszelf willen bevrijden van conflict, kwetsuren en kwaadheid, vraagt de Cursus ons onze aandacht te verschuiven van de uiterlijke situatie naar onze eigen innerlijke beslissing om te investeren in het geloof in zonde, schuld, aanval en verlating. Want dat is de enige bron van onze pijn (WdI.23).
Dit rechtvaardigt niet wat iemand doet of nalaat, maar verduidelijkt wel dat we in eerste instantie altijd in onze eigen denkgeest een beslissing hebben genomen om onszelf als slachtoffer te zien, zodat we ons kunnen verdedigen tegen de pijn van onze eigen keuze voor schuld, anders zouden we niet beïnvloed kunnen worden door wat de ander doet. Dit spreekt natuurlijk alle raadgevingen tegen die de wereld biedt, maar dat komt eenvoudigweg omdat de Cursus ons een radicaal verschillende manier van waarneming biedt van onszelf, ons leven, onze relaties en onze wereld – een waarneming die bevestigt dat alleen wij heer en meester van ons eigen universum en ons eigen lot zijn (WdII.253). Hoe luid en heftig protesteert de wereld – en onze ego-denkgeest – wanneer we de volledige verantwoordelijkheid aanvaarden voor wat we ervaren (T21.II.1-5).
De Cursus geeft je geen advies over jouw situatie in het bijzonder, of je het contact met zijn familie wel of niet had moeten verbreken, of dat je dat juist moet herstellen. De antwoorden op je vragen kunnen alleen nuttig zijn als je je eigen behoefte om jezelf als oneerlijk behandeld te zien (T26.X.3-5) hebt aangepakt, een behoefte die je trouwens met iedereen deelt die op deze aarde lijkt rond te lopen, ongeacht de vorm waarmee die in jouw leven wordt uitgedrukt. Je hoeft jezelf dus niet te veroordelen omdat je voor de slachtofferrol gekozen hebt – wij allen die ons hier bevinden, hebben op onze eigen specifieke manier, diezelfde keuze gemaakt.
En tot je dus in staat bent de oordelen van onwaardigheid los te laten die je er tegen jezelf op na houdt omdat je je ware Zelf in de steek hebt gelaten, zal ieder ander symbool blijven staan voor die innerlijke keuze, en contact met hen zal ontegenzeglijk pijnlijk blijven. Hoe ontoereikend dit voor ons ook lijkt, de waarheid is dat we allemaal alleen maar ons uiterste best doen, vanuit onze overtuiging dat we beperkt zijn en de schuld die natuurlijk gepaard gaat met deze zienswijzen. En die allesomvattende veralgemening is ook van toepassing op de vader van je dochter.