Vriendschap algemeen : Is het nep of echt?.
Ik heb sinds sept 08 weer contact met iemand die ik nog van vroeger ken. Uit m´n jeugd. Destijds waren we beide rond de 12-14 jaar. Toen we verleden jaar weer in contact kwamen (hij is getrouwd en ik woonde samen) was het bij de 2e ontmoeting heel heftig. Al snel waren we intiem, maar het voelde mega goed. Hij vertelde al vrij snel problemen met zichzelf te hebben en ging in oktober naar een psycholoog. Tevens kwam zijn vrouw achter onze intimiteit en maakte het voor hem erg moeilijk thuis. Hij is een paar maanden uit huis gegaan en gelijktijdig heb ik mijn relatie verbroken. Hij veranderde enorm, vooral na die gesprekken met die psych. Keerde zich van me af. Terwijl we zo goed konden (en kunnen) praten. Z´n vader is toen hij nog jong was overleden. Ze zaten diep in de schulden. Hij had al 3 jaar geen intieme relatie meer met z´n vrouw etc etc. Hij kon in z´n hoofd onze intieme relatie niet meer aan en wat overbleef was een platonische vriendschap, die voor mij heel belangrijk was. Ik ben erg op hem gesteld en hij zegt dat hij dat ook op mij is. Maar nu hij weer thuis woont (hij kan vanwege die schulden sowieso niet weg, maar wil dat ook niet direct, vindt dat hij ´het´ eerst netjes moet oplossen thuis) heeft ie door mijn smsjes 2x giga ruzie gehad en wil nu dat ik hem niet meer sms om die reden, maar in uiterste noodgevallen alleen maar 1x z´n telf over mag laten gaan, zodat hij me dan (meestal de volgende dag) terug kan bellen zodra dit kan. Hij heeft me wel pas geholpen met verhuizen, dat was wel weer heel lief, maar verder spreken we elkaar alleen telefonisch en alleen als hij me belt. Terwijl ik hem zie als vriend die heel belangrijk is voor me (me heeft gebracht waar ik nu ben) en die ik graag wil spreken op momenten dat ik em nodig heb als vriend. Echt, de intimiteit ben ik allang voorbij en als ik em zie, weet ik dat hij qua uiterlijk, maar ook qua karakter niet mijn type is en ik ook die aantrekkingskracht niet meer voel, maar wel de gesprekken en zijn stem, die zijn belangrijk voor me. Maar hij kan (wil...?) thuis niet keihard gaan voor onze vriendschap. Terwijl ik heel veel voor em over heb gehad. Meer dan een normaal iemand zou doen... En ik daardoor voel dat ik meer wil zijn dan een telefoonvriendin. En ook niet als sociale verplichting, maar gewoon echt. Is dit een vriend? Of kan ik deze vriendschap maar beter verbreken? Of moet ik hem tijd geven tot ie meer tot zichzelf is gekomen met z´n innerlijke problemen?? Ik heb al een paar keer geprobeerd te kappen, maar blijf hem toch weer benaderen... Wat is het advies van een buitenstaander?