Zo zat ik twee weken later weer in de wachtkamer, de verkeerde wachtkamer naar het bleek. Maar de therapeute wist mij uiteindelijk te vinden en ik volgde haar naar de spreekkamer. Er stond een levensgroot driedimensionaal model, aan de voorkant opengewerkt. Na het intakegesprek begaf zij zich naar dit model en plukte er wat in de weg liggende organen uit. Zij wees mij op een spiermassa: ‘dit is hem’, zei ze.