De rol van Félice in mijn dagelijks leven :: stichtingfelice
De rol van Félice in mijn dagelijks leven
Jullie zijn de ouders van Félice? Mijn hart maakte een sprongetje. Alsof ze er ineens 'gewoon' was. We stonden bij de balie van kindergeneeskunde in het ziekenhuis. Ze wisten dat we een afspraak kwamen maken. Zo vanuit het niets haar naam horen, maakte mijn dag bijzonder. Voor mij is zij er continu en voor mij zit er wat dat betreft geen verschil tussen leven en dood. Toch werkt dat in het dagelijks leven, met anderen, heel anders.
Ondanks dat Félice groot onderdeel van ons leven is en ze in ons leven niet is weg te denken, is haar rol niet 'gewoon'. Waar iedereen graag praat over zijn kinderen, denken wij na of het gepast is over haar te praten. We vragen ons dan af of we weer voor de honderdste keer hetzelfde mogen vertellen.
Tijdens kinderverjaardagen praat iedereen over zijn kinderen. Iedereen vertelt vol enthousiasme en trots over de mijlpalen, de grappige opmerkingen, eerste hapjes, eerste stapjes, reacties op vaccinaties, de plannen van eerste vakanties en ga zo maar door. Wat had ik daar ook graag aan meegedaan. Ik wil ook foto's sturen, verhalen vertellen en roepen dat mijn dochter alles wel heel snel goed kan. Realiteit is dat ik het niet altijd gepast vind over de dood van Félice en mijn verdriet te praten. Daar komt bij dat het nooit nieuwe verhalen zijn. Bijna een jaar later zijn de verhalen over Félice nog steeds hetzelfde.
Mijn telefoon staat inmiddels vol met foto's en filmpjes van andere kindjes. Hoe blij ik ook voor iedereen ben, feit is dat er van Félice nooit foto's bij komen en ik inmiddels meer foto's van andere kindjes heb dan van mijn eigen meisje. De foto's en filmpjes die gedeeld worden van al die mijlpalen zijn leuk om te zien maar ze zijn vaak ook een steek in mijn hart. Het besef dat ik die momenten niet zal meemaken met Félice, blijven pijnlijk. Waar blijft de tijd roept iedereen. Zij groeien mee met hun kind. Ik raak alleen maar verder verwijderd van mijn tijd met Félice.
Ook ik praat graag over mijn kind. Tim zegt wel eens "het is niet zo gek hoor dat het minder wordt." Voor mij is dat alleen wel gek. Want bij een ander wordt het toch ook niet minder? Het is al verdrietig genoeg dat er niet meer verhalen over Félice komen. Ik wil op zijn minst eindeloos over haar blijven praten. Het dubbele is dat ik wil dat er gedeeld blijft worden door mijn omgeving. Ik wil straks hetzelfde ook kunnen delen over het zusje van Félice. Ook nu blijkt weer dat het proces van rouw vol tegenstrijdigheden zit. De confrontatie met hoe het had moeten zijn, blijft alleen hard.
Het maakt niet uit of je kindje is overleden of niet. Mijn overleden kindje is net zo groot in mijn leven. Hoe moeilijk ook voor te stellen voor een ander. Daar op een juiste manier mee omgaan en een goede invulling aan geven, is alleen een stuk ingewikkelder. Het is een manier die Tim en ik samen moeten vinden en waar, hoe begrijpelijk ook, anderen aan voorbijgaan. Een foto van Félice stond een tijdje op de eettafel. Helemaal niet overdreven groot. Ik werd erop aangesproken dat het wel erg heftig was haar zo op tafel te hebben staan. Precies dit zijn de manieren om haar 'gewoon' in ons leven te laten zijn. Zoals er bij een ander een levend kindje aan tafel zit.
Eén ding is in ieder geval duidelijk voor ons. Félice is onze oudste dochter. Zij heeft ons papa en mama gemaakt. Wij zullen haar altijd een hele grote rol in ons leven laten zijn. En of dat ooit minder wordt, zien we wel. Dat zal de tijd ons leren.