Losse gedachten, Cultuur van aanstoot, deel 1 - Church WithOut Walls International-Europe
7/13/2016 11:03:18 am
Dit blijft een lastig onderwerp. Zeker tussen christenen onderling. Je kan zelf anderen vergeven, geen aanstoot nemen willen aan. Maar soms kwetsen mensen, broeders en zusters ook, je gewoon. Wanneer je het daar over wil hebben, dan geven ze vaak niet thuis en doen net of ze van niets weten. Ook dat is geen goede houding. Volgens mij staat er ook in de Bijbel dat we in relaties de vrede moeten bewaren wanneer dat van ons afhankelijk is. Het is ook niet de bedoeling dat je je telkenmale weer opnieuw laat kwetsen door sommigen. Tenslotte ben je niet verantwoordelijk voor het gedrag van die ander. En dan kan jij nog zoveel willen vergeven en het ook doen, wanneer de andere kant van de relatie doet alsof zijn neus bloed en beledigd zich van je afdraait omdat je iets gezegd hebt wat gewoon waar is, en wat hun niet aanstaat, ja dan vraag ik mij echt af, is dit dan de bedoeling???? Elkaar zonde vergeven blijft vaak toch lastiger dan het zo op het eerste oog lijkt. Ik kan uit ervaring zeggen dat veel christenen elkaar niet kunnen vergeven. En daar gaan heel veel onderlinge relaties op stuk. Gewoon ook niet durven toegeven dat ze iets verkeerd gedaan of gezegd hebben. Bewust boven de ander willen staan, in de trant van, kijk mij nu eens heilig zijn, dat heb ik nooit gedaan of gezegd....... . Zo iets heet volgens mij gewoon hypocriet zijn. En dan de rust en vrede zien te bewaren. Ik kan het dan ook niet erg vinden wanneer zulke broeders en zusters zich beledigd voelen en geen omgang meer met je wensen. Ze voelen zich klaarblijkelijk meer dan een ander. En dat mag ik dan in Jezus heerlijk loslaten! Zonder wrok, zonder verdriet en zonder boosheid.