De rode draad in het verhaal is: goed en slecht; liegen en bedriegen, verraad, eerlijkheid, beloftes nakomen, elkaar helpen, maar ook pesten.
De vele en uitgebreid beschreven gebeurtenissen maken dat het verhaal blijft boeien tot het eind. Goedzo leer je als lezer vrij goed kennen en inleven-en meevoelen gaan vanzelf. Jammer genoeg is er geen echte feeling met de andere personages, die soms aparte namen hebben passend bij het verhaal, zoals bijvoorbeeld Vindangio, Tichis, Filrowen, Dryfus en Aëtolguc. Karakters worden niet uitgediept; wel is duidelijk wie de ‘goede’ en wie de ‘slechte’ zijn en wat hun rol is.
Door het groot aantal gebeurtenissen, waardoor personages amper een plekje krijgen, met uitzondering van Goedzo, leest het verhaal niet echt fijn.
Als lezer heb je het gevoel, dat er teveel aandacht is besteed aan het willen vertellen en laten gebeuren, zonder dat je je echt kunt inleven in wat er gebeurt. Het blijft aan de oppervlakte. Schrijfstijl en verhaal zijn nu niet in balans. Dit zou kunnen opgelost worden door minder te vertellen en meer durven overlaten aan de verbeelding van de lezer.