In de jaren vijftig van vorige eeuw werd achteraan een stuk bij gebouwd: het gelijkvloers diende als vergaderlokaal, kinderheil en bureau voor de mutualiteit. De vergaderzaal boven, bereikbaar langs een metalen trap, werd spoedig een gezellig lokaal, waar Juul en Jean ’s avonds klaar stonden om na de vergaderingen voor een glas en gezelligheid te zorgen. Het werd “De Libanon”. Op de muur in de traphal was een landschap van Libanon geschilderd, ceders in een oase. De naam was een duidelijke een verwijzing naar het bijbelse Libanon: een land van melk en honing, van overvloed.