De meeste havenwerkgevers waren voor de aanpak van Peeters. Met één uitzondering: Fernand Huts van Katoennatie, de aanstoker van de klacht. Die wil niet met logistieke havenarbeiders werken in zijn magazijnen en om de publieke opinie voor zijn zaak te winnen vertelt hij dat hij soutiens in enveloppes moet laten steken door kraanmannen en dokwerkers die normaal stalen platen laden en lossen. In feite bestaan er al logistieke havenarbeiders met een statuut dat minder bescherming geeft dan dat van de echte havenarbeider, maar toch beter is dan dat van de interims die Huts in dienst neemt. De andere havenwerkgevers zijn bang voor sociale onrust in de haven en geven daarom de voorkeur aan onderhandelingen. Ook wegen de baten van de afschaffing van de wet-Major voor hen niet op tegen de kosten. Een 'big bang' in de havens willen ze niet, want ze zijn tevreden over de hoge productiviteit van de havenarbeiders. De meerderheid van havenpatroons verwachten veel meer van sluipende flexibiliteit en automatisering van het werk.
De vakbonden nemen ook deel aan de onderhandelingen van Peeters, in de hoop een juridische veroordeling te vermijden. Ze hebben zich ook altijd bereid verklaard om mee na te denken over modernisering en verbetering aan het statuut van havenarbeid. Ze zijn dus helemaal geen onredelijke conservatieven die enkel privileges van een beperkte kliek willen bewaren. Maar ze willen natuurlijk geen sociaal overleg met de strop van een juridische veroordeling rond hun nek. En modernisering mag geen alibi zijn voor sociale afbraak. De fundamenten van het statuut van havenarbeider moeten overeind blijven staan.
De PVDA wil dat de Europese Commissie haar klacht intrekt. De ervaringen van strijd tegen 'Business-Europa' leren dat wie het spel speelt volgens de regels van de Europese Commissie, van een kale reis terugkomt. De Europese Commissie valt niet met redelijke argumenten te overtuigen. Ook de Griekse regering heeft mogen ondervinden dat heel redelijke argumenten tegen sociale afbraak en besparingen niet werken, zelfs niet als de meerderheid van de Griekse bevolking die argumentatie actief steunt. Ze botste op een neoliberale muur. In de Europese context van vandaag kan je enkel verworvenheden bekomen en behouden, door krachtsverhoudingen op te bouwen, zoals de dokwerkers bewezen hebben tussen april en december 2014.
Dankzij de eenheid en het sociaal verzet van de Belgische dokwerkers staat hun statuut er nog altijd. In combinatie met brede steun vanuit de publieke opinie, blijven dat twee beslissende elementen in de strijd tegen sociale dumping in de havens. De 'Wet-Major' is een verhaal van meerdere generaties die gestreden hebben voor rechten en sociale bescherming. Veel dokwerkers beseffen heel goed dat alles wat ze hebben, te danken is aan de strijd van hun ouders en grootouders.
PVDA-voorzitter Peter Mertens: “Dokwerkers hebben bescherming van wet-Major nodig om veilig te kunnen werken.”