Het is evident dat in ons toekomstig energiesysteem hernieuwbare elektriciteit een hoofdrol zal spelen in de transitie naar een CO2-arme energievoorziening. Deze transitie wordt gefaciliteerd door de CO2-doelstellingen zoals die ook door de Nederlandse overheid zijn vastgelegd (CO2-neutraal in 2050). Dit vereist vérgaande elektrificatie. In de toekomst zal echter behoefte blijven bestaan aan energiedragers (voor luchtvaart, scheepvaart en zwaar wegtransport) en aan chemische producten en materialen. Deze activiteiten en bijbehorende productieprocessen zijn nu verantwoordelijk voor ruim 35% van de wereldwijde CO2-uitstoot. Er ligt een grote uitdaging om deze brandstoffen en chemische producten te vervaardigen via de inzet van hernieuwbare elektriciteit, op basis van biomassa en/of CO2. Dit kan met elektrochemische conversie.
Daarnaast zijn oplossingen nodig voor het probleem van de onbalans tussen productie en verbruik van elektriciteit, ook wel intermittency genoemd (zowel over- als onderaanbod). Deze oplossingen liggen in het verbinden van netwerken en productiecapaciteit (interconnectie), het organiseren van een optimale balans van vraag en aanbod door flexibele productie en afname, en in directe opslag van elektrische energie. Voor dat laatste is opslag van elektriciteit in accu’s of vergelijkbare systemen een optie, net als de elektrochemische productie van chemicaliën als energiedrager. Deze elektrochemische conversie is de meest belovende optie voor langetermijnopslag omdat deze technologie zich gemakkelijk laat schalen naar de hoeveelheid energie.