Posted by: Jacoline Maes Tags: debuut, eenzaamheid, Literatuur, pedofilie Posted date: November 21, 2015 | No comment
Muidhond van Inge Schilperoord is een boek dat behoorlijk wat stof heeft doen opwaaien. Het onderwerp is niet standaard en zeker te omschrijven als taboe, de hoofdpersoon van Muidhond is namelijk pedofiel en vrijgesproken bij gebrek aan bewijs. Dit boek is Schilperoords debuut en haar achtergrond als forensisch psycholoog zorgt ervoor dat ze een heel goed beeld van de persoon heeft kunnen schetsen en een verhaal heeft kunnen schrijven dat tot nadenken aanzet. Dit debuut trok ook de aandacht want het werd direct genomineerd voor de ECI literatuurprijs en won de Bronzen Uil in België.
Dit boek sloeg ik toch wel nieuwsgierig open. Ik was benieuwd of het zou voldoen aan het beeld wat de boekhandelaar van mijn plaatselijke boekenwinkel had geschetst. Namelijk dat pedofilie op een dusdanige manier behandeld wordt dat je toch begrip voelt voor de hoofdpersoon, Jonathan is er zelf namelijk ook niet blij mee.
Het eerste wat me aan dit boek opviel was echter de snelheid waarmee ik erdoorheen vloog. Het is niet moeilijk geschreven en ik moet zeggen dat het zelfs te snel las, want ergens heb ik het gevoel dat ik nooit echt binding kreeg met het verhaal. Tijdens het lezen dacht ik wel na over het verhaal, maar als ik het weglegde vergat ik het boek weer.
Toch is het een boek dat wel belangrijk is, want hoofdpersoon Jonathan wordt als een mens neergezet, niet als een monster. Hij komt net uit de gevangenis en hij is eigenlijk niet blij om terug te moeten naar de wereld waar mensen hem veroordelen. Daarnaast krijgt hij ook geen hulp meer om zijn gedachten onder controle te houden en Jonathan is te bang om hulp zelf te zoeken. Het feit dat Jonathan echt worstelt met wat hij denkt, zorgt ervoor dat je je afvraagt waarom iemand die het nodig heeft, geen hulp meer krijgt. Zijn gedachten lopen weer uit de hand en door het boek heen zie je hoe Jonathan weer in zijn slechte gedachten verstrikt raakt.
Je blijft je dus wel het hele boek afvragen of Jonathan weer de fout in gaat en persoonlijk vond ik het einde wat tegenvallen. Ik vond het niet helemaal passen, hoewel het aan de andere kant wel een parallel vertoont met hoe het met de muidhond gaat. De muidhond heeft een belangrijke rol in het boek en ook voor Jonathan staat de muidhond voor hoe het met hem gaat, dat vond ik een hele mooie vondst van Schilperoord.
Het boek wist met dus niet helemaal te overtuigen, maar ik denk wel dat het een boek is dat belangrijk is en ik zou het dus zeker niet afraden. Ik had echter verwacht dat het me meer zou doen.