R: Ja. Er zit wel een spanningsveld in, en dat is de relatie met de ander en met je geloofsgemeenschap waarin je verkeert.
R: Daar moeten we het zeker over hebben. Je kunt als gelovige prima je eigen lijn trekken zeg maar en je eigen gang gaan, maar daar houd je het niet op vol, dus je hebt altijd een geloofsgemeenschap nodig waarin je thuiskomt en ik merk dan dat mijn persoonlijke zoektocht op dat gebied soms wat verder gaat, wat sneller gaat, wat hoger en wat dieper gaat dan het brede gemiddelde in de geloofsgemeenschap waar ik dan ben. En ik vind het zelf ook heerlijk om hardop te denken in gezelschap en dan denk ik ook weleens heel gek en creatief, zoals we het net hadden over kinderen gewoon dan zeg ik ook weleens hele gekke dingen. En ik heb de ervaring dat mensen daar weleens van schrikken.
R: Ja. En dan, mensen raken dan van streek dat je dingen zegt die vanuit hun perspectief ja dingen onderuit haalt of dingen onzeker maakt, en daar hebben ze duidelijk zichtbaar last van, ook. En dat belast mij, daar heb ik last van, dat ik die mensen zo onzeker maak.