Oor-deel • Marie Fredriksson – 'Nu!' - ESF Magazine
Categorized | Het Oor-deel
Voldoet het album aan de verwachtingen? Zijn er nog verbeterpunten en wat is ons uiteindelijke Oor-deel? Vandaag de CD-recensie van 'Aventine, het laatste album van Gun-Marie Bolyos-Fredriksson' ofwel Marie Fredriksson (bekend van Roxette). • Door: Erik Bolks •
De Zweede voorrondes werden het afgelopen decennium als de beste van Europa beschouwd door Songfestivalfans. De kwaliteit van de inzendingen loopt de laatste jaren echter achteruit door de commerciële belangen van platenmaatschappijen en de Zweedse omroep, die een steeds benauwender formule oplevert. Tijd dus om eens te kijken naar artiesten die zich altijd verre van het Melodifestivalen hebben gehouden, maar wél geweldige muziek hebben gemaakt. Laat nou net Marie Fredriksson vorig jaar een mooi Zweedstalig album op de markt hebben gebracht. Na 7 jaar eindelijk weer eens een soloplaat van deze Roxette-zangeres! Tijd dus voor een Oor-deel.
Alle liedjes, op twee na (daarover later meer), zijn geschreven door haar man Mikael Bolyos. Als je naar de titels kijkt zijn het hele intieme liedjes en zou je kunnen concluderen dat het met dat huwelijk wel goed zit. Het hele album ademt een sfeer alsof het opgenomen is in de jaren '70 door een Amerikaanse zangeres.
'Det bästa som nånsin kan hända (Het beste dat ooit kan gebeuren)' met een subtiele steelguitar en Amerikaanse sound, doet af en toe vermoeden dat The Eagles het nummer hebben geschreven. Don Henley zou het nummer ook prima hebben kunnen zingen. Als Marie halverwege lekker los gaat, herinnert elke fan weer waarom ie destijds verliefd werd op die heerlijke rauwe stem van de zangeres. De coupletten van 'Kom vila hos mig (Kom met mij slapen)' klinken overigens net als een steviger rockversie van het refrein van 'It hurts' van Lena Philipsson (Zweden 2004).
Het nummer 'Det är nu (Het is nu)' valt lekker vet in. Gitaarbegeleiding met 'distortion' zoals we van Per Gessle kennen. Vervolgens een dik slepend ritme waar je in de verte flarden (associaties) van oude steviger Roxette hits terughoort. Ook in 'Längtan (Verlangen)' komt de stem van Fredriksson prachtig uit. Met weinig fantasie kunt je hier zo een Engelse tekst op verzinnen en je hebt een typische rustige Roxette albumtrack. 'Als je wilt kun je altijd dichtbij mij zijn', is de oproep aan haar geliefde in 'Aldrig längre bort än nära (Nooit verder weg dan dichtbij)'.
'Sista sommarens vals (Afgelopen zomer wals )', het enige nummer dat door Marie zelf geschreven is, heeft zo'n typisch jaren '70 intro dat op vinyl-lp's vreselijk zou kunnen 'zweven'. De tekst is zeer waarschijnlijk een groot dankwoord aan haar partner Mikael, die haar 'hand vasthield' en 'altijd naast haar stond' tijdens de periode dat Marie een hersentumor had (2002-2009). In dit nummer denkt ze terug hoe ze na 'de winter' via 'de lente' uiteindelijk in een zomerse wals samen konden dansen. Muzikaal is het prachtig, met een piano die het hele nummer doorzingt terwijl strijkers en gitaren het merendeel van het arrangement bepalen. Een echte top-track!
Meestal als een liedje een titel heeft als 'Bara 3 ord (Slechts drie woorden)' zijn de drie bedoelde woorden "I love you". Ook in dit lied zijn het dergelijke woorden die Marie wil horen ' Zeg dat jij mij liefhebt!' (Säg att Du älskar mig).
In 'Känn dig som hemma (Voel je thuis)', door Roxette collega Per Gessle geschreven, wordt een huiselijk gevoel opgeroepen. Het is waarschijnlijk het enige popliedje uit Zweden waar 'een wasdroger (torktumlaren)' in voorkomt. 'Jag undrar vad du tänker på (Ik vraag me af waar je aan denkt)' is een lofzang op de liefdesrelatie die veel weg heeft van een broer en zus connectie. Met een Beatlesque intro, dat aan het outro van 'Hey Jude' doet denken, en met lieftallige babykamer-muziek-speeldoos-geluidjes is dit bepaald geen triest nummer.
Van 'Stjärna som brinner (Brandende ster)' zijn de eerste gezongen regels en gitaar begeleiding nagenoeg exact gelijk aan het intro van Edsilia Rombley's 'On top of the world' (NL 2007) en dus qua zang ook gelijk aan Dima Bilan's 'Believe' (Rusland 2008). Gelukkig ontaardt dit niet in een standaard popdeuntje of moeilijk gejammer, maar blijft het een lief klein liedje.
'I morgon (Morgen)' zou ik omschrijven als hoopvolle ouderwetse pop met een soul 'feel'. Het heeft ook wel iets van de sfeer van Sheryl Crow's (klik hier voor de recensie van haar laatste album) hit in Nederland 'All I wanna do'. De slottrack 'Vad vore jag utan dig (Wat zou ik zonder jou zijn)' ademt wederom een uitgesproken jaren '70-sfeer. Alleen dit keer speelt een steelgitaar en de trommelende drum een hoofdrol.
Het album wordt redelijk gedicteerd door gitaren, terwijl Marie's stem ook prachtig uit de verf komt wanneer zij enkel begeleid wordt door een piano. De track die toch zeker niet had mogen ontbreken op dit album (als bonus en als studio-versie, niet de live!) is het lied 'Ännu doftar kärlek' dat zij in juni 2013 op de koninklijke bruiloft van prinses Madeleine heeft gezongen met haar man Mikael op piano. Een duetje met bijvoorbeeld Andreas Johnson zou ook heel goed gepast hebben. Ook een 2013-remake van 'Tro' had fijn kunnen aanvullen.
Het album heeft wat luisterbeurten nodig, maar dan groeit 'Nu' uit tot een heerlijke gitaarpop-plaat. Het klinkt als een behoorlijk solide geheel (doordat nagenoeg alle composities van dezelfde hand zijn) en de stem van Marie is en blijft aangenaam om naar te luisteren. De arrangementen zijn doordacht en compleet, nooit overheersend en altijd dienend aan het totaalgeluid. Zou Marie te porren zijn om het MF in 2015 een kwalitatieve injectie te geven? 'Nu' het nog niet te laat is?