De eerste 8 jaar van mijn leven woonden we in een fantastisch huis. Het was een, 50/60er jaren, doorzonwoning en in mijn beleving was het gigantisch groot.
Een tuin met schommel, een achterom poortje met liguster (ik kan nog altijd weemoedig worden als ik in het voorjaar bloeiende liguster ruik!) daarachter een basisschool, kleuterschool en gymzaal, alle drie los van elkaar gebouwd met veel ruimte eromheen om te spelen, bosjes om in te verstoppen en hekken om op te balanceren. Een speelzolder en een eigen kamertje (de kleinste!) met aan de andere kant van de muur waar mijn bed tegenaan stond het bed waar mijn buurmeisje in sliep. We hebben flink gezeurd bij onze ouders om die muur eruit te halen of dan in elk geval een raampje erin te maken, zodat we niet elke keer om hoefden te lopen als we wilden spelen of hard moesten praten en klopsignalen geven als we ’s avonds in bed naast elkaar lagen.
Met mijn Nederlands Hervormde opvoeding wist ik niet beter dan dat dit mijn moeder was. Ze leek er sprekend op met haar donkere haar en donkere ogen en de vorm van haar gezicht. Omdat het niet mijn zus of ikzelf was die ze als baby vast had (want wij zijn ook beiden donker van haar), ging ik er in mijn kinderlijke fantasie vanuit dat het één van de twee kinderen moest zijn die mijn ouders, beiden aan het einde van haar zwangerschappen, hebben moeten loslaten.
Ik denk dat ik als klein meisje vaak heb staan staren naar dit portretje vanaf het voeteneind van het grote bed, het verdriet bijna voelbaar.
Járen later zag ik deze prent opnieuw en realiseerde me dat dit wel een moeder met kind is, maar niet de mijne. Ik ben het wel altijd heel mooi blijven vinden.
Inmiddels heb ik de prent die ooit in ons huis hing van mijn moeder gekregen en deze hangt nu boven mijn werkburo. Als ik het plaatje ergens op tegen kom kan ik het niet laten het te kopen, of het moet echt zó vreselijk kitsch zijn (zoals pas een lamp op een kofferbakverkoop….hoewel…tóch spijt! ) In Rome vond ik een bidprentje een klein wijwaterbakje (helaas doormidden inmiddels) en een hangertje. Op een andere vakantie liep ik in een toeristenwinkeltje te neuzen en zag de prent in een behoorlijke kitsch variant, maar toch mooi met een landschapje met roosjes erachter en duifjes en ze kijkt ook ineens de andere kant op, tja, die moest toch mee in de koffer.
Mijn vader borduurde een prachtig sepia schilderij voor me en op dezelfde kofferbakverkoop waar ik de lamp heb laten liggen lag een stukje verder dit borduurtje, voor 50 cent. Dat gaat ooit een kussen of de klep van een tas worden.
Ik zocht naar afbeeldingen voor dit blog (omdat ik dit in eerste instantie helemaal niet wilde fotograferen allemaal en ook niet wilde vertellen) en vond nóg een schilderijtje bij 'De Blauwe Blaker'. Een superleuke webwinkel en ik kon het natuurlijk niet laten. Vandaag kwam het binnen en het is weer een plaatje.
Gemaakt door de Italiaan Ferruzzi en het origineel toonde hij in 1897 op een tentoonstelling in Venetïe. Dit schilderij werd bekend als Madonna della Strada (Madonna van de straat) en was eigenlijk niet bedoeld als religieuze afbeelding. Het is nl een meisje van 11 is met haar broertje! Waar het origineel is is niet bekend (....blijven zoeken allemaal!) en uiteindelijk is het héél vaak gekopieerd als Maria met Kind. Ik kan er geen genoeg van krijgen.
mocht je het willen borduren dan wil ik je het patroon best geven, ik weet alleen niet of er een lijst met kleurnummers bij zit...
Ik heb'm gevonden Pauline en wat is het práchtig! De sepia variant is ook zo mooi in borduurwerk. Vele malen mooier in het echt dan ik het op de foto kreeg. Ik zal bij mijn pa eens navragen of hij daar het patroon nog van heeft liggen (vast wel) en of dáár ook kleurnummers bij staan, dan kunnen we misschien een madonnaruil doen. En ik moet dan mijn pa weer eens lief aankijken want zelf kan ik wel borduren, maar ik maak nooit iets af.
Ik heb het patroon opgezocht en het is een gekleurd, best lastig, patroon zonder nummers, het was een compleet pakket waar het garen al gesorteerd bij heeft gezeten.Aan de hand van de kleurentabel kan je misschien wel vergelijkbare zijde gebruiken maar er is dus geen dmc-lijst.Het pakket kocht ik bij Peddles, maar ik denk niet dat ze het nog hebben.Inscannen lijkt me lastig, als je het graag wil mag je het van me hebben, ik hoef niet iets er voor terug..
Wat zijn de gewone dingen in het leven toch bijzondere herinneringen. Wat heb je dat mooi beschreven.
Ik vind de afbeelding erg mooi. Ik heb veel oude kaarten met madonna's erop, maar deze zit er niet bij.
Wat een verhaal vol nostalgie en herinneringen aan vroeger. Maar het is natuurlijk wel een heel mooi schilderij.