Het was leuk te zien waar honden keurig hadden gelopen, waar ze hadden gespeeld, met of zonder kinderen en waar paarden hadden gelopen of gedraafd. Alle schelpen op het strand zijn natuurlijk ook diersporen. Aan de overblijfsels kun je achterhalen welk weekdier hierin heeft geleefd. Dat is ook zo leuk bij de zeepokken. Als je ze zo op een stuk hout ziet, dan realiseer je je niet dat het de huisjes van kreeftachtige diertjes zijn. Zes ( soms vier) kalkplaatjes met een dekseltje dat uit twee plaatjes bestaat. Dat dekseltje gaat onder water constant open en dicht. Als ze open gaan komen er twee armpjes uit die voedsel uit het water zeven. Als het eb wordt en de zeepokken komen droog te staan, heb ik mooi in Zeeland gezien, dan sluiten de dekseltjes en drogen ze niet uit. Mooi geregeld.
Ook zag ik heel veel sporen van de schelpkokerworm. De worm zag ik nergens. Wel heel veel gaatjes in het natte zand, dus misschien zaten ze daarin verscholen. Dit dier is weer een voorbeeld van hoe vernuftig de natuur werkt en zich aanpast. De worm is kwetsbaar en pantsert zich door kleine stukjes schelp en zandkorrels aaneen te plakken met slijm dat hijzelf produceert om zo een koker te maken waarin hij zich verschuilt. Er lagen heel veel lege kokers en de meeste waren nog steeds intact.