Lebowski Blog - Samuel wordt zestien, dat zegt hem niets
Samuel wordt zestien, dat zegt hem niets
Samuel is bijna zestien. Op Pinkstermaandag is hij jarig. Dat zegt hem niets: jarig zijn. Nooit aftellen. Nooit een wensenlijstje. Onze tweede zoon is dan dus al zestien. Pfff. Bernique kreeg al verkering met mij toen ze zestien was. Samuels verjaardag roept ook herinneringen op aan brommertijden.
Buiten staat de brommer van David. Ja, die wilde hij per se toen hij zestien werd. Die kreeg hij niet. Wij vonden een brommer te gevaarlijk. Hij nam de fiets maar. We zagen al die ongelukken met brommers en scooters. Bij ons om de hoek vond een jongen de dood, gelanceerd als hij was tegen een verkeersbord.
Die brommer zal hij straks verkopen, nu hij negentien is. De examens zijn voorbij, hij is met zijn vriendin op vakantie en gaat studeren, als alles verloopt zoals hij wil. Ongelooflijk, zoals de tijd vliegt. Joshua, de jongste van elf, wordt ook al zo'n kereltje. Alleen Samuel blijft ongeveer hetzelfde, zij het dat hij steeds een stukje is gegroeid. Samuel hoeft geen brommer. Hij zou er niet eens op kunnen zitten. Het is een zorg minder, maar soms hunkeren we naar die zorg. Zeurde hij maar om een brommer. Om een biertje, terwijl hij pas zestien is. Hij kijkt niet eens naar de opgehangen slingers. Het liefst wil hij elke dag zo normaal mogelijk laten verlopen, al houdt hij van uitstapjes.
Vrijdag zijn we op kinderdagcentrum Rozemarijn. Dan eten we patatjes met de kinderen uit zijn groepje, Robijn, en de leidsters en zingen we 'lang zal hij leven' voor Samuel. Dat vindt hij mooi, zingen, dan klapt hij mee op het ritme. Een cadeautje pakt hij aan, maar hij doet er niets mee. Hij kijkt alsof het pakje een buitenaards wezentje is. Als een ander het papier eraf haalt, kijkt hij hoogstens even op, uit een soort nieuwsgierigheid. Samuel was afgelopen weekeinde logeren, toen zes jongens uit het kampioensteam van Joshua een slaapfeestje hielden bij ons in de woonkamer. Eerst voetballen op het strand, daarna een barbecue en een watergevecht.
Willem Vissers (1964) schrijft iedere week in de Volkskrant over het leven met de gehandicapte Samuel, de middelste van zijn drie zonen. Zijn kroniek verschijnt iedere woensdag om 12.00 uur op het Lebowski Blog. Dit is deel 22.