Sarah, heb jij een papa? | samentegendehardewereld
Appelvrouw op augustus 3, 2013 om 6:49 pm schreef:
Ik denk ook niet dat je iets hoeft te forceren, de tijd geeft je hopelijk de kracht en ruimte. En dit soort gelegenheden, ook al doen ze pijn. Pijn mag je voelen, want het doet pijn! Verdriet is dragelijker dan de pijn, is mijn ervaring. Praat maar, het geeft niets.
Maar onderschat niet wat het met kinderen kan doen. Gelukkig is het voor de meesten nog abstract en dat zouden we zo moeten laten.
Toen mijn Vroems overleed zei een dochtertje van 5 van iemand anders, nadat we een half jaar later de as op zee vrij lieten, waar zij niet bij was, en waar haar ouders ook niet openlijk met haar over spraken, maar kennelijk heeft ze toch ergens van alles opgevangen, toen zei ze: Als hij in het water wordt gestrooid, wordt hij dan weer een mens?
Ze vond dat hij lang genoeg een ster was geweest en nu wilde ze dat hij weer terugkwam.
Volgens mij is het heel moeilijk om op vragen van kinderen een goed antwoord te vinden waarin je jezelf niet verliest, en wel enige afstand kunt bewaren, en tegelijkertijd het kind iets meegeeft dat het aanvaardt.
Maar zolang jij vol zit en wilt luchten is het mooi dat je een plek hebt waar je dat kunt doen, en daarbij je emoties vrij kunt laten zonder anderen er direct mee lastig te vallen.
Want troost bestaat volgens mij niet echt. Laat de tijd zijn gang maar gaan. De tijd heelt geen wonden, maar gaat wel door en geeft je nieuwe ervaringen, nieuwe inzichten en nieuwe gevoelens. Dat hou ik me altijd voor na alles wat ik in mijn leven heb doorgemaakt.
sarahverhoeven93 op augustus 8, 2013 om 5:46 pm schreef:
Heel erg bedankt voor al je reacties! Ze hebben mij allemaal deugt gedaan.
Kinderen begrijpen inderdaad niet alles, maar soms begrijpen ze ook veel meer dan je denkt. En soms kunnen ze inderdaad heel verrassend uit de hoek komen door zo'n opmerkingen te geven zoals jij voorhad met dat meisje.
Ik zit volgens mij nog lang niet zo ver in mijn 'rouwproces' als jij en ik denk dat ik nog lang niet zoveel weet als jij. Daarom doet het mij plezier om jouw wijze woorden te lezen. Ze zullen me zeker nog van pas komen!
Appelvrouw op augustus 8, 2013 om 7:54 pm schreef:
Overschat mijn wijze woorden maar niet, Sarah, het is niet meer dan mijn ervaring, bij jou kan het wel heel anders werken. En ik had toch veel liever die ervaring maar niet gehad.
Er staat gelukkig geen tijd voor een rouwproces, als jij er 10 jaar over doet om uit die pijn te komen dan is dat niet abnormaal, dan is dat zoals het bij jou gaat. Laat je niet aanpraten dat het na een jaar over moet zijn. Ik weet niet of ik het in mijn betogen al gezegd heb dat een goede vriend van me zijn vrouw 15 jaar geleden is verloren, en hij het op haar geboortedag daar nog altijd heel moeilijk mee heeft, en feestdagen het gemis extra voelt. Dat is dan wel de partner met wie je je leven deelde en je toekomst. Van ouders weet ik helemaal niets, ik ken niemand die zo jong een ouder verloor. En vanmensen die op latere leeftijd de ouder verloren heb ik nooit zoveel gemerkt van erg verdriet. Misschien omdat ze er met mij niet zo over praten.
aspasiablog op augustus 4, 2013 om 7:13 am schreef:
Vervelend zo'n vragen.
Toen mijn zus nog maar pas gestorven was kreeg ik de woorden "Mijn zus is dood." of "Mijn zus is gestorven." niet over mijn lippen. Dus als iemand me vroeg of ik broers of zussen had zei ik altijd maar gewoon "Nee." in de hoop dat ze niet zouden doorvragen, maar dat doen ze natuurlijk wel. De meeste mensen reageren dan met: "Ho, dus je bent enig kind? Dan ben je nogal verwend zeker?" en ja, dan moet je toch nog het hele verhaal doen.
sarahverhoeven93 op augustus 8, 2013 om 6:13 pm schreef:
Ik wist nog niet dat je zus overleden is. Zo spijtig! Ik ben wel 'blij' dat je mijn gevoel herkent. Zo weet ik dat het toch niet abnormaal is. 🙂
Soms zeg ik ook niets over mijn papa. Ik probeer het onderwerp ook vaak te vermijden. Tegen kinderen verzin ik ook al vaker iets. Maar soms voel ik mijzelf dan toch verplicht om de waarheid te zeggen. Soms is het toch allemaal nogal ingewikkeld hé.
Froy op augustus 4, 2013 om 9:13 pm schreef:
Neem vooral je tijd voor dat proces. Op jouw eigen tempo, dat is het belangrijkste!
En aan jouw verhaal te horen lijk je me een fantastisch persoon om met zo'n inclusie-kindjes om te gaan!
sarahverhoeven93 op augustus 8, 2013 om 6:14 pm schreef:
En heel erg bedankt! Ik hoop dat je gelijk hebt! Je geeft mij alvast goede moed 🙂
Froy op augustus 8, 2013 om 6:45 pm schreef:
Als je dat ziet zitten zou ik zeggen: volg je hart en doen! De liefde voor Noor straalt van jouw bericht!