‘‘Shake, shake mama, shake it ‘till the break of day’, zingt Dylan op Together Through Life. En hoewel niet helemaal representatief voor het complete album – geen enkel nummer is dat! – zet het wel de toon. Together Through Life gaat in sterke mate over ‘lekker muziek maken’. En het gaat over de liefde – ook de lichamelijke liefde. Maar ja, de liefde is bij Dylan natuurlijk altijd net zo gecompliceerd als het leven zelf. Vaak gecompliceerder zelfs.
Er tekent zich een patroon af in de albumproductie van de Dylan van de afgelopen twaalf jaar. Time Out Of Mind, in 1997, was de verrassende wederopstanding van de songschrijver die met eigen werk weer de diepte in ging, zoals hij sinds de jaren zeventig niet meer had gedaan. Love And Theft vier jaar later liet een muzikaal wat luchtiger Dylan horen, een album waar hij tot op de dag van vandaag graag uit put bij z’n concerten. Modern Times uit 2006 was weer donkerder, Apocalyptischer. En dit nieuwe album lijkt de reactie daarop, wat de songs echter niet minder serieus maakt. Het is een album met veel boogie en blues. Veel uptemposongs. Met uitbundige gitaarpartijen van Mike Campbell, David Hildago, Donny Herron en Dylan zelf, vaak twee, drie of meer, die elkaar soms geheel gescheiden vanuit de linker en rechter speaker bestoken. De karakteristieke specerij van het album is de alom aanwezige accordeon van David ‘Los Lobos’ Hildalgo. Dylans zang is zwaar raspend, maar woordelijk verstaanbaar. En het album slaat in veel opzichten een brug van ruim een halve eeuw. Niet alleen door de hoesfoto van Bruce Davidson uit 1958, maar ook omdat het als een roestig mes snijdende My Wife’s Home Town niets minder is dan een 21e-eeuwse remake van de Waters/Dixon-bluesklassieker I Just Wanna Make Love To You – met bronvermelding overigens. Together Through Life is een relatief toegankelijk Dylan-album. Het zijn de details, zowel muzikaal als in de teksten – ditmaal merendeels met Grateful Dead-tekstsdichter Robert Hunter geschreven. Zo is het kenmerkende gitaarmotiefje van Jolene nu al klassiek en graaft het grommend door Dylan gezongen en door twee rammelgitaargrooves voortgesleepte Forgetful Heart als een dragline door de ziel. Prijsnummer van het album is het bijna ouderwets lees: Blonde On Blonde – klinkende I Feel A Change Comin’ On. Ook een song over de liefde, maar stel je voor de aardigheid eens voor dat Barack Obama het bezongen personage is. ‘Dreams never worked for me anyway/Even if they did come true’. Verwarring alom. Prachtige verwarring, die nog eens wordt voortgezet in de slotsong It’s All Good. Een tekst vol venijn over de toekomst van de wereld. Dylan richt zijn pijlen niet langer op rechts, burgerman of politicus, maar op ‘de mens’. Op de luisteraar zou je bijna kunnen zeggen. Een kunstenaar in de avond van zijn leven die zegt: lossen jullie het zelf maar op – voor mij is het mooi zo. Dat Dylan nog eens topalbums als deze zou maken, dat was in 1995 toch totaal ondenkbaar.