Lotje&co | waarom zo'n rouwkaart op de mat extra confronterend is
Hoe bijzonder de ziekte van Sara ook is, we staan niet alleen
Emine en Bram zijn hondsmoe omdat Sara al weken verkouden is en slecht slaapt. Dan krijgen ze ook nog een rouwkaart, die hen met de neus op de feiten drukt.
De moeder van een vriendin is overleden. Op haar rouwkaart prijkt een mooie vakantiefoto van enkele jaren geleden. Op het laatst kon ze nog nauwelijks haar bed uit. En hoewel ze nooit klaagde, wist haar familie dat ze pijn had. Naast de foto staat: 'Steeds vechtend tegen haar MS en tegen beter weten in toch hopend op een beetje herstel'. Ik denk aan onze vriendin en haar lieve moeder.
Ik denk ook aan ons meisje, die sinds haar geboorte een zelfde strijd voert. Wat het extra moeilijk maakt, is dat de ziekte van Sara zo zeldzaam is dat er bijna niets over bekend is. We weten dat er geen behan­deling bestaat, laat staan genezing. Wat rest is een traject van therapie en controles.
Hoe bijzonder de ziekte van Sara ook is, we staan niet alleen. Er bestaan ruim 600 spierziektes en de meeste daarvan zijn zeldzaam. Zo zeldzaam dat ze in de medische wereld geen prioriteit hebben om geld te investeren in een oplossing. Dus gaan we zelf geld inzamelen voor onderzoek. Voor Sara, maar ook voor de andere kinderen met deze aandoening.
Zo'n rouwkaart drukt ons met de neus op de feiten. Het zuigt alle energie uit mijn lichaam. We waren al weken doodop. De eerste ­jaren zijn voor alle ouders zwaar. 's Nachts op voor een flesje, een verkoudheid of een enge droom. Prima, als je later maar kunt bijslapen. Voor ons voelt het alsof we dat niet meer doen. De angst om Sara te verliezen, dringt zich vooral 's nachts bij ons op.
Een verkoudheid is voor Sara een extra groot risico. En ze is al weken verkouden en slaapt slecht. Vannacht verslikte ze zich zo in een hoestbui dat ze een paar keer moest overgeven. Omdat ze zich niet kan omrollen, bestaat het gevaar dat ze stikt.
Dezelfde week valt er opnieuw een rouwkaart op de mat. Ditmaal met de tekst 'Geveld door ALS'. Vlak na het condoleren vraagt iemand hoe het met Sara gaat. Ik zeg 'goed' en wil vertellen dat ze grieperig is, maar nog altijd vrolijk en ondeugend. Dat ze naar haar opa begint te roepen zodra we de straat van mijn schoonouders inrijden. Dat ik trots ben dat ze alle ooms en tantes (elf!) bij naam noemt. Of op zijn minst de eerste twee lettergrepen van de naam, wat het nog schattiger maakt.
Iemand mengt zich in het gesprek en ziet een verband tussen Sara en de overleden man. 'Ja, allebei een spierziekte hè', zegt hij prompt. Ik weet weinig te zeggen, behalve dat het klopt. Ik heb opeens ook helemaal geen zin meer in goede gesprekken. Graag had ik nog veel meer verteld over ons prachtige meisje, maar de energie is weg. Ik ben moe en wil naar huis.
Lees ook: Is het plakken en knippen in het DNA wel zo'n goed idee? Creëren we daarmee een maakbaar leven?
Lotje&co is diagnose onafhankelijk, vandaar dat we de term zorgintensief hebben bedacht. Soms ligt de diagnose voor de hand en soms moeten ouders ongelooflijk lang wachten of krijgen deze nooit. De zeldzame ziekte van Sara laat zien dat we het niet voor het zeggen hebben. Ook dat delen we bij Lotje. Word lid.
confronterend, hondsmoe, rouwkaart
twee werelden die soms ver uit elkaar liggen 26 oktober 2018 verdriet overheerst als Sara vraagt of ze later kan lopen 4 oktober 2018 vijftien 14 april 2017 rouwkaart 1 maart 2017