Opgevreten : Same world, different look
« Alleen in de drukte | Homepage | Facetten en laden... »
Het is lang geleden, maar aan alles komt een eind. Zo ook aan m'n positieve bui. Al enige dagen voel ik me stilaan weer in de donkere put vallen die je best mijdt indien je dat kan tenminste.
De druppel die de emmer deed overlopen vandaag, was de baas die me voor de zoveelste keer probeerde te kelderen met onnozele commentaar en onterechte verwijten. Tegenwoordig ben ik, op amper 4 jaar tijd, één van de "anciens" of langst aanwezigen op onze dienst. Dat zegt wat over de motivatie die m'n baas bij z'n volk opwekt. Het rare is, dat collega's die na mij zijn toegekomen meteen hun wetten gaan stellen en zo geen respect meer tonen voor de "ouderlingen". Ik wil nu niet hautain overkomen, maar uit respect kom je toch je "ouderlingen" dag zeggen wanneer je 's morgens toekomt en zet je ze niet voor schut wanneer je een cursus bij hen gaat volgen. Dat is mijn mening tenminste. Ik citeer hier maar het topje van de ijsberg; denk niet dat ik een muggenzifter ben.
Vaststelling is dus dat het me lijkt alsof héél veel mensen er een sport van maken de anderen om zich heen te krenken. En ik ben gevoelig voor dat gekrenk; ik geraak snel gekrenkt. Assertiviteit; die moet ik kweken. Maar voor iemand die bang is van mensen te kwetsen is dat wel 'n moeilijke opdracht. Dit zeker bij een baas die al je argumenten kan weerleggen alsof ze niks waard zijn en je kan laten voelen alsof jij de schuldige van alles bent, zelfs van het feit dat z'n onderbroek deze ochtend niet gestreken leek.
Om toch met een positieve noot af te ronden: één dezer (rara wanneer) ga ik 'n jongen leren kennen waarvan ik vermoed dat de vonk zal overspringen. Gevaarlijk van zo te denken natuurlijk, want als ik me vergis zal ik ontgoocheld uit dit verhaal komen. Maar naar het schijnt heeft 'n lichaam vol littekens z'n charmes: teken van levenswijsheid...