Dit is mijn Oma Fijke – Liefdemoetjedoen
Home liefde	Dit is mijn Oma Fijke
written by Charlotte 19 oktober 2016
Mijn oma is geboren in 1925 en ze wordt bij goede gezondheid over 2 maanden 91 jaar. Mijn oma en ik zijn erg dol op elkaar en we kunnen soms ook flink botsen. Vooral omdat we best een beetje op elkaar lijken. Oma snapt soms niets van mijn liefdesleven en ze moet soms erg lachen als ik haar weer vertel over mijn dates van de afgelopen tijd. Stiekem vindt ze mijn eerste liefde nog steeds de leukste, al vond ze die toentertijd ook niet helemaal geschikt. Maar goed, wie kan het haar kwalijk nemen, haar oudste kleindochter verdient natuurlijk het allerbeste.
Maar hoe zit het eigenlijk bij Oma in de liefde? Ze vertelt me verhalen over de vriendjes die ze had voordat ze Opa ontmoette. Hoe ze verliefd was op een Jan, een Gijs, een Willem en nog een paar mannen. Ze vertelt hoe ze handje vasthielden en samen op bankjes zaten. Terwijl ze de verhalen vertelt over haar jonge verliefdheden, zie ik steeds kinderen van acht en negen jaar voor me van zwart-wit foto's uit die tijd. Als ik aan haar vraag hoe oud ze toen was, blijkt het dat ze zestien was. Mijn mond valt open van verbazing. Handje vasthouden deed ik toen ik zeven was, op mijn zestiende waren er wel al andere dingen die speelden dan handje vasthouden.
Vriendjes hebben mocht ook helemaal niet. Jongens waren gevaarlijk, daar kon je maar beter bij uit de buurt blijven. Die wilde dingen van je, die niet goed waren en die zorgden ook voor dingen waar je op je zestiende nog niet aan toe was.
Later ontmoette Oma op haar tweeëntwintigste mijn Opa. Ze had al verkering gehad met zijn neef, maar Opa was leuker. Hij had humor en was lief voor haar. Ze verloofden zich al snel, maar toen moest Opa naar Indonesië. Voor tweeënhalf jaar vertrok hij om daar voor het Nederlandse leger te werken. Gedurende deze periode schreven ze elkaar brieven en hield hun verloving stand. Ondanks dat Oma in die tijd verliefd werd op iemand anders, voelde ze zich verplicht trouw te blijven. Ze zette een foto van Opa voor haar neer terwijl ze brieven schreef, in die 2,5 jaar tijd was ze af en toe een beetje vergeten hoe hij er ook alweer uit zag.
Uiteindelijk zijn ze toch op 31 mei 1951 getrouwd. Maar Opa was niet meer dezelfde man als voor dat hij naar Indonesië vertrok . Hij had zich vastgebeten in het geloof en de vrolijke man die ze kende van voor zijn vertrek, was niet meer dezelfde. Toch zijn ze getrouwd en dat zijn ze 61 jaar gebleven, totdat mijn Opa overleed. Of er een andere mogelijkheid was, heeft ze zich nooit echt afgevraagd. Verloofd betekende trouwen, dan ging je je niet zomaar bedenken.
Mijn oma zegt dat ze altijd een hele goeie man aan hem heeft gehad. Hij was een hele trouwe man en hij heeft haar drie prachtige kinderen gegeven. Ze is dankbaar dat ze haar leven met hem heeft gedeeld. Maar wat als ze de vrijheid had gehad die ik nu heb? Als ze meer tijd had gehad eens rond te kijken? Als er voorbehoedsmiddelen waren geweest? Hoe was het dan gelopen? We zullen het nooit weten.
Voor mij blijft de vraag bestaan wat beter is? Dat er zoveel kan veranderen binnen een mensenleven. Dat ik nu op mijn zevenentwintigste nog steeds een beetje aan het rommelen en uitzoeken ben en dat mijn Oma toen al getrouwd was met de enige man met wie ze ooit zal zijn in haar leven en haar tweede kind onderweg was. Het blijft voor mij onvoorstelbaar. Maar wat als ik had moeten trouwen met mijn eerste liefde, was dat zo erg geweest? Is het niet makkelijker om een leven op te bouwen met een persoon, in plaats van je constant af te vragen of er niet meer of beter is? Ik ben er nog niet over uit.