In de zomer van 1974 ging ik met Annemarie in een klein, vervallen huis wonen in de Marcellus Schampersstraat. We hadden geen idee wie Marcellus Schampers was. Ik had het pandje voor een spotprijs gekocht van een Jehova, die meende dat de wereld toch eerstdaags verging. Het lekte hier en daar, de vloer veerde en een badkamer ontbrak, maar Annemarie had een goede smaak qua inrichten en al snel was het een zoete inval voor vrienden. Daar waren de buren niet altijd blij mee. De buren, dat waren een nurkse, vrijgezelle verpleegster aan de ene kant, een type dat nu alleen nog maar in karikaturen voorkomt, en aan de andere kant een duivenmelker die zijn vrouw sloeg en een vrouw die alleen maar tegen haar kind kon schreeuwen. Als het kind niet sliep, jankte het. Ik begreep al snel de heersende mode niet meer om als intellectueel in een volksbuurt te willen wonen. Toen het stel na een paar maanden vertrok, namen wij twee katten.
Er kwam een vrouw naast ons. Een stokoude vrouw. Zo'n vrouw die op vooroorlogse prentbriefkaarten over een dijk loopt, in een schilderachtig Zeeuws dorp. Altijd in het zwart. Wij wasten ons aan de gootsteen in de keuken. Douchen deden we bij mijn ouders, in een betere buurt. Mevrouw F. rook alsof ze geen gootsteen had, laat staan een douche. Haar meevragen naar mijn ouders ging wat ver. Onder de douche had ik genoeg aan Annemarie. Ik droom nog weleens van het inzepen van haar borsten, wat op mijn lichtgevorderde leeftijd gemakkelijk tot hypertensie kan leiden, maar dit terzijde. We verwachtten dat mevrouw F. spoedig dood zou gaan. Aan die verwachting voldeed ze, maar niet vanwege haar veronderstelde ouderdom. Ze bleek bij haar verscheiden even oud te zijn als ik nu. Ze moet een hard bestaan hebben gehad, of een geheime ziekte. Ze werd opgevolgd door meneer B. Die brak de duiventil af en zette er een mooie wietplant voor in de plaats.
Annemarie hield het krap een jaar vol. Een tijdje later kwam Marion. Haar borsten waren ook een genot om in te zepen en als er lekkage was klom ze onvervaard met de kitspuit het dak op. Achter in de straat begon Klein Istanbul. Naarmate de economie groeide, breidde Klein Istanbul zich uit. Ik kon het huisje met dikke winst verkopen aan een Turkse meneer, die er een paleisje van maakte. Wij zochten iets met een douche, want mijn ouders werden ook een dagje ouder. Marion bleef nog een jaar of twee bij me, daarna trok de volksbuurt haar weer en moest ik voortaan de loodgieter bellen. Wie Marcellus Schampers was, weet ik nog steeds niet. Wel dat de straat middels sloop en nieuwbouw tot bedroevende karakterloosheid is vervallen.
Ik heb zojuist een klein paradijs achter mij gelaten. Ik geef toe, als iets maar groen en stil genoeg is, vind ik het al gauw een paradijs. Het moet een plek zijn waar ik ongestoord kan dromen. Dat Stella nog leeft en we samen op reis zijn. Dat hier drieduizend kilometer van huis ineens de jongedame die nu en dan mijn bestaan opluistert, voor de deur staat. Dat er geen kwaadaardige belastingambtenaren en domme boekhouders bestaan. Dat het altijd mooi weer is, want in een paradijs bestaan geen grauwe wolkenluchten en ijzige stormen. Toch zijn de weiden er altijd grazig.
Vanmorgen ben ik van Samothraki teruggevaren naar Alexandroupolis. Over een gladde, zonovergoten zee. Precies zoals Nederlanders die deze hoek van de Egeïsche Zee niet kennen, dat verwachten. Jaren geleden konden Stella en ik niet weg vanwege een plots opgestoken storm. De volgende dag bewoog geen blad aan de bomen. Een paradijs is niet altijd wat het verondersteld wordt te zijn, maar deze keer was het dat wel. Ik zat vijf dagen diep in het groen, aan een ruisende beek. De nachtegalen zongen even mooi als in het beroemde gedicht van Seferis over Platres, op Cyprus. Ook een soort paradijs, maar dit terzijde. Het ontbrak er nog maar aan dat ik een eenhoorn zag.
Ik was ver van het gekrakeel van de wereld, van de verongelijktheid, van de leugenachtigheid, het moralisme en de dweepzucht. God had ik uit mijn paradijs verjaagd. Dat gaf rust en vrede, al was het maar voor een milliseconde van de eeuwigheid.