Soms is het ook leuk om je afkeer van bepaalde muziek uit te spreken.Soms stap je daarbij op lange tenen.Maar ik wil hier toch wel eens een paar absolute rotnummers kwijt, die mij het luisteren naar radio vaak vergallen. Ik heb het dan niet over James Last, Franck poucel of Mantovani, dat is niet zo interessant, maar over als serieuze popmuziek beschouwde onzin.
1. Meatloaf Paradise by the Dashboard Light-ook wel verpest door dat walgelijke fimpje erbij. Nog erger is dat het geproduceerd is door mijn held Todd Rundgren.
2. Blof met al die goedbedoelde poetische teksten die veel gevoel moeten weergeven, maar uiteindelijk lucht zijn. Bob Frommé heeft dat prachtig uitgelegd in Het Parool.
3. Led Zeppelin Rock and Roll, Whole lotta love-eigenlijk al hun rot rock.Een hoop lawaai, gegil en aanleiding tot nog veel meer nare hard rock.Jammer van zulke goede muzikanten om zulke nare muziek achter te laten
4. Atom Heart Mother van Pink Floyd. Onzin in het kwadraat, later met Dark Side wel goedgemaakt. Maar geef mij Pink Floyd met Syd Barrett maar! Gebeurde er tenminste wat.
5 U2 -holle bombast, maar wel goed gespeeld.Maar zoveel pretentie en zo vaak hetzelfde... Ook hier: waarom Brian Eno -een groot muzikant-zich telkens weer voor de productie laat lenen-misschien omdat hij er nog wat spanning aan weet toe te voegen.
Terug naar de lijstjes van Gerard, ben nu bezig CDs en LPs uit te pakken en tja, hoe uit al die muziek een keuze te maken. het is wat Leo zegt, de lijst kan volgende week weer anders zijn, stemming, seizoen, levensfase, herinneringen, alles is van invloed. Toch maar een een poging tot 25 favoriete POP albums, niet op volgorde, 70s overheerst alsmede live albums (merkte ik achteraf):
(1) Camel - The Snow Goose, zeer muzikaal en geheel instrumentaal album van deze symfonische rockband, naar het bekende boek, waarbij de leadzanger Andy Latimer tenminste zijn mond houdt en alleen dwarsfluit en gitaar speelt. Van deze band ook goed: Nude.
(5) Neil Young - Live at Masey Hall 1971 (recent uitgebracht), wat een mooi (solo) concert; veel later bekende nummers (Heart of Gold, Old Man, etc). worden hier voor het eerst ten gehore gebracht. Young heeft deze opnames jaren tegengehouden en pas een paar geleden toegestemd in release.
(6) Neil Young & Crazy Horse - Weld, een hoop gitaargeweld maar wel van de goede soort. Beetje egotripperij zo nu en dan maar dat mag wel bij zo'n grootheid.
(9) Kate Bush - Aerial , grandioze comeback van paar jaar geleden, je moet er van houden, maar ik ben als 17 jarige verliefd geworden op Kate en dat is nooit meer echt helemaal overgegaan. The Dreaming ook een mooi maar wat obscuur album. In 2006 in UK uitgeroepen tot best british female solo artist.
(10) Midnight Oil - Earth and Sun and Moon, een ondergewaardeerd maar prachtig album uit 1993 van deze Aussies. Rauw en melodisch tegelijk.
(11) Tears for Fears - The seeds of Love, wel overgeproduceerd dit album maar misschien juist daarom aantrekkelijk. Met Women in Chains als een van de toptracks. (12) Tangerine Dream - Ricochet, voorlopers van de House worden ze wel genoemd, net als Kraftwerk etc. Het klinkt nu allemaal wat artificieel, maar was toen een maximaal gebruik van wat elektronica in de muziek kon brengen. Maar toch, als ik het nu weer hoor, wordt ik toch weer meegevoerd.
(14) Bob Dylan - The times are a changing, voor mij het beste Dylan album samen met The Freewheelin' Bob Dylan. Ben geen fan van de late Dylan.
(15) Simple Minds - New Gold Dream, ook gedeeld met Gerard, latere albums kunnen niet tippen aan dit album. Ze hadden moeten stoppen na dit album.
(17) Lauri Anderson - Mister Heartbreak, zij is een verhalenvertelster maar dan op muziek, altijd weer een aparte ervaring dit album te luisteren.
(18) Jacques Brel - A l'Olympia, heb ooit op TV de concertregistratie gezien van dit album, was sindsdien verkocht. Is het pop? Wat maakt het uit. Prachtig.
(19) Faithless - Reverence, een eigentijds dance album wat mijn waardering kan hebben, mix van verschillende stijlen.
(20) Angelo Branduardi - Gulliver, la lune e altri disegni, Italiaanse bard die alle instrumenten voor zijn rekening neemt en zich baseert op Italiaanse volksmuziek. Sfeervolle muziek. Gulliver is overigens zijn enige kleine hit geweest in Nederland.
(21) Joni Mitchell - Blue, meest kwetsbare album dat ik ken van een popartiest. Ze zat in de knoop, maar bracht een meesterwerk.
(23) Golden Earring - To the Hilt, experimenteel en minder bekend album van Neerlands bekendste groep, uit 1976. Robert Jan Stips zat er toen bij en dat is te merken. (24) Jan Akkerman en Kaz Lux - Eli, ja, mag erbij, mooi album van twee Nederlandse topmannen.
(25) Boudewijn de Groot - Hoe sterk is de eenzame fietser. Mooi Nederlandstalig album net als Waar ik woon en wie ik ben, en Van een Afstand, alle drie albums uit de jaren '70 periode. Dat was het voor nu. Komt misschien nog meer bij, dan breid ik gewoon uit naar de Top 50.