Zelfs als dat nationale beleid eenmaal op de rails staat, ontbreekt het aan specifieke criteria of doelen om het schadelijke pesticidegebruik omlaag te brengen. Veel landen houden het bij actieplannen die bijvoorbeeld draaien om voorlichting aan agrariërs, maar dat is het dan ook wel.
Europese agrariërs worden dan ook nauwelijks geprikkeld om over te stappen op minder schadelijke stoffen. “Als je bepaalde pesticiden verbiedt of wilt ontmoedigen, moet je ook alternatieven bieden”, aldus het Sloveense Rekenkamerlid Samo Jereb. De Europese Commissie heeft daarvoor weliswaar een nieuwe categorie pesticiden gecreëerd met een ‘laag risico’, maar van de 487 producten op die lijst zijn er slechts zestien verkrijgbaar.
Verder zijn er simpelweg te weinig cijfers beschikbaar over het huidige gebruik, waarmee het lastig wordt om doelstellingen vast te leggen over de toekomst. “Je kunt wel besluiten tot een reductie, maar dan moet je eerst weten waar je vandaan komt”, aldus Jereb. Statistiekbureau Eurostat publiceert wel gegevens over de verkoop van pesticiden, maar waar, wanneer en hoe die middelen worden gebruikt – nogal cruciale informatie – is op geen enkele manier EU-breed bekend.