Diepenbrock componeerde de Berceuse voor mezzosopraan, cello en piano in oktober 1912 als geschenk voor zijn vrienden Gérard en Julie Hekking-Cahen ter gelegenheid van de geboorte van hun dochter Françoise. Hekking (1879-1942), sinds 1904 aanvoerder van de celli van het Concertgebouworkest, had een paar maanden eerder (25 juni) een prachtige vertolking gegeven van de solo in het slotdeel van Diepenbrocks toneelmuziek bij Vondels Gijsbrecht van Aemstel (RC 108). Zijn vrouw Julie had in 1909 Mandoline (RC 99) in première gebracht. Het echtpaar onderhield hartelijke betrekkingen met Diepenbrock en zijn vrouw.
Op suggestie van Elisabeth trachtte Diepenbrock aanvankelijk een instrumentaal wiegelied te schrijven. Toen dat niet lukte, vond hij inspiratie in een gedicht (zonder titel) uit Van Lerberghes La chanson d’Ève dat hem kort tevoren was toegestuurd door Johanna Raphael-Jongkindt. Op 26 oktober begon hij aan een schets en vier dagen later, op 30 oktober, was de compositie voltooid. Op 1 november kregen de Hekkings het netschrift als geschenk bezorgd. Zij waren er zo gelukkig mee dat zij nog dezelfde avond het werk ten huize van de componist kwamen doornemen. Of en wanneer zij het in het openbaar ten gehore hebben gebracht, is niet gedocumenteerd. Mogelijk is de uitvoering op 8 mei 1916 door mezzosopraan Berthe Seroen (1882-1957), cellist Marix Loevensohn (1880-1943) en pianist Hans Franco Mendes (1890-1951) in Zaal Heystee te Amsterdam de feitelijke première geweest.
Dat Diepenbrock de Berceuse in de tussenliggende periode niet aan anderen ter uitvoering heeft voorgelegd, zal zijn voortgekomen uit het feit dat hij het lied als gelegenheidscompositie beschouwde. Zo is in een brief aan Johanna Jongkindt te lezen: Jo wat je zegt over de Berceuse is waar, het is maakwerk. (BD VIII:82)
Het gedicht verwoordt de raadgevingen die de Heer, in het aardse paradijs, tot het mensenkind gesproken heeft: Loop door de tuin der engelen vol licht en onschuld waarin appelen en rozen schitteren; hij is van jou, het is je koninkrijk. Maar pluk alleen de bloemen, laat de vrucht aan de tak. Ga niet op zoek naar het raadsel van het bestaan. Luister niet naar de verleidelijke stem van de slang of van de sirenen, of de lokroep uit de duistere bosschages van de liefde. Blijf onwetend, denk niet. Zing! Alle wetenschap is nutteloos, bemin slechts de schoonheid. Laat zij voor jou de hele waarheid zijn.
Behalve charmant vond Diepenbrock het gedicht ook klankrijk en heelemaal niet onmuzikaal . (BD VIII:54) Met zijn toonzetting in 6/8 maatsoort, vloeiende melodieën en een harmoniek die zich soepel richt naar de schakeringen van lichtheid en ernst in de tekst, maakte hij er een aantrekkelijk wiegelied van, dat tot op de dag van vandaag zijn charme heeft behouden. Het wordt afgesloten met een lange geneuriede guirlande. Vooral in de versie met louter pianobegeleiding (RC 112) is het dikwijls uitgevoerd. Ook in de originele bezetting kwam het regelmatig op het podium, zoals op 3 december 1917 in het Théâtre Royal Français te Den Haag door Elisabeth Simons (1886-1971), cellist Charles van Isterdael (1873-1962) en pianist Hans Goemans tijdens een buitengewone soiree ten bate van het Nederlandsche Roode Kruis en het comité voor Belgische oorlogsverminkten.