Onder: Maart 1979, ik was toen 31 jaar oud. Links Vincent (4) midden Kees net geboren en rechts Sander (8)
Onder: In 1978 nu 31 jaar geleden Sander (7) en Vincent (3) bij mijn ouders thuis op de bank. Ze droegen heel trots de BZN shirts.
Onder: Het is 1979, links Sander(8) midden Kees net geboren en rechts Vincent (40) Sander was niet lang daarvoor net voordat ik in de BZN auto stapte tegen de voorrand van onze voorstoep gevallen. Het was een bloedbad en Mary reed meteen met hem naar het ziekenhuis in Purmerend waar hij gehecht werd. Op deze foto is het litteken nog steeds te zien. Rechts Vincent(4) en onder Kees(0)
Onder: Mijn vader Kees en moeder Maartje 31 jaar geleden. Moeder was hier 54,- en vader 53 jaar. Vier jaar later overleed mijn vader aan een hartaanval. Hij werd 57 jaar.
Onder: Mijn vader was een manus van alles. Hij rookte thuis zelf paling, bakte vis voor de hele buurt en maakte o.a zure panharing; een lekkernij waar de liefhebbers nu nog steeds over praten. Maar ook bakte hij voortreffelijke cake’s, gebakjes zoals zijn befaamde moorkoppen, en prachtige taarten. Hier een voor mij bijzondere foto uit 1978 die ik in de schuur maakte van een paar van zijn taarten net nadat hij de “bovenkanten gespoten” had.
Een tijdje geleden werd ik benaderd door journaliste Monica de Bruyn voor een interview in het blad Europoort Kringen. Op zich vind ik zo’n verzoek niet vreemd, want ik heb heel vaak aan interviews meegewerkt, maar dit was wat anders. Monica en haar blad waren namelijk geinteresseerd in mijn mening over de klimaatverandering. Jawel !! Nu eens geen boulevardpers met verhalen over de hond of de kat van de buren. Toegegeven, ik voelde me echt vereerd dat mijn visie betreffende dit omstreden onderwerp kennelijk interessant genoeg was voor publicatie in dit “serieuze” blad, vooral omdat mijn mening (nog) niet “in” is. Het klimaat warmt nou eenmaal op, dat is onze schuld, en we moeten ons gedrag veranderen. Dat vind ik dus niet! Nu dus mijn verhaal, vakkundig opgetekend door Monica de Bruyn met toestemming van Europoort Kringen.
Uiteraard ben ik benieuwd of ik hier nog reacties op zal krijgen en welke. Als daar aanleiding voor is zal ik die in mijn journaal publiceren.
Het afgelopen weekend was ik jarig, en kreeg tot mijn grote genoegen nog steeds heel veel felicitaties per post, E- cards, E-mailtjes en sms jes. Iedereen veel dank daarvoor. Het is een heerlijk gevoel te weten dat je nog steeds meedoet en niet vergeten bent. Ik was wel benieuwd of ik nog een attentie zou ontvangen van onze platenmaatschappij Universal die vele tientalen jaren lang miljoenen BZN platen verkocht, waarvoor we in totaal 88 gouden en platina CD’s en DVD’s kregen. Vorig jaar kreeg ik nog een flesje wijn per post maar helaas…. ik ben kennelijk uit de verjaardagskalender geschrapt. Roem is vergankelijk vrienden….
Onder: Niet getreurd, de fans zijn me niet vergeten, het leven heeft veel andere leuke dingen te bieden; zie deze twee gezellige familiekiekjes. We fietsten met onze kleinkinderen Thijs en Nico naar de speeltuin/ijsboerderij van Honingh net buiten Volendam, in het midden Nico en rechts Thijs. Geen roem maar wel dikke pret!