dinsdag, 08 augustus 2006 21:52
Als je jaren vanaf de kant staat te roepen hoe alles anders en beter kan, moet je op een bepaald ogenblik ook consequent zijn. Dát was het ogenblik dat ik me in 1999 – toen Agalev volop klappen kreeg – lid maakte van de partij. Ik werd er hartelijk onthaald. De Leuvense afdeling vroeg me vrij snel om kernlid te worden, waardoor ik mijn steentje kon bijdragen aan de organisatie van allerlei lokale activiteiten. Aangezien er toen nog geen Leuvense jongerenafdeling was, draaide ik mee met de studenten van Jade (tegenwoordig Gras). Op die manier werd ik ook actief in de nationale jongerenwerking; ik was zelf een jaar lang voorzitter van de vzw. Dat waren geen gemakkelijke jaren voor de groenen. We werden uit het parlement gebonjourd. En jongeren namen steeds minder maatschappelijke engagementen op. Maar er bleef steeds een overtuigd groepje over. En met succes. De partij is intussen vernieuwd en verjongd.
In 2006 kwam ik voor de eerste keer op... en werd meteen verkozen als provincieraadslid. Daar heb ik laten zien dat ik het debat niet schuw. Geen eenvoudige taak, want de provincie is een echt 'tussenniveau' dat weinig aandacht krijgt van de media. Provincies worstelen ook met het vraagstuk welke taken ze best opnemen en welke niet? Je merkt het. Ondanks mijn relatief jonge leeftijd word ik binnen Groen! al als een 'ancien' beschouwt.
Politiek gezien ben ik een 'wezzergat'... ik kan niet stilzitten. Problemen zijn er om opgelost te worden. Ik benader ze steeds vanuit het standpunt van de burger. Defecte ticketverdelers van de NMBS verdienen net zo goed aandacht als de staatshervorming. De toekomst is pas groen... zodra elkeen de kinderen weer met de fiets naar school durft te sturen. Zodra onze oudjes niet eenzaam wegkwijnen in hun huisje. Zodra we de boeren in het zuiden een eerlijke prijs geven voor hun oogst. Zodra we alle kernwapens uit de wereld geholpen hebben. Zodra onze kleintjes geen DDT meer binnenkrijgen met de borstmelk. Zodra mensen met een exotische achternaam dezelfde kansen krijgen op de arbeidsmarkt. Zodra rolstoelgebruikers geen fysieke drempels meer tegenkomen als ze een café in willen...
Mijn persoonlijke kijk op de actualiteit hou ik al jarenlang bij in blogvorm. De huidige beleidspartijen misbruiken het politieke systeem uit eigenbelang en kortetermijndenken. Dat hypocriet gedrag wil ik aan de kaak stellen. Tegelijk hoop ik mijn blik steeds ruim te houden via dit internetdagboek. Onze planeet is al klein genoeg. Het heeft geen zin dat we ons laten opsluiten door taalgrenzen of nationaliteiten.
Dat ik het bloggen als zolang volhou, vervult me met enige trots. Al is het niet altijd even eenvoudig. Een lieve vrouw, twee schatten van kindjes, een ruime vriendenkring, een liefde voor de film, vakanties, een drukke job en andere concurrerende tijdverdrijven maken dat ik niet altijd even regelmatig berichtjes post. Maar u kan ervan op aan. Al hoort u het niet meteen, ik dóe iets met mijn mening.