Maar ons probleem ligt dieper dan gebed zien als verplichting. Het echte probleem en de kern van het misverstand is dat we gebed zien als iets wat we doen. Een betere omschrijving is: gebed is iets wat God in ons doet. Ons aandeel is veeleer instemmen dan initiatief nemen. Instemmen is heel eenvoudig ja zeggen op Gods uitnodiging tot een liefdevolle ontmoeting.
Gebed is zoveel meer dan we ons kunnen voorstellen, omdat God zoveel groter is dan we ooit zullen kunnen bevatten, met ons verstand en ook met ons voorstellingsvermogen. Daarom bad de apostel Paulus tot God die ‘door de kracht die in ons werkt bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij vragen of denken’ (Efeziërs 3:20). Daarom roept Jezus ons in de bergrede op, als we ons zorgen maken over wat we moeten aantrekken, te denken aan de onbeschrijflijke schoonheid van een veld wilde bloemen (Matteüs 6:25-34). Zijn punt is: zelfs Salomo in zijn staatsiegewaden was niet zo prachtig gekleed als deze wilde bloemen. Als God het gras op het veld zo bekleedt, mogen wij erop vertrouwen dat zijn zorg voor ons onvoorstelbaar veel buitensporiger zal zijn.