[9 mei 1887
Brief van F. van Eeden aan W. Kloos]
* 9 mei 1887
Brief van F. van Eeden aan W. Kloos. (Het Boek van Nu, jrg. 8 nr 11-juli 1955) Fragment.
Het valt mij verbazend moeielijk over Multatuli te schrijven. Toen ik begon hield ik van hem en schreef ik vrij goed - nu vind ik hem bekrompen en verwaand, hoe kan ik dan over hem schrijven? Het spijt mij dat ik hem zooveel minder vind, - maar ik kan toch niet zeggen dat hij mij ergert, - twee maanden na zijn dood. Ik heb nooit iets zoo moeilijk gevonden als dit werk.
Maar belangrijk vind ik het - heel heel interessant. En het is malligheid van Albertje1. te zeggen dat hij blij is dat hij niet over hem hoeft te schrijven. Ik schrijf liever over hem dan over Huët - als Albert er maar in was, zou hij dat ook vinden.
Huët is veel meer normaal-mensch dan Dekker - en juist door het abnormale, het bijna ziekelijke, leeren wij het best het mechanisme van een mensch.
Ik vind Dekker een studie-exemplaar bij uitstek - een merkwaardige casus, zooals de medici zeggen - en de gewichtigste kwesties komen bij hem te pas.
Maar daarom juist moet het heel, heel goed zijn wat er van hem gezegd wordt. Mijn luiheid wou dat ik eraf was - en verzen of komedietjes of wat anders kon maken, maar ik wil het nu niet opgeven. (....)
Ik vond het prettig Keats te lezen bij het domme getier van Douwes Dekker op rijm- en versgeknoei. Het is prettig iemand zoo rustig te hooren spreken.
His fantasy was lost, where reason fades
In the calmed twilight of Platonic strades2.
Where reason fades! - Hemel! wat zou Dekker boos geworden zijn. En dan dit:
We know her woof, her texture - she is given
Conquer all mysteries of rule and line
Empty the haunted air and gnomed mine
Unweave a rainbow (....)*
Ik vrees als die twee elkaar in Elysium ontmoeten dat er scènes komen.
Albertje: A. Verwey
His fantasy was lost enz: Zijn verbeeldingsleven ging, waar de rede verbleekt, op in de kalme schemer van de Platoonse sferen. (eng.)