Het is de brutaliteit. De manier waarop er wordt gereageerd wanneer je er wat van zegt. Zelfs al is het heel vriendelijk. Dat is tekenend. Voor een groot deel is het iets, waar u – lieve ouders – uw invloed op zou kunnen uitoefenen. Op een positieve manier. Dat wil zeggen, als u zich geroepen voelt. Blijkbaar doet u dat niet. Het lijkt erop dat deze kinderen alles mogen. Hoewel ze bij u thuis vast niet spugen, waar u wilt zitten? Dan gaat u uit uw plaat. Vraag ik me af: Leert u uw kinderen niet dat de regels die thuis gelden (niet spugen enzo), ook zo gelden bij anderen (op andermans bezittingen niet spugen)? Misschien nog wel meer. Ofwel, nog netter met andermans spullen omgaan, dan je eigen spullen en je aanpassen aan de regels bij iemand/ ergens anders?
Mag ik wat vragen? Hebben uw kinderen respect voor u? Mooi! Hebben ze ook respect voor hun leraar en lerares? Fijn! Leer ze dan ook respect te hebben voor andere volwassenen. Die kunnen af en toe ook nog best eens wat nuttigs meegeven. Uiteraard, u doet de opvoeding, als u die niet overlaat aan de leraren en kinderjuffen, zoals zoveel ouders dat tegenwoordig prefereren. Dat de leraar en kinderjuf, de crècheleidster of gastouder daar niet echt voor is, dat besef moet volgens mij nog indalen.
Tot nu toe is het de enkeling die bij mij de moed erin houdt. Scenario: wederom bij de glijbaan, waar een stel jongens in een vaart op en af de glijbaan gaat. De schommel wordt wild om de paal geslingerd. Dochterlief wil glijden. Een van de jongens, minstens twee koppen groter dan zij, zegt tegen zijn vriendjes: “Zij mag ook glijden.” Hij werpt zich op als haar edele beschermheer. Geweldig! Zo zie je maar. Het kan wel. Het bestaat nog. Alleen is het helaas een zeldzaamheid geworden… Zullen we dat samen veranderen?