De Nederlandsche Spectator van 18 november 18651 bevat een ‘Vermakelijke Bespreking van een Vermakelijk Boek’, in een voetnoot aangeduid als ‘De vermakelijke spraakkunst, door een lid van de akademie. Te Amsterdam bij Gebroeders Binger.’ De vermakelijkheid van de bespreking bestaat voornamelijk uit een serie grappigheden over de toenmalige onzekerheid in de spelling, gevolgd door enige alineas bestaande uit zinnen gebouwd op woordspelingen: ‘Hij verligt den leerling terwijl hij hem verlicht, en juist omdat hij uit den vroegeren slendriaan zooveel uitgenomen heeft, is zijn boek zulk een uitnemend boek. En overal zal men bij het doorlezen de persoonlijkheid van den (reeds genoegzaam bekenden) schrijver herkennen. Het boek is hem uit het hart geweld, het is eene ware weldaad.’
In scherpe tegenstelling tot deze ietwat muffe oubolligheid staat in het volgende nummer (van 25 november) een ingezonden stuk van J.v.R., getiteld ‘Nog vermakelijker’, waarin de schrijver, ‘with his tongue in his cheek’, de aandacht vestigt op een in 1851 te Londen bij R. Bentley uitgegeven ‘Comic English Grammar. With fifty illustrations by J. Leech.’ Hij citeert uit deze laatste een aantal passages die een frappante overeenkomst vertonen met passages in de ‘Vermakelijke Spraakkunst’. ‘Het boekje in quaestie is, in tegenstelling van de Vermakelijke Spraakkunst, niet nieuw;... (op de Spraakkunst heb ik geen jaartal gevonden: misschien is die dus veel ouder); oorspronkelijk is 't ook niet, althans er staat zooveel in, dat ik in de Spraakkunst ontmoet, dat ik het alle aanspraak op oorspronkelijkheid met volle gerustheid durf ontzeggen.’ Op dezelfde manier zet J.v.R. de verhouding tussen de illustraties van John Leech en die in de Spraakkunst op z'n kop: ‘De prentjes namelijk in de grammar zijn van den helaas te vroeg aan de kunst ontvallen John Leech, die zich kennelijk heeft geinspireerd op de prentjes van zijn hollandschen voorganger.’ En met een duidelijke toespeling op de blijkbaar aan iedereen bekende identiteit van de anonieme auteur: ‘... heeft niet zelfs onze beroemde en oorspronkelijke romanschrijver en dichter wel eens wat voor eigen werk uitgegeven, dat reeds jaren te voren op vreemden bodem het licht had gezien?’
Het volgende nummer (van 2 december) bevat een antwoord van de ‘hollandschen voorganger’, Elchanon Verveer, waarin deze zich van den domme houdt. Hij verzoekt de heer J.v.R., ‘mij uw exemplaar van de Comic Grammar, die hier te lande zeldzaam schijnt te wezen, voor eenige dagen ter inzage te zenden, opdat ook ik mij zou kunnen overtuigen van de gegrondheid der door u tegen den heer Leech ingebragte beschuldiging.’ - De redactie tekent hierbij aan: ‘De in het stuk van J.v.R. opgemerkte overeenkomst tusschen sommige illustraties van beide boeken bestaat echter werkelijk en op zeer in het oog vallende wijze,’ al aanvaardt zij de verzekering van de heer Verveer dat hij ‘zelf het bestaan van de Comic Grammar niet gekend heeft’, en besluit zij: ‘Het lid der Akademie heeft dus waarschijnlijk den teekenaar zijne opgave gedaan.’