Een ander hoogtepunt is de grillige grens tussen beide landen. Er is daar geen duidelijke scheidslijn, maar het is alsof een kleuter met Parkinson is gaan krassen, wat vervolgens tot grens is gebombardeerd. En even verderop blijkt de grens zelfs een lappendeken van stukjes België in Nederland te zijn en vice versa. Ik was tot dan toe in de veronderstelling dat alleen Baarle-Nassau en Baarle-Hertog in tweeën waren geknipt, zoals vroeger het geval was tussen Oost en West Berlijn. Maar nee, er is meer aan de hand. Toen ik goed op de kaart keek zag ik ook kleine stukjes bos in Nederland die bij België horen. En als er een keer een burgemeester opstaat die aan alle grilligheid een einde wil maken, dan krijgt hij nul op rekest: grensoverschrijdend gedrag. Tja, dit speelt al 800 jaar, ga er maar aan staan. En zo’n grens is moeilijk vast te leggen op de foto.
Maar het aller hoogste punt is toch het meest noordelijke puntje van België in Meersel-Dreef, recht onder Breda. Daar staat een grenspaal en sinds kort ook een houten informatiebord. Hier heb ik een selfie gemaakt, maar geslaagd is het beeld zeker niet.
De foto van de landlopersbegraafplaats is toch de mooiste herinnering aan deze tocht. Al fietsend voelde ik mij verwant met deze landlopers en stiekem zou ik er wel eentje willen zijn. Lekker anoniem als nummer door het leven. Wat hout hakken met m’n landlopersvrienden en ’s avonds verhalen vertellen bij het haardvuur. De romanticus in mij is onverslaanbaar.