Blog NLP en Onderwijs - Christine Kuiper - De eerste verdieping
NLP & Onderwijs;
De start van het schooljaar. Alles op een rijtje en goed georganiseerd was ik als beginnend leerkracht. Het zou mij natuurlijk niet gebeuren dat ik aan het schooljaar zou beginnen zonder gedegen voorbereiding! Hard werken in de laatste weken van de zomervakantie, want ik wilde een goed voorbeeld voor mijn leerlingen, collega's en ouders zijn. Dit betekende voor mij alles onder controle hebben (lees dat het ging zoals ik het wilde). Ik was altijd bezig, voor en na schooltijd. Druk, druk, druk. Herkenbaar?
Want als leerkracht ben je toch nooit klaar? Je kan altijd wel wat doen. Lessen voorbereiden, inlezen in allerlei onderwerpen waar je mee te maken krijgt (autisme, dyslexie, dyscalculie, hoog begaafdheid, sensorische integratie… need I say more?), cursussen volgen, handelingsplannen, administratie… En dan heb ik het niet eens over de vele gesprekken met ouders, werkgroepen, teamvergaderingen.
Dus druk doende was ik de eerste jaren. Er uit halen wat erin zit! Dat was zo'n beetje mijn motto. Dus toen ik aan mijn NLP-opleiding ging beginnen ging ik vooraan met mijn kladblok zitten. Kom maar op met al die tips en informatie over communicatie.
En het was meteen raak. Bam! Nee, geen tips en al helemaal geen 'informatie' dat eerste uur. Deze cursus ging over mij. Ik als persoon. Ik als leerkracht. En ik voelde ergens, al vond ik het nog vaag, dat dit over iets heel werkelijks ging. Waar wilde ik voor staan als leerkracht. Wat straalde mijn gedrag uit (druk druk, juf komt zo bij je…). En wat maakte dat ik alles zo goed wilde doen? Mijn leerlingen mochten fouten maken. 'Van fouten leer je!', riep ik altijd. Maar zelf? Mocht ik hardop zeggen dat ik het even niet wist? En als ik dat eigenlijk niet kon, hoe kon ik het dan van de kinderen verlangen?
Ik ging stukje bij beetje ontdekken. Kreeg uiteraard ook heel veel informatie en NLP-modellen. Ook heerlijk! Ging snappen waarom elk kind anders waarneemt en kon daar op inspelen met mijn taal tijdens het uitleggen. Maakte andere handelsplannen met de kinderen omdat ik beter wist waaraan haalbare doelen moesten voldoen. Kon mijn taalgebruik aanpassen aan de manier waarop een leerling informatie verwerkt waardoor ze het beter snapte. Leerde anders waar te nemen in mijn klas waardoor ik meer grip kreeg op de stemming. Wist meerdere manieren om de stemming van de klas, en van mezelf, te veranderen. Leerde waaruit echt contact uit bestaat en kon zo bij de leerlingen komen die ik voorheen maar moeilijk kon bereiken.
Maar ik ging vooral minder doen. Minder handelingsplannen vooraf, minder invullen naar de kinderen, minder bezig met controle en planning vooraf. Minder doorgaan met bijvoorbeeld de spellingsaanpak die toch niet werkte. Deed minder de dingen zoals ze hoorde, meer de dingen die voor mij werkte. Minder mail lezen als ik vrij was omdat dat uiteindelijk voor mij niet werkte (terwijl ik juist graag controle hield en nieuwsgierig was…)
Ging toen alles op rolletjes in mijn klas? Nee, natuurlijk niet. Was de stemming altijd super in de klas? Nee, zeker niet. Had ik meer plezier? Ja! Kon ik meer genieten? Zeker! Ging het lekkerder in mijn klas, minder 'gedoe'! Ja! Kon ik makkelijker de oudergesprekken voeren? Ja! Had ik het nog steeds zo druk? Ja en nee. Uiteraard bleef ik mij enthousiast verdiepen in methodes, gedragsonderwerpen en bereid ik mij nog steeds graag goed voor. Dat zit in mij en wil ik ook graag zo houden. Maar anders druk.
Doordat ik nu meer keuzes kan maken in wat voor mij werkt als leerkracht, daardoor bereik ik de kinderen beter. En dat is toch waar het om draait?
En daarom geloof ik zo in NLP en Onderwijs. Zodat jij als leerkracht kan gaan ontdekken wat echt voor je werkt. En ook dat je ook gaat snappen waarom sommige dingen juist zo goed gaan en je die kwaliteiten bewuster kunt gaan inzetten. Omdat het onderwijs mensen nodig heeft die deze verdiepingsslag gaan maken. Welk onderwijstype, welke rol jij ook hebt binnen jouw school: NLP werkt.