Als ik mij in mijn eigen vertrouwde omgeving van mijn appartement terugtrek, dat ik geheel met mijn smaak, voorkeur voor kleur en tweedehands spullen heb ingericht, begeef ik me in het huidige levensmuseum van mijn ziel. Alle voorwerpen daarin vertellen hun eigen verhaal. Ieder verhaal vertegenwoordigt aspecten van het leven dat ik tot nu heb geleid en van een gevoelsmatige verbinding met vorige levens. Verhalen van verre reizen in de geest en op aarde, maar vooral levensveranderende ontmoetingen. Al deze aspecten hebben mij in het verleden gevormd tot wie ik nu ben.
Met dankbaarheid en ontroering kan ik soms vol vertedering kijken naar de mensen die met deze voorwerpen verbonden zijn geweest. Ik kan me voorstellen dat dit gegeven voor meerderen herkenbaar is. We dragen immers allemaal vanuit ons persoonlijke verleden een innerlijk zielsmuseum met ons mee, dat zich weerspiegelt in onze persoonlijk uiterlijke sfeer waar we ons in thuis voelen. Velen zijn echter geneigd om die persoonlijke sfeer bedreigd te voelen door wat er in de grote boze buitenwereld aan destructieve ontwikkelingen plaatsvindt.
De mensen in mijn museum waren mensen die allemaal hun eigen verhaal te vertellen hadden en een deel daarvan met mij hebben gedeeld. Zij hebben een momentopname van hun zijn aan mij laten zien, hun worsteling, hun zorgen, hun leed, maar ook hun vreugde, inspiratie en enthousiasme. Zij hebben hun mens zijn in vele aspecten aan mij getoond en voor mij beleefbaar gemaakt. Zij hebben er aan bijgedragen dat ik steeds meer mijzelf en hen leerde kennen en mij in mijzelf thuis ging voelen. Al die mensen leven nu in mij nog voort, wanneer ik naar de voorwerpen in het museum van mijn ziel kijk. Dit maakt mij tot een bijzonder rijk mens!
Het museum van mijn ziel geeft mij een innerlijke rijkdom, dat door geen enkele uiterlijke rijkdom kan worden geëvenaard. Al die verbindingen met mensen hebben mij iets geschonken, iets van wie zij zijn en waar zij voor stonden. Ik ben hen daar intens dankbaar voor! Maar ook mijn diep gevoelde verbinding met de natuur heeft een belangrijke plek in dat museum. Een plek die iedere dag opnieuw wordt bekrachtigd en weer vernieuwd. Mijn emotioneel vertroebelend verleden heeft mij echter mensen niet altijd op hun volledige waarde doen schatten, zoals zij dat door hun vertroebelend verleden ten aanzien van mij ook niet hebben kunnen doen. Maar dit is slechts het oppervlakkige spel der schaduwen, dat wij voor onszelf scheppen, uit zekerheids- en veiligheidsbehoeften in stand houden en voor werkelijkheid aannemen.
Het zijn de schaduwen op de muur van Plato’s grot (HIER), die door het licht in onszelf tevoorschijn worden gebracht. Want ieder licht schept immers zijn eigen schaduw. Het schaduwspel van de menselijke ontmoeting kan heel misleidend zijn, maar ook heel verhelderend. Het ligt er maar aan of men bereid is om de eigen schaduw innerlijk onder ogen te komen en te verlichten, of dat men die op een ander projecteert en daarmee zichzelf in duisternis houdend bestrijdt. En zo zichzelf en de ander in het duister van het onderbewuste vast blijft houden. Dat schaduwboksen kan dus heel leerzaam zijn, afhankelijk van hoe men er mee omgaat.