Het bracht mij uiteindelijk geen stap verder. Sterker nog, ik hing mijn geloof aan de wilgen. Ik was er helemaal klaar mee. Ging niet meer naar de kerk, raakte mijn Bijbel niet meer aan en bidden deed ik niet meer. Hoe intens ik mijn geloof ook beleefd had, het was allemaal verdwenen. Teleurgesteld, gefrustreerd en gedesillusioneerd bleef ik achter.
Het enige wat nog restte waren twee teksten die af en toe in mijn gedachten waren en een hele enkele keer bad ik een kort gebed.
“Ik zal u vergoeden de jaren, toen de sprinkhaan alles opvrat, de verslinder en de kaalvreter en de knager, mijn groot leger dat Ik op u afzond.” (Joël 2:25)
Goddank, kan ik inmiddels zeggen dat dit gebed is verhoord en dat beide teksten waarheid zijn geworden in mijn leven.