Dagboek van een overzomeraar – deel 46 – NUtblog
Dagboek van een overzomeraar – deel 46
Oei, slechte nacht zeg. Paar keer wakker, L. die de boel weer even op stelten zet en al vanaf kwart voor zes niet meer kunnen slapen. Op deze manier had ik net zo goed een krantenwijk kunnen nemen, dan verdiende ik er nog wat aan. Kortom, dit voel ik de rest van de dag nog wel.
's Morgens L. weggebracht naar de oppas en dan door naar de Hogeschool waar men er zo langzamerhand aan gewend is dat ik wél verschijn. Immers, alle keren dat verwacht werd dat ik er niet zou zijn in verband met de bevalling, kwam ik toch aan zetten.
De ochtend wordt grotendeels opgeslokt door bijeenkomsten. Eerst met de Comeback to Life projectgroep, waarbij we besluiten om in de herfstvakantie de actie af te ronden met een fietstocht van de Hogeschool naar het Maxima Medisch Centrum om daar de cheque te overhandigen. Daarna vind ik samen met J. Mount Graduate uit. Een leuk verzinsel om de afstudeertrajecten van onze studenten nog beter te kunnen begeleiden. Aan het einde van de ochtend ligt er zo ongeveer een compleet nieuw studieloopbaanbegeleidingsprogramma voor de eerste zeven weken klaar. Na de lunch kruip ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens in de rol van fotograaf. Een nieuw schooljaar, dat betekent nieuwe collega's en die moeten op de foto voor onze doorlopende iMotion Yourself campagne, waarbij onder andere elke docent zijn eigen magazinecover krijgt. Wel goed om het fotograferen af en toe te oefenen, anders verleer ik het nog een keer. Het zijn, al zeg ik het zelf, leuke foto's geworden. Hier een voorbeeld:
Vervolgens breek ik met C. het record les voorbereiden door in tien minuten een complete nieuwe les te verzinnen. Daarna via Lowiekopie (voor wat spulletjes voor de kickoff volgende week) en Kwantum (een gordijn voor L., misschien dat ze in verduistering op tweede wereldoorlog niveau wél een keertje een nacht doorslaapt) op weg naar huis.
Thuis slinger ik het fornuis aan en bereid een pasta met een roze tonijnsaus. Eén van mijn favoriete gerechten. Daarna een rondje op de fiets voordat ik de kinderen in bed gooi. Alweer een dag voorbij. Dag 41+0, om in bevallingsvocabulaire te spreken, bracht ook wat de situatie van A. betreft weinig bijzonders. Alleen gaat na lopen fietsen nu ook steeds moeilijker. Ondertussen ga ik ervan uit dat ze vrijdag in het ziekenhuis zeggen: "Zo, we kijken het weekend nog even aan en anders gaan we het maandag inleiden. Prettig weekend, mevrouw." Alhoewel, as we write zegt A. letterlijk: "De baby moet nu vannacht wel komen, want ik heb zo'n pijn aan mijn buik. Ik kan zelfs niet meer staan."