Het dreigende verlies van een zoon heeft de tijgermoeder in mij losgemaakt, ik heb gevochten, mensen weggehouden en een ontheffing van de leerplicht voor elkaar gekregen. Al snel herstelde hij, maar niet meer geheel. De natuur bleek het medicijn te zijn voor hem. In Zweden was de leerplicht tot 16 jaar en onze ontheffing daarvan gold niet in Zweden, dus ik besloot te emigreren zodra mijn jongste 16 werd.
Nu nog, na jaren spreekt hij regelmatig uit dat hij mij dankbaar is dat ik dit niet heb laten gebeuren en het vol wist te houden om hem 24 per dag een hand te geven en hem te beschermen tegen iedereen. Over twee maanden wordt hij 18, uitgegroeid tot een zeer bewust intelligente en interessante jongeman. Ik kijk blij naar hem en dank ik God (ben niet gelovig maar hanteer dit als uitspraak) op mijn blote knieën dat ik in zijn en mijn eigen kracht geloofde.
In december 2015 werd mijn zoon 16 jaar oud. Mijn besluit stond vast, geen geluk zonder een gezond en gelukkig kind. In overleg met mijn twee zonen heb ik mijn huis te koop gezet, mijn baan per 1 maart 2016 opgezegd en de boot naar Zweden geboekt. Emigreren naar Zweden werd een reis naar geluk, ruimte en gezondheid.