Won op de Olympische Spelen in Londen goud op de 50 en de 100 meter vrije slag en zilver met de estafetteploeg. Met turner Epke Zonderland, windsurfer Dorian van Rijsselberghe en wielrenster Marianne Vos, die individueel goud wonnen in competitieve wereldsporten, was ze het gezicht van Nederland. Kromowidjojo kreeg geen koninklijke onderscheiding; na de Spelen in Peking van 2008 (goud op de 100 meter estafette) werd ze al geridderd.
‘Kromo’ is meer dan koele cijfers. „Haar lichaam is gevormd naar de catwalk: alles erop en eraan”, schreef Hugo Camps. „Inclusief het gracieuze loopje. Ze hoefde haar gouden medaille niet eens na te hijgen. Het was alsof ze gisteren had gezwommen. De schoonheid van Ranomi was ook haar ingehouden geluk. Pudeur als stilstaand water, bijna. Geen indianenkreten, geen wild gehuppel, nauwelijks uitzinnigheid.” Op Wikifeet, een website voor voetfetisjisten, scoren haar smalle pezige voeten, schoenmaat 40, vierenhalf van de vijf sterren.
Nee, dit zijn geen loze details. Kromowidjojo is zichzelf hyperbewust van haar lichaam, waarbij niet alleen spierkracht, maar ook hydrodynamica telt. In Eindhoven werkte ze met een snelle onderwatercamera. „Met de juiste techniek kun je onder water harder zwemmen dan boven water”, vertelde ze in het blad Quest.
Na Londen, waarvoor jarenlang alles moest wijken, hoefde ze even niet te trainen. Ze wilde niet plannen („Ik wist op maandag al wat ik vrijdag zou eten”), maar reizen en na haar studie communicatie een baan zoeken in de journalistiek. Zelfs stoppen met zwemmen wilde ze niet uitsluiten.
Sinds november traint ze weer, met haar nieuwe coach Marcel Wouda. Ze gaat in elk geval door tot de Spelen van Rio de Janeiro (2016).
@matthijsvdveld: „Naomi van As en Ranomi Kromowodjojo bij Pauw & Witteman. Geluid uit en kijken maar.” (17 december)
Super Bowl De 51ste Super Bowl overtrof in alles de voorgaande 50. Voor het eerst was er een verlenging, voor het eerst werd een gat van meer dan tien punten gedicht en voor het eerst won een quarterback zijn vijfde Super Bowl.
Tom Brady denkt dat zijn Super Bowl-shirt uit zijn kluisje in de kleedkameer is gestolen. De quarterback van de New England Patriots kon het tricot niet terugvinden nadat hij het daarin na afloop had opgeborgen.
Het wedstrijdshirt met nummer 12 van de quarterback, die voor de vijfde keer de Super Bowl won, is veel geld waard. Terwijl Brady naar de teambus liep vroeg een verslaggever of hij zijn shirt had teruggevonden. Waarop Brady antwoordde: „Nee, ik kijk binnenkort wel op eBay.”
Het was alsof hij hoogstpersoonlijk een staakt-het-vuren afkondigde voor een paar uur. Een lange adempauze na een op z’n minst tumultueus begin van zijn presidentschap. Donald Trump had twee uur eerder de federale rechter die zijn immigrantenban opschortte nog verantwoordelijk gemaakt voor de volgende keer dat er „iets” gebeurt in de Verenigde Staten, toen hij drie kwartier voor het begin van het grootste Amerikaanse sportspektakel van het jaar twitterde: „Geniet van de Super Bowl. Daarna gaan we verder: Make America Great Again.” Dat iedereen het zich maar liet smaken.
Wat volgde was een kleine vier uur die de politieke lading die het slotstuk van het American footballseizoen met zich mee had gekregen voor even tenietdeed. Een wedstrijd die lang zo eenzijdig was dat de angst er zal zijn geweest dat deze Super Bowl niet vanwege de sport onthouden zou worden. Een wedstrijd die het toneel werd voor de grootste en indrukwekkendste comeback in de Super Bowl-geschiedenis, misschien wel in de sport ooit. De Atlanta Falcons leidde in het derde kwart van de wedstrijd nog met 28-3, maar uiteindelijk was het de New England Patriots die de vijfde titel in de clubgeschiedenis pakte. Na de eerste verlenging in een Super Bowl ooit wonnen de Patriots met 34-28.
Als iemand voor zo’n primeur kon zorgen, was het wel Tom Brady. 39 jaar inmiddels – dan zit je in deze sport normaal gezien in bonustijd – en als quarterback grotendeels verantwoordelijk voor de successen die de Patriots sinds 2001 aaneen regen. American football is bij uitstek een sport voor verhaallijnen; de gemiddelde kijker zal het al snel te langzaam vinden, of te ingewikkeld om het te snappen. En eigenlijk was er deze Super Bowl geen mooiere verhaallijn dan die rond Brady. Met een vijfde titel zou geen quarterback in de geschiedenis zijn gelijke zijn en zou eigenlijk ook niemand meer om hem heen kunnen als de beste ooit.
Maar daar leek het heel lang niet op, en dat was ook van Brady’s gezicht af te lezen. Op Twitter werden foto’s van de terneergeslagen quarterback vrolijk verspreid; hij wordt of verafgood of verguisd, lijkt het.
Een middenweg is er niet. Hetzelfde geldt voor de Patriots, het team dat Amerika loves to hate. Brady leek zichzelf ruim één helft niet. Hij gooide zeldzaam onnauwkeurig en bezweek meermaals onder de druk van de sterke verdediging van de Falcons.
Na rust leek die verdediging vermoeid en kreeg en vond Brady de ruimte opeens weer. Hoogtepunt van het vierde kwart, waarin de Patriots opeens wél lieten zien waarom zij in het reguliere seizoen het beste team waren geweest, was een bal van Brady richting zijn favoriete receiver Julian Edelman, iets meer dan twee minuten voor tijd. Die kreeg zijn handen met evenveel geluk als kunde tussen drie Falcons-spelers om de bal. Die zullen toen hebben geweten dat het ‘zo’n’ dag zou worden.
Niemand blijer dan Brady, dat hij voor de vijfde keer met de Lombardi Trophy op het podium kon staan en voor de vierde keer als ‘most valuable player’. Vorige week kreeg hij van meerdere journalisten vragen over president Trump. Ze waren immers bevriend, iets waarover hij eerder wel eens uitweidde, maar naarmate zijn campagne steeds serieuzer werd minder en minder. Hij wilde er niet op ingaan en zich alleen maar richten op de sport. Dat leek sowieso het credo zondagnacht.
Was er dan helemaal niets politieks, zoals voorspeld? Lady Gaga was immers fel anti-Trump, zij zou toch nog wel iets gepland hebben voor tijdens de traditionele show in de rust? Het politieke element was – in tegenstelling tot de rest van haar spectaculaire dertien minuten – subtiel. Ze opende haar optreden op het dak van het stadion met God Bless America en het folknummer This Land is Your Land. This land is your land, this land is my land. In elk ander geval niet meer dan een patriottisch Amerikaans nummer, nu een korte herinnering aan de waarden van het land. De zangeres eindigde op het dak vervolgens met het slot van de Pledge of Allegiance. One nation, under God, indivisible, with liberty and justice for all. Terwijl op de achtergrond een honderdtal drones de Amerikaanse vlag vormden en kleurden, sprong ze vanaf het dak op het podium.
Waarom ook explicietere statements maken, zal ze hebben gedacht, als ik een hit heb die Born This Way heet en over gelijkheid en inclusie gaat.
Dan waren er nog de drie actrices uit de succesvolle musical Hamilton die tijdens hun uitvoering van America, the Beautiful het woord ‘sisterhood’ toevoegden waar alleen ‘brotherhood’ staat. Maar eigenlijk waren de beroemde en peperdure reclames nog het meest uitgesproken dit jaar. Van het biermerk dat met een verhaal over immigranten kwam tot verschillende automerken die een oproep deden tot seksegelijkheid en aandacht voor het milieu. En, met een beetje goede wil, de reclame voor avocado’s uit Mexico.
De politieke hoofdrolspeler, die vanwege zijn band met Brady, coach Bill Belichick en eigenaar Robert Kraft als Patriots-fan voor de tv zat, zou volgens verschillende media vroegtijdig weg zijn gegaan van het Super Bowl-feestje op een van zijn golfbanen in Florida.