Als de verpleging thuis echt niet meer gaat, als het te zwaar wordt voor de partner, als de kinderen, huisarts en hoofd van de wijkverpleging zeggen dat je als partner er ‘onderdoor gaat’, dan is dat heel verdrietig. Vooral als je je geliefde beloofd hebt dat je tot het eind voor hem zult zorgen en dat hij thuis zal sterven in zijn eigen vertrouwde omgeving. Dan is het heel moeilijk die stap te moeten zetten.
Mijn man had nadat hij niet lekker werd in december 2018 de diagnose gekregen dat hij een op zichzelf staande hersentumor had. Die niet te genezen was en waaraan hij zou overlijden. Hij was toen 70 en lichamelijk veel jonger dan zijn leeftijd aangaf. Zijn moeder was tenslotte pas een paar jaar daarvoor overleden en was 97 geworden. Wij hoorden dit vreselijke bericht al na een paar uur.
Alle mogelijkheden die er waren zijn ingezet, maar wij wisten dat het zwaar zou worden. Het was alleen maar uitstel. Hij had tenslotte nog maar een jaar. Dit jaar zijn 26 maanden geworden waarbij ik hem de laatste vijf maanden dat hij thuis was verpleegd/verzorgd heb. Ons huis was daar geschikt voor en met alle hulpmiddelen die de thuiszorgorganisatie voor ons had én met alle bevlogenheid waarmee ze hun werk deden, ging dat heel lang goed. Maar op een gegeven ogenblik werd het te zwaar. Er kon niet dag en nacht iemand mij helpen om mijn man te verplegen. Er kwam een ogenblik dat mijn man niet de zorg kreeg die hij nodig had. Het werd tobben.
Een verpleeghuis was geen optie. Veel te veel mensen. Veel te anoniem. Veel te lange gangen, zeker met Corona, veel te afgesloten. Mijn man was al eens een weekje in het hospice geweest zodat ik een paar nachten door kon slapen en niet ’s nacht twee keer mijn bed uit moest. Het verblijf daar was voor hem wel wennen. Maar voor mij was het een zegen. Mijn man kon toen nog lopen, maar er was wel het Coronavirus. Hij mocht zijn kamer niet af. Dat was een ernstige maar begrijpelijke beperking.
Ook had ik een paar jaar daarvoor al eens iemand een paar keer bezocht in Hospice Nijkerk. Ik was toen gewoon bezoeker. En er was geen Coronavirus. Toen viel mij op hoe rustig, open en hartelijk iedereen was.
Mijn man is op 7 januari 2021 in het Hospice opgenomen. En natuurlijk moesten medewerkers en wij aan elkaar wennen. Maar wij bleven de gelegenheid krijgen, voor zolang dat nog kon, ’s middags voor het eten ons glaasje port te drinken. Net zoals wij dat thuis al jaren deden. Een schemerlamp en een wandversiering uit ons huis maakten dat het nog meer een beetje ‘thuis’ was. Als we geluk hadden was er een vrijwilliger die in de gang op de piano speelde en dan zette ik de deur open en was het echt huiselijk.
Mijn man kreeg de zorg die hij heel erg nodig had, die ik hem niet kon geven hoe ik ook mijn best deed en hoe graag ik het ook wilde. Mijn man overleed in de vroege morgen van 11 maart 2021, tijdens de door ons gewenste en door onze huisarts geadviseerde palliatieve sedatie. In alle rust.