Een toestel herstellen vinden wij in de regel beter dan het door een nieuw te vervangen. Maar de fabrikanten moeten daarbij wel volgen: het moet mogelijk zijn om een toestel na een aantal jaar nog te herstellen en de nodige wisselstukken moeten nog altijd beschikbaar zijn. Anders gezegd, het hangt niet alleen af van de goede wil en de bekwaamheid van de reparateurs bij Vanden Borre. In dat verband herinneren we je graag aan ons platform "Te rap kapot", waar je kunt melden welke van je toestellen te snel onbruikbaar zijn geworden. Dat kadert in onze strijd tegen de vervroegde veroudering van toestellen.
Je weet niet hoelang een bepaald toestel gratis zal worden hersteld. Vanden Borre spreekt immers van ten minste zeven jaar, maar al naargelang er nog wisselstukken te verkrijgen zijn bij de fabrikant, kan dat tot vijftien jaar gaan. Dat is een verschil van maar liefst acht jaar.
Wanneer je het toestel in kwestie niet bij Vanden Borre hebt gekocht, kun je de abonnementsservice sowieso gedurende maximaal zeven jaar inroepen én moet je € 79 voor jouw rekening nemen. Bovendien geldt de service alleen voor de merken en types van toestellen die Vanden Borre nu verkoopt of in het verleden heeft verkocht.
Wanneer het toestel niet kan worden hersteld, heb je recht op een waardebon die neerkomt op de oorspronkelijke aankoopprijs. Dat is mooi, maar je bent dan wel met handen en voeten gebonden aan Vanden Borre. Tja, wat had je gedacht?

In de experimentele afdeling op Julidans is het werk van Daniel Linehan door de jaren heen een vast oriëntatiepunt geworden, te meer omdat zijn werk verder niet in Nederland getoond wordt. Linehan, net als Jan Martens en Berlin associate artist bij deSingel in Antwerpen, toonde een onderkoelde, bij vlagen heel intieme en altijd fascinerende solo over hoe herinnering een rol speelt in de relatie tot eigen en andermans lichaam. Of, je zou het ook kunnen omdraaien: hoe het lichaam een rol speelt in onze relatie tot herinnering en geschiedenis.
Met het publiek rondom de vierkante vloer van een studio in de schouwburg, ver verwijderd van het grote toneel, en een uitgekiend lichtplan van Elke Verachtert, ontvouwt Linehan zijn benadering van dans als onderdeel van een web van vertalingen. Tussen tekst en lichaam, tussen toeschouwer en performer, tussen verleden en heden bestaan verschillende manieren van verschijnen en verdwijnen. Linehan benadrukt daarmee ook onmiddelijk het verschil tussen dans en taal, of althans de reikwijdte ervan. Terwijl zijn concrete lichaam gebonden is aan tijd en plek, fysieke grenzen heeft en van tijdelijkheid is doordrongen, kan hij met enkele zinnen een architectuur schetsen, die begint bij een paar armen en benen, maar uiteindelijk uitkomt bij miljoenen jaren of in banen rond de aarde.
Bestaande maten oprekken, spelen ook met manieren van afmeten en refereren, het ontwerpen van een eigen taal – Linehan heeft vaak de nijging om dingen als dood en einde te verbinden met vragen of voorstellen over wat mensen allemaal verzinnen om aan die ultiteme maat te ontkomen. In Body of Work neemt deze benadering een wat meer persoonlijke wending, met het verhaal van de dood van zijn vader als een van zijn eerste herinneringen, naast een bezoek aan Disneyland en een knieblessure.