Hoe ga je om met tegenslagen in het trainingsschema of wedstrijd? - Trispiration
Laatst kwam ik deze quote van Loesje tegen: "Je kunt beter struikelen op de goede weg, dan wandelen op de verkeerde weg." Ik vond 'm wel toepasselijk, want ik ben er al zo vaak achter gekomen dat het leven zich niet laat plannen en dat het gewoon gebeurt. Er kan van alles op je pad komen, terwijl je dat niet had zien aankomen. En ja daar horen ook tegenslagen bij. Dat is helemaal niet erg, zolang je maar op het goede pad blijft. In alle jaren dat ik aan duursport doe heb ik een grote les geleerd en daar word ik met regelmaat aan herinnerd. Flexibiliteit is in het leven een must.
Uiteraard willen we allemaal een trainingsschema dat op papier staat en deze tot in de puntjes uitvoeren. Want als je je aan dit schema houdt, ga je de finish of een PR halen. Dat is in ieder geval wat de coach heeft beloofd. Als ik dit opschrijf, moet ik meteen denken aan iets wat een vriendin ooit tegen mij zei. "Het leven kan er over drie maanden heel anders uitzien. Dus leuk dat je over zes maanden een wedstrijd hebt staan en zes maanden non-stop gaat trainen, maar laten we eerst maar eens kijken wat het leven over drie maanden brengt" En dat is helemaal waar!
Tegenslagen horen erbij, want als je geen tegenslag kent, zal je ook de motivatie niet vinden om te trainen voor het succes. Dalen horen erbij om zo meer te genieten van de pieken. Anders wordt het leven, je trainingsschema en je wedstrijd behoorlijk saai, als je het mij vraagt. Dat is ook het mooie van duursport en triathlon. Je zoekt de grenzen op, niet alleen fysiek maar ook mentaal. Ook daag je jezelf uit en doe je elke keer een stapje meer. Je wordt daardoor fitter en sterker, maar leert ook omgaan met vermoeidheid, pijntjes en de 'hobbels' die op je pad komen.
Door vermoeidheid worden sommige emoties wat sterker en in zware trainingen, lange trainingen of wedstrijden kunnen die tot uiting komen. Op dat moment zal je daar iets mee moeten doen. Als ik het zwaar krijg in een wedstrijd en ik niet de snelheid haal die ik zou willen, dan probeer ik mijn hoofd los te koppelen van mijn lichaam. Niet letterlijk natuurlijk, maar figuurlijk. Ik vertrouw erop dat mijn lichaam door zwemt, fiets of rent, zoals het getraind is.
In mijn hoofd ga ik mezelf bezig houden met van alles zolang het maar niet met triathlon te maken heeft. Ik richt mijn huis opnieuw in, ga rijmpjes opzeggen, liedjes zingen, bedenken wat voor leuk spel ik met de kids straks kan gaan doen of waar we op vakantie kunnen gaan. Ik kijk ook niet meer naar mijn hartslagmeter of fietscomputer, maar laat het gewoon gaan. En dan ineens, verdwijnt de pijn in mijn benen, kijk ik naar mijn snelheid en ben ik weer waar ik wil zijn.
Positiviteit is alles
Ik zit door mijn afleiding weer in een positieve modus. Mijn lichaam heeft zoveel uren getraind, daar mag en kan je op vertrouwen. Even lief zijn voor jezelf, soms zit het mee en soms even niet, maar dat hoeft niet lang te duren. Voor je het weet zijn die tegenslagen tijdens een wedstrijd weer voorbij. Ook bij langere tegenslagen, zoals bij een blessure, is positiviteit belangrijk. Wees blij dat je voor triathlon hebt gekozen. Als die ene sport niet lukt, dan heb je er nog twee om te beoefenen. Kijk naar wat je wel kan in plaats van wat je niet kan. En wees creatief, eventueel met behulp van een coach of fysiotherapeut.
Als revalidatietrainer kijk ik altijd naar de mogelijkheden in plaats van naar de tegenslagen. En geloof mij, die zijn er altijd meer dan je denkt. Op die manier je progressie blijven maken en eindig je niet balend op de bank. Zo komen we toch weer terug op de quote van Loesje. Het belangrijkste is toch om flexibel te blijven. Plan A is niet heilig, plan B, C, D of Z zijn net zo goed.