Als ik lesgeef aan hondenprofessionals vraag ik standaard in mijn introductie of men ‘hun hond thuis wil laten’. Dat levert nogal wat verbaasde blikken op, want in vrijwel al mijn lessen is hun hond al thuis gebleven. Als ik vervolgens uitleg dat een eigen hond vaak als voorbeeld wordt genoemd, maar dat dit geen maat mag zijn voor de honden in hun hondenwerk, wordt er begripvol gereageerd en bevestigend geknikt. “Natuurlijk, dat begrijpen we goed” gaat het in koor.
En toch…al bij de eerste vraag, komt de eigen hond in beeld. Bij de daaropvolgende praktijkopdracht, hoor ik binnen drie minuten de woorden “Ja maar mijn hond..” En ik denk dat ik kan stellen dat ik èlke lesdag wel moet vragen of men terug wil gaan naar de opdracht omdat men met veel oh’s en ah’s foto’s van elkaars dierbare honden bewondert.
En ik begrijp het hè. Laat dat duidelijk zijn. Ik ben ook stapelgek op mijn trio en ik vertel er graag over. Maar dat is het voordeel van lesgeven; ik kan ze nog wel eens inzetten in woord, beeld en praktijk. Toch zit er een groot verschil in je hond als maatstaf nemen of je hond als voorbeeld noemen. Met mijn drie totaal verschillende honden kan ik heel gericht aangeven hoe verschillend honden zijn en dat elk van hen een andere benadering vraagt. Ik zet mijn honden daarmee doelgericht in.