Sinds het begin van het industriële tijdperk, hebben mensen het al over het “plannen” van dingen. Zo wordt het natuurlijk niet al van begin af aan genoemd. Toen de industriële revolutie over de wereld verspreid werd en zodoende ook massaproductie populairder werd, werd tijd steeds meer waard.
Het centrale doel in die context was om zoveel mogelijk productiviteit uit zo weinig mogelijk tijd te halen. Winst was hiervan afhankelijk.
Sindsdien is planning een belangrijk onderdeel van zowel carrières als privélevens. Desondanks werd echter al snel duidelijk dat geschreven planningen bijna nooit naar bedoeling werden uitgevoerd.
Een aantal decennia streek voorbij voordat een bijzonder consistente planningstechniek de industrie overnam. Tegelijkertijd kreeg men in het bedrijfsleven door dat de afhankelijkheid van mensen in plaats van geautomatiseerde processen niet langer vol te houden was. Men dacht het onmogelijk.
In 1979 ontdekten Daniel Kahneman en Amos Tversky — welke beide psychologen zijn — de zogeheten Planning Fallacy: planning als drogreden. Ze begrepen dat dit een wijdverspreid probleem was en ontdekten dat een cognitieve bias hieraan ten grondslag lag. Zelfbedrog stond in deze zin in verband met de grenzen en de waarneming van de realiteit.
Naarmate de tijd zich vorderde, kwamen steeds meer beschrijvingen van karakteristieken van planning als drogreden. Tegenwoordig begrijpen we dat dit een misleidende waarneming van de tijd is. Deze waarneming leidt tot fouten in het plannen van activiteiten.
Deskundigen hebben ondervonden dat mensen vaak een erg optimistische kijk hebben op hun planning en de uitvoering hiervan. Dat wil zeggen dat plannen gebaseerd wordt op de aanname dat alles goed zal verlopen. Men houdt dus geen rekening met tegenslagen of andere toevallige, onvoorziene veranderingen in omstandigheden.
Misleidende gedachten zijn een thema. Dit is het soort denkpatroon waarbij iemands verlangen een objectieve beoordeling van de realiteit dwarsboomt. In andere woorden: het is ijdele hoop.