Opgroeien in Dalten , beschrijft in een aantal flashbacks de ervaringen van de hoofdpersoon Marco, na een bijna doodervaring met hersenletsel. De hoofdpersoon reed met een bromfiets tegen een boom,en lag daarna een week in coma. Het boek heeft als boodschap: Ga liever trainen dan je heil te zoeken in het drinken van veel bier.
De auteur heeft na een traumatisch ongeluk op zeventien jarige leeftijd geprobeerd het leven weer op te pakken, maar loopt tegen de beperkingen van niet aangeboren hersenletsel op. Nu wil hij met een grotendeels autobiografisch boek de jeugd waarschuwen geen risico te nemen met alcohol en gemotoriseerd verkeer in onbezonnen jeugdige overmoed.
Dit boek bevat eigenlijk maar 2 personages, madame Rose en de stad Parijs. Wanneer je uit Parijs komt of er geboren of gewoond hebt lijkt dit me een erg interessant boek. Ik raakte het een beetje beu om telkens al die straatnamen de revue te laten passeren. De Rue zus en zo, de Boulevard huppeldepup op de hoek van de Rue blablabla enz.. Het was wel interessant om te lezen hoe mensen verweven kunnen raken met de plek waar ze wonen en er alles voor over hebben die plek te behouden. Helaas had ik al snel door waar het op uit zou draaien. Madame Rose maakt eigenlijk weinig persoonlijke ontwikkeling door in tegenstelling tot de stad Parijs. De zogenaamde 'bekentenis' die ze opbiecht op het laatst vond ik weinig toevoegen aan het verhaal.