Donderdag tekende zich tijdens de discussieavond van de sectie Internet van de NVJ opnieuw de tweedeling af die me al eerder was opgevallen, jaren geleden, toen ik voor het eerst een avond van de sectie bijwoonde. Aan de ene kant is daar de eerbiedwaardige Nederlandse Vereniging van Journalisten, waaraan 'echte journalisten' een percentage van hun jaarinkomen afdragen om te waken over hoogstaande journalistieke thema's als de persvrijheid, het principe van hoor en wederhoor, het journalistieke verschoningsrecht - allemaal echte en relevante onderwerpen. Aan de andere kant is er het internet, waar Jan en alleman z'n eigen weblogje kan bijhouden en z'n eigen kijk op de werkelijkheid kan geven, ongehinderd door journalistieke mores maar gelezen door een duizendkoppig publiek.
Weblogger Raed Jarrar was gisteravond te gast bij de sectie Internet van de NVJ. Froukje Santing bevroeg hem over de situatie in Irak, zijn motivatie om samen met Salam Pax een weblog bij te houden en zijn visie op de rol van weblogs in de informatievoorziening van de mensen binnen en buiten Irak. Raed schat dat 99% van zijn lezers van buiten Irak komt, om de simpele reden dat de zeer gebrekkige kwaliteit van de stroomvoorziening en communicatielijnen binnen Irak het voor de gewone burger praktisch onmogelijk maken zijn weblog te lezen. Een dappere man, die zich niets aantrekt van de dreiging en 'gewoon' doet wat hij denkt te moeten doen: zijn persoonlijke weblog bijhouden voor zijn familie en vrienden.
Tom's Hardware Guide laat zien hoe je met een oud TFT scherm en een klassieke overhead projector een prachtige beamer in elkaar knutselt!
De zwarte Golf was me al eerder opgevallen. We stonden te wachten voor de verkeerslichten om rechtdoor te rijden, en hij passeerde ons rechts op de rijbaan voor het verkeer dat de ring wil opdraaien. Hij reed met het overige verkeer mee de bocht in, maar schoot toen onverhoeds de baan voor rechtdoor op om even later voor het volgende verkeerslicht tot staan te komen. 'Wat 'n aso,' zei ik tegen Joëlle, 'laten we daar maar uit de buurt blijven.'
Ons verkeerslicht sprong op groen en we reden door naar het volgende verkeerslicht, dat aansluitend groen kreeg. De Golf gaf gas, maar omdat ik al vaart had liep ik snel op 'm in. Toen ik bijna naast 'm reed, slingerde hij opeens naar links, mijn baan op. Ik trapte op de rem en voelde de Volvo uitbreken op het natte wegdek. Geschrokken stuurde de Golf weer terug naar zijn baan, maar voor mij was het al te laat. De achterkant zwiepte naar rechts, hard tegenstuur naar rechts om de wielen weer in het verlengde van de weg te krijgen, zwiep naar links, weer hard tegenstuur, opnieuw naar rechts - en nu viel er niks meer te sturen.
De mevrouw die me dit vraagt, terwijl ik m'n boodschappen op de lopende band leg van de kassa in de supermarkt, kijkt me meer dan vragend aan..., bijna dwingend, alsof mijn antwoord heel belangrijk is voor haar.
Het overvalt me en ik moet de vraag even op me in laten werken, en ga door met m'n boodschappen uit het winkelwagentje op de band te leggen. En ondertussen gaan m'n gedachten razendsnel.