Als je naar dit schilderij kijkt, dan weet je, dat het de laatste keer is, dat je het ziet. Dat geeft een andere manier van kijken. Ik zie het nu en straks is het weg. Terwijl als je naar de Nachtwacht gaat, zie je dat werk misschien ook maar 1 keer in je leven, maar dat denk je dan niet. Nu kun je maar 1 keer kijken, en krijg je hopelijk vragen als “vind ik dat nu zonde?” of “wat vind ik er er van?”. Je moet er iets mee.
Ja dat gebeurt zeker, het is ook een project, dat gegroeid is. Ik schilderde de eerste laag op het doek en vroeg mensen van de academie om er overheen te schilderen. Het verzoek was: maak een schilderij, dit zijn de criteria* en tot over vijf weken.
*criteria: een canvas van 50 x 60 cm, je gebruikt olieverf, je mag er geen gaatjes uit halen, niet te dik de olieverf opbrengen, want het moet droog zijn voor de volgende kunstenaar.
De tweede laag werd geschilderd door Evi Vingerling, zij won in 2012 de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst (https://www.paleisamsterdam.nl/koninklijke-prijs/winnaars-koninklijke-prijs-voor-vrije-schilderkunst-2012/) toen het Overschilder schilderij (telde toen 89 lagen) in 2012 als concept ook was genomineerd, dus het project begon al met sterke schilders en ik dacht: 20 schilderijen en dan is het klaar, en dan schilder ik het wit of zo.
Maar op een gegeven moment groeide mijn concept uit naar een soort, Rotterdams icoon. Ik mailde bijvoorbeeld mensen, die ik in Metropolis M of Kunst in Beeld zag, om mee te doen en mensen kenden het overschilder schilderij ook echt.
Nou toen wel, zeker. Dat is best bizar. Ik zie dit als mijn kunstwerk, in eerste instantie ben ik een kunstenaar, die, om dit werk te realiseren, andere kunstenaars uitnodigt om een bijdrage te leveren.
Voor mij gaat het uiteindelijk, dat het een grote mix van schilders weet te vangen, het is natuurlijk een persoonlijke keuze, maar gebaseerd op diversiteit van de kunstwereld. Mensen, die van schilderen houden – de laatste 60 schilders maken werk over schilder zijn – en leven voor het schilderen. Of je nu professioneel of amateur bent, jong of oud, realistisch of abstract schildert, gevestigd bent of niet, leeft van subsidies of het zelf doet. Daardoor schiet het kunstwerk een beetje alle kanten op.
Nee dat niet, maar in het begin koos ik meer kunstenaars, die ik kende uit mijn directe omgeving, en nu kies ik meer kunstenaars, waarvan ik hun werk ben tegengekomen in galeries, internet of musea, die ik dus bij voorbaat vaak niet ken.
Het is een gut feeling. Als ik het laatste gepresenteerde werk zie, dan kies ik pas eigenlijk een opvolger. Dus door het werk van Jim te bekijken, komt een nieuwe kunstenaar bij me op. Ik kies steeds tegengewichten, op het gebied van succes, onderwerp, leeftijd, erkenning. En die gebieden zijn nog lang niet uitgeput.
Je hebt ook nog richtingen in de schilderkunst, de een doet misschien iets met “hippe Mondriaan Fonds gesubsidieerde werken” en dan kies ik als opvolger bijvoorbeeld iemand, die al 20 jaar een bloem schildert, bij wijze van. Ik wil niet de hele tijd uit dezelfde niche kiezen.
Je bent curator van dit project, zet je dan ook de werken in om trends te laten zien? Zoals wat je nu ziet in Witte de With over gender, identiteit etc?
Nee, dat doe ik helemaal niet, dat vind ik heel irritant, dat is echt een hype. Bij dit kunstwerk gaat het over kunst, over wat schilderen is. Ik zoek naar schilders en wat hen beweegt. Voor mij is een schilderij het meest klassieke beeld van een kunstwerk, een soort symbool van de kunst.
Ja inderdaad, en ik vind het leuk, hoe dit concept is gegroeid. Het begon bij een schilder, die aan andere schilders vraagt om mee te doen. Het schilderij ontstijgt mijn originele concept, het gaat nu ook over een schilder en het gevecht, dat hij levert. De vragen, die hij tegenkomt in het schilder proces, zoals: