En als aandenken aan dit bijzondere plekje kochten we nog een pot rauwe honing, uiteraard lokaal geslingerd door een imker van de bijtjes uit Reines tuin. Dat er nog een fietstocht te starten was, we zaten waarschijnlijk nog altijd in ‘den hof’.
Vanuit park Molenheide kan je aansluiten bij de HEIDEROUTE . Een tocht met veel natuur langs uitgestrekte boerenvelden en bossen. Timon zat lekker achterop want 17 km fietsen is natuurlijk wel veel voor een kleuter. Maar vervelen deed hij zich niet. We zongen samen liedjes, namen foto’s van de omgeving en stapten af voor de leukste stops waar we opnieuw mochten smullen.
Eerst van lekker ambachtelijk gedraaid roomijs van verse hoevemelk bij ‘T SONNIS. Timon koos voor de eeuwige chocoladebol en wij kozen om een coupe vanille met verse aardbeien te delen. Wat een winner!
Hoewel je denkt ‘in the middle of nowhere’ op het platteland te zitten, reden fietsers af en aan naar de Sonnishoeve. Een populair plekje dus. Je mag er ook de stallen met koeien en schapen bezoeken wat we natuurlijk deden.
Terug wat kilometers op de fiets na deze suikerpauze. We hadden ondertussen al heel wat fietsers gepasseerd en het viel me nog eens op dat iedereen hier gewoon vriendelijk goedendag zegt tegen elkaar bij het kruisen. Dat zijn wij echt niet meer gewoon. Het werkte zo aanstekelijk, dat we na een tijdje constant zelf van goedendag deden. En weet je, daar word je zo goedgezind van!
Rond 17H zaten we bijna op het einde van de tocht, maar toch deden we nog een stopje aan het KASTEEL van TER DOLEN waar een brouwerij aan verbonden is met een mooi binnenterras.
Proost op de kilometers en de geslaagde fietstocht met een ambachtelijk donker Abdijbier terwijl zoonlief de kindvriendelijke zone met grote speelzandbak veroverde.
Hoe eenvoudig kan het zijn. Na een overactieve dag liet ik mijn jongens uitslapen en trok op zondag voor dag en dauw mijn loopschoenen aan. Vlak aan onze bungalow lag het omheinde WILD-EN WANDELPARK MOLENHEIDE, een stukje natuurgebied van 100ha waar je allerlei dieren in hun natuurlijke habitat kan terugvinden.
Ik genoot van de geur van dennennaalden, het charmante geflierefluit van vogeltjes en de eerste, lichte zonnestralen die door de bomen priemden op mijn snoet. Ik volgde het pad op gevoel en vergat even welk kleur ik aan het volgen was.
Geen paniek, het langste traject (het Everpad) meet maar 3,7 km. Geen mens gezien op dat vroege uur maar ontzettend veel hertjes kruisten mijn looppad.