Opinie Anne Houtsma over Drs Down van Ivo Niehe: Een levenslang gevecht
Stel je voor dat mensen over jou zoiets zouden bedenken en uitvoeren bij een talentenjacht! Ik zou niet meer durven te leven, serieus!
cc-foto: Rosmarie Voegtli
Afgelopen vrijdag ging ik met mijn moeder en twee goede vrienden naar het toneelstuk van Ivo Niehe, Drs Down. Ik ging er naar toe in de veronderstelling met een goed gevoel naar huis te gaan want in de promotietekst stond dat de boodschap van het stuk luidde dat je ondanks het hebben van een beperking toch alles kunt bereiken wat je wilt.
Het haalde herinneringen naar boven bij me, dingen die ik voor mezelf heb weggestopt en waar ik niet meer aan wilde denken. Zo was er een scène waarbij de klasgenoten van Lucas op de middelbare school niet wilden dat hij bij hun in de klas zat. Ze gingen dat duidelijk maken bij een talentenshow, door middel van zang en dans verwoordden ze dat ze geen mongool in de klas wilden. Wat ik erg vond was dat ze zo over hun klasgenoot dachten, dit op deze manier verwoordden en dat de jury hun ook gewoon doorliet!
Stel je voor dat mensen over jou zoiets zouden bedenken en uitvoeren bij een talentenjacht! Ik zou niet meer durven te leven, serieus! Ik ben vroeger op de middelbare school al behoorlijk gepest en ik ben ook blij dat dit voor de tijd van mobieltjes en talentenjachten was, anders had ik echt geen leven gehad. Het was al zwaar genoeg!
Niet alle mensen met een beperking kunnen alles bereiken wat ze willen! Ik heb altijd gedacht en gedroomd dat ik een betaalde baan wilde. Dit is tot op heden nog steeds niet gelukt. Er zaten mensen met het syndroom van Down in de zaal en ik dacht bij mezelf hoe komt dit stuk over op hen?
Ik begrijp dat Ivo met dit stuk heeft willen laten zien: ondanks je beperking kun je alles behalen wat je wilt, maar dat geldt dus niet voor iedereen!
Voor mijn gevoel moet je door dit stuk jezelf dus opnieuw weer verantwoorden en uitleggen. Nee, ik kan geen universiteit halen, dat wil ik ook niet. Nee, mijn leven is niet zoals dat van andere mensen, ik kan niet zomaar overal aan het werk. Ben ik daarom serieus minder dan een ander? Ja, volgens velen in de maatschappij dus wel. Kan het toneelstuk dan niet op een andere manier ingezet worden dat de boodschap zo overkomt dat iederéén meetelt, ongeacht hun beperking, hun niveau dat ze aankunnen en dat iederéén respect, begrip en mededogen verdient?!
De jongen met Down die hij in dit voorbeeld aanhaalt woont nota bene in Spanje, hallo? We wonen in Nederland, geef dan een succesverhaal uit Nederland en maak het beeld wat reeëler. Bijvoorbeeld: ook al heb je een beperking, je bent niet minder dan een ander, je kunt ook andere dingen uit je leven halen waar je gelukkig van wordt. Dat is wat ik had verwacht van dit toneelstuk, wat ik echter niet kreeg. Ik kwam letterlijk van een koude kermis thuis.
Ik heb de onbekende aandoening 22q11, die 195 verschillende kenmerken heeft en zich heel verschillend uit. Ondanks de onbekendheid komt de aandoening heel vaak voor.
Minoes&tuin 8 december 2017 at 04:29
Anne, dat je wel iets voorstelt is te lezen, je steekt je nek uit en niet enkel voor jezelf maar voor een heleboel mensen met jou. Je ziet precies waar de schoen wringt in deze maatschappij daar waar anderen een blinde vlek hebben.
Niemand kan meer uit zichzelf halen dan dat wat erin zit. Maar dat wat in je zit is van onschatbare waarde en voegt iets toe.
De waarde van een mens is niet in geld uit te drukken en ieder mens heeft recht op een menswaardig leven…..
Mensje Vislong 7 december 2017 at 17:00
Goed stuk. We hebben een maatschappij gemaakt waarbij presteren alles is. Mensen moeten zich opofferen voor economische groei. Terwijl al bewezen is dat ongeremde economische groei slecht is. Mensen zouden zich eens wat meer moeten richten op persoonlijke groei. Bijvoorbeeld wat vriendelijker zijn tegen anderen.
Yoda 7 december 2017 at 16:15
Één ding staat vast en dat is dat jij net zo belangrijk bent als ieder ander. Dat hangt gelukkig niet af van welk niveau je wel of niet kunt bereiken.
Ik ken mensen met het syndroom van Down die niet naar een reguliere school konden, maar die deze wereld een heel stuk mooier maken. En mensen die van alles gestudeerd hebben, maar er niet zijn voor hun gezin. En liever geld verdienen dan ervoor te zorgen dat we straks nog een leefbaar milieu hebben.
De voorstelling van Ivo Niehe heb ik niet gezien, maar die kun je maar beter niet te serieus nemen. Een succesverhaal dat alleen maar op gaat voor een bepaalde (kleine) groep met het syndroom van Down. Maar er zijn nog allerlei andere succesverhalen waar nooit een voorstelling van gemaakt zal worden en die minstens zo bijzonder zijn. Als ik jouw column zo lees, is jouw verhaal er daar één van!