Alle strijders in de oudheid zullen deze vechttechniek op hun repertoire gehad hebben. Het is makkelijk voor te stellen hoe een Romeinse legionair in een tweegevecht zijn grote schild gebruikt zal hebben om zijn tegenstander te slaan en af te leiden om vervolgens met zijn gladius een gemene haal over diens been te geven. Hoewel de gladius primair een steekwapen is, is het lang en scherp genoeg om een hamstring, de grote spieren aan de achterkant van het bovenbeen, door te snijden. De tegenstander zou niet langer op de been weten te blijven, zeker niet na nog een slag van het schild, en een makkelijke prooi zijn.
Zelf hielden de Romeinen hier terdege rekening mee. Bijna alle Romeinse soldaten op de wat risicovolle plaatsen in het het gevecht, en hun hogere officieren, droegen pteruges. Dit is Grieks voor “veren” en de naam voor de verticale stroken materiaal die onder de metalen pantsers uitkomen. Hoewel we niet zeker weten uit welk materiaal ze precies gemaakt waren, lijkt het erop dat het ofwel leer ofwel versterkt dik linnen is geweest. Deze stroken, die voor moderne mensen soms wat grappig overkomen, zijn een integraal deel van de lichaamsbepantsering. De op en over elkaar heen liggende stroken geven de vechter maximale bewegingsvrijheid maar zorgen er ook voor dat de schade van een zwaardsnede over het been beperkt blijft. Beenplaten voor het onderbeen zorgden voor een verdere bescherming. Niet alleen tegen snijwonden maar ook tegen verlammende slagen tegen de beenvliezen aan de voorkant van het onderbeen.