"De dokter adviseerde mij om Nadia naar een staatstehuis te brengen" - Kom over en help
"Dit is mijn dochter Nadia. Ze is zestien jaar. Door een zware bevalling is ze gehandicapt geboren. Ik heb de eerste tijd heel erg moeten huilen. Ik vond het zó moeilijk dat ze gehandicapt was. Maar daarna heb ik het geaccepteerd. De dokter adviseerde mij haar naar een staatstehuis te brengen, maar dat wilde ik beslist niet. Het is míjn dochter en ík wil voor haar zorgen.
Nadia kan niets zelf doen, en ik moet haar bij alles helpen. Eerder kreeg Nadia elke dag therapie, maar dat kan nu niet meer. Ze heeft een heupoperatie ondergaan, dus we moeten heel voorzichtig met haar zijn. Zelf masseer ik haar handen en voeten.
Het zou mooi zijn als Nadia naar een dagopvang voor ernstig gehandicapte kinderen kan gaan, maar die is hier niet. Ik zou trouwens ook niet weten hoe Nadia daar zou moeten komen, want vervoer voor haar is er niet.
Ik heb nog een zoon van zes, en we wonen hier met z'n drieën in deze flat. De vader van Nadia is weggegaan omdat hij niet voor een gehandicapt kind wil zorgen. In deze kamer slapen we ook. De keuken, het toilet en de badkamer delen we met vijf andere families.
Als ik met Nadia wil wandelen, moet ik haar naar beneden dragen. Een lift is er niet.
De overheid doet niet zoveel voor ons. Die biedt alleen maar aan dat Nadia naar een staatstehuis kan. Ik krijg een uitkering van € 75 per maand. De huur van deze kamer is € 60 per maand. Gelukkig springen m'n broer en m'n stiefvader soms bij."
Moeder Vera uit Oekraïne vertelt: "In de winter kon ik deze kamer niet meer warm krijgen. Ik ben heel blij dat onlangs de kozijnen en ramen vervangen zijn, en dat het voor Nadia ook weer fijn is om hier te zitten."