niet alleen in zulk een versje, dat al is het reeds algemeenmenschelijk en niet meer strevend naar ongehoorde sensaties, nog individualistisch blijft, vinden wij dat sensitivisme weer, maar heerlijker zelfs in de verzen, waar het levend ideaal van het socialisme zijn lijf en hoofd trillend door-heldert.
Hoor, in het eerste vers, juichende inleiding, in dien rei-dans der arbeiders-klasse aan zee, het hoog-feestelijke:
En dadelijk, op de tweede bladzijde, hoor hoe 'n schoonheid, en wat een direct-gevoelde schoonheid hem is, wat volgens sommigen als een dor stelsel zijn dichterschap zou hebben vervangen, zijn socialisme:
Maar is er een zekerder geluks-accent dan in die vreemde gevoels-mengeling van wie al te gelukkig is: bedwelming, waardoor fijne helderheid stijgt, helderte, die duizelt?
Wat verbleekt, bij deze opene natuur, de nieuwheids-kracht, die Adama van Scheltema in zijn eerste bundeltjes nog zoo vaak moest zoeken met de bizonderheid van jeukend-frissche woorden en hartelijke brutaliteiten.