Hij overleed vorig jaar op 13 november in LA. Vandaar dat zijn bekende teksten als flarden rondhangen in de mist.
Ik houd van zijn songs en van zijn zwoele stem. Leonard Cohen was de zoon van een rabbijn. Hij kende hij de oude Joodse verhalen, was een mysticus en later ook Boeddhist.
En dan een engel van God, als een lichtstraal van buiten en van boven, naar binnen in haar huisje in Nazareth.
Zo kennen we misschien zelf ook de plaatjes van vroeger, hardnekkig hebben ze zich in onze herinnering genesteld.
Maar hoe dieper een verhaal, hoe meer aankleding er vaak nodig is- dat geldt ook hier. (boodschap, engel en God)
Boodschappers van God, engelen aan Zacharia in de tempel en nu zomaar aan dat ene meisje in haar huis.
De schoenen achtergelaten bij de ingang blijven onbewoond. Kinderen staren naar de lege schoenen in het zand.
Een paar dagen later is er een internationale conferentie van een moslimlanden: hoe laten we zien wat liefdevolle Islam is? Een eiland van hoop is geboren.
Ik denk aan het initiatief- tafels van hoop, waar Bruggen bouwen Delft bij aanhaakt- eet met elkaar, met de vluchteling en de vreemdeling in de tijd voor Kerst.
De Jessehof hier vlakbij is een eiland van hoop voor veel mensen die geen warme plek kunnen vinden als het koud is geworden in hun leven.
Als geloofgemeenschap zijn we een eiland van hoop voor elkaar, een plek waar we het licht van de engel naar binnen willen laten schijnen in ons hart.
Nog dichter bij ons eigen leven, is een ander voor jou misschien een eiland van hoop- waar je voor even of voor langer aan kunt leggen met jouw verhaal.
En toen klaarde haar gezicht op: Nee dat gaan we niet weer zo doen. Er kwam licht in haar ogen. Hoop dat het anders kan, een moment van doorbraak van het licht, een moment vol van genade.
Loop niet weg, van de nacht als je om de maan vraagt. Loop niet weg van de doornen, als je om een roos vraagt. Loop niet weg van jezelf als je God zoekt, jouw enige Geliefde.