Ik snap hoe (1) van toepassing is op Schmitt (niet voor andere beelden van 'het politieke', inderdaad), maar het vereist een complex argument om 'tekortschieten' te constateren op deze grond. Punt (2) is denk ik juist niet van toepassing op Schmitt, die zijn theorie wortelt in de historische doorbreking van het staatsmonopolie op politiek (en ius publicum Europaeum). Uiteraard kan de beschrijving van deze geschiedenis alsnog onjuist zijn – Habermas is het in de bundel The Lure of Technocracy (2015) meer dan eens historisch met Schmitt eens, maar het is duidelijk dat ze anders kijken naar de politieke geschiedenis.