Toentertijd (1951) als noodkerk opgebouwd uit het puin van de in april 1945 gebombardeerde Marienkirche, is deze kerk nog altijd het Godshuis van de Sankt Marien-Sankt Georgengemeinde in Wismar. Van de Marienkirche staat alleen nog de toren en de eveneens toen getroffen Georgenkirche is in de jaren 90 deelswijze gerestaureerd en is in gebruik als expositie- en concertruimte met af en toe een kerkdienst. Een beetje zoals de Grote Kerk in Breda.
En nu is deze Marienkirche dus al 70 jaar in gebruik en dit jubileum is in de week van 8 t/m 15 augustus breeduit gevierd met allerlei festiviteiten. Van concerten, een lezing, een filmavond, samen eten en een feestelijke kerkdienst waaraan de bisschop van de Nordkirche Tilman Jeremias zijn medewerking verleende.
En het mooie van dit alles voor ons was dat, nu de regels voor wat betreft het reizen naar het buitenland wat versoepeld zijn, het mogelijk was dat mijn man Rob en ik in het weekend op 14 en 15 augustus in Wismar aanwezig konden zijn.
Zaterdagmiddag werd in de Neue Kirche de 'Kaffeekantate' uitgevoerd. Een luchtig, frivool werk van Bach, zoals velen van ons hem eigenlijk niet kennen. Een verrassing die met verve opgevoerd werd door professionele muzikanten/zangers. Aansluitend was er tijd voor 'Kaffee mit Kuche' en konden wij velen begroeten. Wat was het fijn elkaar weer te ontmoeten!
Zondagmiddag was er de 'Kantatengottesdienst zum 70. Kirchweih-jubiläum' waarbij de liturgie verweven was met de uitvoering van de Rahswahlkantate van Bach: 'Wir danken dir, Gott, wir danken dir'. Opnieuw prachtig uitgevoerd door koor, orkest en solisten. Een waar dankfeest!
Daarna was het bij de Neue Kirche tijd voor koffie en een glaasje en werden er toespraken gehouden o.a. door de burgemeester van Wismar, een emerituspredikant uit de tijd van de bouw en ook ikzelf mocht daar onze felicitaties en groeten overbrengen. Als geschenk hadden wij een mooi kaars meegebracht waarop, behalve de datum, ook de tekst 'In Glauben verbunden' stond. Deze kaars krijgt een ereplaatsje op het altaar en zal de komende zondagen branden als teken van verbondenheid.
Wij hebben een paar hele fijne dagen mogen beleven. Men was zo blij dat wij er weer waren, de moeite hadden genomen deze hele reis weer te maken. Het was hartverwarmend.
Op maandag 5 juli kwamen we als contactgroep bij elkaar en bespraken wij de mogelijkheden. Het belangrijkste wat daaruit kwam was ons voornemen om in november het langverwachte transport naar Arad te organiseren. Zowel onze transporteur Oldenburger als de mensen in Arad hebben met dit voornemen ingestemd. Laten we hopen dat het nu eindelijk wel door kan gaan zodat de goederen niet nog een winter in onze opslag moeten blijven.