boventoon " + "
Bovenharmonische of harmonische boventonen, aliquottonen of deeltonen, onafscheidelijk met iedere toon zacht meeklinkende tonen, zonder dat men zich er doorgaans van bewust is, die in een bepaalde vaste orde (frequentie) tot de grondtoon staan en mede de klankkleur van van het instrument bepalen.
Een toon van de relatief vastliggende reeks tonen welke met elk ten gehore gebrachte toon meeklinkt (natuurkundig verschijnsel); het hangt af van de aard en van de vorm van het klanklichaam, welke tonen van deze reeks harder of zachter meeklinken, zodat de reeks niet altijd in de zelfde gedaante voor het gehoor waarneembaar is; de boventoonreeks bepaalt naar aanleiding hiervan mede het timbre van het instrument ten opzichte van ons waarnemingsvermogen; het oor neemt met individuele verschillen de boventoonreeks slechts tot op zekere hoogte waar.