En nu?! - Dosis geluk
De komende anderhalve maand zal volledig in het teken staan van afstuderen. Het is niet alleen mijn laatste kans, het is ook wel mooi geweest. Ik ben wel klaar met het studeren, de late avonden en het ploeteren door boeken die je worden opgelegd. Het is niet dat ik het niet interessant vindt, ik wil gewoon niet gedwongen worden om in een bepaalde tijd een boek te lezen. Als het me prikkelt, dan wil ik het vanzelf wel lezen. Echter ontbreekt er nnu een belangrijk stuk aan intrinsieke motivatie.
Gelukkig zit ik op mijn stageplek wel helemaal goed. Ik voel dat ik kan groeien; dat ik aan het groeien ben. Ik zeg ja tegen nieuwe uitdagingen en mag coachen op mijn werk. Ik groei als pedagogisch coach en mag luisteren naar zo veel inspirerende verhalen. Het is alsof ik eindelijk mag gaan bloeien, na dat ik al die tijd in mijn knop heb gezeten.
Mijn diploma is nu eindelijk zo dichtbij, dat ik hem bijna kan grijpen. Ik mag nu niet opgeven, nog even doorzetten. Ik ben klaar om het nieuwe avontuur van werken aan te gaan, ook al ga ik het student zijn toch wel missen. Het is een belangrijke fase die je achterlaat en start aan iets nieuws. De deadline ligt op 28 mei, wens me maar succes.
Terug naar Portugal?
Ja en dan… Dan ben ik afgestudeerd! En dan kom ik eigenlijk op het onbekende terrein. Datgene waar ik de afgelopen vijf jaar aan gewerkt heb, is opeens bereikt. Ik heb altijd heel hard geroepen dat ik een tijdje in het buitenland zou willen wonen. Nu had ik een hele mooie kans gevonden in Portugal op een surfkamp, maar dat was toch niet helemaal wat bij mij paste. Nu ben ik wel in gesprek met een andere hele leuke koffie/smoothiebar in Portugal waar ik misschien de zomer kan gaan doorbrengen. Dan fantaseer ik weer over de prachtige stranden en zie ik mezelf als een echte surfchick op de golven.
Toch is het ook fijn hier in Nederland. Zo heb ik vandaag ja gezegd op een baan in de sportschool om de ontbijtjes te verzorgen één ochtend in de week. Het is een plek geworden waar ik me fijn voel en waar ik vrienden heb gemaakt. Hoe bijzonder is het om daar dan volledig deel van te mogen uitmaken. Dus wie weet blijf ik wel gewoon in Nederland en ga ik in het najaar terug. Want hoe je het ook wend of keert, Portugal heeft nu echt een bijzonder plekje in mijn hart veroverd en zou ik dat plekje heel graag met anderen gaan delen.
Tja en dan moet ik misschien toch gaan nadenken over een echte toekomst. Ik ben afgestudeerd als pedagogisch coach, dus ik zou mijn eigen coachingspraktijk kunnen oprichten. Mensen helpen op zoek naar hun geluk heeft me altijd getrokken, vandaar ook deze blog. Maar toch zou ik nog wel meer willen. Mede geïnspireerd door mijn yoga lerares uit Portugal zou ik wel graag een yoga opleiding willen doen. Mensen inspireren en raken zoals zij mij geraakt heeft. Hoe mooi is het om dat gevoel van puurheid en liefde met anderen te mogen delen tijdens mijn yoga lessen. Dat zou ik toch wel heel bijzonder vinden.
Maar misschien wordt het wel heel iets anders, word ik verliefd op een Portugees en verhuis ik daarheen… Wie zal het zeggen? Ik heb in ieder geval het vertrouwen in het leven en dat de flow me wel brengt waar ik uiteindelijk hoor te zijn. Met vallen en opstaan; met een traan en een lach. Ondertussen probeer ik te genieten van de reis en alle mooie momenten die het leven te bieden heeft.