'Zwijgen schuurt je kapot'
Trouw Boeken, 22 september 2012
Lifter Eppo heeft het bordje met zijn bestemming nog niet eens uit zijn tas gehaald of de Vlaamse Tabby stopt voor hem. Ze is in haar oude Volkswagen Golf op de vlucht voor haar problemen thuis. Eppo besluit met haar mee te rijden, want ook hij ontvlucht een gebeurtenis thuis: de dood van zijn pleegbroer Maarten. Al snel merkt Eppo dat je verdriet niet kunt ontlopen.
Scènes uit de roadtrip en herinneringen aan Maarten wisselen elkaar in hoog tempo af. De Smet schrijft suggestief en weet precies wat ze wanneer moet vertellen om het dieperliggende verhaal langzaam aan de oppervlakte te brengen.
Alles herinnert Eppo aan Maarten, aan wat ze samen hebben meegemaakt. Praten doet pijn, maar zwijgen 'schuurt je vanbinnen kapot', en dus begint hij aarzelend aan Tabby te vertellen.
De zachtaardige Eppo, enig kind, voelt zich de koning te rijk als hij op zijn elfde een twee jaar oudere 'weekendbroer' krijgt. En ook al is de rebelse Maarten heel anders dan hij, ze vormen meteen een twee-eenheid. De Smet beschrijft die vertrouwensband ontroerend: in de buitenwereld is Maarten een moeilijk opvoedbaar rotjoch, bij Eppo is hij 'van peperkoek'.
Naarmate de jongens ouder worden, krijgt die aantrekkingskracht een subtiel erotische lading. Zoals wanneer ze vlak bij elkaar liggen met elk een oortje van de Maartens iPod in: 'Zijn voeten bewogen zachtjes mee op de muziek en kietelden de mijne. Het was warm. Hij was warm, zijn lijf gloeide door mijn huid heen. Ik merkte pas dat ik al die tijd mijn adem had ingehouden toen ik lucht te kort had.'
De liefde broeit en ze lijken er allebei van te genieten. Toch betekent hun intimiteit voor Eppo iets anders dan voor Maarten. Hoe dat zit, moet hier onbesproken blijven, maar het verhaal herinnert sterk aan 'Je moet dansen op mijn graf' van Aidan Chambers en 'Het midden van de wereld' van Andreas Steinhöfel.
Niet bijster origineel dus, maar dat de roman naast deze klassiekers niet verbleekt, is toch een prestatie. Tabby's sores maken minder indruk dan het grote verdriet van Eppo, maar alleen al zijn verhaal maakt dit boek lezenswaardig. Met haar beheerste, beeldende stijl, en het bijzonder indringende verhaal over rouw en liefde, zet Marian De Smet zichzelf op de kaart als zeer talentvolle auteur voor jongeren.