Zo zullen in een onmetelijke afgrond, die zich opent voor het kille, abstracte principe van het communisme, alle tot nu toe geldende rechten, alle instellingen, die met grote inspanningen in de loop van eeuwen voor het welzijn van volkeren en mensen tot stand zijn gekomen, de hele goddelijke en menselijke ordening, omlaagstorten en daardoor verzwolgen worden.
Een arbeidersgemeenschap, zonder staat, zonder kerk, zonder individueel bezit, zonder klassenonderscheid, zonder nationaliteit, zonder vaderland; een gemeenschap, waarin iedereen evenveel arbeid dient te verrichten en evenveel vruchtgebruik daarvan geniet. Dit onnatuurlijke en niet-organische naast elkaar bestaan van de mensen noemt hij harmonie en denkt daarin de verlossing gevonden te hebben van de maatschappelijke wantoestanden, die zeer zeker, zij het niet in de weergegeven mate, in de wereld bestaan. Het hele stelsel is slechts een economisch stelsel. Alle ideale kwaliteiten van de mensheid zouden opgeofferd zijn aan een minderwaardige materiële, louter op uiterlijk genot gerichte instelling. Het erbarmelijke eigenbelang zou enkel veralgemeend zijn en het geestdodende leven zou saai en minderwaardig heen en weer slingeren tussen gelijke arbeid en gelijk vruchtgebruik.
De negatieve kant van het principe, dat tot op zekere hoogte overeenstemt met de afzonderlijke stromingen en tendensen van de tijd, kan mogelijkerwijs afzonderlijke klassen van de maatschappij aantrekken en in beroering brengen; de positieve kant ervan kan slechts de meest behoeftige en afgestompte lieden, en ook die slechts kortdurend, tevredenstellen.