Benedictus heeft herhaalde keren benadrukt dat hij vrijwillig aftrad, dat zij aftreden geldig is enz… maar verandert niets aan het feit dat hij geen afstand deed van de Munus.
Benedictus deed in zijn toespraak op 11 februari, en op 28 februari 2013 afstand van het “ministerium” of de uitoefening van het ambt, maar niet van de munus of het ambt zelf. Vandaar dat hij ook verder als “Zijne Heiligheid” wilde aangesproken worden, witte gewaden, het Pauselijk pectoraalkruis enz wilde blijven dragen, en het Pauselijk wapenschild wilde blijven gebruiken.
Als U niet gelooft in het katholieke dogma van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria, dan bent U geen katholiek.
Sinds het aftreden van Benedictus xvi is er veel gespeculeerd over de redenen hiervan. Een hypothese die nog nauwelijks vermeld is en die ik vanuit een resoluut theologische optiek naar voren wil schuiven, is cognitieve dissonantie. Volgens mij mag niet onderschat worden in welke mate heel deze penibele situatie vooral de persoonlijke theologische overtuigingen van Benedictus (of moet ik zeggen: Joseph Ratzinger) op de proef heeft gesteld heeft. Als theoloog, als bisschop, als prefect en als paus is deze immers in staat geweest om gedurende vijftig jaar een sterke invloed uit te oefenen op de kerk, zowel op het gebied van geloof en ethiek als op het gebied van kerkorganisatie, bisschopsbenoemingen en kerkelijke politiek. Op het einde van zijn ambt als paus moet hij beseft hebben dat het gewoonweg niet werkte. Zijn streven naar een kerk die de door egoïsme en relativisme aangetaste moderne wereld de hoogste standaarden van waarheid en moraliteit moest voorhouden, heeft integendeel geleid tot een kerk die op het ethische vlak van binnenuit verbrokkelde en haar geloofwaardigheid op het publieke forum steeds meer heeft verloren heeft. De kerk, die in Ratzingers theologische opvattingen allereerst een goddelijke werkelijkheid is, heeft uiteindelijk bewezen maar al te menselijk te zijn.
1. Ik vind, dat U (te?) weinig eerbied betoont aan emeritus-paus Benedictus (de afbrokkeling van de kerk is al bezig sinds de voorbereiding van Vaticanum II)