Het verhaal wordt verteld in de derde persoon, waarbij er inzicht wordt gegeven in een groot aantal personages. Er is geen zich duidelijk manifesterende verteller: het verhaal lijkt zich ‘als vanzelf’ te ontrollen, al wordt er zo nu en dan wel wat commentaar gegeven over de hoofden van de personages heen. Deze commentaren onderscheiden zich echter niet opvallend van de overige tekst, aangezien ze vaak vervlochten met de gedachtenweergave worden gepresenteerd. Bijvoorbeeld: ‘Zou het dan zo nu worden gaan met haar, met haar leven, in een zachtere opeenvolging der jaren, zij levende voor haar zoon... Zij vroeg het zich diep, bijna onbewust, af in haar
ziel.’ Commentaren die ‘los’ staan van het verhaal zijn zeldzaam: ‘En zij glimlachte, Constance, want er was zo iets van vrede in huis, daar in die kamer, iets bijna van geluk, klein geluk, als de mensen wel eens vinden, een kort ogenblik.’
De belangrijkste personages worden uitvoerig van binnenuit getekend. Dit gebeurt bij voorkeur in de zogenoemde ‘erlebte Rede’ of indirecte innerlijke monoloog (3e persoon; onvoltooid verleden tijd). Een van de vele voorbeelden daarvan is de volgende weergave van Dorine's gedachten aan het begin van het eerste boek: ‘Eigenlijk was iedereen egoïst, en mama ook... Nu, zij zou het ook eens proberen, egoïst te zijn; te blijven zitten bij haar vuur, als Karel eeuwig zat... Alleen voor zichzelve te leven, voor haar eigen plezier, en ze allemaal te laten waaien...’ Ook maakt Couperus wel gebruik van de directe innerlijke monoloog. Zo denkt Emilie na van huis te zijn weggelopen: ‘Wat heb ik gedaan, mijn God, wat heb ik gedaan... Maar terug, ga ik niet meer...!’ In beide soorten bewustzijnsweergave suggereren de vele puntjes en de soms afgebroken zinnen nog eens extra dat we hier met een gedachtenstroom te maken hebben. Echte pogingen tot weergave van diepere bewustzijnslagen, zoals die in de latere moderne roman voorkomt, worden niet ondernomen; daarvoor wordt de gedachtengang te veel langs één logische lijn uitgewerkt en blijjft de syntaxis te correct.
In de uitbeelding van de romanfiguren valt er een gradueel onderscheid te maken tussen hen die in het centrum van het verhaal staan: Constance, Addy en - in iets mindere mate - Henri, èn personages die zich meer in de periferie bevinden: Adolfine, Marietje van Saetzema, Dorine, Bertha, enzovoort. Daarnaast passeert nog een hele stoet personages de revue die louter van buitenaf worden bekeken en niet veel meer dan een figurantenrol te vervullen krijgen: tante Rien en tante Tien, Otto en Louise van Naghel, Van Vreeswijck, enzovoort. De figuren uit de laatste twee categorieën worden vaak slechts in een paar trekken getekend. De lijzige Cateau, de boosachtige tantes Rien en Tien, zelfs de oude mevrouw Van Lowe met haar vaste uitroep ‘grandeur déchue’ zijn voorbeelden van een dergelijke type-achtige uitbeelding. Daartegenover staan weer vele figuren die wèl psychologische diepgang hebben en zich in de loop van het verhaal ook ontwikkelen. Behalve Addy, Constance en Henri zijn dat vooral Gerrit, Marianne van Naghel en in zekere zin ook Mathilde.