Het doorslaande succes van de Kersthit van De Borrelband in 2009 smaakte naar meer. Dus kwamen we in 2010 met het gevoelige werk “Kerststorm mit […]
Alex Vissering speelt gitaar in de Borrelband. Een clubje oudere mannen met als doelstelling muziek maken en biertjes drinken. De kroegbaas Bernard Meulman heeft op […]
De borrelband repeteert al maanden niet meer. Dat laat de populaire band uit Ter Apel weten op Facebook. “De jongens hebben er geen zin in […]
Dikdakkers-HEYO! Nimmer was het bedoeling om Heyo! officieel te releasen. Maar door de enorme vraag na het optreden in Ter Apel tijdens carnaval 2015 werd […]

In mijn vorige blog voor Tetem beschreef ik hoe ik balanceerde rond het beruchte ‘zwarte gat na de kunstacademie’. Het is een treffende benaming voor de problematiek van een beginnend kunstenaar. Na je opleiding moet je zelf je weg zien te vinden binnen de harde wereld van de kunst. Dat is niet eenvoudig, voor je gevoel tast je dan ook al snel in het duister. De Nieuwe Makers Regeling van de Provincie Overijssel, die ik in augustus vorig jaar toegekend kreeg, bood mij het perfecte vangnet. Dankzij deze regeling kreeg ik een jaar lang de ruimte om me te focussen op mijn ontwikkeling als kunstenaar, zonder financiële stress. Ik kon mijn geluk niet op.
Inmiddels zit ik al weer op de helft van mijn gesubsidieerde ontwikkelingsjaar als Nieuwe Maker. Onder begeleiding van Tetem werk ik aan het behalen van de doelstellingen die wij samen opstelden om mijn kunstenaarspraktijk te professionaliseren. Dit heeft al veel kennis en ervaring opgeleverd. Ik volgde een masterclass, maakte een nieuwe website, blog en artist statement, hielp mee aan tentoonstellingen, werkte voor een fotograaf, deed veel literatuuronderzoek en ontwikkelde een toekomststrategie. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat ik zelfstandig werk aan nieuwe kunstprojecten. De eerste productie is inmiddels afgerond en de tweede bijna. Ik maak in dit ontwikkelingsjaar tenminste vier nieuwe fotoseries. Deze werken ga ik komende zomer, aan het eind van het traject, presenteren in mijn eerste echte solotentoonstelling. Om het laatste beetje budget hiervoor in te zamelen, start ik binnenkort een crowdfunding actie op voordekunst.nl. Dat is best spannend, maar zeker ook interessant om een keer te doen.
Ik werk nu dus echt als fulltime kunstenaar, in mijn optiek het mooiste beroep van de wereld. Maar hiermee is het zwarte gat niet helemaal verdwenen. Ik heb gemerkt dat het ‘zwarte gat-gevoel’ toch enigszins bij kunst maken hoort. Dit heeft te maken met het principe dat je ‘iets’ uit ‘niets’ probeert te creëren. Dan loop je toch af en toe tegen jezelf aan. Een plaatje in je hoofd vertaalt zich niet vanzelfsprekend naar een echt beeld. Tegelijkertijd zoek je als kunstenaar toch vooral naar beelden die het ‘mooie’ overstijgen en wat toevoegen aan de wereld. Hier bestaan geen regels of richtlijnen voor, het moet uit jezelf komen. Dat het soms lastig is bevestigd alleen maar dat je met iets bezig bent dat de moeite waard is. Het wordt dus tijd om het zwarte gat, in bepaalde mate, te omarmen. Het hoort er een beetje bij; je bent op de goede weg.
De subsidie van de Nieuwe Makers Regeling is natuurlijk een tijdelijke uitkomst. Het hekje rond het zwarte gat is straks weer weg. Dan moet ik een nieuwe manier vinden om aan mijn eigen projecten te kunnen werken en ondertussen toch financieel rond te komen. Met de middelen die het subsidiejaar mij biedt, werk ik dan ook aan mijn eigen bouwwerk óver het zwarte gat. Ik noem het maar even een brug: een stevig pad waarvandaan je af en toe veilig naar beneden kunt turen, zonder te vallen. Dit jaar heb ik in ieder geval alle bouwmaterialen tot mijn beschikking.