JAN's Content Manager Marijn is ziek. 'Ik voel me sinds dit weekend niet lekker. Of ik het coronavirus heb? Geen idee'
Het is gek hoe de wereld opeens, op een doodnormaal moment, totaal kan veranderen.
Het is gek, hoe de wereld opeens, op een doodnormaal moment, totaal kan veranderen. Vorige week was ik nog druk aan het werk op de redactie van JAN. We bereidden ons vast voor op thuiswerken, maar het idee was dat iedereen die wilde nog steeds naar kantoor kon komen. Alles ging zijn normale gang, tot ik me opeens niet lekker voelde.
Van colleges tot hutten in het bos
De vrijdag sloten we af op kantoor met een mooie post van Esther, waarin ze een oproep deed om een stapje extra te zetten voor alle zorgmedewerkers in onze omgeving. Ik ging het weekend in zonder al te veel zorgen, hoewel ik het nieuws rondom het coronavirus nauwlettend in de gaten hield. Iets te nauwlettend, wellicht, maar daarin was ik niet de enige. In de app-groep met mijn vriendinnen ging het steeds vaker over alles rondom het virus. We begonnen met het delen van linkjes met informatie en colleges van professoren immunologie. Daarop volgden de memes, en niet veel later de foto's van thuissituaties. Ik zag het tweejarige zoontje van mijn vriendin 1 fanatiek helpen met de schoonmaak, kreeg foto's van hutten in het bos die elke dag door de zoontjes van vriendin 2 van extra kamers werden voorzien en dagelijks beelden van strand- en boswandelingen met daarop het kroost met snotneuzen van vriendin 3 en 4.
Ik had niet gehamsterd en moest dus naar de Albert Heijn. Daar voelde ik me haast schuldig om in de winkel wc-rollen te halen – ook al waren de mijne echt op. Eenmaal thuis van mijn boodschappen begon ik me wat slechter te voelen. Een kleine kriebel in mijn keel, een hoest, een beetje benauwd. Op een normale dag niets raars, nu toch wel zorgwekkend. En hoewel ik iemand ben die bij de gedachte aan beestjes opeens overal jeuk krijgt, kon ik hier toch niet omheen. Mijn keel deed echt pijn, ik had het echt benauwd, en ik voelde koorts opkomen. Dat laatste kon ik niet verifiëren aangezien ik geen thermometer in huis heb, maar mijn gloeiende wangen waren indicatie genoeg.
Niets te testen
Wat nu? Na wat speurwerk op internet kwam ik tot de conclusie dat er niets te testen viel: tests zijn voorbehouden aan mensen met ernstige klachten, om besmetting bij eventuele opname te voorkomen. En mijn klachten waren vervelend, maar niet ernstig te noemen. Dan maar mezelf in quarantaine plaatsen, en af te wachten hoe het me de komende dagen zou vergaan. Verassend genoeg voelde ik me daar vrij rustig onder. Een gewone griep kon natuurlijk nog steeds – sterker, tijdens de griep die ik afgelopen winter had, voelde ik me een stuk beroerder. Maar als het toch corona zou zijn, had ik er vertrouwen in dat mijn lichaam sterk genoeg was om zelf te herstellen.
Alleen ziek zijn is niets aan
De volgende dag voelde ik me nog steeds niet lekker, en ik kwam er voor de zoveelste keer in mijn volwassen leven achter dat alleen maar in huis zitten zonder een Netflix-serie of een boek te kunnen kijken (want: hoofdpijn) echt geen pretje is. En om dat alleen te moeten doen, daar is al helemaal niets aan. Mijn vriend was op Ibiza, en het was even onduidelijk of hij nog wel naar huis zou kunnen vliegen. Dat naar huis vliegen is gelukt, maar we zien elkaar uit voorzorg niet, opdat ik hem niet onverhoopt aansteek met iets dat toch meer blijkt dan een griepje.
Alleen dus, in huis, zonder de deur uit te mogen. Gelukkig ben ik daarin beter dan ik dacht: ik heb mijn planten al wat extra aandacht gegeven en voel me met de dag wat beter. Vandaag ben ik weer voorzichtig aan het werk, ook al ben ik na een halve dag bellen, het zoeken naar inloggegevens en het uitstippelen van een online plan voor de website van JAN voor de komende periode best moe. Tijd om even uit te rusten.
Al die rust, die geeft ook inzicht. Nee, verplicht in huis zitten is niet fijn. Ziek zijn is niet plezierig, helemaal niet met de gedachte dat het weleens erger zou kunnen zijn dan een gewoon griepje. Maar in je hoofd alles verergeren, en een kuch tot de naderende Apocalyps maken: daar heeft niemand wat aan. Eenzaamheid relativeert. Onzekerheid en ongemak zorgen voor dankbaarheid. Voor wat je hebt. De liefde die je voelt voor de mensen om je heen.
Het maakt Facetimen met je moeder opeens bijzonder, net als een telefoontje met je schoonvader van over de tachtig, die je er (zonder succes) van probeert te weerhouden om de deur nog uit te gaan. Het geeft moed te zien hoezeer anderen bereid zijn zich voor hun medemens in te zetten. Als er iets is dat ik leer van deze crisissituatie, is dat de meeste mensen graag iets doen om bij te dragen. Ja, we hamsteren wc-papier, maar we zijn ook op zoek naar initiatieven om onze naasten te helpen (zoals deze actie, om eenzame ouderen een kaart te sturen). Het neemt mijn angst niet weg, maar het maakt dat ik die angst moedig in de ogen kijk.