Jonge kippen die hun nestje op orde houden. Ze mopperen ook. Je kunt nergens meer naartoe, je mag ’s avonds niet naar buiten. Toen Silve zaterdagavond afsprak om bij een vriendin aan de overkant van de straat Netflix te gaan kijken, had ze geen rekening gehouden met de avondklok. Ze mocht wel wat langer blijven, maar ‘uitkijken bij het oversteken’ kreeg een andere betekenis.
Mopperen op de beperkingen die corona met zich meebrengt, of zelfs het ontkennen van deze omstandigheden, is niet alleen vervelend, met name voor personeel in de ziekenhuizen, het is als klagen over een hittegolf met je winterjas nog aan.
Nu is corona een virus dat slachtoffers eist, en ik zal niet stellen dat de dino’s van deze tijd zullen uitsterven. Toch krijgen de laatste weken tegenstanders van de coronamaatregelen meer aandacht dan de nabestaanden van de slachtoffers. Dat is het grote verschil met de eerste golf, toen beelden van ziekenhuizen onder grote druk de media domineerden.
Het oude is voorgoed veranderd als je mensen hebt verloren. In mijn gezin is niemand ziek geweest, mijn ouders hebben het tot op heden ontlopen, mijn schoonmoeder is de enige die corona gehad heeft, in de eerste golf, en ze is goed hersteld. Veel mensen die ziek waren zijn er aangedaan uitgekomen. Voor het ziekenhuis van Venlo schreef ik een rouwkaart die aan nabestaanden meegegeven kon worden. Ze konden geen normaal afscheid nemen, geen laatste woord, geen laatste aanraking. ‘We kunnen die woorden en die hand niet vervangen’, was de boodschap van het ziekenhuis.
Ik ontken corona dus niet, ik bagatelliseer zeker de maatregelen niet, maar een kleine gedachte aan de dino’s en de kip kan de veranderende omstandigheden in een kader plaatsen. Daar denk ik aan, als demonstrantendino’s het Museumplein in Amsterdam afgrazen.
Teun reageert soepel op de coronamaatregelen. Het is voor hem iets wat er is. Hij reageert wel fel als ik bij de supermarkt doe alsof ik langs de verkeerde kant van de afzetting wil lopen. ‘Dat mag niet!’ roept hij. Bang dat zijn vader iets doet wat niet mag.
Dat heeft niets met corona te maken, dat is het vormen van moraal van een kind van vier. Dat gaat gewoon door. Jongeren reageren anders. Zij willen zich juist afzetten tegen hun ouders, maar hoe?
Bij het programma M was aandacht voor de problemen van jongeren in deze moeilijke tijden. In beeld was steeds een foto van een meisje, haar armen om haar knieën geslagen, haar hoofd gebogen. Een somber beeld, voor sombere tijden. Kernwoorden die herhaaldelijk vielen: uitputting, angst, achteruitgaan van welzijn, domper, leerachterstand, sociaal isolement, verveling...
De deskundigen aan tafel beschikten over cijfers waaruit blijkt dat er nu vaker aanspraak wordt gedaan op psychische zorg, door jongeren. Dat is zorgwekkend, maar het verspreiden van het simpele nieuws dat corona leidt tot depressie is even zorgwekkend.