– 14/02/2020Posted in: archief
Door omstandigheden enigszins verlaat maar beter laat dan nooit.
Onder de noemer; dit kreeg er in 2018 een Werkbijdrage Jong Talent van het Mondriaan Fonds. Krijgen jonge kunstenaars de kans zich te tonen aan een breder publiek. Sommige van deze kunstenaars heb je de afgelopen jaren links en rechts al voorbij kunnen zien komen. Anderen kan ik me niet herinneren ooit eerder werk van gezien te hebben.
De curator van deze editie heeft de muren nog iets donkerder laten schilderen dan voorgaande edities. Het drukt de nogal aanwezige industriële ruimte wat verder naar achteren maar maakt ook de ruimte significant donkerder. Dat pakt bij installatiewerk goed uit, bij andere media zit het toch wat in de weg.
Goede ingreep was de nadrukkelijke vraag om groter werk te maken. Niet het geklooi met meerdere werkjes maar gewoon een duidelijk statement maken. De presentatie in zijn totaliteit is hierdoor rustiger en kernachtiger. Nadeel is wel dat lang niet alle kunstenaars de capaciteiten hebben om groot werk te maken dat ook los van het formaat weet te overtuigen. Wie niets te zeggen heeft overschreeuwt zichzelf al snel bij grotere formaten en dat is hier dan ook soms het geval.
In zekere zin maakt het wel dat dit de eerste editie die het gevoel van een eindexamenpresentatie weet te overstijgen. Natuurlijk, wie onderlinge samenhang zoekt moet nog altijd ver zoeken en dat is door de selectieprocedure (lees, iedereen die een WJT heeft gekregen dus de diversiteit is enorm) ook geen realistische verwachting. Door het nadrukkelijk vragen om grotere ingrepen krijg je minder het gevoel te kijken naar tientallen verschillende solopresentaties.
Nogmaals, er zijn ook kanttekeningen te maken maar de vraag moet vooral zijn wat het Mondriaan Fonds ambieert met deze presentatie. Heldere inzichten in totale praktijken zijn niet direct te ontleden uit deze opzet. Wel geeft het een overzichtelijke stalenkaart aan de soort praktijken die het fonds ondersteunt heeft.
Hier een beeldverslag van wat er zoal om diverse redenen opviel. Want daar gaat het uiteindelijk toch echt nog om wat mij betreft.
Tags: Alina Ozerova, Angelica Falkeling, Annabel Kanaar, Anne de Boer, Arash Fakhim, Art Rotterdam, Baha Görkem Yalim, Bernardus Baldus, Bruno Zhu, C.T.H. Fransen, Charlotte Koenen, Christine Bax, Cihad Caner, Ciro Duclos, Clara Jason Borg, Claudine Arendt, Deniz Eroglu, Dennis Munoz Espadina, Fiona Lutjenhuis, Frederique Jonker, Giulia Cenci, Hadrien Gerenton, Hugo Rocci, Inez de Brauw, Jessie Yingying Gong, Johannes Buttner, Kimball Gunnar Holth, Koes Staassen, Konstantin Guz, Leandros Ntolas, Lidewij Sloot, Lisa Sudhibhasilp, Lisandro Suriel, Lorena van Bunningen, Maaike Jaspers, Madison Bycroft, Margot Zweers, Margriet Craens, Marlies Lageweg, Marnix van Uum, Maud van den Beuken, Mayra Sérgio, Michelle Son, Mickey Yang, Milena Naef, Mondriaan Fonds, Mylan Hoezen, Nadja Voorham, Natalia Sorzano, Niek Peters, Nina van de Ven, Paraskevi Frasiola, Patricia Werneck Ribas, Philipp Gufler, Prospects & Concepts, Puck Schot, Ralf Kokke, Rosa Johanna, Sem Langendijk, Sheng-Wen Lo, Sjoerd Tegelaers, Suzie van Staaveren, The Office of Alina Lupu, Tim Hollander, Timothy Voges, Tobias Lengkeek, Vera Mennens, Vincent Knopper, Wouter van der Laan