Onze zoektocht naar een auto had zich beperkt tot de wat grote auto’s, de vijf en zeven serie van BMW in het bijzonder (aangezien we allemaal BMW fan zijn). Vrijdag 13 november 2009 was het dan zover, via marktplaats hadden we ons oog laten vallen op een BMW 735i uit 1987. Deze auto leek ons uitermate geschikt voor de Carbage Run aangezien hij van binnen lekker ruim is en wat betreft motor goed kan meekomen, als kilometerstand was iets meer dan 170.000 kilometer opgegeven wat uiteraard helemaal mooi zou zijn (ook al klinkt dit enigszins ongeloofwaardig). Meteen nadat we de advertentie tegenkwamen gebeld of de auto nog aanwezig was en zo ja, of we evt. een afpraak konden maken wat beteft een proefrit. Dit was mogelijk en we hebben meteen de afspraak gezet op vrijdag 13 november laat in de middag, dit omdat de auto in Rijen stond, wij uit Vriezenveen komen en ik eerst nog een tentamen had op school. De eigenaar was zelf niet thuis maar zijn vriendin was er wel, voor ons genoeg dus om erheen te gaan.
Eenmaal via de NS op station Rijen aangekomen werden we opgehaald door een heerlijk ronkende drie-en-een-half-liter, zestienhonderddertig kilogram zware zwarte BMW met een blond vrouwtje achter het stuur (en haar vijf maand oude zoontje op de bijrijdersstoel), nadat we ons voorgesteld hadden mochten konden we meteen plaatsnemen achter het stuur. Bij het wegrijden brak Piekartz meteen de versnellingspook af zodat we alleen nog maar de beschikking hadden over de neutraal en drive mogelijkheid. Na enig gepruts met de pook (wat overigens niet tot verbetering leed) hebben we besloten maar te gaan rijden, wanneer gebruik je die achteruitrij-functie nou hè. Na zo’n twintig minuten gereden te hebben door Rijen en Tilburg hebben we de auto aan een korte en compleet ondeskundige inspectie onderworpen en zijn we tot de conclusie gekomen dat het ons een goede auto leek, op naar het postkantoor voor de overschrijving! Dat klinkt makkelijk maar als je je realiseert dat het inmiddels vijf voor zes was bleek het lastiger te zijn dan we met z’n allen gedacht hadden. Het eerst postkantoor in Rijen was net vijf minuten gesloten dus dat was een kleine tegenvaller, met goede moed op naar het grotere postkantoor in Tilburg wat pas om tien uur zou sluiten, makkelijker gezegd dan gedaan… Na zo’n uur rondrijden zoekend naar een groot postkantoor hadden we eindelijk beet en kwamen we uit bij een Jumbo supermarkt waar een postkantoor bij-in zat. Vol goede moed draaide ik de auto een parkeervak in, daarbij vergeet ik uiteraard dat de auto niet meer beschikt over een Reverse functie dus toen kon ik me alvast verheugen om de dikke 1600 kilogram zometeen uit het parkeervak te mogen drukken. Groot was onze teleurstelling toen het dame’tje achter de postkantoorbalie ons vertelde dat ze helaas geen auto-overschrijvingen deed.
Het was inmiddels half acht ‘savonds en het zag er niet echt positief uit voor ons dat we de auto die avond nog mee zouden krijgen naar de andere kant van het land toen opeens de vriendin van de eigenaar met het idee kwam dat we de auto dan maar ‘gewoon’ mee moesten nemen en hem dan de volgende dag bij ons thuis in Vriezenveen over moesten schrijven. Zoiets hadden wij zelf niet durven voorstellen want buiten de voordelen voor ons (een verzekering regelen voor een paar dagen en in de belasting gooien terwijl we hem toch schorsen) is het voor de verkoper een groot risico is want je kent elkaar in feite nog maar net, desondanks hadden wij blijkbaar een zeer vertrouwde indruk gewekt (én het was gezellig, anders zit je niet twee uur lang in de auto met ‘vreemd volk’ van marktplaats) dus leek het ons allen het beste idee om het zo maar op te lossen. Vriendlief (die nog druk aan het werk was) was minder enthousiast over onze geweldige oplossing maar na een telefoongesprek waar iedereen even aan het woord is geweest besloot ook hij vertrouwen in het beoordelingsvermogen van zijn vriendin te hebben (en uiteraard vertrouwen in ons) om ons de auto die nog op hun naam stond mee te geven aan een stel studenten uit het oosten van het land. Nadat we dat afgesproken ging alles een stuk vlotter en hebben we de eigenaar (nouja, de vriendin ervan) en haar zoontje keurig thuis afgezet, hebben we adresgegevens uitgewisseld, het financiele aspect afgehandeld en haar uiteraard nogmaals bedankt voor het zeer grote vertrouwen in ons! Uiteraard hebben we dit vertrouwen niet beschaamd en hebben we de volgende dag de auto overgeschreven en geschorst, het is nu offcieel ónze BMW!
Het avontuur is zeker begonnen, het is best gaaf zo’n bak te hebben om lekker aan te prutsen, op de ‘auto’ pagina staat een lijstje met dingen die nog gedaan moeten worden (sommige hebben we al gedaan). Die Rover 820ti van jullie is ook een gave bak zeg, bijna net zo groot als de zeven serie en ook een stuk zuiniger dan die van ons ;). Ook best pittig die Rover, 180pk zal vast lekker meekomen^^.