Review: Madensuyu in de AB Club | Humo
Review: Madensuyu in de AB Club
Veertig minuten. Zo lang duurde het eerste Belgische concert in tijden van Madensuyu, donderdagavond in de AB-Club in het kader van het sympathieke Autumn Falls-festival. Gelukkig had het Gentse tweetal nadien nog een bisronde in petto.
Christophe Verbiest vrijdag 29 november 2013, 15:38
Ons hoort u echter niet klagen over de lengte, want een optreden van Madensuyu is sowieso een korte, doch krachtige explosie van verzengende gitaren en cholerische drums. Alleen duurde het donderdagavond nét iets te lang voor het Gentse tweetal volledig onder hoogspanning stond. Aan de songs lag het niet, want vóór de bisbeurt speelden Stijn Ylode De Gezelle en Pieterjan PJ Vervondel integraal hun jongste cd 'Stabat Mater'- zij het niet in de volgorde van de plaat - en die eindigt hoog in ons eindejaarslijstje. Omdat de stem van De Gezelle vaak overstemd werd door de instrumenten, klonken de nummers aanvankelijk te monolithisch. Plus: primitivisme is een deugd in het Madensuyu-universum, maar 'Dolorosa'of 'On the Long Run' klonken net iets te rudimentair.
Dit klinkt streng - wie liefheeft spaart de roede niet - want we verveelden ons niet, al bewees het duo zelf dat de eerste helft beter had gekund: vanaf pakweg 'Crucem' met z'n overspelige Sonic Youth-gitaar denderde Madensuyu, toen volledig onder stoom, naar een bijwijlen overweldigende finale met voorts 'Give' (inclusief een psychedelische Moog-synthesizer als extraatje) en het aanvankelijk ingetogen en vervolgens sinister aanzwellende 'Days and a Day', om als afsluitende uppercut voor het rustige - naar Madensuyu-normen, dat spreekt - 'Haul in/High Tide' te opteren. Tijdens de bis gingen de twee op hun elan door en diepten ze drie parels uit hun vorige cd 'Day Is Done' op, culminerend in een bestiaal, beklemmend 'Ti:ME'. Primitivisme was hier wél een kunst: als primal screams vermomde zanglijnen stuwden de nummers voort, de gitaar was scherper gewet en de drums leken alles kanten uit te draven, terwijl er van toch chaos nooit sprake was. Een orgelpunt om trots op te zijn, quoi.
Hadden we vijf jaar na ons vorige concert van Madensuyu op iets méér gehoopt? Check! Zijn we ervan overtuigd dat ze na wat roderen concerten zullen spelen die vanaf het begin naar de keel grijpen? Check! Gaan we hen tijdens deze tournee, die tot februari 2014 loopt nog eens bekijken? Check! Check! Check!
De knuffel en vooral het kopje dat de twee elkaar na het concert gaven. Een pak van ons hart, want de blik van Vervondel, het hoofd vaak spastisch naar het plafond bewegend, en de amper minder waanzinnige oogopslag van De Gezelle lieten vrezen dat de heren de kolder in de kop hadden.
Beleefd, bedaard en intellectueel. Naast ons stond een fan met een vergulde Mont Blanc-pen notities te nemen in een Moleskine schriftje. Of neen wacht, dat was de recensent van De Standaard.