Gala 2015 -Eckartcollege
Een rij met verwachtingsvolle mensen had zich al gevormd toen ik aankwam. Dat dacht ik al: om een blik op te vangen van de uitgedoste mensen moest je op tijd klaarstaan. En dat was ik niet.
Toch was mijn plek niet slecht. Toen ik mijn plaats innam met uitzicht op de entree van het Pullman Hotel hoorde ik in de verte al bulderende muziek en grommende auto's, klaar om indruk te maken. De jurken werden tot in de precisie goedgelegd, er werd even met de handen door haren gestreken en de make-up checken in de spiegel. Alles moet perfect zijn tijdens het gala.
En daar kwamen ze dan. Een ellenlange stoet van dure auto's –en hier en daar een ander voertuig- die een lange slang door de stad vormden. Achterin zaten mooi uitgedoste mensen die vol enthousiasme en opwinding om zich heen keken en zwaaiden naar vaag bekenden. Voorin zat de bestuurder, vaak van het mannelijk geslacht, die met evenveel opwinding het aantal Pk's van de auto demonstreerde.
De nieuwsgierige toeschouwers kropen stap voor stap naar voren, tot er nog maar een minimale hoeveelheid ruimte was voor de auto's om zich door te wurmen. De fototoestellen flitsten aan alle kanten, kreten stegen op van alle kanten uit het publiek. Soms stapte iemand opeens pontificaal naar voren, die dan alleen bestempeld kon worden als 'de familie van'.
En dan nog het uitstappen. Benen bij elkaar, gracieus uit de auto zwieren en niet al te wiebelig opstaan. De mannen staken een hand uit naar de partners om ze te begeleiden tot bovenaan de beruchte trap. Stralende lachen werden geworpen naar de camera, onder applaus van het groepje leraren, die enthousiast iedereen stond te bekritiseren.
Helaas kwam er na 2.5 uur (als het niet langer was) een eind aan. Het plein stroomde leeg en de genodigden verdwenen in het Pullman Hotel. Op de achtergrond hoorde je nog brullende motoren van chique auto's die de stad onveilig maakten. Maar toch was het voor de toeschouwers nog niet helemaal afgelopen. Het belangrijkste kwam nog: