vreemde sentimentaliteit te overwinnen en het overdreven verlangen om altijd kinderen bij zich te hebben,
te onderdrukken. .Misschien als het kon zou
het t allerbest zijn als Henk en zij haar op een of andere manier konden overhalen om nog te trouwen en Lize knikte beslist, terwijl ze den theedoek uitsloeg en het dienstmeisje schelde om het water te komen halen. Ja, ze wist zeker dat ze gelijk had en ze zou van nu af aan haar best gaan doen voor Mien — ze voelde, met een soort van moederlijke voldoening, dat dit haar plicht was.
Ze was zoo in gepeins verzonken dat ze schrikte toen er luid aan de voordeur werd gescheld en ze bleef verwonderd staan, toen ze Mien's stem luid en lachend hoorde vragen of mevrouw nog binnen was. Terstond daarop werd de deur der kamer met een ruk geopend en daar stond Mien weer met haar natten regelmantel nog om, glimmend van het vocht, een klein, oud hoedje op het verwaaide haar, roode wangen en oogen zóó stralend dat Lize er wonderlijk door aangedaan werd en niets anders doen kon dan verward stamelen :
"Maar Mien, wat is er?"
"O Lize, Lize, Lize, ik ben zoo blij, zoo vreeselijk blij!" riep Mien uit, haar vriendin, trots natten regenmantel en al, in de armen sluitend. "Ik moest het je dadelijk even komen vertellen. O, ik kan je niet zeggen hoe blij ik ben! Kijk!" En ze haalde met zenuwachtige haast een brief te voorschijn en begon voor te lezen: