Recensie: Baah baaah krakschaap / De p van Winterslaap 📖 De Leesclub van Alles
Geschreven door: Benders, Martijn
[Recensie] Martijn Benders is geen gemakkelijke dichter. Hoe moeten we in vredesnaam naar zijn hybride bundel Baah baaah krakschaap alias De p van winterslaap kijken? Je weet al niet aan welke kant te beginnen, bij het krakschaap of de winterslaap? De titels rijmen maar betekent dat iets? En dan, wat zijn dit in godsnaam voor gedichten?
"het bidden van de maansnavel
die in vlagen van kant gaat."
Denk maar niet dat je dit Bommeliaanse taalgebruik zomaar kunt ontrafelen tot betekenisvolle mededelingen, integendeel, er lijkt Benders alles aan gelegen om het de lezer, en dus ook de recensent met zijn neiging tot duiding, moeilijk te maken. Zo is, veelzeggend detail, deze bundel niet gepagineerd en kent ze geen inhoudsopgave, wat zoiets praktisch als het opzoeken van een citaat bemoeilijkt. Kortom, handen in het haar maar dat is ook direct het bijzondere van deze bundel(s), krakschaap/winterslaap laat zich niet grijpen, niet eventjes duiden, eigenlijk ook niet zomaar genieten. Je zult je er werkelijk aan over moeten geven, anders wordt het niks.
"Manische slaapbomen in de rui
een moederland benesten in jou."
Verslommerde, woespe, benesten. Van Dale kent ze niet maar toch maak ik er iets atmosferisch uit op; iets van verandering in de natuur, hoop op vruchtbaarheid. Misschien is verslommerd wel een nieuwe vorm voor verkommerd, woesp een wespachtige variant op woest, benesten iets als bemesten… Hoe langer je naar Benders' wonderlijke en ideosyncratische gedichten staart hoe meer ze in beweging komen.