De voorstelling voltrekt zich vervolgens via een voorspelbaar procedé: na wat kleine strubbelingen lijkt alles eindelijk goed te gaan, totdat alles (vrij letterlijk) in elkaar stort. Alleen in de ontknoping verrast Blom: waar je zou verwachten dat de personages zelf hun problemen onder ogen moeten komen om weer door te kunnen met hun leven, kiest hij ervoor dat de kersverse vriendinnen elkáárs problemen oplossen. Dat laat ons achter met een discutabele moraal, waarin vluchten en wegkijken uiteindelijk alsnog alles oplost.
Vamos! is één grote gimmick, een flauwe grap die zich in een paar minuten laat vertellen, uitgesmeerd over musical van dik twee uur.
‘Zoveel domme leut, met de diepgang van een pierenbadje. Wie zit hier in hemelsnaam op te wachten? Misschien aardig als openluchtvoorsetlling op een warme zomeravond op Camping Bakkum - en dan na een half uurtje een pilsje halen en niet meer terugkomen.’ Patrick van den Hanenberg
'En hoewel het drietal een leuke chemie heeft met elkaar, neigt de humor die hen ter beschikking staat her en der naar nogal flauwe onderbroekenlol. Ook de liedjes blijven ondanks de ijzersterke stemmen van Carreon en Dijkhuizen nauwelijks hangen. Vamos! overstijgt daardoor helaas het niveau van een zonnige feelgood voorstelling niet.' Esther Kleuver
'Aanvankelijk slaan de makers een ironische toon aan, mede dankzij het vaardige komediespel van Lenette van Dongen, Carolina Dijkhuizen en Cystine Carreon die de drie vrouwen volop geloofwaardig weten te maken. Net als Johnny Kraaijkamp die zijn twee mannenrollen een mooi onderscheid geeft.' Henk van Gelder