ECLI:NL:CRVB:2004:AR4572, voorheen LJN AR4572, Centrale Raad van Beroep, 02/5088 WAJONG
ECLI:NL:CRVB:2004:AR4572
02/5088 WAJONG
Is de herziening ingevolge de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten (WAJONG) ten onrechte verhoogd met de wettelijke indexeringen?
RSV 2005/2
De voor de oordeelsvorming in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden zijn in de aangevallen uitspraak met juistheid weergegeven. Het komt er in essentie op neer dat gedaagde, die sedert 20 september 1983 een uitkering op grond van de toen geldende Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) ontving, welke laatstelijk werd berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 25 tot 35%, op 14 december 1998 is uitgevallen voor zijn loonvormende werkzaamheden als assistent accountant wegens hart- en nierklachten. Bij besluit van 25 januari 2000 is deze uitkering - welke met ingang van
1 januari 1998 een WAJONG-uitkering is - in verband met toegenomen arbeidsongeschiktheid herzien met ingang van
13 december 1999 naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%, welke mate ook werd aangehouden voor de met ingang van laatstgenoemde datum aan gedaagde toegekende uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsonge- schiktheidsverzekering (WAO). Deze dubbele uitkeringssituatie leidde bij evengenoemd besluit voorts tot toepassing van de samenloopregeling van artikel 51, derde lid, van de Wajong in die zin, dat nu de WAJONG-uitkering de WAO-uitkering niet overtreft, de WAJONG-uitkering in ieder geval wordt uitbetaald tot de hoogte van het bedrag onmiddellijk voorafgaande aan de herziening, te weten f 22,94 bruto per uitkeringsdag. Omdat toch feitelijk aan gedaagde WAJONG-uitkering is betaald met inbegrip van de wettelijke indexeringen, heeft appellant vervolgens het primaire besluit van 9 april 2001 genomen dat hij bij het bestreden besluit heeft gehandhaafd.
"De rechtbank vindt in de tekst van meergenoemd artikellid geen steun voor verweerders standpunt. De rechtbank wijst in dat verband op het feit dat in de tekst niet met zoveel woorden wordt bepaald dat de wettelijke indexeringen buiten toepassing moeten blijven. Gesproken wordt slechts van uitbetaling van de WAJONG-uitkering naar de hoogte van het bedrag onmid- dellijk voorafgaande aan de herziening. De rechtbank is van oordeel dat indien de wetgever bedoeld zou hebben een uitzondering te maken op de hoofdregel dat de WAJONG-uitkering jaarlijks per 1 januari en per 1 juli overeenkomstig het minimumloon wordt geïndexeerd, de wetgever dit expliciet in de wet zou hebben bepaald. Nu dat niet is geschied ziet de rechtbank geen aanknopingspunten om verweerder in zijn standpunt te volgen.
In de Memorie van Toelichting met betrekking tot meergenoemd artikellid heeft de rechtbank evenmin aanknopingspunten kunnen vinden voor verweerders standpunt. Daartoe overweegt de rechtbank dat uit de Memorie van Toelichting slechts blijkt dat bij samenloop van een WAJONG-uitkering en een WAO-uitkering anti-cumulatie van beide uitkeringen voor de hand ligt (TK 1995-1996, 24760, nr. 3, pagina 47 en 48) om te voorkomen dat een verzekerde gelijktijdig twee herziene uitkeringen zou ontvangen. Daaruit blijkt echter niet dat de WAJONG-uitkering, voorzover die wordt uitbetaald tot de hoogte van het bedrag onmiddellijk voorafgaande aan de herziening, niet geindexeerd dient te worden.
De Raad onderschrijft hetgeen de rechtbank omtrent het punt van geschil tussen partijen heeft overwogen. Hij tekent daarbij aan dat blijkens de Memorie van toelichting met het wetsvoorstel, dat heeft geleid tot onder andere toevoeging met ingang van 1 januari 1987 van - het met artikel 51 van de WAJONG grotendeels overeenkomende - artikel 36a aan de voorheen geldende AAW, werd beoogd - ter opheffing van verschillende inhoudingssystemen over loondervingsuitkeringen - over de uitkeringen ingevolge de Ziektewet, de Werkloosheidswet en de WAO integraal premies werknemersverzekeringen te heffen op dezelfde wijze waarop dit over loon gebeurt (TK, 1986-1987, 19735, nr. 3, blz. 2). Uit de Memorie van Toelichting op de samenloopregeling van artikel 36a van de AAW op de bladzijden 23 en 24 van evengenoemd Kamerstuk valt vervolgens geen bijzondere bedoeling van de wetgever af te leiden met het opnemen van het voorschrift van het zesde lid, dat inhoudt dat voor de toepassing van de samenloopregeling van het tweede en het derde lid onder AAW- onderscheidenlijk WAO-uitkering wordt verstaan het herziene bedrag van die uitkering in verband met de wettelijke aanpassing van het minimumloon. De Raad kan hieruit niet anders afleiden dan dat het zesde lid van artikel 36a van de AAW, dat niet is overgenomen in artikel 51 van de WAJONG, is opgenomen uitsluitend ter bevestiging van de in de AAW reeds besloten liggende systematiek dat de bedragen na toepassing van de in het tweede en derde lid van artikel 36a van de AAW vervatte samenloopregeling, worden aangepast aan de wettelijke herziening van het minimumloon dat op grond van artikel 10 van de AAW de grondslag vormde voor de berekening van de AAW-uitkering en uit welke herziening die aanpassing reeds voortvloeide. Ingevolge artikel 7 van de WAJONG, waarin dezelfde grondslag voor de berekening van de WAJONG-uitkering is opgenomen, geldt aanpassing aan de wettelijke herziening van het minimumloon evenzeer voor die uitkering. Terecht heeft de rechtbank dan ook overwogen dat, indien de wetgever zou hebben bedoeld een uitzondering te maken op de hoofdregel dat de WAJONG-uitkering jaarlijks per 1 januari en 1 juli overeenkomstig het minumumloon wordt geïndexeerd, de wetgever dit expliciet in de wet zou hebben bepaald en dat, nu zulks niet is geschied de rechtbank geen aanknopingspunten ziet om appellant in zijn standpunt te volgen.