Een vreemd jaar volgde, met veel afwachten. Muren waar we tegenaan liepen maar vooral heel veel lieve welwillende mensen die wilde helpen. Hartverwarmend kan ik wel zeggen. Het idee werd ontzettend goed ontvangen. Omdat we veel moesten afwachten, vooral om vergunningen e.d. stonden we ook heel vaak en heel lang stil in de voorbereidingen. Wel kregen we vanuit alle hoeken belangstellende vragen en aanbiedingen, maar omdat we nog moesten afwachten op verschillende partijen moesten we even wachten voordat we verder konden…
Toen we eenmaal de laatste goedkeuring binnen hadden konden we los! Het ging als een trein, de inschrijvingen, sponsors en maatjes stroomden binnen. Voordat we het wisten hadden we al meer dan €1000,- opgehaald. Ongelooflijk!
Maaike en ik gingen als een trein! Maaike zorgde steeds voor een puntsgewijs draaiboek, en samen zorgden we ervoor dat alle taken werden ingevuld en afgewerkt. We zijn een superteam! Het ging allemaal geweldig! We zeiden vaak gekscherend tegen elkaar: het gaat eigenlijk te goed, wanneer zal het mis gaan? Maar het ging niet mis. Intussen maakte ik me natuurlijk wel zorgen, is het echt goed? Is alles gedekt? Stel dat er te weinig is, stel dat…..
Intussen is het de dag voor de TaMarathon. De laatste dag voordat het losbarst. Ik heb pijn in mijn keel. Ik sta te stuiteren van opwinding maar die keelpijn zit me dwars. De route moet nog worden uitgezet, eigenlijk wil ik gewoon op bed liggen en uitrusten voor morgen, hopelijk red ik het voor morgen… Samen met mijn lieve moedertje zet ik de route uit.