rodeo & amazone : loretta's franje
loretta's franje
Stille ideetjes, vage dromen en fantasietjes
de vrije visietjes
novemberboy
citaatje
lach steeds als eerste om te voorkomen dat er niemand lacht.
Bio'tje
Hoikes, ik ben een kattig volwassen meisje van een eindje voorbij de veertig, slankjes en hip sportief. Trendy kleertjes en flashy juweeltjes zijn me lief, de zinnetjes zwier ik hier voor mijn en uw vertier. Mijn manvriend en zoonkind zijn mij getrouw, ik ben liefst een vrolijke vrouw. Ik droom en ik schrijf, hou van lichte woordjesspijs en verwerk mijn dagen laborantsgewijs. Tot hier mijn bericht voor u gedicht.
« treinperikelen | Homepage | look-a-like »
rodeo & amazone
Regelmatige blogpassanten zullen al wel gemerkt hebben dat we (familie Vanco) fervente treinreizigers zijn. Een laatste trein-story wil ik hier nog kwijt.
Zr. Hiltrudis, M.'s tante, verbleef haar ganse kloosterleven bij medezusters in Essen, net tegen de Nederlandse grens. Twee jaar geleden was ze, op 84-jarige leeftijd, tevreden over haar volgebeden religieuze leven en koos ze zachtjes voor de hemelse eeuwigheid (dik verdiend!). Tante nonneke was de ganse familie zeer genegen. Ook M. en ik wilden op waardige manier afscheid nemen van ons symathieke tanteke. De dag van de begrafenis zouden wij met de trein naar Essen reizen: Leuven-Antwerpen, Antwerpen-Essen. Slechts één overstap en het uurrooster van de te nemen treinen leek perfect in mekaar te passen. Dit traject scheen probleemloos haalbaar per trein. Die doordeweekse morgen begaven we ons ingetogen op weg naar Essen. Tot Antwerpen-Centraal zaten we ideaal op schema. Toen we daar de uurregeling van de vertrekkende treinen checkten, kwamen we tot de vaststelling dat de aansluitende trein naar Essen vanuit station Berchem vertrok. Dat betekende dus rechtsomkeer naar het eerder gepasseerde Berchem. De eerstvolgende trein in die richting ging pas over een kwartier. Onze eerste aansluiting naar Essen zouden we niet meer halen, zoveel was duidelijk. De volgende trein richting Nederland stond een uurtje later aangekondigd. What to do? We hadden geen keuze en zetten onze reis verder met de latere trein, hopend toch nog het einde van de begrafenisplechtigheid te halen. Eindelijk op onze bestemming aangekomen, verklaarde een jonge dame ons dat de dorpskerk zich zo'n dikke twee kilometer verder bevond. Oh my God! Te voet zouden we hier nog een half uur over doen. M. toverde dan maar zijn mannelijke charmes te voorschijn, en jawel, hij kon de lokale schone overtuigen om ons in haar kleine autootje tot aan de kerk te rijden. Het werd een ultra-korte rit in pure rodeo-stijl, waarbij M. zich een paar keer krampachtig heeft vastgeklemd aan het dashboard. Oef, daar zagen we toch de kerk! We haastten ons dank-zeggend en vriendelijk wuivend weg van onze taxi-amazone. Bij het binnen-treden van de kerk kregen de aanwezige gelovigen en ook wij de eindzegen van de heer pastoor. In de naam des Vaders en des Zoons en… Amen. We voelden de niet-begrijpende blikken van hoofdschuddende tantes langs ons heen. Enkele neven en nichten keken ons vragend aan over onze "te late" aanwezigheid. Verveeld met de situatie, sloten wij ons toch aan bij de familie en volgden de begrafenisstoet naar het kerkhof. Daar hebben M. en ik ons heel stilletjes geëxcuseerd tegenover ons dierbare tante nonneke. Zij heeft het ons vroom vergeven, zeker weten. Zij rust nog steeds in vrede.
20:35 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) | Facebook |
:-) hé Loretta, ik vind spreuken meestal wijze uitdrukkingen. Hier zou ik dus ook willen zeggen : "Beter (te) laat dan nooit". Wij zijn ook grage treinreizigers kwestie van tenminste op je gemak te zitten en ook eens de benen te kunnen strekken als het moet. En ja, de trein is altijd een beetje (avontuurlijk) reizen en houdt het traject in ieder geval boeiend en.....men bewaart (zou toch moeten) er zijn geduld mee, iets wat mensen de dag van vandaag al helemaal vergeten zijn. Nochtans een dankbare deugd, volgens mij. Laat nog maar wat treinverhalen op ons los.
(te) hete zomergroetjes
Gepost door: Iris | 18-07-06
Nog heel eventjes ... Dag Loretta,
Ik vind de trein meestal een beetje lijden, in plaats van reizen ... zolang de verbinding rechtstreeks is kan er nog genoten worden ... maar in het andere geval ... al moet ik toegeven dat we bij de beste treinen hebben in de wereld ... de treinen die ik al in het buitenland heb genomen zijn pas echt lijden ... met Portugal op kop (wel al 10 jaar geleden).
Dat prutske laat geen 18 dagen meer op zich wachten hoor ... volgende week vrijdag ben ik voor de tweede keer papa ... tenzij de natuur beslist dat het nog vroeger mag ... dat het vroeger is dan de teller op m'n blog komt door de gyneacoloog, die beslist heeft op 28 juli in te grijpen ... nog heel even dus!