Als ogen konden vloeken – DOLDRIEST
Als ogen konden vloeken
Gepost op 2 februari 2015 2 februari 2015 door Marion Driessen
Als ogen konden vloeken, dan waren die van mij luidkeels aanwezig. Ze zouden het uitgillen van frustratie en onmacht. Als ogen konden rennen, dan hadden ze hun route tussen het kastje en de muur allang verlaten, op zoek naar nieuwe paden. Gelukkig kunnen ze wel zien, al gaat het niet van harte.
Vandaag is weer een stukje hoop vervlogen. Na vier maanden zou vandaag eindelijk iemand weten wat er aan de hand is. Diverse bezoeken aan neuroloog, KNO-arts en oogarts hebben immers geen verklaring opgeleverd. Alleen bij de helende handen van een fysiotherapeut heb ik baat gehad. En bij rust. Maar vanmorgen zou de orthoptist raad weten. Rode en groene glazen, lenzen en licht. Ik kan het felle lampje haast nog zien branden, volgens mij heb ik een schroeiplek op mijn oogzenuw. Een half uur later liep ik weer naar buiten, met fitness-oogoefeningen en een nieuwe afspraak voor over zeven weken. Dan wil ze mijn nieuwe spieroogballen van dichtbij zien. Mijn klachten waren haar echter onbekend.
Aan de andere kant is door al die onderzoeken ook zekerheid ontstaan. Mijn ogen werken blijkbaar best goed (samen), ik kan me aardig in evenwicht houden en mijn brein is fotogeniek. Als die drie deugnieten hun acties nou ook nog eens zouden willen coördineren, zou het veel beter gaan. Maar daar hebben ze nog niet echt zin in; ze zijn nog steeds allergisch voor beeldschermen. Wie de dwarsligger is weet ik niet, maar ik zal erachter komen!
Jammer dat ogen niet kunnen vloeken. Nu moet ik het zelf doen.
getagged: allergie, beeldschermwerk, gezondheid, ogen, PC, RSI, ziekenhuis, ziekte
Volgende bericht VerLicht
17 gedachten over "Als ogen konden vloeken"
Pingback: Dans met medici | Doldriest
11 februari 2015 om 20:38
Onzeker tussen licht en schaduw
de eerste sterveling
zijn ogen de spiegels van de ziel
op sommige helaas
komt er soms een waas
bron van donkere gedachten
de toekomst in een heldiep dal viel
Ik wens je heel veel sterke, Marion!
12 februari 2015 om 23:10
Mooi! Dankjewel, lieve Lenjef.
3 februari 2015 om 21:39
Die ogen krijgen al genoeg te verduren volgens mij, dus laat die verder in stilte lijden. En dan zelf maar af en toe een paar flinke krachttermen eruit gooien. En ik hoop van harte voor je dat ze de dwarsligger nu gauw vinden… en er dan onmiddellijk korte metten mee maken!
5 februari 2015 om 16:32
Misschien is een van de dwarsliggers ontmaskerd, Noortje. Ogen op schoteltjes vertelt er meer over.
Bedankt voor je hoop! x
3 februari 2015 om 18:13
niet vloeken lieverd.zeg een gebed hoop dat dit helpt
5 februari 2015 om 15:34
Dat is een mooie gedachte, Yvonne. Dank je x
3 februari 2015 om 11:37
Pittig hoor. Sterkte!
Bedankt, Michiel!
2 februari 2015 om 18:21
Aaaaaaargh, maar ook, wat kun je toch leuk schrijven.
Hopelijk werkt het therapeutisch om het (op humorvolle wijze) van je af te schrijven. 🙂
En sterkte maar weer…
Schrijven helpt écht, Truus. Het is voor mij de manier om alles op een rijtje te zetten en de humor weer te zien. En daarom moet ik goed kunnen zien. 😉
2 februari 2015 om 17:04
Wat waardeloos dat ze de oorzaak niet kunnen vinden of oogzaak in dit geval. Ik duim voor je en wens je sterkte.
Ik wil gewoon een bende specialisten die tegelijkertijd naar me kijken en overleggen. Dat zou heel wat schelen, zowel in tijd als in geld. Plus dubbel in frustratie en geduld.