Review: Vogelkinderen – Er was eens…
Review: Vogelkinderen
11 april 201911 april 2019| marieke scheersmarieke scheers| 0 Comment
Het boek dat uit de kast kwam #3: Vogelkinderen
Mijn derde blog over Een boek dat uit de kast kwam, is wederom een die NIET uit mijn boekenkast komt. Het is een bijzondere rubriek met voldoende ruimte om lekker creatief te zijn. Deze keer bespreek ik een boek dat uit het kastje aan de muur kwam: Mijn brievenbus (-_-).
Via de email werd ik benaderd met de vraag of ik interesse had in het lezen en recenseren van Vogelkinderen. Een dystopisch verhaal voor de jeugd. Het leek me erg leuk en ik reageerde positief. Mijn email heeft echter een heel eigen leven en nestelde zich gezellig in de spam van de ontvanger en daarom duurde het dus even voor de mail terecht was. Uiteindelijk lag het boek in de brievenbus (opvangboekenkast).
Twee verliefde tieners proberen een perfecte wereld te redden van de ondergang. Een avontuurlijke young adult roman uit een groene toekomst.
De wereld van Aqila en Dayo is vreedzaam. Dieren hebben een stem. Geluk staat voorop. De nieuwe mensen hebben vleugels. Ze noemen zichzelf: Vogelkinderen. Aqila is een vogelmeisje. Haar moeder is de hoogste bestuurder. Haar vader heeft ze nooit gekend. Gewone mensen zijn er ook nog. Zij mogen niet mee besturen. Dayo en Nulan zijn gewone mensen. Zonder vleugels. En beste vrienden. Dayo is gek op Aqila maar hij weet dat zij later een vogeljongen zal kiezen. Op een middag wordt Aqila's moeder ontvoerd. Vogelkinderen en mensen geven elkaar de schuld. Aqila smeekt Dayo om te helpen zoeken, maar van Nulan mag Aqila's moeder voor altijd weg blijven. Nulan begint een opstand. Hij vraagt Dayo om mee te vechten. Dayo moet kiezen tussen zijn grote liefde en zijn beste vriend. Dayo vlucht. Voor Aqila. Voor Nulan. Voor de oorlog in zijn kop. Maar de oorlog komt hem achterna. Dayo en Aqila volgen een spoor de bergen in.
Het boek zat tussen een stapel met boeken die allemaal een deadline hadden. Ik lees dan alles naast elkaar en wissel zoveel mogelijk af. Soms is er een boek dat me meesleurt door het verhaal dat dan ineens heel snel uit is, maar meestal gaat het lezen in delen het beste. Ook Vogelkinderen heb ik in eerste instantie met 3 a 4 hoofdstukken per keer gelezen. Ik moest namelijk erg wennen aan het feit dat ik weer eens een jeugdboek las. De zinsopbouw is gericht op het lezen door kinderen en lijkt daardoor in eerste instantie eenvoudig. Maar het is zeer kunstig opgezet en bevat zeer veel informatie. Eenmaal gewend aan de wijze van schrijven las het dan ook erg vlot door.
Het boek is erg mooi uitgevoerd. De cover geeft precies de sfeer van het boek aan, met Dayo, Aqila op de cover en ook de twee reigers die een grote rol spelen in het boek. De kleuren zijn goed gekozen. Ook aan de tekst is veel aandacht besteed. Verschillende lettertypes, af en toe ook wisselend in grote om iets te benadrukken. En kleine tekeningetjes tussendoor, van snorren tot een hele rij mieren. Niet teveel, gewoon precies genoeg om het verhaal te completeren.
Het boek begint met een proloog, een stukje geschiedenis hoe de Vogelkinderen er zijn gekomen en hoe de aarde bijna was verwoest door de mensen. Hoe de verhoudingen nu liggen tussen mensen en vogelkinderen en de natuur wordt ook kort uitgelegd. Daarna wordt er afwisselend verteld uit perspectief van Dayo en Aqila. Dayo is mens en Aqila is een vogelmeisje en de dochter van besturend Kuna Nyima. Ze zijn verliefd, maar kunnen niet samen zijn. Aqila wil ook Kuna worden en dan mag ze geen menselijke partner hebben.
Tot nu toe leefde deze gemeenschap samen in harmonie. maar de tijden veranderen. Mensen willen ook inspraak. Maar veranderingen gaan niet zomaar. Met voorstanders en tegenstanders het vanzelf rommelen, wat zich uit in een opstand. Dat gebeurt ook hier. Dayo wil zich er niet mee bemoeien, maar wordt er ongewild in betrokken. Zijn beste vriend Nulan start de opstand, terwijl zijn vriendin Aqila haar moeder wil zoeken nadat die plots is verdwenen.
Het is een avontuurlijk verhaal. Dayo en Aqila die op reis gaan en contact maken met de dieren en de natuur. Het contact met een oeroude eik levert een sterk staaltje filosofisch denken op. De tocht voert deze twee de bergen in, met Nulan en zijn 'leger' op hun hielen en de patrouilles van de Kuna's aan de andere kant. De ontknoping is niet heel verrassend, maar wel mooi uitgevoerd.
Het boek straalt een sterke boodschap uit die staat voor liefde en respect voor dier, natuur en voor elkaar. Zorg dat je met elkaar blijft praten en los problemen samen op. Sluit niemand uit, maar doe dingen samen.
Een mooie roman voor de jeugd of jong volwassenen, maar ook voor de volwassen lezer is het een waardevol verhaal. Een sterke boodschap verpakt in een spannend en avontuurlijk liefdesverhaal. Ik heb het met plezier gelezen en het krijgt van mijn vier sterren.