geplaatst: 27 april 2010, 22:05 uur
Heb nu de story en co-op mode uitgespeeld. En het is nu tijd voor een review
-verhaal (erg leuk om nou meer te weten te komen over de dood van Sam's dochter Sarah. Leuke achtergrondinformatie, en een spannend verhaal over Third Echelon.
-Last known position
Erg leuk gedaan. Als je gezien word door de vijand. Krijg je de zogehete Last Known Position te zien. Dit silhouette van Sam laat zien waardat de vijanden denken dat je bent en daar aan zullen vallen. Heerlijk om ze dan lekker te flanken.
Niet alleen de opdrachten en filmpjes en herrineringen worden op gebouwen en objecten geprojecteerd, ook Sam's gevoelens en gedachten waardoor het een leuke toevoeging wordt.
Integenstelling tot War-Ultima vind de graphics er wel heel mooi uitzien . Met name de cutscenes, op sommige momenten is het nog niet helemaal gepolished maar al om al zeker aardig.
-Co-op: Ongeloofelijk vet als je speelt met een kameraad. Hier vond ik het verhaal wat minder, maar dat maakt niet uit want het samenwerken met je partner is gewoon geweldig. Co-op vond ik verreweg het leukste deel van de game. Mede door het Fenomenale einde.
Hier zal ik wat meer over het einde vertellen over het einde:
Nadat je de laatste missie af hebt gemaakt, krijg je een filmpje te zien waar je een bevel krijgt van je opdrachtgever(verassend genoeg Andrei Kobin) Hij zegt dat je je partner (Archer of Kestrel, waar je de keuze hebt op het begin wie je kiest) moet vermoorden. Het einde is dus dat je je teammate waar je de hele campain mee hebt samengewerkt moet vermoorden, en als je dit hebt gedaan. Krijgt het verhaal weer een leuke twist.
-Actie, tot nu toe is Splinter Cell altijd een stealth game geweest. Daarom vind ik het erg jammer dat de game grotendeels actie bevat.
-schoonheidsfoutjes, Fabblewaps heeft er al heel wat opgenoemd waar ik het allemaal mee eens ben, alleen miste ik nog dat de ondertiteling vaak wegvalt.
-Last stand en Hunter mode:
Niet helemaal een minpunt, heb hier een dubbel gevoel over. Aan de ene kant kan het heel leuk online zijn. Maar aan de andere kant denk ik dat het gewoon gemaakt is voor de replay value en voegt het niks toe. Zelfde gevoel had ik ook met de Special Ops missies van MW2.
Splinter Cell Conviction is een erg leuk spel met geweldige Co-op mogelijkheden.
Echter doordat er te veel actie aanwezig is, valt het stealth gedeelte weg.
En hier stond Splinter Cell altijd voor, een gemiste kans want dit vind ik het enige echte nadeel van deze game (op de paar schoonheidsfoutjes na)
De makers hebben veel lef getoond en lef wordt bij mij altijd rijkelijk beloond.
geplaatst: 24 juni 2012, 16:11 uur
Van de week via de bekende weg maar eens binnengehaald voor de pc, was toch wel benieuwd naar de game.
Het eerste wat me gelijk opviel is de transformatie van Sam Fisher, hij is sinds Double Agent eigenlijk al niet meer de oude kalme Sam Fisher geweest. Dat komt natuurlijk omdat hij te horen krijgt over de dood van zijn dochter en daar speelt dit deel weer op in. Het geeft hem nieuwe motivatie om achter de eigenlijke waarheid te komen en uiteindelijk blijkt zijn dochter dus nog te leven.
Daarnaast is stealth bijna compleet verdwenen, elke missie begint weliswaar met stealth. Maar uiteindelijk eindigt het toch in één groot knalfestijn.
Aan de ene kant voelt dit best bevrijdend aan, omdat je niet echt meer rekening hoeft te houden met hoeveel ongevallen je kan maken. Vanaf Chaos Theory kreeg je nog een score te zien of je een missie 100% had gehaald door het helemaal stealth te doen en onopgemerkt te blijven, gezien het feit dat dit afwezig is in Conviction zegt dus heel wat. De Irak missie illustreert dit het het best. Dat is als een Rambo gewoon knallen, wat me overigens aan Conflict: Desert Storm (2002) deed denken.
Overigens krijg je de optie ook niet om iemand knockout te slaan, je kunt alleen maar vijanden killen. Lijken verslepen kan ook niet meer. Wel raar is het dat je geen mes meer hebt, dat zou eigenlijk wel logisch zijn vooral in dit spel.
Een leuke optie is om de wapens die je gedurende de game verzamelt kunt upgraden, beetje à la Hitman.
De twee nieuwe toevoegingen in de vorm van 'Last Known Position' en het 'Mark and Execute' systeem zijn wel goed uitgewerkt. Al is er zo geen kind meer aan, het wordt zo wel erg makkelijk gemaakt.
Last Known Position krijg je als je gezien wordt door een vijand, je ziet dan een silhouette van Sam's laatste positie. Vijanden gaan hierop schieten en op onderzoek uit, een mooie manier om ze te flanken en overmeesteren.
Het Mark and Execute systeem kun je pas gebruiken als je een vijand met de hand hebt uitgeschakeld. Hiermee kun je een aantal vijanden markeren -variërend van twee tot vier liggende aan welke wapen je gebruikt- en Sam schakelt ze dan automatisch uit.
Grafisch ziet het er goed uit, bijna realistisch soms. Erg goede toevoeging om objectives, filmpjes en de gevoelens van Sam op gebouwen en objecten te projecteren. Op deze manier krijg je meer feeling met Sam.
Een klein schoonheidsfoutje wat me soms opviel, is dat de vijanden soms vanuit het niets verdwijnen als je een nieuwe checkpoint hebt bereikt. Dit ontdekte ik bij het vliegveldbasis waar je op een gegeven moment ontdekt wordt en moet zien te ontkomen. Zodra ik de volgende checkpoint had bereikt en terugging waren de vele vijanden die op mij zaten te jagen opeens weg.
Alleen wel jammer van de korte speelduur, in twee dagen had ik het al uitgespeeld. Al moet ik zeggen dat je met de look and feel, Conviction als een film kunt zien en dan helpt de korte duur wel.
geplaatst: 23 juni 2013, 16:10 uur
Dit is mijn eerste Splinter Cell en vond de stealth hier op zich niet verkeerd, maar toch niet echt helemaal onder de indruk. Schijnt dus dat hier relatief veel minder stealth zit dan andere delen en dat merkte ik zeker. Op sommige momenten was het (voor mij) onmogelijk om ongezien het gebied rond te gaan, dus moest ik wel op de guns blazin' tour. Met als grootste reden, zoals hier boven door enkelen al is opgemerkt, dat er soms bij wijze van spreken 40 personen in een gebied lopen waar eigenlijk 15 zouden passen. Weinig beweegvrijheid dus. Op andere momenten vond ik het dan weer wel erg goed gedaan, maar die momenten zijn op één hand te tellen.
Ook erg jammer dat je geen optie hebt om die bewakers knock-out te slaan i.p.v. te vermoorden, ik bedoel maar... ze doen gewoon hun werk. Geef ze een soortgelijk salaris en die doen een gewoon kantoorbaantje. En bij Reed krijg je dan wel de optie om hem te sparen? Ga weg, heb gewoon een kogel door z'n kop gejaagd. Cover system vond ik wel goed uitgewerkt, evenals die Mark And Execute (alhoewel dat dus niet helemaal stealthy is). Leuke game, maar allround ben ik het over een weekje of twee grotendeels weer vergeten.
P.S. Ben bang dat Splinter Cell en ik geen toekomst zullen hebben, zul je waarschijnlijk mee moeten beginnen bij Chaos Theory of Pandorra Tomorrow rond de tijd van release. Heb een tijdje terug nog de HD Trilogy gehad, maar vond het allemaal nogal karig aanvoelen. Blacklist lijkt ook te neigen naar veel guns blazin' action, maar daar lieten ze tenminste een paar non-lethal takedowns zien.
geplaatst: 12 oktober, 20:45 uur
Een korte Splinter Cell die in een uurtje of 10 wel klaar is. Dit moet echt als een tussendoortje gezien worden in de sterke Splinter Cell reeks. Er zitten innovaties in, maar ze zijn overdreven toegepast. Mark en execute van 5 vijanden tegelijk, scheit och uit. De vele manieren en gadgets om meer mee te kunnen sluipen ontbreken ten faveure van meer actie, wat toch niet echt Splinter Cell is. Het is wel fijn nu om je doelen altijd duidelijk te hebben en ze zijn mooi grafisch weergegeven.
Grafisch is dit deel prima maar de meer memorabele locaties zoals eerdere delen die kenden ontbreken, met alleen de slotlocatie als uitzondering.
Je wordt continue opgejaagd eigenlijk als Sam, dus onzichtbaar een missie ghosten zit er gewoon niet in. Terwjil dit in de vorige delen eigenlijk het ultieme vakwerk van Sam als meesterspion betekende, zeker als hij alleen zonder Fifth Freedom mocht opereren. Voor veel Splinter Cell liefhebbers is dit meer actiegerichte deel dus niet het summum.
Hoewel hoog wordt in wordt gezet, zeker op het eind (wat er met Lambert gebeurt, het Witte Huis) weet het verhaal nooit echt te raken.
Het is duidelijk dat er bij de makers een soort sleetsheid in trad, net als bij Michael Ironside die hierna geen zin meer had en men graag iets nieuws wilde. Die vernieuwingen zijn hier in ieder geval redelijk succesvol uitgeprobeerd maar beter gebalanceerd in het prima Blacklist, wat de coole gimmicks van dit deel combineerde met de betere elementen van de eerdere delen, hoewel de diepgang qua mogelijkheden en sluiproutes in Blacklist wel weer minder was.
Ubisoft heeft al jaren lang geen Splinter Cell meer gemaakt en we zien of horen heel weinig. Vreemd, gezien de lof die Metal Gear Solid V jaren terug ontving en de duidelijke honger die er is voor meer van dat soort moois. Er komt wel een animatieserie op Netflix (hopelijk met de stem van Ironside).