Als je naar Bethlehem gaat, spreken veel mensen over een bezoek aan de Westbank. Tegenstellingen zijn er zeker wel en veel, maar mijn aandacht ging vooral uit naar wat gemeenschappelijk is tussen hen die hier leven of komen als Christen, als Jood, of als Arabier. Er komen hier massa’s mensen die in de geboortekerk de plaats willen bezoeken waar de kribbe gestaan moet hebben. Bidprentjes of andere snuisterijen moeten die plaats raken en het bijgeloof dat de mensen uitstralen heeft niets, maar dan ook niets met Christus’ werk te maken. Ondertussen is er aan Joodse zijde zoveel afkeer gegroeid tegen dit verheidenste christendom, dat de eeuwen door geen weet had van naastenliefde en geen zicht op Christus’ Koninkrijk uit Jood en heiden. De Arabieren hier willen wel het geld opstrijken dat hier verkwist wordt, maar ook zij missen het Bijbelse toekomstperspectief, waarvoor Christus hier in het Broodhuis Bethlehem geboren werd. De hoge scheidingsmuur hier en het gepantserde graf van Rachel laten je bij het kijken ernaar voelen hoe haat scheiding veroorzaakt. Liefde bindt samen, zo heb ik in Israel gelukkig ook mogen zien en met die verzuchting sta je daar op het plein bij de geboortekerk. Eigenlijk is al die hoogmoed, die vijandschap voedt, een zich afkeren van de in Bethlehem geboren Koning. Die vind je niet door afgoderij, haat of minachting. Genezing is er door onze vernedering door en voor Hem: knielen voor het levende Kind. Als in Bethlehem Christen, Jood en Arabier toch eens zagen waarom Christus Zich hier zo vernederde, om als een hemels Brood door Zijn liefde te voeden, die hongeren en dorsten naar gerechtigheid! Zijn wij daarvoor al vernederd?