Boekrecensie: De solist De Gendt - HET IS KOERS!
Thomas De Gendt is een eigenheimer. Hij rijdt zich niet warm op de rollen voor een tijdrit en van een massage ziet hij het nut niet in. Dan fronsen de wenkbrauwen zich in de conservatieve wielerwereld. Daar maakt het niet uit dat het nut van massage, ovalen tandwielen, compressiekousen of sporttape nooit bewezen is. Je bent de outsider als je daar vraagtekens bij zet.
Maar eerlijk is eerlijk, De Gendt is ook buiten die twee vaak gememoreerde fenomenen een solist. In zijn biografie Solo zegt hij zich te herkennen in de kenmerken van de autist. Het is de vraag of dat zo is, en zo ja wat zegt dat over zijn nog veel extremere maatje Victor Campenaerts? De Gendt is vooral een egoïst. Hij heeft de gezonde focus om alles opzij te zetten voor het wielrennen, maar kan dan weer doorslaan door eenmaal thuis de hele dag te gamen, wat voor zijn gezin misschien wat minder gezellig is.
Die paradoxen komen mooi naar voren in het boek Solo, geschreven door Jonas Heyerick, hoofdredacteur van het geweldige tijdschrift Bahamontes. De Gendt is eerlijk in het boek dat een mooi, chronologisch overzicht geeft van zijn carrière. Een loopbaan met als (voorlopige) hoogtepunten de indrukwekkende overwinningen in Giro, Tour en Vuelta, en als dieptepunten de dood van Bjorg Lambrecht, Kristof Goddaert, Wouter Weylandt, Frederiek Nolf en Rob Goris. Allemaal renners die De Gendt goed tot zeer goed kende. En daarbij ook nog eens de zware ongelukken van ploegmakkers Kris Boeckmans en Stig Broeckx.
Je zou voor minder stoppen, maar De Gendt rijdt door. Liefst voor of achter het peloton. Zijn biografie komt nooit volledig uit de verf. Dat komt omdat enkel De Gendt aan het woord is en daarmee blijft het boek te vlak. De Gendt trekt dan wel zijn eigen plan, maar daar zit geen interessante gedachte of een hele diepe laag achter. Het is vaak wat het is en soms blijkt hij zelfs een beetje een zeurkous wanneer iets niet loopt zoals hij wil.
Het boek had net wat meer gelaagdheid gekregen als er meer te horen was geweest van de mensen uit zijn omgeving. Dat is een gemiste kans, want De Gendt blijft een interessante, attractieve en uiteindelijk toch wel sympathieke renner.