"Heeft reanimeren zin bij mensen van tachtig jaar of ouder? De kans op overleven is bijzonder klein, de impact op de familie én de patiënt kan groot zijn. Het wetenschappelijke antwoord luidt: neen."
Zo openen verschillende media vandaag hun berichtgeving over een nieuwe studie waar 2 Belgische dokters aan meegewerkt hebben. In tijden waarin we in België nog altijd vér achterop lopen op onze buurlanden als het op reanimeren en het verhogen van de overlevingskansen aankomt, slaat ons hart een paar tellen over bij het lezen van dit soort artikels. Ook al staat er uiteindelijk vermeld dat het over reanimatie door medisch personeel gaat, en niet door burgers, zijn de sensationele koppen slecht gekozen, en doen ze meer kwaad dan goed.
Want for the record: als we even niet enkel naar de tachtigplussers kijken, zien we dat het algemeen overlevingspercentage weliswaar hoger ligt dan 3 procent, maar toch ook niet bijster veel. Daar waar je in Nederland 30% kans hebt om plots hartfalen te overleven, bedraagt die kans in België minder dan 10%.
De voornaamste redenen daarvoor zijn dat er niet snel genoeg met reanimatie gestart wordt, en te laat een elektrische schok wordt toegediend. Heel wat mensen weten nog altijd niet hoe te reageren als er iemand in de omgeving neergaat. Sensibiliseren is broodnodig, en daar wordt door heel wat organisaties en bedrijven hard aan gewerkt. Denk aan initiatieven als Restart a Heart day, de week van het Hartritme, de 6-minutenzones die naar Nederlands voorbeeld stilaan hun ingang vinden in België, etc.
Our two cents? De dokters die het onderzoek voerden geven het zelf aan: de nood aan snel reageren/reanimeren – in afwachting van de hulpdiensten – is voor elke leeftijdsgroep van levensbelang, dus ook voor tachtigplussers. Bovendien ben je wettelijk verplicht om iemand in nood te helpen met de beste middelen voorhanden. Dus tot medische hulp ter plaatse is, is reanimeren de enige juiste keuze. Hopelijk mag dat gauw ook op wat meer aandacht rekenen.