Het zien van natuur heeft een positieve invloed op het welzijn van de mens. Dat is wetenschappelijk vastgesteld, in verschillende onderzoeken.Zoals al eerder gezegd: ziekenhuispatiënten herstellen sneller van een operatie als ze uitkijken op bomen - sneller dan hun lotgenoten die bijvoorbeeld een bakstenen muur als uitzicht hebben.
Veel bewoners van onze Westerse wereld zijn “cultureel geconditioneerd” om van planten en andere natuur te houden en – sterker nog – om een hekel te hebben aan omgevingen waarin natuurschoon ontbreekt, zoals sommige steden.
De weldadige invloed van de natuur op de mens kan ook uit de evolutie verklaard worden: de mens heeft zich de afgelopen miljoenen jaren ontwikkeld in natuurlijke omgevingen. Dat heeft zijn sporen in ons nagelaten, in de vorm van een deels biologische of genetische aanleg om positief te reageren op “natuur” zoals beplanting en water.
Ook angsten zijn in die lange periode ontwikkeld. Oorspronkelijk als vermijdings- en vlucht- of vechtgedrag in de confrontatie met roofdieren, later als angsten die gerelateerd zijn aan onze huidige samenleving, zoals angst om te vliegen en – vooral – angst voor de tandarts. Angst voor spinnen, voor duisternis, en voor de dood zit er meestal ook al vroeg in. Baby’s zijn direct na de geboorte al bang voor harde geluiden, en om te vallen… De beroemde psycholoog Sigmund Freud deed onderzoek bij tweelingen naar de angst voor slangen en kwam tot de conclusie dat die angst, herpetofobie of ofidiofobie, aangeboren is.
Angst en de reactie daarop wordt bij mensen geregeld in het oudst ontwikkelde deel van onze hersenen - het reptielenbrein. In dit deel zitten onze meest primitieve levensfuncties (de overlevingsinstincten, voortplantingsdrang), die nodig zijn voor ons voortbestaan. Ook is het voortdurend alert op mogelijk gevaar en de daarop benodigde reactie om op de vlucht te slaan, aan te vallen of te bevriezen. Het is steeds op zoek naar mogelijkheden om te eten of drinken – kortom het is continu bezig met de kansen op leven en voortbestaan…