biografie « net eamelje
Ynhâld fan 'e biografie-side
Calvin and Hobbes10/2005
L.H. Wiener04/2007
Biografisch portaal van Nederland02/2010
My favorite Calvin and Hobbes episode
The Collected Calvin and Hobbes has been brought out in hardcover, which has lead to much praise for this strip, again.
Read The Tiger Strikes Again.
Or 25 Great Calvin & Hobbes Strips. [via]
[…] Óf het leven van een schrijver wordt op amateurpsychologische wijze naast zijn werk gelegd, en dat zou dan het mirakel moeten verklaren. Óf iemand gaat de meesterwerken van een ander knullig navertellen in een beschamende hompelstijl.
Dit gebeurt natuurlijk altijd uit bewondering en met de beste bedoelingen. Maar het levert immer weerzinwekkend proza op.[…]
boeklog 390
De schrijver L.H. Wiener was deze week op televisie, en vertelde daar dat zijn werk nogal autobiografisch was.
Goh, de ogen zijn me geopend. Wiener is leraar Engels in Haarlem, en zijn verhalen gaan nogal vaak over een leraar Engels in Haarlem. Bijvoorbeeld. Ook komen dezelfde thema's telkens bij hem terug. Alsof de schrijver zijn eigen leven eindeloos recyclet voor de kunst.
Merkwaardig is dus dat een roman als Nestor beter leesbaar zal zijn voor wie nog nooit iets van Wiener gelezen heeft, dan voor wie zijn werk al kent. Mij verraste vooral de vorm positief.
boeklog 649: Nestor
boeklog 650: Naamloze meisjes
[…] Er kleeft iets merkwaardigs aan de autobiografieën van schrijvers, en dat is dat die ergens allemaal op elkaar lijken. Tenminste, als het om de jeugd gaat van de auteur. […]
boeklog 1141
Gelukkig, nooit meer verplicht naar de bieb om onnozele feitjes na te kijken over dode Nederlanders.
Het Biografisch Portaal is een samenwerkingsproject van wetenschappelijke en culturele instellingen van Nederland.
Citaat van de dag | 0902
Elke bibliotheek is de biografie van een lezer. Ze vertelt het verhaal van een ik dat nooit heeft bestaan.
Frank Albers, 'Boeken'
Mijn waardering voor de autobiografie heeft sterk gewisseld tijdens mijn jaren als lezer. Ooit, namelijk, leek meer geen beter schrijven te bestaan dan dat. Terwijl ik inmiddels enorme voorbehouden bij het genre heb; wat het daarmee ook ingewikkeld maakt om na te gaan wat me in het verleden zo aansprak in boeken die iemand wijdde aan zichzelf.
Misschien leefde er het idee dat autobiografieën het dichtst kwamen bij een rechtstreekse brief van de auteur aan zijn lezers.
Misschien ook zocht ik puur naar voorbeelden, van wat iemand moest doen om wijs te worden, en goede boeken te schrijven; want vooral autobiografisch werk van schrijvers zocht ik op.
Misschien geloofde ik nog in de uitgeverspropaganda dat een reeks als privé-domein, van de Arbeiderspers, prestigieus was. Waardoor de boeken nogal wat extra mochten kosten.
Maar waarschijnlijk, ben ik bang, gold simpelweg dat er voor mij niets ging boven 'echt gebeurd'. Want 'echt gebeurd' is juist dat wat autobiografieën lijken te brengen.
En goed, dan bestaan er heel verschillende genres nog binnen die autobiografie. Memoires zijn toch echt andere boeken dan brievenverzamelingen, of dagboeken.
Verder maakt het voor de geloofwaardigheid ook wel uit of een auteur iets tijdens zijn eigen leven heeft uitgebracht, of dat een uitgave postuum verschijnt.
Alleen had ik de autobiografie al zo veel eerder een onbetrouwbaar medium bevonden dan Paul Theroux. En dat kwam dan nog niet eens omdat ik auteurs op onwaarheden had betrapt; of vermoedens dat zij hun verleden zorgvuldig hadden schoongepoetst. Nee, dat was veeleer om wat ik zelf had gemerkt over de techniek van het schrijven. Over welke aspecten in een verhaal altijd nadruk krijgen; en wat daarom juist meestal wordt weggelaten. Omdat het simpelste journalistieke verhaal volgens precies dezelfde mechanismen werkt als een monografie, of een autobiografie. Door het éen te versimpelen, het andere weg te laten, en een derde element extra aan te zetten voor effect.
Sindsdien gaat goed schrijven me vele malen boven 'echt gebeurd'.
Hoogstens is het autobiografische genre nog speciaal als dat een boek oplevert waarin een schrijver zich ineens heel anders toont dan voorheen.
Ben Yagoda and Dan DeLorenzo have made a simple scoring system to judge memoirs.
In their judgment of A Moveable Feast they were a bit too lenient, I reckon.
[…] Het enige essay in het boek dat niet gewijd is aan éen schrijver gaat over de autobiografie als genre. Waarbij Epstein zich onder meer afvraagt waarom de echt interessante boeken met memoires vrijwel nooit geschreven zijn door professionele schrijvers, of dichters, en toneelauteurs. […]
boeklog 11 x 2011
Arjen Fortuin en Joke Linders (red.)
[…] Ik blijf van mijn mening dat geen mens los van zijn tijd bestaat, en dat biografen er doorgaans te weinig rekening mee houden dat iemands leven gekleurd wordt door modes, luimen, en gebeurtenissen waar hij of zij lang niet altijd bewust van hoeft te zijn geweest. In die zin is het onmogelijk genre.
Bovendien betekent dit gegeven dat geen biografie ooit de definitieve levensbeschrijving geven kán. […]