3.17. De rechtbank stelt vast dat de periode tussen het veroordelend vonnis van de Belgische rechter en de vordering van de officier van justitie tot het verlenen van verlof voor tenuitvoerlegging van het Belgische strafvonnis, ruim 3,5 jaar beslaat. De rechtbank is echter van oordeel dat deze periode niet onevenredig lang is geweest. Zij neemt daarbij in aanmerking dat de Staat de tussenliggende periode niet onbenut voorbij heeft laten gaan aangezien het rechtshulpverzoek tot tenuitvoerlegging door de Belgische autoriteiten pas op 3 januari 2005 is gedaan, er daarna nog om aanvullende informatie is verzocht en dat aannemelijk is dat de Staat enige tijd nodig heeft gehad om de zaak te bestuderen alvorens het verzoek tot tenuitvoerlegging van het strafvonnis bij de rechtbank in Breda in te kunnen dienen.
3.18. Voorts kan niet worden geoordeeld dat de Staat gehouden was de beslagen op te heffen voordat de beslissing van de rechtbank Breda van 3 september 2008 onherroepelijk was geworden. Dit blijkt ook uit de beschikking van de rechtbank Breda van 8 maart 2009 waarin de rechtbank het klaagschrift als bedoeld in artikel 552a Sv ongegrond heeft verklaard. Daarin heeft de rechtbank overwogen dat geen beslissing tot teruggave kan worden genomen zolang er een rechtsmiddel is aangewend waarop nog geen beslissing is genomen. Het enkele feit dat het cassatieschriftuur te laat zou zijn ingediend, doet daaraan volgens de rechtbank niet af.
3.19. Tot slot is onvoldoende gemotiveerd gesteld waarom de periode tussen het arrest van de Hoge Raad en de opdracht van de Staat aan de Rabobank om de beslagen op te heffen, onredelijk lang zou zijn geweest. Weliswaar heeft de Rabobank [eiser] bij brief van 12 oktober 2009 in kennis gesteld van het feit dat het Openbaar Ministerie de bank had verzocht het gelegde beslag op te heffen, maar daarmee is niet komen vast te staan wanneer de Staat de Rabobank hiertoe opdracht heeft gegeven.
3.20. Gezien hetgeen hiervoor is overwogen is de rechtbank van oordeel dat de vordering van [eiser] in zijn geheel dient te worden afgewezen.
3.21. [eiser] zal als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten worden veroordeeld. De kosten aan de zijde van de Staat worden begroot op: