Schakelen doen ze overigens ook in hun formatie, wanneer voor de laatste twee nummers gitarist Marco weer mee doet, nadat hij een tijdje in het ziekenhuis heeft gelegen. Het publiek geeft hem een warm onthaal en de beste man staat op het podium te glunderen tijdens zijn kleine solo-momenten. Voor de band is het een optreden met enkel hoogtepunten, maar ook het publiek kan dit optreden aanstrepen als hoogtepunt van het festival. (RV)
In een tijd waarin genres steeds meer worden gemixt en iedereen zijn best doet om zo origineel mogelijk voor de dag te komen, is Scorpion Child lekker ouderwets. Geen poespas van elektronische geluidjes of samenwerkingen met een bekende rapper, maar rock-’n’-roll zoals dat vroeger gemaakt werd. Een sound als die van bands als Trapeze, UFO en met een hele dikke scheut Led Zeppelin. In dat opzicht doet Scorpion Child heel sterk denken aan The Answer, hoewel de mannen zelf zeggen absoluut niet gezien te willen worden als een seventies revivalband. Nu moet gezegd worden dat ze er niet veel moeite voor doen om dat stempel niet toebedeeld te krijgen. Qua kledingstijl zouden ze namelijk zo uit dat tijdperk geplukt kunnen zijn met hun wijde broeken, spijkerjacks en hippiebloezen. Om nog maar te zwijgen over de muzikale spierballen die zo nu en dan getoond moeten worden op gitaar en drums. In alles heeft het juist die groove van toen en daar hoeven ze zich echt niet voor te schamen, want ze doen het met verve. Al met al een fijne opwarmer voor al het muzikale geweld dat vandaag nog op de Demolition Stage mag aantreden. (RV)
Naast een paar indrukwekkende baarden, hebben deze mannen uit San Francisco ook aardig cv’s opgebouwd in bands als Systematic, Forbidden en Man Made God. Ondanks dat dit vaak het hardere werk betrof, is het geluid van Spiral Arms live bijzonder toegankelijk en ligt het lekker in het gehoor.