De perfecte versiertruc – Ria Wandelt
Ik zit al vroeg in de trein, het is nog donker en het is koud. Het vriest een graad of 7. Op een van de kortste dagen van het jaar, ontwaak ik in een witte wereld. Het is onwerkelijk mooi, deze zaterdag voor Kerstmis. Je kunt heel erg je best doen een kerstboom een beetje aardig te versieren, maar wat de natuur ons vandaag biedt, daar kan geen versiertruc tegenop. Waar je ook bent, de hele wereld is wit. En met de zon erbij, lijkt Nederland een attractie in de Efteling.
Ik doe vandaag met Mia (Wandelpool) een etappe van het Waterliniepad. Zo'n drie kwartier voor tijd, loop ik al te kleumen in Nederhorst den Berg. Na een rondje dorp, blijkt het dorpscafé open te zijn. Het is er lekker warm. De andere wandelaars druppelen binnen. Een tweetal is blijven steken, waardoor we een kwartier vertraging oplopen.
Twee wandelaars besluiten maar vast te gaan lopen om niks te hoeven missen van de witte wereld. De twee dames die de bus hebben gemist, willen toch liever eerst koffie. En dus gaan we uiteindelijk met vier mensen op pad, in de veronderstelling iedereen wel weer ergens tegen het lijf te lopen. We lopen langs de Vecht en passeren Vreeland, Loenen, Breukelen en Nieuwersluis om uiteindelijk in Maarssen te eindigen. De route langs de Vecht is grotendeels verhard, maar dat is niet zo erg, want er valt genoeg te zien. Je loopt langs geweldig leuke "optrekjes".
Ik heb de onbedwingbare neiging aan te bellen en te vragen of ik even het huis mag zien. Zie mijzelf al voor de deur staan. Met de grote klopper, kondig ik mijn bezoek aan. Het dienstmeisje doet open. Ik vraag of meneer thuis is. Ze gaat even vragen of hij bezoek kan ontvangen. Ik wacht in de hal, met de grote marmeren trap; boven mijn hoofd hangt een enorme kroonluchter. In de hoek staat een grote kerstboom met honderden lichtjes en goudkleurige ballen. Ik mag verder komen in de vestibule. In de vestibule zijn de schouwen versierd met dennengroen en kaarsen. De butler brengt mij een kopje thee met een kerstkransje van de bakker in Loenen aan de Vecht. De heer des huizes vraagt wat ik kom doen ………..
Maar zover komt het niet. Ik zal het moeten doen met de hersenspinsels in mijn hoofd. De huizen liggen er eigenlijk verlaten bij. Ik denk dat de heer des huizes aan het skiën is in Montreux ofzo. Of Kerstmis viert bij vrinden in de States. Wij drinken koffie bij de bakker in Loenen, die er een kleine tearoom op nahoudt. Mevrouw, de bakker, helpt de klanten in een zwart pakje, met wit blousje. Dat zie ik in mijn Drentse dorp nog niet gebeuren.
Na de Vecht, lopen we nog een stuk langs sloten en vaarten, waarbij we de bordjes van het Waterliniepad volgen, met daarnaast steeds een "verboden toegang"-bord. Wat moet je dan als wandelaar? Luisteren naar het Wetboek van Strafrecht of gewoon over het hek klimmen en lopen maar? We kiezen voor het laatste.
In Maarssen stappen we op de bus naar Utrecht. Van de andere vier wandelaars werd nooit meer iets vernomen. Misschien hebben zij wel ergens aangeklopt!