Het geld kwam op rekening van Ricky in Brussel, en toen was het zonder waarschuwing ineens afgelopen. Volgens Caroline was hij nu volwassen en diende hij op zijn eigen poten te staan, aangezien hij niet meer studeerde, zoals contractueel was overeengekomen.
Caroline bezit in haar eentje meer dan de helft van het onmetelijke familiefortuin. Zij is als een spin in een web met draden van geld. Al kun je niet ontkennen dat Caroline het ergens nog wel goed meende, in vergelijking met de zonen.
Voor mijn arme Ricky mag het niet meer baten. Het was niet dat hij niet intelligent was. Hij sprak goed Nederlands en Frans, maar kon het moeilijk geschreven krijgen. Hij was niet zo schools. Het heen en weer schakelen tussen het Franse en het Vlaamse schoolsysteem zal ook wel geen goed gedaan hebben. Het is voornamelijk een jongen geweest die geen plaats vond in de maatschappij.”
Enigszins opgewonden van het praten en de lekkere rode wijn, staan we even later in de Boulevard. Dit is het exacte café waar Wiebe zoveel jaren geleden voor de eerste keer onzacht met Ricky is in aanraking gekomen. “Je vous ai fait mal?” Dat waren Wiebes eerste woorden, wat hij niet nalaat in herinnering te brengen.
Het is een hoekcafé met een ronde gevel. Ook de bar is rond en beslaat drie kwart van een cirkel, met hetzelfde middelpunt als de ronding van de gevel. Daar heeft volgens mij echt iemand over nagedacht. De cirkel van de gevel ligt ingevat in een rechte hoek van muren. Je zou het op het plan moeten zien.
Achter de bar staat hyperkinetisch een ruim vijftigjarige man de bediening te doen, onder snelle hitmuziek, hierbij geholpen door twee lenige Maghrebijnse knapen in jeans en t-shirt.