Het wordt hoog tijd dat Hezbollah op de Europese lijst van terroristische organisaties wordt geplaatst, zodat zij moeilijker in Europa kunnen opereren en aanslagen beramen. Het is ongelofelijk dat er nog steeds landen zijn die zich hiertegen verzetten. Of vindt men het niet zo erg omdat Hezbollah zich met name op Israelische en Joodse doelen richt?
Een lid van de terreurgroep Hezbollah heeft in diverse steden in Europa, waaronder Amsterdam, mogelijke doelen voor een aanslag in kaart gebracht. Ook smokkelde hij vanuit Amsterdam goederen naar Libanon die mogelijk dienden voor een aanslag. Dit bleek woensdag 20 februari bij de rechtszaak in Limassol, Cyprus, tegen de 24-jarige Hossan Taleb Yaacoub. De EU wil Hezbollah nog steeds niet op de lijst van terroristische organisaties zetten.
Yaacoub, een student journalistiek met een Zweeds en een Libanees paspoort, staat in Limassol terecht voor het beramen van terroristische aanslagen tegen Israëli's op Cyprus en in andere Europese landen. Tijdens de politieverhoren gaf hij toe dat hij een actief lid is van de terreurgroep Hezbollah uit Libanon. Uitgebreid sprak hij over zijn rol als verkenner en koerier voor de organisatie in Europa; hij verkende ook in Amsterdam doelen zoals koosjere restaurants, waar voornamelijk autochtone Joden komen.
Brekend met de discipline van geheimhouding die heerst binnen Hezbollah, deed Yaacoub verslag van zijn activiteiten in Europa en het contact met zijn gemaskerde contactpersoon, die hij kende als Ayman. Zijn activiteiten in Europa begonnen met het ophalen van een paar tassen in Lyon, het kopen van een mobiele telefoon en twee SIM-kaarten, en het vervoeren van een in een krant gewikkeld pakketje van Amsterdam naar Libanon.
Tijdens zijn arrestatie, in juli 2012, had hij een notitieblok bij zich waar hij de kentekens van twee Israelische toeristenbussen had genoteerd die regelmatig per veerpont pendelen tussen Cyprus en Israel. Tegen het OM zei hij dat het noteren van de kentekens niets van doen had met voorbereidingen voor een aanslag. Toch ontplofte er twee weken na zijn arrestatie een bom in Europa.
De aanslag vond plaats bij de Bulgaarse luchthaven in Burgas en koste vijf Israelische toeristen en de Bulgaarse buschauffeur het leven. Experts op het gebied van aanslagen zeiden tijdens de rechtszaak tegen Yaacoub dat de aanslag in Burgas grote overeenkomsten vertoonde met de gevonden planning van Yaacoub. Bulgaarse autoriteiten die deze aanslag onderzoeken legden een verband bloot tussen de daders van de aanslag in Burgas en Hezbollah.
Nederland pleit er al enige tijd voor dat Hezbollah op de lijst van terroristische organisaties wordt gezet. Als dat gebeurt, wordt het voor Hezbollah moeilijker geld op te halen en naar de militaire vleugel te sluizen via Europese banken. Zelfs nadat bekend werd dat Hezbollah de hand had in de aanslag in Burgas, op Europees grondgebied dus, verzetten sommige EU-landen zich tegen plaatsing van Hezbollah op deze lijst. Nu blijkt dus dat Hezbollah niet alleen zijn financiering regelt via de Europese Unie, maar hier ook aanslagen voorbereidt.
Volgens critici zal een nieuw kabinet onder premier Netanyahu geen vooruitgang boeken op het gebied van vredesonderhandelingen, ook niet als middenpartijen zoals Yesh Atid eraan deelnemen. Met Livni erbij (en Yesh Atid zal vrijwel zeker ook aanschuiven) verwacht ik toch dat het vredesproces vlotgetrokken zal worden, immers lijkt dat haar belangrijkste politieke doel te zijn. Wie de verdere coalitiegenoten zijn staat nog niet vast, maar mogelijk biedt zelfs Shas nog hoop. Als tweede man is hier immers de populaire Aryeh Deri teruggekeerd, die in jaren '90 het vredesbeleid van Rabin steunde (het gelinkte rechtse artikel waarschuwt in dit opzicht juist voor Deri).
Zeer curieus voor Nederlandse begrippen is de manier waarop in Israel de coalitiepartners één voor één aan boord worden gehaald, dat viel me bij de vorige verkiezingen ook op. In Nederland wordt met meerdere partijen tegelijk onderhandeld over een regeringsakkoord, maar in Israel hangt het meer als los zand aan elkaar, en spreekt het kabinet ook niet met één mond, maar ventileren ministers makkelijk hun eigen mening.