Hoe beeldrijk en hooggestemd de oudst bewaard gebleven tragedie van Aeschylus ook mag zijn, in handen van de spelers van Dood Paard – naast bovengenoemde ook Gillis Biesheuvel – klinkt de integraal gespeelde en door Rob de Graaf bewerkte tekst lichtvoetig en hedendaags. Een zee van krukjes in alle soorten en maten beperkt de acteurs in hun bewegingen en maakt de mise-en-scène even statisch als de handeling. Komisch werkt dat bijvoorbeeld wanneer Topper als koningin probeert een waardige entree te maken op een electrisch wagentje. Eén voor één worden ze omgekeerd, begeleid door de tekst, een metafoor voor de gevallen Perzen.