‘Och kom,’ riep Bode luchtig, ‘jullie neemt de zaak veel te ernstig op. Zij zelf zijn wel wijzer. Zag jullie niet hoe een van die mannen onder het aanheffen van zijn geroep een vroolijk lachje wisselde met het mooie dienstmeisje hiernaast?’
‘Ik ook,’ zei Ida bedaard, ‘het deed mij pijnlijk aan, want het bewees dat die man zelf niets begreep van den ernst van wat hij deed. Zoo zullen er wel meer zijn, levenmakers, gelukzoekers, best mogelijk, maar er zijn toch ook zulke ongelukkigen bij, arm en ellendig, door de omstandigheden telkens weer vervolgd.’
‘Een mooi ding,’ bromde Bode, ‘alsof de omstandigheden ons altijd ter wille zijn. Ik heb het zeker ook gemakkelijk gehad in de laatste jaren.’