“Ik heb zelf geschreven over het Rotterdamse experiment met nominaal = normaal. (Studenten moeten alles halen, maar onvoldoendes zijn toegestaan, red.) Rector Henk Schmidt kwam overal opdraven met geweldige cijfers. Sinds de invoering van dat systeem waren de rendementen na een jaar al even hoog als eerder na twee jaar. Studenten waren eindelijk harder gaan werken, luidde de verklaring. Maar nota bene uit een eigen onderzoek van de Erasmusuniversiteit blijkt dat dat helemaal niet zo is. Studenten studeerden afhankelijk van het vakgebied ietsje meer, net zo hard of zelfs minder hard. Een klassiek staaltje van diploma-inflatie, concludeer ik dan.”
“Ja, ik wilde altijd promoveren maar ik ben uiteindelijk afgeknapt op het nogal esoterische gehalte van veel onderzoek binnen de geesteswetenschappen. Ik had geen zin om vier jaar alleen maar bezig te zijn met een middeleeuwse kloosterorde in Noordwest-Friesland of iets soortgelijks. Ik wilde iets nuttigs doen met mijn historische kennis, of althans iets waarvan ik het gevoel had dat het nuttig was. Dan kom je al snel bij de krant terecht. Ik ben nu heel blij met de manier waarop ik bij De Correspondent de academische manier van werken kan combineren met een journalistieke aanpak. Ik mag de tijd nemen voor langere stukken, die toch heel actueel zijn.”
“Ik voel me geen klassieke journalist. ‘Journalist’ klinkt een beetje als: bellen en dan snel een stukje tikken. Ik ploeg liever zelf een CBS-rapport door dan dat ik telefoneer met een medewerker. Ik geloof ook niet in die zogenaamde journalistieke objectiviteit. Met stukjes van ‘die vindt dit en die vindt dat, zoek het maar uit beste lezer’ heb ik helemaal niets. Ik duik nu in die universitaire wereld omdat ik denk dat er iets mis is. Over die motivatie hoef je toch niet geheimzinnig te doen? Vervolgens moet je natuurlijk wel de verschillende kanten onderzoeken en alle partijen horen. En je moet je mening ook durven te herzien. Ik heb net bijvoorbeeld geschreven over de vermeende 'promovendifabriek' en dat is echt een complex, gelaagd verhaal."
“Van het soort columnisten dat beschrijft wat er vanochtend nu weer bij de Albert Heijn gebeurde, hebben we er genoeg. Ik zie veel liever dat iemand kritisch schrijft over wat er aan de hand is aan de universiteit. Als dat kan aan de hand van persoonlijke ervaringen is dat alleen maar mooier. En onderzoeken erbij halen, zou ik zeggen. Lezen! Naar mijn idee zou een goede column ook een nieuwsbericht moeten kunnen zijn. Je doorloopt hetzelfde journalistieke proces, maar je schrijft het anders op. Met een beetje column ben je anderhalve dag bezig. Reken daar maar op.”
“Die liggen naar mijn mening voor het oprapen. Neem al die rankings. De Nederlandse universiteiten staan daar altijd vrij hoog op. Het gaat goed met het Nederlandse universitaire onderwijs, lezen we daarom vaak. Maar als je nu eens dieper in de data duikt, dan blijkt dat we inderdaad hoog scoren als het gaat om wetenschappelijke publicaties en reputatie etcetera. Maar op één punt doen we het juist relatief slecht: op onderwijs dus. Zoiets kun je als journalist blootleggen, maar ook als columnist.”
“Ze is onlangs heel terecht uitgeroepen tot beste columnist van Nederland: Sheila Sitalsing. Zij schrijft superscherp en maakt prachtig gebruik van stijlmiddelen als ironie of sarcasme, maar daarnaast heeft ze altijd onderzoek gedaan.”
Bregman glimlacht: “Als ze het niet uit verontwaardiging willen, dan doen ze het wel voor hun cv. Of nou ja, dat is misschien wat cynisch. Maar wat wel waar is: ik ontmoet veel apathische studenten. Ze zijn slecht op de hoogte, of beschouwen hun problemen als iets individueels. De systeemkritiek zoals studenten die 30 jaar geleden nog formuleerden was lang niet zaligmakend, maar een beetje meer van dat mag misschien wel. Voor een deel wordt de desinteresse trouwens ook veroorzaakt door een uitholling van de macht van de medezeggenschapsorganen. Studenten kunnen steeds moeilijker een vuist maken.
“Ondertussen loopt de beeldvorming van universiteiten steeds verder uit de pas met de werkelijkheid. In een van mijn artikelen verwees ik naar een studie naar de publieksvoorlichting van de Universiteit Utrecht. Daaruit blijkt dat in beleidsnotities 30 jaar geleden werd gesproken over 'altijd eerlijk zijn', maar dat het tegenwoordig gaat om: 'een reputatie bij stakeholders die congruent is met wat de universiteit wil zijn'. Het staat gewoon zwart op wit. Ik hoop daarom dat er een campuscolumnist komt die daar flink tegenaan blijft trappen.”

Op 17 juni 2021 om 21:00 uur speelt het Nederlands Elftal haar tweede wedstrijd: Nederland-Oostenrijk. Deze wedstrijd wordt gespeeld op donderdag 17 juni 2021 om 21:00 uur in de Johan Cruijff Arena in Amsterdam.
Het Nederlands Elftal is ingedeeld in groep C. Samen met Oostenrijk is Oranje ingedeeld bij Oekraïne en Noord-Macedonië, de winnaar van de Play-Offs groep D.
Daar waar Nederland en Oekraïne maar drie keer tegen elkaar gespeeld hebben in het verleden, hebben Nederland en Oostenrijk een rijkere historie. In totaal hebben Nederland en Oostenrijk 19 keer eerder tegen elkaar gespeeld. Oranje heeft negen keer gewonnen, Oostenrijk trok zes keer aan het langste eind en vier keer werd er gelijkgespeeld.
Er was veel vraag naar kaarten voor wedstrijden van het Nederlands Elftal op het EK 2021. Het is nog onzeker of er volledig publiek bij de wedstrijden van het EK 2021 mogen zijn. Mocht hier duidelijkheid in komen, dan laten we dat via de website weten.
Heb je geen Clubkaart of wil je zeker zijn van tickets, dan kan je eventueel via deze deze link naar Viagogo tickets kopen.

De camping bevind zich aan de rand van het polderlandschap in de droogmakerij Nieuwkoop - Noorden. Op de door bomen omheinde veldjes is in totaal plaats voor 35 toercaravans of tenten.
In het centrale sanitairgebouw zijn de douches en toiletten, alsmede een babywasruimte en groente- vaat- en kledingwasplaatsen.
In de geest van het natuurlijke gebied is er ook een trekkershut op de camping aanwezig. De trekkershut is een standaard uitvoering, aanwezig zijn 2 stapelbedden, tafel met 4 stoelen, een 2-pits gasstelletje, stoffer, blik, emmer, dweil en een waterketel. Buiten staat een picknicktafel.
Kampeerhoeve Koole ligt in het hart van natuurlijk Noorden, oorspronkelijk een moerasbos, dat zich laat kenmerken door een waterrijk en landelijk karakter. Trefwoorden zijn groen, rust, ruimte en ontspanning. Een adembenemend gebied waar tal van activiteiten zijn te ondernemen. Dit gebied, waarvan een groot gedeelte in beheer is bij de Vereniging Natuurmonumenten, vormt het kleurrijke leefgebied voor veel planten en dieren. Van koekoeksbloem, ratelaar, en zonnedauw tot blauwe reiger, aalscholver en bruine kiekendief. De vereniging organiseert regelmatig excursies. Ook is het voor groepen mogelijk om op afspraak een educatieve tocht te maken. Een groot gedeelte van de
plassen is vrij toegankelijk voor de recreant. De Nieuwkoopse afdeling van het IVN beheert een grote heemtuin, waarin de vroegere inrichting van het gebied wordt nagebootst. Ook vinden hier tal van activiteiten plaats.