Een SPV-pelgrimswandeling is geen processie of een gebedstocht in die zin dat er voortdurend gebeden wordt onderweg. Er is veel ruimte voor onderling gesprek of zomaar stil genieten. Er zijn wel bezinningsmomenten aan het begin, onderweg en op het eindpunt. Elke tocht begint steeds in een kerk of bij een wegkapel met een verwelkoming en informatie over de wandeling die komen gaat.
Elke deelnemer krijgt een folder met een reisgebed, waarmee we telkens een tocht beginnen. Er staan ook enkele andere teksten op (gebeden, gedichten, liederen) telkens passend bij het thema van de tocht. Die teksten gebruiken we bij de bezinningsmomenten die wij onderweg houden in een kerk of kapel of bij een wegkruis.
Om mee te doen aan onze pelgrimswandelingen hoeft men niet katholiek te zijn of zich als gelovige te bekennen: iedereen is welkom!
Neen, aanmelden is niet nodig. Gewoon op tijd aanwezig zijn bij het vertrekpunt is voldoende. Alleen als u gebruik wilt maken van door SPV georganiseerd vervoer terug, dient u zich daarvoor op te geven.
Kijk voor de laatste informatie over onze wandelingen tevoren wel even op deze website. Of meld u aan voor onze nieuwsbrief.
Het is goed te zeggen, dat meedoen aan onze tochten voor eigen risico is. We vragen geen inschrijfgeld en er is geen formele aansprakelijkheid bij ongevallen vanwege het weer of de conditie van de paden.
Wel proberen we ongemakken te vermijden door adviezen zoals goed schoeisel en aan het weer aangepaste kleding. En bij warm weer voldoende te drinken meenemen! Doorgaans is een lunchpakket meenemen ook verstandig.
We wandelen steeds in groepsverband en daarom zijn enkele afspraken van belang voor ieders veiligheid. Voorop gaat steeds een bestuurslid van SPV die de leiding heeft. Achteraan loopt ook iemand van de SPV. Ze hebben onderling contact, zodat er regelmatig even gewacht kan worden, als de groep teveel uiteen dreigt te raken. Houdt u zich dus aan hun aanwijzingen.
Op wegen waar ook autoverkeer is, is het goed steeds links te lopen: dan is het tegemoetkomende verkeer beter te zien en zijn wij als wandelaars beter zichtbaar voor chauffeurs. Bij achteropkomend verkeer zal de achterloper een kort fluitsignaal geven als waarschuwing.
Neen, liever niet. Hoe lief uw hond u ook is; er zijn altijd medewandelaars die bang zijn voor een hond. En zou een hond het leuk vinden om kilometers lang aangelijnd tussen vreemde mensen te lopen? En in kapellen onderweg zijn ze ook niet op hun plek, denken wij.
Inderdaad; nieuwsbrieven en deelname aan onze tochten zijn gratis. Maar we maken natuurlijk wel onkosten. Tot nu toe kunnen we redelijk rondkomen met giften die we van sympathisanten ontvangen. Die krijgen we door tijdens een SPV-tocht te collecteren, of door spontane giften via de bank.
U af en toe aan deze laatste optie herinneren kan geen kwaad! Dus bij voorbaat dank voor uw donatie op IBAN-nummer NL32 RABO 0133 531 619 ten name van de Stichting Pelgrimswegen & Voetpaden.
SPV-boekjes
Aan de hand van onze SPV-boekjes kunt u ook individueel op pelgrimage gaan. De charme van de SPV-wandelingen is, dat ze zo min mogelijk over 'gebaande wegen' gaan, maar bij voorkeur voetpaadjes opzoeken en u via draaihekjes door weiden en bossen laten wandelen.
We proberen er zeker van te zijn dat het steeds om publieke doorgangen gaat, maar met name in Wallonië zijn de rechten van wandelaars niet altijd helder en kan het wel eens gebeuren dat u voor een afgesloten doorgang komt te staan, ondanks het feit dat markeringen ter plekke duiden op een doorgaande wandelroute.
Komt u zoiets tegen, wilt u ons dat dan melden?
De routes voeren ook vaak langs alleenstaande huizen en boerderijen die bewaakt worden door honden. Bijna altijd blijft hun waaksheid 'binnen de perken' en houdt een hek hen tegen; maar het kan voorkomen dat u geconfronteerd wordt met loslopende honden die wild blaffend op u afkomen. Met name is het wandelaars gebeurd die naar Banneux lopen en dan vanaf het kerkje van Noblehaye niet de route van ons wandelboekje volgen, maar de 'kerstroute' via Sonkeu nemen.
Wat in zulke gevallen te doen? Ga dan niet in paniek handelen, want angst ervaren honden als bedreigend. Blijf dus rustig en neem een ietwat dominantie houding aan. Begin vooral niet weg te rennen. Wandel rustig verder of wacht tot vanuit het 'bewaakte' huis de hond tot de orde wordt geroepen. Een stok bij je hebben kan het eigen gevoel van veiligheid vergroten; maar daar te snel en agressief gebruik van maken, kan de zaak ook doen escaleren...