Voornemens 16/02/13
De hazelaar bloeit op dit moment nog volop ondanks de vorst, waarbij vooral de gele mannelijk katjes in het oog springen. De vrouwelijke bloempjes zitten daarentegen verborgen in kleine knoppen, waaruit alleen de rode stempels als fijne draadjes naar buiten steken (op de tekening C). Het mannelijke stuifmeel wordt door de wind verspreid. En zoals bij veel windbestuivers verschijnen de bloemen voor de bladeren. Hooikoortspatienten die gevoelig zijn voor de pollen (stuifmeel) van hazelaar en els hadden al eind december 2012 klachten, een vroeg begin van het hooikoortsseizoen met de uitzonderlijke zachte winter tot ongeveer half januari toen het toch nog winter werd.
Na de bloei in de zomermaanden verschijnen de hazelnoten, die rijp zijn in september-oktober.
De noten zijn een geliefd voedsel voor eekhoorns, muizen en vlaamse gaaien die er een wintervoorraad van aanleggen. Soms wordt zo'n wintervoorraad vergeten of heeft de eigenaar de winter niet overleefd en op deze manier dragen de dieren bij aan de verspreiding van de hazelaar. Ook de mens heeft de verspreiding een handje geholpen door op veel plaatsen de hazelaar aan te planten. Dat was niet alleen voor de eetbare noten en de buigzame twijgen voor vlechtwerk, maar ook omdat aan de soort mythische krachten toegekend werden. Zoals bij het gebruik van hazelaartwijgen als wichelroede. In een oud plantkundig boek uit 1698 van Stephaan Blankaart is dit als volgt beschreven: "Van dit hout maakt met een stokje als een Y, welkers beide hoornen met beide handen gevat werden, en hier door weten sy, segt men, de silver-mynen te ontdekken." Toch maar eens proberen met de huidige zilverprijs.
een kleine vuist 02/02/13
Als sneeuw voor de zon verdween afgelopen weekend de witte wereld. Maar zo ging het niet. Regen en wind waren de boosdoeners en maakten korte metten met winterpret en Elfstedentochtkoorts. Zo werd het maandag. Vanaf vijf uur zat Nederland, of tenminste de Nederlandse pers en media, klaar voor het volgende grote moment. Dan, om zeven uur, de korte, maar aangrijpende mededeling van koningin Beatrix. De karakteristieken die men haar toedicht vlogen over de verschillende zenders en tafels met deskundigen heen en weer. Ik ken haar niet, maar ze lijkt mij een buitengewoon wijze vrouw met veel talenten. Eén van die talenten wil ik hier uitlichten: haar oprechte, warme belangstelling voor kunst en cultuur en haar eigen kunstenaarschap. Daarmee geeft zij persoonlijk invulling en uitdrukking aan 'wat mensen tot mensen' maakt. Hiermee laat zij zien dat kunst niet slechts een mooie bijkomstigheid, vorm van ontspanning of zogenaamde linkse hobby is. Zij is daarmee niet alleen een geweldige ambassadeur, maar vooral een op het wezen, zo u wilt de ziel, van de mens gerichte persoonlijkheid. Haar 'Jantje Beton' wordt daarmee in het huidige cultuurklimaat een geuzenbeeld. Een klein ventje met gebalde vuist dat – tussen alle beton – wil spelen wordt beeld van de mens die kunst en cultuur van nature nodig heeft om uitdrukking te geven aan het leven, ook aan afscheid nemen. Dat is diep menselijk: leve de koningin!