Het werk van Kloosterman (1989) kenmerkt zich door waarneming vanuit verschillende perspectieven en op verschillende manieren. In zijn installaties verrast hij de toeschouwer met zijn bijzondere inzichten en manier van kijken. Niet alleen de manier waarop mensen kijken, maar ook hoe apparaten kijken.
Hij maakt in zijn werk gebruik van het idee dat apparatuur een exacte en heldere duiding geeft. Maar als toeschouwer worden we aangezet dit te bevragen door de manier waarop Kloosterman de regels omzeilt, en inzichtelijk maakt hoe deze apparaten hun eigen taal, formules en onbewuste structuren gebruiken om een beeld op te bouwen.