Ik probeer in te schatten of ik net zo moe ben. De letters op de achterkant van het boek zijn scherp, de tekst is helder, het slaan van een autodeur beukt niet tegen mijn trommelvliezen. De pijn in mijn maag is minder geworden, de keizersnede jeukt een beetje. Als het nodig is, kan ik de rest van de nacht in de schommelstoel zitten.
Ik laat een vinger over het kussen glijden. Het is te zacht. Binnenkort zal ik een nieuw kussen uitzoeken, een kussen waarvan ik niet elke nacht afscheid moet nemen. ‘Weet je zeker dat je niet naar bed gaat?’