Hallo, ik ben Kirk Taylor | Kirk, Taylor, piano, triathlon, music, Mormoon.
Hallo, ik ben Kirk Taylor
Toen ik jong was, droomde ik er net als veel kleine kinderen van om een rockster te worden. Ik droom er nog steeds van om een rockster te worden. Maar waarschijnlijk gaat dat nu niet gebeuren. Ik geniet echter wél van muziek. Ik geef pianoles en heb dat beroep sinds de middelbare school uitgeoefend. Mijn vrouw en ik leiden een studio voor uitvoerende kunsten en worden dagelijks door talentvolle musici omringd. Het is geweldig om jongeren met een musical op weg te helpen. Onze droom viel bijna in duigen toen we net getrouwd waren en ik een loopbaan in de muziek inruilde voor een baan als effectenmakelaar. Na vijf ellendige jaren in dat beroep besefte ik eindelijk dat ik mijn roeping en geluk in de muziek moest zoeken. Ik zat als effectenmakelaar vijf jaar achter een bureau, en dat had zo zijn gevolgen voor mijn gewicht. Toen ik de deur ten slotte achter me dichttrok om mijn hart te volgen, wist ik dat ik aan mijn gezondheid moest werken. Ik nam mezelf plechtig voor en beloofde de Heer stellig dat ik alles zou doen om weer in vorm te raken. Ik begon drie keer per week hard te lopen. Na een jaar liep ik een halve marathon. Later dat jaar liep ik een marathon en twee triatlons. Sindsdien heb ik de triatlon Ironman acht keer uitgelopen. Mijn gezin betekent echter het meest voor mij. Ik hou van lezen, computerspellen, lego, zwemmen, wandelen en met de kinderen fietsen. Ik vind het heerlijk om samen te ontbijten! Ik heb geluk met zo'n geweldige vrouw en kinderen. Ik ben heel dankbaar voor de dagelijkse zegeningen die liefde en geloof in ons gezin teweegbrengen.
Mijn ouders zijn als jong echtpaar lid van de kerk geworden. Ik ben in het geloof geboren en ging in mijn jeugd regelmatig naar de kerk. Toen ik me op mijn achtste liet dopen, werd ik officieel lid van de kerk. Ik geloofde op dat moment stellig dat ik Gods wil aan het doen was. Ik geloofde dat Joseph Smith inderdaad een profeet was, dat hij in zijn jeugd iets wonderbaarlijks had meegemaakt, en dat ik geluk had dat ik de waarheid kende. Maar natuurlijk was ik jong en was mijn 'getuigenis' van het evangelie nog nieuw en klein. Toen ik naar de middelbare school ging, was mijn familie niet zo actief meer in de kerk. Ik had het gevoel dat er iets aan mijn leven ontbrak. Ik was me ervan bewust dat het geluk dat ik in mijn jonge jaren voelde er niet meer was. Twee vrienden van de kerk haalden me uiteindelijk over om naar het seminarie te gaan (cursus Schriftstudie voor kerkleden van middelbareschoolleeftijd). Het viel me op dat de aanwezigen echt gelukkig waren, en dat wilde ik zelf ook zo graag zijn. Ik dacht: misschien moet ik doen wat mij geleerd is. Ik ga vaker bidden, in de Schriften lezen en harder proberen om het voorbeeld van de Heiland te volgen. Naarmate de dagen en weken verstreken, merkte ik dat ik echt veranderde. Ik voelde me rustig. Ik voelde ware vreugde en geluk. Ik besefte dat mijn gebeden werden gehoord en zouden worden verhoord. Ik ontdekte dat het waar was. Die tijden en belevenissen werden een keerpunt in mijn leven. Tenslotte dacht ik: als God mijn gebeden verhoort, verhoort Hij de gebeden van anderen ook.' Ik wilde anderen over deze waarheid vertellen; dat werd mijn grootste verlangen. Een paar jaar later vervulde ik een voltijdzending voor de kerk. Volgens mij ben ik nooit gelukkiger geweest. Het was fantastisch om elke dag het evangelie uit te dragen en te zien hoe anderen zelf de waarheid ervan ontdekken. Ik ben mormoon omdat ik door geestelijke ervaring en dagelijkse toepassing absoluut geloof dat het waar is.
Onze geloofsbeleving in het gezin begint bij... ons gezin. We lezen als gezin elke dag in het Boek van Mormon. We zijn op 1 januari 2009 begonnen en hebben sindsdien geen enkele dag overgeslagen. Soms zijn we genoodzaakt om 's avonds laat na een honkbalwedstrijd in de auto te lezen — gelukkig staan de Schriften op smartphones! We bidden dagelijks geknield als gezin. Ook heeft ieder kind zijn of haar eigen gebed. Daarna spreekt een van ons het 'gezinsgebed' uit. We gaan elke zondag met plezier naar de kerk. Volgens mij vindt niemand van ons het erg om drie uur lang naar de kerk te gaan, want zondag is de dag van de Heer, en hoe kunnen we de 'sabbatdag beter heiligen' dan door de kerklessen bij te wonen? We vasten ook maandelijks. Dat wil zeggen dat we minstens twee maaltijden geen voedsel of drinken gebruiken. We proberen het een etmaal vol te houden, maar dat is soms moeilijk. Daarna staan we een 'vastengave' aan de kerk af om de behoeftigen bij te staan. Ook betalen we tien procent van ons inkomen aan de kerk om de bouw van tempels en kerkgebouwen te financieren. Er is bijna elke week wel een kerkgerelateerde activiteit aan de gang. Onze zoons nemen via hun kerkgroep deel aan de Welpen, en mijn vrouw gaat minstens een keer per maand met de andere vrouwen van de kerk naar een opbouwende activiteit. Een van de redenen waarom ik onze kerk zo geweldig vind, is dat iedereen een taak, of 'roeping', heeft en die als een dienst aan anderen vervult. Niemand wordt voor zijn of haar roeping betaald. De plaatselijke bisschap verstrekt die roepingen aan alle leden. De afgelopen acht jaar ben ik als seminarieleerkracht gezegend. Het seminarie is een cursus Schriftstudie voor leden van middelbareschoolleeftijd. Onze klas komt dagelijks een uur lang bijeen voordat ze naar school gaan. Ik geef graag seminarieles omdat ik me elke dag een beetje meer in de Schriften moet verdiepen en ik mijn geloof naar de jongeren moet uitdragen. Het is ontzagwekkend en verootmoedigend om te zien dat hun geloof wortel schiet en groeit. Ons geloof toepassen betekent dat we ons best doen om dagelijks het goede te kiezen.