Volgens Frans Gordijn, een van onze onvolprezen HCC-groepsleden, was dat in zijn jeugd in Limburg wel even anders. Daar kende men ‘heemkunde’. Heemkunde, genoemd naar het woord heem, is kennis van en onderzoek naar de eigen leefomgeving. Het gaat onder meer om de geschiedenis, de geografie en het dialect van een woonplaats of omgeving. Om een voorbeeld te noemen. Daar woon je in de Grote Broekstraat …. Prima, maar waarom heet die straat nou zo? Of als men mij op straat hoort zingen de volgende morgen na de 65-jarige bruiloft van mijn jongste dochter: “Hae is zaat as 'n sjöp, es ei kenòn*”. Dan begrijpt de jonge Roermonder onmiddellijk wat er loos is. Want het dialect werd hem al vroeg bijgebracht alsmede de gewoontes en zeden in zijn of haar geboortedorp of streek, waar het zingen van mijnwerkers al ingeboren was en men met de Mastreechter Staar, miljoenen ‘herten’ veroverden.
Kortom, hier moeten we het hebben van de oudheidkamers, de historische genootschappen of stichtingen hebben die ons met hun materiaal bewust van het verleden houden.
Ooit bezocht ik vanuit NH-kerk wat mensen en als je dan merkte dat het ex-Charloissers waren, dan dwaalde je al gauw van het doel van het bezoek af en belandde je in de ‘straten en pleinen’ in Charlois.
‘Toch net een dorp’, is dan de voor de hand liggende opmerking en dat was in de jaren vijftig, zestig ook zo.