Nadat per 1 september 1941 al vijf Joodse leerlingen de toegang tot de Openbare Lagere School was ontzegd, kreeg de gemeente op 17 oktober van datzelfde jaar vanuit Den Haag de opdracht om nog een leerling van
joodsen bloede ‘onverwijld’ van school te verwijderen. De gemeente gaf – uiteraard – gehoorzaam gevolg aan deze aanwijzing.
Dat alles gebeurde zonder enig verzet. Wellicht gemopper, boosheid, maar het gebeurde: de lessen gingen door, zonder deze zes leerlingen. De lijst met 68 personen die “geheel of gedeeltelijk van Joodschen bloede zijn” opgesteld op 17 maart 1941, werd op last van Den Haag aangevuld met Joodse patiënten van de psychiatrische inrichtingen Endegeest en Rhijngeest in de gemeente.
Op 1 mei 1942 sloot het net. De gemeente Oegstgeest stuurt – uiteraard zonder morren en plichtsgetrouw – een lijst met 64 namen naar de Zentralstelle für jüdische Auswanderung” te Amsterdam. Vanaf die periode proberen ook Oegstgeester Joden een onderduikadres te vinden. Anderen wachten in vrees en spanning af, hopend op een snel einde van de bezetting. Al kort daarna beginnen de deportaties. Slechts enkelen keerden terug.