Op de tweede zondag van de Advent ging paus Benedictus XVI tijdens zijn toespraak voor het Angelus-gebed in op het Evangelie van vandaag (Novus Ordo), waarin de evangelist Lucas ons waarschuwt dat het Evangelie geen legende is, maar de geschiedenis van een waar gebeurd verhaal, en dat Jezus van Nazareth een historische figuur is, gevoegd in een specifieke context.
Vervolgens, zo zei de Paus, gaat het over het Woord van God, voorgesteld als een kracht die neerdaalt van boven. De allermooiste bloem die aan het Woord van God is ontsproten is de maagd Maria. Zij is het begin van de Kerk, de tuin van God op aarde.
Het verschil tussen Maria en de Kerk is dat Maria de Onbevlekte is, zoals we overmorgen zullen vieren, terwijl de Kerk voortdurend gezuiverd dient te worden, want al haar leden worden ondermijnd door de zonde. In de Kerk bestaat voortdurend strijd tussen de ‘woestijn’ en de ‘tuin’, tussen zonde die de grond doet verdorren en genade die de grond irrigeert, waardoor zij weer volop vruchten van heiligheid kan voortbrengen.
Laten wij daarom in deze Adventstijd bidden tot de Moeder van de Heer opdat wij het rechte pad mogen bewandelen, daarbij geleid door het Woord van God.
“En de glorie van Zijn stem zal hoorbaar zijn in de blijdschap van ons hart.” Wij zullen weten dat Hij het is, die het nieuwe leven en de nieuwe vreugde brengt. Wij hebben misschien aan niets zozeer behoefte als aan zuivere vreugde, aan een vreugde die haar oorsprong niet vindt in het aardse, want het aardse heeft onze geest verblind en het hart vervuld met duisternis. Het is deze aardse vreugde die de huidige maatschappij verkoopt met Kerstmis, om de ziekten van de zielen te verbergen. Het is de illusie die de mensen van vandaag najagen, de illusie die aan de toekomstige generaties wordt doorgegeven; deze illusie is het die de tirannie van Satan in stand houdt, de tirannie van de zonde.