Hoewel ik heb begrepen dat wiskunde, in het algemeen, als saai wordt gezien, zou dat natuurlijk voor elk vak kunnen gelden. Er zijn weliswaar vakken waarbij de instant ‘vermaakfactor’ tamelijk hoog is, maar als ik terugdenk aan m’n eigen schooltijd, waren het eigenlijk vooral de docenten die een vak leuker of vervelender maakten.
Ik kende niet veel mensen die Frans een leuk vak vonden. De dame die dat gaf trok haar neus dusdanig hoog op dat je je soms afvroeg of ze de vloer überhaupt weleens zag. Laat staan de brugpiepers.
Degene die Duits gaf was daarentegen weer dusdanig lief dat je als leerling totaal geen drang voelde om aan je werk te beginnen.
Hoe dan ook, ik begon dit stukje over docenten wiskunde en het toeval wil dat ik eigenlijk alleen maar leuke docenten heb gehad in dat vak. Met een ervan had ik een vriendschappelijke vechtpartij in het lokaal (kan dat dan? Ja, dat kan), waar een andere, die ik later had, het werk van een ander over ging schrijven.
Dat laatste was opmerkelijk. Er zijn wel meer leerlingen die elkaars werk overschrijven. In dit geval was de leerling in kwestie daarmee bezig geweest, van tafel gelopen om bij een andere tafel een gesprek over iets heel anders te beginnen (Montessori-systeem, dus geen klassikale les) en had het over te schrijven schrift op z’n tafel laten liggen. De leraar, die zijn gebruikelijke rondje door de klas heen liep, merkte op een goed moment de lege stoel op en keek eens in het schriften die er lagen.
‘Goh, dat kan ik ook wel’, sprak de docent, nam plaats naast de twee andere hoogst verbaasde leerlingen, en begon het geheel over te schrijven. Opwindend gegiechel alom, want we hebben het hier over een leraar die niet snel geneigd was dit scala aan grappen uit te halen. Eerder de persoon om je met de ernst van een priester toe te spreken als je iets fout had gedaan. Daarnaast was het nu de kunst om te zorgen dat de jongen die van z’n tafel was weggelopen, niks zou merken. Een soort surprise-party.
Puur vermaak. De jongen in kwestie was niet dom, maar wel degelijk hilarisch onopmerkzaam voor z’n omgeving.
Nadat bijna het halve schrift was overgeschreven, dreigde hij weer terug te lopen naar z’n tafeltje. De wiskundeleraar sprong haastig op en liep terug naar z’n eigen plek.
De jongen nam plaats, zijn tafelgenoten deden braaf of hun neus bloedde, en richtten zich op hun eigen schriftjes. Ondertussen werd de jongen, zonder dit door te hebben, door de hele klas bespied. Zijn gezichtsuitdrukking ging van nietsvermoedend (‘oh ja, daar gaan we weer’) naar verbaasd (‘huh?’) om vervolgens op te kijken, omringd te worden met starende ogen die hem vervolgens uitlachten. Hij lachte net zo hard mee, want hij had het handschrift dondersgoed herkend.