Wie ooit bedacht heeft dat het bouwen van een samenwerkingsverband tot aanzienlijke levensvreugde leidt, mag wat mij betreft verketterd worden. Al die positieve prietpraat ten spijt, in de bittere werkelijkheid is het vaak een enorme domper. Het begint al met torenhoge verwachtingen vooraf waar buitenstaanders hun vraagtekens bij zetten. En daar blijft het niet bij. Gedurende de zoektocht naar samenwerking met de andere organisatie worden de verwachtingen die aan jou als programmamanager worden gesteld steeds hoger. Zelf zie je de kans op het behalen van succes dalen doordat er steeds meer uitdagingen de kop opsteken. Wie heeft zich überhaupt de vraag gesteld om dit samenwerkingsverband op te starten?
De noodzaak van samenwerken in de huidige transparante wereld staat niet ter discussie. Voor je het weet wordt je afgetroefd door een concurrent die beter dan jij in staat is samenwerkingsverbanden op te zetten. Transactiekosten zijn door het internet bijna nihil en een keten aan diensten is snel opgezet en georkestreerd. Het is daarom een steeds meer valide strategie om te overleven in deze stammenstrijd door focus aan te brengen in het bedrijf. Meer doen van waar je goed in bent en samenwerking zoeken met partijen die complementair zijn. Dit zodat je sneller en beter kan inspelen op de veranderende klantvraag. Maar hoe komt het nu dat het samenwerken in de praktijk zo moeilijk is?
Bij het inzoomen op samenwerkingsverbanden blijken deze nogal eens tussen aanhalingstekens te moeten worden geplaatst. Zo kom ik in de praktijk vormen van schijnsamenwerking tegen. In deze samenwerking blijkt het helemaal niet de intentie te zijn om met elkaar synergie te realiseren. Er wordt bijvoorbeeld een subtiel machtsspel gespeeld waar prestige en persoonlijk gewin voorop staan. Vind je het gek dat het traject moeizaam verloopt! Een tweede situatie die ik tegenkom is er één van permanente onderhandeling, waarbij beide partijen ten koste van de ander een zo groot mogelijk deel van de koek willen krijgen. Zou het daarentegen niet veel slimmer zijn om eerst samen de koek te vergroten?