Dat was een paar weken geleden wel anders. Huilbuien, gefrustreerde pogingen tot het installeren van nieuwe belprogramma's en werk wat opstapelde door gebrek aan motivatie of energie. Het was aanpassen geblazen. De eerste weken weigerden we steevast om te beeldbellen. Niemand wil die glanzende oogjes, rommelige bende of woeste haren zien, toch?
Nu zijn we wat meer gewend en durven we zo af en toe de telefoon op te pakken en zelfs spelletjes te doen met opa en oma. Thuis hebben we een zekere modus gevonden en daar ben ik dankbaar voor.
Niettemin merk ik dat het buiten, in de échte wereld, alleen maar moeilijker wordt. Waar in het begin nog lacherig werd gedaan over mensen met mondkapjes en handschoenen, merk je langzaam dat de realiteit doordringt. Anderhalve meter.