Het Italiaans () maakt deel uit van de Romaanse taalgroep. Het Italiaans wordt, in verschillende dialecten, gesproken door ongeveer 59 miljoen mensen in Italië en ongeveer 68 miljoen mensen wereldwijd. De huidige Italiaanse standaardtaal is direct gebaseerd op het Florentijns, het dialect van Florence. Sommige Italiaanse dialecten verschillen sterk van het standaarditaliaans. Het aantal sprekers van het standaard Italiaans in Italië bedraagt ongeveer 30 miljoen.

Geschiedenis 
Na de Romeinse tijd, waarin het Latijn de facto de officiële taal van het Italiaanse schiereiland was, werden in wat nu Italië is verschillende dialecten van het vulgair Latijn gesproken. Deze volkse variant van het klassiek Latijn evolueerde in de loop der eeuwen steeds verder. Het dialect dat in de 14e eeuw gesproken werd in Toscane (de streek in en rondom Florence) en dan in het bijzonder in Florence vormde vervolgens de basis voor het officiële Italiaans. Uit deze tijd stammen de werken van de beroemde Florentijnse dichter Dante Alighieri, maar ook die van medepoëten Petrarca en Boccaccio. Deze drie kunnen als grondleggers van de Italiaanse literatuur beschouwd worden.

Taal en dialecten 

De verscheidene dialecten die in Italië gesproken worden verschillen zeer sterk van het Standaard Italiaans. Voor de komst van de massamedia zoals radio en televisie spraken zeer veel mensen alleen hun eigen, plaatselijke dialect en door de onderlinge verscheidenheid van de dialecten was het voor Italianen onderling moeilijk elkaar te begrijpen.

Op delen van Sardinië worden dialecten gesproken die nauw aan de dialecten op het Italiaanse vasteland verwant zijn, maar om culturele redenen vaak beschouwd worden als op zichzelf staande talen. De meer authentieke dialecten van Sardinië, zoals het Logudorees, kunnen in elk geval als een aparte taal worden beschouwd.

Voorbeelden van dialecten of talen zijn Romanesco (taal van Rome), Lumbaart (Lombardisch), Napulitano (Napolitaans), Siculu (Siciliaans), Liguru (Ligurisch), Sardu (Sardijns), Piemonteis (Piemontees), Veneto (Venetiaans), Mudnes (Modenees), Bulgnais (Bolognees), Furlan (Friulisch).

Schrift 
Het Italiaans wordt geschreven in het Latijnse alfabet. Het wordt naar fonetisch principe geschreven. Wie de uitspraakregels kent, zal geen moeite hebben een geschreven woord uit te spreken en andersom. Ook worden in het Italiaans alle syllaben van een woord uitgesproken. Het Italiaanse alfabet bestaat uit 21 letters. De J, K, W, X en Y ontbreken, hoewel deze wel in leenwoorden uit bv. Grieks en Engels kunnen voorkomen. Italiaanse woorden eindigen bijna altijd op een klinker.

Italiaanstalige landen 

In tegenstelling tot andere Romaanse talen, zoals het Frans, Spaans en Portugees, kent het Italiaans geen wereldwijde verspreiding, voornamelijk omdat het Italiaanse koloniale rijk pas laat tot stand kwam vanwege de late eenwording van Italië in 1861; na de Tweede Wereldoorlog raakte het de weinige koloniale bezittingen alweer kwijt. In de 15e en 16e eeuw, in de tijd van de grote ontdekkingen door zeevarende Europese mogendheden, was het Italiaanse schiereiland verregaand verdeeld en een twistappel van Spanje, Frankrijk en het Duitse Rijk.

Het Italiaans is de officiële taal in:

 Italië
 Zwitserland: in Ticino en een klein deel van Graubünden (Grigioni in het Italiaans)
 San Marino
 Vaticaanstad

Het Italiaans is een erkende minderheidstaal in:
 Slovenië
 Kroatië

Het Italiaans wordt ook gesproken in de volgende buurlanden van Italië:
 Frankrijk (Nice/Menton en Corsica)
 Monaco
 Malta, waar het tot 1934 de officiële taal was

Vanwege de koloniale banden is er ook een klein aantal Italiaanstaligen in:
 Libië
 Somalië
 Ethiopië
 Eritrea
 Albanië
 Dodekanesos (Griekenland)

Het Italiaans is ook een zeer belangrijke taal onder immigranten in veel verschillende landen, vooral de Verenigde Staten, Australië, België, Canada, Duitsland en Argentinië.

Grammatica

Geslachten 
Het Italiaans kent twee geslachten: mannelijk en vrouwelijk. Zelfstandige naamwoorden die in het enkelvoud op een -o eindigen, zijn vrijwel altijd mannelijk, zelfstandige naamwoorden die in het enkelvoud op een -a eindigen, zijn vrijwel altijd vrouwelijk. Zelfstandige naamwoorden die in het enkelvoud op een -e eindigen, zijn mannelijk of vrouwelijk.

Meervoud 
De meervoudsvorming is in het Italiaans zeer eenvoudig. Zelfstandige naamwoorden eindigen in het enkelvoud vrijwel altijd op een -o, -a of -e. Eindigt het woord op een -o of -e dan wordt het in het meervoud -i, bijvoorbeeld bij letto - letti (bed - bedden). Eindigt een woord op een -a, dan wordt het in het meervoud -e, bijvoorbeeld bij chiesa - chiese (kerk - kerken). Veel leenwoorden, woorden die eindigen op een -i (crisi), medeklinker (film), woorden die afgeleid zijn van een oorspronkelijk langere vorm (foto van fotografia) en woorden met een accent op de laatste lettergreep (tabù) veranderen in het meervoud niet. Enkele onregelmatige meervoudsvormen, zoals il braccio - le braccia (de arm - de armen), vinden hun oorsprong in het uit de taal verdwenen Latijnse neutrum.

Lidwoorden 
Het bepaald lidwoord heeft zeven verschillende vormen:

Dus: voor een klinker of h is het lidwoord altijd l''' in het enkelvoud. Een vrouwelijk woord in het meervoud heeft altijd het lidwoord le. Bij mannelijke woorden die beginnen met een klinker, h, z, s + medeklinker, x, ps, pn, y, i + klinker, is het lidwoord in het meervoud gli.

Het onbepaald lidwoord heeft vier verschillende vormen:

Voor het meervoud bestaat er geen onbepaald lidwoord.

 Enkele Italiaanse leenwoorden in het Nederlands 
 Eten en drinken 
 Cappuccino
 Carpaccio
 Espresso
 Lasagne
 Macaroni
 Mozzarella
 Panna cotta
 Pasta
 Penne
 Pizza
 Ravioli
 Spaghetti en spaghetti bolognese
 Stracciatella
 Tiramisu
 Tortellini

 Financieel 
 Bank
 Bankroet: van banca (bank) en rotta (gebroken)
 Credit en crediteur
 Debet en debiteur
 Kapitaal
 Kassa
 Krediet
 Saldo

Deze woorden zijn in de 14e en 15e eeuw met de Italiaanse boekhoudmethoden meegekomen.

 Muziek 

Italiaans is ook de taal van de muziek; veel muziektermen zijn dan ook uit het Italiaans afkomstig:
 A capella
 Accelerando
 Adagio
 Allargando
 Allegretto en allegro
 Andante
 Cantabile
 Capriccio
 Cello
 Coda
 Da capo
 Forte
 Fortepiano (= de term) of sforzatopiano en fortepiano (= het instrument) of pianoforte
 Legato
 Lento
 Libretto
 Piano (= de term) en piano (= het instrument)
 Portato
 Presto
 Quasi
 Rallentando
 Ritardando en ritenuto
 (S)forzando
 Sonate
 Sostenuto
 Staccato
 Tempo
 Viola da gamba

 Overige 
 Ballerina
 Basta (genoeg of voldoende)
 Casino
 Ciao (Italiaanse groet)
 Colli
 Fiasco (mislukking of sof)
 Fresco
 Inferno
 Maffia (Mafia'' in het Italiaans, zonder een dubbele "f")
 Prima (letterlijk betekent het eerste), prima donna en prima ballerina
 Quasi (bijna, haast, ongeveer of zo goed als)
 Salto

Externe links 
  DOP, Dizionario italiano multimediale e multilingue d'ortografia e di pronunzia (uitspraakwoordenboek), RAI
  Livelingua.com: USA Foreign Service Institute Italian basic course