Het boek gaat in het kort over Boudewijn Büch zijn verleden en zijn tijd met zijn zoontje Mickey en zijn vrouw Mieke. Het is geschreven in de ik-persoon, het is Boudewijn die aan het woord is. Het boek bestaat uit 2 verhalen, één over Boudewijn zijn verleden en één over de tijd die hij heeft doorgebracht met zijn zoontje Mickey en zijn vrouw Mieke.
In het verleden gaat het verhaal vooral over de relatie tussen Boudewijn en zijn vader, zijn vader heeft veel trauma’s opgelopen in de Tweede Wereld oorlog.
Het boek begint met Boudewijn als hij 5 jaar oud, het is een rustig jongetje. Zijn vader Rainer Büch is een oorlogsveteraan met trauma’s. Boudewijn was het lievelingetje van zijn vader maar hij leed net zoveel als zijn broers onder de tirannie van zijn vader.
Als hij 10 jaar is sturen zijn ouders Boudewijn naar een jeugdpsychiatrische inrichting omdat hij onhandelbaar is. Nog geen jaar later na zijn thuiskomst scheiden zijn ouders.
Niet lang daarna krijgen ze een zoon, Mickey. Boudewijn was hier helemaal nog niet aan toe, maar doordat Mieke alcoholverslaafd is kan ze niet goed voor Mickey zorgen, en gaat Mickey dus vaak met Boudewijn mee ergens naartoe. Maar dan wanneer Mickey 5 jaar is gebeurd er iets vreselijks. Boudewijn moet ergens heen en vertrouwd Mickey aan een vriendin toe, Hij zegt haar Mickey niet aan Mieke mee te geven. Helaas gebeurt dit toch en valt Mickey bij Mieke van de trap. Als Boudewijn terugkomt van zijn reis ligt Mickey in het ziekenhuis. Boudewijn komt elke dag langs maar Mickey is door een geknapt gezwel in zijn hoofd al hersendood. Na 20 dagen laat Boudewijn de behandeling stoppen, kleine blonde Mickey is dood. Mickey word gecremeerd met alleen Boudewijn erbij en de muziek van de Rolling Stones.
Ik vond een heel goed boek, omdat je jezelf ook echt in kon leven met wat Boudewijn allemaal verteld. Het leek net of je er gewoon bij was toentertijd, daarom kon ik het hele verhaal zo voor mijn eigen ogen zien afspelen. Maar het is ook wel erg verdrietig, want Mickey gaat uiteindelijk dood. Het is ook een snel en makkelijk te lezen boek doordat: het heel vlot geschreven is., geen moeilijke woorden, of eindeloze detail beschrijvingen. De titel is wordt je aan het eind dus ook echt duidelijk, De kleine blonde dood: Zijn zoontje Mickey is 5 jaar en blond en gaat uiteindelijk dan ook op een leeftijd van 5 jaar dood.
De kleine blonde dood is verfilmd in 1993, Antonie Kamerling speelde de hoofdrol.De film was een succes en won een Gouden Kalf voor beste lange speelfilm.
Het boek sprak me in het begin niet zo aan. Het is een verplicht schoolboek dat ik moest lezen. In het boek beginnen was dan ook moeilijk. De eerste 5 hoofdstukken heb ik zeker 3x gelezen omdat ik het verhaal niet begreep. Een paar hoofdstukken later bleek dat er 2 verhaallijnen door elkaar werden verteld. Toen werd alles duidelijk en was het een stuk aangenamer om het boek te lezen. Ik heb het boek vlotjes uitgelezen en vond het jammer toen het einde aanbrak. Het boek heeft een sterk en aangrijpend verhaal. Je wordt meegesleurd in het leven van Boudewijn enerzijds als hij klein is en bij zijn familie woont , en anderzijds als hij een zoontje heeft dat later sterft op 5- jarige leeftijd. Ik vind het een goed boek en is zeker aan te raden!
Omdat het een verplicht boek is heb ik de dunste boek gekozen. Ik vind het dan ook een zeer ingewikkeld boek door de verschillende verhaallijnen die vaak zonder aankondiging beginnen. Daarom vind ik het geen slecht boek. Het leest vlot en heeft een goede inhoud. Ik vind dat het een klare kijk geeft over wat de tweede wereldoorlog heeft aangericht. Dan heb ik het niet alleen over de concentratiekampen, de vele doden en de massaal vernietigde infrastructuur. Maar ook de vele trauma’s die de soldaten na de oorlog hadden, waardoor ook vele jongeren en vrouwen hun leven daardoor werden bepaald. Het verplichte boek was dus zeker geen marteling maar schepte een mooi beeld over wat er na de oorlog zich allemaal afspeelde bij de soldaten. Ook de harde morele en emotionele beslissingen die gemaakt moeten worden spelen een grote rol in het boek.
Het boek draait rond het hoofdpersonage, Boudewijn. Er zijn twee duidelijke verhaallijnen. Eén verhaallijn gaat over Boudewijn als kind, die deels opgevoed werd door een zeer strenge, geestelijk gestoorde vader. De andere verhaallijn gaat over Boudewijn als vader, wanneer hij ouder is en zelf een kind heeft. Boudewijn is homoseksueel, en het was niet egt een bedoeling dat hij een kind kreeg. Door een val van de trap sterft het kind op een vijfjarige leeftijd.
Mooie samenvatting van het boek! Af en toe is het moeilijk om de 2 verhaallijnen van elkaar te onderscheiden in het boek. Boudewijn heeft het als zoon van Rainer niet altijd gemakkelijk. Hij kijkt enorm op naar zijn vader maar kan buitenshuis niet oprecht trots zijn omdat hij zich werkelijk schaamt voor zijn vader. Iedereen in het dorp vind Rainer namelijk maar een rare man. De vader die hij niet had, probeerde hij wel voor Micky te zijn. Het jongetje past jammer genoeg niet helemaal binnen zijn levensstijl. Bijvoorbeeld het feit dat hij Micky achterlaat bij een bevriend koppel om met vrienden naar Parijs te gaan, vind ik een beetje eigenaardig. Het was inderdaad niet altijd makkelijk om de chronologie te volgen, desondanks vond ik het toch een prachtig boek om te lezen. De realistische stijl van het verhaal trok me enorm aan. Ik las het boek vlot door, mogelijk door mijn interesse in oorlogen, en zou het daarom toch graag aanraden.
Wanneer ik de titel las, sprak deze me niet meteen vanaf de eerste moment aan, maar ik besloot het boek toch een kans te geven en heb hier nu absoluut geen spijt van! Doordat het geschreven is in een ‘ik-perspectief’, beleef je alles door de ogen van Boudewijn zelf. Hierdoor heeft het verhaal iets persoonlijks, je maakt alles zelf mee zoals het hoofdpersonage dat ook doet. Het verhaal is ook zeer realistisch en hier houd ik persoonlijk van. Het verhaal bouwt langzamerhand op en begint niet meteen midden tussen de gebeurtenissen in. Het enige jammere aan het boek vind ik de afwisselende verhaallijnen. Zelf ben ik niet zo’n fan van flashbacks in boeken, want hierdoor vond ik het soms moeilijk om te weten waar ik gebleven was. Maar dat ter zijde is het zeker een aanrader!
Voor het vak Nederlands moesten we uit 3 boeken kiezen om te lezen. . Ik heb voor de Kleine blonde dood gekozen omdat dit boek mij het meeste aansprak. Niet alleen omdat het de minste pagina’s heeft, ook de titel trok mijn aandacht. Het boek bestaat uit 2 verhaallijnen die door elkaar lopen en niet chronologisch. Dat maakt het soms moeilijk om te volgen. Het gaat ook over verlies. Boudewijn verliest zijn zoontje Micky en zijn vader (pleegt zelfmoord). Dit boek is niet dik dus het leest vlot en is snel uit. Het is geen topper maar ik kan hem wel aanraden als je graag een boek met drama leest.