Blog Ankie - Werken en ziek zijn - Crohn en Colitis NL
HomeLeven metErvaringsverhalenBlog Ankie – Werken en ziek zijn
Blog Ankie – Werken en ziek zijn
Je werkt ergens met veel plezier. Je inzet is tomeloos en dan opeens word je ziek. Langdurig ziek. Als de twee ziektejaren zijn verstreken, kom je bij het UWV. Daar nemen ze een definitieve beslissing of je überhaupt nog kan werken. Dit overkwam mij na 25 jaar bij een bedrijf te hebben gewerkt.
Ik heb jaren roofbouw op mijn lichaam gepleegd, omdat ik zo graag wilde. Iemand met een chronische ziekte is vaak erg gemotiveerd om te werken, en ik wist inmiddels in oplossingen te denken in plaats van in problemen. Maar mijn lichaam riep stop.
De impact van baanverlies wordt vaak nog onderschat. Het is pure rouw.
Met een buik vol drains en een flinke infectiewond stond ik bijna in tranen tegenover de UWV-arts. 'Dit gaat zo niet meer', zei hij, en ik werd afgekeurd. Met mijn 44 jaar was ik opeens met pensioen. Weken heb ik onder een deken gelegen, huilend, want ik telde niet meer mee in de maatschappij. Althans zo voelde het. Ik had geen doel meer in mijn leven. Het nare koele afscheid op mijn werk droeg ook niet bij aan de verwerking van alles. De impact van baanverlies wordt vaak nog onderschat. Het is pure rouw. Mijn werk was mijn passie en ik dacht nooit meer een tweede passie te kunnen vinden. En nu bijna twee jaar later kan ik volmondig zeggen; 'Het is mij wel gelukt!'
Ik heb een nieuw leven opgebouwd. Compleet iets anders dan ik voorheen deed in de wegenbouw. Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen, ook voor Crohn & Colitis NL, en ben gaan schrijven. Inmiddels schrijf ik voor diverse sites en ik heb zelfs een wekelijkse column in de plaatselijke krant! Als ik nu terugkijk denk ik vaak 'had ik maar eerder mijzelf laten afkeuren'. Niet dat de ziekte rustiger is geworden, maar geestelijk is er rust. Geen schuldgevoel meer als ik mij wederom ziekmeldde of de extra prestatiedrang omdat ik er al zo weinig was. Rust, dat is het goede woord.