Het grote plaatje. Inspiratie of valkuil? - Met Jente
Als ik weet waar ik heen wil, is het soms heerlijk om daarover te kunnen dromen, voor me te zien hoe tof het gaat zijn, hoe fantastisch ik me dan ga voelen.
Tegelijkertijd kan datzelfde plaatje me volledig lam leggen. Ik zie waar ik heen wil, maar heb geen idee HOE ik er moet komen. Wat de eerste stap moet zijn. Ik zie door de bomen het bos niet meer. Daar kan ik voor m'n gevoel echt van in paniek raken.
Maar laatst was ik aan het puzzelen en besefte ik: daar heb je ook niet meteen alle stukjes in één keer gelegd (ik puzzel puzzels van 1000 stukjes, maar ook bij 20 lukt het me niet zómaar;)). Daar begin ik altijd met het makkelijkste. Datgene wat het meest in het oog springt, waar ik het meeste zin in heb. Wat het duidelijkst is. Bijvoorbeeld een rode fiets in een verder zwart/witte foto (horrorpuzzel in mijn ogen, die is vlug weer in de doos beland).
Pas nadat de grote stukken gelegd zijn, ik veel puzzelstukjes al eens in mijn handen heb gehad, gezien heb hoe de delen tot elkaar in verhouding staan, begin ik aan de details. Die dan opeens een stuk gemakkelijker lijken, dan aan het begin van de puzzel. En eerlijk: dat verrast me iedere keer weer. Nog regelmatig denk ik "ja maar HOE dan?!". En de hoe is in dit opzicht niet te bedenken. Het is een kwestie van ergens beginnen. Een stapje zetten. Want als ik niks doe, krijg ik die puzzel zéker niet in elkaar.
Zo zit het ook in het "echte leven" (was het leven maar een Jan van Haasteren puzzel). Als ik niks doe, verandert er waarschijnlijk weinig. Ik weet nog niet precies wat en hoe ik het wil, maar ik kan al wel wat dingen gaan uitproberen. Kleine stapjes nemen, kleine veranderingen doorvoeren. Een weekend niet werken, de wekker een uurtje later, meer begeleidingen in de natuur organiseren, naar boerderijen gaan kijken, af en toe roepen dat ik een camperbusje wil en marktplaats afstruinen, alvast routes uitstippelen. One step at a time.