Ik stem op een mentaliteit | "Me dunkt…"
Ik stem op een mentaliteit
Posted on 3 september 2012 by janvds55
Kiezen is altijd moeilijk. Het betekent in de meeste gevallen dat je níet kunt doen wat je zou willen. Je moet immers werken met de gegeven opties. En die zullen niet altijd precies voldoen aan je wensen. Kiezen is vaak een (sub-)optimum zoeken, niet een maximum. En in complexe beslissingen met afhankelijke variabelen kun je het wel schudden en móet je compromissen zoeken.
De kans dat je je droomhuis víndt, is kleiner dan het droomhuis zelf bouwen. En zelfs dan heb je nog niet alles in handen. Naast bouwvoorschriften krijg je te maken met materialen die niet beschikbaar zijn. Water bij de wijn is de marsroute naar realisatie.
Het is precies op dit punt dat het goed is dat er kúnst is. Want daarmee worden die grenzen wél overschreden en ontstaan nieuwe perspectieven en mogelijkheden. Haute couture ís er niet om als confectie te worden gedragen, maar wel om materialen en vormen naar nieuwe hoogtes te dwingen. Scheppend kunstenaars hebben daarin op die manier een eigen rol en functie.
Kiezen is permanent aanwezig. En feitelijk ben je de hele dag bezig meer of minder concessies te doen. Als je meent dat jij dat niet doet, dan zou ik toch 's beter naar mezelf kijken. Eerlijk gezegd denk ik dat je een hele tijd de bewering kunt laten standhouden dat alleen dictators en andere a-socialen hun eigen keuzes kunnen afdwingen. Vooral die van het geschifste soort gaan daarbij door roeien en ruiten.
Kiezen leidt dus tot een sub-optimum. Maar als we het hebben over politieke verkiezingen lijkt dat plotsklaps minder waar. Het idiote verschijnsel doet zich voor dat ik dan in een kamp wordt ingedeeld en meteen ook wordt gekoppeld aan álle programmapunten, ook aan degene waarmee ik minder gelukkig ben.
Ik heb besloten op een andere manier te werk te gaan. Ik ga stemmen op de man of vrouw waarvan ik meen dat ik die kan vertrouwen, die een mentaliteit heeft die me aanstaat. En ik accepteer dat zijn of haar keuzes nooit helemaal en voor honderd procent de mijne zullen zijn. Want ik wéét dat in een groep leven concessies doen, betekent.
In zijn zuiverste vorm hoort mijn houding te leiden tot een permanente volksraadpleging. Want per onderwerp kunnen we van positie wisselen. Er zijn vast VVDstandpunten die me aanspreken – alhoewel ik er zo een-twee-drie niet één kan noemen – maar ook van D66 of PvdA. Maar de houding van Groen Links en de mentaliteit bij SP bieden me meer houvast.
En nu kán ik natuurlijk gaan zoeken naar de partij die de meeste losse standpunten heeft die mij aanspreken. Maar die zijn tijdelijk. Want als de omstandigheden veranderen, zal het toch gaan over vertrouwen en mentaliteit. En dat betekent dus níet dat ik het met alles eens zal zijn.
Ik ben er uit. En jij? Nog steeds op zoek naar de Ideale Partij?
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged Authenticiteit, Keuzestress, kiezen, mentaliteit, partijprogramma, referendum, sp, verkiezingen door janvds55 . Bookmark de permalink .