De stichting is op 2 augustus 2018 een rechtszaak is begonnen tegen de NVWA, Staatsbosbeheer en de Overheid.
De situatie in de Oostvaardersplassen heeft zich de afgelopen weken rampzalig ontwikkeld. De winter 2017-2018 was weliswaar een betrekkelijk zachte winter, maar het venijn zat hem in de staart. Eind februari stroomde met een krachtige noordoostenwind erg koude lucht het land binnen. Met rampzalige gevolgen voor de grote grazers in de Oostvaarderplassen.
In februari werden ruim duizend koeien, herten en paarden door de beheerders afgeschoten of stierven door verhongering buiten het zicht van de beheerders. Met de dieren die al eerder doodgeschoten waren, kwam de tussenscore voor de winter tot en met februari 2018 al op 1755 slachtoffers te staan. Een triest record.
Dat het deze winter totaal fout zou gaan, was aan het begin van de winter al te zien. Volgens de helikoptertelling liepen er eind oktober 2017 ongeveer 5200 in het gebied. Meer dieren dan ooit. En aan het begin van de winter was al duidelijk dat deze dieren het beschikbare voedsel volledig hadden opgevreten.
Dit was voor ons aanleiding om medio januari een brandbrief naar de directeur van Staatsbosbeheer en Gedeputeerde Staten van Flevoland te sturen. (zie de brieven op de homepage). In deze brief hebben wij gewezen op de dreigende noodsituatie en aangedrongen over te gaan tot versneld afschot van grote grazers.
Een akelige, maar onvermijdelijke ingreep. Waarom wachten tot de dieren in conditiescore 2 of 1 zouden geraken? Het niet versneld ingrijpen in het aantal grote grazers zou inhouden, dat alle 5000 herten, koeien en paarden maandenlang onnodig honger zouden moeten lijden. Terwijl in het advies van ICMO2 -hetgeen ten grondslag ligt aan het huidig beleid- al wordt aangegeven dat langdurig en onnodig lijden van de grote grazers door voedselgebrek maatschappelijk niet acceptabel is en voorkomen moet worden.
Staatsbosbeheer en Gedeputeerde Staten weigerden tot versneld afschot over te gaan en dit heeft zoals wij al vreesden tot de huidige noodsituatie geleid. In februari bleek massaal afschot nodig en ook de afgelopen weken zijn nog grote aantallen herten, paarden en koeien afgeschoten. Met zoals gemeld de akelig hoge tussenscore van 1755 dode dieren eind februari.
De winter duurt nog lang in de Oostvaardersplassen. Het is nu eind januari en in de vrije natuur en in dorp en stad zijn de eerste tekenen van het einde van de winter zichtbaar, maar in de Oostvaardersplassen zal de winter nog lang duren. De winter stelde tot op heden weinig voor. Slechts enkele nachten met een graadje vorst en rond 10 december enkele dagen met een sneeuwdek. Toch was deze winter allesbehalve gemakkelijk voor de grote grazers in de Oostvaardersplassen. De afgelopen weken viel er vrij wel iedere dag neerslag en stond er geregeld veel wind. En hoewel er geen sprake was van lage temperaturen hadden de enkele dagen met een sneeuwdek uiteraard wel groot effect op de conditie van de dieren. Daarna werd het niet veel beter. De dooiende sneeuw en regen veroorzaakten in december een zeer weke bodem en in die dagen is door de dieren veel schade aangericht aan de grasmat.
De periode van overvloed voor de grote grazers in de Oostvaardersplassen is weer voorbij en het ziet er niet naar uit dat Provincie Flevoland snel tot een diervriendelijker beleid gaat komen voor deze dieren.
Onderwerp: De tweede brief aan de heer S. Thijsen, directeur van Staatsbosbeheer, van 9 augustus 2016
...is ontstaan uit noodzaak en naar aanleiding van de onaanvaardbare situatie van de Konikpaarden, Heckrunderen en Edelherten in de Oostvaardersplassen.
De situatie in de Oostvaardersplassen is een voorbeeld van jammerlijk lijden dat deze dieren bewust en weloverwogen wordt aangedaan.
De door Staatsbosbeheer 'geregisseerde' massale hongerdood is naar de mening van de stichting één van de ergste vormen van dierenmishandeling
Het is een duidelijk voorbeeld van "hoe het echt NIET moet zijn" en heeft derhalve voor de stichting dan ook de hoogste prioriteit.
De huidige situatie is soms van dien aard dat zij zich genoodzaakt voelt om te streven naar aanpassing van het welzijnsbeleid voor de grote grazers.
De stichting zal niet nalaten de overheid te blijven wijzen op haar verantwoordelijkheid voor de dieren in Nederland en baseert zich hierbij op haar hoofddoelstelling: