Slapende Tijgers | man met bril
24 mei 2018 27 juni 2018 ~ dirk vandenberghe
De afgelopen dagen las ik in Slapende Tijgers, het romandebuut van de Gentse Astrid Panis. Haar boek vertelt het verhaal van een zesjarig meisje dat opgroeit in de buurt waar ooit de Gentse dierentuin was gevestigd.
Nu ben ik toevallig van hetzelfde geboortejaar als de schrijfster en heb ik als student vier jaar in die buurt gewoond, dus dat schept een band. De zesjarige droomt er lustig op los, over de herten in de buurt en de tijger in de werkkamer van haar opa. Klapperende speelkaarten tussen de spaken van de fietswielen imiteren het geluid van een bromfiets. De onschuldige jaren zeventig.
Panis schrijft vol melancholie en bekijkt de wereld met de speelse blik van een opgroeiend meisje. Ook als het noodlot toeslaat, verleert ze het niet om met die verwonderde kinderblik naar de wereld te kijken. Ik wou dat ik dat wat vaker kon. En ik niet alleen.