De Schepping | Emmanuel
← "Herinner U de namen, Heer…."
Sint Nicolaas volgens Loesje →
Ga tijdens een zware storm op een zeedijk staan. Voel hoe de regen in je gezicht striemt, ervaar de kracht van de wind tegen je lijf terwijl je je probeert je staande te houden op Moeder Aarde… Je voelt de natuur, Gods schepping, tot in je vezels! En dan moet je denken aan de eerste Bijbelregel: de aarde was woest en ledig.
Sindsdien heeft onze goede God aardig aan Zijn schepping gesleuteld. En om je je daar wat bij voor te stellen hoef je noch de Bijbel, noch onze 'atheistische dominee' Klaas Hendrikse al te letterlijk te nemen.
Maar het is een feit dat de schepping nog altijd kreunt en steunt. Is het niet vanwege de vergaande menselijke invloed, dan wel door de permanente natuurlijke bewegingen in aardkorst, zee en lucht.
Als mens zijn wij beperkt en hebben wij ons niet zozeer te schikken naar Gods Wil, dan wel ons te schikken naar de grillen die Gods schepping met zich meebrengt. Wie zich dat realiseert zal veel minder scrupuleus en dus ontspannender leven. Het geeft ook je geloof een positieve lading, zonder permanent de Almachtige God erbij te halen of de schuld te geven. In de Adventstijd gaan we toeleven naar Jezus' verjaardag, Zijn geboortefeest, dat, hoe je het ook went of keert, een nieuwe stimulans gaf aan de mensheid. Een nieuwe levensvisie, een nieuwe kijk op God en ons omgaan met elkaar.
Dat heeft niets te maken met elkaar verplicht aan te spreken met 'u' of 'meneer' of 'mevrouw', maar wel alles met eerbied en respect voor ieders leven, levenskeuze en levensstaat en daar ruimte voor geven en belangstelling.
Als parochiegemeenschap staan wij dicht bij het leven van elkaar en alledag. Laten wij de armen van God zijn en elkaar dragen. Dragen door het leven. Dan gaat God met ons mee, sterker nog: dan kan Hij in ons geboren worden.