Deze rog heeft een karakteristieke stompe snuit. De ogen en ademgaten staan dicht bij elkaar. De naam heeft deze soort te danken aan de vele stekels of korte doorns waarmee de bovenkant van het lichaam bezet is. Deze stekels staan bijvoorbeeld meer verspreid over het lichaam dan bij de doornrog. Ook de vorm van de stekels is karakteristiek: de basaalplaat - dat is het gedeelte waarmee hij vast zit aan de huid - is glad, zij het dat het lijkt of hij uit enkele lagen is opgebouwd. De huid als geheel is ruw. Hij heeft een lange staart en daar vinden we de meeste stekels: in tenminste drie rijen. De lengte van de mannetjes kan zo'n 75 cm bedragen, bij een breedte van ca. 55 cm; de vrouwtjes worden wel 125 cm lang. De mannetjes zijn herkenbaar aan de twee staafvormige paringsorganen ter weerszijden van de staartbasis; ze hebben ook nog kleine, beweeglijke stekeltjes voor de ogen en op de borstvinnen.
In de winter worden de eikapsels afgezet. Na een storm kun je deze maximaal 9 bij 7 cm grote, groenbruine kapsels, met hun typische verlengde hoeken, nogal eens vinden op het strand. Het embryo zit er dan overigens meestal niet meer in. Die zijn na 4 tot 5 maanden zover, dat ze zelfstandig door het leven kunnen. Ze worden pas na 7 (mannetjes) tot 9 (vrouwtjes) jaar geslachtsrijp. Een vrouwtje kan wel 150 eieren per jaar produceren.
Op zand en slibbodems, maar ook op rotsbodems. Meestal tussen de laagwaterlijn en ca. 60 m diepte, maar ze zijn ook wel eens op 300 m gevangen.
Van Noord-Noorwegen, IJsland en de westelijke Oostzee tot West-Afrika, Madeira en de Canarische Eilanden; ook bij Zuid-Afrika, in de hele Middellandse Zee en de westelijke helft van de Zwarte Zee.
Al is dit geen sidderrog (Torpedo nobiliana ), toch kan hij bij verstoring elektrische schokken afgeven.