Het bewustzijn van Jezus : gezonden zijn door de Vader om aan de wereld te vertellen wat hij gezien en gehoord heeft bij Hem. (Jo. 17, 7). Zijn voedsel, de zin van zijn leven is te verkondigen dat het Rijk van God in hem voortaan nabij is : de oproep tot de bekering, de verandering van het hart, de wereldvisie, de waarden. (Marc. 1, 14-15). De wil van zijn Vader vormt de horizon van zijn leven. Hij is getekend door het lijden en de verwarring van het volk, vernederd, verarmd en verpletterd door de Romeinse bezetting. Hij komt om te bevrijden van alle kwaad. (Luc. 4, 16-21)
(Gal. 2, 20…) Ik ben het niet meer die lijd, maar de Christus die in mij leeft…, door het doopsel aanvaardt de christen te ‘sterven’ aan de oude werkelijkheid van de wereld van overheersing, slaaf van het kwaad en van de leugen, om te leven in de waardigheid van zoon/dochter van God. Het is een nieuwe werkelijkheid die het zicht omvormt op het leven, op God, op de anderen, op de dingen en de op de geschiedenis (de gebeurtenissen). De christen ziet ervan af zich meester te maken van zichzelf, van te kiezen volgens de wereld van de macht en zich te laten veranderen door de filiale Geest van Jezus die hem omvormt.
Hij doet de ervaring dat het Woord (Jezus) een woord is dat bevrijdt en leven schenkt. Het evangeli e opent voor nieuwe gezichtseinders al degenen die slaaf zijn van de duisternis en van de hardheid van het hart.
Het is van hen uit, met hen (de vertegenwoordigers van Christus, volgens de Heilige Vincentius a Paulo), dat de christen het evangelie ontdekt op een nieuwe wijze.
in de inzet om te wereld het hervormen (menselijke relaties, instellingen) door een actie van actieve geweldloosheid.
Alleen in de openheid voor en de ontmoeting met de andere vindt elkeen zichzelf en zijn identiteit. De menselijke persoon is sociaal/politiek door zijn natuur, het is in de maatschappij dar men leert menselijk te worden, vooral door de cultuur (taal, synbolen, waarden, geloofsovertuigingen en rituelen…).
Op dezelfde manier zal men niet weten christen te worden in het alleen zijn en in het individualisme. Het is in een gemeenschap dat men leert wat het betekent christenen te worden, leerlingen van Jezus. De christelijke ervaring bezit een niet te missen gemeenschapsdimensie. Het is in de Kerk, de vergadering van de samen geroepenen van God, dat het evangelie gekend wordt, vertaald volgens de eigenheid van elke cultuur en ertoe gebracht wordt het leven te veranderen. Het Tweede Vaticaans Concilie heeft in het bijzonder drie ‘figuren’ van de Kerk onderlijnd. Als volk van God, zijn Familie en het Lichaam van Christus.
Elk van deze modellen verrijkt de visie van de Kerk die op de eerste plaats mysterie is en sacrament voor het heil van de wereld. De Kerk, zoals Christus, staat ten dienste van de komst van het Rijk van God. Zij is ervan het teken en de anticipatie, terwijl zij open blijft staan voor de werking van de Geest buiten haar grenzen.
in drie dimensies : het beluisterde Woord, gevierd en verkondigd in de getuigenis van de naastenliefde
De Kerk is onderdanig aan het Woord, zij is niet de eigenares van Christus en van het Rijk. Het sterkste voorbeeld van haar identiteit blijft het gebaar van Jezus die de voeten van zijn leerlingen wast : de Kerk dienares, gijzelaar van de dienst aan de armsten… (Jo. 13, 12-15). Onderdanig, luisterend naar het Woord, een Woord dat gevierd wordt en dat verwezenlijkt wat het verkondigt, in de liturgie, een Woord dat verkondigd wordt en getuigd in de wereld van de solidariteit. Een Woord dat niet kan vermijden dat er conflicten ontstaan omdat de wereld, met zijn leugens, reageert tegen de kracht van de waarheid en het licht. Tevens wordt de Kerk hierdoor “gezuiverd’, weerkerend naar het essentiële, terwijl zij elke menselijke macht laat vallen. (Jo. 15, 18-21).
3- … Maar wat ik u geeft, in naam van Jezus, sta op en ga : de overdracht van het geloof (Hand. 3, 1-10)
Het is in een context van dialoog, ’t is zeggen van menselijke communicatie, dat het mysterie van het geloof ertoe komt zich door te geven. Het principe van de menswording, centraal in de christelijke visie van het geloof, herhaalt zich eveneens op het ogenblik deze actueel te maken in de andere. Vanuit de broosheid van het woord, van de taalgebruik, van de actie wordt de ‘dwaasheid van het evangelie’ gebracht wordt binnen het bereik van degenen die het willen ontvangen. De ervaring toont ons dat het heel dikwijls degene is die zich in een moment van kwetsbaarheid bevindt die het meest open is voor het ontvangen van het mysterie van God. Er zijn minder weerstanden en dus meer ontvankelijk voor het doordringen van de nieuwheid van God in het leven. Dat gebeurt op verschillende manieren en volgens de context :