De koningin van de weerstand - Gewoon! Commandeur
De koningin van de weerstand
Het is grappig wat de vraag oproept: Wat zijn jouw weerstanden? Ik zou bijna zeggen, wat niet? Nu ik er over nadenk het is er niet één, die ik wil benoemen, het zijn er een heleboel. Het is de eerste reflex zodra er iets (nieuws) op me afkomt: Ik ben namelijk de koningin van de weerstand!
Net geen stekende pijn
Er zijn duizend verschillende varianten te verzinnen van weerstand, en dan heb ik het nog maar over: hoogtes, dieptes, bruggen (die net opengaan), smalle ruimten en drukte. Hebben we het al gehad over bezigheden als vliegen, beslissingen nemen, plots (een vreemde taal) moeten spreken of schrijven? Precies, die dingen wáár je weerstand voelt, en ongemak, maar net geen stekende pijnen.
De meeste mensen willen eigenlijk gewoon dat iets blijft zoals het is, dat is dan ook het makkelijkst.
Soms kruipt het gevoel letterlijk omhoog en gaan m'n haren recht overeind staan. De spieren in mijn schouders worden hard, mijn darm sputtert tegen, en mijn ademhaling zit veel te hoog. Heel frustrerend, het blaast alles op. Letterlijk! Ze komen altijd ergens vandaan. De meeste weerstanden worden bij mij getriggerd door een paar elementen. Het gevoel iets te moeten (het overvalt me), en het gevoel iets niet te kunnen (mensen komen er achter dat ik eigenlijk niets kan).
Lieve meisjes worden stoere bikkels
Terugkijkend naar vroeger leert het me dat ik als kind al vele weerstanden had. Van nature ben ik zachtaardig en een beetje naïef, maar ook boordevol karakter. Vrouwelijkheid in het kwadraat zou je kunnen zeggen. Maar ook lieve meisjes worden stoere bikkels als het nodig is. Ondanks weerstanden er niet voor niets zijn, heb ik mezelf aangeleerd, om er weinig dingen voor te laten. Natuurlijk kost het energie, om weerstand te bestrijden, maar uiteindelijk geeft het me toch meer terug.
Het is makkelijk schuilen achter mijn man en kinderen, daar voel ik me veilig en daar kan ik neerstrijken, bijkomen en daar vind ik troost. Maar een andere kant in mij heeft het ook nodig om inventief te zijn, ·mijn eigen weg te zoeken, ideeën uit te werken en te netwerken.
Ik zie die 'andere kant' wel eens, als het kleine meisje in mij, dat nooit verdwenen is. Regelmatig neemt ze het initiatief en zorgt ervoor dat ik verder kijk. Was ik eerst bang om op met andere mensen op stap te gaan in eigen land, nu ga ik in mei voor het eerst helemaal alleen naar Alonissos.. Eén van de Grieks Sporaden eilanden. Misschien wel mijn grootste weerstand van allemaal. Ja, natuurlijk vind ik dat eng en uit mijn comfortzone, en maakt het monsters wakker die ik daar net te slapen had gelegd. Maar alleen door helemaal op mezelf terug te vallen, kan ik uiteindelijk zorgen voor ruimte en groei.
En wie weet, zal ik ooit comfortabel worden met het niet comfortabel voelen.
Dus kom maar op met de weerstanden en de monsters. Misschien blijken ze achteraf wel mijn grootse vrienden te zijn.