Jean Francois Lesueur " + "
Jean François Lesueur, ook J.F. Le Sueur geboren Drucat-Plessiel bij Abbéville 15-2-1760, gestorven Parijs 6-10-1837
Jean François Lesueur was koorknaap in de kathedraal van Amiens, waar hij studeerde aan het college. Hij was maître de musique aan de kerken te Dijon, Le Mans, Tours en sinds 1786 aan de Notre dame te Parijs, waar hij voor de uitvoering van missen grote orkestrale middelen gebruikte, dat aanleiding gaf tot conflicten.
Na 1788 concentreerde Lesueur zich op het componeren en tijdens de Franse Revolutie baarde hij opzien met zijn opera's, waaronder La Caverne (1792) en Télémaque (1796).
Onder Napoleon werd Lesueur inspecteur van het in 1795 nieuw opgerichte conservatorium, maar werd in 1802 vanwege een pamflet tegen Catel ontslagen. Lesueur volgde Giovanni Paisiello op als kapelmeester aan het hof van Napoleon en voerde in 1804 Ossian uit in de Opera. Tien jaar later werd hij benoemd tot componist aan het hof van Lodewijk XVIII en tot kapelmeester van de koninklijke opera.
Vanaf 1818 werd Lesueur door de koning aangesteld tot professor compositie aan het conservatorium. Onder zijn leerlingen waren onder meer, Hector Berlioz, Ambroise Thomas, Louis Désiré Besozzi en Charles Gounod.
Lesueurs composities, vooral kerkmuziek en oratoria, tonen een voorkeur voor het grandioze, massale en monumentale en zijn het voorbeeld voor Berlioz geweest. In verscheidene geschriften verdedigde Lesueur zijn neiging tot fel-kleurige programmamuziek. In 1816 publiceerde hij een biografie van Paisiello.
Lesueur wordt beschouwd als de voorloper van Hector Berlioz. Hij componeerde o.a. 33 missen, oratoria, motetten, Te Deums, Stabat Maters en opera's. Deze laatsten worden omwille van hun pompeuze karakter en de weelderige instrumentatie als de eerste romantische operacomposities beschouwd.