‘Alsof ik in een dichte mist loop met een dikke donkere wolk rondom mijn hoofd die daar blijft hangen. Een uitzichtloos gevoel.’ Inge staart voor zich uit nadat ze de woorden heeft uitgesproken. De psycholoog knikt en laat een lange stilte vallen. Inge voelt zich ongemakkelijk worden en kijkt door het klassieke schuifraam naar buiten. Het is zo vies dat je er nauwelijks iets door kunt zien en de verf bladdert er aan alle kanten vanaf. De psycholoog ziet er uit alsof hij zelf ook wel een likje verf kan gebruiken.