De afgelopen maanden heb ik heel vaak te horen gekregen dat men me dapper vindt. Omdat ik ondanks dat er nog steeds geen noemenswaardige verbetering is toch positief blijf en er aan vast hou dat ik straks na mijn revalidatietraject weer enigszins uit de voeten kan.
Tuurlijk zaten er ook enkele zuurpruimen tussen die vonden dat ik niet moest zeuren over de lange wachttijd en eens wat flinker moest zijn. Gelukkig waren dat mensen die het goed getroffen hebben met zichzelf en niet zien hoe ik mijn dagen vul en al helemaal niet voelen wat ik voel dus daar maak ik me maar niet meer druk om 😉.
En inderdaad ik probeer alle dagen positief te bekijken, er zijn elke dag dingen om dankbaar voor te zijn. Hoe klein ook, iedere dag heeft wel een gouden randje.
Iedere dag is ook weer een dag dichter bij mijn revalidatietraject en er zijn nog mogelijkheden om me weer 'op te lappen', een voorrecht vergeleken bij zoveel anderen.
Zelf vind ik me lang niet altijd dapper. Ik weet dat ik een vechter ben, maar dat ben ik aan mezelf en aan mijn gezin ook verplicht. Maar dapper? Dat ben ik echt niet altijd. Als ik weer een terugval heb en hetgeen ik moeizaam op heb gebouwd weer in no-time af zie brokkelen voel ik me alles behalve dapper.
Dapper dat zijn de mensen om mij heen die me niet hebben laten vallen. Dat is mijn gezin dat steeds de dingen moet doen die ik nog steeds niet kan oppakken. Dat zijn de mensen die mij en mijn gezin helpen met alles wat gedaan moet worden in huis, of als ze, wanneer ik een goede dag heb, me ff meenemen er tussen uit.
Dapper is ook de natuur die me steeds weer laat zien dat het de moeite waard is om verder te kijken. Zover, dat je je verwondert over alles wat leeft en opbloeit. Wat dat betreft gaan we een mooie tijd tegemoet, het voorjaar is begonnen. Alles loopt uit en insecten kruipen uit hun holletje op zoek naar een straaltje voorjaarzon. Ze laten zien dat het 't waard is om sterk te zijn en te blijven. Om te wachten tot het tijd om weer op te bloeien.
7 March, 2016 at 4:39 pm
Mooie tekst Hetty, echt helemaal jij. En pareltjes van foto's! Prachtig!!!
9 March, 2016 at 10:35 pm
12 May, 2016 at 7:29 pm
Inderdaad. De natuur haal je altijd de energie uit.
Het is zo heerlijk als je even gefrustreerd bent door beperkingen, ineens een vlinder te zien. Of bloemen, die stralen in de zon.
Hoe een revalidatie ook verloopt, soms is acceptatie en leren wat je eigen grenzen zijn al een hele grote stap. Groter dan meer kunnen.
Eh…. ik vergeet ze zelf veel te vaak helaas.
Maar geloof me, genieten wordt steeds makkelijker en ook een balans vinden dito.
Heel veel sterkte en ik wens je een hele goede revalidatie! 🙂
« Bellenblazen bij vorst
Nooit meer… »
Werp het net uit aan de andere zijde
Alles ademt nog zo jou
Brenda: Hun ken jij mij? Ik dacht vaak is dit mijn onzekerheid of misschien maakte het mij onzeker dat kan natuurlijk…
Hetty: 😘
Jolanda: Eigenlijk moest ik hier even van huilen, zo herkenbaar, zo vertrouwd....
Jolanda: Eigenlijk moest ik hier wel even om huilen....
Jolanda: Weet pas net dat ik ook een HSP ben, heel herkenbaar,dank je wel!
Nel Posthumus: Heel herkenbaar 😊
Bertram: Inderdaad Hetty, iedereen heeft (niet alleen mbt het pesten) direct overal een mening over zonder het probleem, omstandigheden etc. echt…
Bertram: Mooi!
Emmy Poortman: Mooi
Hetty: Dank je Gera en Nel! 😘
Nel Posthumus: Knap zoals jullie in het leven staan.Als je,je hart volgt kan het alleen maar goed zijn ook al zijn…
Gera Nieland: Het lied luidt niet voor niets "Wat de toekomst brengen moge". Ik vind het knap hoe jullie het hebben…
6 jaar Moor Fotografie: […] onzekere toekomst tegemoet, en toch weten dat we deze weg in moesten slaan. Er zijn er die ons gesteund…
Bertram: Om aan te sluiten bij jouw laatste alinea's: Nooit kan 't geloof te veel verwachten, des Heilands woorden…