Vanaf 2 mei 2018 is er ook in Dalfsen een ruilpunt voor kinderkleding. Wie kinderkleding overheeft kan deze hier ruilen voor een andere maat. Kortom: dit is goed voor het klimaat en nog gezellig ook!
Bianca Hogenkamp, moeder van 2 jonge meiden, is contactpersoon van Krijgdekleertjes Dalfsen. Speciaal voor ouders uit Dalfsen en omgeving beheert zij een voorraad schone, mooie en hele kleertjes. Wie kinderkleertjes overheeft kan deze (gewassen!) langsbrengen bij Bianca. De gever mag in ruil hiervoor kiezen voor kleertjes in andere maten (maat 44 t/m 134).
“Kinderkleding te klein? Zonde om dit weg te gooien! Door de kleertjes te ruilen denken we aan het klimaat en helpen we om de wereld een beetje beter te maken”.
Aan de Barbierlaan op nummer 8 is er 1x per maand op de woensdagochtend een ruilochtend, van 09:30 uur tot 11:15 uur. De eerstkomende ruilochtenden staan gepland op woensdag 2 mei en woensdag 6 juni. Hou de facebookpagina in de gaten voor de volgende ruil data, @krijgdekleertjesdalfsen.
De ruilpunten zijn een initiatief van ruilsite www.krijgdekleertjes.nl die sinds eind 2012 bestaat. Dit is dé website om als ouders onderling kinderspullen te ruilen. Duurzaam, handig en goedkoop je kinderen in het ‘nieuw’ steken en je eigen kasten te legen, dat is de gedachte achter krijgdekleertjes.nl. Om nog meer spullen een tweede leven te geven zijn er op dit moment 28 ruilpunten verspreid over Nederland. Krijgdekleertjes heeft geen winstoogmerk en wordt gerund door vrijwilligers uit het hele land.

werd geboren in Wilrijk in 1963. Doctor in de Taal- en Letterkunde. Promoveerde met een proefschrift over ‘Het beeld van de vrouw in de historische romans van Hellet Haasse’.
Renate Dorrestein is een van die schrijfsters met wie ik als het ware ben opgegroeid. Vanaf het verschijnen van haar eerste roman in 1983 ben ik haar werk trouw blijven volgen. ‘Het literaire debuut van een feministe’ stond destijds boven een bespreking van Buitenstaanders en de krant recenseerde dat debuut gemakshalve samen met het werk van andere ‘dames’. Dat waren toen Hannes Meinkema, ook al ‘zo'n’ feministe, (met Te kwader min) en Tessa de Loo (met De meisjes van de suikerwerkfabriek).