Soundless speeches
Onderwerp: Soundless speeches vr jul 04, 2014 8:51 pm
Triell. Shyra snoof zijn geur nog eens op. Het was vertrouwd, en ze zou het nooit willen vergeten. De geur deed haar denken aan vroeger. Toen iedereen nog bij elkaar was, en de roedel niet gescheiden was. Met een snelle pas ws e op zoek naar hem. Ze moest hem vinden. Als hij hier was. Hij zou haar begrijpen, hij zou naar haar willen luisteren. Luisteren. Er viel niet veel te luisteren. Praten lukte haar niet. Misschien had de hoeveelheid rook schaden aan gericht, en was het al helemaal onhandig als er werd gekeken naar de lange tijd dat ze niks had gezegd. Shyra keek vluchtig om haarzelf heen. Ze moest Triell vinden. Ze moest weten of het goed met hem ging. Het moest goed met hem gaan. Anders zou ze het haarzelf nooit vergeven. Bijna schoot Shyra in een paniek aanval toen ze hem na tien minuten nog niet had gevonden op die koude terrein. Een oud treinstation. Wat als hem wat was overkomen? Wat als ze zo zijn lichaam terug zou vinden, zonder zijn geest. Maar toen zag ze hem. Een zwarte reu. DE zwarte reu. Triell. Er kwam voor het eerst in tijden weer een kwispel in de staart van Shyra. En ze rende zonder aan haar eigen conditie te denken naar Triell. Terwijl ze zijn naam probeerde te roepen, wat natuurlijk weer niet werkte.
[&Triell]
Onderwerp: Re: Soundless speeches za jul 05, 2014 8:00 pm
Hij probeerde uit te rusten. Een donkere plek in een oud, vervallen station waar nooit meer een trein zou aankomen, was de plek waar de zwarte reu zich schuilhield. Hij sloot zijn ogen, likte langs zijn droge lippen de legde zijn kop op zijn poten. Hij voelde een kloppende pijn in zijn achterpoten. Toen hij was gevlucht had het vuur hem ernstige brandwonden bezorgd. De hete massa was achter hem aangekomen, en hoe snel hij ook had gerend, zijn achterpoten had hij niet kunnen sparen. Eerst waren het grote blaren geweest, toen korsten. Maar nu schrijnde het, was het gloeiend heet en ontstoken en stonk het naar rottend vlees. Hij voelde zich koortsig, en rilde. Zweet parelde op zijn voorhoofd. Hij had Digo nodig. Een steek ging door zijn borst. Digo was hier niet. Waarschijnlijk was hij ten onder gegaan in de vlammen, en anders zou hij mijlenver van hier vandaan zijn. Hij stond er alleen voor. Hij draaide zich om naar zijn poten, en probeerde de opgezette huid en open wonden schoon te likken. Maar de minste aanraking deed hem ineenkrimpen van pijn, en de smaak van rotting bleef achter op zijn tong. Het zweet brak hem uit, en weer rilde hij. Niet alleen van de koorts, ook van angst. En om het besef dat hij niet meer lang te leven had, waarschijnlijk. Hij was in slechte conditie, en hoewel hij sterk was, hij wist niets van genezen en had geen idee wat hij met zijn achterpoten moest doen. Vermoeid legde hij zijn kop op zijn poten en staarde naar buiten. Hij zag de hoe het langzaam donker werd, en sleepte zichzelf half naar buiten om de maan te kunnen zien. Kracht om te huilen had hij niet, maar de aanblik van de zilveren bol gaf hem troost. Een traan verliet zijn ooghoek, trok een spoor door zijn gegroefde gezicht. Hij zuchtte, en sloot zijn gouden ogen.
Onderwerp: Re: Soundless speeches za jul 05, 2014 9:22 pm
Triell! Hij zag er zo beroerd uit! Het deed Shyra pijn om hem zo te zien. Ze wilde hem gezond, en blij hebben. En niet gewond, en vol verdriet. Shyra minderde vaart, en bekeek de toestand van de wolf goed. Zijn wonden waren er vreselijk aan toe, en het enige wat ze wist, is dat hij Digo nodig had. Zonder enig geluid te maken, liep ze naar haar beste vriend toe, en tikte ze zijn neus zo zacht mogelijk met de hare aan. En even wachten ze op een reactie. Daarna liep ze een meter of vijf van Triell vandaan, en probeerde ze een huil te slaken. Maar lukte het haar? Geen idee. Het enige wat te horen was, was een zacht, schor geluid. Haar stembanden werkte niet mee. Maar Digo MOEST komen. Het moest gewoon! De hoofdpijn die ze een tijd terug had gehad, kwam weer terug. En het maakte haar duizelig. Nogmaals probeerde ze een huil te slaken, dit keer wat harder, maar veel verschil zat er niet in. Shyra's keel deed vreselijk zeer, na zoveel inspanningen te hebben moeten verrichten. Even keek ze naar Triell. Zijn staat nogmaals in haar op nemend. En daarna probeerde ze het nogmaals. Dit keer was het volume beter, maar niet perfect. En hij was ook ver weg van zuiver. Maar het zou genoeg zijn, als Digo maar in de buurt was...
Onderwerp: Re: Soundless speeches vr okt 03, 2014 10:06 pm
Zo'n afschuw als hij had gehad voor de fabrieken zo'n bewondering had hij voor het oude station en haar omgeving. Vandaar dat de witte reu hier al een paar dagen op , in en dicht in de buurt van het station te vinden was. Hij had al een paar sluiproutes en schuilkamers ontdekt die handig van pas zouden komen. Digo hield van puzzelen met tweepoter gebouwen. En aangezien hier zelf geen tweepoters meer waren was het nog eens volkomen veilig ook. Dus , dat was dan mooi meegenomen. Hij was blij het nieuwe gebied Infinity genaamd te zijn binnen gewandeld. Hij had zich er bijna meteen thuis gevoeld. En zou ook nergens anders meer heen willen. Het deed hem denken aan vroeger. Ja ,Digo zat hier op zijn plek. Hier was het prima. Nieuwschierig wandelde hij door de begroeiing die een stukje van het station vandaan lag. Hij was net wezen verkennen en was nu op weg terug naar het station. Toen er plots twee bekende geuren zijn neus binnen kwamen. Nog voor Digo over de twee wolven na kon denken klonk er een huil. Een roep om hulp , van Shyra. Zo snel als hij kon rende Digo richting station. Hij had Shyra en Triell geroken. De twee hadden zich al wel eens een keer eerder in de problemen gewerkt. Maar hij wist dat dit anders lag. Triell had de brand dus overleefd. Atans... tot nu toe. Hij had geen idee hoe hij de twee wolven zou aantreffen.
Niet veel later kwamen Triell en Shyra in zicht. Digo minderde vaart en hield vlak voor de twee halt. Triell lag op de grond. En Shyra stond er bij. Van Triell zijn achterpoten was niet veel goeds meer over. Hij as er waarschijnlijk op blijven doorlopen ook toen hij al aan het vuur ontkomen was. . . Ergens was wat hij zag zo ondenkbaar. Dat hij geen woord uit kon brengen. Digo wilde niet dat dit waar was. Dat zijn vriend daar lag te lijden. Maar het was zo. De geur van Triell zijn verbrande vlees riep hem bij de harde werkelijkheid. Ja Digo was healer. En hij kon de meeste dingen ook wel. Maar was de eerste minuten niet instaat om te handelen met de emotionele lading die deze gebeurtenis met zich mee bracht. Hij was niet in staat om ook maar een ding te zeggen. Tranen. Hij voelde dat ze over zijn snuit gleden. Pas na een tijdje klonk er weer geluid. Het duurde even voordat hij zelf door had at hij de gene was die mompelde. Maar Digo sprak de woorden niet voor niets uit. "Koud helder water... er bevind zich koud helder water in de fontein op de binnenplaats..."