'Ik wacht nu tot mij iets gevraagd wordt' | De Volkskrant
'Ik wacht nu tot mij iets gevraagd wordt'
Na zes jaar is de vroegere 'rebel' Mieketine Wouters terug in het nationale team, dat gisteren met 3-0 won van Nieuw-Zeeland....
'In mijn tijd. . .', laat Mieketine Wouters zich ontvallen. Ze moet lachen om haar eigen verspreking. Want het ís de tijd van Mieketine Wouters. Na een afwezigheid van zes jaar is ze terug in het Nederlands hockeyteam. En na twee dagen Champions Trophy is ze tot de onthutsende conclusie gekomen dat er bar weinig is veranderd.
Zelfs bij de tegenstanders treft ze nog steeds bekende gezichten. 'Ik kreeg een déjà vu toen ik vrijdag het Wagenerstadion binnenliep. In 1993 speelden we hier ook de Champions Trophy. Hetzelfde hotel, dezelfde manier van eten aan lange tafels en hetzelfde promodorp. Al was het toen wat minder uitgebreid. Zonder disco.'
Alleen de voorbereiding op de wedstrijden is aangenamer dan in haar herinnering. Er wordt tegenwoordig niet losgelopen, maar losgewandeld. En ook de trainingen op de rustdagen zijn relaxter. 'Ik heb al drie dagen kunnen uitslapen tot negen uur. Dat was in de tijd van Oltmans en Van Heumen wel anders.'
Er zijn zes jaar verstreken sinds de nu 31-jarige Wouters na een trainingsstage in Argentinië uit de Nederlandse selectie werd gezet. 'Te rebels', oordeelde toenmalig bondscoach Wentink. En hij was niet de enige. Wouters stond erom bekend dat ze bij onrecht ongezouten haar kritiek durfde te geven. En dat werd haar niet in dank afgenomen.
'Argentinië had alles in zich om een fantastische trip te worden. Mooie mensen, mooi weer. Maar het was afschuwelijk. De halve ploeg was ziek, zwak en misselijk. Er werden mensen tegen elkaar uitgespeeld. Goede vrienden werden ineens vijanden. De laatste week ben ik het hotel uitgevlucht en in de kroeg van het mooie Argentijnse leven gaan genieten. Op dat moment had ik zelf al besloten om ermee te kappen, maar hij was me voor.'
Op de terugweg probeerde ze Wentink van haar gelijk te overtuigen, maar tijdens een tussenstop in Madrid werd ze definitief uit de ploeg gezet. 'Met de helft van het team hebben we toen een paar flessen Bacardi gekocht. Ik ben stomdronken geworden en heb de hele weg bezopen in het gangpad van het vliegtuig gelegen.'
Terwijl Wentink vervolgens wegens tegenvallende prestaties werd vervangen door Tom van 't Hek, en de hockeysters brons wonnen tijdens de Spelen en zilver tijdens het WK en de Champions Trophy, zat Wouters thuis op de bank. Maar spijt heeft ze nooit gehad.
'Ik was naïef. Iedere coach zegt bij zijn aanstelling dat je alles tegen hem of haar kan zeggen. Totdat je het werkelijk doet. Het heeft lang geduurd voordat ik dat doorkreeg. Zelf kan ik goed tegen kritiek, ik dacht dat anderen dat ook wel zouden kunnen. Achteraf heb ik mijn gelijk gekregen, maar ik werd er zelf niet vrolijker van. Ik heb het mezelf erg moeilijk gemaakt.
'Het is daarna nog een paar keer gebeurd, maar pas nadat ik een conflict kreeg met Carina Benninga zijn mijn ogen echt geopend. Als het bij háár niet eens kan, dan kan het dus bij niemand, dacht ik. Toen ben ik bij mezelf te rade gegaan. Daar ben ik sterker door geworden.
'Ik geloof nog steeds dat de schuld niet bij mij lag, maar ik trok wel altijd aan het kortste eind. Daarom heb ik mijn strategie veranderd. Want ik bereik mijn doel toch niet door mijn primaire gevoel te volgen. Ik wacht nu tot mij iets gevraagd wordt. Daar doe ik mezelf ook meer recht mee. Want ik trok me de dingen altijd zo verschrikkelijk aan dat ik er ook niet beter door ging spelen.'
De rust leidde uiteindelijk tot haar rentree in het Nederlands team. Net op het moment dat ze het niet meer had verwacht en er ook niet meer hevig naar verlangde. Ze had zelfs zonder frustratie op de tribune kunnen zitten, gewoon als toeschouwer.
'Het was niet meer belangrijk. Ik was mijn eigen weg gegaan. Je hebt er toch geen invloed op of je geselecteerd wordt of niet. Ik was keihard aan het trainen, maar nooit met het oog op een terugkeer in het Nederlands team. Want ik wist dat die kans erg klein zou zijn.
'Het is ooit één keer zijdelings ter sprake gekomen, toen we de eerste keer de finale om de landstitel verloren met Amsterdam. Tom zei toen: ''Uiteindelijk krijg je wat je verdient''. En ik zei toen met m'n halfdronken kop dat ik dat nooit zou krijgen als hij me niet zou selecteren.'
Dat deed Van 't Hek uiteindelijk dus toch en Wouters geniet er uitbundig van. Ze heeft het verhaal de afgelopen dagen al tientallen keren moeten vertellen, maar ze doet het met plezier. 'Het is toch ook een fantastisch verhaal! De rebel is terug. Ik krijg alle aandacht, hoewel ik tot nog toe het minst van iedereen heb gepresteerd.'
Tijdens de Champions Trophy in Amstelveen is de afwezigheid van zes jaar zichtbaar. Wouters moet wennen aan het niveau, dat internationaal de afgelopen jaren flink gestegen is. Ze mist snelheid en scherpte. Met veel inzet en geduld hoopt ze elke dag een klein stapje dichter bij haar uiteindelijke doel te komen. Kwalificeren voor Sydney.
'Ik weet dat ik nog ver van het niveau verwijderd ben, maar ik heb vertrouwen dat ik het aankan. Ik heb alleen mijn levensstijl enigszins moeten aanpassen. Het laatste half jaar heb ik bij Laren veel aan de bar gehangen en bier gedronken. Ik ben elke week voorop gegaan in het plezier. De kans dat ik ooit nog geselecteerd zou worden schatte ik op minder dan één procent. Ik heb een inhaalslag te doen, maar daar heb ik alles voor over.'
Als de ploeg straks vakantie krijgt, gaat Wouters een maand naar Curaçao om te trainen bij John Kenbeek, een marinier die haar al eerder in topconditie kreeg. Ze heeft er alles voor over om met de beste zestien mee te gaan naar Australië. Als sportpsychologe hoopt ze ook in mentaal opzicht een rol te kunnen vervullen.
'Uit ervaring weet ik inmiddels dat ik zo'n leidersrol alleen met goed spel kan afdwingen. Ik ben weer helemaal nieuw in het team. Ik heb het minst van iedereen gepresteerd. Maar ik weet dat ik het kan en ik krijg alle ruimte van Tom.
'Het zal echt geen eitje worden, maar ik weet goed waar ik naar toe wil en hoe ik dat moet doen. En ik ben geduldiger geworden. Ik heb leren accepteren dat me dat niet in één keer lukt. Ik kan dat geduld opbrengen.'