Alles over Utrecht | Column, Rene Verhulst, De strooier
Gepubliceerd: 2010-01-04
Is er nog iets toe te voegen aan de spoor- en strooi-ellende die ons treft? Of is het onderwerp uitgemolken of hoort het klagen er gewoon bij, anno 2010? Praat eens met een ervaren strooier en dan hoor je toch wel nuttige dingen. En een opvallende parallel met de NS.
De oorzaak van de bevroren wissels is bekend: Door de bezuinigingen van de NS op het kleine onderhoud. Vroeger was er de familie Spoor en die onderhield een baanvak. Men voelde zich verantwoordelijk. Desnoods haalde de stationschef of lokettist een schop en maakte de wissel schoon. Nu gebeurt dat door ingehuurde bedrijven. Die moeten met een autootje en een gasbrander minstens 30 kilometer rijden om een ijsklomp te verwijderen. Ondertussen lopen duizenden mensen vast. ProRail zegt dat het de schuld van de politiek is en dat er meer geld moet komen.
Voor kerst heb ik drie buurvrouwen uitgegraven en her der mensen zien schuiven over de ijsplaten op de stoepen en in de straten. Er wordt niet gestrooid in woonwijken, zegt de gemeente. Ik zou juist zeggen van wel, daar wonen je burgers en belastingbetalers. Om een ongenuanceerde klaagzang te voorkomen schoot ik de enige strooier aan, die ik bij een brug aantrof. Een oudere man. Ik bedankte hem eerst en stelde me voor en vroeg naar het strooibeleid. Verheugd zette de man zijn emmer neer en deed zijn verhaal.
"Alles komt tegenwoordig uit de computer meneer. Ze weten precies waar veel auto's rijden en ook nog wel waar scholen en bejaardenhuizen zijn. Maar dan begint het pas. De meeste van ons zijn met pensioen, er worden gasten ingezet die nauwelijks weten waar het glad is (..). Waar veel mensen lopen en fietsen bedoel ik. Ze strooien op de volle sneeuw of gooien hun bak vlug leeg en naar de warme koffie. Strooien is een vak meneer, goed gespreid gooien en in de loop- of fietssporen, daar gaat het om. Klinkers, bochten en gladde randjes; die moet je weten. En voor je uitgooien, dan loop je er zelf over namelijk en trap je het erin. Ideaal waren de bakken met zout die vroeger op gevaarlijke plaatsen stonden. Wegbezuinigd meneer. Goed strooien is geen kwestie van geld, maar van mensen die weten waar ze moeten zijn, de hele bekendheid en het gevoel met bewoners is verdwenen."
Met gemak had ik nog een column kunnen vullen met strooiwetenschap, maar bovenstaand relaas spreekt al genoeg voor zich, vind ik.