De hele reeks wetten en regels die tot doel hebben de verschillende arbeidssystemen die de mens kenmerken, te reguleren en te ordenen, staat bekend als arbeidswetgeving. In tegenstelling tot wat er gebeurt met veel andere sets van wetten, zou de arbeidswet kunnen worden gezegd dat het geen voorheen gebruikelijke basis heeft of niet is opgesteld rond eerdere gebruiken, aangezien het ontstaat als gevolg van de eisen van arbeiders en arbeiders, alleen tussen de eeuwen XIX en XX. .
Het belangrijkste doel van het arbeidsrecht is het vaststellen en organiseren van alle omstandigheden, verschijnselen en situaties die zich in een dergelijk gebied kunnen voordoen, zodat de activiteit in kwestie veilig en passend kan worden uitgevoerd voor de twee betrokken partijen: de werknemer. En de werkgever. Een van de belangrijkste elementen die het arbeidsrecht tracht vast te stellen, is echter de veiligheid voor de werknemer, aangezien hij zich in een minderheidspositie bevindt ten opzichte van zijn werkgever. Arbeidsrechtspraak wil ervoor zorgen dat de werknemer (hoewel niet alleen hij) zijn rechten vervult en respecteert, zoals betaalde vakanties, vergunningen, aantal uren om te werken, het vaststellen van een minimumloon dat kan worden aangepast indien nodig , gezinstoelagen, sociale zekerheid, hygiëne en arbeidsveiligheid, enz.
Aangenomen wordt dat het arbeidsrecht zich begon te ontwikkelen uit de verschijnselen van de industriële revolutie. Geconfronteerd met de onevenredige toename van misbruik door werkgevers en de daaruit voortvloeiende protesten van grote massa's arbeiders, moesten moderne staten min of meer specifieke regels opstellen om ervoor te zorgen dat de arbeiders aan bepaalde normen voldoen. Door deze taken op schrift te stellen, begon de arbeider zichzelf officieel beschermd te zien tegen mogelijk misbruik door degenen die hem in dienst hebben.