Het grootste overblijfsel is het zogenoemde bomvrije wachthuis uit 1860, dat met zware muren, sterke gewelven en een dikke zandlaag bovenop bescherming moest bieden tegen vijandelijke granaten. Er stonden kanonnen waarvan de terugslagringen nog aanwezig zijn, maar de schietgaten inmiddels afgesloten. Het wachthuis was oorspronkelijk omringd door een gracht; de intrekbare houten brug is binnen bij de entree nog zichtbaar. Het bomvrije wachthuis verkeerde in bouwvallige staat totdat het in 2010 grondig werd gerenoveerd. Toen is ook de eigentijdse balustrade van ruwe corten-staalplaten aangebracht. Tegenwoordig wordt het bouwwerk als receptieruimte gebruikt.