Onlangs is een langverwacht en baanbrekend tijdperk aangebroken voor het vakgebied van de deeltjesfysica: de Large Hadron Collider (LHC) is in gebruik genomen. In deze cirkelvormige deeltjesversneller worden twee bundels van protonen in tegenovergestelde richting versneld tot nagenoeg de lichtsnelheid om vervolgens op vier locaties op elkaar gericht te worden. Op een van die locaties is de ATLAS-detector gebouwd om de elementaire deeltjes te meten die bij de botsingen worden gecreëerd. De botsingsenergieën zijn hoger dan ooit tevoren, wat de mogelijkheid geeft om niet eerder geobserveerde deeltjes te creëren en te meten. Er is één type deeltje dat ongemoeid door de detector vliegt zonder een signaal achter te laten: de neutrino. Door behoud van impuls toe te passen kan er desondanks een schatting worden gemaakt van de aanwezigheid van deze deeltjes door middel van een vector die de ontbrekende energie (missing energy) wordt genoemd. Manouk Rijpstra bestudeerde de nauwkeurigheid van deze benadering en ontwikkelde een methode om deze nauwkeurigheid direct af te leiden uit de metingen. In de afgelopen decennia hebben theoretici verscheidene mogelijke modellen op papier gezet die de elementaire deeltjes en hun interacties bij dergelijk hoge energie zouden kunnen beschrijven. Deze worden nu stuk voor stuk getoetst aan de data. Rijpstra onderzocht één bepaalde klasse van modellen, Little Higgs, in detail. Studies naar gesimuleerde botsingen wijzen uit dat met de geïntroduceerde techniek binnen een jaar ontdekkingen gedaan kunnen worden of uitsluitsel kan worden gegeven.