De mammoetstier liet zich door die twee nietige wezens met een paar rokende takjes niet langer afschrikken. Hij hief zijn slurf omhoog, trompetterde een keer luid en stormde naar voren.
Op dat moment klonken achter hen luide kreten. Ushi keek achter zich en zag een grote groep jagers, met Thiari voorop, luid schreeuwend en zwaaiend met brandende fakkels, aan komen rennen.
De stier stond stil, aarzelde even, draaide zich om en verdween met de rest van de kudde naar de andere zijde van de kloof. Ushi voelde even een steek van medelijden. Ze wist hoe het straks met de dieren af zou lopen.
Toen zag ze Thuan roerloos op de grond liggen, de uitgedoofde tak nog in zijn hand geklemd. Ushi bukte zich en legde een hand op zijn borst om te voelen of hij nog ademde. Maar Thuans ogen zeiden genoeg. Die waren wijd opengesperd en staarden bewegingloos naar de hemel. Ushi gilde het uit van wanhoop. Ze wilde dit niet geloven! Ze greep Thuan bij de schouders en schudde hem door elkaar, alsof dat zijn leven terug kon brengen. Thiari zonk met de handen voor het gezicht naast Ushi op zijn knieën.
Orrik had alles gezien. Hij volgde de rest van de jagers niet, maar knielde ook bij Thuans lichaam neer.