Het bleek hem alras dat Bob, bijna stervende en meestal buiten bewustzijn was en voorts, dat hij hoegenaamd niet in verbinding stond met Emily.
Echter deed hij een andere, hoogst belangrijke ontdekking.
Doortje had een instinctmatigen afkeer van den verpleger met zijn onaangename, valsche tronie en loerende oogen, zij ontweek hem zooveel mogelijk al moest zij erkennen dat hij handig en flink was.
Maar toen Wilton op zekeren morgen een bericht had gebracht omtrent een der ernstige zieken en teruggaan wilde, hoorde hij Doortje tegen den geneesheer zeggen: "Kapitein Lankhurst maakt het best, hoor ik. Tante is érg tevreden over zijn toestand."
Wilton bleef verwonderd en verschrikt staan; Doortje merkte dat op en zweeg onmiddellijk. Waarom trof het dien man zoo dat zij Lankhurst's naam genoemd had ? Kende hij Archibald ? Zij wendde zich af en begaf zich naar haar zieken, gevolgd door Dubois.
Den Haai was echter een licht opgegaan. Lankhurst was in Zeeland, natuurlijk, dat wist hij immers. Bob Waters zelf had hem uit Engeland helpen ontvluchten. Maar dan was het ook Lankhurst geweest, die Emily in Ylissingen aan zijn macht onttrokken en haar een veilige schuilplaats bezorgd had. Stommeling, die hij was om daar niet eerder aan te denken! Als hij nu maar wist waar de kapitein zich ophield... dat moest hij trachten uit te vinden ... Maar misschien was Emily niet bij hem... hij werd verteerd door jalouzie als hij dacht aan de mogelijkheid, dat er een liefdesbetrekking bestond tusschen den kapitein en de mooie Emily, een jalouzie, die hem een blinden haat deed opvatten tegen den man, dien hij niet alleen als zijn medeminnaar beschouwde, maar ook als dengene, die hem Emily ontroofd had.
Maar hoe Lankhurst te vinden? Van Doortje had hij geenerlei hulp of medewerking te wachten, daarvan was hij zich klaar bewust. Door vragen en weer vragen kwam hij te weten, dat Doortje van Ellemeet bij haar tante in Vlissingen gewoond had, dat de oude dame Lodewijksz heette en in een huisje bij de Haven woonde. Dus zou Lankhurst, die naar