Nooit eerder was de locatie van The Passion zo bepalend. De Amsterdamse Bijlmer was op Witte Donderdag meer dan het decor voor de achtste uitvoering van het evenement. De Bijlmer vertelde haar eigen versie van het lijdensverhaal van Jezus. Het evangelie volgens de Bijlmer werd bepaald door de eigen geschiedenis van 50 jaar Bijlmer en de geschiedenis die de bewoners met zich meedragen. Met een geweldige energie en een enorme diversiteit aan artiesten is dit de beste uitvoering van The Passion ooit.
Het lijdensverhaal van Jezus Christus is in de bijbel opgeschreven door vier verschillende schrijvers. Ze schreven alle vier hun eigen boek, hun eigen evangelie. Vandaar dat we spreken van de evangeliën volgens Matteüs, Marcus, Lucas en Johannes. Het is het goede nieuws, het Evangelie, van Jezus, maar het wordt verteld door de schrijvers. De vertelling van het goede boodschap van Jezus wordt bepaald door ieders positie binnen de groep volgelingen van Jezus, door ieders geschiedenis en ieders verlangen. En iedere schrijver vertelt hoe het Evangelie van Jezus dan klinkt.
Dat gebeurde gisteren in de Bijlmer ook. In de wijk die dit jaar 50 jaar bestaat klinkt het Evangelie in de geschiedenis van wat mensen allemaal hebben meegemaakt en meemaken in de wijk. Het is de verre geschiedenis van de slavernij en van uitsluiting, nog steeds, maar ook de recente geschiedenis van de Bijlmerramp (1992). Daarom vertrok de stoet met het kruis ook bij ‘De boom die alles zag’; de boom die de ramp overleefde en waar een monument is opgericht voor de slachtoffers. Nabestaanden kwamen aan het woord tijdens de tocht met hún verhaal en hoe het geloof hen hier doorheen sleept. In de wijk met 85.000 inwoners en 150 nationaliteiten zijn er bovendien 150 kerkgenootschappen, die mee kleur geven aan die goede boodschap van Jezus. Wat is de goede boodschap in De Bijlmer?
Verteller Noraly Beyer, die net zo lang in de Bijlmer woont als dat Jezus leefde, en hier een huis vond, omdat er leegstand was, vertelt: “Toen Jezus zich in zijn tijd bekend maakte deed hij dat bij voorkeur onder mensen die zich buitengesloten voelden, anders waren, pijn hadden, ziek waren, of tegen de gevestigde orde ingingen. Wij vertellen hier vandaag het verhaal van een inspirerende persoon die juist die mensen in zijn armen sluit, in onze ogen kijkt en ons ziet zoals we zijn. Voor wie huidskleur, sociale status of religieuze achtergrond geen verschil maakt. In zijn verhaal wordt iedereen gezien.”
Het lied ‘Ik zie jou’ was het lied dat vervolgens een nieuw karakter ten tonele voerde in The Passion: de ‘bloedvloeiende vrouw’, de vrouw die al twaalf jaar ziek was, voordat ze Jezus aanraakte en genas (Matteüs 9: 20-22). ‘Ik zie jou’, was het antwoord van Tommie Christiaan als Jezus aan de vrouw, die fantastisch vertolkt werd door Graziëlle Hunsel Rivero.
Het was heel bijzonder in deze uitvoering van The Passion dat deze vrouw later terugkomt, op het moment dat Jezus veroordeeld wordt: ‘Ik zie jou’ klinkt dan als antwoord aan hem terug, als was ze een van de vrouwen later onder het kruis. Het was een zeer geslaagde toevoeging aan de vertelling van het Evangelie, volgens de Bijlmer.
Zo was de Bijlmer meer dan het decor voor The Passion, waar in de muziek de mondharmonica van Baantjer klonk, het brood van het Laatste Avondmaal roti was, en de Amsterdam Arena al even de JC-Arena was. Met zangtalent uit de Bijlmer en de meest diverse cast ooit, waar een enorme energie in zat, gaf de Bijlmer hun goede boodschap af, hun Evangelie van Jezus: Leer anders naar elkaar te kijken, en niet in slechts twee kleuren, wit en zwart.
De verteller vertelt: “Wij hebben dit verhaal niet voor niets verteld op een plek die zich ontworsteld heeft aan een slecht imago. Waar meer dan 150 nationaliteiten naast elkaar wonen en leven. Waar diversiteit juist voor verbinding kan zorgen. Na 50 jaar is de Bijlmer als een feniks uit zijn as herrezen. En is naar mijn idee alsnog de stad van de toekomst geworden. The Passion is ook het verhaal van anders naar elkaar kijken zonder onderscheid, met mededogen, met liefde. Zoals Jezus dat in praktijk bracht. Hij gaat voorbij aan vooroordelen en zorgt dat mensen zich gezien voelen. En dat is waar het begint. De ander zien. Jij ziet mij en ik zie jou. En als jij jezelf soms niet gezien voelt dan is het misschien de moeite waard om eens omhoog te kijken.”
En zoals elk evangelie in de bijbel had ook dit evangelie zijn eigen klankkleur. Met muziek in diverse klanken en kleuren, waarin Brainpower met zijn rap een nieuwe muziekstijl inbracht die naar meer smaakt. Over de zwarte Judas horen we niemand meer klagen, omdat de cast zo divers was dat deze perfect paste in de Bijlmer. Jezus was misschien wel het meest flets in zijn zanguitvoering. Maar ook bij hem speelt kleur geen rol, vertelde Beyer: “We weten niet hoe hij eruit gezien heeft. Maar dat is ook niet belangrijk. Jezus is voorbij de buitenkant.”
De diversiteit in muziekstijlen kwam het meest dichtbij elkaar in het compositie van twee liederen ‘Wie heeft de zon uit jouw gezicht gehaald’ (Herman van Veen) en ‘Ik leef m’n eigen leven’ (André Hazes, met een knipoog misschien naar de Amsterdamse The Voice-finaliste Samantha). Het werd gezongen door Jezus, Judas en Petrus, met rap. Waarom de tekst dan Judas in de mond legt ‘ik bemoei me toch ook niet met een ander’ begreep ik niet zo goed, want dat deed hij juist wel met zijn verraad, maar goed.
Het evangelie volgens de Bijlmer is het Evangelie van vallen en opstaan, en van gezien worden. Een evangelie dat niet politiek principieel was over de multiculturele samenleving, maar wel midden in die multiculturele samenleving verteld werd. Zo mag het Evangelie vaker klinken op de plaats waar The Passion wordt opgevoerd. Niet alleen te midden, maar ook vanuit het leven van de bewoners van die plek. Want zo deed Jezus het ook in zijn tijd. En zo vertelden de evangelisten daarover.