Series en foute teevee; pick me. – JENSANDTHECITY.COM
Series en foute teevee; pick me.
Gepost op 10 maart 2017 30 september 2017 door Jensandthecity
Ik ben een 'sucker' voor series en foute tv-programma's. Mijn eerste serie ooit was Dexter en laat dat gelijk te ziek voor woorden zijn. Een forensisch expert die het heft in eigen handen neemt in de veroordeling van criminelen. Als in kapot maken. De stekker eruit trekken op een gruwelijke manier. Ik hield ervan. En nog steeds want ik moet mezelf soms tegenhouden de serie niet nogmaals tot mij te nemen. Maar ik bedoel, als je zo'n serie schrijft is er ook wat goed mis met je. Hoe kom je erop, denk ik dan. Hey, I'm glad you did tho. Het blijft bij mij alleen nooit bij één aflevering. Het liefst kijk ik het hele seizoen in een keer weg. Series zijn namelijk zo verslavend dat je moet blijven kijken.
Mijn laatste serie was Orphan Black. Een serie waar je dubbel ziet maar toch ook weer niet. Personages, gespeeld door een en dezelfde persoon, zonder dat je het eigenlijk door hebt. Zo gemonteerd dat je moet blijven kijken wat ik dan ook deed. Ik geloof dat ik de hele serie in zo'n twee weken gezien heb. En dan heb ik het niet over 1 seizoen. Nee, maar liefst 4. Nadeeltje van een televisie op je slaapkamer. Mocht je bovenstaande series nog niet hebben gezien, wat ik me eigenlijk niet kan voorstellen, zul je toch echt even je Netflix op moeten starten. Succes gegarandeerd.
Sinds dit jaar ben ik voor het eerst van fan van Temptation Island. Eigenlijk is het vrij sneu als je zo'n programma nodig hebt om te bewijzen dat je liefde voor je partner zó diep gaat als de hand van Niels in het broekje van Paddestoel, eh, Parastoo. Grapje tussendoor moet kunnen. Nee, het is toch triest dat je middels een dergelijk programma je liefde voor de ander moet bewijzen, wat veelal gedoemd is te mislukken. Maar toch kijk ik het. Het liefst kijk ik alle afleveringen in één keer. Ik bedoel, waarom een week wachten als de nieuwe afleveringen voor het grijpen liggen. Ha. Grijpen. Temptation Island. Win win in m'n woordkeuze.
Ik ben een sensatiekijker. Eigenlijk is dat heel erg, maar kom op, dan moet je dat soort programma's maar niet maken. Wel vind ik het jammer dat je weinig 'ziet'. En nu hoef ik heus geen getuige te zijn van een aardbeving in de slaapkamer, maar neem bijvoorbeeld Lisa. Die arme vriend van haar denkt dat er niets aan de hand is, terwijl madam zich buiten het zicht van de camera's ontpopt tot een heel ander persoon. En laten we dat nou net niet zien tijdens de kampvuren. Toch blijven we massaal wachten op de volgende aflevering. Ik zit elke week met mijn vriendinnetje, haar vriend en tosti's te stuiteren op de bank. En oh wee als ik iets zeg. Mijn vriendin is een diehard. Je krijgt gerust een sis als je praat: "oh, ik wist niet dat er al reclame was?" Met andere woorden: "shut your face." En dan heb ik het nog niet eens over de blik in haar ogen gehad. Je wordt er bang van, serieus. Grote ogen en handen voor de mond van verbazing. Een ieder zal deze vorm van televisiekijken herkennen. Tenminste, als je dit programma kijkt.
Hetzelfde geldt voor Het beste voor je kind. Ik erger me dood aan sommige van de moeders maar de televisie uitzetten om dat tegen te gaan? Ho maar. Degenen die dit programma ook wekelijks volgen, weten naar wie ik refereer. Ik verbaas me soms over sommige ouders, maar goed, ieder zijn ding, denk ik dan. En zolang het blijft bij alleen het kijken naar deze onzin, zal het met mij wel goed komen. I'm out. Winkelen met mijn kind, in de PC Hooftstraat.