Louis wijst ook met de vinger naar de beleidsmakers en benoemt Chirac, Sarkozy, Hollande en Macron, want ze mogen wel eens vernoemd worden, de personen die systhematisch de sociale voorzieningen afbouwden en mensen zoals zijn vader nog dieper in de miserie duwden.
Ze vertelt het verhaal van Nuri en zijn vrouw Afra (kunstenares). Nuri hield bijen in Aleppo (Syrië) samen met zijn neef Mustafa.
Op een dag wordt hun levenswerk, vele bijenkasten, vernield, dit binnen de gruwelen van de oorlog. Mustafa besluit om te vluchten, zijn vrouw en dochter achterna naar Engeland nadat zijn zoon is omgekomen. Nuri verneemt de vlucht van zijn neef via een brief. Als ook Nuri’s en Afra’s zoon Sami, omkomt besluiten ook zij om naar Engeland te vluchten in de hoop Mustafa terug te vinden en terug bijen te kunnen houden.
Het relaas van die vlucht en hoe het is om in zo’n vluchtelingenkampen te verblijven lees je in dit boek. Het verhaal wordt verteld in verschillende hoofdstukken. Ieder hoofdstuk is opgedeeld in twee stukken. Eén deel gaat over hun huidig verblijf, waar ze zich bevinden en in deel twee krijg je een flashback. De flashback komt met een kernwoord dat de twee delen verbindt. De zinnen vloeien in mekaar en vertellen Nuri’s herinneringen.
Ik zag de tas voor het eerst verschijnen bij Carolien van Ateljee Caro . Carolien geeft regelmatig workshops, werkte fotohandleidingen in het Nederlands uit van leuke bestaande taspatronen, ze kent de kneepjes dus van het tassen maken maar weet ook wat een goede handleiding is.