Ontwikkelingsgerelateerde topografische desoriëntatie (Engels: Developmental topographical disorientation, DTD) is een in 2009 voor het eerst beschreven ontwikkelingsstoornis die ervoor zorgt dat mensen al van kinds af aan heel slecht in staat zijn om de weg te vinden op heel bekende plaatsen als hun eigen stad, het gebouw waar ze al jaren werken of zelfs hun eigen huis. Dit ondanks de afwezigheid van enige hersenbeschadiging, neurologische aandoening of algemene cognitieve gebreken die dit kunnen verklaren.

Personen met DTD zijn niet in staat een mentale voorstelling van de omgeving te maken en kunnen daardoor geen gebruik maken van een 'cognitieve kaart' tijdens het oriënteren. Anders dan gezonde mensen met een slecht richtingsgevoel, verdwalen mensen met DTD dagelijks in een zeer vertrouwde omgeving.

Deze aandoening kan veel negatieve gevolgen met zich meebrengen, zoals schaamte, minder zelfstandigheid en angst. Het feit dat deze aandoening nog heel onbekend is, zorgt voor een groter risico op negatieve gevolgen.

Onderzoek wijst uit dat DTD een genetische basis heeft en vaker voorkomt in families.

Neurologische oorzaak 
De neurologische oorzaak is nog onbekend. Wel wijst onderzoek uit dat er mogelijk een verminderde verbinding is tussen de hippocampus en de prefrontale context, wat het niet in staat zijn een 'cognitieve kaart' te maken, kan verklaren.

Criteria 
De criteria voor deze aandoening zijn:
 regelmatig verdwalen in heel vertrouwde omgevingen
 het oriëntatieprobleem wordt consistent ervaren vanaf de kindertijd of adolescentie (d.w.z. het stadium waarin we verwachten dat iemand zelfstandig begint te navigeren)
 geen andere cognitieve klachten hebben (d.w.z. aandachts-, perceptie- of geheugenproblemen)
 geen aantoonbaar hersenletsel of neurologische aandoeningen hebben die de moeilijkheden kan verklaren

Ontwikkelingsstoornis