Zo’n 25 jaar geleden schreef ik zo eens wat . Niet dat ik er echt goed in was maar het gaf mij veel plezier om mijzelf te bewegen tussen de opwellende fantasiën die ongelimiteerd waren en de sporadisch opkomende blokkades van het niet weten hoe je bepaalde ideeën, gevoelens zo kon omschrijven dat het echt weergaf wat er in jezelf opwelde.
Hoe dan ook, na enkele jaren van schrijven, een paar kleine verhalen, diverse boekjes vol met gedichten en gedachtenspinsels, stopte ik met schrijven.
25 Jaar later, nadat ik enkele niet afgemaakte verhalen weer inzag, heb ik besloten om een nieuwe poging te wagen om één van die verhalen nieuw leven in te blazen. Toentertijd had ik twee verhalen geschreven, beiden niet afgemaakt, met een vergelijkbaar verhaal. Een jongen die eropuit wordt gestuurd door zijn ouders met de opdracht om “de sleutel” te vinden en te beschermen. De jongen begint het avontuur zonder echt te weten wat hij moet doen maar beland in een wereld die ver buiten zijn begrippen gaat.
Hij stopte niet tot dat hij bij de vervallen watermolen kwam. De oude molen, die nu niet meer was dan een uiteengevallen fundering, was zijn toevluchtoord geworden sinds het moment dat hij merkte dat veel van wat er om hem heen gebeurde niet leek te kloppen met zijn gevoel van rechtvaardigheid en menselijkheid.
Hij had met het rond liggende puin een aardig onderkomen weten te maken op de nog intacte vloer van de eerste verdieping. Hoewel de trap ernaartoe wel enige aandacht nodig had was het een prettige en vooral droge plek geworden.
Aangekomen keek hij rond of alles nog was zoals hij het de laatste keer had achtergelaten. Alles leek nog op z’n plek te liggen. De paar boeken op de biels, de kaars had dezelfde grote en zelfs de overgebleven etensresten lagen nog ongeroerd op de geïmproviseerde tafel.