grootste oplettendheid.’ Iemands gelaat kan angst, vrees, ontsteltenis en derg. verraden, terwijl de persoon zijn best doet, die gewaarwordingen te verbergen, maar wanneer iemand met de ‘grootste oplettendheid’ naar buiten staart, kan ieder dat opmerken. Ook het werkw. staren d.i. ‘strak voor zich uitkijken’ past kwalijk bij ‘grootste oplettendheid’. Bij ‘staren’ denkt men aan gedachteloos of overspannen uitzien. Het onderwerp hij staat vóor ‘staarde.’ Reden genoeg om ook het vóor ‘scheen’ te plaatsen, in den gewonen verhalenden stijl komt (behoudens nà enkele woorden) het onderwerp vóor het gezegde. Dat ‘oogen en ooren al hun best deden’ is slecht te rijmen met het deftige ‘verraden’, terwijl in allen gevalle al overbodig is. Ook drukt scheen het tegenovergestelde uit, van wat er in den aanhef werd gezegd.
Men beschouwe bovenstaande aanteekeningen als eene eerste poging, om te strijden tegen slordigheden in den stijl, die met onvergeeflijke zorgeloosheid in woordenkeus, tegenwoordig naar het schijnt niet meer afgekeurd worden, althans, waarop nergens gewezen wordt Niet alleen uit haastig vertaalde romans, maar ook uit allerlei leeren leesboeken voor de school, kan men taal- en stijlfouten bij dozijnen aanwijzen en terwijl men de fouten in leerboeken voor vreemde talen, zoo breedvoerig vindt opgesomd, bewaart men - als gold het onderlinge afspraak - een plechtig stilzwijgen over fouten in schoolboeken in de moedertaal, waardoor de leerlingen wellicht zeer knap worden in het opzeggen van taalregels en het ontleden van zinnen, maar zeer weinig vorderen in het schrijven van een sierlijken, of ten minsten duidelijken en natuurlijken stijl.