Nu we de mazelen weer de baas zijn en ’t achterwerk niet meer gloeit van de Ducati-zit, is hier dan het beloofde Waubach-verslag.
Er ging natuurlijk heel wat aan vooraf, voor ik zover was om mee te gaan, ook al omdat ‘t kroost snotverkouden was, goed hangerig en vervelend en ik er vast van overtuigd was, dat ze “iets” onder de leden hadden.
Maar alle moederlijke bezwaren werden door echtgenoot en oppas weggewuifd en ik ging eigenlijk ook hartstikke graag mee, te meer omdat je nooit meer op ’n motor zit zowat, en omdat ik al zo veel over Waubach gehoord had.