Dit is een autobiografisch verhaal over een jongen tijdens de oorlogsperiode van 1940-1945. Er is veel over deze oorlogsperiode geschreven. Meestal gebeurde dat uit de ervaring van volwassenen of bijna volwassenen. Misschien ook wel met de gedachte; wat zou een jong kind vanuit zijn toch redelijk beschermde omgeving binnen een gezin, van die oorlog hebben begrepen? De lezer zal merken dat de belevingswereld van een kind en een volwassene niet zoveel hoeven te verschillen. In ieder geval niet in een gezin waar dagelijks alle oorlogsgebeurtenissen werden besproken. Ook de soms onuitgesproken zorgen en angsten van ouders en anderen zijn voor een oplettende kindergeest niet te verbergen.
Nu ik dit na ruim zeventig jaren opschrijf kan ik niet anders doen dan met de kennis en ervaring die ik nu heb. Daarmee bedoel ik te zeggen dat sommige teksten wel wat anders zullen klinken dan van een jonge jongen verwacht kan worden. Wel heb ik mijn best gedaan me zo goed mogelijk te verplaatsen in mijn toenmalige gedachtegang. Bedenk daarbij wel dat een herinnering niet altijd precies de waarheid (zo die al bestaat) weergeeft. De menselijke geest heeft zijn eigen autonome verwerkingsproces. Daarbij komt ook nog dat een enkele gebeurtenis mijn ouders mij later hebben verteld.
In enkele gevallen vereist de tekst wat toelichting of achtergrond. Deze zijn te vinden in de cursieve tekst.