In 1936 kon Nederland de strijd voor de gave gulden niet meer voortzetten, onder meer doordat de munten van de andere landen enorm in waarde daalden, waardoor Nederlandse bedrijven steeds meer in problemen kwamen (ook daaraan zien we hoe sterk afhankelijk Nederland is van het buitenland). Wij kunnen wel een prudent monetair beleid willen voeren, maar als de andere landen dat niet doen, kan Nederland nooit lang een afwijkende koers varen. Toen duidelijk werd dat een terugkeer naar de gouden standaard er internationaal niet meer in zat, was het enige logische wat Nederland kon doen zelf van die standaard afstappen. Maar dat betekent niet dat de strijd voor een terugkeer ernaar in de jaren ervoor slecht beleid was geweest! In monetair opzicht kunnen en moeten we trots zijn op ons land.
Trip en Colijn beschouwden devaluatie van de gulden als muntvervalsing, het was bijna een scheldwoord voor hen. De waarde van de gulden verlagen noemde Trip een onbehoorlijke maatregel en asociaal omdat daarmee de over een lange periode opgebouwde koopkracht in één klap ongedaan werd gemaakt. Het afdanken van de goudstandaard zag Trip als
‘een experiment van conjunctuurbeïnvloeding waarmee een nieuw element van onzekerheid en ontwrichting zal ontstaan’.