Antoine Perrenot de Granvelle werd op 20 augustus 1517 in de Franche-Comté geboren als zoon van Nicolas Perrenot de Granvelle, een belangrijke adviseur van keizer Karel V. Zijn vader zorgde voor een goede opvoeding, waardoor hij onder meer een groot aantal talen leerde. Granvelle stond al vroeg bekend om zijn intelligentie. Na de Artes in Leuven, waarvan het encyclopedisch onderricht uitzicht gaf op hogere faculteiten, volgde hij Rechten in Padua.
Op zijn eenentwintigste werd Granvelle bisschop van Atrecht, maar hij liet zich in die hoedanigheid al snel vervangen om zijn vader bij te staan, onder meer op verschillende Duitse Rijksdagen. Dit maakte hem al snel vertrouwd met de internationale politiek. Na de dood van zijn vader in 1550 volgde Granvelle hem op als staatssecretaris en grootzegelbewaarder van Karel V en werd hij een van de belangrijkste adviseurs van de Spaanse koning Filips II in de jaren voor de Tachtigjarige Oorlog.
Na Filips vertrek uit de Nederlanden werd Granvelle adviseur van landvoogdes Margaretha van Parma. Mogelijk was het bij haar dat hij Cipriano De Rore leerde kennen, namelijk toen de maestro na zijn ontslag in Ferrara op den dool was.
Muziekliefhebber in hart en nieren, onderhield Granvelle graag contact met componisten. Zo had hij een heel goede relatie met onder anderen Roland De Lassus, Cypriano De Rore, Zarlino en Adriaen Willaert. Dit blijkt uit een aantal interessante brieven, die momenteel in Madrid gearchiveerd zijn. Zo vroeg de aartsbisschop vroeg aan Willaert om werken te componeren waarin zijn wapenspreuk voorkwam: "Durate et vosmet rebus servate secundis – Houd vol en maak je sterk voor betere tijden” (Vergilius, Aeneis, I, 207).
Hoewel Maestro Adriano in die periode serieus ziek is, wil hij dat zeker niet weigeren. Meer nog, hij gaat op een hoogst creatieve manier te werk! Vooreerst selecteert hij de passage, waarvan het motto het zevende en laatste vers vormt, en herwerkt het naar de persoon van Granvelle toe. Vervolgens ontwerpt hij een ostinato van drie noten naar het soggetto cavato-principe: ut – fa – re, op basis van de kerngedachte ‘Durate’. Dit ostinatomotief laat hij ten slotte onafgebroken herhalen door de tweede of de vijfde stem, waarbij de notenwaarden geleidelijk verminderen. Terwijl de bezetting overgaat in zesstemmigheid, wordt het ritme hierdoor naar het einde toe steeds verder opgedreven.
Ook Cipriano de Rore ontving dit verzoek, maar aarzelde. Hij ging eerst te rade bij Willaert, die hem aanmoedigde op de vraag in te gaan en hem meteen ook uitlegde hoe hij te werk zou gaan . Zo componeerde ook Cipriano een motet, met hetzelfde soggetto cavato, vijfstemmig en met de ostinaat beperkt tot een enkele stem. In 1566 nam Cipriano zowel zijn versie als die van Willaert op in zijn vijfde madrigalenboek.
Ook Roland De Lassus en Pierre De Manchicourt brachten hulde aan de kardinaal met een motet op ‘O socii durate’. De volledige tekst:
Guiseppe Zarlino publiceerde kort na de dood van Willaert drie Lectiones pro mortuis. Katelijne Schiltz zocht naar aanwijzingen dat Zarlino die ‘in memoriam Willaert’ heeft geschreven. Zij besluit: