Vanaf 2009 startte de Vlaamse Overheid met beheerovereenkomsten voor akkervogels. Met subsidies namen landbouwers in honderden hectaren akkers maatregelen om de akkervogels er weer bovenop te helpen. Toch bleef de achteruitgang van grauwe gors doorgaan: traditionele overwinteringsplekken liepen leeg en op de randen van het verspreidingsgebied waren jaar na jaar minder zangposten.
Werkgroep Grauwe gors ziet in de alarmerende cijfers het signaal om het agrarisch natuurbeheer beter af te stemmen en aan te vullen op de bescherming van grauwe gors. Veldwerk heeft uitgewezen dat de soort een jaarrond lang zorgen en noden heeft. Die hangen vandaag allen aan een zijden draadje: wintervoedsel vinden, de hungry gap doorkomen, succesvolle legsels voortbrengen en veilige nestplaatsen vinden. Snelwerkende oplossingen zijn nochtans gekend én haalbaar. Willen we vermijden dat de onfortuinlijke akkervogel verdwijnt uit Vlaanderen, dan komt er op aan deze maatregelen op de juiste plaatsen uit te rollen in een ‘noodplan ‘grauwe gors’.
Onderzoek naar broedende Veldleeuweriken in akkergebieden in de provincies Groningen en Drenthe laten zien dat Veldleeuweriken vooral broeden in gewassen. De voorkeur gaat vooral uit naar bodembedekkende gewassen die niet te laag zijn (10cm) en die niet boven de knie uitkomen (50 cm). In het Nederlandse bouwplan zijn dan ook de meeste broedende Veldleeuweriken terug te vinden in zomer- en wintergranen, grasland, luzerne en suikerbieten.