Sorry, mijn excuses, pardon. Ja, ik ga er weer over beginnen. Het is nou eenmaal waar mijn leven op het moment grotendeels om draait. Here we go... Nu ik na twee maanden nog geen baan heb, beginnen de frustraties een beetje hoog op de te lopen. Niet omdat ik ongeduldig ben, maar om de belangrijkste reden van mijn joblessness. Daar mag ik dan best wat over kwijt toch?
Ik reageer al weken op vacatures die mij aanspreken. Soms ook op functies die mij wat minder trekken: ik moet het wat breder zoeken, anders heb ik als de volgende ijstijd uitbreekt nog geen baan – mocht dat onverwacht heel snel zijn, dan zeg ik ‘laat die baan dan ook maar zitten’. Goed, ik heb wat die droombaan betreft nou eenmaal niet een heel brede interesse. Ik wil gewoon op een redactie werken en schrijven, schrijven, op pad gaan om verhalen te vergaren en daarna weer schrijven en nog een beetje schrijven! Ik lijk wel een verwend kind.