Ten minste, zoveel mensen heeft de populaire Youtuber Mr. Beast in dienst voor ALLEEN het maken van zijn video thumbnails.
Wat dit zegt, is dat je niet zomaar 100 miljoen abonnees op YouTube krijgt. Daar zit een proces achter.
Ik leef in de omstandigheid dat ik nog nooit een video van Mr. Beast heb gezien van begin tot eind (alleen wat flarden), maar ik heb wél een interview gezien waarin hij vertelt over hoe hij jarenlang — toen geen hond nog zijn videos keek — elke dag bijna manisch bezig was om het systeem uit te vogelen.
Het systeem van: hoe maak ik een video die veel views krijgt.
Ik denk daar vaak aan. Want zijn proces is bewonderingswaardig.
Het is namelijk eindeloos proberen, proberen, proberen.
Keep what works, delete what doesn’t.
Mr. Beast is ontzettend goed in itereren en eindeloos herhalen en proberen. Daarom zijn er zes mensen nodig om één video thumbnail te maken.
Het is het proces van een kunstenaar, en niet onvergelijkbaar met hoe Paul McCartney Get Back er uit rammelt op zijn basgitaar. En daar kun je veel van leren.
Het verschil is wel dat het eindproduct in het geval van Mr. Beast alleen gemeten wordt op basis van populariteit aka views. En niet meer of het goed is. En ik meen dat toch nog steeds echt twee verschillende dingen zijn? Of zijn we inmiddels populariteit/views gelijk gaan schakelen met goed?
Paul McCartney weet iets te maken wat zowel goed als populair is. Een prestatie die nog vele malen moeilijker is. Maar het kan wel. En iets maken dat goed is, daar gaat het om. Als het vervolgens ook nog populair blijkt te zijn, dan heb je de jackpot. Maar als je deze volgorde omdraait — eerst iets proberen te maken dat populair is — dan zal kwaliteit altijd inboeten op populariteit. Zo werkt het.
Iets dat goed is herken je overigens als het over x jaar nog betekenis heeft. Voor hoeveel videos van Mr. Beast geldt dat?