Ilja komt met haar dochters een bewoner van een zorginstelling tegen die aan Ilja vraagt of ze een panty voor Sinterklaas aan doet. De vraag alleen al is erg grappig, maar de reactie van haar dochter idem dito.
Mijn jongste dochter heeft zwemles in een zwembad dat is gesitueerd op een groot terrein van een zorginstelling. Gevolg is dat je, terwijl je van je auto naar het zwembad loopt, regelmatig een bewoner van een van de groepshuizen daar tegenkomt. Soms volgt er een goed gesprek, soms niet, maar meestal merkten mijn dames weinig bijzonders aan de voorbijgangers daar.
Vandaag kwam ons bij verlaten van de auto al blijmoedig een jongeman op een driewieler tegemoet. Van verre riep hij al: “Hallo!!!!” Hallo, antwoordden wij terug. De jongen sprak op een stevig volume en het kostte wat moeite om zijn volgende zin te verstaan. Na even doorvragen kwam ik erachter dat hij vertelde dat zaterdag Sinterklaas aankwam en of ik dan een panty aandeed? Uiteraard had ik geen idee wat het verband was, maar aangezien ik zeer zelden (hooguit een paar keer per jaar) een panty draag kon ik melden dat ik dat niet van plan was.
Op stormvolume deed hij uit de doeken dat het echt niet de bedoeling was géén panty te dragen bij een intocht, en wanneer ik dan van plan was die aan te gaan trekken. Na weer een uitleg dat ik dat toch echt niet van plan was, op geen enkel tijdstip, brulde hij nog even verder over de totale noodzaak van de juiste beenmode bij zo’n happening. Daarna besloot hij blijkbaar dat ik een hopeloos geval was, en luidkeels in zichzelf mopperend over mijn brute weigering de goedheiligman te eren door een panty te dragen fietste hij weer door.
Toen hij door was gefietst vroeg oudste: “Waarom praatte die meneer zo gek?”. Ik zag hier een prima opvoedkundige kans en begon een verhaal over mensen die anders zijn. Dat sommige mensen gehandicapt zijn aan hun lijf (zoals de man die eerder deze week bij haar op school had verteld over zijn leven zonder onderbenen) en sommigen aan hun hersenen. Hoewel ik niet precies meer wist of de term nou tegenwoordig nog sociaal verantwoord was legde ik uit dat die mensen geestelijk gehandicapt zijn, wat meer hulp nodig kunnen hebben en daarom soms in een instelling als deze wonen.
Ik ben Ilja, 43 jaar en moeder van Mare (bíjna 9) en Luza (nét 5). Ik woon met vriend, dochters en kat in een klein dorpje in het midden van het land en werk als freelancer in de muziekwereld, met name voor concertzalen en festivals. Naast het leukste werk van de wereld ben ik zo gelukkig om ook de leukste dochters van de wereld te hebben, bofferd dat ik er ben. Nu nog zien dat ik de combinatie van een relatie, gezin, sociaal leven en werk dat volkomen onregelmatig en lichtelijk onvoorspelbaar is in goede banen leid.