Er was een tafel gedekt tussen twee dames van ongeveer vijfennegentig. Mijn eerste reactie was: Verdorie… ik wil even bijkomen in mijn eentje met een krantje. De tweede reactie: Ach, wat geeft het, 't heeft ook wel wat en ik het is ook leuk een praatje met de bewoners.
De bijna doof blinde dame schreeuwde me toe dat ze de laatste uren veel te verwerken had. Ik schreeuwde terug: "Wat is er aan de hand???" Ze mocht niet meer zitten waar ze zat. Ze moest vanaf morgen bij het raam zitten. Dat was weer wennen aan iets nieuws en daar hield ze niet van. Deze tafel kende ze nu eenmaal. Ik vroeg of ze de mensen aan die andere tafel niet kende… dat deed ze wel maar ze wilde toch liever aan deze tafel blijven zitten. Toen de medewerker langs kwam vroeg ik het voor de zekerheid. Ik wilde wel de advocate van de dame zijn: "Waarom moet die mevrouw daar gaan zitten?" De man antwoordde dat dat helemaal niet hoeft. Hij had alleen geopperd dat, als ze wilde, ze ook bij het raam kon gaan zitten. Ze mocht ook blijven zitten waar ze al zat. Ik schreeuwde: "U mag hier gewoon blijven zitten...". Schreeuwt ze terug: "Nee… ik wil bij het raam!!"
Las net dat het ouderencentrum inmiddels is gesloten... hoop dat de dame kan wennen waar ze nu is...