De Kerstman – In de Luie Stoel
Toos keek gefascineerd tussen de gordijnen door. Een huivering liep over haar rug. Het hele gebeuren leek onrealistisch, evenals het geluid dat van buiten zachtjes doordrong. Een 'wooshgeluid', anders kon ze het voor zichzelf niet beschrijven.
Met haar linkerhand hield ze haar duster dicht tegen zich aan geklemd terwijl ze met haar rechterhand de vitrage wat verder optilde om een beter zicht te hebben op hetgeen zich buiten afspeelde.
De schaduw en het geluid leken dichterbij te komen.
Vreemd genoeg voelde Toos geen angst. De schaduw leek haar op de een of andere manier vertrouwd. Ze kreeg het gevoel weer kind te zijn en dat ondanks haar ver gevorderde leeftijd.
Nu leek ze ook belletjes te horen. Tinkelende belletjes alsof er een arreslee door de straat reed. Alleen was er op straat niets te zien. En er lag ook geen sneeuw waar de slee door heen getrokken zou kunnen worden.