Ook is er de afgelopen winter en het het voorjaar weer heel wat voorbereid om het rondje Polen te maken. Tijdens de voorbereiding bleek het al, dat het niet allemaal makkelijk zou zijn. In de Poolse AIP gids staat niet veel vermeld zoals aan welke kant en welke hoogte het circuit ligt. Op de meeste velden zijn motorvliegers en zwevers actief dus wil je niet in een zweefvliegcircuit terecht komen. Alle velden die we wilden aandoen heb ik opgezocht via het internet en waarvan ik het mailadres kon achterhalen maar even een mailtje gestuurd over de missende gegevens. Van 3 velden kreeg ik gegevens waar ik wel mee uit de voeten kon en zo zijn we zaterdag 7 juli vertrokken voor onze reis naar Polen. Dag 1 wilden we via Salzgitter Drütte (EDVS) naar Kamenz (EDCM) en dan de volgende dag verder. Nadat we in Kamenz waren geland, hebben we wat gegeten en getankt. Doordat we de wind in de rug hadden, liepen we voor op schema en zijn we na het tanken doorgevlogen naar
Wrocław Szymanów (EPWS). Omdat we gelijk door wilden hadden we verzuimd om de NOTAMS te lezen. Dit was natuurlijk niet erg slim, want als we dat wel hadden gedaan dan hadden we ook geweten dat er de wereldkampioenschappen parachutespringen aan de gang was en het veld was gesloten. Ik riep het veld meerdere keren op maar kreeg geen antwoord, hoorde verder geen verkeer op de radio en zag ook geen ander vliegverkeer maar wel een drukte op het veld. Nadat we waren geland op baan 29 kregen we te horen dat het veld eigenlijk nog dicht was. Het was niet erg dat we waren geland, want alles was al afgelopen en 20 minuten na de landing was het veld ook weer gewoon open. Nadat we de prachtige stad Wrocław hadden verkend zijn we 2 dagen later doorgevlogen naar Krakau met nog een tussenstop in Gliwice (EPGL) voor een bak koffie, maar helaas waren we te vroeg, het restaurant was nog gesloten.
Gliwice (EPGL) Zonder koffie zijn we doorgevlogen naar Kaniow (EPKW). 1 van de 3 velden in Polen waar ze mogas hebben. Kaniow is een veld met een mooie nieuwe asfalt baan waar we hebben getankt. Nadat we hadden getankt voor € 1,04 per liter zijn we maar weer snel doorgevlogen, want op dit veld was verder helemaal niets en alles moesten we uitleggen met handen en voeten. 25 minuten nadat we waren vertrokken melden we ons bij Krakow Pobiednik Wielki (EPKP) We kregen te horen dat we het noordelijke circuit moesten gebruiken en 10 seconden later moesten we het zuidelijke circuit pakken, want de zwevers zaten in het noordelijk circuit. Net toen we wilden indraaien naar final dook er een zwever voor ons op die helemaal verkeerd zat. We hebben toen een 360 gemaakt en zijn vervolgens geland en zat de zwever weer in zijn eigen circuit. Toen we Krakau naar ons idee hadden gezien zijn we weer vertrokken voor onze volgende route.
Met wat heiig weer, maar wel ruim genoeg zicht zijn we woensdag 11 juli naar Warschau gevlogen. Onderweg werden we opgeroepen door de luchtverkeersleiding dat we door een active area vlogen!?? Volgens de GPS, de kaart en Sky Demon vlogen we er ruim omheen en in de NOTAMS stond ook niets dat het gebied actief was. We vonden het wat raar, maar hebben toch de route maar iets verlegd. Vlak voordat we een corridor in wilden draaien bij Warschau werden we weer opgeroepen door een zeer slecht Engels sprekende luchtverkeersleider. We moesten koers .,. vliegen een minuut later weer koers .,. de man was erg geprikkeld. Wat later bleek, was dat we vlak voor dat we de corridor in wilden draaien haaks op de aanvliegroute zaten van alle regeringsleiders die binnen kwamen voor de NAVO top. We zaten nog ruim buiten het controle gebied van het betreffende vliegveld en nog wat lager dan de toegestane hoogte, maar toch dacht de verkeersleider waarschijnlijk dat we kwade bedoelingen hadden. Nadat we gewoon aan zijn wensen voldeden zette hij ons recht voor de baan van Warschau Babice (EPBC) en konden we landen. Na de landing vroeg ik waar ik moest parkeren en kreeg alleen maar te horen “put on grass” (zet op het gras). Bij de club die er was heb ik hem toen maar neergezet. Daar was niemand te bekennen en ben toen een kantoor binnen gelopen en daar gevraagd of er iemand Engels kon spreken. En ja hoor er werd een jonge man opgeroepen die ons verder hielp en hij belde een taxi voor ons. Na twee dagen Warschau wilden we verder maar het slechte weer gooide roet in het eten. Veel regen, heel lage bewolking en onweer hielden ons aan de grond. Zo nu en dan was er ook wel een goed moment en na vier dagen wilden we van zo’n goed moment gebruik maken om uit Warschau weg te komen. De bedoeling was Gdansk, maar ook daar was het weer slecht dus hebben we een planning gemaakt richting Ostrów Wielkopolski (EPOM). We zaten op het vliegveld onder een afdakje te wachten tot het ophield met regenen om daar dan gelijk gebruik van te maken.
Toen het droog werd zijn we naar de toren getaxied om het landingsgeld en de stalling te betalen. Ook dit ging weer gepaard met handen en voeten taal. Na veel vijven en zessen en wat telefoontjes voor de landing met 4 nachten stalling. Na het opstijgen zaten we met 10 minuten in het mooiste weer van de wereld met gelukkig een zeer goed Engels sprekende verkeersleider dit keer. We waren op weg naar Ostrów Wielkopolski. Ik had voor vertrek naar het veld gebeld en kreeg te horen dat ik tegen 13.30 uur kon landen. Op het veld waren namelijk de wereld kampioenschappen zweefvliegen aan de gang. Toen ik het veld 5 minuten voor het bereiken opriep kreeg ik te horen dat ik een rechter circuit moest maken voor baan 29 i.p.v. een linker circuit, een very long final en de linker baan moest nemen. Dit was de eerste keer dat het erg duidelijk was. Na de landing werden er nog een paar zwevers omhoog getrokken voor de wedstrijd met toestellen die je hier in Nederland niet ziet.
Nadat we op het veld heerlijk hadden gegeten, benzine hadden gehaald bij een lokaal tankstation en de jerrycans hadden geleegd, hebben we nog even genoten van de zwevers die met velen tegelijk weer terug kwamen naar het veld. Op het veld was wel avgaz, maar dat mochten we niet tanken, want dat was alleen maar voor de sleepkisten van de wedstrijd. Doordat er veel publiek was voor het zweefevenement was onze kist met het vreemde kenteken erg in trek bij de fotografen.
De volgende dag zijn we vroeg vertrokken voordat de zwevers weer actief werden. We hadden besloten om maar weer richting Duitsland te vliegen. Na ongeveer 1 uur en 3 kwartier hebben we de wielen op Bautzen (EDAB) aan de grond gezet en direct maar even weer wat getankt. Bautzen is een prachtig oud stadje en zeker de moeite waard om een keer te bezoeken. De volgende ochtend zijn we verder gevlogen naar Hildesheim (EDVM), waar we de tanks weer hebben gevuld en lekker hebben gegeten. Na wat rust hebben we het laatste stuk naar Stadskanaal gevlogen onder erg turbulente omstandigheden in het heuvelachtige gebied nabij Hildesheim. Toen we weer boven vlak terrein vlogen, werd het steeds beter en na anderhalf uur hebben we de reis met een tevreden gevoel weer afgesloten met de landing op het vertrouwde Stadskanaal.
In totaal hebben we 13 uur en 45 minuten gevlogen, 2400 km afgelegd en hebben het 176ste veld bij kunnen schrijven in het logboek.
Van wat wij van Polen hebben gezien is het een prachtig modern land met behulpzame mensen, prima hotels, heerlijk eten en drinken en dat alles voor een redelijke prijs. Het Engels op de vliegvelden is zeer slecht en ze zijn niet gewent dat er een toestel van buiten komt op de kleinere velden. Mogas is maar op drie velden te verkrijgen.
Zoals jullie misschien al te horen hebben gekregen zijn de regels omtrent het doorvliegen van een Radio Mandatory Zone (RMZ) in Duitsland sinds dit jaar flink veranderd. Nieuw is een uitluisterplicht met een „Listening-Squawk“. Alle informatie hieromtrent kan worden gevonden in de Nederlandstalige bijlage van deze mail en natuurlijk hoogst officieel in de Duitstalige „NfL 958-17“ (Nachrichten für Luftfahrer). Hoewel de naleving van de nieuwe regels op vrijwillige basis geschied, willen we graag iedereen op het hart drukken de regels toch strikt na te leven, om zo toekomstige restrictieve maatregelen c.q. beperkingen in het luchtruim voor VFR-piloten te verhinderen. Belangrijk is dat piloten zelf alleen de RMZ-frequenties (wat eigenlijk radarfrequenties voor IFR-piloten zijn) monitoren en zichzelf niét op de frequentie aanmelden!
Mochten er nog specifieke (inhoudelijke) vragen zijn omtrent de nieuwe regeling, dan kunt u deze direct in het Duits of Engels aan de heer Engelmann stellen. Het e-mailadres kan eveneens in de bijlage gevonden worden.
Vanaf heden liggen de nieuwe checklists in de toestellen, deze zijn ook te downloaden via Leden – Rooster – Downloadkolom rechts op de pagina.
13 juli 2017 zijn we vertrokken voor onze vliegtocht naar Engeland. Ook nu bleek dat een goede vluchtvoorbereiding weer erg nuttig is.
Plusminus 10.30 uur stegen we op naar vliegveld Midden Zeeland (EHMZ). Daar aangekomen hebben we direct de GAR en het vliegplan gefaxt (de GENDEC hadden we de dag ervoor al via de PC geregeld) Na nog wat gegeten en getankt te hebben zijn we naar Engeland gevlogen. De oversteek hebben we gemaakt via het kortste stuk Calais-Dover, want dan hoef je namelijk geen reddingsvesten mee te nemen. Onder de begeleiding van de luchtverkeersleiding van Brussel, Lille en Londen zijn we 1 ¾ uur later op Rochester (EGTO) geland.
Na het parkeren zag ik 4 gele jassen staan en zei al tegen Mieke dat die vast voor ons kwamen. En ja hoor, na het uitzetten van de motor kwam de border police (hier de marechaussee) al naar ons toe. Ze wilden de paspoorten zien en vroegen waarom we geen GAR hadden gestuurd. Ik kon aantonen dat dat wel was gebeurd op Midden Zeeland. Ze gingen toen even bellen met hun kantoor en zeiden,” u hebt gelijk, onze fax is kapot”. U had ook even kunnen bellen,?? Verder wilden ze alle papieren zien en kwamen tot de conclusie dat verder alles klopte m.u.v. de telefoonnummers die we bij ons hadden. Hun telefoonnummer klopte niet? Nadat ik hun vertelde en liet zien dat ik dat de vorige dag van hun eigen site had afgehaald begonnen ze zich achter de oren te krabben en gaven ons het goede nummer en zeiden dat ze de site gingen aanpassen en wensten ons een plezierig verblijf in Engeland. Na het melden op het havenkantoor had ik een hotel geboekt naast het vliegveld. Toen ik de bevestiging kreeg en zag dat de rekening in dollars was …???? Na goed kijken bleek dat ik Rochester in Amerika had geboekt! Oeps, foutje, maar even bellen!
Vrijdag de 14e wilden we naar een heel klein farmfield, Northiam, dat ligt heel dicht bij een groot landhuis met prachtige tuinen die je kunt bezichtigen. Het veld is PPR maar we kregen geen contact met de eigenaar van het veld, dus ging het bezoek aan de tuinen niet door en zijn toen naar Londen Stapleford (EGSG) gevlogen voor een bak koffie. Stapleford is een veld waar het heel erg druk is met vliegers in opleiding. Na de koffie weer terug naar Rochester. De volgende dag zijn we na te hebben getankt, verder gevlogen naar Lee on Solent (EGHF)bij Portsmouth: één van de vele marinehavens van Engeland. Onderweg moesten we nog wat slalommen om een paar buien met motregen, maar verder was het redelijk goed te doen. Het was er zó druk met radio verkeer dat ik er nauwelijks tussen kwam. Toen het eindelijk was gelukt kon ik landen op de 23 met ongeveer 25 knopen wind op de kop.
Nadat we in het hotel waren aangekomen hebben we de stad verkent. Deze was erg veranderd nadat ik er met de marine voor het laatst was geweest. De stad was in positieve zin veranderd en zeker de moeite waard om een keer te bezoeken.
Maandag de 17e zijn we weer vertrokken richting Bath, maar eerst nog even landen op Bembrige (EGHJ) gelegen op het eiland Wight. We waren wel een paar keer eerder op het eiland geweest, maar nog nooit op Bembrige. Op hun website stond dat het restaurant elke dag was geopend, maar het bleek dat het was gesloten op maandag. Na een kwartier zaten we weer in de lucht op weg naar Garston Farm heel dicht bij Bath. Garston ligt in de CTR van Colerne een militair veld. Nadat we contact hadden gemaakt met Colerne werden begeleid tot op de grond door de verkeersleider. Toen we waren geland wilden we de bus pakken naar Bath maar die reed volgens de boer maar 4 keer per dag en voorlopig kwam er geen bus. Dus maar even een taxi gebeld die veel moeite had om het veld te vinden. Later zagen we op het busstation dat er maar 1x per dag een bus reed! Nadat we de prachtige steden Bath en Bristol hadden bezocht heeft de zeer behulpzame eigenaar van de B&B ons weer naar het veld gebracht. We moesten eerst nog een poosje wachten tot het weer iets opklaarde, want de bewolking hing erg laag en het zicht was marginaal. Tegen de middag was het zover opgeklaard dat we naar het naast gelegen veld Kemble (EGBP)konden vliegen. Dit is een heel groot veld waar ze de grote airliners slopen. Na de koffie op Kemble was het zover opgeklaard dat we de laatste 20 minuten naar Oxford Enstone (EGTN) konden vliegen.
Na de landing werden we even door een vlieger naar het station gebracht waar we de trein namen naar Oxford: Een heel drukke stad met ontelbaar veel Aziatische jongeren.
Het weer zag er de volgende dag niet best uit, maar na het bestuderen kwamen we tot de conclusie dat het snel zou stoppen met regenen en dat we daarna best konden vliegen richting Lashenden Headcorn (EGKH). De voorspelling kwam uit want toen we op het veld aankwamen scheen de zon. Na het tanken zijn we opgestegen richting Headcorn en zijn deze keer via de noord kant van Londen gevlogen wat ook een prachtige blik bood op de skyline van Londen. Verschillende grote airliners vlogen voor ons gevoel vlak over ons heen , maar met de transponder geselecteerd en met Londen info was het geen enkel probleem. Ook zagen we een spitfire aan het stunten terwijl we op weg waren. Na een uurtje konden we de wielen op Headcorn aan de grond zetten.
De laatste avond sliepen we in een 700 jaar oud hotelletje met een pub de Chequers Inn in Smarden, waar we al een keer eerder waren geweest, heel erg leuk. De laatste etappe bracht ons weer naar Midden Zeeland. na dat ik het vliegplan had doorgebeld via de FIO in Amsterdam en via EHMZ had gevraagd of ze de marechaussee wilden waarschuwen, normaal kan het allemaal via het net, maar op Headcorn lag alles plat zodat het telefonisch beter ging. Onderweg was de verkeersleiding weer in alle landen erg behulpzaam voor het melden van tegengesteld verkeer. Het was namelijk een prachtige vliegdag met erg veel verkeer in de lucht.
Na de landing op Midden Zeeland stond de marechaussee al op ons te wachten. Nadat hij de paspoorten had gezien wenste hij ons welkom terug en konden we een bak soep eten. Toen we de lunch op hadden even weer getankt en terug naar Stadskanaal waar we na 1.40 uur na vertrek uit EHMZ de wielen weer aan de grond hebben gezet.
In totaal hebben we bijna 11 uur gevlogen en ruim 1800km afgelegd en ook deze keer weer een hoop evaring opgedaan.
Karin Hilgenga had het niet beter kunnen plannen, want wat was het prachtig weer om te barbecuen én om te vliegen deze avond. Door chefkok Jan werd er heerlijk vlees gebakken en Manfred Linden heeft zich tot dat de duisternis intrad bekommerd over het vliegverkeer. Perfecte combinatie, zeker voor herhaling vatbaar!
Zondag 14 augustus was het zover; Arjen Groot zijn pas aangekochte Stratos kon worden opgebouwd vanuit de speciale transportaanhanger. Dit bijzonder mooie en nette exemplaar met wankelmotor is zeer geschikt om mee te gaan motorzweven, Arjen’s passie. De éénzitter met een vermogen van 35pk, klap-prop en een spanwijdte van 12.60m leent zich perfect hiervoor.
Nog even wachten tot het BVI binnenkomt, daarna mag hij z’n eerste start vanaf EHST gaan maken. Wij wensen Arjen veel plezier met dit mooie toestel!
Ook voor deze reis ging er weer veel voorbereiding aan vooraf. De route plannen, kaarten van de velden uitprinten, kaarten aanvragen, permit to fly aanvragen voor Luxemburg, waar hebben ze mogas enz. Toen alles was gedaan zijn we op 11 juni vertrokken richting het zuiden. Het eerste veld was Aachen Merzbrück (EDKA) waar ons een heel lastige landing te wachten stond, een gigantisch vlagerige crosswind waar ik de handen en voeten vol aan had. Na de landing hebben we even de inwendige mens verzorgt en zijn toen doorgevlogen naar Dahlemer Binz (EDKV), waar er gelukkig veel minder wind stond en de landing veel rustiger verliep. Even getankt en koffie gedronken met wat bekenden van ons die daar in de buurt wonen. Na de koffie en het afscheid nemen zijn we weer vertrokken naar onze eind bestemming voor die dag: Trier Fören (EDRT). Alle bagage uitgeladen, het toestel vastgezet en even via booking.com een hotelletje geboekt in Trier. In Trier vielen we met de neus in de boter, want het was de laatste dag van de Moezel feesten. In plaats van een landing biertje werd het dus een moezeltje. De volgende dag hebben we Trier verkend en zijn heel cultureel bezig geweest door verschillende Romeinse oudheden te bezoeken. De dag erna wilden we verder vliegen, maar regen en heel lage bewolking hielden ons tegen zodat we genoodzaakt waren een extra dag te blijven. Die extra dag hebben we benut om met de trein naar Luxemburg stad te gaan wat maar ¾ uur rijden was. De volgende dag toen we opstonden was het prachtig weer en zaten we tegen 11.30 in de lucht voor onze etappe naar Speyer (EDTO) waar we binnen het uur naar toe vlogen. Speyer is een prachtige stad met een heel mooi techniek museum waar je je de ogen uitkijkt.
Toen we 2 dagen later weer wilden vertrekken uit Speyer konden we dat niet omdat de brandweerwagen van het veld niet inzetbaar was en er moest worden gewacht totdat er één van de plaatselijke brandweer het had overgenomen. Na een uurtje konden we dan eindelijk vertrekken en zijn we eerst nog even naar Offenburg gevlogen, om daar bij de lokale vliegclub te tanken. De havenmeester was die dag niet komen opdagen, dus moest alles via via geregeld worden wat nog wel wat tijd in beslag nam. Aan de mensen daar gevraagd of ze voor die vijf minuten vliegen naar Straatsburg een vliegplan indienden. En het antwoord was simpel, ja altijd, want de Fransen zijn nu heel scherp na al die aanslagen. Zij gingen nu even niet naar Frankrijk. Op het veld kon ik geen vliegplan indienen of het moest per telefoon. Voor het gemak dus maar even naar Amsterdam gebeld om het vliegplan in te dienen, wat overigens geen enkel probleem was. Na het opstijgen wilde ik via de radio het plan openen, maar kreeg geen contact met Langen info. Toen naar 3000ft geklommen, maar kreeg nog geen steeds geen contact met langen info. Opnieuw Offenburg opgeroepen of zij dat voor mij per telefoon wilden doen. Na ongeveer 5 minuten kregen we de melding dat het vliegplan was geopend. Het cirkelen boven het veld hebben we toen gestaakt en zijn vervolgens de grens over gevlogen naar Straatsburg, wat overigens nog maar een paar minuten vliegen was. Na de landing op Straatsburg (LFGC) was het even zoeken waar we moesten zijn: nergens stond een C op een gebouw. Na wat vragen bleek dat we 200 meter verderop bij de motorvlieg vereniging moesten zijn. De diensdoende havenmeester aldaar had ons vliegplan al gesloten, want de spichtige Franse luchtverkeerleiding had gebeld of het toestel al aan de grond stond. De jonge, vriendelijke havenmeester, die overigens goed Engels sprak was erg behulpzaam en regelde een taxi. Na het inchecken bij het hotel hebben we de stad verkent. We zijn het er allebei over eens dat Straatsburg een mooie en geweldige stad is. Wat ons wel opviel was dat er overal gewapende soldaten en politie liepen en dat de Fransen dus echt op scherp staan. Op het vliegveld van Straatsburg zei de havenmeester dat ook al en dat vliegen via militaire oefengebied, actief of niet, beter vermeden kon worden. Dat deed ons besluiten om maar niet door te vliegen via Frankrijk naar de Belgische kust, (noord oost Frankrijk stikt namelijk van de militaire gebieden) maar terug te keren naar Duitsland. We wilden ook nog naar Luxemburg, waar we toestemming voor hadden van de director of civil aviation, maar van de leiding op het veld waar we naar toe wilden mochten we niet landen bij hun. Toen we weer thuis waren bleek dat ze zich hadden vergist en waren we welkom… helaas. Na twee dagen Straatsburg zijn we weer vertrokken, zonder dat we landingsgeld en stalling kosten hoefden te betalen. Daar doen ze niet aan op LFGC. Een vliegplan werd door de zelfde aardige havenmeester ingediend, alleen kon hij hem niet openen dat moesten we zelf doen met een opgegeven telefoonnummer. Toen ik dat nummer belde, wilden ze het plan niet openen: dat moest ik maar op het veld doen? Na het opstijgen maar even opgeroepen naar Straatsburg control, waar ik na 3 keer nog geen antwoord kreeg. Dan maar Straatsburg tower oproepen en ja hoor, contact en met veel moeite was het plan geopend, we vlogen toen al ruim 10 minuten in Duitsland want het circuit ligt precies aan de grens. Met het mooiste weer van de wereld zijn we naar Mainz (EDFZ) gevlogen, waar we een dik uur later de wielen aan de grond hebben gezet. Na één dag in Mainz zijn we doorgevlogen naar Münster (EDLT), waar we na de landing via hun pc een hotel wilden boeken, maar dat ging helaas niet doordat een virus de pc aan het opeten was. De havenmeester maar even gewaarschuwd over dit euvel. Na een belletje met de VVV van Münster was een hotelletje ook zo geregeld. De volgende dag was het nog ¾ uur vliegen met geweldig zicht en CAVOK naar het vertrouwde veld EHST, waar we tegen 11.00 uur de wielen aan de grond hebben gezet.
De leus “met de Franse slag” is niet uit de lucht gegrepen. (tip)Zorg dat je het adres van het vliegveld voor de taxi chauffeur bij je hebt.
Op deze mooie zondag met perfect vliegweer heeft Frank zijn eerste solovlucht mogen uitvoeren. Wederom een stapje dichter bij het brevet, ga zo door!
Dit jaar zijn er diverse vrijwilligers van de vliegclub aanwezig op de stand van onze vereniging tijdens Verrassend Stadskanaal ter promotie van de club en het ULV-vliegen.
Tevens hebben we leuke introductie-pakketten om mensen kennis te laten maken met de mooiste hobby ter wereld: vliegen! Voor meer informatie bezoekt u onze stand of neemt u contact op met de secretaris, Timo Achterberg.