geen oog (maar twee handen) – volume12
geen oog (maar twee handen)
Vannacht heb ik geen oog toegedaan.
Dan mag ik mezelf gisteren nog wel geruststellen door te schrijven dat Henri zich slechts 'lichtjes' heeft verbrand, ik kan de keren op mijn (beide) handen niet tellen dat ik mijzelf vannacht heb moeten tegenhouden om naar boven te spurten, de windsels van zijn handen te halen en te kijken hoe het ermee gesteld is. 'Lichtjes' slaat in dit geval toch wel op brandwonden van de eerste (rood) en tweede graad (blaasjes).
Zo'n kind is toch nog een pak meer dan zomaar een deel van uzelf. Terwijl ik normaal gezien bekend sta als de man met de kalmte die het afbranden van huizen verhindert (dat leg ik nog wel eens uit), durf ik toe te geven dat de paniek mij wild om het hart slaat wanneer ik een potentiële ramp rond mijn eigen vlees en bloed zie ontwikkelen. De 'cool' die mijzelf zo eigen is (was?) mag ik dan wel met veel genoegen in de zoon gespiegeld zien, de angst en de pijn slaan mij (in dit geval) genadeloos tegen de vlakte.
Hij heeft een hoge pijngrens. Hoewel ik hem gisteren even heb weten wenen, ging het vooral om de schrik, terwijl hij slechts ogenblikken later moedig bibberend met beide onderarmen onder de ijskoude kraan zijn foeterende vader geruststelde. Pas toen hij op de terugweg spontaan en zonder aanleiding weer begon te huilen, kregen we een indicatie van hoeveel pijn de jongen wel moest hebben.
Vandaag blijft hij thuis. En als ik het durfde, hield ik hem altijd thuis, weg van de grote boze wereld. Maar dan zou ik waarschijnlijk pas goed verkeerd bezig zijn.
Geplaatst op 24 april 2006 Auteur brunoCategorieën familiairTags henri, ouderschap
6 gedachtes over "geen oog (maar twee handen)"
wereldkeuken.be schreef:
Wens hem veel beterschap, hopelijk geen littekens. Hoe is het juist gebeurd?
24 april 2006 om 09:49
ik denk dat ge uw hart nog een paar keer gaat kunnen vasthouden ze, met jonge kinderen kom je soms stoten tegen waarvan zijzelf niet goed begrijpen waarom hun ouders plots zo in paniek schieten 😉
babsie schreef:
24 april 2006 om 10:11
"Zo'n kind is toch nog een pak meer dan zomaar een deel van uzelf"
schoner en juister zou ik het zelf niet kunnen formuleren.
veel beterschap voor Henri.
24 april 2006 om 13:34
Flamazine, veel en meerdere keren per dag verversen is de boodschap, ik spreek uit ervaring. Het werkt echt.