Klimop » Andriessen, Suze » [1902] - Pag. 71 | Delpher
zeker wel eens hooren praten van haar zoon, die ver hier vandaan woont? Nu die ben ik, en ik kwam haar juist eens opzoeken om te vragen of zij bij mij wilde wonen."
"O, wat zal ze blij zijn!" riep Nanni uit. "Ze heeft me zoo dikwijls verteld, dat zij nog een zoon had, en ze verlangde zoo hem nog eens te zien."
"Zoo, dat doet me pleizier," zeide de man opgeruimd; ,,'t is nu maar jammer, dat ik met een gebroken been aankom, maar daar is niets aan te doen.... Gelukkig dat de boschwachter mij niet in den kelder heeft gesloten!" Dit laatste zeide hij, terwijl hij haar lachend aankeek.
"Wil ik eens naar het huisje van baker loopen?" stelde Nanni voor. Dan kan zij misschien wel iemand opzoeken die je helpen kan."
"Ja, dat was niet kwaad," meende de man. "Er zullen nu misschien wel eenige mannen weerom zijn; 't is al wel een uur of zes."
Nanni liep zoo snel ze kon; nu en dan moest zij zelfs even stil blijven staan om adem te halen, maar zij was dan ook heel gauw aan het welbekende huisje. Driftig stiet zij de deur open en kwam .... in een leege kamer! Dat viel haar tegen! Zij had er zoo stellig op gerekend de