De schrijver zal het idee hebben dat er niemand toekijkt, dat zijn woorden niet ook maar enigszins aangepast hoeven te worden aan een publiek. De opdracht die de jonge Mulisch in zijn debuut archibald strohalm (1952) schreef aan Gerrit Achterberg getuigt bijvoorbeeld van onvervalste bewondering, een liefde die publiekelijk niet gauw zo expliciet aan het licht zou komen: 'Aan Gerrit Achterberg, de grootste dichter ter wereld'. Nog interessanter worden opdrachten wanneer ze meer tonen dan enkel bewondering, wanneer ze iets onthullen over de persoonlijke band tussen twee auteurs, zoals het geval is bij W.F. Hermans en schrijver en literatuurwetenschapper Gerrit Borgers (1917−1987).
In een 'noodnummer' van Podium liet de redactie van het blad, die toen enkel bestond uit Borgers, zich fel uit over de rechtszaak tegen Hermans − en Borgers was opgetogen toen Hermans uiteindelijk (tot veler verbazing) werd vrijgesproken, voornamelijk door zich te beroepen op zijn liefde voor literatuur en de vrijheid van de literator. Hermans trad in 1950 toe tot de redactie van Podium, die inmiddels flink was uitgebreid, en toen Borgers in 1953 begon als conservator van het Literatuurmuseum, bleven de twee contact houden. In Borgers' exemplaar van De god denkbaar, denkbaar de god (1956) schreef Hermans: Houd je maar stil. Ik heb alles gezien – een citaat waarmee hij niet alleen verwees naar de inhoud van het boek maar ook naar de rechtszaak, waarmee hij aangaf dat hij Borgers' hulp niet vergeten was. Nog karakteristieker is wat hij een jaar later noteert in Borgers' exemplaar van Drie melodrama's, in nauwelijks leesbaar schreefhandschrift: Het krioelt van de drukfouten, die de drukker erin gemaakt heeft in de mening het beter te weten dan ik. Een onbedoeld komisch citaat, dat zeer kenmerkend is voor zowel Hermans als de zeldzame band die hij met Borgers onderhield.