Recensie 'Charter' - FilmVandaag.nl
Recensie 'Charter'
In het drama Charter van Amanda Kernell heeft Alice (Ane Dahl Torp) haar bedenkingen bij hoe de vader van haar kinderen (Sverrir Gudnason) met ze omgaat. Hij dwarsboomt haar en ze probeert hem te omzeilen om de kinderen te kunnen zien voordat er een uitspraak gedaan wordt over wie de voogdij krijgt. Wat er precies gebeurd is tussen haar en haar ex is niet duidelijk. Als ze vermoedt dat hij hun gezondheid bedreigt, boekt ze een charter naar Tenerife en neemt ze de kinderen mee. Daar begint de kijker zich steeds meer af te vragen of Alice' verdenkingen wel echt kloppen.
Drama's over de strijd rond de voogdij van kinderen zijn er legio en in allerlei vormen. Denk bijvoorbeeld aan Kramer vs. Kramer (1979), Jusqu'à la garde (2017) en Marriage Story (2019). Charter komt niet met schokkende of verfrissende inzichten. Het meeste heeft het te winnen op het gebied van de Scandinavische sfeer. De film is vrij onderkoeld en rustig zoals Scandinavische films dat wel vaker zijn, maar juist dat houdt de film nog meer tegen. De film is sober geschoten, prima geacteerd en heeft een rauw randje en vrijwel niets wat het onderscheidt van andere Scandinavische films die de Nederlandse bioscopen halen. Het valt in het niet bij het spannende Den sSkyldige of het genuanceerde Blind Spot, dat vorige maand uitkwam.
Daarmee laat Charter de kijker toch vooral achter met het gevoel dat de film sterk en pakkend had kunnen zijn, maar nooit boven het niveau 'aardig' uitkomt. Het is zeker geen film die te grote steken laat vallen en het gooit een aantal leuke ideeën op. De herinnering aan de film vervaagt echter snel en haalt het niet bij die drama's waarbij alle personages als mensen van vlees en bloed aanvoelen. Hier is het alleen Alice en zij heeft te weinig nieuws te brengen om in adem genoemd te worden met eerdere ouders die voor hun kinderen streden.