Evenwicht Tussen Goed En Kwaad: Nieuws Voor Koraalriffen - 2019 | Planeet aarde
Gepubliceerd In: Planeet aarde • Bekeken: 11465
Het community-based marine managementsysteem van de filippijnen, dat zou kunnen dienen als een model voor mpa-systemen in andere landen, heeft bijgedragen aan het genereren van vele belangrijke conservatieoverwinningen.
Terugbetaling van bescherming
Lily Whiteman is een media-officier voor de Amerikaanse National Science Foundation (NSF). Ze heeft dit artikel bijgedragen aan WordsSideKick.com's Expertvoices: Op-Ed & Insights.
Sikkel het water ingaan bij zonsondergang in Tammarindo Bay, Culebra, het Caribisch gebied.
Dankbetuiging: William Taylor
Goed nieuws voor koraalriffen: in 2014 heeft president Obama het Pacific Remote Islands Marine National Monument in de centrale Pacific uitgebreid van ongeveer 87.000 vierkante mijl tot 308.000 vierkante mijl. Het monument "is het grootste beschermde zeegebied ter wereld en een belangrijk deel van de meest verspreide verzameling van zeedieren op aarde onder de jurisdictie van een enkel land", aldus de National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA).
Dit gebied ondersteunt een verscheidenheid aan soorten, waaronder enkele van de meest ongerepte koraalriffen ter wereld, evenals een diversiteit aan vissoorten, schaaldieren, zeezoogdieren, zeevogels, landvogels, insecten en vegetatie die nergens anders te vinden zijn.
Vissen, energie-exploratie en andere activiteiten zijn verboden in het Monument. Onder de beschermde koralen van het Monument bevinden zich uitgestrekte ondiepe koraalriffen en diepe koraalbossen, waaronder enkele koralen die 5000 jaar oud zijn.
De uitbreiding van het monument is veelbelovend in het licht van voordelen die kunnen worden geboden door beschermde mariene gebieden (MPA's). Een MPA is een kust- of offshore-zeegebied dat wordt beheerd om natuurlijke en / of culturele hulpbronnen te beschermen.
In de begeleidende video bespreekt Paul Sikkel van de Arkansas State University enkele van de mogelijke successen van het MPA-systeem op de Filippijnen. Dit systeem werd ontwikkeld in het begin van de jaren 1970, toen de rifvisserij praktisch onbeheerd werd achtergelaten en destructieve vispraktijken, vaak georganiseerd door grote commerciële visbedrijven, tierend hoog op de Filippijnen - een cluster van 7.107 eilanden met meer dan 1.700 rifsoorten en ongeveer 9 procent van het wereldwijde koraalrifgebied. [De 10 meest oorspronkelijke plaatsen op aarde]
Om de rijkdommen van de zee te beschermen, hebben de Filippijnen ten minste 985 MPA's vastgesteld voor bijna 5 procent van de gemeentelijke kustwateren. In grote mate worden de Filippijnse MPA's nu gezamenlijk beheerd door lokale gemeenschappen en lokale overheden, samen met de nationale overheid. Deze gedeeltelijke decentralisatie van bevoegdheden draagt ​​ertoe bij dat de verantwoordelijkheid voor het beheer van MPA's wordt gelegd bij diegenen die het meest afhankelijk zijn van hun ecologische gezondheid: kustgemeenschappen.
De Filippijnse MPA's schieten nog steeds tekort in de nationale doelstelling voor dekkingsgebied en problemen met de handhaving van de instandhouding blijven. Desalniettemin suggereren sommige gegevens dat het Filippijnse gemeenschapsgebaseerde managementsysteem mogelijk enige overwinningsoverwinningen heeft gegenereerd.
The Lab of Paul Sikkel (derde vorm achtergelaten met baard) met Nico Smit (North-West University, Potchefstroom, Zuid-Afrika) op het Virgin Islands Environmental Resource Station, St. John, Amerikaanse Maagdeneilanden.
Credit: T. Smit
Uit een in 2010 gepubliceerde studie bleek bijvoorbeeld dat de soortenrijkdom van grote roofvissen in een periode van 14 jaar verviervoudigde in een Filippijnse MPA en een factor 11 in een periode van 15 jaar in een andere Filipijnse MPA. De studie toonde ook aan dat naarmate soortenrijkdom in complexiteit toenam in een van de MPA's, deze soort complexiteit ook toenam in naburige geviste gebieden - kennelijk vanwege een overloopeffect van de MPA.
Maar zelfs als de MPA-status bescherming biedt tegen lokale dreigingen, zoals vervuiling of ankerschade, kunnen MPA's kwetsbaar blijven voor mondiale bedreigingen, zoals klimaatverandering, die niet op lokaal niveau kunnen worden beheerst.
In de begeleidende video bespreekt Sikkel ook een nieuw mechanisme dat mogelijk schade toebrengt aan koraalrif-ecosystemen in het Caribisch gebied. Sikkel identificeerde dit potentiële mechanisme via zijn door de National Science Foundation gefinancierde onderzoek naar de relaties tussen parasieten en hun gastheer vissen in Caribische riffen.