Een paar meter achter de voorste loopgraaf lag een ondersteuningsloopgraaf. Deze was vanaf de voorste loopgraaf te bereiken was via verbindingsloopgraven (die schuin lagen en vaak geknikt waren). In de ondersteuningsloopgraaf bevonden zich vaak onderkomens en schuilplaatsen.
Vanuit de voorste loopgraaf liepen soms ondiepe loopgraven naar voren, het niemandsland in; deze dienden als uitvalsbasis voor patrouilles, luisterposten of vooruitgeschoven mitrailleurnesten.
Ver achter de voorste loopgraaf (een paar honderd meter tot een paar kilometer) lag een tweede loopgraaf met een eigen ondersteuningsloopgraaf: de steunlinie. Deze was bedoeld als tweede verdedigingslinie in het geval de vijand doordrong tot in de voorste loopgraaf. Ze werd ook gebruikt als rustplaats voor gewonden en zieken.
Op veel plekken lag er op vergelijkbare afstand achter de tweede linie nog een derde: de reservelinie. De loopgraven in tweede of derde linie waren meestal minder sterk uitgebouwd. De linies werden met elkaar verbonden door zigzaggende verbindingsloopgraven die van voren naar achteren liepen.
Tussen de verschillende linie lagen mitrailleursnesten, mortierposities, en andere ondersteunende posities. Deze werden veelal bereikt door loopgraven die aansloten op de verbindingsloopgraven.
Het was gebruikelijk dat soldaten om de vier dagen veranderden van linie. Het verplaatsen van de derde linie naar de eerste linie was het gevaarlijkst, omdat het lawaai door alle plotselinge activiteit het risico op een vijandelijke aanval vergrootte.
De soldaten in de loopgraaf leefden vaak de hele dag in de open lucht, weer of geen weer, maar waar mogelijk werden onderkomens gebouwd in de loopgraaf. Liefst in de borstwering: vijandelijk vuur komt uit de richting van de vijand, dus de kans dat een granaat door het deurgat het onderkomen binnen vliegt, is kleiner in de borstwering dan in de rugdekking.
Er waren dugouts voor speciale taken zoals telefonie en officieren hadden bijna altijd een onderkomen voor zichzelf. De dugouts in de voorste linies van de Britten en Fransen waren klein, donker en vochtig. Water liep langs de muren en vormde een modderige bodem op de vloer van de schuilplaatsen.
Ook waren er bomvrije onderkomens waar de soldaten konden schuilen tijdens artilleriebombardementen. Deze dugouts lagen onder de grond, bereikbaar via een ladder. Omdat de vijand vaak het zwaarste geschut inzette op de achterste linies (uit angst hun eigen voorste loopgraven te treffen) waren de schuilplaatsen in de tweede en derde linie vaak veel dieper uitgegraven. Deze schuilplaatsen konden wel een diepte hebben van twaalf meter en werden daarom ook mine dugouts genoemd.
In Britse en Franse loopgraven hadden gewone soldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog vaak geen dugout. daarom groeven ze zelf een schuilhol van niet meer dan een meter diep (funk hole) in de zijkant van de loopgraaf. Nochtans werd dit ontmoedigd, uit angst dat het de loopgraaf zou verzwakken.