Oudvaders of Oude schrijvers is de term die in bevindelijk-gereformeerde kringen wordt gebruikt om de piëtistische theologen van de zeventiende en de achttiende eeuw aan te duiden. Veelal behoren de schrijvers tot de stroming van de Nadere Reformatie. De woorden worden ook wel gebruikt voor de geschriften zelf. Hoewel de termen elkaar grotendeels overlappen wordt oudvaders eerder voor de meer stichtelijke schrijvers gebruikt en geldt oude schrijvers als meer algemeen begrip. Enkele stichtelijke auteurs worden ook individueel van de toevoeging "vader" voorzien, zoals "Vader Brakel" en "Vader Smytegelt".

Terzijde
 De term oudvader dient niet verward te worden met het begrip "kerkvader", dat met name voor de belangrijke vroeg-christelijke theologen wordt gebruikt.
 De term oudvader of oud-vader wordt in de genealogie gebruikt ter aanduiding van de vader van iemands betovergrootvader of betovergrootmoeder (zie voorouder).

Enkele oudvaders
 Joseph Alleine
 Richard Baxter
 Thomas Boston
 Wilhelmus à Brakel
 Thomas Brooks
 Ebenezer Erskine
 Ralph Erskine
 William Gadsby
 Thomas Goodwin
 Andrew Gray
 William Guthrie
 Matthew Henry
 Johannes Hoornbeeck
 William Huntington
 John Knox
 Jodocus van Lodenstein
 Christopher Love
 Matthew Meade
 John Owen
 William Perkins
 Samuel Rutherford
 Bernardus Smytegelt
 Gisbertus Voetius 
 John Warburton

Literatuur 
W. van't Spijker e.a., Oude schrijvers: een kennismaking (Houten, 1997).
W. van Gent, Bibliotheek van Oude Schrijvers (Rotterdam, 1968; 3e druk: Zwijndrecht, 2005).

Bevindelijk gereformeerd