De moderne dichters zijn dus scheppers, uitvinders en profeten; ze vragen om wat ze zeggen te onderzoeken voor het grote goed van de gemeenschap waartoe ze behoren. Ze richten zich tot Plato en smeken hem, als hij ze uit de Republiek zou willen verbannen, om op zijn minst eerst naar hen te luisteren.
Frankrijk, beschermvrouw van het gehele geheim van de beschaving –een geheim dat alleen een geheim is vanwege de onvolmaaktheid van hen die zich inspannen om het te doorgronden– is daardoor voor het grootste deel van de wereld een seminarie van dichters en kunstenaars, die elke dag het erfgoed van hun beschaving uitbreiden.
En, door de waarheid en door de vreugde die ze verspreiden, maken ze deze beschaving, wanneer ze niet al opgenomen kan worden in iedere beschaving, op zijn minst buitengewoon aangenaam voor iedereen.
Naar Italië, waar het voorbeeld van de Franse poëzie een impuls heeft gegeven aan een jonge nationale school die uiterst gedurfd en patriottistisch is.