Het enige doel van de satan lijkt: vernietigen wat God gemaakt heeft. Het kwaad lijkt dus gericht tegen Gods liefde. Tegen Gods ambitieuze plan om een schepping in ware liefde aan Zich te verbinden. Dat klinkt wat plechtig, maar het betekent niet minder dan dat Hij met ons de meest intieme band wil hebben die maar mogelijk is. En die band is niet alleen intiem, maar ook volstrekt vrijwillig, zonder dwang, puur uit liefde. Zoals de Vader, de Zoon en de Geest elkaar liefhebben. Is het dat, wat Lucifer niet kon verkroppen? Is hij daarom geradicaliseerd, toen hij merkte dat God hierop uit was met Zijn schepping? Voelde hij zich als machtige engel gepasseerd? Voelde hij zich de meesterknecht, die tot de familie wilde behoren? Was hij jaloers, pissed off over het feit dat God iets begon buiten hem? Voelde hij dat God iets ongekends was begonnen? Het is natuurlijk speculatief, maar is het kwaad niet ontstaan toen wij mensen het licht in onze ogen kregen? Zijn wijzelf de aanleiding van het conflict dat satan begonnen is? Als machtige engelen met God een conflict durven te beginnen over ons, wie zíjn wij dan? Wat moet onze bestemming dan wel niet zijn? Wat heeft God met ons voor, dat een leger engelen heeft besloten: dit maken wij niet mee, dit doet God maar zonder ons! Sterker nog, we zullen er alles aan doen om te voorkomen dat dit niet gelukt. Zelfs als het onze ondergang betekent. Misschien is het wel zo: toen God mensen maakte naar Zijn beeld, gaf een deel van de dienende geesten er de brui aan. Het kwaad bestaat niet in zichzelf, maar het keert zich tegen Gods plan om iets te verwezenlijken dat onmogelijk en onacceptabel is.