De eerste bioscoopfilm van Woezel en Pip is direct een voltreffer te noemen. Een bioscoopzaal gevuld met peuters en kleuters die aandachtig het verhaal volgen. Af en toe hoor je verrukte kreten, of proberen kindjes de hoofdpersonen verder te helpen. Een groot plezier voor jong en oud!
In 'Woezel en Pip, op zoek naar de Sloddervos' gebeuren vreemde dingen. Als de beide hondjes het te druk hebben met spelen om hun spulletjes op te ruimen, lijkt er steeds van alles te verdwijnen. Wanneer ook een verstopt verjaardagscadeau ineens spoorloos is, weten de hondjes het zeker. De sloddervos is de schuldige en het is tijd geworden voor actie, ze gaan naar hem op zoek!
Woezel, Pip, hun neefje Charlie, Buurpoes, Molletje en Vlindertje gaan op onderzoek uit. Ze willen de sloddervos vangen en hun spullen terug, vooral het verjaardagscadeau moet gevonden worden. Bij hun zoektocht wordt handig gebruik gemaakt van ieders eigen kwaliteiten. En soms is dat nog best spannend, zo'n zoektocht. Want hoe zal de Sloddervos er eigenlijk uitzien? Wanneer Woezel en neefje Charlie zich lelijk in de nesten werken, staan de andere vriendjes klaar om ze uit hun benarde situatie te bevrijden. En natuurlijk, gelukkig komt het allemaal goed en komen de vriendjes in een verrassende finale achter de identiteit van de Sloddervos en krijgen ze hun spulletjes terug.
Vriendschap, ondeugend zijn, regels en opruimen zijn allemaal terugkerende thema's in deze bijzonder leuke kinderfilm, waarin ook voor de volwassen kijkers leuke details zijn verwerkt. Dit alles onder mooie, passende muziek, die het verhaal goed ondersteund.
Is er dan niets negatiefs te zeggen? Jawel, bij Woezel en Pip horen liedjes, en behalve de titelsong aan het einde, zijn er geen liedjes in de film te horen. Er zijn wat fouten gemaakt, zoals een verjaardag die van datum verspringt. En voor sommigen is de stem, of het accent van neefje Charlie gewoonweg irritant, maar dat zal niet voor iedereen gelden.