Het einde van het jaar is een tijd om stil te staan bij goede voornemens of intenties. Wat ik de mensheid het meest toewens, is liefde. Geen zeemzoeterig romantisch gezwets, maar liefde in de zin van het beste met elkaar voorhebben. Liefdevolle vriendelijkheid. Anderen in hun waarde laten, ook al hebben ze andere opvattingen. Ons gezamenlijk menszijn erkennen, voorbij alle onderscheid en verschil. En dat is niet gemakkelijk. Hoe vaak vervallen we niet in oordelen en afwijzing. Maken we de ander tot een object, een concept. De vluchtelingen. De Amerikanen. De Nederlanders. De politici…
Laat ik voor mezelf spreken. Ik was eerst niet van plan om voornemens te maken dit jaar. Maar op dit moment voel ik toch iets opborrelen. Het is mijn diepe intentie om me verder toe te wijden aan het pad van liefde en begrip. Om liefde en mededogen te blijven cultiveren. Want al lijk ik misschien vriendelijk en zacht langs de buitenkant, vanbinnen is het vaak hard. Snijdende oordelen, terughoudendheid, wantrouwen, irritatie. Mijn beste vrienden weten dat. En ik probeer het mezelf te vergeven. Het is deel van dit menszijn. Maar het is eveneens deel van dit menszijn om te blijven kiezen voor een open hart, totdat het ieder levend wezen omvat. Een levenslang proces. Of meerdere levens! 🙂
De boeddha zei het ook al: de wereld staat in brand. Vol haat en verlangen. Vol aversie en gehechtheid. Hoe ik het begrijp, kunnen we helpen blussen door onze geest te trainen om deze diepgewortelde neigingen niet zomaar te volgen. Om niet te worden meegesleept door het verlangen naar meer, of door aversie voor wat we afwijzen. Om deze neigingen te erkennen als ze opkomen, en vervolgens te kiezen voor een andere reactie. Dat vraagt serieuze oefening. Maar het is mogelijk om liefde te cultiveren in plaats van haat, vrede in plaats van onrust, werkelijk geluk in plaats van een niet-aflatend verlangen naar meer.