Queensrÿche - Frequency Unknown | Metalfan.nl Review
Alsof de laatste tien jaar van Queensrÿche voor veel fans nog niet teleurstellend genoeg was, zijn er nu ook nog eens twee versies van de band uit Seattle. Na persoonlijke conflicten en juridisch getouwtrek hebben we twee varianten: één met zanger van het eerste uur Geoff Tate, de ander met de resterende oorspronkelijke bandleden. Beide formaties strijden om de titel van de 'ware Queensrÿche', maar leveren ook een achterhoedegevecht om het teleurstellende afgelopen decennia uit de (gedeelde) bandgeschiedenis te wissen. Aan de variant van Geoff Tate om de eerste poging te wagen.
Dat doet hij met een opvallende 'metal-vriendelijke' instrumentale bezetting. Tate, die het zware gitaargenre al jaren verafschuwt, rekruteerde leden van zijn eerste band Myth als Kelly Gray, en drummer Simon Wright (Dio, Tim Owens). Daarnaast haalde hij een aantal bekende muzikanten over om gastbijdrages te leveren, bijvoorbeeld Paul Bostaph (ex-Forbidden, ex-Testament), Craig Locicero (Forbidden), Chris Poland (ex-Megadeth) en K.K. Downing (ex-Judas Priest). Allemaal erg metal, op het thrashige af.
Heeft dit als gevolg dat deze plaat, Frequency Unknown, harder is dan de twee voorgaande albums? Nee, ondanks de aanwezigheid van een aantal metalen grootheden absoluut niet. Het gitaargeluid is iets steviger dan voorheen, maar de composities op dit album missen de intensiteit om als 'metal' geclassificeerd te worden. Enige uitzondering is misschien het nummer Slave, maar dit is met zijn simpele, maar niet doeltreffende gitaarlijnen een onmemorabele compositie. Het vorige Queensrÿche-album, Dedicated To Chaos, werd fel bekritiseerd, maar bevatte wel Retail Therapy. Een nummer dat het authentieke US Metal gevoel van het Queensrÿche van weleer deed herleven. Dit soort pakkende nostalgische composities hoef je niet op Frequency Unknown te verwachten.
De metalfactor ontbreekt. Aanstekelijke rockers of ingenieuze progressiviteit treffen we helaas ook niet aan op deze plaat. Daartegenover staat dat hemeltergende composities zoals die op Dedicated To Chaos en American Soldier te vinden waren ons nu bespaart blijven. Geen misstappen, maar ook geen uitschieters. Frequency Unknown is een veilig en modern pop metal-album. De composities variëren van 'aardig' tot 'redelijk goed'.
De melancholische tweede helft is de betere. Een stemming waarin Tate, maar ook het oude Queensrÿche als geheel, het beste thuis is. Life Without You en Everything zijn meeslepende emotionele nummers die handelen over liefdesverdriet en reconciliatie (metaforisch richting zijn oude band?). Fallen en afsluiter The Weight Of The World zijn bombastische, maar tegelijkertijd ook intrinsieke composities. Ze bevatten bijna de gotische neerslachtigheid van Rage For Order en Operation: Mindcrime, maar hebben helaas bij lange na niet dezelfde dynamiek.
Frequency Unknown is een album binnen de lijntjes. Verwacht geen terugkeer naar het romantische US Metal geluid of progressieve hoogstandjes. Abominabele misstappen zoals op de twee voorgaande albums blijven echter uit. De kwaliteiten van de gastmuzikanten zijn niet terug te horen, maar Tate heeft wel een album geschreven dat klinkt als Queensrÿche, met de sfeer van Queensrÿche. Het is de vraag of de drie resterende oorspronkelijke bandleden in de andere 'Rÿche' daar op zijn minst in weten te slagen. De teerling is geworpen.
11.	I Don't Believe In Love (heropgenomen)
12.	Empire (heropgenomen)
13.	Jet City Woman (heropgenomen)
14.	Silent Lucidity (heropgenomen)
Toegevoegd: 16 mei 2013
Queensrÿche (Geoff Tate) Official Site
https://nl-nl.facebook.com/Queensryche
Kies een review of interview Concert: Queensrÿche op Arrow Rock Festival 2006 (2006) Concert: Queensrÿche op Wâldrock 2008 (2008) Concert: Queensrÿche op Rock Hard festival 2013 (2013) Concert: Queensrÿche op Wacken Open Air 2015 (2015) Concert: Queensrÿche op Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2015 (2015) Concert: Queensrÿche op Summer Breeze 2016 (2016) Concert: Queensrÿche op Cityrock 2016 (2016) Concert: Queensrÿche in Utrecht (2017) Concert: Queensrÿche op Into The Grave 2019 (2019) Concert: Queensrÿche in Zwolle (2019) Interview: Geoff Tate (2004) Interview: Todd La Torre (2013) Review: American Soldier Review: Condition Hüman Review: Dedicated To Chaos Review: Live Evolution Review: Operation: Mindcrime Review: Operation: Mindcrime II Review: Q2K Review: Queensrÿche Review: The Art Of Live Review: The Verdict Review: The Warning
Reactie van Gnupgnup op 16-05-2013 om 12:40u
Het is inderdaad een album waar de oude Queensryche fan weer niets mee kan, maar dat is sinds 1990 niets nieuws meer. Jammer dat je de bonus tracks niet besproken hebt. Een grote fout van dhr. Tate, hier uit blijkt nog eens te meer dat hij ook vocaal aan het eind van zijn Latijn is. Stoppen en achter de geraniums plaatsnemen is mijn advies, het waren 4 hele mooie albums + dito mini-lp!
Reactie van appie op 16-05-2013 om 13:53u
ik had em graag helemaal afgezeken maar zo slecht is het nu ook weer niet, het was een veel beter album geweest als een hierboven niet genoemde gastmuzikant op het album, Dave meniketti (y&t) ook alle nummers had ingezongen dan had het allemaal een wat rauwer randje gehad
Reactie van Bastiaan op 16-05-2013 om 14:20u
Prima plaatje. Beter dan de laatste vijftien jaar Queensryche. Nergens slecht, maar jammer genoeg ook nergens heel sterk.
Reactie van Bastiaan op 16-05-2013 om 14:28u
Trouwens, ik denk dat Poland van voren Chris heet, en niet, ook al is zijn spel hemels, Christ. ;)
Reactie van Andre Smoor op 16-05-2013 om 17:42u
Ik heb hem 1 keer gehoord en vond hem ronduit saai en ga hem verder ook niet beoordelen. Ik wacht wel op de andere Queensrÿche.
Reactie van Old Mhb op 16-05-2013 om 19:58u
Score : bescheten.
Het is een verschijnsel bij sommige oudere bands dat ze hun debuutalbum + de volgende 2 of 3 opeens niet meer releveant vinden of niet meer passen bij hun huidige stijl. Ze blijven hun huidig gepruts verdedigen terwijl hun die hard - fans hen er op wijzen dat ze compleet de mist in gaan en anderen compleet afhaken. Ze zouden beter nog eens goed luisteren naar die die hen groot gemaakt heeft. Niet dat ze alles eeuwig moeten herhalen, maar laat ze die invloeden nog gebruiken. Je zin doen is één, er je fans mee affronteren en boven je stand blijven leven om daarna te beseffen dat je na een succesvolle carriére toch nog eindigt als een loser is wel heel triestig en hopelijk een waarschuwing voor diezelfde fans die een band beginnen in de hoop ergens roem en centen te vergaren.
Reactie van Johnny op 16-05-2013 om 21:57u
@ Old Mhb
Ik deel je mening. Tot en met Promised Land vond ik ze goed. Daarna ben ik afgehaakt. Ik moet er wel bijvertellen dat ze waarschijnlijk ook de pech hadden met de opkomst van de grunge (net mijn smaak). Maar goed als ze hun stijl trouw waren gebleven, wie weet? Bijv. Motorhead, AC/DC, Iron Maiden enz.
Jammer en ook de soap rond de 2 versies. Man ga dan onder je eigen naam verder. En neem een voorbeeld aan Ozzy die ze slim was om altijd goede muzikanten om zich te hebben en zo altijd succesvol is gebleven.
Reactie van appie op 17-05-2013 om 00:24u
ja old mhb dat is bij een hele hoop bands het geval
wat zou het mooi zijn geweest als half jaren 80 speedmetal bands als raven, accept, exciter, anvil enz trash waren gaan spelen geinspireerd door opkomende jonge honden als metallica en slayer, en dat deze jonge honden zelf in plaats van met hardrock, grunge en funk, met doom en death metal invloeden waren gaan experimenteren in de jaren 90, en dat power metal bands in plaats van met symfonische rock en aor, ook met doom en trash waren gaan combineren (queensryche), elke stroming die onder druk komt te staan grijpt terug naar commercie in plaats van progressie