Het is in dit verband opmerkelijk dat in de joodse leer als een toelichting op het gebod ‘Gij zult niet doden’ wordt vermeld dat dit ook betekent dat je iemand niet mag beschamen, omdat je wanneer je iemand beschaamt als het ware een dodelijke aanslag op hem pleegt.
Zodra deze twee er zijn, zodra er in Bijbelse taal van de boom van de kennis van goed en kwaad is gegeten en het zich verbergen plaatsvindt, wordt het paradijs verlaten. Er is om het met Longchenpa te zeggen geen eenheid meer, geen spontane aanwezigheid, geen openheid – de gedachten, de handelingen en woorden worden vergeleken en gelabeld. Met z’n tweeën loop je achter de feiten aan en het moment, dit moment, wordt gebroken.
Nu moet ik mijzelf onderbreken. Waarom schrijf ik eigenlijk over schaamte? Wat is daar nou zo belangrijk aan?
Laat ik het bij mijzelf houden. Het gebeurt nu, terwijl ik aan het schrijven ben. Het is in mij voller, wijzer, dieper, intelligenter ook dan ik in woorden weet weer te geven. Ik vind dat ik nogal hakkelig schrijf. Alles is zo stijf. Zo niet swingend. Laat ik er maar mee stoppen. Al die moeite. Waar leidt het toe?