Eleftherios Venizelos was een Kretenzer, die zich tijdens de opstanden van 1889 en 1896 had laten opmerken. Het was een onuitputtelijke spraakwaterval en hij bezat enorme diplomatieke gaven. Dat leverde hem niet alleen een verpletterende meerderheid op in het Griekse parlement, wat hem in staat stelde drastische hervormingen door te voeren, maar het maakte hem ook goed gezien bij de buitenlandse leiders. Dat zorgde ervoor dat Griekenland eindelijk wat greep kreeg op zijn eigen lot. Met name met de Engelse Lloyd George klikte het meteen.
In 1911 brak er een oorlog uit tussen Turkije en Italië, wat deze laatsten Rodos en de Dodecanesos opleverde. De Italianen hadden ook gezien dat het eens zo machtige Ottomaanse Rijk aan het uiteenvallen was, en ze wilden best een deel van de koek. Ook Duitsland lonkte begerig naar de Balkan en probeerde zijn invloed in Turkije te vergroten. Korter bij huis smeedden Bulgarije en Servië plannen om Macedonië onder elkaar te verdelen, zonder Griekenland erbij te betrekken.