Motorfietstocht oostelijk Noord-Thailand, 15 dagen-dag 9 : Sjon Hauser — de Thailandspecialist
You are here: Home / Motorfietstocht oostelijk Noord-Thailand, 15 dagen-dag 9 / Cultuur / Motorfietstocht oostelijk Noord-Thailand, 15 dagen-dag 9
Dag 9. Nan<3 km>Wat Phra That Chae Haeng<38 km>Mae Charim<40 km>Ban Rom Klao<40km>Mae Charim<41 km>Nan. Totaal: 162 km.
Je rijdt na het ontbijt de Kittikachorn-brug over de Nan over naar het district Phu Phiang en je volgt Highway 1168 in de richting Mae Charim. Na 3 km ben je bij Wat Phra That Chae Haeng. Deze fraaie tempel dateert van 1355 en ligt op een heuvel temidden van de rijstvelden. De lange toegangspoort omgeven door een naga-ballustratie heeft een bijna nationale bekendheid, maar je vindt er zelden busladingen bezoekers. Centraal op het tempelterrein staat binnen een vierkante ommuring de zeer vereerde, vergulde 55 m hoge chedi. 'Phra That' wijst erop dat verondersteld wordt dat de chedi heuse relikwieën van de Boeddha herbergt.
Fig. 2. Wat Phra That Chae Haeng.
Ben je er uitgekeken, dan rijd je verder richting Mae Charim. Een paar kilometer voorbij de tempel maken de rijstvelden plaats voor heuvels waarop maïs verbouwd wordt of die bedekt zijn met bos. Het is een mooie, rustige route.
Vereerde bomen langs de weg. Ongeveer 20 km voorbij de tempel zie je aan je rechterhand een enorme, knoestige boom verwant aan de bodhi waarin een geest woont die door lokale mensen vereerd wordt met veelkleurige sjerpen en flesjes limonade.
De boom heeft ooit een andere boom 'gewurgd' in een corset van luchtwortels. Vanaf de grootste zijtakken heeft de boom (waarschijnlijk een banyan, Ficus indicus, een van de honderden Ficus-soorten) tientallen luchtwortels naar omlaag laten vallen, die zich inmiddels in de grond verankerd hebben en verhout zijn. Meer over deze bijzondere bomen in: Ficussen—imposante wurgbomen van tropisch Azië
Fig. 3. 1-2. Vereerde wurgboom.
Mae Charim is de kleine hoofdstad van een district in een verre uithoek van Noord-Thailand. Aan het eind van de Vietnamoorlog (1975), na de overwinning van de communistische Pathet Lao in Laos, weken vele duizenden vluchtelingen, met name Laotiaanse Hmong, uit naar dit deel van Thailand. Een groot vluchtelingenkamp in de buurt van Mae Charim bracht wat leven in het district. Het noordelijk deel van het district bleef daarna nog tot ver in de jaren negentig eern moeilijk toegankelijk gebied waar de resten van Thailands guerillastrijders van de Communistische partij van Thailand lang actief bleven en talloze misdadigers zich veilig voelden en der lakens uitdeelden. Het zuidoostelijk deel van het district maakt nu deel uit van het 434 vierkante kilometer grote Mae Charim nationaal park dat een bezoek waard is vanwege de mooie nog grotedeels ongerepte natuur. Het is overwegend bergachtig met een drietal pieken van deze Luang Prabang-keten van 1500-1650 m hoog.
In de jaren dertig vonden de Bernatziks in dit gebied een groepje Mlabri's die ze bestudeerd hebben en op een gedetailleerde kaart van taalgroepen in Noord-Thailand staat bij deze uithoek aangegeven dat het Mlabri-territorium is. Ik geloof echter dat de meeste Mlabri hier weggetrokken zijn.
Fig 4. De inheemse boomsoort Oroxylum indicum (Bignoniaceae) is veel aangeplant langs de wegen rond Mae Charim. De soort brengt enorme zwaardvormige peulen (1-2) voort en wordt daarom wel 'Zwaard van Damocles' genoemd. De grote, wat stinkende lichtgele bloemen (3) ontluiken 's nachts en worden door vleermuizen bestoven. 's Ochtens hangen er geen bloemen meer in de boom, ze zijn allemaal afgevallen en liggen bij tientallen rond de stam. 4. Braakliggend bouwland, een rubberplantage en bos.
Om in het hart van het nationaal park te komen vervolg je je tocht tot je uit het centrum van Mae Charim bent, waar de weg naar links knikt. Na enkele kilometers bereik je een V-splitsing. De rechtertak (Highway 1243) gaat naar het hoofdkwartier van het nationaal park en een plaats die als beginpunt van white water rafting op de Wa rivier populair is. De linkertak (Highway 1168) gaat naar Nam Pun. Je neemt de linkertak. Je passert onder meer rubberplantages en een paar dorpen. Na 10 km sla je rechtsaf richting (Ban) Rom Klao. De weg gaat over een beek en na enkele honderden meters is er opnieuw een splitsing. Hier ga je linksaf. De smalle weg klimt steil omhoog door het bos. Na enkele kilometers maakt het omringende deciduous forest plaats voor evergreen forest. Ongerepte natuur met soms prachtige vergezichten. En voor een afgelegen plek is het wegdek ook nog heel redelijk. Hier en daar zijn stukken tot gruis gereden en rijd daar voorzichtig, want regel 1 van veilg rijden is wel: REM NOOIT IN GRUIS, je gaat onherroepelijk op je bek.
Eindbestemming Ban Rom Klao bereik je na 19 km. Onderweg kom je langs alleen één klein dorp, verder overwegend puur natuur. Rom Klao is een Hmong-dorp dat zoals de meeste Hmong-dorpen vrij hoog is gelegen.
Fig. 5. 1-2: Ongerepte, weelderige natuur in het Mae Charim nationaal park. 3. De lila bloemen van een van de wilde Lagerstroemia-boomsoorten in dit natuurgebied.
Het is aan te raden om vanuit Rom Klao via dezelfde weg naar Mae Charim terug te keren. Een doorsteek naar het zuidwesten (waarbij je uitkomt op de goede, geasfalteerde Highway 1162 naar Wiang Sa) kan problemen opleveren vanwege de slechte conditie van de weg.
Van Mae Charim rijd je weer terug naar Nan, waar je nog enkele tempels kunt bekijken die je de vorige dag gemist hebt. En misschien wordt er op de rivier geoefend met de long boats (prauwen met peddelaars).
Fig. 6.Boot races op de rivier de Nan bij de stad Nan. 1-2: drijvende praalwagens. 3. Een prauw bemand met peddelaars is net over de finish gegaan. 4. Van de herfst tot het voorjaar verblijven er duizenden Siberian Barn Swallows (Hirundo rustica) als wintergast in Nan. 's avonds scholen ze samen op de electriciteitskabels in de straten van het centrum. Dit exemplaar heeft een rrustige slaapplaats gevonden op reclameletters op de gevel van het Pum 3-restaurant.