Niet zomaar een blauwe maandag - Gertjan Janssen Niet zomaar een blauwe maandag - Gertjan Janssen
Niet zomaar een blauwe maandag
Eigenlijk had ik het gisteren bij het wakker worden al moeten voelen. Het lag niet lekker en het was net of ik de hele nacht niet lekker had gelegen. Ja, eigenlijk had ik al moeten weten toen ik, nog liggend in bed, de foto's van de sneeuw zag op Twitter. Ik had het kunnen zien toen ik de gordijnen open deed. Het was weer maandag, ik had niet drie, maar twee dagen weekend gehad en het was de derde maandag van de maand. Het was niet zomaar een blauwe maandag in januari, nee, het was Blue Monday! De meest deprimerende dag van het jaar.
Blue Monday; de dag dat je erachter komt dat het afvallen toch niet zo lekker gaat, dat je je wel aangemeld hebt voor het fitnessen maar dat je niet heen gaat of dat het je toch niet lukt om positief te blijven denken zoals je dat had voorgenomen eind 2012. Of in mijn geval.. dat je erachter komt dat alweer een broek bij de kruis gescheurd is in de naad, dat het sporten misschien toch niet voor mij is weggelegd omdat ik na anderhalf uur sporten ruim vijf dagen spierpijn heb of omdat ik mij nog niet heb aangemeld voor een sportschool zoals ik mij dat had voorgesteld. Blue Monday dus.
En ok, normaal gesproken ben ik geen doemdenker. Mijn schuur ligt niet vol vuurwapens en een rantsoen aan eten voldoende om 3 jaar ondergedoken te zijn. Daarom had ik gisteren, ondanks het slechte, maar prachtige weer, nog hoop dat vanmorgen om acht uur mijn rijexamen door zou gaan. Dat rijexamen waardoor ik aan het einde van geld nog een stukje maand over had, dat rijexamen dat ik al eens eerder had gehad. Het herexamen dat ik zo graag wilde halen zodat ik een stuk flexibeler zou zijn voor en tijdens het werk. Geen zestien kilometers meer fietsen naar cliënt, of veertig minuten in de trein zitten, maar van adres naar adres rijden en niet meer afhankelijk zijn van het openbaar vervoer.
Vandaag stapte ik met goede moed ook om half zeven uit mijn bed om mij klaar te maken voor mijn rijexamen. Met mijn snelle ontbijt net achter de kiezen kwam ik aan bij de rijschool waar mijn rijinstructeur al verwoede pogingen had gedaan om het CBR te bellen, hij had geen succes. We besloten toch te gaan rijden en kwamen om acht uur aan bij het CBR. Helaas niet voor de laatste keer, want al gauw werd duidelijk dat mijn rijexamen afgelast was. Echt blij ben ik vandaag dus niet met het weer. Mocht je vanuit je auto of het openbaar vervoer iemand zien ploeteren tegen wind, regel, sneeuw of hagel, denk dan aan mij. Want ook de komende weken fiets ik lekker op mijn fiets door het Groningse landsschap.