In zijn nieuwste werk leunt Arikawa ook op de Oostenrijkse wetenschapper Ernst Mach (1838 - 1916). Als je je rechteroog sluit kijk je via het linkeroog naar de buitenwereld. Dit blikveld bestrijkt het gebied vanaf rechtsboven de neusrand en door naar de onderkant van de oogkas en verder terug naar het begin boven. De relatie tussen wat we zien -het object- en wie we zijn -het subject- lijkt hiermee neutraal, zoals binnen en buiten, maar is dat zo? Dat precies bevraagt Arikawa voortdurend in zijn werk. Alles heeft een context en is in beweging, niets blijft zichzelf zonder referenties.
De expositie 'Parade of Pumpkins' laat twee series werken zien, de ene met statisch beeld, de andere in combinatie met bewegend beeld.
In de 'Self-portraits' maakt Arikawa de scherptediepte van zijn objecten tot onderwerp. In deze statische afbeeldingen werkt hij de termen focussing en framing uit, net zoals Mach dat hierboven bedoelt voor onze waarneming. Arikawa noemt deze fotowerken 'Self-portraits' omdat ook zijn eigen hand, hoewel onzichtbaar, in feite onderdeel is van het beeld.
In de serie 'Voice-over' voegt Arikawa bewegend beeld toe op een klein scherm. Lipbewegingen zonder geluid roepen hier nog meer associaties op over de statische afbeelding erboven.
'Parade of Pumpkins' met acronym 'POP' verwijst naar het gelijkluidende Japanse woord, dat letterlijk betekent: de figuur van een persoon -als een metafoor voor waarneming of associatie. Zo is deze presentatie te beschouwen als een nieuwe spiegel en uitleg van hoe de huidige beeldcultuur in ons wezen kan voortrazen.