Als Catniss te zwaar werd ging ik op de grond zitten om even te rusten en met gras de poep van mij af te vegen.
De vierde dag durfde ze stapje voor stapje zelf te lopen en bij terugkomst stonden een paar vrijwilligers te klappen en zeiden: Yeahhhhhh Queen Catniss is walking!!!
Claire wandelde met de mooie Sandokan, want deze grote jongen had ook extra zorg en aandacht nodig. Als enige windhond in de groep werd hij niet goed begrepen.
De [heel vroege dag] van vertrek brak aan, midden in de nacht in het pikke pikke donker zijn we naar het asiel gereden, de mensen van PAWS stonden al klaar met Catniss in een bench. Het ging zo geruisloos mogelijk daar we geen van allen wilden dat alle asielhonden van slag zouden raken.
Het was nog spannend OF we wel naar het asiel konden rijden daar het de hele avond en halve nacht vreselijk hard geregend had en het viaduct waar we onderdoor moesten kan dan aardig onder water komen te staan en dan kan je er niet door.[ Beheerster Yvonne heeft al een paar keer haar auto weg zien drijven, zo gaat het dan te keer]
Daarna gingen we op weg naar Alicante , 2 1\2 uur rijden zonder navigatie [Knap van Claire want ik was in China of zo terecht gekomen]
Toen we door de douane waren werd ik apart geroepen , Catniss moest na die angstige ervaring in een aparte ruimte dit nog 3 keer doorstaan. Steeds moest ik weer door het poortje en een man of 7 hadden de grootste lol en lachend wezen ze naar de plek waar eens een oogje had gezeten. Uiteindelijk mocht het hondje weer in de bench waar ik eerst schone handdoeken in wilde leggen want door de stress had Catniss weer alles laten lopen maar dat mocht niet van de heren. Ik had het toch gedaan en als blikken konden doden was ik er niet meer.
Sandokan is vrij kort er na ook naar Nederland gekomen, na Claire’s en mijn verhaal over Sando had Nicole zich onmiddellijk aangeboden om hem op te vangen.