Al bij de keuring in Nederland kregen de walvisvaarders te horen welke taak ze de komende reis zouden krijgen. De nieuwkomers werden vaak ‘waaierboy’ of ‘haakiboy’. De taak van de waaierboy bestond uit het vastzetten van draden om delen van de walvis, zodat het dier opgetild of verplaatst kon worden. De haakiboy was verantwoordelijk voor het verslepen van vlees of andere restanten van de walvis, om het vervolgens in de traanpotten te stoppen. Aangezien Nutte aan wal ervaring had opgedaan als timmerman, moest hij op zijn reizen meehelpen om houten planken op het dek te timmeren. Het hout beschermde het echte dek, zodat het niet werd aangetast tijdens de vangstperiode. Meestal duurde die klus maar drie weken, dus in de tijd dat de walvissen verwerkt moesten worden, kon Nutte als waaierboy aan de slag.
Een volgende reis betekende vaak een promotie vanaf de vorige positie. Een waaier- of haakiboy promoveerde tot ribsnijder. Deze functie bestond uit de verwerking van de meterslange ribben die per ribbenkast door twee walvisvaarders, elk aan een kant, onder handen genomen werden.
De doorgroeimogelijkheid vanaf de ribsnijder was een aanstelling als flenser; de speksnijders op het spekdek. Vanaf die positie kon de walvisvaarder op een volgende reis nog opklimmen tot een zogeheten ‘lemmer’. De lemmer was werkzaam op het vleesdek en werd onderverdeeld in tweede of eerste lemmer.