Dan heb je nog de hindoe en boeddhistische filosofie: de essentie is brahman dat identiek is met atman en de wereld is illusoir. In de oppervlakte structuur is die als religie of polytheÏstisch of atheïstisch.
Mocht je aan de combinatie denken van de mono-god uit de bijbel, en dat letterlijk nemen, dan heb je dus een goede vader god, die altijd bij je is, die alles geschapen heeft uit niets en altijd overal in aanwezig is en alles weet en jaloers kan zijn en straft enz. In dat geval zijn dus natuur rampen een straf van god. Want god is almachtig en de oorzaak van alles. Je hebt dan twee mogelijkheden: je gaat theologisch logische theodicees ontwerpen tot je een ons weegt. Of je gaat gevoelsmatig dieper in op de devotie van de vader/moeder gedachte. Als je dat met heel je wezen doorvoeld en beleefd, dan denk ik dat er haast geen verschil is met die god en jezelf. Je bent dan echt een godskind.
In dat geval zal je dan ook een steun zijn voor je naasten, omdat je weet en voelt dat die dan ook je zelf bent.
Wie heeft jou toch die rare God bijgebracht die nu al onze problemen (zonder ons!) wonderbaarlijk(?) op zou moeten lossen..en dat we dat rare verhaaltje ook nog zouden moeten vertellen tegen ieder in problemen?