Jouw eerste week | je kietelt in mijn hart
« Caspers' eerste mailtje: hej klein neefje….
Buikkrampjes »
Gisteren was je precies een maand oud, hoog tijd voor een update over je leventje tot nu toe. Ik wil je even vertellen over jouw eerste week op deze aarde.
Met jouw nieuwe leventje begon ook ons nieuwe leven. Je vader en ik zijn druk bezig te wennen aan dit nieuwe leven. Het is vooral wennen dat je best wel veel aandacht vraagt en natuurlijk de onderbroken nachten. Maar we zijn helemaal gek op je, mannetje, en dat maakt alles de moeite waard.
De eerste week was mooi en druk tegelijk. We hadden een geweldige kraamverzorgster, Linda. Zij leerde ons de eerste stapjes te zetten in het ouderschap. Dat was vooral de regelmaat er in brengen, luiers verschonen, helpen voeden en het badje. Ook stuurde ze papa, jou en mij iedere middag naar bed voor een middagslaapje. Heerlijk was dat. Gedurende dat slaapje mochten we echt niet gestoord worden. Eén middag kwam de verloskundige wat te laat en werd ze dan ook weer resoluut weggestuurd. Ze moest de volgende dag maar weer terug komen. In de loop van de middag werden we dan weer gewekt met een kopje koffie of thee, een glaasje vers geperste jus en een gesneden appeltje. Hier konden we wel aan wennen!
Papa heeft die eerste week alleen op donderdag gewerkt. Hij heeft je maandag aangegeven (op het gemeentehuis niet bij de politie) en is de rest van de week de stad in gestuurd: extra luiers en doekje, vitaminen, extra voedingskussen voor beneden, dekentjes voor de wandelwagen en noem maar op…
Ondertussen hebben we veel visite gekregen die je kwam bewonderen. Van Geerts' werk hadden we een prachtige en heerlijke taart met slagroom, marsepein en muisjes gekregen. Natuurlijk kwamen de opa's en oma's en jouw ooms en tantes en daarnaast de eerste vrienden. Wat waren ze ook trots op je. Meestal planden we het zo dat ze om een uur of 4 a 5 's middags kwamen zodat ze voor ons konden koken. En op die manier werd het 's avonds ook niet zo laat, want we waren natuurlijk bekaf door alle belevenissen. We hebben de meest prachtige cadeaus gekregen, maar daar zal ik even een apart berichtje aan wijden.
Zaterdag- en zondagochtend hadden we een andere kraamhulp: Dickie. Zij was al wat ouder en had vele jaren ervaring. Het fijne van twee kraamhulpen is dat je net weer even wat andere tips krijgt. Zij heeft je ook in de tummytub gedaan. Een beetje eng in het begin maar wel heel erg leuk!
Ik was die eerste week best wel emotioneel: de bekende kraamtranen! Soms van verdriet, als ik iets zieligs hoorde, soms van frustratie of angst. Jouw temperatuur moest bijvoorbeeld tussen de 36,5 en 37,5 blijven. Dat maten we iedere verschoning, ongeveer iedere 3 uur. Ik was vreselijk bang om met je in bed in slaap te vallen, bang dat je zou stikken onder de dekens of iets dergelijks. Eén nacht was je erg huilerig omdat je krampjes had. Ik had je lekker op mijn blote buik gelegd met mijn pyjamajasje om ons heen geknoopt. Toen ben ik toch in slaap gevallen. Toen ik wakker werd had je je handjes buiten de pyjama gewurmd, je mutsje was afgegaan en je had ijskoude handjes. Je temperatuur bleek 36,4 te zijn. Ik voelde me de slechtste moeder ter wereld! Natuurlijk zegt 1/10 graad niet zo veel, maar je wilt het zo graag perfect doen. En je vader had de kruik een keertje onder de dekens gestopt in plaats van er tussen. Je ruggetje was erg warm en jouw temperatuur 37,8. Gauw je mutsje even afgehouden om een beetje af te koelen.
Soms huilde ik van geluk. Als ik dan naar je keek en bedacht hoeveel ik van je houd, dan schoten de tranen me weer in de ogen. Liedjes op de radio of de muziekdoos maakten dat er niet beter op! Je vader stak dan vragend zijn duim omhoog: tranen van geluk? Zeker, tranen van geluk. Voor troost konden we gelukkig allebei bij hem terecht. Wat is dat toch met vaders en troosten. Soms kon je best even overstuur zijn en dan had je vader je soms zo weer rustig. Dan liep hij met jouw koppie onder zijn kin al neuriënd door de kamer. Zo vreselijk lief.
Die zaterdagavond hadden we even geen visite. We zijn lekker met z'n drietjes op de bank gaan liggen, jij in mijn zij en Geert met zijn hoofd weer bij mij. We hebben "alles is liefde" gekeken. Een heerlijke romantische feel-good film over liefde en sinterklaas. In de eerste minuut liepen de tranen me al over de wangen (duim omhoog). Onze eerste avond als gezinnetje. We hebben genoten!
Nou lieverd van me, er is nog heel veel meer te vertellen en dat ga ik ook zeker doen. Maar laat ik daarvoor een nieuw berichtje gebruiken anders worden het zulke lange verhalen. Dikke kus, mamma. (wat klinkt dat fijn)
2 reacties op "Jouw eerste week"
dinsdag, 18 maart 2008 om 22:01
Hej kleine man,
Ook ik heb je al tweemaal mogen aanschouwen. De ene week net nadat je geboren was. En de tweede week meteen weer, ik was m'n toilettas vergeten. Ik vergeet NOOIT mijn toilettas, maar vond ik helemaal niet erg, ik kon weer even bij je komen kijken.
Jeetje, wat ben jij al veranderd in een week. Echt fijn om te zien dat het zo goed met je gaat. Ik vind het allemaal supergaaf hoe het allemaal gaat met jou en je ouders. Helemaal een hecht gezinnetje. Doet me goed!
Ik ga donderdag weer even bij jou en je ouders kijken, kan weer niet wachten. Vind je wel goed toch? Anders zeg je het maar
Tot donderdag kerel!
Dikke kus Oom Arne (dat klinkt ook best fijn)
donderdag, 20 maart 2008 om 17:06
HAHA, DIE HEBBEN WIJ OOK GEKEKEN PRECIES OP DE DAG DAT PHYLICIA 1 MAAND OUD WAS!!!!!!!!!!!!!!!!! (TOEVAL OF NIET!!!!)