Heinz Polzer (1919-2015) – dagelijks iets degelijks
writers' blog	in humor, kleinkunst, luisterlied	 24 augustus 2019 15 september 2019 580 Words
Zijn moeder Lili van Kol was de dochter van de schrijfster en feministe Nellie van Kol. Zijn vader daarentegen was een antisemiet en makrobiotieker. In zijn derde levensjaar, na de echtscheiding van zijn ouders, verhuisde de kleine Heinz met zijn moeder naar het Nederlandse Utrecht. Hoewel hij vrijwel zijn hele leven in Nederland heeft gewoond, en 'tot in de haarvaten' verweven is met de Nederlandse taal, heeft Polzer altijd zijn Zwitserse nationaliteit aangehouden. Gevraagd naar de reden waarom hij nooit de Nederlandse nationaliteit heeft aangevraagd, antwoordde Polzer dat hij de Zwitserse nationaliteit "leuk" vond en hij geen noodzaak zag van nationaliteit te veranderen. De werkelijkheid was anders; tot tweemaal toe hielden de Zwitsers hem uit handen van de Duitsers, die hem wegens het beledigen van Hitler en Mussolini gevangen hadden gezet. De tweede keer sleepten zij hem, bijna letterlijk, net op tijd weg voor het vuurpeloton. Dit betekende wel dat hij naar Zwitserland moest uitwijken en daar zijn dienstplicht moest vervullen. Hij werd ingedeeld bij de geneeskundige troepen. Uit dankbaarheid jegens de Zwitserse autoriteiten handhaafde Polzer zijn Zwitserse nationaliteit, wat niet wegneemt dat hij tot een vooraanstaande Nederlandstalige schrijver en componist uitgroeide.
Zijn artiestennaam, veel later bedacht door Willem Duys, verwijst naar de academische graad van doctorandus (afgekort: drs.) in de economie, die Polzer aan de Nederlandse Economische Hogeschool (nu Erasmus Universiteit) behaalde. Polzers studentenjaren vielen in de bezettingstijd en zijn schrijfsels over de kwajongens Ben en Dolf (die op hun broek kregen van hun oom Sam) brachten hem in de gevangenis. De studentenvereniging waar Polzer destijds lid van was, het Rotterdamsch Studenten Corps, moest hierdoor sluiten.
Na de oorlog was Polzer barpianist (voor de Amerikaanse bevrijders in Parijs), vertaler en copywriter (in Indonesië). Drs. P debuteerde op 44-jarige leeftijd in 1964 op de televisie in het AVRO-programma Voor de vuist weg van Willem Duys. Van 1964 tot 1996 trad hij op met eigen liedjes, zichzelf begeleidend op de piano.
Drs. P genoot in de jaren 1970 en 1980 vooral bekendheid met liedjes als Dodenrit ("Leve onze tsaar!"), Veerpont ("Heen en weer"), Het trapportaal ("De commensaal"), Knolraap en lof ("Schorseneren en prei") en De zusters Karamazov ("Tante Constance en tante Mathilde"). In Nederland en Vlaanderen was hij een graag geziene gast op radio en televisie.
Polzer trouwde pas op 24 augustus 1964 (zijn 45ste verjaardag). Tot die tijd was hij een trouw bordeelbezoeker. Zijn echtgenote hield hem daarna kort aan het lijntje, maar Heinz gaf de indruk dit wel goed te vinden. Zelfs toen ze hem van zijn vrienden (Ivo De Wijs o.a.) begon af te snijden. Na de beëindiging van de actieve loopbaan van Polzer echter, stak ze hem in een home en keek ze niet meer naar hem om. Ze kwam zelfs niet naar zijn begrafenis. Polzers weduwe overleed op 20 juli 2016, een goed jaar na Heinz zelf, op 86-jarige leeftijd. Haar asse werd uitgestrooid in het Gooi, terwijl die van alle andere familieleden van Heinz (waarmee hij bij leven en welzijn nochtans weinig contact had gehad) op één plaats werd verzameld. (Wikipedia en documentaire op de Nederlandse televisie t.g.v. zijn honderdste geboortedag)