Allereerst is het goed om te weten met welk soort passiebloem je te maken hebt. Er zijn namelijk soorten bij die tamelijk winterhard zijn, zoals Passiflora caerulea (de klassieke blauwe uit oma’s tuin) en de witte variant hierop, ‘Constance Elliott’, maar er zijn ook variëteiten die geen schijn van kans maken tegen onze winters. De bovengenoemden kunnen tot min twaalf trotseren, een temperatuur die we hier in de afgelopen vijf jaar niet gehaald hebben. Mocht het onverhoopt toch Siberisch koud worden dan kun je de plant beschermen door de grond rond de kluit af te dekken met een dikke laag stro. Dit is in de eerste jaren sowieso aan te bevelen, want de plant moet dan nog wennen aan onze winters. Wat het blad doet is een verrassing: afhankelijk van de temperaturen blijft het wel of niet aan de plant hangen.