Hit the Road (2021) recensie, Panah Panahi - Cinemagazine Hit the Road (2021) recensie, Panah Panahi - Cinemagazine
Regie: Panah Panahi | 93 minuten | drama | Acteurs: Pantea Panahiha, Hasan Majuni, Rayan Sarlak, Amin Simiar, Masoud Tosifyan
Vader, moeder en twee zoons rijden met een zieke hond in de kofferbak over oneindige tweebaanswegen langs kale landschappen. Het zoontje is een dondersteen en haalt het bloed onder de nagels van de anderen vandaan maar heeft het niet van vreemden. De oudere zoon aan het stuur is opvallend stil, blik op oneindig alsof hij zo snel mogelijk klaar wil zijn met de geestdodende rit. Komt de apathie vooral door vader die hem voortdurend vanaf de achterbank dirigeert en corrigeert? Ondertussen probeert moeder de rust te bewaren. Heel herkenbaar, ware het niet dat het verhaal zich in Iran afspeelt. Daarnaast maakt dit drama, buitengewoon compact verpakt in een SUV, er geen groot mysterie van dat er zich donkere wolken stapelen boven de familie. 'Hit the Road' betreft daarom allesbehalve een gezellig weekendje uit met het gezin.
Met speels gemak scheurt regisseur Panah Panahi zijn regiedebuut naar de finish. Niet geheel onverwacht, want het zit in het bloed. Panah is de zoon van de vermaarde filmmaker en politiek dissident, Jafar Panahi. Al decennialang is vader Jafar een doorn in het oog van het Iraanse regime die hem officieel voor twintig jaar verboden heeft om films te maken. Maar zelfs in politiek ballingschap laat Jafar zich niet de mond snoeren getuige onder andere 'Taxi' (2015), waarin hij zich voordoet als taxichauffeur in Teheran en passagiers interviewt over hun dagelijks leven. Tevens ontlokt de chauffeur in de rijdende gele cocon uitspraken bij de medereizigers over sociale veranderingen in het vaderland. Dit boeiend tijdsdocument schijnt ook een interessant licht op 'Hit the Road'. Vanuit de comfort van een modern vervoersmiddel toont Panah evenals zijn vader de diepe gebreken van een verstard regime die de eigen samenleving inblikt en langzaam doet crashen.
Zoals de zoon in de film schoonheidsfoutjes maakt tijdens het rijden, vliegt Panah ook een paar keer goed uit de bocht. Hoewel gewaagd slaan sommige stilistische keuzes, waaronder geplaybackte musicalnummers, plat op het stilzwijgende leed dat rondspookt op die paar vierkante meters. Bovendien zijn enkele metaforen erg zwaar op de hand. Als roadmovie is het een duister neefje van 'Little Miss Sunshine' (Jonathan Dayton & Valerie Faris, 2006). Laatstgenoemde becommentarieert op ludieke wijze de Amerikaanse droom maar in 'Hit the Road' is dromen najagen überhaupt niet aan de orde. Op redelijk subtiele wijze laat Panah zien wat een overwegend onvrije wereld doet met het Iraanse kerngezin. Hopelijk blijft hem het lot van zijn vader bespaard.