Het is een bijna heilig moment in Frankrijk, als na het hoofdgerecht eindelijk het ‘plateau de fromages’ op tafel komt. Welke fouten kun je beter niet maken als het jouw beurt is?
Natuurlijk, je bent een avontuurlijk kaaseter, maar zelfbeheersing is troef zodra de kaasplank op tafel komt. Twee verschillende stukjes afsnijden is het beleefde ding om te doen, 3 kazen kiezen kan nog net, méér is echt een no-go als je jezelf bedient.
Hompen zijn uiteraard uit den boze, maar er is nog een valkuil. Volgens de Franse kaasetiquette hoor je bij elke kaas bijna dezelfde korst/binnenkaas-verhouding over te laten voor de andere gasten. Hoe? Nou ongeveer zoals op deze foto.
Die heerlijke stinkerd schreeuwt het hardste om aandacht, maar als je niet als kaas-nitwit te boek wilt staan dan eet je de mildere kazen als eerste. Dat zijn vaak de jonge geitenkazen, gevolgd door de hardere kazen (comté, cantal, beaufort) en pas als laatste proef je de blauwe kazen en schimmelkorstkazen op je bord.
Zeg ook nooit dat een kaas stinkt (‘il pue‘), in Frankrijk heeft een kaas een parfum prononcé (uitgesproken parfum), beaucoup de caractère (veel karakter) of een ander mooi eufemisme. Ook gehoord: un fromage qui fouette! (een kaas met een zweepje).
Die heerlijke loopkaas vraagt om een stuk stokbrood, maar kleine boterhammetjes smeren is ook weer niet de bedoeling. Fransen eten hun brood bij de kaas (om en om een hap) en niet eronder.
Bij schapenkaas uit de Pyreneeën wordt steevast kersenconfiture geserveerd. Naast Corsicaanse kazen staat vaak een schaaltje vijgenjam. En ook de pâte de coing, een harde fruitgelei van kweeperen, is een bekend zoet bijgerecht op de kaasplank.
Het is een bekende strikvraag: of je nog meer kaas wilt voordat de plank weggehaald wordt? Het enige juiste antwoord is non merci. Opnieuw beginnen staat gulzig en het lijkt alsof de maaltijd niet copieus genoeg voor je was: een belediging voor de gastheer of -vrouw. Vergeet bovendien niet, na de kaas volgt meestal nog een dessert!
Tekst: Nicky Bouwmeester Beeld: CC/Rowena (hoofdbeeld) Les Fromages (snijwijzen), Tim Gerdes (Ratatouille), Rubber Slippers. Copyright: frankrijk.nl november/2014
Als een tweede ronde zogezegd “not-done” is … waarom vraagt men dan of je nog wil? Hier lijkt het erop dat men een vraag stelt waarbij men geen eerlijk antwoord wil. Overbodig dus. Ik geef altijd een eerlijk antwoord. Smakelijk! 😉
Mijn vader heeft eens, toen hij 19 was, met twee (Hollandse natuurlijk) vrienden een hele kaasplank leeggegeten!
Met Franse vrienden wat drinkend bij een restaurant hier in de buurt, zagen we wat Noord-Nederlanders echt de hele kaasplank verorberen. Nu was deze hotelier een racist, dus ditmaal kon ik er wel van genieten!
Ik heb eigenlijk altijd vijgenjam bij mijn Corsicaanse kaas gekregen (of wat acquavita bij de brocciu, hmmmm…!).
Bedankt voor de goed informatie. Ook dit artikel heb ik weer met aandacht gelezen en er van geleerd. De manier om kaas te snijden heb ik opgeslagen en zal dit printen om bij een volgende visite in de praktijk brengen.
Het valt mij op dat onze Franse vrienden alleen maar onaangesneden kaasjes op hun kaasplank serveren.
Goeie Henri Bik, heb ik ook gemerkt bij mijn Franse vrienden. Ik denk dat het in Frankrijk inderdaad niet bon-ton is om de kleinere kazen aangebroken te serveren – want dan lijkt het misschien alsof je je gasten restjes geeft?
aan henri bik; nee natuurlijk geen aangebroken kazen aanbieden, je biedt toch ook geen aangebroken taartjes aan?
Mooi verwoord en zeker een leer. Ik weet het maar ben zo gek op kaasplank. Dat pak altijd te veel. Is niet te zien aan mij. Ha ha ha. Tj.
Leuk artikel! Veelal wordt er een slagveld achtergelaten of blijft er een miezerig stukje over voor de laatste als je met velen aan tafel zit.
Sinds mijn jaar Grenoble in 1965 snijd ik Franse kaas zoals hierboven en voel me dan lichtelijk een betweter. Ook als ik er weleens wat over durf te zeggen kijkt de Nederlander mij verwijtend aan. Deze manier van snijden laat een ieder het totaal proeven, vooral bij een roquefort is dat aangenaam.Bedankt en ik houd me aanbevolen voor meer ‘done and not-done’ aan tafel en in de keuken.