Het juiste moment brak een viertal jaar geleden aan toen Obel voor het eerst in Berlijn was. "Ik werd halsoverkop verliefd op die stad. Ik voelde dat ik weg moest uit Kopenhagen, dat ik ondertussen van binnen en van buiten kende. Ik moest uit mijn comfortzone treden als ik iets van mezelf wilde creëren. Berlijn leek de ideale plek daarvoor. Het is een goede plek om naartoe te gaan als je je op een bepaald project wil storten. Er hangt een sfeer in die stad, die je dat toelaat. Het tempo is er trager en je kan er redelijk goedkoop leven. De fysieke ruimte is er ook helemaal anders: veel groen, veel water, veel ruimte tout court. Bij thuiskomst in Kopenhagen, kondigde ik meteen aan aan mijn vriendje dat we zouden verhuizen. Hij vond het meteen goed. Een jaar later woonden we er effectief."
Agnès Obel en haar vriendje ("Hij maakt animatiefilms met klei, zoals Wallace And Gromit. Hij kan zijn job dus ook op verplaatsing uitvoeren.") vestigden zich in Neu Kölln, Zuid-Berlijn. De sfeer van de stad sijpelt door in Obels muziek. "Die eerste jaren waren best eenzaam. Ik kende er niemand, zat voor het eerst in mijn leven in geen enkel muzikaal project met anderen en was dus helemaal toegewezen op mezelf. Die tristesse hoor je misschien, hoewel ik er nooit over nadenk hoe mijn muziek klinkt. Het gaat me in de eerste plaats om de melodieën, er hoeft niet per se een bepaald gevoel bij. Als het in je hoofd blijft zitten, is het voor mij voldoende."
Waarom dan niet een louter instrumentaal album maken? "Dat zou niet genoeg zijn. Er moest een verhaaltje in zitten. Ik hou van typische songwriting. Het probleem was dat ik de afgelopen jaren veel instrumentale stukken geschreven had en er pas veel later woorden aan heb toegevoegd, dus ik moest er voorzichtig mee zijn. Elk nummer is gelinkt met een bepaalde periode in mijn leven. Zo is "Avenue" het eerste nummer dat ik in Berlijn schreef. "Riverside" en "Brother Sparrow" zijn de meest recente nummers, terwijl. "Loretta" en "Wallflower" al vijftien jaar oud zijn. Door ze nu live te brengen, herbeleef ik ze op een andere manier. Dat is soms grappig."
Obels muziek klinkt alsof ze uit een doosje komt. Een onderbreking in de continuïteit vernietigt het hele nummer. Daar hoort wellicht perfectionisme bij. "Perfection is not just about control, it’s also about letting go", laten we vallen. "Black Swan! Dat citaat komt uit de film Black Swan! Heb je die scène met de vingernagel gezien? Neen? Ik ben zo blij dat je hebt weggekeken, dat had ik beter ook gedaan, want had er nog nachtenlang nachtmerries over. Hardcore filmpje, he? Maar om terug te komen op je vraag: ik heb soms het gevoel dat de beste momenten van de plaat degenen zijn waar kleine foutjes in te horen zijn. Ze verscherpen mijn geest. Liveopnames vind ik om diezelfde reden interessant. Ik hou eigenlijk best van mijn fouten. Maar het vergt zelfvertrouwen om ze te durven gebruiken. Veel muzikanten die ik bewonder, doen dat. Daniel Johnston, bijvoorbeeld. Er bestaat een versie van "True Love Will Find You In The End", waarop zijn gitaar helemaal vals staat. Toch blijft zijn stem perfect de juiste toon aanhouden. Het overstijgt de ganse muzikale begeleiding. Fascinerend vind ik dat. Ik denk niet dat ik perfectionist ben, anders had ik nooit mijn eigen album gemixt. Al moet ik er wel bij zeggen dat dat louter uit noodzaak was, omdat ik niemand anders kende toen. Ik ben dus verre van het personage van Natalie Portman in Black Swan, gelukkig maar!"