Ik was destijds (2014) vrij vastberaden, en luisterde niet naar een ander. Ik voelde gewoon: dit moet ik doen, en mijn omstandigheden konden mij niet meer tegenhouden. Er was geen juist moment om mijn koffers te pakken naar Berlijn. Overigens had mijn vertrek een tijdelijke insteek, maar werd het – door samenloop van alles, uiteindelijk 4,5 jaar.
Het was niet makkelijk, ik heb dingen en personen achter me gelaten om mijn eigen verlangen na te gaan. Mensen waren niet blij met mij, ik werd niet begrepen, mijn relatie ging uit, maar de roep naar Dickes B (Berlijn) was te luid (en dat rijmt).
Dit klinkt raar, maar het is zo: ik werd gewoon er naartoe gezogen en heb er niet bijzonder lang bij stilgestaan. Natuurlijk heb ik het moeilijk gehad, maar dat is het risico van het vak. Het is immers niet altijd rozengeur en wodkalime. Niets komt voor niets en niets is alleen maar leuk.
Die stap zet ik NU door met JOU te kletsen.
Het is toch eeuwig zonde om terug te kijken over 50 jaar en te denken: had ik die stap maar genomen, was ik het nu maar gaan doen?
Precies.
Want weet je: er ZIJN een hoop mensen die je voor zijn gegaan, waaronder ik. Ik kan je alles vertellen over hoe het is om te vertrekken en, belangrijker nog, ergens te blijven en je draai te vinden. Alles wat jij nu voelt (zitten waarschijnlijk een hoop dingen bij die je ook tegenhouden), heb ik ook gevoeld.
Enige verschil is dat ik er doorheen ben gebroken en jij je er nog door laat tegenhouden. Je zal 100 vragen hebben.
Laat me je zeggen: ik ben in Berlijn ook niet direct in mijn eigen appartement gaan wonen. Wie kan dat? Ik niet, ik ben begonnen op 10m2 in een studentenhuis. From the ground up ben ik een nieuw leven gaan bouwen, op alle vlakken en het is hartstikke gelukt!
Er is ALTIJD een weg als je echt wilt. Mijn enige ding was destijds: ik wil naar Berlijn verhuizen. Wat moet ik daarvoor doen?
Ik vond een baan, gebruikte dat als spreekwoordelijke liaan om van Haarlem naar Berlijn te zwieren, ik had een paar honderd euro en ik ging. Nooit heb ik spijt gehad!
Echt, come and talk to me – lass uns mal drüber quatschen (ja ik spreek ook vloeiend Duits) en ik weet zeker dat je wijzer bent aan het einde van ons gesprek!
Zo unglaublich zonde als je blijft zitten waar je zit uit angst voor het onbekende. En als je nu denkt: pff, Sascia heeft makkelijk praten met al haar ervaring. Die ervaring is vergaard doordat ik 1 beslissing heb genomen en niet terug ben gedeinsd toen ik het knettermoeilijk had.
Jazeker, er is een punt geweest in Berlijn dat ik mijn spullen allemaal inpakte en klaar was om terug te gaan naar Nederland. Kan ik je ook over vertellen, het liep allemaal alsof het zo had moeten zijn, want een tijdje later was ik gewoon weer terug in Berlijn. En mezelf zij geprezen, want een terugkeer naar Nederland was de allergrootste fout van mijn leven geweest.
Ik weet dus hoe het is om op te willen geven, er klaar mee te zijn. But what can I say: mijn liefde voor Berlijn was/is te groot.