De voorstelling is echter geen persoonlijke zoektocht naar de dieperelagen van religie geworden, maar het verslag van hoe dit project eigenlijkis mislukt doordat acteur en schrijver compleet anders denken. Jeroen vanden Berg schreef op verzoek van Saad el Hamus de tekst en werdgeconfronteerd met zijn eigen wantrouwen tegenover de islam. Saad el Hamushoudt van wijn en haat homo's niet, maar is op een of andere manier tochreligieus. Die botsing is tenslotte het onderwerp van dit toneelstuk,waarin op vermakelijke wijze een journaliste van het Volkskrant Magazine,een dienstertje in een trendy café en een wanhopige toneelschrijverfigureren. Zij treffen elkaar in een spel van onvermogen om de dingen tebenoemen en worden geregeerd door allerlei angsten - angst voor de AIVD,voor moslimextremisten, voor elkaar.
Slechts op een paar momenten vindt El Hamus de rust iets meer tevertellen over Mohammed. In kaarslicht en sprookjessfeer horen wij over deprofeet die zo van parfum en van vrouwen hield. Maar de vraag die blijfthangen is: wat vonden die vrouwen daar eigenlijk zelf van? Vonden zijn hetprima dat ze als slavin of als oud vuil werden behandeld? Pim Fortuyn, deLPF, Theo van Gogh, Mohammed B. - alles en iedereen komt voorbij, maar deprofeet zelf blijft ondoorgrondelijk, en met hem zijn volgelingen.