Bijna 70 procent van de Nederlandse ouders stimuleert hun kinderen om buiten te gaan spelen. Om dat te bevorderen, leggen ze steeds vaker een limiet op het gebruik van schermen zoals tv en tablet. Dat blijkt uit onderzoek in opdracht van Jantje Beton.
Dat kinderen gek zijn op (beeld)schermen en het belang van buitenspelen steeds vaker benadrukt wordt, weten we. Maar wat vinden ouders belangrijk als het om buitenspelen gaat? En spelen zij ook samen met hun kinderen buiten? Jantje Beton liet onderzoek uitvoeren onder ruim duizend ouders.
Zo stimuleert bijna 70 procent van de ouders hun kinderen om buiten te spelen. Dat doen ze door de schermtijd te beperken, samen buiten te gaan spelen of hun kinderen letterlijk de deur uit te sturen. Zo’n 30 procent van de kinderen gaat uit zichzelf voldoende naar buiten.
‘Naar het belang van buitenspelen is internationaal onderzoek gedaan’, vertelt Peter Nikken, Lector Jeugd en Media aan de hogeschool Windesheim. ‘Het staat vast dat het belangrijk is voor de ontwikkeling van kinderen. Zelf contacten leggen, op je beurt wachten, problemen oplossen, spelen volgens bepaalde regels en omgaan met verlies. Dat zijn allemaal basisvaardigheden die kinderen vooral leren door buiten te spelen. Grapjes gaan begrijpen lukt niet met enkel emoji’s op het scherm, daar heb je echt contact voor nodig.’
Ruim de helft van de ondervraagde ouders gaat in de zomer regelmatig tot bijna dagelijks mee met de kinderen naar buiten. Een kwart van de ouders geeft de voorkeur aan de achtertuin om samen buiten te spelen, 16 procent verkiest de speeltuin. Je krijgt er veel voor terug, zeggen de ouders. Van een grote glimlach (61 procent) tot een stuk positiviteit (55 procent). Maar ook een fijne sfeer (54 procent) en veel energie (45 procent). 55 procent van de ouders ervaart een ontspannen gevoel tijdens het buitenspelen.
Maar ook ouders ervaren afleiding door “schermen’’ tijdens het buiten zijn. 34 procent pakt geregeld zijn/haar telefoon erbij als ze met hun kroost zijn. Vaders zijn sneller geneigd op hun telefoon te kijken dan moeders (39 procent vs. 28 procent). Moeders zijn daarentegen vaker afgeleid doordat ze foto’s aan het maken zijn van hun kind(eren).
De Nederlandse Sportraad, de Onderwijsraad en de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving pleiten ervoor om kinderen minimaal twee keer per dag een half uur te laten bewegen. Gezamenlijk overhandigden zij het advies Plezier in bewegen aan minister-president Mark Rutte. Lees meer
Of je nu een dreumes bent of al naar groep 1 gaat, spelen in een uitdagende omgeving en zelf op ontdekking gaan, is superleuk. En ja, daar houdt een kind af en toe een blauwe plek of geschramde knie aan over. Maar dat weegt niet op tegen het plezier, het zelfvertrouwen en de zelfredzaamheid die kinderen op deze manier ontwikkelen.
Daar zijn de meningen natuurlijk over verdeeld. Allerlei verschillende stromingen binnen de kinderopvang overlappen elkaar hier en daar. Bovendien wordt geen enkele stroming 100% nageleefd. Iedereen die een stroming kiest voor zijn of haar kinderopvang heeft zich erdoor laten inspireren. Alleen legt hij/zij daar altijd zijn eigen visie in. Heel normaal lijkt me, want geen mens is gelijk en ook geen kind is gelijk Dat vraagt van je medewerkers om enorm flexibel te zijn en een groot inlevingsvermogen te hebben. De kinderopvang zal nooit stil staan. Zodra je denkt “we hebben bereikt wat we willen” is het weer tijd om alles te herzien. Soms zelfs al voordat je dat punt bereikt hebt.
Wat is dan mijn visie op kindgericht werken? In mijn ogen is dat steeds weer kijken naar de behoefte van het individuele kind zonder het groepsproces uit het oog te verliezen. En ook vooral te waken om jezelf vast te zetten in argumentatie zoals: ‘Ja maar dat kan niet, want de groep…’ Ik denk dat er heel veel mogelijk is. Als voorbeeld noem ik het eetmoment, door veel kinderdagverblijven gezien als een belangrijk groepsmoment. Iedereen gaat tegelijk aan tafel om samen te eten, het liefst stipt om 11:30 uur. Maar waarom alle 12 tegelijk aan tafel? Komen de kinderen dan wel tot hun recht? Krijgen ze dan de kans om op hun tempo te eten en te vertellen wat ze willen zeggen? Ik zou willen realiseren dat er anders naar kinderen gekeken wordt. Wanneer je merkt dat de jongste kinderen moe worden en honger hebben, gaat een medewerker met ze aan tafel. Al is dat om 11:00 uur. Gezellig liedjes zingen en kletsen. Tijd, rust en aandacht. Zo liggen zij op bed wanneer zij daar behoefte aan hebben. De oudere kinderen hoeven dan niet te stoppen met het spel waar ze mee bezig zijn. Zij krijgen vanzelf honger en verliezen hun interesse in het spel. Dat is het moment om met hen aan tafel te gaan. Ze gaan dan beter eten. Je hebt een kleine groep waarmee je over de ochtend kunt praten. Ze hebben geduld om aan tafel te zitten en hoeven niet lang op hun beurt te wachten. Bovendien gaat het groepsproces niet verloren.
En zo kan ik wel meerdere momenten op een dag benoemen. Maar dat maar niet, want dan zou deze blog een compleet hoofdstuk worden!