Bij de VN-missies zijn in veertien landen 78 duizend militairen en 25 duizend burgermedewerkers actief, en in de meeste gevallen zijn de VN’ers ‘de enigen die de bevolking kunnen beschermen tegen mishandelingen door regeringslegers en rebellengroepen’. Haar remedies om de ‘gebroken’ VN-missies te herstellen liggen voor de hand: sluit ze beter aan op de ideeën en wensen van de bevolking in de regio en stop met het toewerken naar verkiezingen om daarna snel weg te wezen. Haar belangrijkste argument voor herstel: er bestaat geen alternatief.
Dat klinkt misschien als een dooddoener, maar het wordt toch hoog tijd die weinig inspirerende vaststelling weer serieus te nemen. Simon Tisdall van The Guardian stelde de kwestie onlangs zo: wie denkt dat we wel zonder de VN kunnen en dat het vrije spel van de grootmachten conflicten beheersbaar maken, moet die gedachte maar eens voorleggen aan de Syriërs. Of aan de slachtoffers in Libië, of in Jemen, in al die ‘uitzichtloze, meestal vermijdbare oorlogen en conflicten’, volgens Tisdall. Ze worden aan hun lot over gelaten omdat ‘multilateralisme uit de mode is’. ‘De tegengestelde trend – naar onverantwoorde concurrentie tussen grootmachten – wint overal aan kracht, en mensen sterven als gevolg daarvan.’