Als een veenbrand die jaren heeft gesluimerd en nu eindelijk voldoende zuurstof krijgt, bedreven wij de liefde op de houten vloer en beschilderde hij mijn lichaam met de sappen die wij samen produceerden. Tussen de blauwe plekken van de houten vloer en mijn littekens van de oorlog, tekende hij met zijn zaad overal zijn signatuur op mijn gehavende ziel.
Ik ben niet meer bij hem weggegaan en het doek staat nu als een trotse liefdesverklaring in de etalage. Het conservatieve Den Haag spreekt er wel eens schande van. Maar onze handel in erotische schilderkunst, die we de naam ‘Aletta’ gaven, bloeit sindsdien als nooit tevoren.