Mijn eerste contact met de Buddy Holly Fanclub was door Rinus Ditsel en zo ben ik bij de Teddy Bears gekomen met Joop Spiegelberg als de Nederlandse Buddy Holly. Later ging ik met mijn vriendin naar het Keldertje in de Rustenburgerstraat om te dansen waar de Teddy Bears de muziek van Buddy speelde en ze speelde ook vaak in de speeltuin vereniging Hendrik de Keijzer. Ik nam mijn buurmeisje mee om die leuke band te laten zien, ja ze vond de zanger wel erg leuk en hij haar ook en die zijn later getrouwd, Mijn andere vriendin was getouwd met Rob de Jonker de solo gitarist en ik met Ary de pianist. Rob, Jel en Ary zijn alle drie overleden. Gelukkig heb ik nog geregeld contact met Joop en Loes uit Nieuw-Zeeland en Jan van de Berg de slaggitarist, wat een Fanclub al niet te weeg kan brengen. Ik hoop dat Wim Taling en Eddy Aling dit ook lezen en misschien willen reageren, het zou leuk zijn om een kleine reünie te houden.
Leuke reactie Nelly. Al kan ik je niet meer voor de geest halen, wij zullen wij elkaar toentertijd zeker gezien hebben. Ik hoop dat je oproep succes heeft en dat het je lukt een reünie te houden. Hou me op de hoogte. Ik zal je op mijn maillijst zetten, misschien vind je het leuk om ook van mijn blog op de hoogte te blijven.
Je hebt me getriggerd voor een nieuw verhaal met het antwoord op je vraag. Lees That’ll be… Buddy Holly’s bril
Was Jan Schijff ook niet een tijd voorzitter ? De fanclub heette toendertijd “the Buddy Holly Appreciation Society” en ik was er ook lid van. Enkele boekjes van de fanclub bewaar ik nog.
Eerlijk gezegd weet ik daar geen antwoord op. Ik kan me hem niet meer voor de geest halen. Misschien later. Leuk dat je nog boekjes hebt!
Twee lachende gezichten. De 3-jarige Aylan Kurdi en zijn 5-jarig broertje Galip. Twee Syrische kinderen die met hun ouders vluchtten voor het oorlogsgeweld in hun vaderland. Op zoek naar vrede en veiligheid. Ze zullen deze nooit meer vinden. Aylan, zijn broertje en hun moeder Rihan zijn verdronken. Gestorven op weg naar een nieuw leven in Europa. Levenloos aangespoeld op het strand van Bodrum in Turkije. Opnieuw schokt dit beeld de wereld, maar wij in Nederland raken er blijkbaar al aan gewend. Op dagblad Trouw na haalde het verwoestende beeld van de verdronken peuter de voorpagina niet eens. Wij maken ons liever druk om een paar over het paard getilde BN’ers – en of ze al dan niet vreemd gaan – of vermelden met trots dat staatssecretaris Dijkhoff zijn hand over het hart heeft gehaald zodat twee Angolese tieners, na 15 jaar opvangcentra, eindelijk te horen kregen dat ze definitief in ons land mogen blijven. Overigens wel pas na een keihard rapport van de kinderombudsman en alleen als ze definitief afscheid namen van hun vader. Hij moet terug naar Angola als vermeend oorlogsmisdadiger. Zonder enig bewijs! Zelfs een enkele aanwijzing heeft de bewindsman in die vijftien jaar niet kunnen vinden. Ik vraag me af of dit soort bewindslieden zich voor de spiegel nog recht in de ogen kunnen kijken. Ik kan er in ieder geval niet van slapen.
Beelden als deze zijn onverdraaglijk. De vader van Aylan en Galip heeft deze tragedie overleefd, maar hoe moet hij verder. Hij en de familieleden van al die andere vluchtelingen die de overtocht naar Europa niet hebben gehaald. Ik denk dat ik gek zou worden. Ik kan het nu al haast niet meer aanzien en hopelijk ben ik niet de enige. Maar het moet wél gezien worden. Het helpt niet om dit te weren. Het moet de voorpagina’s beslaan en wij moeten kijken. Kijken tot we er ziek van worden. Ziek van het historisch falen van onze beschaving. Dit schatrijke continent laat toe dat er onnodig mensen voor onze kust verdrinken. Wij, met al onze schepen, vliegtuigen en helicopters, staan toe dat er mensen wanhopig op zee sterven omdat er geen hulp en geen adequaat beleid is. En voor al die duizenden die het gelukkig wel halen hebben we ook geen oplossing. Daar vergaderen we over. En vergaderen we opnieuw. En opnieuw… Eén Europa bestaat voor veel landen alleen als er iets te halen valt. Hoe dan ook, hoeveel aangespoelde lijken zullen we nog moeten aanschouwen en hoe vaak zal men nog beweren dat er ook voor deze vluchtelingen bij ons geen plaats is. Het is wrang, maar misschien had het voor vader Abdullah uiteindelijk weinig uitgemaakt als hij het met vrouw en kinderen wél had gered. Ook als hij uiteindelijk misschien in ons land was gestrand. Dan had de AIVD zeker bedacht dat hij ooit postbode kon zijn geweest en bij een van de strijdende partijen misschien een foute brief zou hebben bezorgd. Hij zou dan ook met een F1 status zijn teruggestuurd en had zijn kinderen eveneens verloren. En die kinderen waren dan van binnen waarschijnlijk ook een beetje dood gegaan, net als die twee Angolese tieners. Niet dat er dan wel enig bewijs voor mensenrechtenschendingen zou zijn geweest. Maar volgens onze arrogante staatssecretaris is dat ook niet nodig.
Wat is er van de wereld geworden ,het is in en in triest ,die arme kinderen en die vader ging op zoek naar een beter leven voor zijn gezin , met die vader komt het ook nooit meer goed wat een verdriet , walgelijk hartverscheurend.😢😢😢😢😢
ik heb er om gehuild, dit gaat niet van mijn netvlies ,er komt alleen een schreeuw uit mijn hart God wees genadig en help ons deze mensen een menswaardig bestaan op te bouwen, en ons niet zo hufterig tegen onze mede mens te zijn. Amen
Afschuwelijk steeds die beelden. Echte beschaving is in Europa ver te zoeken. Wanneer komt Europa, de wereld eindelijk eens in actie. Dit mag je toch niet laten gebeuren!!!