M i j m e r i n g e n . . .: Mijmering 28 Zomersoep met een winter twist, verdronken peren taart en Fatima en Ahmed...
Hoe donker de nacht ook mag zijn.
Er is altijd nog licht van de sterren.
met als je geluk hebt,
een liefdevolle stem van ver...
Mijmering 28 2021.
April doet nog steeds wat hij wil en gooit sneeuwvlokken tot een laag van 40 cm over mijn hofje, het straatje en het plein maar NIET in Amsterdam hoorde ik zojuist aan de telefoon.
Het kan verkeren en de kersenbloesem heeft een
sneeuwmanteltje evenals de bloemen in de knop van de sering.
Op de vensterbank in de woonkamer staan de jonge paprikaatjes en de peper en voorbij het raam ligt een dijk van sneeuw.
Sneeuw isoleert dus ben maar niet bang voor je zaailingen en de koude kas.
De vorst aan de grond valt wel mee... het is zo voorbij al heb ik wel de vogels bijgevoerd in het vogelhuisje.
Dat doe ik tegenwoordig met een schepje met lange steel van het oude lepelrek om mijn onwillige arm te verlengen.
Geen zin om te koken of energie ontbreekt betekend voor mij altijd nog wel iets
broddelen wat weinig tijd kost en niet moeilijk is...
Tomaten met uien in de wok op het menu. Een gesnipperde ui fruiten en enkele tomaten in stukken erbij bakken.
Wat geen schil... wat geen harde kern... alles gaat erin en heeft geld gekost.
Goei eten gooi je niet weg.... Halverwege bedenk ik opeens dat een hoopje rijst erdoor wel lekker zou zijn...
Daarvoor heb ik ingevroren porties rijst en voilà... zo erbij... ontdooit en warm en geeft de rijst meer body aan het gerecht...
Ik verwacht bezoek en de hulp komt op dezelfde dag. Dan kan je drie pakken koekjes kopen of gebak...
Ik heb niet voor niets peren op de markt gekocht voor peanuts.
Om acht uur in de ochtend heb ik een perencake gebakken.
In de vroege ochtend kan ik het meest en bak en kook ik meestal in de vroege ochtend...
Het is gewoon even je dagschema wijzigen om te voorkomen dat je laat in de middag uitgeblust maar niets meer kookt...
Het hoeft maar klaar te staan en rond de middag warme prak
is puur nostalgie.
Al prak ik tweemaal per dag warm... in Tunesië geleerd van Saida en Saloa en de aardappel voorgoed als hoofdbestanddeel uit het menu gewist.
Ingrediënten perencake
Vijf peren of zo
250 gram blue band margarine of roomboter
250 gram suiker (ik nam 225 gram)
5 dikke eieren
cakemeel of zelfrijzend bakmeel
light abrikozenjam of
zelfgemaakte pompoen marmelade (zijn we aan het opmaken)
De boter of margarine op kamertemperatuur met de suiker romig kloppen met de mixer. Een voor een de eieren erbij.
Je kan ook minder eieren nemen en voor elk ei dat je niet nam een eetlepel melk.
Zoals je ziet slaat het beslag bubbels en ja je kan ook basterdsuiker nemen voor fijner beslag maar ik hou van grof.
Nou jaaaa van grof beslag en brood en zo... Cakemeel (kon ik niet meer vinden, of zal nog in het schap in de supermarkt staan).
Met zelfrijzend bakmeel kan ook tot het beslag zo dik is dat de houten lepel er rechtop in blijft staan....
Het beslag in een ingevette springvorm scheppen. De vorm had ik met roomboter ingevet en met bloem bestrooid. Mijn cake is dan ook met roomboter bereid!
De peren heb ik met de dunschiller geschild en gehalveerd. Omdat anderen ervan moeten eten heb ik het klokhuis maar verwijderd.
Zie je hoe mooi die peren op het beslag liggen? Ik oen... heb
alleen vergeten de ruggetjes in te snijden... Concentratie storing.
Ik heb trouwens de naam van de perencake moeten bijstellen. Ze zijn met z'n allen in het beslag verdronken en heet de cake verdronken peren cake.
Bovenop de cake kwam een dikke laag pompoenmarmelade, Dat had nou zo mooi gestaan op die open peren ruggetjes
maar de smaak was gelijk.
Manuela de hulp was er zo gek op dat ze twee stukken soldaat heeft gemaakt en ik nog een stuk voor thuis heb meegegeven.
Er kwamen nog drie bezoekers en is de perencake soldaat gemaakt voordat hij echt koud kon worden. Nu lijkt het of ik er
niets van heb gekregen... maar is niet zo.
Zomerse courgette soep met een winterse twist
aardappel of topinamboer.
Werkwijze: Elke dag kijk ik in de koeling hoever het is met
mijn groentebult van de markt. Ha... met het pak sneeuw kan een stevig soepje wel.
Als vanzelf komt het idee van een zomers soepje aangevuld met winterse ingrediënten.
De gesnipperde ui fruiten in iets zonnebloemolie en de in kleine stukjes gesneden rode paprika erbij als de ui licht kleurt.
Mee roerbakken en afblussen met 1 liter water. De courgettes wassen en in stukken gesneden toevoegen. Alles aan de kook brengen en heb ik nog een wortel in kleine stukjes toegevoegd.
Op de tuintafel lagen nog topinamboertjes die ik uit de
sneeuwdeken heb opgegraven.
Gewassen geschild en in blokjes gesneden heb ik ze bij de soep gekieperd.
In de kruidentuin stak een topje lavas boven het dekje uit en de daslook heb ik moeten zoeken in een lawine sneeuw.
De knoflookstengels waren gemakkelijker te vinden en hoe
lekker is mijn soepje geworden.
Zo'n schoonheid pureer je niet en eet je kokend heet met beetgare groenten op een winterse dag in april....
Als je concentratiestoring hebt benoem dit dan en lach ermee. Mensen die daar geen begrip voor hebben daar kan je beter niet mee verkeren.
Verder zijn er vele tips en truuks die ik inmiddels allemaal ken en zal ik op een rijtje zetten.... als ik ze niet vergeet.
De klus direct afmaken waaraan je begon. Hoe klein die klus ook is. Als je eraf gaat blijft het liggen.
Klaarleggen wat je de volgende dag aan moet en minder kleding in je kast betekend gemakkelijker kunnen kiezen.
Op een vaste plek (bij mij op de eetkamertafel) wat morgen mee in de (werk)tas moet.
Alle spul een vaste plek geven, waar het direct wordt teruggelegd na gebruik. Rommel in huis brengt chaos in je
hoofd en brengt magneetplekken waar troep zich verzameld.
Ontspullen! Hoe leger je huis hoe gemakkelijker bij te houden en overzichtelijker.
Hoe minder servies en kleding hoe regelmatiger je moet wassen en afwassen. Stapelen is uit de tijd. Je bent met overzicht gebaat...
Boodschappenlijstje in de keuken bij de hand en direct opschrijven wat je mist of bijna op is.
Zeker eenmaal per week met tijdmanagement de klussen aanpakken die bleven liggen.
Een schema huishoudelijk werk opstellen.
Maak maar een dagelijks, wekelijks en kwartaalschema en hang ergens overzichtelijk op.
Eenmaal per week evalueren of de afgelopen week vloeiend verliep of iets veranderen moet.
Elke dag in het midden van de dag een rust moment al of niet met een dutje. Het voorkomt dat je jezelf voorbij loopt.
Ik vind van alles uit om de uitvallen te omzeilen. Op de fiets stappen doe ik tegenwoordig op een aparte manier nu mijn linkerbeen me niet meer dragen kan.
In de vroege ochtend kan ik het been nog net op het pedaal zetten en klap tegelijkertijd mijn bovenlijf op het stuur.
Daarmee vang ik het gewicht van mijn lijf op terwijl ik ruim de tijd kan nemen om mijn rechterbeen op het pedaal te krijgen.
Daarmee kan alles opgevangen worden en zit ik op de fiets. Omdat het een driewieler is hoef ik nergens meer van de fiets af...alleen bij aankomst. Ha.... daarmee kan ik een zomer langer fietsen lijkt me zo...
Soms wil ik met de logistiek mee bij speciale sponsors en in de vrachtwagen komen kan met een truukje... Meestal is dat in de middag en moet ik met mijn handen mijn linkerbeen op de onderste treeplank zetten.
Vanaf het handvat in de cabine hangt een lange dubbelgevouwen sjaal omlaag met een dikke knoop onderin. Daar hang ik mijn linkerarm in en trek me omhoog met gebruik van nog aanwezige schouderkracht.
Bas die al in de vrachtwagen zit sleurt me verder aan mijn jas de vrachtwagen in. Afgelopen week had ik mijn zomerjas aan en had hij een stuk vel ertussen en schreeuw ik moord en brand. Gewoon aanstellerij...
We schreeuwen en lachen heel wat af in die vrachtwagen en de mannen doen alsof ze een dik kakhuis hebben in de elitebuurt waar we steeds doorrijden en overleggen met elkaar of ze het verkopen of gaan verbouwen of een tuinman moet komen.
Er wordt veel pret gemaakt...Vrouwelijk schoon wordt bekritiseerd en automerken en als ze voorbij het huis van ene meneer Rob komen schreeuwen we alle drie of hij de krik al heeft gevonden...
Daar zit een verhaal achter maar zal ik jullie besparen... Als de mannen teveel vrouwelijk schoon bekritiseren naar mijn zin begin ik hun eigen onvolkomenheden grof te benoemen en worden ze wel stiller....
Hoe ik uit die vrachtwagen kom? Als tarzan glijdend aan die sjaal zo van de stoel langs de treden op het plein...
In het kader van mijn project Ahmed en zijn kinderen
volgt weer een stukje van het beloofde verhaal van Fatima.
Waar zijn we gebleven? Zie mijmering 27 laatste alinea...
Ahmed zag deze bewondering niet. Hij was vol van gemis van zijn kinderen en zijn ouders. Elke keer als ze over hen spraken was de oorlog aanwezig in het fijne huis van het warm gezin. Ahmed bleef broodmager en werd hij in weekends uitgenodigd... Het asielzoekerscentrum kon daar niet tegenop. Ahmed is overal een welkome gast, hij is altijd bezig en geen enkel werk is hem teveel. Dat moet in die tijd ook al zijn geweest.
Ik heb hem leren kennen als iemand die van niets iets maakt. Elk plankje of boutje wordt bewaard en weet hij al waar het voor dienen kan. Hij kookt evengoed dan menige vrouw. Ahmed draait een was, werkt een hoop strijk weg of maakt op de naaimachine voor ieder gezinslid een pyjamabroek en mutsen niet te vergeten...
Ik dwaal af... Ahmed is dol op kinderen en de dochters van Fatima kwamen tijdens die weekend natuurlijk ook bij hun oma in huis.
Hoe kon zij wegblijven van deze man....Kinderen brengen vreugde en bij het spelen met hen moeten zijn ogen beslist richting hun moeder zijn gegaan...
Daar ontmoette hij ogen waar sterretjes in blonken... voor hem, van een gezichtje waarvan liefde hem toelachte. Als kind hadden ze samen gespeeld... Fatima die inmiddels een mooie volwassen vrouw was geworden en al een tijd weer alleen.
Dat heeft hij heel lang niet beseft en moest even indalen bij Ahmed. Liefde nog kunnen en willen toelaten is zoiets als opnieuw geboren worden.
Elke minuut aan elkaar denken en dichterbij elkaar komen gebeurde door de telefoon. Als de kinderen van Fatima sliepen belden ze elkaar op en bloeide hun liefde op in avonden samenzijn die tot in de nacht uitliepen. Dat heeft in die tijd niemand geweten... ze moesten zelf nog wennen en groeien naar voor ieder een tweede huwelijk.
Een Nederlander zou allang door de achterdeur zijn binnen gekomen of ergens samen uit eten geweest... zo werkt het niet in deze cultuur hoe verwesterst Fatima ook was geworden.
Uiteindelijk heeft Ahmed bij de vader van Fatima om haar hand gevraagd en kwam hun telefonische romance uit. Ik kan me voorstellen hoe ze toen naar elkaar hebben gekeken. Die blik vol liefde die ik van ze ken... de zorg voor elkaar en het geluk elkaar te hebben en nooit meer alleen zijn in de stormen van het leven....
Ik kan zo genieten van de aanblik van hun liefde. De zorgzame melancholieke man met zijn mooie intelligente vrouw waarvan hij veel kon leren... ook al omdat ze veel eerder in Nederland kwam... De wederzijdse ouders gaven toestemming en werd getrouwd voor de imam die voor deze plechtige gebeurtenis bij de ouders van Fatima thuis kwam.
Wordt vervolgt en op de foto zien jullie het gevolg van die weekend liefde... en de zorgzaamheid van Ahmed o.a. in de keuken. Als het gezin aan tafel zit, kijkt hij toe dat iedereen genoeg krijgt en nog wat meer en blijft zijn bord leeg en eet hij later wel een restje uit de koelkast weet ik.
Aan tafel kan hij niet eten en gaan zijn gedachten naar zijn kinderen ver weg die erbij horen en in heel andere omstandigheden leven. Zo veraf en zo dichtbij... en zo schrijnend het verschil... https://getfunded.nl/campagne/15322-ahmed-en-zijn-kinderen
We werken eraan en van 500 euro van wat binnen kwam is de advocaat betaald die de uittreksels van geboorteregisters en kopie paspoorten officieel moet indienen bij de I.N.D. In het kader van gezinshereniging...Het geld voor de tickets is nog niet bij elkaar en hoop doet leven....