De tekens die mensen langs de weg van de regenboog aan mensen doorgeven zijn bijzonder te noemen. Ik doel op de tekens van gene zijde die maar al te vaak worden afgedaan als bijgeloof. Voor mij is het werkelijkheid, geen vage maar 'n overduidelijke én magische werkelijkheid. Het enige wat van mij gevraagd wordt is om deze werkelijkheid op het juiste moment op te merken en te willen ontvangen en lezen.
Mijn ervaring met dit magische fenomeen begon 12 jaar geleden na het sterven van mijn toenmalige levenspartner. De eerste keer dat mijn toen 13 jarige dochter 'het' teken opmerkte maar zich nog niet bewust was dat het met haar overleden vader verbonden was, had zij buiten paardrijles. Het was een vrijdag in het late voorjaar, vroeg in de avond. Het regende niet, de lucht was strak blauw, de temperatuur mild. Tijdens het uitstappen aan het eind van de les zag M. een klein en breed, wazig stukje regenboog. Ze gebaarde naar mij wijzend naar hetgeen zij zag. Ik keek er verbaasd naar en dacht: ' Vreemd, er is geen regen of regenwolk te bekennen.' Ieders aandacht werd echter al snel afgeleid naar de paarden waarmee van alles moest gebeuren zoals aftuigen en borstelen. Een van de volgende vrijdagavonden toonde het regenboog-fenomeen zich opnieuw. Dit keer iets later toen we langs de sloot terug naar huis gingen, M. op haar paard, ik op mijn mountainbike. We hielden stil, keken en voelden hetzelfde. Zo'n moment kun je eigenlijk niet uitleggen. Je bent tegelijk ontroerd, verbaasd én ervan doordrongen dat er een bepaald soort taal plaats vindt, een niet-aards communiceren. In ieder geval begrepen M. en ik met de paar woorden die we erover uitgesproken hebben precies hetzelfde. Op de lesavonden heeft dit zich nog een paar keer herhaald (ook midden in de les) waarna M. na afloop alleen maar hoefde te zeggen: 'Hij was er weer, mam.'
Ik was heel blij met dit gebeuren voor haar tijdens het eerste jaar na het sterven. Er ging troost en bemoediging vanuit die je eigenlijk alleen met de taal van je hart kunt 'begrijpen'. Datzelfde eerste jaar heb ook ik een krachtig persoonlijk teken middels Th.'s regenbogentaal ontvangen. In de periode dat ik er weer aan toe was om voor ons coachings-centrum gesprekken met potentiële externe opdrachtgevers te voeren en voor mijn eerste bezoek richting Arnhem reed, ontstond er in mijn zicht in vol ornaat een grote, felgekleurde regenboog die zich volledig en helder tegen de hemel aftekende. De boog hield lang stand, straalde met volle kracht en zonder onderbreking. Ik ervaarde en wist dat Th. me wilde laten weten dat hij me geheel zou ondersteunen, maar ook ervaarde ik zijn dankbaarheid en respect voor het feit dat ik de draad van ons gezamenlijk levenswerk weer oppakte. Ik reed geruime tijd letterlijk naar de regenboog toe; tenslotte ging ik er als door een wijd geopende triomferende poort onderdoor. Zo'n ervaring onderweg heb ik enkele jaren later nog eens mee mogen maken maar toen betrof het een indrukwekkende dubbele regenboog, die mij inspireerde om erover te dichten (zie hieronder).