Met ups en downs: Maandbrief – elf maanden.
Maandbrief – elf maanden.
Lieve, lieve Kasperito,
Soms gebeuren er toch gekke dingen in het leven ... . Het ene moment zit je nog met de handen in het haar en weet je echt niet wat je moet beginnen. Iedere dag sleept mama zich naar de crèche om angstig af te wachten hoe slecht het nu weer is gegaan. 'Redelijk' is al een heel feest. Het volgende ogenblik halen mama en papa jou samen af en krijgen te horen dat je het schitterend hebt gedaan. Niet gehuild, superflink op je eentje gespeeld, jezelf rechtgetrokken aan het hek (?!!), ... . De verzorgsters waren blijkbaar zo overdonderd dat ze filmpjes van je hadden gemaakt en foto's getrokken, die ze 's avonds trots aan ons lieten zien. Jongen, je beseft niet hoe blij mama bijna naar huis zweefde die avond! Zo trots was ik op je ... Dit scenario herhaalde zich de hele volgende twee weken. Zotjes! We weten nog altijd niet wat de plotse ommekeer heeft veroorzaakt, maar stilletjes aan beginnen we te durven geloven dat het geen toeval meer is.
Misschien ligt het wel aan het feit dat je plots weer zoveel meer kunt. Sluipen/kruipen deed je al langer, maar nu trek je je ook vlotjes zelf op tot stand en doe je zo heelder afstanden aan de tafel / zetel / het babyhek in de crèche / ... . Daardoor heb je ons veel minder nodig en ik vermoed dat dat je heel veel deugd doet. Het enige lastige is dat je nog niet zelf terug kunt gaan zitten en dat je dus toch eens hard moet brullen als je na een half uur rechtstaand spelen weer eens van locatie wenst te veranderen. Ach, we zijn zo blij met hoe je het nu doet, dat we er niets mee inzitten om je even weer op weg te helpen, hoor kerel! Je kunt ook vlotjes stappen aan onze handen, maar je vindt het nog niet onverdeeld leuk.
Je gaat nu zo snel vooruit, dat we een paar drastische maatregelen hebben genomen en ons een mat hebben aangeschaft bijvoorbeeld. Nu kan je heelder dagen op je blote voetjes rondcrossen, zonder dat die ijsklompjes moeten worden. Op je sokken schoof je altijd maar onderuit en dat was echt zo ontzettend zielig ... . Verder moeten we veel beter gaan opletten wat we allemaal laten rondslingeren, want je raakt altijd nét iets verder dan we hadden verwacht en je bent ontzettend snel met die grijpgrage vingertjes van je. We kochten ook twee opstapjes van verschillende hoogte en dat bleek een winner. Heelder uren sta je daaraan te spelen, hang je erover, gebruik je ze om je te verplaatsen, zijn ze je ideale tafeltje om met blokjes of stapelbekers te slaan.
Wat ook nieuw is en wat mama héérlijk vindt, is dat je geïnteresseerd luistert als we een boekje voorlezen. Bruno de beer is je favoriet. Je weet ook al wat er gaat komen, want nog vóór ik de giechelende eekhoorns of de piepende muisjes begin na te doen, lig je al helemaal in een deuk. Dat doe je steeds vaker, trouwens, schaterlachen om iets wat wij doen. Tijdens het verschonen als trucje om je stil te laten liggen eventjes een leeuw nadoen en huppakee, daar ging je dan. Een paar dagen later hoorden we jou plots uit het niets wat brullen. Zoekend. Eventjes zus, eventjes zo ... en jawel, daar kwam een brul van een leeuwtje. OH MY GOD was me dat schattig. Ook nu doe je het nog regelmatig en iedere keer weer zijn vader en moeder plasjes gesmolten mens. Daarnaast doe je ons soms ook heel duidelijk na. Zalig ... J
Tijdens de afgelopen feestdagen hebben we ook weer gemerkt dat je het heel goed doet op feestjes en in grote gezelschappen. Na een eerste verlegen momentje, waarbij je je gezichtje eventjes in mijn hals duwt, mag iedereen jou pakken en speel je gewoon zoals je op je beste dagen doet. Zo lang je wat aandacht krijgt, is het in orde en dat ontbreekt doorgaans niet op zo'n gelegenheden, hé. Waar we maanden geleden telkens bang waren dat we gingen moeten vluchten, kunnen we nu met een behoorlijk gerust hart vertrekken. Danku. Danku danku danku.
Momenteel ben je dus een schitterend kind en we genieten met volle teugen. Hopelijk blijft dit duren ... !
je trotse mama
Inge 29 december 2014 om 10:28
Super! Wat goed dat hij zijn draai wat heeft gevonden. En al die kleine gekke dingen die ze zo plots uit het niks doen, maakt het helemaal plezant! Leuk om te lezen deze brief :)