Maar het belangrijkste verschil bestaat in de opzet zelf. De Belgische literair-historicus onderscheidt zes perioden: 1) ‘la littérature pittoresque, le poème épique germain sous ses différentes formes’; 2) Maerlant en zijn opvolgers: historische poëzie, didactische strekking; 3) de Rhetoriek; 4) ‘l'époque de la renaissance’ (moeten wij daaronder de Renaissance met een hoofdletter verstaan, of alleen maar een reactie tegen het ‘génie antinational’ van de Rhetoriek?); 5) ‘l'époque du sommeil’, tot aan het einde van de 18de eeuw; 6) ‘la seconde renaissance’. Ook afgezien van het feit dat Snellaert in dit schema wel eens uitdrukkingen gebruikt die nooit bij de legitimist Thijm voorkomen (de vierde periode ‘embrasse les beaux jours de la lutte contre l'Espagne’; de tweede renaissance heeft haar begin te danken aan ‘la tourmente révolutionnaire qui travailla la Hollande et la Belgique vers la fin du siècle dernier’), is de curve klaarblijkelijk niet dezelfde. Er zijn niet, zoals bij Thijm, 2 hoogtepunten, maar 3: de periode van de 16/17de eeuw doet in haar genre niet onder voor de Middeleeuwen en de door Bilderdijk ingeluide nieuwe opbloei, waarvan ze door twee ‘kuilen’ gescheiden is, nl. de Rhetoriek en de 18de eeuw.
Terwijl de parallel tussen Thijm en Snellaert materieel gemakkelijk is, daar de twee boekjes ongeveer even lang zijn, biedt het werk van Jonckbloet alleen al door zijn enorme afmetingen veel grotere moeilijkheden.
Ofschoon Thijm en Jonckbloet allebei bewonderaars van de Middeleeuwen zijn, leggen ze de nadruk niet op dezelfde aspecten. Men kan zelfs zeggen dat juist de dingen, waarvan de eerste het meest gehecht is, door de tweede het meest verwaarloosd of veracht worden. De term mystiek was voor Jonckbloet synoniem met vaag of zwoel(1). Daarom verdiende Ruusbroec niet veel meer dan vermelding van zijn naam(2). Wat het ascetisme aan-
gaat, confronteert Jonckbloet in zijn Leidse oratie de ‘ontvleeschte, houterige heiligenbeelden’ van de gotiek zonder enige aarzeling met zijn ‘modern ideaal van menselijke schoonheid’(1). Volgens hem geeft het leven van sint Franciscus ‘ons voortdurend de bewijzen’ van het ‘walgelijkste’, dat met alle schoonheid vloekt(2). Deze getuigenissen zijn weliswaar van latere datum dan het boek van Thijm. Maar wat onze schrijver van Jonckbloet wist, komt precies op hetzelfde neer: