Na de afgelopen dagen veel gelezen te hebben over borderline viel er al zoveel op zijn plaats. Het is zo overduidelijk. Als je dan kijkt naar de hulpverlening moet hiervoor je kind geholpen willen worden. Dat wil hij wel, maar hij kan het niet. Hij zal ergens intern moeten zijn i.p.v. 2x per week op gesprek ergens, maar als ik kijk naar de wachtlijsten schieten de tranen mij in de ogen. Ik hoop dat er snel een oplossing komt voor mijn kind, maar ook voor al die andere kinderen (en ouders die het vreselijk zwaar hebben)
Dochter van 18 nu voor de 2e keer in de crisisopvang. Al jaren heeft ze psychologische begeleiding en is maanden in (dag)therapie geweest. Het leek even goed te gaan. Setraline leek wel wat te helpen, totdat dochter besloot dat ze het niet meer nodig had en de psychiaters het ook goed vonden. Het lijkt wel of alle therapeuten het met haar eens zijn. Ze is zo zielig en kan er niks aan doen. Ik geloof alleen niet dat ze haar ook leren, dat de dingen die ze doet ook gevolgen kunnen hebben. Vloeken, schelden, weglopen, agressief gedrag.
Manipulatief gedrag, stiekem, alcoholmisbruik, stelen uit onze kamers/portomonnees, automatilatie… het is ons niet vreemd meer.
We lopen op onze tenen, durven niets te zeggen uit angst dat dochter weer “ontploft”, wat dus onlangs weer gebeurt is.
Wat een herkenbaarheid in jullie verhalen. Vandaag pas te horen gekregen dat onze dochter van 21 borderline heeft. Iets wat ik zelf al jaren dacht. Wat is het moeilijk dat afstoten en aantrekken . Op dit moment ligt ze in het ziekenhuis, haar eerste opname. Ik ben al jaren aan t vechten voor haar en mijn zieke man die nu terminaal is. wat voel ik me in de steek gelaten door de hulpverlening en mijn dochter. Ik hou nog steeds van haar maar sta zelf op in storten.
Mijn dochter is 27. Sinds anderhalf jaar weten we eindelijk dat zij borderline heeft. 3 opnames, 3 suicidepogingen, automutilatie. Ze volgt nu groepstherapie wat voor haar zo zwaar is. Ik zie mijn hoopje mens en dan is dat toch geen leven? En ik weet niet hoe ik haar moet helpen. En er is geen zelfhulpgroep voor ouders. Bij wie kan ik mijn vragen over haar kwijt. We zouden betrokken worden en kunnen inmiddeld pas in mei een gesprek hebben. Ik.ben gestopt met werken als schoolleider omdat ik onderuit dreigde te gaan. Hoe vsngen andere ouders dit op?