Een zieltogende muis | ZIZO
Toen ik het restaurant binnenkwam en je aan de andere kant zag zitten, hoopte ik dat, in de tijd die het mij zou kosten tot bij jou te geraken, wij elkaar vergeten zouden zijn. Dat dit onze eerste ontmoeting zou mogen zijn.
We hadden elkaar iets meer dan een jaar niet meer gezien en zouden elkaar nu dus weer ontmoeten in een setting die door jou niet anders geïnterpreteerd kon worden dan als een poging van mijn kant jou weer onder ogen te komen. Al moet ik hierbij zeggen dat ik jouw interesse voor mijn komst waarschijnlijk te hoog inschat.
Ik had zo graag naast je plaatsgenomen met niet de zelfbewustheid van een ex-geliefde, maar die van een vreemde die zijn houding ten opzichte van zijn nieuwe goedlachse tafelgenoot probeert te bepalen. Sinds de jouwe heb ik nooit meer zo'n gulle en, dat weet je, lelijke lach mogen horen. Ik had je willen inpalmen op dezelfde wijze als ik het in die ene veel te hete zomer in Brussel die we samen doorgebracht hebben, gedaan had, maar je liet je al te graag afleiden door al die andere disgenoten die nu binnen kwamen en mij met hun vragende gezichten herinnerden aan het ongemak dat zich in mijn hele lichaam leek op te houden.
Je moet er altijd maar van uitgaan dat mensen niets liever willen dan met een interessant persoon aan tafel te zitten
Gelukkig, ben ik na een leven van ongewenst sociale verplichtingen en een niet onaanzienlijk aantal eerste dates ondertussen een redelijk begaafd causeur geworden die, met behulp van de nodige alcohol, erin kan slagen een tafel voor zich in te nemen met een combinatie van evenzeer gespeelde nonchalance en eerlijkheid. Je moet er altijd maar van uitgaan dat mensen niets liever willen dan met een interessant persoon aan tafel te zitten. Zonder de fout te maken te laten merken dat je jezelf ook daadwerkelijk interessant vindt. Ik overleefde het etentje dat jij meestentijds aan de andere kant van de tafel doorbracht en toen mij gevraagd werd of ik nog mee iets wilde gaan drinken, ben ik zo hoogmoedig geweest daarop in te gaan.
Het is daar, aan dat tweede, kleinere tafeltje, dat iemand de vraag naar voren bracht waarom het nooit wat tussen ons geworden was. In een poging als een gentleman over te komen, een neiging waar ik wel vaker last van heb, gooide ik er snel uit dat de korte versie van het verhaal eruit bestond dat het mijn fout was. Je leek dit niet tegen te willen spreken en het is inderdaad zo dat ik recentelijk de zichzelf herhalende patronen op het spoor gekomen ben, waarin ik in elke relatie (niet elke relatie, alleen diegene waarin ik echt dacht lief te hebben) herviel en waardoor ik mezelf steeds de schuld leek te moeten geven van mijn meest pijnlijke liefdesmislukkingen.
Dit lange jaar, dat bijna als een mensenleven uitgestrekt ligt tussen wie wij waren en wat ik denk geleerd te hebben
Jij was de eerste geweest bij wie ik een glimp had opgevangen van deze dynamiek, dit volledig in elkaar storten van zodra ik de kans daartoe kreeg, en dat was ook de eerste keer dat ik inzag hoe onmogelijk het is om bij mij te blijven. Ik, een schaduw van alles wat ik voor jou wilde zijn. En hoe graag had ik je dit alles verteld.
Als het dan toch onmogelijk was elkaar te vergeten, en uiteraard is dit niet meer dan de wensdroom van een lafaard, iets wat niemand ooit sneller dan jij in mij herkend zal hebben, dan had ik het zo graag willen hebben over al die dingen. Dit lange jaar, dat bijna als een mensenleven uitgestrekt ligt tussen wie wij waren en wat ik denk geleerd te hebben. Misschien niet eens om jou terug te winnen, maar eerder om mijn gezicht te redden, iets waarvan ik weet dat jij het ronduit belachelijk zou vinden.
En zo kwam ik te denken over een nieuwe paradox; die van de ex-geliefde. Ik kan alleen maar aan jou laten zien dat het goed met mij gaat door geen contact meer met jou op te nemen, maar dat is net het enige wat ik nu wil. Wat zou kunnen betekenen dat het niet goed met mij gaat. Het is niet de meest ingewikkelde paradox omdat ze zich heel gemakkelijk laat oplossen; ik dien jou te vergeten, zoals jij dat reeds lang gedaan hebt.
Ik kan alleen maar aan jou laten zien dat het goed met mij gaat door geen contact meer met jou op te nemen, maar dat is net het enige wat ik nu wil
En dat zal me ook wel lukken. Geen berichten meer. De laatste stuurde ik op de trein na het etentje, hevig aangeschoten en kwaad omdat jij het lef had gehad je niet te plooien naar die stiekeme verlangens die ik duidelijk wel gekoesterd had. Berichten waarin ik jou, zo vaag en casual mogelijk, smeek mij te vertellen dat je het leuk vond mij gezien te hebben. Dat het niet voor niets geweest was. Dat het ...
Dus geen berichten meer, behalve dit laatste. In een taal die je nauwelijks meer beheerst dan ik het Frans. Achtergelaten op een plein waar je het misschien ooit wel zult tegenkomen, maar ik durf mezelf niet met die gedachte te troosten. Ik leg dit bericht neer aan jouw voeten zoals mijn kat vroeger vaak, met een door mij destijds verkeerd begrepen trots, aan kwam zetten met een zieltogende muis. Als bewijs van de liefde die doden wil. Of ik de muis dan wel de kat ben, wil ik in het midden laten.