Durf te dromen! | BOSK
Met mijn kleinkinderen ben ik nog voorzichtiger dan vroeger met mijn eigen kinderen. Met de kleintjes naar de speeltuin? Duizend angsten sta ik uit. Pas op, hou je vast, doe niet zo eng... Je zou niet willen dat hen ook maar iets overkwam. Stel je voor, je moet er niet aan denken.
Met een gehandicapt kleinkind ben je helemaal voorzichtig. Natuurlijk wil je niet overbezorgd zijn, maar toch..... Eigenlijk vertrouw je het niet helemaal en wil je steeds maar helpen, want stel je voor, je moet er niet aan denken...
Ik weet het, ik weet het: deze houding is helemaal fout. Elk kind – ook eentje bij wie niet alles vanzelf gaat – moet leren. En leren doe je door grenzen over te gaan. Met vallen en opstaan kom je verder. Maar ik weet niet wie het meeste pijn heeft bij een val en een pleister plakken: die Oma of het gevallen kind.
We zijn op school. De lessen zijn afgelopen en bij het naar buiten gaan wordt Ikar gegroet. Zelf zegt hij tegen iedereen "Dag vriend". ( Omdat hij niet iedereen goed kan zien?). Ineens wordt hij uitgenodigd voor een partijtje voetbal.
En ja hoor, daar gaat hij. Rennend achter de bal en warempel ....hij schopt raak!
Er wordt gejuicht, hij scoort en kijkt trots mijn richting op. Het is toch niet te geloven, zo'n jong! Een wat oudere meester spreekt mij aan: "Niet gedacht, mevrouw? Ze kunnen meer dan je vaak denkt!". Hij heeft gelijk.
Vaak zeggen we tegen anderen: Durf te dromen! Maar nu ontdek ik dat ook Oma's moeten leren durven dromen. Dat je soms moet durven geloven in wonderen.
Nu is hij met zijn ouders aan het skiën. Of het lukt....Oma's zijn hardleers en bezorgd. Misschien moet ik nu ook nog durven dromen dat hij een helling afskiet.
Eigenlijk moet ik er niet aan denken.....Zo eng! Gelukkig zijn ouders dapperder en durven meer te dromen. Ik vraag me af: wie zou meer een medaille verdienen: Ikar die leert skiën, zijn ouders die durven ondernemen of die Oma die duizend doden sterft en toch probeert te durven dromen?