I' acre. Dit laatste kriterium gebruikte men toen blijkbaar slechts als de bodemvruchtbaarheid besproken werd. De reputatie van een „overseer" berustte op het aantal balen, dat hij per slaaf wist te „maken". Een stijgende marktprijs van de katoen kwam niet in de eerste plaats in stijgende grondwaarden, maar in snel omhoog gaande slavenprjjzen tot uiting.	
Door den grooteren omvang van zjjn bedrjjf alleen reeds was in gunstiger tijden het absolute jaarhjksche surplus van den planter zóóveel grooter, dat hn' met een iets geringer financieel rendement per gekochte acre genoegen kon nemen, de groote schaal van zü'n werkzaamheden woog tegen dit geringe nadeel	
II op, terwijl uitbreiding van zijn slavenbezit in elk geval tot landf || aankoop dwong. Men krijgt den indruk, dat land als kapitaalsbelegging van slechts secundair belang werd beschouwd, dat het in den katoenbouw meer een deel der loopende uitgaven was, iets dat men gebruikte en verbruikte. De planters pleegden in	
• den regel roofbouw, aan landverbetering deden zij weinig. Bjj grondaanschaffing werd niet slechts gekocht wat men in kuituur wilde brengen; de bedoeling was, een gedeelte ervan te bebouwen tot het te zeer in vruchtbaarheid verminderde en dan een ander stuk in gebruik te nemen. „To turn out" werd dit voor goed, of althans voor zeer langen tjjd liggen laten van uitgeput land genoemd. De census laat zien hoe hoog het percentage „unimproved land" in de Zuidelijk Staten was, hooger dan in de Noordelijke van gelijken ouderdom 36). Men heeft die snelle bodemuitputting als een der nadeelen van slavenarbeid aangemerkt. Grootendeels ten onrechte. Het is niet in te zien,	

De gesclii'iften zijn de beste tolken van den menscliel'yke geest. Maar ook het schrijven is eene oefening. Niemand onzer zal wel beweren dat hij op tehoogen trap staat van wetenschappelijke ontwikkeling, om nog te leeren schrijven, vooral niet wanneer geene ervaring hem tot deze bewering wettigt. Zullen we dan minachtend ons van deze oefening ontslaan, omdat ze zulk een gemeen-goed is van bijna alle menschen; en het wel een stommeling moet wezen die zijne gedachten niet op het papier kan brengen? Maar weten wij zoo zeker dat vorm en stijl onzer geschriften juist geschikt zullen zijn om anderen te treffen, te overtuigen en tot ons gevoelen over te halen, als wij dit nooit hebben beproefd? Dan kunnen we ook wel aannemen dat het met iedere oefening zoo gaat, en dat we onze hersenen om niet vermoeien met elke andere studie, die ons toch niet wijzer kan maken, omdat wij vooruit reeds kennen wat we door haar te leeren hebben. Zijn we integendeel overtuigd dat ook op dit gebied elke ervaring ons van dienst kan zijn, welnu, toonen we dat door in den Almanak te schrijven. Hij opent zijne bladen om het bonte mengelmoes onzer gedachten in zich op te nemen. Hij vraagt niet: »is het volmaakt wat ge mij aanbiedt?” maar hij verkondigt: »Hier skunt ge vrij uit uwe meeningen, uwe dichtproeven, uw «vernuft en uwen smaak uitstorten. Niemand beoor«deelt u dan die u verstaat, dan die met u gevoelt. «Hier kunt gij u oefenen, door dat ge den stroom uwer «gedachte vrij kunt laten vloeien. Niemand ziet u