La Gomera - Slapen onder de Sterren bij San Sebastian - Op reis met ome Hein
Na mijn tweedaagse verblijf in het niet alleen oude, maar ook koude dorpje Chipude (1070m) daalde ik op een vroege morgen, met 'Here comes the sun' in mijn hoofd neuriënd, eindelijk af naar Valle Gran Rey, om uiteindelijk vijftien kilometer verder en meer dan duizend meter lager, uit de bewolking en uit de kou, de Atlantische kust de bereiken.
Het zonnetje ging steeds meer schijnen en gaandeweg kwam ik een aantal wandelaars tegen waar ik even mee gekletst hebt en die de GR 132, de rondegang om La Gomera liepen. Alles verliep soepel behalve dan dat mijn pad geblokkeerd werd door een plant.
Een agavebloem versperde als een slagboom mijn weg.
De Barranco van Valle Gran Rey is beroemd op de Canarische Eilanden omdat hij erg breed en diep is en daardoor een miniatuurversie lijkt van de Grand Canyon.
Na zo'n drieënhalf uur wandelen was ik dan eindelijk aangekomen in Valle Gran Rey. Dit aan de altijd zonnige zuidkust gelegen plaatsje kwam in de jaren 60 en 70 onder de aandacht van de buitenwereld toen het 'ontdekt' werd door de hippie-gemeenschap. Hoewel het er nog steeds vrij rustig is, zijn er beduidend meer toeristen aanwezig dan in de meeste andere dorpjes op het eiland. Zeker komen vrijwel alle bussen dagtoeristen, voornamelijk zonzoekende pensionado's, er langs om van het uitzicht van de barranco en van het bruisende en verfrissende water de genieten. Hoewel La Gomera officieël één camping heeft, zijn er in Valle Gran Rey eveneens een paar illegale maar (half) getolereerde (gratis) campings die voornamelijk gerund worden door wat oude hippies die zijn blijven hangen.
Na 5 dagen lopen dan eindelijk de zuidwest kust bereikt!
De rotsen bij San Sebastiàn.
Rond één uur 's middags besloot ik de bus terug te nemen naar het beginpunt van mijn avontuur op La Gomera: San Sebastiàn. Terug gekomen in San Sebastiàn, had ik geen zin meer om op zoek te gaan naar een overnachtingsplaats in de vorm van een hotel of hostel. Het was al over drieën omdat de bus, tegen mijn verwachting in, vanaf het begin al volgeladen werd met toeristen en er bijna twee uur overdeed om de hemelsbrede afstand van zo'n twintig kilometer af te leggen. Dit vanwege de smalle weggetjes en vele haarspeldbochten, die mij wel prachtige uitzichten gaven, waaronder een nieuwe blik op de Roque de Agando.
San Sebastian met Tenerife en El Teide zo'n dertig kilometer verderop.
Hoe dan ook, ik besloot om het er toch maar op te wagen en een nacht onder de open sterrenhemel te slapen. Ik klom de rotskust ten zuiden van San Sebastiàn op en wandelde een stuk van de GR 132 totdat ik ver genoeg van de bewoonde wereld verwijderd was om ongestoord te kunnen slapen. Na een paar kilometer kwam ik een prachtige plek tegen waar een bankje stond. Aangezien ik nog een paar uur moest wachten tot het donker werd nam ik daar de beslissing om in alle rust de filosofische Meditaties van Descartes te lezen. En zo kwam mijn avontuur op La Gomera tot een rustgevend einde.
Het bankje met mijn uitzicht.
De sterrenhemel was prachtig en zo eveneens de kleurveranderingen tijdens de zonsondergang die de El Teide op Tenerife verlichtte. Benieuwd naar de foto's van die zonsondergang? Kijk dan volgende week op Op reis met ome Hein.
Mijn rustplaats voor die nacht. Met El Teide op de achtergrond.
Adventure Avontuur Backpack Bergbeklimmen Canarische eilanden Canary Isles Dwalen Eiland hiking La Gomera Natuur San Sebastian Sleeping under the Stars Travel Valle Gran Rey Wandelen Zee Zon Zuidkust