Een verheldering van belangrijke begrippen met raadgevingen van de auteur voor hun juiste gebruik (4701 – 4720)
4701. Dalrymple gestrikt: Frank Vandenbroucke (nu professor aan de KUL) in de Campuskrant Leuven): “Ik probeer me te beperken tot die dingen waarvan ik hoop dat ik er wat van ken. Ik stoor me aan gratuite beweringen. Als ik die kan counteren met cijfers en een onderbouwde redenering, zal ik het niet nalaten. Onlangs heb ik dat bijvoorbeeld gedaan met Theodore Dalrymple, die door sommige van mijn vroegere collega’s wel eens opgevoerd wordt als de grote goeroe met geweldige inzichten in de moderne samenleving. Wel, ik vind dat hij onzin uitkraamt, en daar ga ik dan graag wel eens flink tegenaan met het historische inzicht dat bij hem volledig afwezig is, en met cijfermateriaal. (Het debat tussen beiden is te bekijken op YouTube – JB) Wat provoceren mag natuurlijk altijd, maar een beetje empirische ernst kan nooit kwaad.”
4703. markante quotes uit het voorbije jaar (1): Louis Tobback: “Ik hoor dat de Wever nu Toquevolle citeert. Hij begint dichter bij de moderne tijd te komen.”
4704. markante quotes uit het voorbije jaar (2): Herwig Van Hove: “Ik heb een discussie gehad met Regi van Milk Inc. Ik had zijn muziek infantiel genoemd. Waarop hij riposteerde: ‘En hoeveel keer hebt gij het Sportpaleis al uitverkocht?’ “.
4706. de realiteit: wat zou er gebeuren als iemand plotseling de maatschappelijke realiteit voor de volle honderd procent doorzag? Hij zou even verbaasd staan als de zopas van zijn geloof gevallen katholiek die zich afvraagt hoe al die miljoenen mensen in de voorbije eeuwen dat eindeloze theologisch gespin, gedraai en gekonkel ook maar voor één ogenblik voor de waarheid hebben gehouden?
4707. taboes: het aantal taboes vermindert niet. Met de ontwikkeling van de ‘beschaving’ zullen er enkele wegvallen, maar de nadruk op nieuwe waarden roept automatisch andere in het leven. Want niets kan worden geaffirmeerd zonder zeeën van stilte waarin het tegendeel van het bevestigde in zwijgzame ontkenning wordt doodgesmoord.
4708. Quickie als surrealist: tijdens de regeringsonderhandelingen (met als specifieke item het deeltijdse werken) zei Onkelinx: “Hoe kun je nu leven – laat staan kinderen opvoeden – met zo’n statuut?”. Waarop Quickie doodleuk antwoordde: “O, maar mijn caissiére werkt 1/5. Ze glimlacht altijd. Die is gelukkig, hoor.”
4709. gerenommeerde denktanks en hun even bekende experten: ook zij hebben belangen te verdedigen en het zijn niet de onze.
4710. imitatiedrang: zeg me wie iemands voorbeelden zijn en ik zal zeggen wat voor een kerel voor je staat. Luc Cortebeeck gaat met pensioen en verklaart in De Standaard ‘dat hij toch nog een aantal internationale topmandaten zal behouden’. Geen wonder dat de top van de vakbonden slechts voor de tribune begrip opbrengt voor het gemeende protest van hun leden als die zich vol woede en en masse keren tegen de verplichting langer door te werken.
4712. verzwegen regeringsmededeling: het gedrag van de banken is geenszins beteugeld, de vermogensbelasting blijft een succesvol liberaal taboe, de reductie van de pensioensrechten van de leden van de wetgevende en de uitvoerende macht is beloofd, maar zal uiteindelijk slechts in een miniatuurversie worden gestemd en heel stilletjes en nog veel minimaler worden uitgevoerd.
4713. voorspelling: de hogere klasse wil niets liever dan langer door te werken en ze heeft er de mogelijkheid voor. De lagere wil dat helemaal niet en ze zal op hogere leeftijd geen werk meer hebben of vinden. Maar omdat de hogere veel later met pensioen zou kunnen gaan (en omdat geen regeringslid het aandurft de werkgevers te verplichten oudere werknemers in dienst te houden) zal de lagere op dat moment op de dop moeten (en vlug op de uitkering worden beknot).
4715. handen af van onze pensioenen!: er zijn zes redenen waarom de reductie van de pensioenrechten van de ministers, senatoren en parlementsleden gering zal zijn (zie nr. 4712). Een politiek mandaat, zo zullen ze zeggen, moet voldoende aantrekkelijk blijven. Het parlementaire pensioen komt uit en pensioenskas die door de parlementsleden zelf wordt gespijsd. Parlementsleden hebben geen groepsverzekering. Een politiek mandaat is onzeker en het is in feite geen job. Parlementsleden bouwen geen anciënniteit op, hebben geen sociaal statuut en zijn na hun mandaat 'verbrand' omdat ze kleur hebben bekend. Hoort u de schaapjes al mekkeren?
4717. wensen voor Groen (en ze gelden ook voor Links): Mieke Vogels in Knack: “Alleen heb je altijd een stuk gevoel nodig om mensen te kunnen overtuigen. We moeten ons ervoor hoeden dat de emotie alleen van rechts komt, want dat is de emotie van de portemonnee. Dus mogen we niet bang zijn om nog gevoel in onze boodschappen te leggen en moeten we ook gedurfdere ideeën naar voren schuiven. Ook al roept de buitenwereld in eerste instantie dat die niet haalbaar zijn”.
4719. tegen de nog veel meer zekere evolutietheoretici: Benno Barnard op zijn blog in Knack: “ Al die keurige atheïsten begrijpen zelden dat de christelijke religie geen stelsel van cognitieve waarheden is, maar om te beginnen een liturgische praxis, die dient om niet gek te worden in dit heelal. Ik geloof helemaal niet in het viriele geroep dat we blij moeten zijn met de zinloosheid van alles. Ik vind de dood een schandaal. Of anders uitgedrukt: niet de evolutieleer is ons probleem, de evolutiepraktijk is ons probleem. En ik vind dat er in de grote Joodse sekte die christendom heet op zijn minst een respectabele poging wordt gedaan om op die praktijk te reageren”.
4720. de P.C. Hooftprijs voor poëzie: daarover dezelfde Benno Barnard: “De P.C. Hooftprijs is toegekend aan Tonnus Oosterhoff (zie foto). Deze lieve jongen schrijft postmoderne ‘ontregelpoëzie’. Het genre is heel geschikt voor eunuchen, fijnproevers en ontmande geleerden die de potentaat Vernieuwing vleien, uit vrees anders opgesloten te worden in de burgerlijke gevangenis van hun ware smaak. Oosterhoff is allereerst het product van de critici die vrezen Zijne Vernieuwing te zullen mishagen. Jurylid Erik Menkveld schrijft in De Volkskrant: ‘Een wartaal die van alles loswrikt en oproept (betekenis “lekt” noemt Oosterhoff dat). Wat normaliter door ons keurig in denk- en waarnemingsconventies opgevoede brein uit de werkelijkheid wordt gefilterd, komt in die wartaal juist tevoorschijn. Bij deze manier van schrijven, waarmee Oosterhoff zich ontwikkelde tot een van de belangrijkste vernieuwers van onze poëzie na Lucebert, ontstaan er geen naadloos sluitende taalconstructies. De dichter wil en kan niet meer door de trompet van de traditionele poëzie blazen; dat trompetje ligt als een glazen kerstversiering “in naaldscherpe scherven” onder de boom.’ – Alsof er tegenover Oosterhoffs scherven niets anders zou staan dan ‘de traditionele poëzie’! Alsof je als dichter (in voortdurende dialoog met de traditie) niet antitraditioneel zou kunnen zijn zonder in wartaal te vervallen! De drie Nederlandse collega’s die ik over Oosterhoff sprak, haalden alle drie hun schouders op; twee gebruikten het woord flauwiteiten en gaven hetzelfde voorbeeld: de bundeltitel 'Hersenmutor'.”