helpless, helpless, helpless | reddend zwemmen
← hier wonen ook mensen
naar mordor →
Geplaatst op 19 februari 2014	door Rob van Essen
Ik was bij mijn moeder langs geweest en stond aan het eind van de middag bij halte Lindenlaan te wachten op bus 100. Er stonden ook twee meisjes, eentje met en eentje zonder hoofddoek. Ze stonden druk te praten en te lachen. Toen de bus kwam, liep ik naar voren, naar het punt waar de deuren zich zo ongeveer zouden bevinden als de bus tot stilstand was gekomen. Het meisje zonder hoofddoek liep achteruit naar hetzelfde punt, terwijl ze met veel woorden en gebaren afscheid nam van haar vriendin, die zelf blijkbaar niet mee moest.
'Kijk uit,' zei het meisje met de hoofddoek, 'je loopt tegen die meneer aan.' Het andere meisje draaide zich nog net op tijd om en deinsde met een verontschuldigende zenuwlach terug. Ik glimlachte terug, zoals je dat dan doet, sussend, kalmerend, niets aan de hand, en op dat moment realiseerde ik me dat een week geleden mij precies hetzelfde was overkomen, op dezelfde halte, met dezelfde meisjes.
Het was een bewustzijnsverruimende ervaring, want dit moest het perfecte déjà vu zijn. Eindelijk: een déjà vu waarbij datgene waarvan je vermoed dat het je eerder is overkomen, je ook daadwerkelijk eerder overkomen ís. Maar meteen daarop bedacht ik dat het dus helemaal geen déjà vu was, omdat het er daarbij nu juist om gaat dat het je níet eerder overkomen is. Die bewustzijnsverruiming kon ik dus wel weer uitzetten: mij was gewoon twee keer hetzelfde overkomen. Grappig, meer niet. Tenzij hier sprake was een bijzonder sterk déjà vu, zo sterk dat het zich niet als zodanig liet herkennen en mij in de waan liet dat hier wel degelijk sprake was van iets wat ik eerder had beleefd. Binnen een paar seconden was ik vanuit een bewustzijnsverruimende zweefvlucht in een duister labyrint terechtgekomen. Ik kon er dan wel zeker van zijn dat ik me het eerdere voorval bij de bushalte herinnerde, maar hoe betrouwbaar zijn herinneringen nu helemaal? Ik kon het meisje vragen of ze zich nog kon herinneren dat ze vorige week bijna tegen me was aangebotst, maar waarom zou ik andermans herinnering vertrouwen als ik vraagtekens zette bij die van mij?
Het labyrint had geen uitgang. 'Geef het op, geef het op!' riep de buschauffeur. 'Het is tenslotte al jaren bekend dat het hele universum, inclusief dinosaurusbotten, spreeuwenwolken en al onze herinneringen gistermiddag om tien over twee uit het niets is ontstaan.' Hem had ik nooit eerder gezien, dat wist ik zeker.