Wanneer ik terug kijk op mijn leven dan, bepaald de maatschappij of je meedoet… al op de basisschool is het ene kind meer populair dan het andere.
Waar ligt dat aan? Komt dat door erfelijk bepaalde sociale gaven? Of heeft het meer te maken met wie heeft de grootste mond?
Mijn idee is dat de ouders hierbij een grote rol spelen. Patronen die later in het leven “ belangrijk” zijn, worden door ouders al in deze kleine hoofdjes gestampt. Als kind ben je onbevangen , onbevooroordeeld en open. Helaas kom ik zulke kinderen steeds minder vaak tegen.
Ook in mijn jeugd heb ik altijd het idee gehad dat zij die de grootste mond hadden het meest bepaalden. Zo was ik niet ik was een creatief dromerig meisje eerder een beetje bang van de wereld dan dat ik hem met mijn grote mond tegemoet trad.
Helaas was ik als kind groot, vooral heel lang voor mijn leeftijd. Dit maakt dat je een uitzondering bent. Vriendinnetjes maakten hier niet veel van, het waren voornamelijk de ouders die vervelend reageerde. Zo herinner ik me nog heel goed dat ik niet bij een vriendinnetje op de schommel mocht omdat ik te zwaar zou zijn… Hevig teleurgesteld ben ik toen maar weer naar huis gegaan.
Helaas namen mijn vriendinnetjes dit standpunt over en werd ik ineens overal te zwaar voor genoemd. Ik denk dat zo het pesten is begonnen. Ik was ineens niet meer open en onbevangen. Ik werd bang. Wilde niet meer buiten spelen en verdiepte me meer in mijn eigen creatieve wereldje.
Ouders die hun kinderen aanleren wat wel en niet geaccepteerd word. Zonder er bij na te denken wat ze daarbij een ander aan doen.
Natuurlijk begrijp ik dat er meer factoren een rol spelen en dat dit niet zo simpel aan 1 ding te wijten is.. maar ik ben wel van mening dat wij als “ ouderen” met onze manier van omgaan met volle kinderen een proces in stand houden.
Hoe moeilijk is het om iemand gewoon te laten zijn? Om te kijken naar welke goede kanten er in het karakter van het kind zit zonder steeds te moeten vitten op het feit dat een kind een overgewicht heeft?
In mijn leven heb ik geleerd dat acceptatie van mijn lijf een van de voorwaarden is om een goed gezond eetpatroon te kunnen hanteren. Is dat voor kinderen ook niet zo? Wordt emotie eten niet in de hand gehouden door de gemoedstoestand van het kind.
Hebben wij daar invloed op door de manier waarop we met een kind omgaan, wat we het aanbieden om deze emoties te hanteren? Zou het helpen wanneer we ons minder negatief tegenover zo een kind zouden uiten?
Hoeveel kinderen die vroeger dik waren zijn dat na hun pubertijd nog? En welke kinderen zijn dat die dik blijven? In hoeverre is een kind verantwoordelijk voor zijn of haar eigen overgewicht of hebben wij het kind verkeerde eetpatronen aangeleerd.
Ik werd als kind inderdaad dikker dan de rest. Niet zo heel veel maar genoeg om er mee gepest te worden. Mijn ouders hebben geprobeerd me een goed eetpatroon aan te leren. Maar dat is lastig wanneer je eigen eet patroon niet klopt.
Ik wilde graag een eigen kindje en ben me nu erg bewust dat ik met mijn eetpatroon mijn lieve Griffin het verkeerde voorbeeld kan geven. Daarom ben ik heel hard aan het werk gegaan om mijn eetpatroon te veranderen, en het dagelijkse vaste ritme dat bij het opvoeden hoort zorgt er voor dat ik eindelijk goed en gezond eet zonder veel eetbuien. Door de inborst van Griffin zijn voorkeur voor groenten en ht feit dat hij de meeste snoepjes niet eens lekker vind, vraag ik me ook weer af wat het is dat dit bepaald. Hebben jullie daar een idee over?