Al is het voor ons allerminst eenvoudig. Davy komt hier zo dikwijls, dat hij zelfs geen woorden meer moet uitspreken. Ze weten het al. Ze – de familie Vandermeulen. Of hij dan iedere keer hetzelfde bestelt? Zeker niet. Een korte blik en goedkeurend knikje volstaat voor de familie Vandermeulen om exact te weten wat Davy vandaag wenst. Frittentelepathie.
“Davy, zou Zduma mogen vragen wat u deze keer besteld heeft? Of blijft dit voor ons alsnog een verassing?”
Vrouwelijk en stekelig. Davy benoemt voor ons twee ongekende kwaliteiten van de Bicky Burger. Zduma voelt het. Iets dient zich aan. Het ligt in de dingen. Dit moment – langzaam ontvouwt zich het grote in het kleine.
“Maar Davy Verbeke, nogmaals, wij kunnen ons toch moeilijk voorstellen dat alvorens u haar bestelt u eerst nog even aan het vleesje komt dat u mogelijks gaat bestellen.”
“Grab ’em by the Bicky. Vaak bestel ik twee Bicky’s: één om aan te voelen en vervolgens een andere om op te eten.”
“Dat moet zijn. Vind je het dan niet jammer dat uiteindelijk nadat je haar besteld hebt je pas kan weten of het de echte Bicky Burger is?”
Niets over een stekelig kantje. Noch wordt er gewag gemaakt van vrouwelijkheid. Daarentegen wordt een heilige Drievuldigheid vermeld. Vragend kijken we Davy aan. Zduma wist het! Het grote toont zich in het kleine. Wat is een Bicky? In een korte, verslagen blik uit Davy’s gezicht weerspiegelt zich plots de hele Universaliënstrijd uit de Middeleeuwen. Davy vraagt zich af: wat is een echte Bicky Burger?