Wat vanuit de organisatie een belangrijke oorzaak was, is dat de mensen daar steeds minder betrokken werden. We deden eerst dingen samen. Er is nu meer een afschuif politiek. Iedereen gaat alleen maar voor zijn eigen hachje. Je gaat niet meer ergens samen voor.
Ook was het werk geen uitdaging meer. Ik kon hetzelfde kunstje steeds opnieuw doen. Dat koste mij energie. In eerste instantie was die functie helemaal nieuw. Die kon ik van begin af aan opzetten. Het werd steeds iets meer, steeds iets groter. Dat vond ik hartstikke leuk. Maar toen de projecten eenmaal liepen, zaten er alleen nog nuance verschillen in. Toen werd het saai. Dat was ook een belangrijke aanleiding om nu mijn baan op te zeggen.
Verder heb ik altijd iets ideëels in mijn werk gemist. Dus dat je iets goeds doet voor de wereld. Bij Zwanenburg, daar draait het allemaal om geld. Ze houden wel veel rekening met het milieu, anders was ik daar ook nooit gaan werken. Maar het hoofddoel is toch geld verdienen. Daardoor kreeg ik het gevoel van ‘waar doe ik het allemaal voor?’. Dat gevoel heeft er zeker in meegespeeld dat ik overspannen ben geworden. Het wordt voor mij nu ook steeds duidelijker dat ik iets wezenlijks wil bijdragen aan deze wereld.”