Toppers en Floppers 2019 – Kees' CrapCorner
2019 was best wel een goed jaar voor de nerd. Star Wars, Avengers, Game of Thrones en de Joker kwamen allemaal langs. 'Maar, maar is er nog wel ruimte voor andere dingen dan?', hoor ik u denken. Natuurlijk wel!
Het was naast de grote franchises een goed jaar voor eigenzinnige producties en ik kon dan ook met geen mogelijkheid mezelf tot een tiental toppers beperken, vandaar deze enorme lijst:
Een bevredigende afsluiter van 21 Marvel-films.
Regisseur Bong Joon Ho laat op geheel eigen wijze de verschillen en overeenkomsten tussen arm en rijk zien. Virtuoos.
Noah Baumbachs meesterlijke portret van een stukgelopen huwelijk met fantastische rollen van Scarlett Johansson en Adam Driver.
Verrassend goede verfilming en Shining-sequel van een wat minder Stephen King boek.
Rijke familie met vreemde gewoontes vs. extreem taaie bruid. Fantastische hoofdrol van Samara Weaving. En die scène met die spijker! Brrrrr.
Rian Johnsons ode aan de whodunnit levert een van de meest vermakelijke films van het jaar op. Ik wil meer films van Daniel Craigs lijzige privédetective Benoit Blanc.
De digitaal verjongde acteurs zijn wat afleidend, maar dat neemt niet weg dat Scorsese nog steeds een fenomenaal gangsterepos neer kan zetten.
El Camino: A Breaking Bad Movie / Deadwood the Movie
Twee van mijn favoriete series kregen een vervolg in de vorm van een film. Beiden misschien niet supergeniaal, maar het was toch wel weer erg fijn om tijd met deze karakters door te brengen.
Dat Gordon – Nederlands vleesgeworden gebrek aan eigenwaarde – wegliep bij de premiere kan alleen maar als aanbeveling opgevat woeden. Joaquin Phoenix als de labiele komiek is zoals verwacht het hoogtepunt in de Taxi Driver-achtige ontstaansgeschiedenis van de clowneske Batman-baddie.
Minder plot dan we gewend zijn van Tarantino, maar nondej́u wat is het weer goed. En wat ziet Brad Pitt er jaloersmakend goed uit als vijftiger.
Verontrustende vakantiehorror in glorieus daglicht.
Forky! Bij elk nieuw Toy Story-deel vraag ik me af of het nog wel nodig is, en elke keer blijkt toch van wel.
Ambitieuze horror haalt het niet helemaal bij de geniale trailer, maar is er wel een die nog wat langer door het hoofd blijft spoken.
Het bizarre verhaal van de black metalband Mayhem wordt gebracht als – hoe kan het ook anders – gitzwarte komedie. Hi-la-risch.
Zo niet dus. Tergend slechte reboot slaat op alle fronten de plank mis.
Niet te volgen bombast op zijn Michael Bays.
Rob Zombie gebruikt al zijn trucjes, maar het overacteren van echtgenote Sheri-Moon torpedeert al zijn goede bedoelingen.
Ernstige verspilling van McConnaughey in stuurloze dramady.
De trailer van Cats
Ik voorspel een toekomst waarin de trailer van Cats wordt gebruikt als alternatief voor waterboarding.
Het tempo was té hoog en sommige losse eindjes werden té gemakzuchtig afgeraffeld, maar toch heb ik wel weer kunnen genieten van de lotgevallen van de Starks en de Lannisters.
Mr Robot: seizoen 4
Het begon als een hackervariant van Fight Club, maar na de wat zwakkere tweede en derde seizoenen revancheert maker Sam Esmail zich met een erg goed laatste seizoen.
Als maar een tiende waar is van wat er in deze miniserie te zien is, dan nog is het zeer verontrustend hoe het zo mis kon gaan in de kernreactor.
Het werd gebracht als remix of herinterpretatie van de oorspronkelijke comic, maar is eigenlijk gewoon een zuivere sequel, en wat voor een! Als hij niet zo'n recalcitrante mopperkont was geweest, zou geestelijk vader Alan Moore moeten toegeven dat dit toch wel behoorlijk geniaal is.