Ook Sanderijn Helsen speelt haar rol voor een deel in elkaar gedoken. Schippers&VanGucht kozen ervoor het verhaal van Gretchen te vertellen in een niet-lineaire vorm. Aan de hand van flashbacks vertelt Gretchen haar geschiedenis. Die flashbacks worden onderscheiden van de scènes in de dodencel door Gretchens lichaamshouding; in de dodencel zit zij in elkaar gedoken. In de overige scènes staat zij fier overeind. Een aanwijzing die geen overbodige luxe is in deze talige en nogal abstracte voorstelling.
In Mijn Faust is Gretchen niet alleen maar een naïef meisje met een laag zelfbeeld. Sanderijn Helsen maakt van haar een gelaagd personage van vlees en bloed. Naïef, maar ook vrolijk, uitdagend en uiteindelijk peilloos verdrietig. Bij haar is Gretchen geen veertienjarig meisje, maar een jonge powervrouw die verkeerde keuzes maakt en daar de gevolgen van wil dragen. Dat maakt Gretchen modern, herkenbaar en veel volwassener dan in de oorspronkelijke Faust.
Tegenover Gretchen staan de mannen van BOT. In zelfgeschreven liedjes, op zelfgemaakte instrumenten leveren zij commentaar op het verhaal dat Gretchen boven hun hoofd vertelt. Samen geven zij in morsige herenkostuums gestalte aan de figuur van Faust. Geert Jonkers treedt daarnaast op als een wat vlakke Faustverteller. Ook gaat hij muzikaal in dialoog met Gretchen. Hun liefdesnacht wordt woordloos verklankt door het vraag- en antwoordspel van Helsens elektrische viool en de theremin van Jonkers. Het is een hoogtepunt in de voorstelling.