Nu gedaagde eerder premienota’s aan [bedrijf] had gezonden die onbetaald waren gebleven en meerdere herinneringen en aanmaningen aan [bedrijf] had verzonden, had gedaagde voldoende getracht de premies op de primair premieschuldige te verhalen, terwijl tevens voldoende aannemelijk was dat [bedrijf] in gebreke was gebleven. Er was hier volgens gedaagde sprake van een doorleensituatie in de zin van artikel 16a van de CSV. Dat appellante en [bedrijf] een overeenkomst aangaande de aansprakelijkheid voor de premies hadden gesloten, kon geen afbreuk doen aan de wettelijk voorgeschreven hoofdelijke aansprakelijkheid van appellante.
Appellante heeft in beroep, voorzover thans nog van belang, aangevoerd dat geen sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 16a (oud) van de CSV, nu [betrokkene] in 1995 als freelancer bij [bedrijf] leiding gaf aan ploegen werknemers van [bedrijf] op diverse werklocaties en, nadat hij een eigen bedrijf had opgezet, deze situatie feitelijk werd voortgezet waarbij hij zichzelf en het personeel van [bedrijf] weer uitleende aan [naam B.V.] te [vestigingsplaats 2]. Daarbij was [betrokkene] met [bedrijf] overeengekomen dat hij niet aansprakelijk was voor de premies. Het ligt dan ook voor de hand dat gedaagde primair [naam B.V.] als inlener zou aanspreken. Appellante heeft bestreden dat gedaagde voldoende zou hebben gedaan om de premies geïnd te krijgen van [bedrijf]. De oorspronkelijk premieschuldige staat nog steeds ingeschreven in het handelsregister en gedaagde kan de vordering nog steeds innen bij de oorspronkelijk premieschuldige. Appellante stelt de dupe te worden van de betalingsonwil van deze premieschuldige, en van de onervarenheid van [betrokkene] als beginnend ondernemer doordat hij geen gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid zich te vrijwaren van de aansprakelijkheid.
De rechtbank heeft onder meer het volgende overwogen, waarbij met verweerder thans gedaagde en met eiseres thans appellante is aangeduid:
“Geoordeeld moet (…) worden dat de namen [bedrijfsnaam 1] en [bedrijfsnaam 2] steeds naast en door elkaar gebruikt zijn, en dat verweerder er vanuit heeft mogen gaan dat dit één organisatie betrof die in 1996 en 1997 werknemers leverde waarmee eiseres vervolgens ging werken. Zij heeft dan ook [bedrijfsnaam 2] mogen aanspreken als oorspronkelijk premieschuldige. Zij heeft aangegeven welke incasseringspogingen zijn ondernomen; dat dit (nog) niet heeft geleid tot betaling en dat [bedrijfsnaam 2], aangesproken door eiseres in een civiele procedure ook daar onder betaling tracht uit te komen, kan in onderhavige situatie niet leiden tot andere feitelijke uitgangspunten. Het is dan ook naar het oordeel van de rechtbank voor de beoordeling van het beroep niet van belang dat [bestuurder], bestuurder en enig aandeelhouder van [bedrijfsnaam 2], als getuige wordt gehoord en daartoe door de rechtbank zal worden opgeroepen, zoals gemachtigde van eiseres heeft verzocht.”.
De rechtbank is voorts van oordeel dat gedaagde appellante terecht voor de in geding zijnde premies heeft aangesproken, nu zich een situatie voordeed als bedoeld in artikel 16a van de CSV en appellante niet voldeed aan de voorwaarden voor vrijwaring. De rechtbank verenigt zich met de conclusie van gedaagde dat sprake was van aanwijzings-bevoegdheid bij [betrokkene], waarbij de rechtbank mede verwijst naar hetgeen [betrokkene] ter zitting van de rechtbank heeft verklaard. De rechtbank volgt appellante in haar subsidiaire standpunt en oordeelt dat voor de periode vanaf april 1997 niet vaststaat dat appellante terecht hoofdelijk is aangesproken. De rechtbank heeft in zoverre het beroep gegrond verklaard en het besluit op bezwaar vernietigd, en bepaald dat gedaagde een herberekening dient te maken van het bedrag waarvoor appellante aansprakelijk is. De rechtbank heeft tot slot geen aanleiding gezien een partij te veroordelen in de kosten die de andere partij in verband met de behandeling van het beroep heeft moeten maken, nu er sprake is van een gedeeltelijke gegrondverklaring van het beroep.
Appellante verwijst in hoger beroep naar hetgeen in beroep is aangevoerd, en beperkt daarbij het beroep tot de periode 1996 tot april 1997. Appellante houdt staande dat gedaagde onvoldoende heeft getracht de premies geïnd te krijgen bij de primaire premieplichtige en dat gedaagde zijn stelling dat daartoe wel pogingen zijn gedaan maar dat inning niet is gelukt onvoldoende heeft onderbouwd. Appellante is van mening dat de rechtbank ten onrechte niet [bestuurder], voornoemd (hierna: [betrokkene]), als getuige heeft gehoord en dat de rechtbank ten onrechte geen acht heeft geslagen op de stelling van appellante dat niet [bedrijfsnaam 2] maar [bedrijf] Services B.V. (of v.o.f. [bedrijf] Services vóór april 1997) premies verschuldigd is. Gelet op hetgeen naar voren is gekomen in een civiele procedure tussen appellante en [bedrijfsnaam 2] is appellante namelijk tot de overtuiging gekomen dat [bedrijfsnaam 2] nimmer personeel ter beschikking heeft gesteld en dat [bedrijf] Services B.V. de uitzendorganisatie en derhalve primair premieplichtige is. Uit het door gedaagde in geding gebrachte uittreksel uit het handelsregister blijkt immers dat naast de nevenvestiging ook in het tijdvak in geding [bedrijf] Services B.V. bestond. Appellante heeft de Raad verzocht gedaagde te veroordelen in de kosten van het onderhavige geding en het geding in eerste aanleg waaronder begrepen het salaris van de gemachtigde.