Bij Ajax is dat anders. Vroeg in het seizoen, toen hij nog zoekende was, richtte Bosz zich op een opvallende manier tot verslaggevers die wat zuinige vraagjes over zijn eerste Ajax-weken hadden gesteld. "Dus jullie vinden dat ik de spelers niet heb voor het spel dat ik wil spelen?", vroeg hij. Niet pedant, niet ironisch, niet betweterig: hij stelde zich open voor de mening van de andere kant.
Bosz heeft onweerlegbaar de hand in de ontwikkeling van Ajax, maar het lijkt er ook sterk op dat hij in de top snel van het besef is doordrongen dat een trainer niet alles in de hand kan hebben, niet alles kan sturen. In de euforie van een wonderbaarlijke avond hield juist hij zich woensdag verre van de reflexmatige suggestie dat 'we' het maar zo moeten doen als Ajax en dat het dan wel goed moet komen.
Bosz zei ook, en niet voor het eerst, dat hij het er niet mee eens is dat we Duitsland achterna moeten, met 'grotere, bredere en sterkere' spelers. Maar dát is niet gezegd in het plan voor de toekomst van het Nederlandse voetbal, waarin het tekort daarin aan fysieke en mentale kwaliteiten wordt benoemd.