Nu Hoor Dit: Ancient Amphitheater Acoustics Waren Niet Zo Geweldig Na Allen - 2019 | Geschiedenis
Gepubliceerd In: Geschiedenis • Bekeken: 22637
Ondanks grootse claims van superieure geluidskwaliteit, kunnen indrukwekkend uitziende openluchttheaters uit de antieke wereld toch geen wonderen van jewelste zijn geweest.
Als je tweeduizend jaar geleden in de bovenrijen van het oude Griekse amfitheater van Epidaurus had gezeten, had je dan het gefluister van de zucht van een acteur kunnen horen, of het geknetter van een lucifer als het tot leven kwam, zoals de verhalen beweren?
Waarschijnlijk niet, volgens een nieuwe studie.
Ondanks de extravagante beschrijvingen van de superieure geluidskwaliteit van amfitheaters, waren deze indrukwekkend uitziende openluchttheaters uit de antieke wereld misschien nog geen wonderen voor akoestiek. Een team onderzoekers met de Technische Universiteit Eindhoven (EUT) in Nederland voerde onlangs de eerste experimenten ter plaatse uit bij drie Griekse amfitheaters die duizenden jaren oud zijn. Ze ontdekten dat terwijl een luid sprekende persoon op de meest afgelegen plaatsen kon worden gehoord, de meeste stille geluiden onhoorbaar waren geweest, zelfs voor degenen die vlak naast het podium zaten. [De 25 meest mysterieuze archeologische vondsten op aarde]
Het theater van Epidaurus had 55 halfronde rijen stoelen die plaats bieden aan maximaal 14.000 mensen, en volgens onderzoek dat in 2007 werd gepubliceerd, waren zelfs onversterkte uitvoeringen gemakkelijk te horen in de verste rijen. Geluid gedragen uitzonderlijk goed vanwege de helling van de muren en akoestische eigenschappen van de kalkstenen stoelen, volgens de onderzoekers van de studie van 2007.
Maar de belangstelling van de EUT-wetenschappers voor de akoestiek van het Epidaurus amfitheater werd gewekt door een meer grandioze beschrijving in een reisgids die in 1989 werd gepubliceerd en waarin het geluid in buitengewone bewoordingen 'buitengewoon' was. Volgens het boek konden mensen die in de laatste rij van het theater zaten - ongeveer 194 meter (59 meter) van het podium - de kleinste geluiden horen "waar de reisleider fluistert, rondloopt, een stuk papier scheurt, een lucifer aansteekt, beats zijn borst, knipt met zijn vingers, draait een bladzij van een boek, laat een munt vallen en zucht zwaar. '
Om erachter te komen of deze beweringen waar waren, voerden de onderzoekers de eerste akoestische kaarten van oude amfitheaters uit, een bezoek aan de Odeon van Herodes Atticus, die dateert uit 200 na Christus; het theater van Argos, daterend uit 200 voor Christus, en het theater van Epidaurus, daterend uit 400 voor Christus. De wetenschappers brachten draadloze akoestische meetinstrumenten mee die ze zelf hadden ontworpen, waarbij ze meer dan 10.000 metingen verzamelden van honderden locaties in de drie theaters, volgens een video gedeeld door EUT op YouTube.
Ze vonden dat de theaterakoestiek, hoewel goed, niet zo buitengewoon was als de gids beweerde.
Stemmen die luid werden geprojecteerd waren hoorbaar op de verste stoelen. Maar stemmen op een normaal volume waren minder begrijpelijk, vonden de wetenschappers. En in tegenstelling tot de beweringen van het handboek, was het geluid van scheurpapier en de ring van een gevallen munt hoorbaar voor een afstand die zich slechts ongeveer halverwege het zitgedeelte uitstrekte. En een geslagen lucifer of gefluister zou alleen door diegenen op de eerste rij zijn gehoord, aldus de EUT-verklaring.
"Met behulp van de genoemde geluidsbronnen werd geen bewijs gevonden van de vaak geclaimde uitzonderlijke geluidsoverdracht", rapporteerden de onderzoekers in een samenvatting van hun studie, gepresenteerd op 28 juni op de Acoustical Society of America's "Acoustics '17" -conferentie in Boston.