Brief aan mijn baasje - Plazilla.com
Door Lab Rat gepubliceerd op Tuesday 07 May 14:12
Ik weet nog goed dat je het er met het vrouwtje en de kleine mensjes al weken naar uit keek. Dagen achter elkaar heb ik jullie horen over de vakantie. Ik wist niet wat het was, vakantie, maar aan jullie stemming te horen was het een dolle boel. Als heel lang in het park spelen, stel ik me zo voor.
Je was die ochtend vroeg opgestaan en jullie pakten heel veel babage in. Bijna de hele auto zat vol met koffers en tassen, maar er was nog een plaatsje over. Je pakte mijn riem en o wat was ik blij, ik mocht mee in de auto! Ik heb met mijn kop uit het open raam gestoken, dat vind ik zo heerlijk en de kleine mensjes genoten er ook altijd zo van als mijn bek er dan zo raar uit zag door de wind. Je stopte de auto bij een park, dat vond ik fijn. Ik was wel toe aan een plaspauze. Ik kreeg een aai van de kleine mensjes en alleen jij en ik gingen de auto uit. Je deed mijn riem af, pakte een stok en gooide deze heel ver weg. Ik ben gek op apporteren, dus ik rende er enthousiast achter aan. Ik rende en rende en zocht de stok totdat ik hem eindelijk had gevonden. Ik pakte hem in mijn bek en keerde me om om hem naar je terug te brengen, maar ik zag je niet. Ik raakte in paniek en rende alle kanten op, ik probeerde je terug te vinden, maar tevergeefs. Ik bleef in het park achter en werd elke dag iets zwakker.
Een tijdje later kwam er een man naar me toe. Hij deed een riem bij me om en ik mocht met hem mee. Ik werd achterin een busje gedumpt en we reden weg. Toen de deur open ging werd ik naar een gebouw geloodsd. We liepen een lange gang door en ik werd in een hondenhok gestopt. Een vrouw onderzocht mij en ik kreeg prikjes en anti-vlooienmiddel. Ik kreeg eten en drinken en het hok werd elke dag schoongemaakt. Twee keer per dag ging er iemand met mij naar buiten, zodat ik mijn poten kon strekken, buitenlucht op kon snuiven en hopelijk daar mijn behoefte zou doen. Helaas werkte dat niet en bleef ik onzindelijk, omdat ik dat bij jou ook nooit had geleerd beste baasje.
Zojuist ging mijn hok open en ik hoopte dat jij, het vrouwtje, of één van de kleine mensjes daar zou staan. Ik heb jullie al een jaar niet gezien, zo lang duurt vakantie toch niet? Geen van jullie stond er, het was weer die man die mij uit het park had meegenomen. Hij nam me mee naar een ruimte waar ik nog nooit was geweest. Het rook er naar dood.
Beste baasje, ik ben vandaag gestorven.
Wat als ik wel zindelijk was, mocht ik dan wel bij jullie blijven? Je wreef mijn neus erin als ik het in huis had gedaan, maar daardoor schaamde ik mij alleen maar meer dat ik moets plassen. Jullie hadden moeten weten dat één keer per dag naar buiten en op zondagmiddag even spelen op het grasveld niet genoeg waren om mij zindelijk te maken.
En als ik niet op je schoen had gekauwd, had ik dan niet hoeven sterven? Hoe moest ik weten dat het jouw schoen was en niet mocht? Een leren ding wat ik op de grond zag liggen zag ik als speeltje, aangezien jullie verder geen speelgoed voor mij hadden.
Als ik geen vlooien had gehad, had ik er dan nog geweest? Toen jullie me dagenlang in de tuin lieten kreeg ik ze niet meer van me af zonder anti-vlooienmiddel.
Ik wou dat ik niet had geblaft, dan mocht ik vast nog blijven. Ik wilde alleen maar aangeven dat ik eenzaam was en je beste vriend wilde zijn.
En wat als ik jullie wel gelukkig had gemaakt? Je sloeg mij, hoe kon ik dan goede manieren leren?
Toch moet je weten beste baasje, dat ik vlak voordat ik stierf jou en je gezin voor mij zag. Als het kon zou ik zo weer naar jullie terug rennen, want ondanks alles hield ik ontzettend veel van jullie!
Veel liefs van jullie hond.
Bovenstaand verhaal is helaas het lot van miljoenen dieren wereldwijd. Ook in Nederland en België worden dagelijks huisdieren afgedankt om de meest idiote redenen. Neem geen dier als je er niet voor wil zorgen. Huisdieren hebben van kleins af aan een goede opvoeding nodig en hun karakter vormt zich naar de manier waarop je met ze om gaat. Het aanschaffen van een huisdier is een net zo belangrijke beslissing als het verwekken of adopteren van een kind, het wordt deel van de familie. Dieren hebben liefde en goede zorg nodig en het onverhoopt moeten vinden van een nieuw thuis valt onder de verantwoordelijkheid van de eigenaar, niet van het dier of het asiel waar ze gedumpt worden (als ze dat überhaupt al halen). Je zet je kinderen toch ook niet op straat als ze lastig zijn?
Prima artikel, hartverscheurend maar waar.
Heel mooi geschreven. En inderdaad heel goed dat je dit eens onder de aandacht brengt.
Ik lees dit met mijn 18-jarige katje (ze is niet groot) op schoot. Verleden jaar geopereerd aan haar schildklier en met een hart probleem is ze niet alleen doof maar krijgt ook nog staar. Voor de rest nog een viefe vrolijke meid. Voor een mede-dierenliefhebber (ik dus) is dit verhaal hartbrekend.
Ik hoop dat je, ondanks de leeftijd, nog een aantal jaar plezier mag hebben van je katje. Je bent een echte dierenliefhebber als je haar als bejaarde kat nog zo goed medisch verzorgt!
Ik wil haar niet missen, en ze is nu weer goed gezond. 1 keer per dag medicijnen en ze kan er de hele dag weer tegen.
Goed dat je dit thema aansnijdt. Veel honden en andere dieren worden inderdaad mishandeld en dit moet onder de aandacht Dit artikel komt onde rmijn favorieten en ik zal dit doorlinken