een ver der gaan – Wik Pijper – WiksWegen.nl
Geplaatst op 5 juli 2009 door Wik
Als de dubbelganger reacties oproept die velerlei vormen van herkenning naar voren brengen,
de dialoog zich ontwikkelt in een trialoog, kan het niet anders zijn dan dat het weekend nakend is.
Dat er keuzes zijn gemaakt die niet alleen de gedachten weten te verzetten maar ook dat de afleiding
zich langs de rand van een bestaan voordoet. Het schitteren van de woestijn waarin de zon zijn
onbarmhartigheid naar voren brengt, de verkoeling die achterwege blijft en de meditatie die overgaat
van een fata morgana naar een ongebreidelde luchtbel. Een luchtbel die zich deze keer niet door laat prikken.
Een luchtbel die een vergelijkbare weerkaatsing laat ontstaan waar de zeepbel slechts een weinig genoegen
mee weet te nemen.
Onzin in dit voorgaande is het juist de manier waarop de prikkelingen in beweging worden gebracht,
gelijk de golven zich in een eindeloze zee traag weten te verplaatsen.
Als het ware wachtend tot de wind gaat opsteken en het schuim zich op de toppen als kragen voordoet.
De kracht der elementen nog schuilgaat in het ongekende. Alsof het op een teken wacht…
Er donder en bliksem dreigen. De omslag zich subtiel en daardoor niet gezien noch begrepen voordoet.
De gordijnen die zich zomaar sluiten. De voorhang die het toneel het zicht ontneemt.
En het publiek wat met ingehouden adem afwacht. Zich overgeeft aan een veronderstelde strijd.
Een strijd die nog even op zich laat wachten, tot het moment waarop men dacht dat het wel zou overwaaien.
'Het ga je goed', zei men en iedere keer werd er opnieuw een randje van je bestaan afgeknabbeld.
Alsof die bede voor andere oren bestemd was, alsof de klanken er met die afgevreten kantjes vandoor gingen.
Alsof JU wel beter wist maar tegen beter weten in naliet de ander op dit gegeven te attenderen.
JU erbij stond en niet beter wist dan maar te gaan kijken. Zoals JU al zo vaak gedaan hebt.
En dit waarschijnlijk ook nog eindeloos weet te herhalen. Omdat…
Het zoeken is een tasten in het duister. Omdat de vragen rijzen zoals een schip de golven weet te klieven
en meedeint op de gang. Het raadsel zich in alle gedaanten voordoet en zich eindeloos weet te herhalen.
Zolang er mensen zijn, zolang er wezens huizen, zolang er geesten zijn en alles wat hiertussen schuilt.
Ken ik JU ken JU mij niet! Maar als ik JU erken kan dan het omgekeerde mogelijk zijn"
Of kan dit mogelijk gaan worden" Noemt men dat een wonder of is het slechts een herkenning van een zielsverwantschap" Een soul men" Wie vraagt die waagt die wint wat valt er dan te winnen"
Verliezen komt niet voor omdat nieuwsgierigheid die drijfveer in zich weet.
Maar diezelfde nieuwsgierigheid de kat wist te vinden. En deze doodde!
Laat ik deze woorden gaan zoals ze gaan. Denk ik niet met rede na. Valt er niet te twisten.
Is dit slechts een kennisgeving. Van een stukje zijn.
Noem ik ook dit weer gedachteloos en kan ik me heel goed voorstellen dat een ander zich de vraag stelt
wat hiermee aan te vangen. Mogelijk niets! Mogelijk van Alles!
Gaan plotsklaps de gordijnen open en aanschouw…
ik erken je
je herkent me
je erkent me
erken je zelf
je zelf erkennen
je zelf kennen
kun je kennen
ken je kunnen
Een soort van aap, noot, mies. Een spiegelbeeld.
Een oprisping waarvan de schaduw vooruit werd geworpen.
Een actor. Een factor. Een on waar heid. Waar!
4 reacties op "een ver der gaan"
5 juli 2009 om 19:38
Wat is het toch heerlijk je te lezen. Te voelen bijna. Te herkennen. Te kennen.
Want Natuurlijk is het zo, dat in de erkenning een kennen mogelijk is!
Door het benoemen van strijd, het aanwijzen van het afgeknabbeld voelen van de randjes van je bestaan, ontstaat herkenning en zielsverwantschap. Het delen en spelen met elkanders Zijn als in een Spiegelzaal…
Als het bereiken van een graad van Verlichting, ontstaat een bewustzijnsverandering. Zelfbewustzijn is een uitvloeisel van reflectie.. van spiegeling/ weerspiegeling, terugkaatsing, bedenking, het waarde geven op de reactie, het nadenken, vooral het broeden op de mogelijkheden, beperkingen en de omstandigheden van het denken zelf.
Pieter Vastbinder weet het zo duidelijk te omschrijven:
"Niet alleen in de filosofie maar ook in de wetenschap en kunst is de reflectie aan de spiegel gekoppeld. Een spiegel weerkaatst licht. Mensen willen zichzelf weerspiegelen, willen een beeld van zichzelf hebben; mensen cre"ren beelden, denkbeelden, zelfbeelden, mensbeelden, wereldbeelden."
En in dat spiegelen…in mijn denken… Is jouw dagelijkse inbreng zeker een actor, een factor, een bespiegeling, een vooruitgeworpen schaduw.. die maakt dat ik wat beter zie..
Die strijd tegen de "verdwijning"…Het afgeknabbelde deel.. Het Zijn dat ook langzaam minder blijkt..