Voordat we ingaan op onze vraag is het nodig vast te stellen aan wie de apostel Paulus deze woorden richt. Hij spreekt deze woorden tot zijn broeders in de Heere. Je kunt dat lezen in vers 10 voorafgaande aan de tekstwoorden. Bedoelt Paulus daar al de jongeren mee die behoren tot de christelijke gemeente van Éfeze? Neen, de broeders zijn diegene in Éfeze die door en tot God bekeerd zijn geworden. Lees hoofdstuk 2 er maar op na. Hij spreekt daar over de totale doodstaat van de mens. Maar ook van de staatsvernieuwing in Christus door het zaligmakend geloof. In vers 12 en 13 staat geschreven: Dat gij in dien tijd waart zonder Christus, vervreemd van het burgerschap Israëls en vreemdelingen van de verbonden der belofte, geen hoop hebbende en zonder God in de wereld. Maar nu in Christus Jezus, zijt gij, die eertijds verre waart, nabij geworden door het bloed van Christus.
Op een andere plaats noemt de apostel de broeders: Zo doet dan aan, als uitverkorenen Gods, heiligen en beminden. In Christus met God verzoend, begint pas de ware geloofsstrijd. Paulus richt dus onze tekst woorden vanuit zijn gevangenschap in Rome tot hen in Éfeze van wie hij geloven mag dat de Heere er een goed werk in gewerkt heeft. Dat is ons hopelijk duidelijk geworden. Zuiver alleen gesproken tot Gods volk zijn deze woorden: Doet aan de gehele wapenrusting Gods. Anders gaan we elkaar op verkeerde gronden opbouwen en dat mag van de Heere niet. Velen worden vandaag aan de dag bedrogen voor de eeuwigheid. Onder het mom van rechtzinnige prediking waarin de oude Adam wordt vroom gemaakt of wordt opgeknapt door de gemeente aan te spreken in de "ons"- en "wijvorm". Jongeren worden opgewekt tot geloofsactiviteiten zoals evangelisatiewerk etc. Ze dragen een wapenrusting vol geplakt met teksten en beloften. Het zijn net uitgedoste Indianen die proberen de wereld te verbeteren en mensen te bekeren. Het is een wapenrusting van deugden en plichten en goede werken.