Voor Museum Speelklok is deze klok een uitzonderlijk belangrijke toevoeging, omdat het hiermee een hoogtepunt uit de geschiedenis van orgelklokken kan laten zien. Een bijzondere meerwaarde van deze orgelklok voor de Collectie Nederland is dat zij in de 18de eeuw in het bezit is geweest van de verzamelaar Gerrit Braamcamp (1699-1771). Diens collectie, die schilderijen van onder anderen Rembrandt, Rubens en Watteau bevatte, was wereldberoemd. Zijn woning aan de Amsterdamse Herengracht stond bekend als de ‘Tempel der Kunsten’ en werd bezocht door hooggeplaatste bezoekers. De kostbare klok van Clay, die bedoeld was om in het midden van een vertrek te worden opgesteld, moet daar een pronkstuk van de eerste orde zijn geweest.
Aangekocht met steun van de Vereniging Rembrandt (mede dankzij haar Stortenbeker Fonds en haar Utrecht & Gooi Cirkel [voorheen: Utrechtse Rembrandt Cirkel]), het Mondriaan Fonds, de BankGiro Loterij, het VSBfonds, de gemeente Utrecht en de Stichting Vrienden Museum Speelklok
Het is bekend dat vanaf 1766 de orgelklok van Charles Clay in het bezit was van Gerrit Braamcamp (1699-1771), een succesvolle Amsterdamse destillateur, houthandelaar en kunstverzamelaar. Hij behoorde tot de belangrijkste kooplieden van Amsterdam. Gedurende zijn leven bouwde hij een kunstverzameling op, die alom werd geroemd en waar veel binnen- en buitenlandse bezoekers in die tijd op af kwamen. De klok stond in zijn Kunstkabinet in zijn woning ‘Huis Sweedenryck’, Herengracht 463 te Amsterdam, dat Gerrit in 1758 betrok als woonhuis. Tijdens de veiling van het Kunstkabinet van Gerrit Braamcamp in 1771 werd de orgelklok voor fl. 3700 verkocht. Na verschillende, deels koninklijke, eigenaren kwam de klok uiteindelijk in 1972 in het bezit van de Franse verzamelaar Robert de Balkany.
Charles Clay was de grondlegger van een Engels georiënteerd type tafelklok met orgelspeelwerk. De zeer exclusieve klokken hebben een ebbenhouten kast met vergulde ornamenten en een beschilderde wijzerplaat, soms met bewegende scènes. Na Clay’s dood in 1740 volgde George Pyke hem in Engeland in deze traditie op.
Dat deze traditie ook in Nederland navolging had, blijkt uit een zeer vergelijkbare orgelklok met de signatuur van Cornelis Engeringh uit Dordrecht.