Op zijn zestiende werd Joep van Lieshout toegelaten tot de Rotterdamse Kunstacademie. Na zijn slagen werd hij al snel beroemd met zijn projecten die varieerden van eenvoudige strakke ontwerpen tot het niet-functionele gebied van de kunst.Tegenwoordig creëert hij samen met zijn team bij het internationaal bekende Atelier van Lieshout objecten die grenzen verleggen en architectuur, kunst en design samenbrengen.
In 2019 leidde een unieke samenwerking met Weltevree tot de creatie van the Flying Dishman. Wat is het verhaal achter Joep's kunst en dit cirkelvormige lounge eiland?
In je werk onderzoek je vaak de grenzen tussen fantasie en functie. Wat interesseert je het meest in je werk? Wat mij in mijn werk interesseert is het bouwen van grote installaties die een soort "miniwereld" worden. Ruimtes waarin je helemaal kunt opgaan. Ruimtes waar alles, de muren, het plafond, de objecten, de machines, de verlichting, gemaakt is met het doel een indrukwekkend kunstwerk te zijn. Ik creëer graag totaalervaringen. Ik hou ervan werelden te creëren.
In eerste instantie heb ik het gemaakt als een uniek meubelstuk voor een verzamelaar. Toen kwam ik in contact met Floris Schoonderbeek en hij zei me dat het een heel goed product zou zijn om op de markt te brengen. En ik vind de producten en het team van Weltevree goed. Uiteindelijk is dat het belangrijkste: met aardige mensen mooie dingen maken. De meeste keuzes voor het materiaal en de productie kwamen van jullie kant. Jullie hadden een grote focus op circulariteit en het gebruik van gerecyclede, groene materialen. Het werd een wisselwerking waarin we de juiste weg vonden in vorm, functie en materiaal.
Nou, eigenlijk, voor mij bestaat circulariteit en recycleerbaarheid in kunst niet. Omdat kunst niet verslijt. Het raakt misschien uit de mode, maar het wordt bijna nooit vernietigd. Dus in die zin speelt duurzaamheid geen grote rol bij de keuze van de materialen voor mijn kunst. Maar dat betekent niet dat ik me niet nog steeds bewust ben van de wereld om me heen. Als ik een stuk polyester gebruik om een kunstwerk te maken, wordt dat maar één keer gemaakt en gaat het honderden, zo niet duizenden jaren mee. Als je het echter hebt over consumptiegoederen, zoals meubels, dan is duurzaamheid belangrijk. Want na een bepaalde tijd worden de meubels weggegooid. Voor mij moet er altijd een relatie zijn tussen het gebruik en de verwachte levenscyclus. Er is een groot verschil tussen een leren stoel die meer dan vijftig jaar meegaat en een tuinstoel die je na vijf jaar weggooit.