"Een frame zonder race-historie, maar wel met een interessante geschiedenis. Ene meneer Kirk, een Britse ingenieur werkzaam in de automobielindustrie, bedacht dat een legering van magnesium, zink en aluminium een uitstekend materiaal zou zijn voor een raceframe dat niet kapot zou kunnen. Dat was geen slechte gedachte, want toen hij modellen had liet hij als demonstratie een zware 4wheeldriveauto over zowel een stalen frame als over zijn Kirk Precision rijden. Het stalen frame kon naar de schroothoop, maar op zijn frame kon – mits afgemonteerd als racefiets - zo weer opgestapt worden. Een Noors bedrijf zag kans om ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 oktober 2006 8:00
De Burgerlijke Stand van 3 oktober.
Arthur DE CABOOTER (1936, België)
Hij is nog van voor het televisietijdperk. Arthur – zeg maar Tuur – De Cabooter. Een grofgebouwde ijzersterke coureur, gezegend met een messcherp eindschot. In zijn tijd kocht ik regelmatig een Belgisch sportblad waarvan ik de naam ben vergeten. Dat deed ik het liefst in het voorjaar, want dan stonden er veel foto's in van de Vlaamse koersen die in februari en maart waren verreden. Ik maakte zo kennis met piepjonge amateurs die later beroemde profs werden. Zoals Fredje De Bruyne, Martin Van Geneugden, Richard Van Genechten, Walter Godefroot, de twee Gilberts en Manten Desmet, Noël Foré en natuurlijk ook Tuur. Besmeurde rennerskoppen in zwart/wit waarin het lijden diepe groeven had getrokken. Jongens van rond de twintig leken op mannen van veertig en ouder. En daar tussen zag ik voor het eerst de brede kop van Tuur. Hij had toen de Ronde van Vlaanderen voor amateurs gewonnen en hij was er dolblij mee. Hij won die koers ook als onafhankelijke en als kroon op het werk ook als prof. Dan brak een gulle lach door het moddermasker heen, want de Ronde van Vlaanderen werd in die tijd uitsluitend in pokkeweer gereden. Hoe de organisatoren dat flikten is me een raadsel, maar het lukte ze keer op keer. En Tuur reed altijd van voren in die ronde, evenals in Parijs-Robaix. Maar hij kon meer. In de Tour was hij meestal niet gelukkig, maar in de Vuelta kon hij aardig uit de voeten. Hij won er etappes en in 1960 het puntenklassement. De zwager – in Vlaanderen zeggen ze schoonbroer – van Walter Godefroot was razend populair en toen hij twee jaar achtereen niet werd geselecteerd voor het WK, omdat Rik Van Looy hem er niet bij wilde hebben, kwamen duizenden mensen op de been om bij de Belgische Wieler Bond te demonstreren tegen zo veel onrecht. Tuur wordt vandaag 70 jaar en dat is een mooie gelegenheid om even aan hem te denken. Als het monument van de Vlaamse drek, waarvan de laatste sporen wellicht nog in zijn ooghoeken te zien zijn.
Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 oktober 2006 22:00
"Op zondag 2 oktober 1977 streden in Cannes 18 professionals om de zege in de Grand Prix des Nations. Bernard Hinault (Foto: © Cor Vos) gaf op deze oktoberzondag de gevestigde wielerelite behoorlijk fietsles. Zoals zo vaak werd Joop Zoetemelk tweede, maar hij moest maar liefst 3 minuut 15 toegeven op de Breton. De Deen Jörgen Marcussen werd derde, Jean-Luc Vandenbroucke vierde, Fedor den Hertog vijfde, Gregor Braun zesde en Gerrie Knetemann (in die tijd toch een van de beste tijdrijders) zevende op 7 minuut 42. In de jaren hierna zou natuurlijk blijken dat deze zege van Hinault geen toeval was want hij zou de wielerwereld nog vaak versteld doen staan.
En dan de arme Raymond Poulidor, bezig met zijn afscheidstournee. Hij werd slechts zestiende. De Franse publiekslieveling werd in Cannes uitgeluid met ...
Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 oktober 2006 8:00
De Burgerlijke Stand van 2 oktober.
Learco GUERRA (1902, overleden 07.02.1963, Italië)
Learco Guerra is een van de grootste renners uit de Italiaanse geschiedenis. Hij was met name een formidabele tijdrijder geweest met een enorm duurvermogen. Om die eigenschap werd hij de menselijke locomotief (la Locomotiva umana) genoemd. Een proeve van ultieme bekwaamheid legde hij af in het WK op de weg in 1931 in Kopenhagen. Dat werd toen als een tijdrit verreden en de Italiaan won met overmacht. Nummer twee (de Fransman Ferdinand Le Drogo) eindigde met 4 minuut 38 achterstand. Guerra bracht twee grote klassiekers op zijn naam, Milaan-San Remo en de Ronde van Lombardije. Het meeste succes behaalde hij echter in het grote rondewerk. Hij won de Giro in 1934 en was twee keer tweede in de Tour. In deze twee rondritten won hij totaal 38 etappes. Hij was ook nog zes keer kampioen van zijn land. In zijn nadagen waagde hij zich nog achter de grote motoren, maar daarin was hij niet succesvol. Een minpuntje op zijn blazoen was het feit dat hij zich in de jaren dertig voor het propagandakarretje van de Italiaanse fascisten, onder leiding van Benito Mussolini, liet spannen. Hij nam er niet actief aan deel, maar hij liet het zich wel welgevallen terwijl hij de status en het overwicht had om zich tegen die fascistenkliek af te zetten. We zullen het er maar op houden dat hij a-politiek was en zijn naam wordt tot op de dag van vandaag in Italië met veel respect uitgesproken. Na de oorlog was hij enige tijd ploegleider van onder meer grote mannen als Hugo Koblet en Charly Gaul. Rond 1960 kreeg Guerra de ziekte van Parkinson en na zijn dood werd er in Mantua een museum voor hem ingericht.