De Texaan Donald Ray Johnson heeft inmiddels een carrière die meer dan 4 decennia omvat. Net zoals zoveel van zijn leeftijdsgenoten zong kleine Ray samen met zijn zusje in de plaatselijke kerk. Al had hij de mosterd ook van zijn vader die gitaar en mondharmonica speelde. Op zijn 14 was hij professioneel aan de slag bij pianolegende Nat Dove. Als Vietnam veteraan had hij heel wat aanzien in het muzikaal milieu en verhuisde hij naar San Diego. Daar ontmoette Ray niemand minder dan Lowell Fulsom, Bobby Mack en Pee Wee Clayton. Sindsdien ging het gestaagd met zijn muzikale carrière, en in de jaren ’70 speelde hij zelfs met Philip Walker. Sinds hij in de winter van 1989 naar Calgary, Cananda verhuisde registreerde hij zes langspelers. Nu heeft Donald Ray Johnson een album uitgebracht met 13 van zijn favoriete songs. Het schijfje opent met de Al Green classis ’Ain’t No Fun To Me’. De harptune geeft het nummer werkelijk een bluesy gevoel. De standaard bluesy licks in ‘Gone To Long’ zorgen dan ook voor enige opwinding. De titeltrack ‘These Blues’ heeft dan weer een stevige drive die met knappe gitaarrifffs worden ingekleurd. Tijd voor aan akoestische noot in ‘Always On My Mind’. Het soulgevoelige ‘Slow Down Baby’ is opgesmukt door hemelse en warme saxarrangementen. De boogie feeling van ‘Me and Jack’ (Daniels) heeft veelzeggende lyrics. Of wat dacht je van ‘what time is it, O I feel bad’… Donald Ray heeft het duidelijk zwaar vlaggen gehad, maar dat zal de sfeer niet beïnvloeden. Ray omschouderd zijn steel gitaar, en puurt enkele leuke solo’s uit zijn vingers. De sax intro in ‘Last Two Dollars’ zijn de voorbode voor een uitermate spannende R&B track. Op naar ‘No Guitar Blues’, waar Ray met mooie vocale fraseringen de 12-bar bluessong begeleid. In de funky ‘Working Girl Blues’ staan de baslijnen even in de spotlights, al zal de Latin ritmes de dans aanvoeren in de typerende afsluiter ‘It’s Time’. Met enkele verschroeiende gitaarriffs besluit Donald Ray Johnson een best genietbaar album.