“Ik realiseerde me dat het cruciale probleem de macht was”, zegt Néstor O. Pérez-Arancibia. Zijn team aan de University of Southern California in Los Angeles schakelde over op methanol omdat het in een bepaalde massa meer dan 10 keer zoveel energie verpakt als kleine batterijen.
Om methanol in beweging te brengen, bedekten de onderzoekers een draad van nikkel-titaniumlegering met platina. De legering trekt bij verhitting samen als een spier en strekt zich uit zodra deze is afgekoeld. Het platina genereert warmte door de methanoldamp die ermee in contact komt te verbranden. Door de blootstelling aan brandstof in een periodiek patroon te variëren, varieert de temperatuur en de microspieraccordeons. Die beweging zorgt ervoor dat de voorpoten van de bot omhoog komen. Als de benen weer terugschuiven, sleept het lichaam naar voren.
Deze keverbot weegt misschien maar drie rijstkorrels, maar om te kruipen heeft hij een kleine maar machtige brandstofbron nodig. In plaats van het aan een krachtbron te binden, stopten wetenschappers methanol in het lichaam van de robot, waar het een kunstmatige microspier aandrijft. Die op zichzelf staande brandstof zou een cruciale stap vooruit kunnen zijn bij het creëren van bots die tijdens zoek- en reddingsmissies in krappe ruimtes kunnen zwermen.
Zonder brandstof weegt de keverbot ongeveer drie rijstkorrels, vergelijkbaar met levende insecten. Hij kruipt over vlakke oppervlakken terwijl hij tot 2,6 keer zijn gewicht draagt. Hij pakt hellingen aan die steiler zijn dan de zwaarste loopbandinstelling. En het kan meer dan een uur draaien, zegt Pérez-Arancibia. Met een batterij – zelfs een state-of-the-art – zou hij op zijn best een paar seconden werken, schat hij.