Il grande sogno ** | Het Parool
Il grande sogno **
14 juli 2011, 9:30
Met: Jasmine Trinca, Riccardo Scamarcio
Wie niet weet waarom studenten in 1968 de straat opgingen, wordt weinig wijzer van de Italiaanse terugblikfilm Il grande sogno (De grote droom); de film heeft meer oog voor de liefdesperikelen van de studenten.
Geen revolutie zonder seks. Een studente praat op de gang van de universiteit met een medestudent over welk keuzevak ze zal kiezen. De jongen voelt voor massabewegingen in Zuid-Amerika. De studente kijkt hem diep in de ogen en zegt dat zij het vak seksuele vrijheid kiest.
Het is niet de enige bijna parodistische scène in Il grande sogno. Jammer, want de op de herinneringen van Michele Placido gebaseerde film had een mooi persoonlijk relaas kunnen zijn. De acteur en regisseur belandde als provinciaalse Zuid-Italiaan in de jaren zestig in Rome, werd er politieagent, maar liet zich onder invloed van de protestbeweging omscholen tot acteur. Een goede move, want Placido speelde inmiddels in meer dan honderd films.
Vanaf de jaren negentig zit hij ook geregeld op de regisseursstoel, met Romanzo criminale als hoogtepunt. In Il grande sogno speelt Riccardo Scamarcio, onder de naam Nicola, Placido's gefictionaliseerde alter ego. De knul moet als politieagent in de Romeinse studentenbeweging infiltreren, maar wordt verliefd op de studente van het keuzevak 'seksuele vrijheid' (de altijd sterke Jasmina Trinca, La meglio gioventù).
Dilemma: moet hij tegen studente Laura zeggen wie hij werkelijk is? Maar ook Laura heeft een dilemma: zij vindt Nicola leuk, maar valt ook op studentenleider - what's in a name? - Libero (Luca Argentero).
Il grande sogno maakt het politieke persoonlijk op een manier die ervoor zorgt dat er van het politieke niets méér overblijft dan onzinnige slogans ('Lees Mao voor up-to-date informatie'). De personages doen meer denken aan politieke posities dan aan mensen die op de golven van de tijd worden meegesleurd. Alleen het zijlijntje over de perikelen in Laura's katholieke well to do family stijgt enige tijd boven het schematische scenario uit.
Dat zijn dochter meedoet aan studentendemonstraties is voor Laura's conservatieve vader onverteerbaar. Maar ook dit conflict mag uiteindelijk geen serieus familiedrama worden en wordt gesmoord in slap melodrama. (Jos van der Burg)