4,02 (61)
geplaatst: 3 november 2009, 10:42 uur
Met "Sprakeloos' heeft Tom Lanoye zijn beste boek tot nu toe geschreven.
Dit is het soort boek waarvan elke moeder mag hopen dat het ooit over haar geschreven zal worden want zonder haar minpunten te omzeilen schetst Lanoye hier een beeld van een ijzersterke vrouw voor wie je niets anders dan een soort respect kan hebben en hij doet dit in misschien wel het mooiste Vlaams dat ik al gelezen heb.
Het boek gaat het hele spectrum van emoties van de lezer af, van hardop lachen (wat niet zo vaak bij mij gebeurt) tot het krijgen van tranen in de ogen (wat nog minder is gebeurt) en een boek dat dit bij mij teweeg kan brengen zou ik een klein meesterwerkje durven te noemen.
geplaatst: 11 januari 2010, 09:26 uur
Het beste van Lanoye tot nog toe. Het relaas van de dood van zijn moeder wordt haperend verteld in een schitterend stijl, de taalwaterval van de zoon als herhaling van die van de moeder. De aftakeling van haar laatste jaren vernietigt alles in die vrouw wat haar lief was. De zoon vertelt het haperend, moeizaam worstelend met zichzelf en met de zinloosheid van dit alles. Soms heel grappig, al klinkt dat in dit verband misschien wat verwonderlijk.
Minder sympathiek vond ik de zoveelste satire op het Vlaamse middenstandsmilieu van de kleine stad met het superioriteitsgevoel van de intellectueel die er zich aan ontworsteld heeft.
geplaatst: 24 juli 2010, 00:33 uur
Bwoh bwoh, boeide me niet echt, misschien nog wat te jong om het te lezen? (17)..
geplaatst: 30 december 2010, 19:28 uur
Ik ben momenteel halverwege het verhaal. Tot nu toe spreekt het mij wel aan, het is aangrijpend om te zien hoe de moeder langzamerhand aan het aftakelen is.
Voorlopig geef ik 3,5.
geplaatst: 30 december 2012, 14:24 uur
Prachtig, prachtig, mooiste boek dat ik in 2012 las!
Ik ben het eens met Dr Channard. Ik vind het een zeer mooi en aangrijpend boek, maar ik vind het tegelijk ook een langdradig en moeilijk boek. Toch vind ik dat het zeker de moeite is om dit boek eens te lezen.
Bryan Rodriguez Milis
geplaatst: 2 april, 17:33 uur
Ik ben het een en oneens met Roro,
Ik kan niet meespreken of dit het beste is wat Lanoye ooit heeft geschreven aangezien dit het enige boek is die ik heb gelezen van hem, maar ik kan er wel inkomen dat mensen dit vinden door het autobiografisch kantje van het boek. Ik vind het ook mooi om te zien dat het boek 'haperend' wordt geschreven, wel vind ik dat Lanoye te veel woorden gebruikt waardoor het soms moeilijk leesbaar wordt.
geplaatst: 9 september, 08:18 uur
Tom Lanoye is een taalvirtuoos en meester in de beschrijvingen. Met Sprakeloos stelt hij zijn lezer allerminst teleur. Soms een tikje over the top, maar als je iets zo goed kan, loert de patserigheid allicht om de hoek. Ik vergeef het Lanoye graag.
Lezers als ik blijven op hun honger naar een verhaal, maar daar leent dit werk zich wellicht niet toe. Het zijn haast dichterlijke impressies die als doel hebben een beeld van de moeder te schetsen. Na afloop heb ik dan ook vrij duidelijk wie deze vrouw was, maar had ik haar verhaal moeten lezen? Het antwoord is ja, maar eerder omdat haar zoon het allemaal meesterlijk neer pent. Haar leven an sich is een dertien in een dozijn verhaal.