Lees het verhaaltje: Lola op verhalenlezen.
U leest om dit moment het verhaal Lola gepost door Eveline. Dit verhaal is gepost in de categorie dieren verhalen. Wilt u een zelf geschreven, of een mooi verhaaltje posten? Klik daarvoor hier.
Gepost op: 2009-12-28
Ten eerste: ikzelf. Ik ben geen normaal schaap. Als je mij nu zo zou zien zitten, zou je denken dat ik een knuffeldier was, zo'n zacht en pluizig ding waar kleine kinderen mee slapen. Maar dat is niet zo. Ik lijk een beetje op een mens, ik heb daar de lichaamsbouw van, dus ik loop op twee poten, maar voor de rest ben ik schaap. Ik kan wel praten. Ik ben net vandaag 28 jaar geworden.
In mijn eerste levensjaren had ik een goed tehuis. Ik had een heel leuke familie, en leerde heel veel dingen van mijn moeder. Ik leerde bijvoorbeeld staan, lopen, praten en nog veel meer dingen. Mijn baasje heette Lynn, en ze zorgde goed voor mij en mijn moeder. Ze was altijd vrolijk en heel aardig. Ik kon altijd goed met haar opschieten en zij denk ik ook wel met mij. Ik had nog veel meer halfbroertjes en -zusjes, en samen met hen speelde ik altijd in de wei. Op de een of andere manier vond ik gras niet lekker, en daarom kreeg ik altijd wat mensen ook aten: brood. Dat vond ik heerlijk. Ik kreeg meestal het oude brood van Lynn, wat ik nog lekkerder vond dan gewoon brood. Maar op mijn vierde gebeurde er iets.
Lynn stierf plotseling. Ze was nog maar 24, maar had een ziekte. ik heb het niet gezien, maar ik wist dat het een pijnlijke dood moet zijn geweest. Daarna was er niemand meer die voor mij wilde zorgen, behalve mijn moeder. Lynn had geen familie, alleen een tante die in Canada woont (dat heeft ze mij ooit eens verteld). Een paar dagen na haar dood kwam er een heel grote kar het erf oprijden. Elizabeth zei dat het een vrachtwager was, een groot ding dat kon rijden op brandstof. Ze zei dat het werd gebruikt om dieren naar de slagerij te brengen. Ook al had ik een paar dagen geen voer meer gehad, ik was sterk genoeg om met mijn moeder voor de vrachtwager weg te rennen. We renden, samen met alle anderen, het grote bos achter Lynn's erf in. De grote vrachtwager ging ons achterna, maar voor het bos stopte hij en er kwamen mensen uit die ook het bos in renden. Ze hadden ook een hond bij zich, om de schapen weer naar de wei te leiden. De anderen gehoorzaamden, maar mijn moeder zei dat ik door moest rennen. Al gauw verdween de rest uit het zicht. Het zou nog heel lang duren voordat ik hen zou zien.
Zo ging dat zes jaar lang door, en mijn moeder werd zelfs nog erger mishandeld dan ik. tot op een dag, drie weken nadat ik tien jaar werd, Anne-Lisa mijn staldeur vergat dicht te doen. Ik was vrij! Gauw liep ik naar de stal van mijn moeder. Ze sliep. Tenminste, dat dacht ik. ze lag op de grond, maar bewoog niet. Ik deed haar staldeur open. Ik snuffelde aan haar gezicht, maar ze bewoog niet. Ik dacht: nee, mama, alsjeblieft niet, niet jij… maar het was zeker. Ze was er niet meer. Ik moest vechten tegen mijn tranen, want ik hoorde Anne-Lisa eraan komen. Weg! dacht ik. Nog een keer keek ik achterom voordat ik wegliep. De mishandeling moet haar teveel zijn geweest.
Ik denk dat ik daar ongeveer een half uur zachtjes heb zitten huilen, toen ik beneden mij een zachte en lieve stem hoorde: "Heey, wie is daar?" ik moest nog harder snikken, want ik dacht dat ik weer mishandeld ging worden. Het meisje dat op de grond had gestaan klom naar boven, naar mij toe. Ik zat op een erg dikke tak, dus ging een meisje met rood haar naast mij zitten. Haar haar was echt heel lang, tot aan haar middel en het zat in twee vlechten. "gaat het een beetje?" vroeg ze. Ik schudde mijn hoofd. "mijn moeder is dood," snikte ik. ik wist niet waarom ik het vertelde. Bij haar voelde ik me op mijn gemak. We hebben heel lang gepraat, zittend op de dikke tak. De boom stond midden in het hooggebergte in de Alpen, en Lara, zo heette het meisje, vertelde mij dat ze op jacht was. Ze vroeg of ik mee wilde naar haar huisje aan de voet van de berg, want daar had ze ook andere schapen. Ik vertrouwde het niet helemaal, maar toch ging ik met haar mee.
Toen we bij haar huisje kwamen, keken alle 15 schapen die in de wei zaten op. Ik zag Anna er ook tussen staan! En nog veel meer halfbroertjes en zusjes: Laura, Berend, Jaro, Diana… ik was helemaal blij! Ik rende naar ze toe en ik besloot om bij Lara te blijven wonen.
Sindsdien heb ik vrolijk bij haar geleefd, en Lara is echt lief voor ons. Ze geeft ons drie keer per dag eten, en speelt heel vaak met ons. We mogen zelf weten of we in de stal willen zijn, of in de wei. Nu ben ik zelf ook moeder van drie schattige lammetjes, en ik hoop dat mijn kinderen niet zo'n verschrikkelijk leven zullen meemaken als ikzelf.