De Filmkrant :: STRINGS
Denemarken/Zweden/Noorwegen/Engeland, 2004 | Anders Rønnow-Klarlund
Anders dan hun rivalen uit het veel en veel betere Team America: World police worden de poppen uit Strings voortdurend met hun eigen popperigheid geconfronteerd. Bij het vrijen bespelen de partners elkaars draden als harpjes. Wie in Hebalon een kind wil verwekken, zal het eerst op de timmertafel in elkaar moeten zetten; tot aan de geboorte blijft men letterlijk aan de baby schaven. Na negen maanden dwarrelen de draden voor de armen en benen en de levensdraad (te bevestigen op de kruin) omlaag. De aristocratie kan alle onderdelen 'lenen' van speciaal daarvoor bedoelde slaven, maar van de levensdraad is er voor elk maar één. Als de ene pop aan zijn levensdraad trekt, komt zijn liefje een centimeter van de grond.
Intussen slaan deze vervaarlijke krijgers meelijwekkend stijf om zich heen, de beentjes onhandig in de lucht. Je moet ook geen zenuwslopende actiefilm willen maken met poppen. Behalve wanneer dat gestuntel met kabels een attractie op zich is en de zelfverklaarde helden zichzelf al vechtend als jokers ontmaskeren. De makers van Team America hebben dat wél begrepen. Vergeleken met die film valt bovendien op hoe humorloos Strings is, op de talloze, voor de hand liggende woordspelingen na. Jan Klaassen die denkt dat 'ie Keanu Reeves is: saaier kan haast niet.