In de aankondiging van de Mars van de Vrijheid op de Facebookpagina van Pro Patria noemden de organisatoren zichzelf ‘Patrick, Suus en Mounir’. Paul Peters geeft toe dat dit schuilnamen zijn.
‘Extreem-links gaat heel ver in het aan de schandpaal nagelen van rechtse, nationalistische en patriottische deelnemers aan demonstraties. Daarom wilde het bestuur niet naar voren treden in de pers.
‘Mijn vriendin is zelfs haar baan kwijtgeraakt nadat een foto van haar bij de Pro ­Patria-demonstratie op de extreem-linkse website Kafka was gekomen. Vandaar dat ik het gezicht van de demonstratie werd. Maar ik heb die echt niet in mijn eentje georganiseerd. Ik heb twee banen en niet eens tijd om het in mijn eentje te doen.’
Peters is geen onbekende in het extreem-rechtse milieu, al is hij volgens zijn omgeving gematigder geworden. Hij groeide op in het Haagse Transvaalkwartier en sloot zich al jong aan bij de destijds als extreem-rechts aangemerkte politieke partij CP’86.
Toen deze in 1998 werd verboden, ging Peters mee met de radicale vleugel, naar eigen zeggen ‘vooral vanwege mijn sociale omgeving, niet zozeer omdat ik de idealen deelde’.
Het keerpunt vormde zijn veroordeling voor de vernieling van een joodse begraafplaats in 2001. ‘Het was een schanddaad, en heeft me met de neus op de feiten gedrukt. Ik heb er een celstraf voor uitgezeten, de schade vergoed, excuses gemaakt en er een schepje bovenop gedaan door vrijwilligerswerk te doen.’
Na zijn celstraf was Peters onder meer actief bij de Nieuwe Nationale Partij en de nationalistische beweging Voorpost. Hij is niet meer extreem-rechts, zegt hij.