herinnering – GewoonAnneke
Het impulsen boek
3 januari 2020 3 januari 2020 door gewoonanneke, posted in Algemeen
Wat een grijze dag vandaag. Heb nog hier en daar gezocht naar een tijdje dat het droog zou zijn om nog een rondje te fietsen maar kon geen inspiratie vinden om toch nog op de pedalen te gaan. Het bleef gewoon heel de dag regenen en grijs zijn.
Een mooie dag om verder te gaan met opruimen van dingen.
Vandaag eerst mijn dagboek afgerond, uitgedraaid, bewaar ook altijd een papieren versie naast mijn digitale versie.
Daar stop ik ook van alles in, entree bewijzen, kaarten, papieren van uitjes, bonnetjes van uit eten gaan (niet ieder Hema bonnetje hoor). Kopieer mijn blogs er naar toe.
Allemaal van dat soort dingen. Dus nu ook al mijn kerstkaarten.
Heb daarvoor allerlei mapjes gevonden de meeste bij de kringloop waar de kaarten zo in kunnen en dan in de mappen.
Begin het jaar ook altijd starten met een nieuw Dagboek. Kies altijd door de data een nieuw lettertype, leuk om te doen.
Jarenlang begon mijn dagboek met een foto van de Nieuwjaarsduik maar sinds ik drie jaar al Oud en Nieuw in Apeldoorn heb gevierd kom ik daar niet meer. Wel een beetje jammer was altijd zo'n leuke gelegenheid om veel mensen te ontmoeten, Nieuwjaar te wensen onder het genot van een bakje erwtensoep of hete punch. Foto's maken natuurlijk blijft altijd leuk als die helden, zoals ik ze noem, het koude Lekwater induiken.
Peter komt onverwacht nog even langs, hij heeft een feestje bij een vriend van hem die een paar huizen verder op bij mij in de straat woont. Gezellig.
Ik kom ook mijn impulsenboek tegen.
Toen ik net gescheiden was bijna al weer 12 jaar geleden was ik begonnen om zonder na te denken al mijn gevoelens mooi of niet mooi op de schrijven in een oud poëzie album dat ik ooit eens gekocht had. Van diep verdrietig tot eindeloos opgelucht op te schrijven in een soort dichtvorm zonder dat het hoefde te rijmen.
Precies zoals ik me toen voelde. Soms deep down en soms sky hight. Iets daartussen leek toen niet te bestaan.
Vanavond heb ik het uit zitten tikken om het ook toe te voegen aan mijn dagboeken uit die tijd. Heb er ongeveer 14 maanden in geschreven tot ik een vaste baan kreeg, mijn leven weer aardig op de rit was.
Ik ben weer even terug in die tijd en dan ben ik best trots op mezelf dat ik het toch destijds na 35 jaar huwelijk in mijn uppie zo gered heb. Met ups en veel downs.. toch gekomen waar ik nu ben.
Goed om het even uit te tikken, de bladzijden er uit te scheuren en te vernietigen en dat dit boek voorgoed te sluiten.