In 2015 ben ik ermee begonnen : in de drukke decembermaand, tussen Sinterklaas en Kerst, een midweekje weg met me, myself, and I. Gewoon heerlijk doen waar ik zelf zin in heb, en wat bewuste me-time. Dát ik ga staat vast, alleen de bestemming voor dit jaar is nog wel even een dingetje, ik kom er namelijk niet zo goed uit. Bestemmingen als Groenland, Tromso, en Tanzania (Kilimanjaro beklimmen) zijn al voorbij gekomen, maar ook Milaan en Kopenhagen lijken me super leuk. Deze komende maand wil ik de knoop door gaan hakken en gaan bepalen waar ik naartoe ga. Dan kan de voorpret echt gaan beginnen !
Voor het eerst ever heb ik deze zomer 3 volle weken vakantie. Gewoon, omdat dat kan. Nou ken ik mezelf en mijn valkuil is dat ik deze weken weer helemaal vol ga boeken met afspraken, huishoudelijke klussen en andere regeldingen waar ik normaal gesproken niet aan toe kom. En dat is nou net niet de bedoeling. Ik wil wel wat dingen doen, maar ook voldoende tijd overhouden om mezelf te vervelen, om boeken te lezen, om te freubelen, om spontane dingen te doen. En daarom deze note-to-self om me eraan te herinneren om mijn Zomervakantie niet helemaal vol te plannen.
Ik durf wel te stellen dat ik lichtelijk verslaafd ben aan mijn iPhone. Te pas en te onpas heb ik dat ding in mijn hand. Voor het stoplicht in de auto, in de file, in de wachtkamer, in een restaurant, tijdens het koken, op kantoor, op het toilet, het maakt niet uit waar of wanneer, maar mijn hand gaat de hele dag tijdens “lege momenten” automatisch naar mijn gsm. Even e-mail checken, of Instagrammen, een spelletje doen, of forummen, … mijn iPhone is het eerste dat ik in mijn handen heb als ik opsta, en het laatste voor ik het licht uit doe om te gaan slapen. En dat moet minder. Ik wil niet meer te pas en te onpas doelloos surfen, maar minder (en daardoor bewuster) online zijn. Het wordt een hele kluif, maar ik wil het. Mijn iPhone kost me simpelweg te veel tijd en levert me teveel onrust op.
De achterstand in het maken van foto jaarboeken van Little Miss C. ben ik gelukkig aardig in aan het lopen; inmiddels ben ik bij 2016 beland. Doel voor deze maand is om de foto’s van 2016 te ordenen; ik maak namelijk altijd heel veel foto’s, schiet er vaak tientallen tegelijk maar kan er uiteraard maar enkele of 1 van gebruiken.
Ik heb weer ontzettend veel van die kleine klusjes liggen, die eigenlijk afgerond moeten worden. Denk aan het wegwerken van losse draadjes bij een gehaakt kleedje, het afwerken van een gehaakt knuffeltje, het bestellen van een fotoboek, en ga zo maar door. Het zijn geen grote dingen die veel tijd kosten, maar toch komt ’t er telkens gewoon niet van om ze af te maken. Ik heb er geen zin in, zie er als een berg tegenop inmiddels, en te weten dat ze er nog liggen, geeft me toch geen lekker gevoel. Daarom dit punt om een lijstje te maken van deze kleine klusjes en ze dan daarna een voor een af te gaan werken.
Mijn moeder liet onlangs en-passant weten dat het haar grootste wens was nog een keer naar Duitsland te gaan, en een reis te beleven die we al eens eerder gemaakt hebben. Omdat ik van mening ben dat je dingen niet moet dromen, maar moet doen, ga ik kijken of deze trip überhaupt nog mogelijk is.
Al jaren koop ik in het najaar pompoenen en sierkalebassen om mijn leefomgeving mee op te fleuren. Ik heb zo mijn vaste adresjes hiervoor, en spendeer met gemak € 50,- hieraan. Eerder dit jaar vroeg Mr C me gekscherend waarom ik ze zelf niet kweekte; ik ben immers gek op plantjes, en we hebben in de tuin ruimte genoeg voor een moestuintje. Zijn opmerking heeft me aan het denken gezet, en me super enthousiast gemaakt. Ik vond het eigenlijk een heel goed en leuk idee. Dus dat ga ik doen. Sterker nog, ik wil me eens verdiepen wat ik nog meer zelf kan kweken !
Toen ik een jaar of 12 was, was er geen ontkomen meer aan : inmiddels zat ik helemaal vooraan in de schoolklas, en ook de ondertiteling op t.v. kon ik allang niet meer lezen. Een bril was dan ook niet langer uit te stellen. Niet dat ik ‘m vaak op deed hoor, ik had er een bloedhekel aan, en het is dat ik pas op mijn 16e lenzen mocht, want pas toen ging er een wereld van goed zien voor me open. Ik weet nog goed dat ik op de fiets zat, en vol verbazing en verwondering ineens alle straatnaambordjes kon lezen, en de blaadjes aan de bomen kon zien.
Tot voor een paar jaar geleden was ik een happy lenzen drager, en wisselde ik mijn lenzen af met een bril in de avond. Af en toe lonkte wel het ideaalbeeld van goed kunnen zien bij het wakker worden, en hoorde ik vol bewondering verhalen aan van kennissen en collega’s die hun ogen hadden laten laseren, iets wat ik zelf heel erg eng vind. Pas sinds een jaar of 3 wordt het dragen van lenzen met name in de voorjaarsmaanden erg bemoeilijkt door mijn hooikoorts. Droge ogen, niesbuien en allerhande andere klachten door mijn nieuwe allergieën maakt dat ik bijna dagelijks met oog- en hoofdpijn rond loop. Maar een bril draag ik nog steeds liever niet. Dan maar even doorbijten tot de avond (tot de pollen verdwijnen).
Toen ik vandeweek uit lunchen ging met een collegaatje vertelde zij dat ze haar ogen ging laten laseren; iets wat zij ook al veel langer van plan was. Ik luisterde weer vol bewondering en was stiekem wel een beetje jaloers dat zij nu wel de stap ging (durfde te) zetten. Toen ik terug was op kantoor, bezocht ik als een van de eerste dingen weer een site over ooglaseren en ineens daagde het me, ik moet een beslissing gaan nemen. Ik moet uit gaan zoeken wat ik wil. Wil ik laten onderzoeken of ik geschikt ben om mijn ogen te laten laseren, of niet. Maar ik moet dit punt gaan afsluiten. En daarom dit doel om eindelijk eens te gaan beslissen of ik deze stap durf te gaan maken of niet.
Na 19 jaar trouwe dienst zijn onze voor- en achtertafel echt op en aan vervanging toe. Gelukkig hebben we inmiddels mooie nieuwe exemplaren gekocht, en die worden een dezer dagen geleverd. Zodra ze er zijn, wil ik gaan shoppen voor accessoires om beide tafels leuk af te stylen. De afstyling van de vorige tafels was nooit echt helemaal naar mijn zin, en ik hoop dat ik het nu wel voor elkaar krijg helemaal tevreden te zijn over de accessoires op zowel de voor- als de achtertafel.
De foto’s zijn uitgezocht, en ge-upload, en nu moet ik ze nog op volgorde gaan plaatsen, en van commentaar gaan voorzien. Niet heel veel werk meer, maar toch iets waar ik de tijd voor moet gaan vinden.
Vlak voor mijn wintersport organiseerde mijn werkgever een workshop specifiek voor kantoorpersoneel, als preventief instrument om klachten als gevolg van beeldschermwerk te voorkomen of te minimaliseren. Tijdens de voorlichting heb ik heel wat nieuwe inzichten gekregen, en ben ik geïnspireerd geraakt om eens kritisch te kijken naar mijn beeldschermwerkplek en mijn beeldschermwerkpatroon. Nu ik weer terug ben van vakantie wil ik hiermee aan de slag.