Wild 'Jesus Lizard' Ooit Gelopen Op De Tropische Wateren Van Wyoming - 2019 | Dieren
Gepubliceerd In: Dieren • Bekeken: 543
De gefossiliseerde schedel van een 48 miljoen jaar oude jesus-hagedis-familielid leefde ooit in het tropische wyoming, toen het klimaat warmer was in noord-amerika.
Ongeveer 48 miljoen jaar geleden, een verre verwant van de "Jezus hagedis", genoemd naar zijn talent om op water te lopen, schoot rond in de tropische regenwouden van het oude Wyoming, vindt een nieuwe studie.
De oude hagedis heeft misschien ook de schijnbaar wonderbaarlijke prestatie uitgevoerd, hoewel de onderzoekers het niet met zekerheid kunnen zeggen omdat ze de voeten van het dier niet vonden. Van het fossiel dat ze vonden - een schedel met een brede glimlach - in 2008 gaven ze aan dat het dier waarschijnlijk dezelfde grootte had als een moderne Jezus hagedis - ongeveer 2 voet (0,6 meter) lang van kop tot staart.
Wyoming is niet langer de thuisbasis van wilde hagedissen van Jezus. Tegenwoordig leven de reptielen in de regio van centraal Mexico tot het noorden van Colombia, volgens de studie gedijen ze in de hogere temperaturen bij de evenaar. [Zie afbeeldingen van moderne en oude 'Jezus' hagedissen]
Maar tijdens het tijdperk van het Eoceen was Wyoming ongeveer 16 graden Fahrenheit (9 graden Celsius) warmer dan het nu is, en steunde een weelderig, tropisch klimaat, volgens fossielen van planten en andere dieren die in zijn afzettingen worden gevonden, zei de onderzoeker van het onderzoek, Jack Conrad, een assistent-professor in de anatomie aan het NYIT College of Osteopathic Medicine en een inwoner onderzoeksmedewerker van de paleontologie van gewervelden in het American Museum of Natural History in New York City.
"Tijdens het eoceen was dat deel van het land bijna een tropisch regenwoud," vertelde Conrad aan WordsSideKick.com. "Er waren veel bomen, zoetwatermeren en rivieren."
Waarschijnlijk is de hagedis zuidwaarts getrokken toen het klimaat in Noord-Amerika was afgekoeld, zei hij.
Conrad noemde de nieuwe soort Babibasiliscus alxi - "babi" voor het Shoshone-woord dat "oudere mannelijke neef" betekent, omdat het het oudste familielid is van moderne hagedissen van Jezus, en "basiliscus" voor het geslacht van de hagedissen van Jezus. De soortnaam eert John P. Alexander, een voormalig verzamelaar van collecties in het Burke Museum aan de Universiteit van Washington, die het fossiel heeft gevonden.
B. alxi misschien wel het vroegste lid van de Jezus hagedis groep, Corytophanidae, die leguanen en kameleons omvat, zei Conrad. Fossielen die de evolutionaire geschiedenis van Corytophanidae zouden onthullen zijn schaars, aangezien de meeste voorouders in tropische gebieden leefden, waar de omstandigheden niet optimaal zijn voor fossilisatie. (Bijvoorbeeld, mineralen die nodig zijn om een ​​specimen te fossiliseren worden meestal "snel gerecycled" door het regenwoud, zei Randall Nydam, een professor in de anatomie aan de Midwestern University in Arizona, die niet betrokken was bij de studie.)
Gezien het beperkte fossielenbestand, B. alxi is misschien maar een verre verwant, en niet het oudste lid van de groep, zei Nydam.
Water wandelaar
De oude hagedis heeft waarschijnlijk het grootste deel van zijn tijd in de bomen doorgebracht, net zoals zijn moderne familieleden, zei Conrad, die wilde hagedissen van Jezus in Guatemala heeft gezien.
Hedendaagse Jezus hagedissen zijn ongeveer 2 voet lang (0,6 meter), maar ongeveer tweederde daarvan is staart, Conrad gezegd. Deze lange staarten fungeren als roeren en helpen de dieren van richting te veranderen.
"Ze hebben hele grote voeten en kunnen heel snel hun benen bewegen", zei hij. "Ze kunnen alleen de oppervlaktespanning van water gebruiken om hun voet op het water te klappen en omhoog te trekken voordat het water rond de tenen sluit."
Het is mogelijk dat de oude hagedis ook in het oude Wyoming over het water scheerde, zei hij.
Een gecomputeriseerde tomografie (CT) scan van het fossiel toonde aan dat het een genezen fractuur op zijn kaak heeft. De breuk zou het een uitdaging hebben gemaakt B. alxi om te jagen, omdat veel hagedissen hun gezicht gebruiken om een ​​prooi aan te vallen, zei Conrad.
"Dit is een behoorlijk ernstig gebroken kaak gebaseerd op wat we kunnen zien in de CT-scan," zei Conrad. "Het duurt meestal een behoorlijk sterk dier om zoiets te overleven."
Andere aspecten van de schedel werpen licht op het leven van de hagedis. Het had een botkam waardoor het er constant boos uitzag (net als een Amerikaanse zeearend) maar zijn ogen van de zon zou hebben overschaduwd, zei Conrad.
B. alxi had ook kleine tanden met drie verschillende knobbels die zou hebben geholpen het eten slangen, hagedissen, vissen, insecten en planten, Conrad gezegd. Zijn grote jukbeenderen hebben mogelijk geholpen bij het vangen van grotere prooien, voegde hij eraan toe.
Het fossiel is een zeldzame vondst, zei Nydam.
"Het vult een record in waarvan ik denk dat het veel aandacht nodig heeft," zei hij. Het fossiel voegt bewijs toe dat Corytophanidae hagedissen op noordelijke breedtegraden leefden tijdens het Eoceen, en "helpt verklaren hoe [zij] in Midden- en Zuid-Amerika zijn terechtgekomen", zei hij.