Sabine: “Eerlijk is eerlijk: de eerste dag moest ik wel even wennen. Soms kan ik bewoners niet goed verstaan. Maar dat gaat nu na een paar dagen al een stuk beter. Veel bewoners herkennen mij nu ook en zijn blij als ik binnenkom. Voor mij is het heel leerzaam want ik ben nu op een plek waar ik normaal gesproken niet makkelijk zou binnenkomen. We helpen mensen hier echt mee en dat geeft een heel fijn gevoel. Het verbreedt je wereld.”
Annet Beentjes, manager HRM licht toe: “We waren gelijk enthousiast toen Bar Boef contact zocht. Wij kunnen in deze drukke tijd wel wat extra handen gebruiken en zorgen er anderzijds voor dat de loonkosten doorbetaald worden. Echt een win-win-situatie dus. Sabine en Daniëlle helpen met allerlei niet-zorgtaken. Ze hebben geen zorgervaring maar nemen waardevolle ervaring uit de horeca mee. Ze leggen makkelijk contact met bewoners en maken het hen graag naar het zin. Hopelijk kunnen we ze tot het einde van het jaar inzetten.”

Hendrik Hoogers (Nijmegen, circa 26 maart 1747 - aldaar, 15 november 1814), is een Nederlandse tekenaar en kopergraveur, die met name bekend is om zijn afbeeldingen van Nijmegen en van de serie Memorie-prenten van de Valkhofburcht aldaar. Ook was hij burgemeester van Nijmegen.
Hendrik Hoogers is op 26 maart 1747 gedoopt in Nijmegen. Zijn vader was leerlooier en Hendrik wordt ook tot leerlooier opgeleid. Hij was al jong aangetrokken tot tekenen, dichten en musiceren, maar zag deze bezigheden niet als broodwinning.
Hij maakt omstreeks 1771 kennis met Hermyna Tack uit Amsterdam. Uit dat jaar dateren zijn vroegst bekende werken, waaronder de beroemde uitbeelding van de St. Stevenstoren van Nijmegen. In 1772 huwt Hendrik met Hermyna en in 1773 wordt de eerste van hun drie kinderen geboren.
Het zijn de beginjaren van het neoclassicisme in de kunst en de periode van oprichting van Kunstacademies en tekenscholen in Europa. Een ervan is de in 1788 opgerichte Maatschappij Felix Meritis in Amsterdam, waarvan Hoogers een verdienstelijk lid is geweest. Het is ook de periode van terug naar de natuur, zoals dat door de Franse schrijver Jean Jacques Rousseau werd gepropageerd. In de schilderkunst geeft dit aanleiding tot een groep topografen, waartoe ook Hendrik Hoogers behoort, die ernaar streven landschappen uit de eigen directe omgeving exact weer te geven, maar dan wel in een geromantiseerde vorm, met voorkeur voor ruïnes en liefdespaartjes, spelende kinderen of marskramers in het landschap.