#15 - Nina Mouton - BOOST!
In aflevering 15 spreken we met de geweldige Nina Mouton: mama van 2 kindjes en grondlegger van het begrip 'mild ouderschap', waarin ze ouders begeleid vanuit haar kennis en ervaring als psycholoog en psychotherapeut. Haar doel? Mildheid voor jezelf, je kind en je omgeving. Een mustlisten voor alle mommies (to be)!
aflevering #15 - SAMENVATTING
Psychologe en psychotherapeut
Mama van twee kindjes
Organiseert cursussen en zelfzorgdagen voor mama's
Auteur van het boek 'Mild ouderschap'
Eigenlijk gaat mild ouderschap over jezelf: je eigen geschiedenis kennen, je eigen grenzen kennen. Mildheid voor onze kinderen betekent vooral ook jouw kinderen zien voor wie ze zijn én ze onvoorwaardelijk graag zien: 'het zijn goede kinderen en het is oké'. Stap ook af van het 'perfecte ouderschap'. Dat is een enorme druk en je gaat dat ook nooit bereiken. Hoe perfecter je het wil, hoe ongrijpbaarder het is.
Sommige mensen denken dat we kinderen te veel gaan verwennen met aandacht en dat we daardoor een verwend, ondankbaar kind gaan krijgen, maar dat is het net niet. Mild ouderschap is kijken naar een kind en wat het nodig heeft. De emoties die je kind voelt, mag het ook gewoon voelen.
Er komt zoveel op ons af. Je eigen opvoeding, goede raad van buitenaf, mensen die vertellen over hun doorslapende baby's van enkele weken en jij zit thuis met een 'abnormale' baby die maar niet doorslaapt… Vetrouw dan op jezelf. Je gevoel dat zegt van 'het is oké'. Het is geen zwart-witverhaal. Gun jezelf die zoektocht en probeer af te stappen van dat 'perfecte plaatje'.
Het klassieke plaatje
Nina is zelf niet straffend of belonend opgevoed. Ze voelde zich wel vrij zelfzeker na haar studies als psycholoog en wou haar kinderen op een andere manier opvoeden, mét straffen en belonen dus. Ze vertrouwde in haar opleiding, ze voelde zich voorbereid. Tot haar zoontje twee jaar werd, en plots 'neen' zei en niet altijd meer wou luisteren. Ze begon te straffen, maar haar moedergevoel gaf aan dat er iets niet klopte. Haar man deelde die mening en ze gingen op zoek naar tips op het internet.
Gewoon laten doen?
Het is niet zo dat een kind binnen mild ouderschap gewoon mag doen wat het wil, zonder gevolgen. Sommige mensen interpreteren het wel op die manier, maar er zijn wel gewoon logische gevolgen aan het gestelde gedrag.
Wij kennen het allemaal: vroeger bij de slager een vleesje krijgen en dankjewel moéten zeggen van mama of papa. We leggen ons kind woorden in de mond door het te verplichten 'dankjewel' te zeggen. Kinderen zijn kleine spiegels en als jij altijd 'dankjewel' zegt tegen de slager, gaat jouw kind dat ook doen. Sterker nog, die dankjewel gaat dan écht gemeend zijn en niet zomaar een verplichting.
Kinderen worden ook vaak gedwongen om groenten te eten of ze mogen pas hun dessert opeten als ze hun groenten op hebben. Er wordt vaak iets speciaals van gemaakt, terwijl jonge kinderen gaan nadenken over waarom het nu zoiets speciaals is. Voor hen is het dan heel aantrekkelijk om neen te zeggen en er een machtsstrijd van te maken.
"Bij tweejarigen gaat die machtsstrijd vaak over 'geef mij autonomie' en dan wordt die autonomie helemaal geprojecteerd op diene broccoli. Terwijl het over veel meer dan alleen dat gaat hé."
Ouders worden nog steeds gezien als robots die geen emoties mogen tonen. Terwijl kinderen, hoe klein ze ook zijn, altijd voelen dat er iets aan de hand is. Als dat dan onbenoemd blijft, dan wordt dat iets groots en gaan kinderen dat willen oplossen. Je mag als ouder ook eens prikkelbaar zijn en ambetant rondlopen, maar benoem het gewoon.
"Mijn lezing over zelfzorg zit altijd direct vol en dan heb ik het zo over 'zelfzorg' en dan zijn het altijd zo krekelgeluiden."
Zowel Nina als Gudrun en Celien hebben een enorme drijfveer om zoveel mogelijk mensen te helpen. Ze zijn rotsvast overtuigd van hun visie en willen die aan zoveel mogelijk mensen uitleggen. Iedereen heeft zijn visie en dat is volledig oké, maar soms ziet Nina mensen strijden met zichzelf en met hun kinderen, en denkt ze: 'goh, het kan zoveel eenvoudiger'. Het grote verschil is dat mensen sneller advies durven vragen over voeding, maar er vanuit gaan dat ze een geboren moeder/vader moeten zijn. Over het ouderschap durft men veel minder snel advies vragen.
Je kan nog zoveel weten, maar je kan niet controleren wat je nog allemaal gaat voelen. Je blijft nog altijd een mens met emoties. Volg je gevoel, kijk naar de behoeften van jezelf en van je kind. Wat voor jou werkt, werkt. Het is allemaal oké.