De eerste werkdag van Harold was er eentje om nooit te vergeten. Zelf zat hij niet achter het stuur; hij reed met collega David mee om de route te leren kennen. De rit heeft een ware aanslag op zijn gewoonlijk zo stabiele zenuwen gepleegd. Uitgeput en zielsdankbaar kwam hij thuis. Aan de route lag het niet; dat was dezelfde die hij eerder dit jaar aflegde om te bewijzen dat-ie geschikt was voor de baan. De tocht voerde weer door adembenemend Ost-Tirol. De voorjaarszon bescheen de besneeuwde bergen en blauwe meren. Dat was een groot verschil met de felle koude en hevige sneeuwstormen tijdens die eerdere rit. Harold had ook goeie zin èn hij had zich dit keer – de barre omstandigheden van die ‘Probefahrt’ indachtig – voorbereid op alles. In zijn tas zaten een thermoskan koffie, vier boterhammen, een grote reep chocola, een muts, een sjaal en handschoenen. Zijn telefoon was 100% opgeladen. Op zich niets om je zenuwachtig over te maken.
Maar wat de kersverse LKW-fahrer van de firma Lagler schokte: de rijstijl van David. Was Harold in januari al danig onder de indruk van het onverschrokken rijgedrag van Sylvio, die chauffeur bleek een zondagsrijder in vergelijking met David. David is een soort Max Verstappen, maar met meer talent. Hij combineert het rijden namelijk met allerlei andere activiteiten. Met één slap handje aan het stuur, belt hij met collega’s, met zijn vriendin en vele anderen, ordent hij de afleverbonnen, maakt hij notities op allerhande formulieren, kletst ook wat met Harold, eet broodjes van de Billa, smijt het afval door het raam en scheldt op medeweggebruikers die volgens hem niet kunnen rijden. De snelheid van zijn wagentje ligt nooit onder de 80 km per uur, tenzij David wordt opgehouden door anderen, een radarcontrole passeert, de eindbestemming nadert of moet wachten voor een verkeerslicht. Gemiddeld overschrijdt hij de toegestane snelheden met veertig km per uur. Knap is ook dat hij met een snelheid van 150 km per uur op nog geen 75 cm afstand van zijn voorganger kan rijden.
Aan het eind van de dag duurt het dankgebed van Harold veel langer dan normaal. Het werk ligt hem heel goed, het is precies wat hij wil. Maar hij is niet van zins om als een coureur dagelijks de Alpen door te racen. Dat bedacht hij allemaal toen hij voorzichtig met zijn Volvo de Zmulner berg opreed. Bij de brievenbus stopte hij om de post te pakken. Er zat een envelop van de Bezirkshauptmannschaft Lienz in. Of Herr Wilbrink vóór 6 april 30 euro wil overmaken voor het overtreden van de maximumsnelheid met 6 km per uur.
Delen:
Twitter
Facebook
Vind ik leuk:
Vind-ik-leuk Laden...
Berichtnavigatie
← Vorig bericht Volgend bericht →
1 gedachte over “91. Zenuwslopend”
Hemera de Roo gezegd:
15 maart 2017 om 10:10
O vreselijk!! Wat een verhalen…..jullie maken wat mee zeg! De appartementen zien er goed uit hoor. Wij krijgen er ook zin in!