Op basis van mijn recente 10 km uitslag (44m:40s, 4:28 min/km), mag ik op de 15 km een tijd verwachten van 68½ minuten (4:34 min/km). Zeven procent langzamer betekent dan een tempo van 4:57 min/km en het zou het tempo zijn dat hoort bij een marathon (mocht ik daarvoor getraind hebben, wat ik dus niet heb). Kortom, mijn doel was 15 km op marathontempo. Bij een 10 km zou een overeenkomstig tempo 4:48 min/km zijn, een tempo dat hoort bij een 30 km wedstrijd. Ik heb echter besloten om als ik op zaterdag een wedstrijd loop het tempo dat tijdens een trainingsloop op donderdagavond tussen 7 en 14 procent langzamer te lopen dan wedstrijdtempo, dus tussen de 4:48 en 5:17 min/km (gemiddeld ook marathontempo).
Dit lijkt vrij technisch en is het wellicht ook. Vergeet echter niet, dat ik afgelopen zomer mezelf in de blessure getraind heb door niet zulke grenzen aan mezelf te stellen. Zolang ik progressie blijf maken doe ik slechts een keer per week een intensieve intervaltraining (meer is niet nodig; ik maak immers progressie). Ik krijg het idee dat het trainingsprogramma van onze loopgroep vooral bedoeld is voor mensen die enigszins stabiel zijn in wat ze in wedstrijden presteren en die hooguit een of twee keer per jaar een pr verbreken. Tenminste, bij de training hoor ik niet iedere week dat iemand zijn of haar pr verbroken heeft, terwijl we toch meer dan 30 lopers in onze groep hebben.
Met mijn gewichtsverlies en bijkomende betere tijden in wedstrijden ben ik een buitenbeentje, schat ik zo. De reden daarvoor maakt me niet trots, overigens (obesitas gedurende vele jaren trainen met de loopgroep, waar ik nu grip op lijk te krijgen door slimmer te eten). Dikke hardlopers zijn niet populair, zo heb ik mogen ervaren.
Na de relatief zware intervaltraining van dinsdag voelde ik stijfheid in de kuiten. Aangezien ik wel eens een kuitblessure heb gehad, waardoor ik het hardlopen een half jaar moest laten, ben ik erg zenuwachtig als ik zo’n signaal krijg van mijn kuiten. Helaas maakte de versnellingen tegen het eind van de training van deze keer de kuiten niet soepeler; integendeel, de kuiten voelden pijnlijk bij het aanraken. Meteen ijs erop toen ik dat door had.
De paar mensen die afgelopen weken met me mee gingen, zullen aanstaande zaterdag meedoen aan een wedstrijd in Stampersgat. Ik kon het ze niet kwalijk nemen dat ze niet mee wilden gaan, zelfs als ik het gevraagd had (wat ik dus niet deed). Het was maar goed dat ze niet mee gingen, want in het begin verdwaalde ik hopeloos in een woonwijk. Om de te veel gelopen meters te compenseren besloot ik een stuk af te snijden van mijn oorspronkelijk geplande parcours.
Dit verklaart wellicht waarom ik in het eerste stuk wat langzamer liep. Tempovariatie zou evenwel normaal blijken op deze loop, omdat het parcours nogal glooiend was. Voor sommigen klinkt het waarschijnlijk niet indrukwekkend, maar bij elkaar had ik zo’n 80 hoogtemeters te overwinnen (en 76 m dalen). Bij mij en mijn niet geringe lichaamsgewicht drukt dat altijd het tempo. Het parcours was dan wel weer grotendeels verhard, zeker waar het op en neer ging. Op de laatste twee kilometer, met het eind in zicht, ging het tempo uiteraard even flink omhoog, naar wedstrijdtempo.
Nu rest mij twee dagen van dingen doen om de stijfheid uit de kuiten te krijgen (ijzen, rustige tempo’s in de training) en dan zondag proberen mijn 5 km tijd van dit jaar scherper te stellen.

De ontwikkeling van de SRT-technologie heeft meer dan 20 jaar in beslag genomen. Er werden meer dan 2000 prototypes getest voordat de definitieve versie van de QLink® uitgebracht werd. Ruim 50 wetenschappers zijn bij de ontwikkeling van deze technologie betrokken geweest.
De SRT-technologie kan het best vergeleken worden met het principe van akoestische resonantie, waarbij een stemvork mee zal gaan trillen met een andere wanneer deze dezelfde frequentie bezit.
– de resonerende cel is een unieke combinatie van loepzuivere kristallen elementen. Deze reageren op onze lichaamsenergie en gaan vibreren (microtrillingen) wanneer een lichaam of lichaamsdeel in contact komt met de q-link. onze lichaamseigen energie wordt getransformeerd tot een heilzame energie die de lichaamssystemen harmoniseert.
– een 24-karaats gouden stemplaatje garandeert dat de resonerende cel voortdurend de voor het lichaam zo heilzame trillingen blijft uitsturen. Dat is ook de reden dat de Qlink volledig onderhoudsvrij is.
– een versterkende spoel van 2.5 cm doorsnede. Deze spoel bevat meer dan 20 meter hoogwaardige koperdraad om de microtrillingen over je hele lichaam en bioveld te kunnen verspreiden. Deze spoel versterkt dus de vibraties die afkomstig zijn van de resonerende cel zelf.
– de SRT-technologie zorgt ervoor dat de Qlink positieve microtrillingen uitzendt die je lichaamsfuncties harmoniseren. Deze trillingen vormen een soort referentie waar je eigen energieveld zich aan gaat spiegelen. Als gevolg hiervan worden mogelijk bedreigende stralingen die je bioveld binnendringen geneutraliseerd voordat ze de kans krijgen je gezondheid en welbevinden te ondermijnen.
Iedereen bezit zo’n uniek energieveld. Dit energieveld is een verzameling van elektrische trillingen afkomstig uit het lichaam. In feite de motor achter alle belangrijke lichaamsfuncties. Het doet dienst als buffer naar de buitenwereld toe en houdt alle lichaamsprocessen in evenwicht. Een storing in je bioveld maakt je onrustig en leidt tot vermoeidheid en ondermaatse prestaties.