Ze heeft ons eigenlijk niet eens nodig. Nou ja, wel om haar babies te bewonderen en teknuffelen, natuurlijk! En nageltjes knippen en dagelijks haar werpkist verschonen vindt ze ook prima (al houdt ze die zelf nagenoeg schoon, dit moedertje heeft de wind eronder!
Ze wil wel naar buiten, in de voortuin, voor haar sanitaire stops, en toen het nog zo warm was ook voor een kort verblijf in haar privé koude voetenbadje. Maar voor snuffelen en even lekker rondstruinen heeft ze geen tijd. Vaak zit ze al voor de voordeur voordat wij er erg in hebben. En mocht er toevallig een hond blaffen buiten ons hek, of iemand langslopen, of klinkt er geluid uit onze achtertuin, dan rent Loutie linea recta naar de deur en haar hele lichaamstaal vertelt ons dat die deur open moet, en wel NU! Want dan moet ze bij haar babies zijn. Meteen.
Ze maakt geen zenuwachtige indruk; ze is niet onrustig of bang, maar haar nest kan niet onbemand zijn als er iets, wat dan ook, buiten het gewone gebeurt.