Dyslexie betekent letterlijk: beperkt lezen. Het woord werd al in 1887 bedacht door de Duitse taalkundige Rudolph Berlin. De leesstoornis komt overal op de wereld voor. Waaraan herken je dyslexie? Hoe ontstaat woordenblindheid? En is er een behandeling?
Iemand met dyslexie vindt het moeilijk om de link te leggen tussen letter en klank. Het is lastig om losse letters te vertalen naar hele woorden. We noemen het daarom ook wel woordblindheid. Het leesvaardigheidsniveau van dyslectici ligt veel lager dan je zou verwachten op basis van IQ en leeftijd. Intelligentie heeft er dus niets mee te maken.
Er is niet één variant van dyslexie die voor iedereen met de diagnose geldt. Sommige dyslectici hebben vooral moeite met spellen terwijl anderen juist problemen ervaren bij het (hardop) lezen. Dan kunnen de letters bijvoorbeeld verspringen of staan ze ondersteboven. De Zweedse programmeur Victor Widell ontwierp een script waarmee je kan ervaren hoe het is om een tekst te lezen met dyslexie. Hij wil zo laten zien dat het met dyslexie een topsport is om iets te lezen wat voor mensen zonder de leesstoornis heel makkelijk is.
Op de basisschool is dyslexie te herkennen bij kinderen die een achterstand opbouwen op taalgebied, ondanks het eindeloze oefenen. Ze leren vaak minder snel nieuwe woorden of letters, vinden het moeilijk om hun eigen naam te schrijven en lezen meestal langzamer. Maar niet alle kinderen die moeite hebben met taal hebben ook dyslexie. Dat moet eerst uitgebreid getest worden. Dyslexietesten bestaan uit een aantal vaste onderdelen waarbij gekeken wordt naar de leesvaardigheid en spelling van het kind.