Klik HIER voor de originele versie op de site van De Telegraaf (Premium) * column van dinsdag 14 juli 2020.
En, de beste opdrachtgever van Nederland is...
Als ik me goed herinner, bestond er ooit een award voor 'De Beste Opdrachtgever van Nederland'.
Eigenlijk heb ik nooit zo veel op gehad met dergelijke trofeeën maar vorige week dacht ik er even aan.
Er zijn namelijk toch wél bedrijven, die een dergelijke titel niet zou misstaan.
Kortom, een vrolijke zomercolumn dus. En, om het heel eerlijk te zeggen: daar was het op deze plek in de Wakkere Krant van Nederland tijd voor hoewel de aanleiding voor dit positieve verhaal initieel niet zo best was.
Want… de Coronacrisis…
Ook ik heb – net als veel andere ondernemende zzp'ers – 'last' gehad van alle virusellende van de afgelopen maanden. Het is niet zo dat ik dramatisch daalde in omzet, maar de dynamiek was wel plots fundamenteel anders. Waar ik vooral van baalde was dat een grote opdracht die ik begin dit jaar succesvol had geacquireerd, werd geannuleerd. In januari en februari was ik nog supertrots op de binnengehaalde opdracht die in september en oktober qua uitvoering z'n beslag zou krijgen.
Echter, desbetreffende opdrachtgever voert nu het beleid dat thuiswerken de norm is tot 1 januari 2021. Daardoor kunnen de vele activiteiten, die ik daar zou oppakken, niet doorgaan. Natuurlijk zijn er opties om het online of in een hybride vorm te gieten maar we hebben besloten om dat te laten voor wat het is.
Daar ben ik – als mens - blij mee: zo langzamerhand zijn mijn ogen aardig tureluurs geworden van de beeldschermfocus op mijn laptop thuis. Ik kan de woorden Zoom, Teams en breakoutroom niet meer horen. Liever live contact. Nog net geen stilling van de huidhonger, maar écht is nog altijd veel échter.
Maar wát schetste mijn positieve verbazing?
Desbetreffende opdrachtgever vroeg me vorige week om de uren in rekening te brengen die ik had besteed aan het acquireren van de opdracht en de twee presentaties die ik daar ter plekke had gehouden om hen over de streep te trekken. Even snel rekenend zou dat voor mij uitkomen op een bedrag van ongeveer €1.000.
Wow, dacht ik.
Dat is bést netjes.
En, fatsoenlijk.
Begrip voor omzetderving
Feitelijk heb ik immers nog niets geleverd en toch toonde deze grote corporate veel financieel en empathisch begrip voor mijn omzetderving. Ik heb echter geen gebruik gemaakt van het sympathieke aanbod, hoewel ik erken dat ik tegelijkertijd zeker wel bedacht wat ik allemaal voor die spontane €1.000 zomaar had kunnen doen.
Dus, geen nota gestuurd.
Immers, opdrachtgevers(-in-spé) die zó netjes en fatsoenlijk zijn én zelfs intussen schriftelijk (!) hebben bevestigd dat ze in 2021 (na de coronacrisis?) voor ditzelfde project 100% zeker van mijn diensten gebruik zullen maken, verdienen op z'n minst een gelijke behandeling in retour.
De conclusie is dan ook helder: dit bedrijf had een enorme kanshebber kunnen zijn voor de award voor Beste Opdrachtgever van Nederland.
En wat mij betreft hadden ze de prijs mogen winnen; deze flinke corporate is het bewijs dat redelijkheid en billijkheid tot mijn vreugde in ondernemersland nog wel bestaan en dat niet alles per definitie onder de noemer 'oeverloos gegraai' hoeft te worden gecategoriseerd.
Bovendien werd precies hier het credo bewezen, waar premier Rutte gedurende de crisis bij ons allemaal zo intens op hamerde en waar Rutte gelijk in had en heeft: 'We doen het samen!'