Vrijdagmiddag 8 juni 2012 kwamen Jack, Bryan en Etienne in buurthuis de kameleon met de trieste mededeling dat Lizie overleden was, op dat moment ben je stil en sprakeloos.
Woorden zijn op dat moment niet meer belangrijk, de stilte zegt ook al heel wat.
Voor het buurthuis betekent het dat er weer een stukje buurthuis de kameleon familie is ontvallen.
De laatste keer dat ik Lizie zag was op de dag van de uitslag van een onderzoek, deze was niet goed .
We weten dat Lizie een vechter was die zomaar niet zou opgeven, maar ook dat ze de werkelijkheid van haar ziekte niet uit het oog verloor.
Dit bleek ook wel uit de laatste mail die we van haar ontvangen hadden. Dit was voor een uitnodiging voor onze jaarlijkse bq.
Lizie liet weten,
Hoi Benny.
Van deze kant durf ik niet te zeggen hoe de situatie is maar als we kunnen komen we zeker, ik ga mijn eigen niet opsluiten maar iets van te voren voorspellen dat durf ik niet.
Groetjes Lizie.
Deze mail was van 30 mei, ze heeft het gevecht tegen zo’n slopende ziekte niet gewonnen.
We kennen Lizie in het buurthuis als altijd zeer gedreven, ze was bij alle activiteiten aanwezig . Je kon altijd wel horen dat Lizie er was, want praten kon ze als de beste. En natuurlijk die guitige lach die altijd van haar gezicht viel af te lezen.
Bij de kinder disco heeft ze de wc kaart geïntroduceerd, gele kaart om naar de wc te gaan. Naar verloop van tijd was deze kaart naar alle wc bezoeken toch niet meer zo proper, die heeft ze dan toch maar in de prullenbak laten belanden.
Bij de carnavals vieringen liep ze ook altijd voorop in de optocht, bij de modeshow kon ik er altijd van op aan dat ik de juiste nr volgorde kreeg van Lizie.
Lizie we gaan je missen, en zoals je op je rouwkaart kenbaar heb gemaakt, als we je nodig hebben dan fluisteren we je naam.
Jack, Bryan, Etienne , familie. Namens alle vrijwilligers van buurthuis de kameleon wensen we jullie veel sterkte om, om te gaan met dit grote verlies.