Bij de norm zelf kun je ook de nodige vraagtekens zetten, bijvoorbeeld bij het aantal poëziebundels. Een goede dBos zou per 100 bovenbouwboeken één dichtbundel in huis moeten hebben. Eén? Ja, één! En per 100 onderbouwboeken 2,5 dichtbundel. Da’s dus 3,5 dichtbundel per 200 boeken… Maar wat blijkt? 66% van het aantal bibliotheken op school haalt zelfs die drie-en-een-halve dichtbundel niet.
Gezien de toenemende laaggeletterdheid zou je bibliotheken zeker niet moeten sluiten. Een bibliotheek op school kan een toevoeging zijn, geen vervanging, maar dan moet de collectie wel een volwaardig menu bieden. Poëzie hoort thuis op de Schijf van Vijf, schreef dichter Anke Herder. Voor een volledig menu moet de dBos-poëzienorm hoognodig aangepast worden, want wat je niet proeft, leer je niet eten.
Mijn broer was vrachtwagenchauffeur. Vandaag 40 jaar geleden verongelukte hij vlak bij Hamburg. Mijn moeder kon na die gruwelijke gebeurtenis nooit meer vrijuit lachen.
Wim was vier jaar ouder dan ik. Mijn moeilijkste verjaardag was de dag waarop waarop ik hem in leeftijd voorbij ging. Daarover schreef ik het gedicht inhalen. Het staat met nog twee andere gedichten over Wim in mijn laatste bundel onbreekbaar.
Vandaag 120 jaar geleden werd Jan Jacob Slauerhoff geboren. Hij overleed in Hilversum en daar zat ik op school. Ik vrat zijn romans Het verboden rijk, Het leven op aarde, Schuim en Asch en De opstand van Guadelajara. En zijn poëzie natuurlijk. Mijn eerste dichtbundel “maakte” ik toen ik 16 was met lijm en schaar: ik kopieerde Soleares van Slauerhoff en plakte alle blaadjes in een gemarmerd schrift. Stukgelezen.