Hoe begin je een portrettekening – Portret tekenen leren
Een fout begin is ook goed.
Dat is niet wat je leerde op school maar het heeft wel een voordeel, als je ziet in de video. Vanaf die foute lijnen kun je makkelijker bij de juiste komen. Voorwaarde is wel dat je gaat tekenen wat je ziet en meten, methoden of scale divders aan de kant gooit.
Verhoudingen aanpassen doe je vanaf streep 1 tot het eind.
Het begin van een portrettekening vond ik altijd lastig. Omdat ik dacht: 'Als ik de verhoudingen maar goed krijg, dan ben ik er.' Dat is niet zo. Als je de verhoudingen hebt begint het pas. Denk maar aan ogen tekenen en de schaduwen in een gezicht.
Dat is ook de reden dat je verhoudingen tekenen, dus eerst een tekening maken in lijnen en dan de schaduwen er inzetten, niet kunt zien als 2 verschillende dingen. Ze overlappen elkaar. Zelfs tegen het einde van een tekening aan ben je nog bezig met de verhoudingen en gelijkenis.
Je bent dan ook tijdens het hele tekenproces van jouw portret bezig met het steeds aanpassen zodat je de juiste gelijkenis aan het eind te pakken hebt.
Ik begin een portret met de ogen
Ik teken eerst een korte schets met potlood. Vanaf een mobile of foto (liefst vanaf een scherm) In de video laat ik je een introductie zien waarbij je ziet hoe je zo'n schets begint.
Je zet een hulplijn, zodat de ogen niet op ongelijke hoogte komen. Ook kun je op die lijn makkelijk de afstand vinden tussen de ogen door de schaduw tussen de neus te gebruiken. Met de hulp van een stukje schaduw schat je makkelijk de afstand in en natuurlijk beter dan wanneer je ineens de hele omtrek probeert.
De schaduwen op een gezicht kun je ook als referentie gebruiken om in te schatten hoe groot de afstand is tussen 2 delen.
Ik begin een schets met de ogen, dan vergelijk ik de schaduwen, als een soort puzzelstukjes voor de verhoudingen en teken ik de eerste lijnen van een gezicht in rechte lijnen.
Een fout begin is ook goed
De 'het moet gelijk goed' gedachte zorgt ervoor dat je eerder naar meet spullen grijpt. Liniaal, scaledivider of liever de ene of andere methode gebruikt.
Uiteindelijk ben je niet meer aan het tekenen maar aan het kopiëren. Je leert als beginner eerder tekenen als je het meten overslaat. Ja, gaat niet gelijk van een leien dakje. maar, de beloning ligt al klaar.
Je bespaart zeeën van tijd. Je tekent vlotter, je hoeft niet steeds de puntjes te meten, en het mooie is, de gelijkenis krijg je er dan ook makkelijker in. Bedenk maar wat het met je doet als je gewoon kunt tekenen wat je ziet. Dat is een heel ander gevoel.
Aha denk je nu, mission impossible, daar lijkt het nog het meest op
Wanneer je net begint ja, vaak wel. Je oefent een slag in de rondte maar al wat komt is een gezicht dat te smal is, te grote neus heeft, of ja gewoonweg niet lijkt. En dat keer op keer dan.
Ik weet het, dat is een berg waar je moedeloos van wordt. Nou, achteraf dan, net als bij die missie, je hebt een goede voorbereiding nodig. Tja, dan gaat het nog niet altijd gelijk goed maar dan weet je wel hoe je die fouten opvangt.
En dat maakt wel een mooi verschil.
Vergelijk het met een goed recept,
Prachtig plaatje erbij en daar ga je. Je hebt alles, een grammetje van dit, een paar milliliter van dat, exotische kruiden en een theelepeltje poeder waarvan je de naam niet meer weet.
Kijk, als je basis (goed, beetje overdreven wellicht) niet meer is dan een (soms) goed ei bakken, dan mist er iets in het fundament.
Zo wordt koken met sterren op z'n best een mooie zonsverduistering.
Begin met een stevig fundament en leer hoe je perspectief gebruikt op een plat vlak, hoe je verhoudingen vindt met de hulp van schaduwen en leg de basis in schetsen waarvan je de eerste lijnen zoveel mogelijk als rechte lijnen tekent.