Het (andere) nadeel van ongeremd geschut was dat het hoe dan ook uit de richting liep. Dat kon weliswaar slechts een centimeter zijn per schot, maar dat was voldoende voor vele meters afwijking op het bedoelde aanslagpunt. Daarom werden stukken na het afvuren direct nagericht. Ofwel, de vuurmonden werden na ieder schot opnieuw gericht. Dit narichten vindt men overigens nog in een 'proosttraditie' terug, waarin men met elkaar het glas heft, een slok neemt en nadien nog eens het glas naar elkaar heft alvorens het neer te zetten. Dit laatste heet 'narichten'. Een gewoonte die in formele gedragsregels aan de dinertafel nog steeds voor komt.
De moderne(re) vuurmonden van de Nederlandse krijgsmacht in mei 1940, zoals de 7-veld, 10-veld en alle houwitsers, hadden een geleden affuit.
De loop van een stuk geschut wordt in jargon als schietbuis aangeduid. De binnenzijde daarvan als de ziel.