Sandra | Werken bij Profilazorg groep
Het was helemaal niet de bedoeling dat Sandra in de gehandicaptenzorg zou gaan werken. Ze had haar pijlen gericht op de kinderopvang. Toch stapte ze over naar de zorg en ze zou niets anders meer willen. "Ik hou van deze mensen, ik hou echt van ze. Ik doe dit werk met m'n hele hart."
Sandra Schellingerhout komt uit Portugal. Daar werkte ze in de kinderopvang. Maar na terugkomst in Nederland bleek dat haar papieren hier niet geldig waren. Ze moest opnieuw de schoolbanken in om een diploma te halen.
"Ik zat op school met de intentie weer de kinderopvang te gaan en had dus ook die richting gekozen. Maar tijdens de opleiding moest ik een snuffelstage doen, buiten het gebied waarin ik aan het leren was." Sandra kwam terecht op een groep van mensen met het syndroom van Down. Een hele overgang. "O help! Dat was het eerste wat ik dacht toen ik hoorde dat ik daar geplaatst was. Ik had nog nooit contact gehad met mensen met een beperking. Het was helemaal nieuw voor mij. Maar ik heb het zo ontzettend naar mijn zin gehad."
De snuffelstage veranderde alles. Sandra maakte de switch van kinderopvang naar gehandicaptenzorg. En nu werkt ze al heel wat jaren op de Keyenburg. Ze houdt enorm veel van de bewoners en de bewoners zijn dol op haar. Bewoner Jan bijvoorbeeld: "Als Sandra weggaat, dan ga ik ook." Sandra moet lachen: "Jan hoort hier bij het meubilair. Hij is een heel betrokken bewoner. Keyenburg zou niet hetzelfde zijn zonder Jan."
"Ik hou zoveel van deze mensen. Ik vind het mooi dat ik voor deze mensen mag zorgen. Ze zijn afhankelijk van de begeleiding en zo dankbaar voor alle hulp en zorg die ze krijgen. Ik hou van de interactie met hen. Het is echt niet zo dat ze een beperking hebben en dus niets kunnen. Ze kunnen nog heel veel dingen leren, dat is zo bijzonder om te zien. Maar net zo mooi is dat ik ook heel veel van de bewoners leer. Zeker van Jan. Hij is altijd blij. Zelfs als hij pijn heeft, wordt hij niet boos."
Voor ieder mens is het moeilijk om hulp te aanvaarden, dat geldt net zo goed voor verstandelijk beperkte mensen, vertelt Sandra. "Dat zie je heel goed aan Jan. Hij was altijd heel zelfstandig geweest. Maar naarmate hij ouder werd, had hij meer hulp nodig. Dat vond hij moeilijk, want hij deed altijd alles op zijn eigen manier. Dat moest hij loslaten en de begeleiding toelaten in zijn leven. Dat proces zijn we samen ingegaan en nu gaat het veel beter. Hij beseft nu zelf ook dat hij niet alles meer kan en vraagt ons om te helpen. Daar kunnen we wat van leren, toch?"
Het is tijd voor koffie, vindt Jan. We gaan samen naar beneden, naar de gezellige woonkamer. "Ik drink altijd een kopje koffie mee met de bewoners", vertelt Sandra. Maar eenmaal beneden wordt ze opgeslokt door andere beslommeringen. Er moeten medicijnen besteld worden en er ligt een berg ongevouwen was te wachten. Met een lach pakt Sandra de wasmand aan, terwijl ze intussen overlegt over de medicijnen en haar kop koffie drinkt. "Er is altijd wel iets te doen hier, dat is zo. Maar als je het met liefde doet, is dat niet erg. Ik doe dit werk met m'n hele hart."