“Ja bij het kiezen hoort namelijk ook lijden. Kierkegaard zei al dat we bij het kiezen ook bereid moeten zijn te lijden. We zijn het verleerd een beetje ongelukkig te zijn. Daar wijst de Belgische psychiater Dirk De Wachter op. Daarom zijn we het niet gewend te lijden onder keuzes. Elke keuze heeft een vorm van lijden in zich, omdat je andere wensen moet laten schieten.
Het zorgt voor veel onrust als je voor alles kan kiezen terwijl dat niet allemaal tegelijk mogelijk is. Sommige jongeren vervelen zich omdat ze al zoveel hebben meegemaakt en zoveel hebben gereisd bijvoorbeeld. Ze denken alles al te hebben gezien in de wereld. De prikkels moeten blijkbaar steeds in overtreffende trap zijn. Dat is natuurlijk wel heel extreem. Dat heeft niet iedereen maar voor veel jongeren is het een realiteit. Als je er geen tegenwicht aan biedt, ben je aan dat negatieve gevoel overgeleverd.”
“Ja, want ook in rust blijven de hersenen aan het werk, niet veel minder dan tijdens activiteit. Het gaat om een balans vinden tussen de twee hersenhelften. Een mens is ook gemaakt om te werken. Je kunt enorm genieten van werken, passie voelen. Ik ben zelf ook gepassioneerd in mijn werk, maar als ik niet goed rust, is dat funest voor mijn gestel. Ik moet er – na de burn-out die ik heb gehad – nog steeds goed opletten dat ik de balans tussen werk en rust goed bewaak. Rust en werk zijn geliefden, geen vijanden, houd ik mezelf dan voor. Ik ben een fervent kloosterbezoeker, dat helpt ook. Daar heb ik eens een ex-monnik ontmoet die in het klooster een burn-out kreeg omdat hij alles te goed wilde doen.”
“Dat wordt wel gezegd, maar stress is van alle tijden hoor. In de tijd van Augustinus had iedereen het ook altijd al te druk. En vóór het mobieltje hadden we de gewone telefoon waardoor we het druk hadden. Een verschil met vroeger is wel de kloof tussen mensen die mee kunnen met de technische ontwikkelingen en zij die het allemaal niet meer kunnen bijhouden. Er wordt meer van ons gevraagd. Het Sociaal en Cultureel Planbureau waarschuwde een paar jaar geleden al dat de kloof tussen de mensen die de netwerksamenleving aankunnen en zij die dat niet kunnen tot 2050 zal toenemen. De maatschappij is in een enorme versnelling geraakt. In Amerika zijn er meer workaholics dan ooit. We voelen ons meer opgejaagd dan ooit terwijl we ook meer vrije tijd hebben dan ooit. We staan continu aan, ook als we minder dan 80 uur per week werken. We kunnen wel tijd over hebben, maar we blijven in ons hoofd aanstaan. We dienen onszelf te veel prikkels vanuit de buitenwereld toe. Door de telefoon komt er steeds meer informatie binnen.”