Met De Neus In De Boeken: Sara Novic - Wie het mooist valt
De oorlog met Servië neemt steeds ernstiger vorm aan: beschietingen, bomaanvallen; eten wordt schaars.
Deel 1 eindigt op dramatische wijze.
'Stel dat we bij een luchtaanval omkomen,' zei hij (Luka) op een middag.
Dan wisselt het perspectief: we zien Ana als jonge student van 20 jaar een getuigenis afleggen bij een afdeling van de VN. Zij woont met haar zusje bij stiefouders in Philadelphia en studeert in New York. Bij haar ontstaat een verlangen terug te gaan naar haar moederland om te genezen van haar ziekte, een posttraumatisch stresssyndroom.
'Lezen was voor mij een van de weinige manieren waarop ik mezelf toestond in gedachten terug te keren naar het werelddeel en het land dat ik had verlaten. Hoewel ik de prof niets over mezelf verteld had, leek hij in de gaten te hebben dat ik me niet thuis voelde in de wereld en dus leende hij me boeken - van Kundera en Conrad en Levi en talloze andere ontheemden.' (p. 117)
'Mijn ogen brandden. De zon stond aan de horizon en ik liep erheen. De weg splitste zich. De hoofdweg was breed en vlak, de kleinere weg was onverhard en daalde af naar het laagland. Een rookpluim kringelde omhoog vanuit het dal en wenkte me met een sliertige vinger naderbij. De hoofdweg zweeg.'
De schrijfstijl van Novic is heel vlot en vakkundig, daar kan niets op aangemerkt worden. Ook de structuur van het boek in vier delen, die op- en neergaan door Ana's geschiedenis, is aantrekkelijk.
Natuurlijk is dit boek voor een debuut zeer geslaagd en het zal zeker zijn weg vinden naar een groot lezerspubliek en misschien wordt er ook nog wel een film naar gemaakt. Voor mij iets te weinig verrassend en iets te tasty.