« Een gezegend 2009 gew… | Home | Werk aan de winkel »
Vrijdag 02 Januari 2009 om 12:42
Op de ochtend van oudjaarsdag stond ik te fotograferen aan en op het Noorderdiep. Via Google maps is te zien hoe ver ik van de bewoonde wereld verwijderd was. Het was wel schitterend om daar in alle vroegte de rijp, het ijs en de zonsopkomst te fotograferen.
Vanaf het Noorderdiep reed ik naar De Weerribben, naar het rietland van mijn zwager. Met al die rijp op het riet leek het me erg sfeervol foto's te maken van de rietsnijders aldaar. De rookpluimen wezen mij al van verre de weg. Ik moest gelijk denken aan het boek van Marjan Berk, Rook in de ribben.
De rietsnijders zelf zijn niet zo enthousiast over de rijp op het riet. Ze kunnen dan namelijk geen riet snijden. Het riet blijft te nat in de bijeengebonden bossen en ook zelf worden ze nat door de rijp.
Ze kunnen echter wel het gesneden riet van de vorige dag ontdoen van afval, in de rietwereld ruigte genoemd. En in het Overiessels heet het ruugte.
Met metalen pennen die op een band heel snel ronddraaien wordt de ruigte tussen het riet weggekamd.
Vlakbij de kammachine wordt de ruigte meteen verbrand. Hier onze neef aan het werk. Een harde werker die in de voetsporen van zijn vader treedt.
En tevens één van de grootste fans en trouwe bezoeker van mijn weblog.
Op die vroege ochtend scheen er nog een heerlijk zonnetje. Een half uur later trok het helemaal dicht door de mist.
En ik kon van tijd tot tijd mijn koude vingers heerlijk warmen bij het vuur.
De stellage waar het schoongekamde riet op wordt gelegd, is door mijn zwager zelf gemaakt. Eerder legden ze het riet op de grond op een touw. Als er voldoende riet lag werd de bos met het touw stevig aan elkaar gebonden. Dit was altijd zwaar trekken aan het touw. Met deze nieuwe constructie werken ze beter op hoogte. Tevens heeft hij er een hefboomconstructie aangemaakt met een sjorband. Door er een voet op te zetten en daarbij het lichaamsgewicht te gebruiken wordt de bos aangesjord en dan is het alleen nog een kwestie van het touw vastknopen. De mannen zijn behalve sterk, ook nog eens slim, creatief en erg handig.
Onze sterke neef brengt de bossen naar een zwil. Een zwil is een opgestapelde hoop van bossen riet.
Voor het broedseizoen worden al die dikke bossen riet vanuit het rietland vervoerd naar de schuur bij het huis. In de schuur worden in het voorjaar de dikke bossen opgebonden tot kleine bosjes met een omtrek van 46 cm. Dit zijn dan de handzame bosjes waarmee men rieten daken legt.
Ik sprak gisteren nog een rietsnijder...! Mooie verhalen en inderdaad vertelde hij ook over het nut van het snijden van riet, met het oog op de weidevogelstand. Jij hebt mooie foto's gemaakt, Jetske!!! Nou weet ik niet meer of ik je al de beste wensen had gebracht voor 2009...., Lok en Seine!!
Nanne (Email) (URL) - 02 01 09 - 14:24
@Nanne, dank je wel en ik vind het helemaal niet erg als je dat twee keer doet.
Jetske (Email) (URL) - 02 01 09 - 14:40
Schitterende foto serie van deze harde werkers. Het ziet er allemaal heel nostalgisch uit misschien maar het is zooooo belangrijk werk!
Sandra (Email) (URL) - 02 01 09 - 14:40
Wat een prachtig vak is dat rietdekken!! Wat goed dat je neef het vak van zijn vader overneemt en dat hij geregeld op je log een kijkje komt nemen! Het zou zo zonde zijn als al die kennis verloren zou gaan want hoeveel jeugd wil tegenwoordig nog het beroep van zijn vader overnemen! Complimenten dus voor je neef!!
Maak ook complimenten voor jou want wat een prachtige fotoserie heb je weer geschoten van dat vakmanschap door weer en wind!
Belinda (Email) (URL) - 02 01 09 - 14:41
Wat een mooie foto's. Bert was helemaal trots dat hij op de website stond ;).
Het is prachtig weer om foto's te maken. Succes!
Gerjanne - 02 01 09 - 16:28
Het is weer een mooi informatief logje, Jetske, ik leer steeds meer over het riet en het rietsnijden.
Maar de foto's maken het weer helemaal af. Zonder de andere foto's iets tekort te willen doen, vind ik vooral de eerste foto een topper. Het heeft iets lugubers om die rookpluimen te zien opstijgen ...
Weet je wel zeker dat het helemaal dicht trok als gevolg van mist?
Jan K. (URL) - 02 01 09 - 17:24
Hele mooi en leerzame serie met foto's.
Idd harde werkers, maar een mooi vak lijkt me.
Fijn dat het ook nog steeds gedaan wordt en overgenomen van vader op zoon.
Leuk beeldverhaal heb je ervan gemaakt.
Zal daar zeker heel koud zijn geweest.
Al geschatst in de weerribben ?
Tiny (Email) (URL) - 02 01 09 - 19:32
Mooi hoe je het rietsnijden in beeld hebt gebracht Jetske...
En ook nog eens informatief....
Het is hard werken voor de mannen zo te zien.
Ik snap nu ook waarom een rietendak nogal kostbaar is....
Want er gaan heel wat manuren in zitten...
Ik wil zelf morgen (afhankelijk van het weer) even
naar de weerribben voor een fotoshoot...
H@@Pee (Email) (URL) - 02 01 09 - 19:39
Dit vind ik echt een gouden blog omdat het zo ontzettend streekeigen is. Prachtig zoals je familie de rietstengels bewerkt in de ijzige kou, het vuur en de rook. Vroege vogels zou hier eens langs moeten komen!
boomkruiper (URL) - 02 01 09 - 21:25
Ik heb altijd bewondering voor ambachtelijk werk. Erg mooi geïllustreerd verhaal en extra bijzonder omdat het familie van je is.
Hendrika (URL) - 02 01 09 - 21:58
Wat een mooie log.
Compliment voor jou, en de mannen rietdekkers.
Een mooi en zwaar beroep.
maha (URL) - 02 01 09 - 22:30
Ach, vergeet ik nog neer te zetten,dat je goed kunt zien, hoever je idd. van de bewoonde wereld af was.
maha (URL) - 02 01 09 - 22:32
Interessant om eens wat meer over het rietsnijder beroep te lezen.
Het krijgt nog wat extra's omdat het familie van je is.
Brimstone (Email) (URL) - 03 01 09 - 11:02
Zwil, hier leer je weer heel fijne woorden voor een spelletje scrabble
Mooie strakke bos heeft hij ervan gemaakt. En ik, als toekomstig bewoner van een huis met rieten dak, vind natuurlijk dat hij prachtig werk doet. Jammer genoeg krijgen wij zijn riet niet, het onze komt uit China zo werd ons verteld.