The Silverfaces kroont zichzelf tot koning van de powerballad - zeeland - 3voor12
The Silverfaces kroont zichzelf tot koning van de powerballad The Silverfaces kroont zichzelf tot koning van de powerballad
26 maart 2017 , Tekst: Loek van der Linde Foto's: André Joosse
Het Middelburgse Keaton, nog altijd met Robbin van de Bor in de gelederen, keert na ruim een half jaar weer terug in De Spot en speelt een energieke set. Nota bene de tweede die dag, want 's middags stond de band ook al in Gebouw-T in Bergen op Zoom. Het is mooi om te zien en horen dat de band elk optreden weer beter wordt en dat Maxim Ventulé zich ondertussen tot een echte frontman heeft ontpopt. Tegen het einde van de set, als de band een totaal eigen gemaakte versie van 'Little Green Bag' speelt, begint het publiek voorzichtig te schuifelen en bij het laatste nummer 'Dance' lijkt er zelfs wat gedanst te worden.
Korte tijd later verschijnt The Silverfaces op het podium en frontman Jesse Koch grijpt gelijk de aandacht. De eerste paar nummers zwepen het publiek op, de gitaarsolo's zijn om van te smullen en het altijd gave Hammondorgel wordt lekker smerig bespeeld door Martin Scheppink.
Dan begint de band met het spelen van nieuwer, langzamer werk. De nummers zitten goed in elkaar, alle bandleden spelen ijzersterk en de verschijning van Koch is genoeg om geboeid te blijven, maar toch haakt het publiek af naarmate het optreden vordert. Er ontstaan steeds meer (luide) gesprekken in de zaal en het wordt drukker bij de bar. Misschien duren de nummers van The Silverfaces ook wat te lang en zou er wat meer uptempo werk gespeeld kunnen worden. Desondanks krijgt de band met de cover 'San Francisco' van Scott McKenzie het publiek weer bij de les. Jammer dat de set er dan al bijna op zit.
Een beetje ongemakkelijk laat het publiek weten geen toegift te willen horen, maar gelukkig verschijnen er snel toch wat mensen bij de merchandise van The Silverfaces. Al met al hebben we hier een avond vol jonge, rauwe blues gehoord. Misschien nog net niet helemaal klaar voor het grote werk, maar met nog even rijpen kunnen deze bands misschien een statement maken tegen het feit dat blues dood zou zijn.