“Ik ben zo bang dat ik niet meer beter word. Mijn verstand en optimisme vertellen me dat ik niet zo mag denken. Dit is een ongelooflijk lastige periode, maar ik kom eruit. Mijn gevoel vindt dit soms maar moeilijk te geloven. Ik voel me zó slecht, zó moe, zó bang. Een energiek lichaam lijkt soms zo ver weg.” (Dagboek, 2014)
Dit schreef ik aan mezelf in maart 2014. Ik zat op dat moment al een halfjaar thuis met ernstige vermoeidheid. Men wist niet waarom ik zo moe was en sprak soms zelfs over het chronisch vermoeidheidssyndroom en ‘je moet er maar mee leren leven’. Er was één iemand die me altijd moed insprak. Het was nota bene iemand uit het alternatieve circuit, dat door velen zo verguisd wordt. Maar ik weet echt niet wat ik zonder hem had gemoeten. Hij gaf mij hoop en hoop was op dat moment het allerbelangrijkste wat ik nodig had.
“Ik heb hoop. Ik ben bang. Ik ben ongelooflijk bang. Ik heb ongelooflijk veel hoop. Ik ben heel erg moe. Maar toch heb ik ook energie. Ik word mezelf. Ik ben mezelf. Ik wil beseffen dat alles zich uit zal wijzen. Tijd vertelt je alles.”
Hoop. Het toverwoord van dat jaar. Het was een draadje tussen mij en het leven. Ik zorgde dat ik het geen moment uit het oog verloor. Als ik het niet meer voelde, dan zocht ik net zo lang tot ik een restje vond. Ik had hoop en ik droomde. Ik droomde over een leven waarin ik me weer energiek zou voelen. Waarin ik liefde zou vinden en echt contact. Waarin ik weer de dingen zou kunnen doen die ik echt wilde.
“Overdag weet ik soms niet wat ik met mezelf aan moet. Ik heb nergens zin in en de dingen die ik zou willen doen, liggen ver buiten mijn bereik. Het voelt soms alsof de dagen me ontglippen als zand tussen mijn vingers.
Als ik deze flarden teruglees, raakt het me. Ik herinner mij die alles verpletterende eenzaamheid en het feit dat eigenlijk niemand me kon vertellen of het beter zou worden. Er waren geen bloemen of lieve kaartjes met steunbetuigingen. Er was ook geen concrete vorm van hulp in de vorm van een psychiater. “Ik snap niet hoe je die tijd bent doorgekomen,” zegt mijn huidige psychiater. Ik begrijp het soms zelf ook nauwelijks.
“Mijn hoofd doet zeer en ik wil dat iemand me vasthoudt en langzaam met haar vingers over mijn gezicht streelt. Me dicht tegen zich aan houdt en zegt dat ze trots op me is, van me houdt en dat alles goed komt. Me optilt en in een warm bed ligt, met zichzelf ernaast. Ik wil weer kunnen zingen, kunnen lachen en écht contact maken met mensen. Leven.
Natuurlijk leef ik nu ook; mijn hart klopt, mijn adem stroomt. Maar onder leven versta ik toch iets anders.”
Drie jaar later en een boel eenzaamheid minder. Er zijn mensen bijgekomen, net als een goede psychiater. Het voelt zo goed, die steun. En tóch. Toch voel ik me nog even verantwoordelijk als drie jaar geleden. Blijf ik altijd zoeken naar kracht, in mijzelf. Want ik heb gemerkt dat het pas echt beter in gaat als ik er zelf in geloof. Ik was misschien alleen, maar de belangrijkste persoon was er wel om mij onvoorwaardelijk te steunen. En die persoon, dat was ík.
“Kop omhoog, Riv. Jij bent het sterkste meisje dat ik ken. Nooit de hoop opgeven, meissie! Heb je niet aan jezelf beloofd dat je nooit opgeeft? Pak de ruimte, durf er te zijn en durf jezelf te zijn. Ga ervoor! Gun jezelf tijd en neem die tijd. Tijd vertelt je alles.”
Lieve Rivka van drie jaar geleden, wat ben ik blij dat je zo hard hebt gevochten om die hoop te behouden. Het heeft je letterlijk gebracht waar je nu bent. Je hebt gekregen waar je naar verlangde. Er zijn energieke dagen, waarop je dingen ondernemen kan. Er zijn momenten waarop je voelt dat je echt contact maakt met andere mensen. En, last but not least, er is iemand die je in een warm bed legt, met zichzelf ernaast.