trefwoorden: roman, cruise, schipbreukelingen, onbewoond eiland, gemeenschap, droomeiland, maatschappij, paradijselijk
Een groep van 350 mensen is door de Verenigde Naties uitgenodigd voor een cruise. Als het schip niet op de geplande datum in Perth in Australië aankomt, wordt er groot alarm geslagen. Het schip blijkt verdwenen te zijn op de Indische Oceaan.
Aanvankelijk wordt er op grote schaal gezocht en staan de kranten en nieuwssites en -programma’s bol van het verhaal over het verdwenen schip. Maar naarmate de tijd verstrijkt, wordt ervan uitgegaan dat het schip als verloren moet worden beschouwd en dat niemand het heeft overleefd. Op veel plaatsen worden er rouwdiensten gehouden ter nagedachtenis van familie, vrienden en collega’s.
Intussen dobberen op de Stille Oceaan twaalf sloepen met mensen die de ramp hebben overleefd. Met een flinke dosis geluk en dankzij bijzonder goed weer slagen ze er in een eiland te bereiken.
Het eiland blijkt onbewoond te zijn, maar kan hen wel van voedsel voorzien. Met vereende krachten bouwen ze daar in de loop van de tijd hun eigen maatschappij op, met hun eigen regels, hun eigen verbintenissen en hun eigen mogelijkheden en kansen. Sommigen blijven aan thuis denken en wagen een poging om weer in de bewoonde wereld te komen. Maar de meesten gaan van het leven op het eiland genieten. En omdat bij iedereen een beroep wordt gedaan op zijn of haar specifieke vaardigheden, komt iedereen heel goed tot zijn recht. Er ontstaan liefdes, baby’s komen ter wereld, mensen overlijden en natuurlijk doen zich ook natuurrampen voor en ontstaan er ruzies. Maar dat lossen ze met elkaar op.
De schrijver is erin geslaagd deze bijzondere leefgemeenschap op uitermate boeiende, spannende en overtuigende wijze neer te zetten. Een aansprekend boek over een paradijselijke wereld.
De één groeit op als enig geadopteerd kind, de ander met meerdere geadopteerde of biologische kinderen van de adoptieouders. In een aantal adoptiesituaties merkt of voelt het kind zich anders dan de leden van zijn of haar adoptiefamilie. Voor de één is dat moeilijk terwijl de ander dat als een vaststaand gegeven accepteert. Lang niet alle geadopteerden gaan op zoek naar hun ‘roots’. De geadopteerden die voor dit boek zijn geïnterviewd hebben vrijwel allemaal de stap gezet naar een zoektocht, één denkt erover en één andere geadopteerde zegt totaal geen behoefte te hebben aan contact. Loyaliteit jegens de adoptieouders en onzekerheid over wat je te wachten staat als je je biologische familie gevonden hebt, komen in de verhalen naar voren. Vooral de band met broers en/of zussen blijkt belangrijk te zijn.
Uit de verhalen van twee afstandsmoeders die inmiddels contact hebben met hun kind, kun je opmaken dat het contact met een afgestaan kind niet automatisch soepel verloopt. Dat gaat met pieken en dalen. Er is veel verdriet bij de afstandsmoeders en boosheid omdat ze hun kind ‘moesten’ afstaan. Daarnaast moeten ze antwoorden vinden op de vragen van het kind dat ze afgestaan hebben.
Het boek bevat niet alleen heftige ervaringsverhalen; ook een vertegenwoordiger van de Fiom en hoogleraar Adoptiestudies Femmie Juffer komen aan het woord. Daarnaast heeft em. hoogleraar adoptie René Hoksbergen een proloog geschreven. Hij besluit deze met: “Cornelie van Well heeft met haar boekje gevoelige snaren van de gehele adoptiedriehoek weten te raken. Dit boekwerk bevat een schat aan relevante, waardevolle informatie.”
(...) zonder meer aan te bevelen"Geadopteerd, en dan?" is een boek met persoonlijke verhalen over afstand doen,... lees de hele tekst(...) ook voor pleegzorg herkenbaarEen bundel persoonlijke verhalen van geadopteerden, afstandsmoeders en adoptieouders.... lees de hele tekst