Ireen Wüst pakt als 33-jarige vijfde goud op 1.500 meter | De Volkskrant
nieuwsWK Afstanden
Haar voorgevoel had haar dus niet in de steek gelaten. Op de dag dat het moest gebeuren stond Ireen Wüst er, precies zoals ze dat had aangekondigd. In Salt Lake City prolongeerde ze haar wereldtitel op de 1.500 meter, al gebeurde dat niet in een zo vurig gewenst wereldrecord.
Iwan Tol 16 februari 2020, 22:34
Ireen Wüst tijdens de rit op de 1500 meter op het WK afstanden schaatsen. Beeld ANP
Het was niet dat het wereldrecord op een briefje op haar koelkast was geplakt. Maar toch: bijna twee jaar lang had Wüst uitgekeken naar deze zondag in Salt Lake City. En dat had alles te maken met dat ene hiaatje op haar rijke palmares: een wereldrecord dus.
Niet dat haar carrière (vijf olympische titels, 19 wereldtitels) zonder een wereldrecord niet geslaagd is, maar het zou het wel tot achter de komma vervolmaken, zei ze daarover. Maar voor een wereldrecord moest ze eerst de wereldtitel halen.
Toen ze 's morgens uit het raam had gekeken, had ze regendruppels op de ramen van haar hotel gezien. Het betekende lage luchtdruk. Mooi zo. Een wereldrecord behoorde dus tot de mogelijkheden.
Zoals altijd was ze twee uur van tevoren aangekomen in de hal. Warming-up, oefeningen, inrijden. Hoe vaak had ze dit al niet gedaan? En toch: bloednerveus.
NOS-verslaggever Bert Maalderink wil even later weten waar ze aan heeft gedacht vandaag? 'Aan winnen', zegt ze. Nee, ze laat zich niet verleiden tot stoere uitspraken. Laat dat gespeculeer over het ontbrekende puzzelstukje maar aan anderen over.
13 jaar geleden won ze hier, op dezelfde baan, haar eerste wereldtitel. Na al die tijd staat ze nog steeds fier aan de top, al is het misschien niet meer zo stevig als eerst. Maar pieken kan ze als de beste. Ze had vannacht dat gevoel weer. Het gevoel dat het goed zou komen.
Vorig jaar in Inzell won ze de 1.500 meter; een zege die ze toen opdroeg aan haar overleden hartsvriendin Paulien van Deutekom. Haar dood had diepe sporen nagelaten. Zowel mentaal als fysiek was ze bij de start van het seizoen nog niet de oude geweest. 'Een gebroken hartsyndroom', luidde haar eigen diagnose. En ergens zat dat verdriet nog steeds, al kwam het niet meer zo vaak aan de oppervlakte.
Tijdens het inrijden gaapt ze. Dat is een goed teken. Gapen = vorm. Zo werkt dat in de wereld van Wüst. Vorige week, bij de wereldbekerwedstrijd in Calgary was ze op de 1.500 meter niet verder gekomen dan een derde plek en had ze moeten toezien hoe de Japanse Miho Takagi er met het baanrecord vandoor ging. Maar ze raakte er niet door van slag. Wennen aan hoogte duurt bij haar langer dan bij anderen. Dat wist ze na al die jaren ondertussen wel.
Vanaf het middenterrein ziet ze dat Takagi ook nu weer de eerste tijd neerzet, maar het is geen geweldige: 1. 52,71. Ze weet: die is te kloppen. Dan maakt zich op voor de start. Bril goed, cap nog een keer rechttrekken. En dan gáán.
Achteraf, zo concludeerde ze, was het onmenselijk wat ze had gedaan na de dood van Van Deutekom. Terwijl ze midden in de rouwverwerking zat, vergde ze ook het uiterste van zichzelf als topsporter. Het gevolg: ze liep zichzelf voorbij. Hele delen van het seizoen niet eens meer herinneren, bijvoorbeeld dat ze na de WB-finales had gezegd dat ze volgend jaar terug zou komen om een wereldrecord in 1.48 te rijden. 'Echt? Ik weet het echt niet meer. Ik was er vorig jaar wel, maar eigenlijk ook niet. Ik stond in een overlevingsstandje.'
Zo'n tweehonderd Nederlanders zijn naar de beroemde hal in Salt Lake City afgereisd. Als Wüst voorbij de grote tribune snelt, klinkt een langgerekt 'Wüüüüst. Na 700 meter is haar tussentijd 52.35. Op het bord verschijnt een '1' achter haar naam.
Daarna wordt het vechten, want de omstandigheden blijken toch zwaarder dan gedacht. Als ze weer voorbij komt, rennen supporters naar de boarding om haar naar voren te schreeuwen. Wüst finisht in 1.50.92. Ver boven het wereldrecord, maar ze heeft alles gegeven. Het is haar tweede beste tijd ooit.
Dan begint wat ze 'dat ellendige wachten' noemt. Staren naar het scorebord. Slokje water drinken. Uitspugen. Haar concurrenten Bowe en Shikhova komen niet aan haar tijd. Wéér is ze wereldkampioen 1.500 meter, voor de vijfde keer in haar carrière.
Bij de omhelzing met haar ouders komt de ontlading. 'Ik ben zo blij en trots met deze titel', zegt ze even later in de catacomben. 'Het is allemaal niet makkelijk geweest, deze zomer.' Ze moet vechten tegen de tranen. Het verdriet over de dood van Paulien van Deutekom zit nog altijd diep.
En dat wereldrecord? Ach, misschien komt het er nog van in haar carrière. 'Van Bert Maalderink begreep ik dat volgend jaar hier de eerste wereldbekerwedstrijd is. Wie weet.' Maar eerst gaat ze genieten van haar wereldtitel. 'Als je me 13 jaar geleden had gezegd 'je staat hier weer met een gouden medaille', had ik je niet geloofd. Maar het is het allemaal waard geweest.'