Als kind naar je eigen regels leven wekt doodsangst op. Van oudsher konden we niet overleven als we erdoor verstoten werden van de groep. Om volwassen te kunnen worden dient een mens zich over het algemeen los te maken van de regels, normen en waarden van de familie waarin het geboren is. Elke sessie stappen we dichterbij het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen leven. In plaats van verwijten te maken leer je op een veilige manier het slachtofferschap op te geven. We onderzoeken hoe jij je bent gaan identificeren met je gedachten, ideeën, emoties. We gaan herinneringen liefdevol los laten.
We brengen sleutelmomenten van toen en nu in kaart. Als we ons wezenlijk veilig voelen en verbonden met onze partner of anderen, dan is zo’n sleutelmoment iets als een koud briesje op een zonnige dag. Maar als we niet zo zeker zijn van die verbondenheid, is dat het begin van een negatieve neerwaartse spiraal van onzekerheid die de relatie doet bekoelen.
Soms treden we uit verbinding als er een pijnplek geraakt wordt. Je herkent dit doordat er plotseling een radicale verandering op treedt in de emotionele toon van een gesprek. Eerst werden er nog grappen gemaakt en nu is een van jullie van streek of woedend, of juist afstandelijk en koel. Je bent uit je evenwicht geslagen. Het is alsof de spelregels zijn veranderd zonder dat je het wist.
We gaan stap voor stap na wat er gebeurt als er iets schuurt tegen een pijnplek. We zijn nooit zo kwetsbaar als wanneer we liefhebben. We verlangen tegelijkertijd zo sterk lief te hebben en geliefd te zijn. Hiervoor is emotionele ontvankelijkheid nodig. De sleutel tot liefde voor het leven. Het woord emotie komt van het Latijnse woord emovere, bewegen. We zeggen dat we ons bewogen voelen door onze emoties en we zijn bewogen als degenen van wie we houden ons hun diepste gevoelens tonen. Bij echte verbondenheid is er ruimte emoties toe te staan te bewegen, in beweging te brengen, naar nieuwe manieren van reageren op elkaar. Samen kijken we naar de werking van jouw emoties in relatie tot de ander en tot jezelf. We gaan leren risico’s te nemen, de zachte kant van jezelf te laten zien, angst voor verlies en isolement op te biechten en leren praten over je verlangen naar genegenheid en verbondenheid.