De taak van de curator is het vereffenen van de faillissementsboedel, bijvoorbeeld door verkoop van de activa en het uitwinnen van de debiteuren. De opbrengst hiervan komt op papier ten goede aan alle schuldeisers, maar gaat doorgaans naar de curator zelf, de bank en de fiscus. De schuldenaar kan tegen een faillietverklaring binnen veertien dagen in verzet (als hij niet op de zitting was verschenen) of binnen acht dagen in hoger beroep (als hij wel was verschenen). Dit zijn ‘fatale termijnen’ dus je kunt niet pro forma protest aantekenen en dat later aanvullen. Zowel het verzet als het hoger beroep moet door een advocaat worden ingesteld. Omdat de curator al in functie is, moet de schuldenaar hem melden dat het faillissement wordt aangevochten en hoe hij denkt de schuldeisers te gaan betalen. Dat moet een goed onderbouwd plan zijn. De curator moet de rechtbank namelijk schriftelijk adviseren over de vraag of het faillissement ongedaan kan worden gemaakt en zijn advies zal zwaar meewegen. Onderdeel van dat plan moet ook zijn het stellen van zekerheid voor de salariskosten van de curator, bijvoorbeeld met een bankgarantie of door een bedrag op de derdenrekening van de curator te storten.