Osiris is de belangrijkste dodengod van de oude Egyptenaren en beloofde een hergeboorte in het Hiernamaals. Daarom wordt hij steevast als een mummie in een lijkwade voorgesteld. Hij is meteen ook de koning van het Dodenrijk. Dit is de reden waarom hij als een farao met zijn typische attributen staat afgebeeld: de kegelvormige witte kroon met zijdelings struisvogelpluimen, de uraeusslang, de kunstbaard en de op de borst gehouden scepter en dorsvlegel. In de late faraonische tijd (tussen 700 en 200 v.Chr.) was er een zeer populaire cultus rond zijn figuur in de Nijldelta. Toen ontstond de gewoonte om bronzen beeldjes aan hem te wijden. Dergelijk beeldjes zijn met honderden tegelijk in rituele putten rondom de tempels teruggevonden.
​
Myrthe van der Mark is een autonoom kunstenaar actief op de grens tussen beeldende kunst en performance. Ze is gebiologeerd door oude rituelen en verklaringsmechanismes – zowel narratieve, wetenschappelijke als religieuze. Voor haar komen deze drie wijzes van verklaren samen in de Egyptische cultuur, met als summum Het Dodenboek. Dit boek, wat eigenlijk niet meer is dan een losse verzameling van teksten, handelingen, rituelen en tekeningen, was 2500j lang actief in het Oude Egypte. Er bestaan talloze variaties op. van der Mark besliste om het boek in zichzelf op te nemen en bij wijze van tekenkundig ritueel delen van het boek blind te tekenen. Ze geeft enkel weer wat haar onderbewustzijn lijkt mee te nemen. De video van de ritmisch voorbijschietende tekeningen heeft iets waarheidsgetrouw en uniek. Het lijken bijna autonome Egyptische tekeningen. Zodoende werkt Van der Mark met haar eigen dood – en wederopstanding maar flirt ze tegelijkertijd met auteursschap en autonomie.