Na weken van martelpraktijken, want zo lijkt het toch voor mij, komt het verlossende nieuws dat hij weer naar school mag gaan. Twee dagen per week kan hij weer rustig en vertrouwd les volgen in de klas. Bij alweer een nieuwe juf. En wat ben ik blij met deze nieuwe juf. Al heel snel is er contact, waar ik mijn bezorgdheid nog maar eens uit, en waar de juf meteen bevestigd dat hij zich echt wel niet kan concentreren in de klas. Zodra er iemand beweegt of er ook maar ergens in de klas een geluid te horen is, gaat zijn aandacht daar volledig naartoe. Meermaals moet ze hem aansporen om zich op zijn oefeningen te concentreren. Oef. Inzicht.
Zowel ikzelf als de plus-mama zoeken naar manieren en methoden om het probleem op te lossen. En dan is daar een telefoongesprek dat toch wel een klein lichtje schijnt. Plus-mama heeft ergens op het wereldwijde web de tip gevonden om hem te laten werken met een hoofdtelefoon op. Dit filtert al heel wat kleine geluiden, waardoor de kans op afleiding verkleint. Papa en zijzelf hebben de truc bij hen thuis al eens toegepast, en het schijnt toch enig positief effect te hebben.
Na contact met de juf, mag mini-man zijn hoofdtelefoon meenemen naar school om er ook in de klas gebruik van te maken. En thuis zetten we de trend door om zijn huiswerk te maken. Het is een stap in de goede richting, want het werpt zeker zijn vruchten af. Al helemaal met een zus die maar wat graag haar lessen luidop oefent..