Het is donderdag na Pasen, als ik een sms van Mark krijg. "Heb je volgende week zin en tijd om drie dagen naar Frankrijk te gaan? Ik moet wat auto’s ophalen". Na wat afspraken verzet te hebben, kan een week later de reis naar Frankrijk aanvaard worden.
Eerste stop is in Meaux, waar voor een collega een auto bekeken wordt. Verbazingwekkend wat er achter een deur van een hal in Frankrijk kan staan.. Na bij een particulier nog wat onderdelen bekeken te hebben, zetten we koers naar de Dordogne. In de buurt van Figeac gaan we vanavond een originele Citroën D-Spécial bekijken. Klantvriendelijk als hij is, heeft de Fransman geen zin om een paar auto’s te verplaatsen.
De volgende morgen dan maar. De kleur is Gris Kandahar. De Citroën is van zijn vader geweest, die haar in 1985 kocht en haar als zondagse auto gebruikte. Door de week had hij een Peugeot 404… Hoe treffend is het kaartje dat in de DS ligt. 'G. Vaysse', maar één letter verschil met mijn eigen naam. De koopt wordt na wat verrassingen toch nog gesloten. Voor een Renault 5 Turbo is geen plek meer op de remorque. De auto wordt op zijn Frans naar buiten gereden: reservetank op de motorkap, laag aan de grond op de trailer.
Het volgende doel is HY-onderdelen. Ondertussen is er genoeg te zien in dit deel van de Dordogne. Van verlaten garages tot halve autosloperijen. De onderdelen kunnen mooi in de bak van de onlangs aangeschafte Citroën Jumper.
Na een bandenwissel zetten we koers naar een museum, waar een eerder aangeschafte Citroën GS Pallas 'verzekerd' werd. Zoals een goed Citroën betaamt, is het starten/lopen en koers naar het noorden. De voormalige eigenaar meldt nog even dat dit de grootste reis van de afgelopen jaren gaat worden. Het GS-je geeft, behalve wat kuren met de plafonnière, bougies en overloop benzintank, geen krimp. De Jumper kreunt en steunt intussen onder de last van een paar versnellingsbakken, HY-paarden en nog wat van dat kleine spul.
Wat ik mij van vroeger nog goed kan herinneren, is dat wij met zijn drieën (mijn broers en ik) op de achterbank zaten van de Renault 4 van mijn pa. Gewoon los, zonder gordels en dan op zaterdagmiddag naar mijn opa en oma. Dat gevoel heeft mij nooit echt losgelaten en mijn vader waarschijnlijk ook niet, want toen hij met vervroegd pensioen kon, was het eerste wat hij deed een Renault 4 kopen (een GTL van 1985) om deze te restaureren. Nadat hij die klaar had en ik er een keer mee had rondgereden, kwam dat fijne gevoel van vroeger weer boven. Ik had dan ook direct iets van ik wil ook zo'n auto en ik wil datzelfde gevoel mijn kinderen ook meegeven.
Een paar maanden later kocht ik een hele oude witte GTL van 1985 van een collega deze hing van ellende aan elkaar maar ik kreeg hem iedere keer door de keuring en kon er zo heerlijk mee blijven rijden.
Toen mijn vader ondertussen weer een Renault 4 ging restaureren één van 1963), begon dat bij mij ook te kriebelen en wilde ik dat eigenlijk ook wel .
Niet veel later kocht ik de gele Renault 4TL van 1984 en ben ik begonnen deze te restaureren. Ondertussen ging de oude witte GTL kapot en viel deze niet meer te redden. Hij heeft het toch 4 jaar volgehouden. Dat kwam me wel aardig uit omdat ik hiervan een hele hoop onderdelen kon hergebruiken bij de gele Renault 4. Omdat ik tijdens de restauratie van de gele niet in een Renault 4 kon rijden, heb ik er nog één bij gekocht. Een GTL uit 1983 met linnen dak. Deze is ooit gebruikt voor de verhuur en ziet er ook niet zo heel netjes meer uit, maar voor dagelijks gebruik kan dit prima.
Intussen heb ik nu de gele Renault 4 klaar en kan ik dus met vol genoegen de gevoelens van vroeger terughalen