Tangarine: twaalf snaren, twee stemmen – Tirza de Fockert
Arnout: Als je Sanders' gitaar zou interviewen, zou hij waarschijnlijk zeggen dat Sander af en toe de noten pakt die hij niet verwacht. Sander heeft soms een hele verrassende manier van spelen. Hij kan heel mooi om de standaard noten heen spelen. Ik, ik doe precies wat mijn gitaar verwacht. Ik probeer mijn gitaar altijd heel subtiel te behandelen. Duidelijke keuzes te maken.
Sander: Onze gitaren zijn ook broers, net als wij. Ze hebben hun eigen karakter, maar vullen elkaar naadloos aan. Mijn gitaar heeft een hele warme, directe klank. Houtig. Dat spreekt me erg aan. Dat komt ook omdat hij heel oud is, hij komt uit 1952. Het is mooi als een gitaar zo'n geschiedenis heeft. Ik weet niet precies wat hij heeft meegemaakt, maar hij heeft wel een aantal eigenaars gehad die er vast heel leuke liedjes op hebben geschreven.
Arnout: Een goede gitaar, dat is klank maar vooral ook feel. Hoe mijn gitaar resoneert, dat voelt heel lekker. Hij is is heel anders dan die van Sander, met een rond, vol geluid. In de lage tonen lekker dik. Dat beïnvloedt ook mijn zingen. Ik probeer altijd een geheel te maken van mijn gitaar en mijn zang. Om het compleet te maken.
Sander: Eén keer hebben we op het podium ruzie gehad, bij een concert in Almere. Dat we allebei dachten: 'Wat doe jij daar nu?' Met mijn andere broers heb ik nooit zulke intense ruzies als met Arnout. We lossen onze ruzies wel snel op, hoor. Dat hebben we geleerd. We zijn goed in ruzie maken, maar we zijn ook goed in ze oplossen. We zijn ook wel eens samen weggelopen. Dat we ergens speelden waar geen aandacht was, dat we echt behang waren. Toen zijn we het podium afgestapt.
Sander: Je gaat ook beter spelen. Mensen die luisteren geven de ruimte om het liedje te brengen zoals je dat bedoelt. In de Roode Bioscoop krijg je de ruimte.