Als er een soort Schaal-van-Beaufort zou bestaan om de mate van mobiliteit van microfoons uit te drukken met een waarde van 1 tot 10, dan staat het cijfer 1 voor volmaakte onbeweeglijkheid en stabiliteit van microfoons, en 10 voor extreme mobiliteit of zelfs volledige immaterialiteit. 1 en 2 op deze schaal moeten gereserveerd worden voor de opname van het klassieke repertoire met al zijn pracht en schittering. Boven een kamermuziekensemble of symfonieorkest hangen de meest gevoelige microfoons als even zovele roerloze bladeren aan een boom. Vanuit deze positie kunnen zij het minste gerucht van deze ensembles waarnemen en voor de eeuwigheid vastleggen. De mobiliteit van dit soort microfoons tendeert idealiter naar nul.
Moderne componisten als David Tudor, Karlheinz Stockhausen en John Cage scoren een 5, 6 of 7. Popmuzikanten met hun mobiele elektrische gitaren en mondmicrofoons blijven ondanks al het ruige werk hangen op een 4. De uitdaging die Intona aangaat is de resterende 8, 9 en 10 binnen bereik te krijgen. Daarbij dient beseft te worden dat bij mobiliteitsfactor 10 de microfoon volledig oplost en in een groot niets verdwijnt. Dat gebeurt in Intona niet alleen tengevolge van bruut implosief of explosief geweld – daar is letterlijk geen kunst aan – maar met de intentie om de microfoon zo meesterlijk mogelijk te bespelen.
Tijdens de uitvoering van Intona wandelt de bespeler over het podium van microfoon naar microfoon volgens een van te voren uitgedokterde route. Die route is in feite de compositie van het stuk. Omdat microfoons in verhouding klein zijn, is het operatiegebied per microfoon meestal niet groter dan een tafeltje. De bespeler wandelt van tafel naar tafel en laat een spoor van vernielde microfoons achter. Bij elke handeling is de microfoon in kwestie op een zware geluidsinstallatie aangesloten. Er wordt geen 'akoestische narcose' op de microfoons toegepast: het publiek wordt van minuut tot minuut op het hoogst denkbare geluidsniveau deelgenoot gemaakt van het kermen en gejammer van de 'patiënt', zelfs tijdens diens overlijden. De bespeler beëindigt de voorstelling met het verbranden van twee grote, kale luidsprekers, via welke de microfoons tot dan toe op luide toon verslag hebben gedaan van hun verzet tegen deze manier van bespelen. Ook die luidsprekers moeten weg, wil de bespeler op de schaal van mobiliteit en stoffelijkheid tot het hoogst bereikbare geraken, namelijk tot het cijfer 10.
De naam 'Intona' is afgeleid van Intonarumori. Dat zijn geluidsmachines uit de jaren 1920, die door de toenmalige Italiaanse Futuristen zijn ontworpen. 'Intona' betekent in het Italiaans zoveel als: hij/zij intoneert. Onder intoneren wordt doorgaans de kunst verstaan om tonen op elkaar af te stemmen: de ene toon zoekt de andere, totdat de ene met de andere stemt. De Intonarumori zijn muziekinstrumenten die geïntoneerd ofwel afgestemd kunnen worden op lawaai. Dat lijkt een onmogelijk verlangen, maar daar waren de Futuristen juist op uit: de naam Intonarumori gaf uitdrukking aan de wens rumoer tot een vorm van muziek te emanciperen, een geïnstrumenteerd lawaai dat zich wel degelijk laat intoneren. De Futuristische lawaai-instrumenten waren muzikaal en akoestisch gesproken vrijwel tot niets in staat, behalve tot spraakmakende provocatieve optredens, compleet met dirigent en in traditionele ensembleformatie.