Hetgene wij voorspeld hadden, dat deze Eere-zuil voor haren Stichter eene Schandzuil zijn zou, is zoo tamelijk bewaarheid. Bij allen, die er zich, zoo veel wij weten, openlijk over hebben laten hooren, is dit lasterschrift veroordeeld; en wij hebben geen bijzonder
lezer van hetzelve ontmoet, die het niet verfoeid heeft. - Wil men het uit de fraaije Voorrede, die allezins voor den tweeden druk(?) van dit stuk voegt, vernemen? Daarin wordt geklaagd, dat 'de oude getrouwe Schildwacht,' schotsman, (die zich, uit eigene beweging, voor den bouwval van het Monnikenklooster der onverdraagzaamheid, waaraan schier niemand meer dacht, geplaatst heeft) 'in zijne ouderwetsche montering, op zijn eenzame post staande, door een hoop baldadige jongens, van uit een duisteren schuilhoek, met slijk en vuiligheden, en door stouter en kwaadaartiger knapen meer openlijk met steenen gesmeten, en door die allen uitgejouwd en bespot is.' Ziet daar dan: zelfs de kinderen hebben moeten lagchen, en de handen niet t' huis kunnen houden! Dat komt er van, als oude schildwachten in het hoofd krijgen, om zich, in eene bespottelijke montering van vorige eeuwen, bij de puinhoopen van een oud gesticht, waar weinigen meer belang in stellen, te plaatsen, en de stille voorbijgangers, die er den hoed niet voor afnemen, te brutaliséren. Ondertusschen hebben nu, och laci! eenige van de door de kinderen geworpene steenen ook de dierbare, maar ranke zuil, door schotsman bij deze ruïnen gesticht, zoo droevig getroffen, dat zij gedreigd heeft te vallen, en gewis reeds zou zijn ter nedergeploft, had hij er niet, knaphandig, eene dommekracht weten onder te wurmen. Alzoo staat zij nu, in schijn, weêr vast, en de trouwe schildwacht, als voren, op zijn' post. Maar evenwel, een weinig bevreesd voor nieuwen aanval, en nu bij ondervinding geleerd hebbende, hoe weinig hij daarvoor bestand is, heeft hij zich daartegen een geducht beschermer meenen aan te schaffen, door zich van eenen grooten hond te voorzien, een' tweeden Cerberus, en een zoo woest dier, dat vorige meesters zich van hem hebben moeten ontdoen om zijne kwaadaardigheid. Deze ligt nu vlak voor hem, en hij acht zich veilig. Onnoozel zeker: want hij is thans evenzeer, als te vo-
ren, zoowel als zijne zuil en hond, aan het werpen van vuiligheid en steenen blootgesteld; maar toch men moet zich wachten, dat men het beest niet te na kome, uit vrees voor den muil. Een iegelijk zij dus op zijne hoede! - Doch het gevaar is, wèl beschouwd, niet zoo heel groot. De rekel bast, jankt, huilt, raast en tiert met zulk geweld, dat men hem van verre hoort; daarenboven ligt hij aan eene massive ketting, zoodat men hem ook, met zweep of stok, mores zou kunnen leeren; en eindelijk men mompelt reeds, dat de buren zoo bitter klagen over den overlast, dien zij van het woedend beest lijden, dat zij bedacht zijn op middelen, om het zulk een' naauwen muilband te doen aanleggen, dat het noch bijten noch bassen zal kunnen. Dit mogen wij lijden: want het heeft ook een' sprong naar ons gedaan, om ons in de beenen te bijten, toen wij stonden te kijken, en ons met zijne magtelooze woede vermaakten. Wij hadden het gevoelig voor den snoet kunnen schoppen; doch achteden het beest zoo min het ligten van den voet, als den schildwacht, die het grijnzend stond aan te zien, een scheldwoord waardig. Waren nu de kinderen ook maar zoo wijs, dat zij zich verder met het een en den anderen, daar zij toch niet schaden kunnen, niet verder bemoeiden, en hield elk zijnen hond t'huis, om niet tegen te keffen, de klucht zou spoedig uit zijn. Het zij zoo!