Het is inderdaad ontzettend fijn te lezen dat we als trainers vooral de mensen achter de deelnemers moeten zien en laten zijn.
Wel schoot mij nog iets te binnen bij het e=lezen van dit stukje: ‘Toen Jasper zelf moest oefenen met een casus, viel het de trainer op dat hij dat moeiteloos deed, maar niet precies de geleerde methode toepaste. Het leek alsof hij liet zien wat hij al kon, in plaats van dat hij de methode uit de training toepaste.’
Soms kan een door de trainer ingezette methode gewoon niet helemaal passend zijn bij de deelnemer en geeft die deelnemers daar zijn eigen draai aan. Kan jammer zijn, want de methode heeft bewezen te werken, maar vergroot tegelijkertijd wel de kans dat de deelnemer dat wat hij naar zichzelf heeft aangepast ook eerder zal toepassen.
Dat zou inderdaad kunnen Linda. Dit is alleen een fictieve situatie waarin ik een aantal ervaringen heb gecombineerd. Dus wat hier goed zou zijn, is niet te zeggen.
In communicatietrainingen hoor ik mensen wel eens zeggen dat de techniek niet ‘authentiek’ voelt. Ze blijven het dan liever op hun eigen manier doen. En dat vind ik soms wel jammer, want iedere nieuwe techniek zal in het begin even onwennig zijn. Maar goed, dat was niet de reden waarom ik dit stuk had geschreven.