Een Turkije waar vrije journalistiek een gevecht om haar bestaan levert, de oppositiepartij HDP is gedecimeerd en academici zonder pardon uit hun functie worden gezet. Met een zogenaamde onderwijshervorming is verdere islamisering in gang gezet. Evolutietheorie zal op de middelbare school mogelijk niet meer onderwezen worden. Eén derde van de rechterlijke macht is ontslagen. Drie leden van de Hoge Verkiezingsraad zijn ook in de gevangenis beland. Er is een economische crisis met groeiende werkeloosheid tegen de achtergrond van politieke blunders. Maar de soldaten van Erdoğan hadden vreemd genoeg maar één zorg: ‘JA’ stemmen tegen de ‘westerse samenzwering’.
De referendumcampagne voor het nieuwe Turkije – met 90% van de berichtgeving in handen van door de AKP gedomineerde media – was zoals verwacht niet eerlijk. De oppositiepartijen en de potentiële nee-kiezers, moesten het doen met een hersenspoelcampagne die hen als verraders en terroristen bestempelde. In wezen functioneert Erdoğan al in een presidentieel systeem. Er is geen sprake van ceremoniële representatieve neutraliteit. Zijn aanhang die hier om meer democratie schreeuwt heeft hiermee vreemd genoeg geen moeite.
Volgens sommige peilingen gaven veel AKP-kiezers aan dat ze niet wisten wat het grondwetswijzigingspakket eigenlijk inhield. Op TV geïnterviewde burgers inclusief een deel van de Turkse Nederlanders, zeiden vol trots dat het niet uitmaakt, omdat ze Erdoǧan, hun held, vertrouwen. Een soort Turks nepotisme, blinde loyaliteit in afwezigheid van een denkproces over de implicaties van je besluit.