Sufjan Stevens - Carrie & Lowell : albumrecensie op KindaMuzik
Het gefluister van engelen.
LP, Asthmatic Kitty/Konkurrent
Publicatiedatum: 29 maart 2015
Zoals een braaf christen betaamt, keert Sufjan Stevens op de cd Carrie & Lowell weer terug naar de simpele eenvoud van heilige albums als Seven Swans en Michigan. Daarmee lijkt hij zichzelf een beetje tegen te spreken, als hij met als hij met een weemoedige toon in het ontwapende beginlied 'Death with Dignity' zingt: "Every road leads to an end."
Precies vijf jaar na het elektronische en behoorlijke ambitieuze album The Age of ADZ, waarvan we nog niet precies weten wat we er mee aan moeten, klinkt hij nu weer als een huilend jongetje dat zojuist van zijn enige voetbal is beroofd. Hoewel je in het begin nog constant op je hoede bent, waagt de artiest het zowaar niet om de stilte te doorbreken op dit alleszins ontroerende album. Nou vooruit dan, in 'All of Me Wants All of You', gaat hij op het laatst even de hoogte in met een koortje.
Niet zelden eindigen de songs hier op een plagende manier, zodat je verwacht dat er nog een hele opera achteraan komt. Dat dit alles gelukkig achterwege blijft, is ergens een soort mysterieuze kracht van dit schitterende comebackalbum als singer-songwriter. Ook bij het melodieuze 'Fourth of July', met de blijde boodschap dat iedereen eraan gaat, bekruipt je het gevoel dat het elk moment tot een uitbarsting kan komen. Het siert de zanger dat het ingehouden karakter intact blijft.
Alles op Carrie & Lowell klinkt werkelijk als gefluister van engelen: van het nostalgische getokkel tot en met de oprechte snik in Stevens' jongensachtige stem. En dan hebben we het niet eens over de messcherpe songteksten gehad, die voor Sufjan Stevens overigens opmerkelijk treurig en dramatisch zijn. In 'The Only Thing' wil hij zijn hart en zijn ogen uit zijn lichaam scheuren. Het maakt nieuwsgierig welk dipje in zijn persoonlijk leven hier aan vooraf ging. Als je het album vaak genoeg draait, kom je er wel achter. Natuurlijk is dit een prachtplaat.