Eefje (32): 'Ik werd wakker met een kussen in mijn gezicht gedrukt'
Flair Redactie - 6 januari 2021
Je bent hier: Home > Health > Eefje (32): 'Ik werd wakker met een kussen in mijn gezicht gedrukt'
Eefje (32) werd drie jaar lang mishandeld door haar vriend. 'Op sommige dagen dacht ik: hopelijk word ik morgen gewoon niet meer wakker.'
'Ik lag op de grond in de woonkamer. Hij had me eerst hard geslagen, daarna geduwd en toen was ik met mijn hoofd ergens tegenaan gevallen. Ik weet niet wat het was, iets hards. Pijnscheuten door mijn hoofd. Ik moet blijven leven, dacht ik steeds. Ik moet wel blijven leven. Het duurt nog maar een paar dagen. Dan is het voorbij.'
Foute kerel
'We leerden elkaar kennen tijdens onze studie. Hij was een enorme klets, gezellig, net als ik. We gingen naast elkaar zitten, zochten elkaar op in de pauzes. Ik leerde Spaans, hij sprak het vloeiend. Ik zocht avontuur, hij danste salsa, had veel gereisd, vertelde prachtige verhalen. Wat kan ik zeggen, ik was hoteldebotel. Na een maand woonden we samen. Zijn idee. Of eigenlijk: zijn eis. Het was of samenwonen, of uit, zo stelde hij. Alles of niets. Nou, dan maar alles, heb ik toen gedacht.
Ik was er als hopeloze romanticus van overtuigd dat hij de liefde van mijn leven was. Achteraf gezien hadden toen de alarmbellen al moeten gaan rinkelen. Als iemand na een maand samen zo'n ultimatum stelt, klopt daar natuurlijk niks van. En het stomme is: die alarmbellen zíjn afgegaan. In mijn dagboek schreef ik: ik heb een nieuwe jongen leren kennen. Zo'n foute kerel, bij wie ik eigenlijk uit de buurt moet blijven. Toen ik die zinnen jaren later teruglas, kon ik niet geloven dat het daar stond. Ik zág het gewoon, en toch bleef ik. Liefde maakt dus echt blind.'
Bedreigd met koksmes
'De mishandelingen druppelden onze relatie binnen. De eerste keer dat ik zijn donkere kant zag, was al na een paar maanden. Hij was erg boos om iets, geen idee meer wat. Hij zei dat ik het bloed onder zijn nagels vandaan haalde, en als ik daar niet mee ophield, zou hij een mes tussen mijn ribben steken. Als in een roes zag ik hoe hij naar de keuken liep, een koksmes uit de la griste en ineens tegenover me stond met dat mes in zijn handen. Ik sloeg dicht. En ik weet nog dat ik me al meteen schuldig voelde. Hij was een meester in het omdraaien van een situatie en liet me daadwerkelijk geloven dat ik iets fout had gedaan. Ik had het ernaar gemaakt, want ik was maar lastig om mee om te gaan.
'Als hij me als een prinses behandelde, bloeide ik weer helemaal op'
Natuurlijk heeft hij me uitgekozen op mijn onzekerheid. Vroeger ben ik gepest, waardoor ik niet zo sterk in mijn schoenen stond. Hij zag die zwakte en vond me misschien wel een makkelijke prooi. Ik bloeide op als hij me als een prinses behandelde en ik geloofde hem als hij me kleineerde. Zo'n vijf dagen per week gebeurde er wel iets. Vooral vernederingen, soms had ik blauwe plekken. Nooit in mijn gezicht, wel op mijn buik, armen, rug, benen. Toch zag ik mezelf niet als slachtoffer van huiselijk geweld. Pas later, toen mijn psycholoog het voor me uitspelde, drong dat tot me door.
Toen ik over dat eerste incident met het koksmes vertelde aan mijn vriendinnen, schrokken ze zich rot. Ze waren unaniem: ik moest het uitmaken, meteen. Ik zei daarop dat ze hem niet goed genoeg kenden om zoiets te zeggen. En dat hij ook een heel lieve kant had. Bovendien: zij wisten niet van de rotjeugd die hij heeft gehad. Hij werd vroeger mishandeld door zijn adoptievader. En nadat er iets naars was gebeurd, ging hij op zijn knieën van spijt. Hij zou het nooit meer doen, en ik was de liefste vrouw. Ik vergaf hem uiteindelijk altijd. Want het voelde fijn om die ellende weer achter ons te laten.'
'Vriendschappen werden lastiger. De contacten die ik had, werden steeds oppervlakkiger. Even gauw een koffietje ergens, een snel berichtje heen en weer. Thuis sprak ik niet meer met ze af. Alleen daarom al kon hij zo boos worden, dat vond ik het gewoon niet waard. Dus voor het gemak, om de boel rustig te houden, liet ik vriendschappen verwateren. Mijn vader vertrouwde hem vanaf dag één niet. Door zijn achtergrond als arts heeft hij een goede mensenkennis en zei: 'Eefje, er is iets met die jongen. Het klopt niet.' Natuurlijk ging ik ook met hem in discussie. Want, hoe kwám hij daarbij? Hij kende hem niet eens.
Sindsdien gedoogden mijn ouders hem, om mij niet kwijt te raken. Meer mensen in mijn omgeving hadden hun bedenkingen. Zo kwamen eens een paar studiegenootjes aan de deur. Met tegenzin liet ik ze binnen, bang voor zijn reactie. Pas later hoorde ik dat ze langskwamen om me te controleren op blauwe plekken. Maar goed, als ik eens een blauwe plek had, verborg ik die goed.
Het was ook mijn schuld
Op een dag werd ik wakker met een kussen in mijn gezicht gedrukt. Ik raakte totaal in paniek, en toen stopte het ook meteen. Later zei hij dat hij een nachtmerrie had gehad, dat hij zichzelf niet in de hand had. Dat geloofde ik, vanwege die jeugd dus. En zo praatte ik alle incidenten goed. Ik geloofde in het plaatje dat hij schetste: een beschadigde jongen, met een goed hart.
Toch wist ik me na een tijd ook geen raad meer met de situatie. Ik ben niet iemand die suïcidale neigingen heeft, maar soms hoopte ik stiekem dat ik de volgende dag gewoon niet meer wakker zou worden. Dat zou alles oplossen. Ik had geen idee hoe ik eruit moest komen. Ik durfde niemand in vertrouwen te nemen en geloofde daarnaast oprecht in mijn eigen aandeel. Dat sommige dingen ook mijn schuld waren. Had ik dat maar niet moeten zeggen, of had ik die afwas maar niet moeten laten staan.'
'Er kwam iets leuks in ons leven. Hij zou stage gaan lopen in Honduras en daar zijn biologische ouders opzoeken. En ik mocht mee. Het avontuur, precies waarom ik zo verliefd op hem was geworden, borrelde weer helemaal op. Daar gingen we, voor een half jaar. Mijn ouders liet ik met pijn in hun buik achter in Nederland. Een terechte pijn, want van dat avontuur kwam uiteindelijk maar weinig terecht. Het werd een hel. Zijn biologische ouders durfde hij niet op te zoeken, zei hij, en ondertussen hadden we continu ruzie, om alles. Ook zorgde hij voor problemen.
'Nadat er iets naars was gebeurd, ging hij op zijn knieën van spijt. En ik vergaf hem altijd'
Op een bepaald moment werd hij zo kwaad op een huisbaas, dat hij haar hele inboedel verkocht. Ze schakelde de politie in en wij moesten vluchten. Ik was zo bang om ook nog eens in een of andere Zuid-Amerikaanse gevangenis te eindigen. Je zou kunnen zeggen dat ik toen wakker werd. Samen met mijn ouders maakte ik een plan om terug naar Nederland te gaan. Mijn vader zou naar Honduras vliegen om me te halen. Maar toen kwam mijn vriend weer als een ander mens terug van stage. Hij had spijt van alles en alles en alles. Je gelooft het misschien niet als ik dit nu vertel, maar ik trapte er toch echt wéér in. Wel was ik nu meer op mijn hoede.
De brief die mijn vader me schreef nadat ik hem had afgebeld, droeg daaraan bij. Het is de mooiste brief die ik mijn leven kreeg. Hij schreef dat hij het verschrikkelijk vond om aan de zijlijn te staan terwijl ik mezelf zo liet behandelen. Zijn woorden braken mijn hart. Voor het eerst in een heel lange tijd begon ik zelf ook weer met schrijven. Ik hield een dagboek bij waarin ik opschreef hoe ik me voelde, wat er gebeurde, wat er niet klopte. En toen hij kort daarna tijdens een ruzie borden naar mijn hoofd slingerde, hakte ik definitief de knoop door. Zes weken eerder dan hij vloog ik naar Nederland.'