Max mag dan geen geld hebben, hij is wel elke dag in het café Hoppe aan het Spui in Amsterdam te vinden. Achter in het café houdt Heymans audiëntie en drinkt hij bier. De Joodse tekenaar Winston Citroen komt hem daar geregeld tegen: „Er was eens een rijke vrouw die hem naar Amerika wilde brengen, maar dat vond hij niks; hij kon Hoppe niet missen.”
„De laatste tien jaar ging het lichamelijk steeds slechter met Max. Hij zag slecht, vergat veel dingen en kreeg in 1993 een beroerte. Hij zat weleens in zijn bekende hoekje en dan viel hij opeens weg. Hij moest zijn bier ook met twee handen vasthouden, anders viel alles naast het glas. Ik ging later vaak met hem mee naar het ziekenhuis voor controles,” vertelt Citroen terwijl hij aan zijn biertje nipt in Café Americain. „Maar hij was soms ook scherp. Ik nam weleens mijn Joodse oma mee naar Hoppe en dan zaten ze een hele tijd te kletsen over de oorlog en mode.”
Ook al gaat zijn gezondheid snel achteruit, Max blijft ontwerpen: Ook geeft hij tot 1995 shows in zijn salon en in restaurant Le Garage van Joop Braakhekke. Het is onder andere dezelfde Joop Braakhekke die tijdens de laatste levensjaren van Max ervoor zorgt dat hij goed verzorgd wordt. Elke avond laat hij een bordje eten naar het huis van Max sturen, zodat de nestor van de haute-couture toch genoeg voedingsstoffen binnenkrijgt.