“Het zijn politieke crisissen die erop wijzen dat we steeds minder goed in staat zijn om harde keuzes te maken en knopen door te hakken. Onze democratieën zijn niet meer zo besluitvaardig. In het Verenigd Koninkrijk is dat fascinerend om te zien: twee en een half jaar na het brexit-referendum is het daar nog altijd niet doorgedrongen dat het een prijs heeft om uit de Europese Unie te treden. Je kunt dat doen, je kunt opnieuw wat meer controle krijgen over je eigen wetten, maar dat heeft een economische prijs.”
“Precies. Het is een tragische keuze, en die kun je alleen maken als politici de kiezer in de ogen durven te kijken en zeggen wat die keuze is. De harde brexiteers denken nog altijd dat ze alles kunnen krijgen. Ze gedragen zich alsof het VK nog een koloniale grootmacht is die wel tegen de Afrikaanse chief zal zeggen hoe het moet. Ook oppositie­partij Labour legt de keuze niet voor: in het noorden van Engeland is Jeremy Corbyn voor de brexit, in Londen tegen. Hij doet alsof you can have your cake and eat it too.”
“Frankrijk kampt met een andere interne tegenspraak waar het land van wegloopt, een financiële: men wil er graag de allerbeste publieke dienstverlening, maar is niet in staat om toereikende belastingen te heffen. Vandaar de hoge schuldenlast. President Macron moet daar nu iets aan doen, onder druk van de markten en de begrotingsregels van de EU. Daarom heeft hij onder meer de brandstof duurder gemaakt. Dat is op zich moedig. Maar het leidt tot het protest van de gele hesjes – een opstand van de belasting­betalers, zeg maar.”