Bij Check The Rhyme, Paris the Black Panther van Hip Hop gevraagd om een handtekening te zetten in een boek over de Black Panthers.
The Godfather is een boek van Mario Puzo uit 1969. De verfilming door Francis Ford Coppola uit 1972 werd uitgeroepen tot beste Amerikaanse film ooit. En wordt nog steeds menigvuldig geciteerd en als inspiratie bron gebruikt. De film heb je gezien, maar heb je het boek ook gelezen?
Nu eens als mijn eigen boekenborrel. Net zoals een DJ op een rustig moment de tijd neemt om onbekende meesterwerken aan je te laten horen, ‘heb je het origineel van de sample wel eens gehoord?’ Of de juweeltjes uit de muziek verzameling toont, pluis ik eens de boekenkasten af. Dit keer The Godfather.
Met muziek en films is het bijna altijd zo dat de vraag wordt gesteld: “Heb je die al gezien? Heb je dat al gehoord? Wat is nieuw en wat is dope, fresh en/of vet?” Het nieuwste van het nieuwste. Bij boeken gaat het allemaal wat langzamer. Bij een boek wordt eerder gevraagd “Heb je deze wel eens gelezen?” En is ‘al’ vervangen door ‘wel eens’. En is het eigenlijk veel meer de vraag of er überhaupt gelezen wordt? Veelvuldig werd een boek uit mijn handen getrokken in de veronderstelling dat het een film was, om teleurgesteld weer terug gegeven te worden met de opmerking: “Oh het is een boek.”
Een van de grootste voordelen van een boek is de ruimte voor het detail. Een film mag maar maximaal drie uur duren en kan daarom alleen de grote verhaallijnen volgen. Alle beelden zijn al gevormd. In een boek is er de ruimte voor de kleine lijnen die samen met de grote tot een ware ontknoping komen. En ruimte om met je eigen fantasie een beeld te vormen. Wie heeft leren lezen zal zich nooit vervelen.
Deze keer dus The Godfather van Mario Puzo uit 1969. Een aanrader met klem! Het verhaal heeft vele Hip Hop artiesten inspiratie bezorgt. En wordt, tot het irritante aan toe, gekopieerd door rappers in tekst en beeld. ‘Swimming with the fishes’ en ‘Make him a proposal he can’t refuse’, heb je het boek gelezen, dan snap je waar het naar verwijst; dan snap je wat er bedoelt wordt. Redelijke redenering toch?
In 1972 werd de verfilming, door Francis Ford Coppola, uitgebracht met Al Pacino, Marlon Brandon, James Caan en Robert Duvall in de hoofdrollen. Het is een film die je gezien moet hebben, omdat het een geweldig mooie film is, uitgeroepen tot Beste Amerikaanse film ooit. En als dat al geen reden is dan maar om te begrijpen waar gangster rappers o.a. hun woordgebruik vandaan hebben en aan welk beeld ze vaak hun imago proberen te koppelen.
Bijvoorbeeld het project, The Firm, van Dr. Dre, Foxxy Brown, AZ en Nas. En zoals, niet zo lang geleden, Everlast met zijn Coca Nostra een speling maakt op Cosa Nostra. Of als zoals Cane aka Red Light Boogie op zijn MySpace pagina roept dat er maar plaats is voor één Don in Amsterdam, dan weet je waar die term ‘Don’ vandaan komt.
Waarom zo op eens dit boek? Ik had het boek jaren geleden al gelezen. Destijds, terwijl ik de boekenkast na pluisde van mijn stiefvader, stuitte ik op een exemplaar. Het gezegde gaat dat het boek altijd mooier is dan de film. Natuurlijk zijn er uitzonderingen op die regel. Maar wat als de film al zo geweldig mooi is? Kan het boek dan nog mooier zijn? Nieuwsgierig begon ik te lezen.
Ik pakte het op om er even in te bladeren en een uur later kwam ik erachter dat ik nog steeds stond te lezen voor de boekenkast waar ik het boek vond. “Juist, dat boek neem ik mee!”, zei ik tegen mijn stiefpa.De schrijver deed me een voorstel dat ik niet kon weigeren: als ik een boek oppak en voordat ik het door heb al een hoofdstuk verder ben? Blijf ik doorlezen, het boek heeft me beet. Heb ik moeite om zelfs de tweede pagina af te maken? Leg ik het weg, het boek is dan niet voor mij.
Vorige week stonden Gikkels en Krulle (van Bijlmer Style) voor mijn boekenkast en raadde ik het boek met klem aan. “Kijk de film, maar boven al, lees het boek!” Maar ik vroeg bij mezelf af ‘Waarom is het boek ook alweer zo goed?’, pakte het weer uit de kast en begon het weer te lezen. En weer in één ruk uit. Ondertussen viel 'mijn' exemplaar, uit 1972, van ellende uit elkaar. Maar als je iets moois kan delen dan maakt het delen het nog mooier. Wat weer een reden gaf voor een dit nieuwe project: boekenborrel.
Mario Puzo, de schrijver, weet me helemaal mee te nemen in de omgeving en het verhaal over hoe Vito Corleone, vanaf Sicilië in New York terecht kwam en daar zijn eigen maffia familie begon. Hoe Michael als de jongste zoon die juist niks met de maffia te maken wilden hebben, uitgroeit tot Don Michael, de gevreesde opvolger van zijn zo gerespecteerde vader. Met rustig omschreven details roept het sfeerbeelden op en komt men bij de conclusie zonder het ‘beestje’ meteen bij de naam te noemen. Moord, geschiedenis, seks, geweld, liefde en moraal, het komt allemaal langs.