Thou art blessed | Sofie
Religie.. Het is al een gevoelig onderwerp onder volwassenen, maar het zorgt bij ons thuis – bij mijn oudste – de laatste tijd voor menig piekermoment. Ik zie me dus geconfronteerd met existentiële vragen als daar zijn: "mama, bestaat God?", en "waarom geloven Moslims niet in Christus?", en dit gepaard gaande met de vragende blik van een zevenjarige. Antwoord daar maar eens op. Ik ben er zelf nog niet helemaal uit en dan moet ik iets zinnigs zeggen wat misschien een levenslange indruk nalaat, daar hebben ze me in alle 'Kind en Gezin'-boeken nooit voor gewaarschuwd.
De eerste keer dat Axelle me vroeg "bestaat God?" dacht ik zowel eerlijk te zijn als haar de vrijheid te laten. Ik vond mezelf een heerlijk ruimdenkende moeder en zei "dat mag je zelf kiezen, lieverd. De kerk biedt je middelen om te geloven maar of je het wil doen, bepaal je zelf. Dat is het verschil tussen weten en geloven: je kiest het zelf. " Ik ging er vanuit dat als je als zevenjarige jezelf al zulke vragen stelt, dat je met zo'n antwoord wel aan de slag kan. Nou mis poes. Er volgde een luid "maar zeg nu gewoon hoe het zit!! Bestaat hij of niet!?"
Kijk, ik kan er ook echt niets zinnigers op zeggen. Mijn wetenschappelijke aard zegt dat het niet kan, mijn romantische aard vindt het een troost. Toen mijn moeder stierf, putte ik best sterkte uit de idee en was het samenkomen in een Kerk een mooi afscheid. Maar het zit een beetje zo: ik geloof niet in God maar als hij me dat hoort zeggen, zal hij wel boos zijn. Ik ga nog steeds gebukt onder het juk van 16 jaar bij de nonnen. Je zou voor minder verward raken.. Om van het eeuwige schuldgevoel dat de katholieken hebben her-uitgevonden, maar te zwijgen.
Ondertussen heeft Axelle zelf besloten dat ze gelooft. Ik denk dat ze het ook een mooi idee vindt, helemaal speciaal met die engeltjes en die verhalen over een ark met beestjes. Ach ja, ik ben niet zonder schuld (niemand is verdorie zonder schuld!) want ik lees soms voor het slapengaan voor uit de Bijbel want dat vindt de schrijver in mij dan weer het boek der boeken. Ze spreekt ook over mijn mama als iemand die ons ziet uit de Hemel. Toen ze van Lembris de Massai een kruisje kreeg, was ze daarmee tot mijn grote verbazing helemaal in de wolken.
Op school spraken ze in de les onlangs ook over geloof en de juf vroeg wie er thuis soms bidt. Axelle antwoordde naar waarheid dat ik elke avond voor het slapen gaan volgend versje opzeg:
"As I lay me down to sleep, I pray to God my soul to keep. If I die before I wake, I pray to God my soul to take".
Waarna ik haar een kruisje op haar voorhoofd geef. Dat gebedje zei Axelle dus in de klas op en de rest van de dag vroegen haar klasgenootjes haar "say it again, say it again". De juf had uitgelegd waarom ik een kruisje maakte en had gezegd "then you are blessed". She most definitely is.