Ik zit – met hem op schoot – op een krib niet ver van het veer, onder het groene bordje met de punt omhoog. Voor mij langs stroomt de IJssel, mijn IJssel, de meest wulpse van de lage landen. Andere rivieren moet ik niet.
Het was prachtig weer, ik denk dat de dieren uit het aangrenzende bos hun heil elders hebben gezocht. Dit was het eerste feest in Brummen.
Een maand of vijf later sloeg ik ter hoogte van het Spookhuus opnieuw af. Vlak voor de bebouwde kom draaide ik de oprit op van ‘Het Anker’.