De brug staat symbool staan voor de verbinding tussen heden en verleden en ook voor de verbinding van mens tot mens in de dialogische relatie.
Het zien van het beeld van de brug, het lezen van de tekst van Buber op het speelveld en het gesprek hierover met begeleidster Heidi Muijen, maakte dat het beeld van de brug uit mijn jeugd naar boven kwam. Door dit beeld uit het verleden nader onderzoeken en te verbinden met het sprookje van Goethe, kon ik de brug als symbool voor het leren in supervisie beschrijven.
Het leren in supervisie vindt plaats op de brug van verbinding, het is een heen en weergaande beweging in het contact tussen de supervisor en de supervisant. Tegelijkertijd is het ook een beweging in de tijd, tussen toen en nu. In het beeld van de brug komen de elementen naar voren, bv. het water onder de brug, de grond onder het water, waar de pijlers op rusten, de beide oevers van de rivier en de lucht boven en onder de brug. De zon zou hier het vuurelement voor kunnen stellen.
In supervisie kun je gebruik maken van de 4 elementen door, net zoals in het Kompassiespel de supervisanten te vragen een element te kiezen en ze te laten vertellen over de betekenis van dit element voor hun werksituatie op dit moment.
Ik heb mij dit beeld van de brug eigen gemaakt door te kijken naar de betekenis van een brug in mijn eigen leven en de betekenis van de verbinding tussen twee oevers in het sprookje “De groene slang en de schone lelie” van Goethe.
Teruggaand naar m’n jeugd was eerst het vlondertje (een smalle loopbrug) en later het viaduct over het Stieltjeskanaal bepalend voor de wijze waarop ik ‘naar de andere kant van het kanaal’ kon gaan. Dat stond ook voor een andere wereld, de lagere school en het eerste jaar van de middelbare school lagen aan de andere kant van het kanaal. Ik heb onderzocht in hoeverre zowel het vlondertje als het viaduct bruggen van wederkerigheid waren. Er was iets te brengen en er was iets te halen.