Ik ga nog net niet op de barricades staan om het collectief bewustzijn aan te wakkeren. Wel vind ik het enorm belangrijk om mijn omgeving, en druppelsgewijs ook in ruimere context, mijn boodschap bespreekbaar te maken. Het taboe wordt stilaan openlijk doorbroken want ook daar is nog heel wat werk aan de winkel. Burn-out is volgens de Franse filosoof Pascal Chabot een beschavingsziekte die ons als maatschappij een spiegel voorhoudt. Zijn boek “Global burn-out” beschrijft een maatschappij waarin prestatie, maximalisatie en razendsnelle vooruitgang de norm zijn. En net dat is ook mijn ontdekking van de afgelopen maanden. Uiteraard heeft ieder zijn eigen verhaal en is er een individuele context. Zoals ik eerder reeds schreef is de puzzel complex en niet zomaar te herleiden tot perfectionisme, een uitdagende job, een complexe relatie of moeilijke jeugd. Het zijn de vele kleine deeltjes die het plaatje maken van onze persoonlijke situatie. Een fenomeen waar we ons als maatschappij moeten over buigen want de welvaartseconomie waarin we leven blijkt nu eenmaal niet het antwoord te zijn, integendeel het zorgt alleen maar voor heel veel extra druk. En dat het aan de andere kant van de wereld gewoon niet bestaat, is voor mij ook een duidelijk bewijs dat we onze individuele grenzen moeten stellen, hoe moeilijk dat ook soms is, zeker wanneer het totaal nieuw is voor onze omgeving. Bovendien zorgt dit meestal ook voor extra stress en laat dat nu net hetgene zijn wat we zoveel mogelijk willen vermijden. Dilemma dus, telkens weer opnieuw maar wel eentje dat eenvoudig op te lossen valt door simpelweg te kiezen voor jezelf, zonder schuldgevoel, niet evident, wel mogelijk!
Eens je in deze schijnbaar uitzichtloze situatie bent beland, wordt het stilaan de tijd om vooral jouw volle potentieel te benutten, zonder innerlijke saboteurs, die ons vooral doen geloven dat kiezen voor onszelf not done is. Het is heel makkelijk om de verantwoordelijkheid bij je omgeving te leggen waardoor je jouw eigen persoonlijke gewoontes niet durft in de ogen te kijken. Het is ook best confronterend en de zoveelste strijd aangaan of de muur van onbegrip trotseren is vaak heel pijnlijk. Het gaat niet om de ander, het gaat hierbij nu eenmaal om jezelf. Bovendien zal je merken dat die ander net dat moeilijk kan begrijpen en ook daar valt wel wat voor te zeggen want je bent niet meer degene die je vroeger was, de pleaser die voluit ja zei op alles wat er van je werd verwacht. Net dat zorgde er echter voor dat je emoties blokkeerden. Bovendien heb je hiervoor een dure rekening betaald en dat wil je toch nooit meer meemaken?