↑ Bij diverse ministeries van Financiën bleken hiervoor draaiboeken te bestaan; het enkele bestaan ervan werd echter beschouwd als een indicatie van de bereidheid deze stap te zetten.
↑ In de nieuwe voorstellen waren twee opties beschreven. De ene behelsde het omvormen van het EFSF tot een structured investment vehicle: in feite een beleggingsfonds dat dan leningen zou verschaffen aan eurozone-landen, waarbij het de bedoeling was dat vooral sovereign wealth funds daarin zouden beleggen. (Brazilië liet echter vrijwel direct weten niet geïnteresseerd te zijn, en ook de reactie van China was niet zeer enthousiast.) De andere optie hield in dat het EFSF partiële garanties ("partial protection certificates", beperkt tot de eerste 20% van de verliezen) zou uitgeven die enerzijds aan nieuw uitgegeven staatsleningen verbonden zouden zijn, doch anderzijds apart daarvan verhandeld zouden kunnen worden. Tegenover deze garanties zou dat van deze steun gebruikmaakte door het EFSF uitgegeven obligaties kopen (met contanten die van het EFSF geleend werden) welke obligaties in een trust ondergebracht zouden worden tot zekerheid voor de gegarandeerde staatsobligaties. In het geval van een default (wat nader te omschrijven was) zouden de houders van de staatsobligaties zich kunnen verhalen op zowel de garantiecertificaten als de in trust gegeven EFSF-leningen. De defaultende staat zou dan zowel een schuld aan de houders van de staatsobligaties hebben als aan het EFSF.