Waarom deden wij dit met die buxustakjes? Ze waren een prachtig symbool. Hoe koud of hoe droog of hoe nat het voor Palmpasen ook was, ze bleven altijd groen. Dat gold ook voor Jezus: Hoe groot de druk op Hem ook werd, Hij bleef het vertrouwen in God, het geloof in God uitstralen. Ook in die laatste week van Zijn leven. Ja, zelfs ook door de dood heen. En zo was dit takje een verwijzing naar Hem.
Maar ook voor ons werd dit takje een verwijzing naar Hem: In ons geloof kunnen wij door alles heen, door eenzaamheid, ziekte en door een algemene catastrofe heen een symbool zijn om ons geloof in God en ons vertrouwen in Hem uit te dragen als een altijd groen blijvende tak in een troosteloze wereld.
De mensen die bij de intocht van Jezus in Jeruzalem langs de kant van de weg stonden riepen hem toe: “Hosanna!” Eigenlijk zijn dit in het Hebreeuws twee woorden: Hosja Na en deze woorden betekenen: Redding (of Bevrijding) nu! Een wanhoop roep van mensen, die niets meer te verliezen hebben en uiteindelijk niets anders konden doen, dan hun hoop te vestigen op Jezus.
Hoewel er direct na de intocht van Jezus de revolutie tegen de Romeinen uit bleef, waar veel mensen in Jeruzalem op gehoopt hadden, zitten in deze woorden wel de kern van wat men mocht verwachten van Jezus. De lijdende en stervende Jezus hield de belofte in dat dit niet het einde is. Na het lijden komt er iets, wat ons verder draagt dan alleen dood en ziekte. Die hele donkere tijd van verraad en overlevering van de stille week is de week, de vooravond van de opstanding. Dood en ziekte en eenzaamheid, jullie hebben geen macht over ons. Er komt hieraan een einde.
Als wij weer bij elkaar mogen komen in de kerk, deel ik alsnog takjes uit. Misschien geen buxus, maar andere takjes van andere planten, zoals deze taxus, die groen blijven en zo blijven verwijzen naar het overwinteren van ons geloof en onze bede: “Redding nu!” Hosja na! Maar ook ons herinneren aan onze opdracht, sterk te blijven staan in ons geloof.
Ik zit hier in mijn kamer opgesloten. Met twee takjes allebei groen blijvend in mijn handen. De taxus en de buxus. De buxus is beschadigd door de aanval van de buxusmot, het afgelopen jaar. De taxus ziet er mooi groen uit. Maar ik denk, dat ik toch de buxus ga uitdelen. Ondanks de mot heeft deze plant mij namelijk het voorbeeld gegeven te overleven. En mij hoop geven voor de toekomst in Gods handen verborgen.
Toen ze Jeruzalem naderden en bij Betfage op de Olijfberg kwamen, stuurde Jezus er twee leerlingen op uit._Zijn opdracht luidde: ‘Ga naar het dorp dat daar ligt. Vrijwel direct zullen jullie er een ezelin zien, die daar vastgebonden staat met haar veulen. Maak de dieren los en breng ze bij me._En als iemand jullie iets vraagt, antwoord dan: “De Heer heeft ze nodig.” Dan zal men ze meteen meegeven.’
Dit is gebeurd opdat in vervulling zou gaan wat gezegd is door de profeet:_‘Zeg tegen Sion: “Kijk, je koning is in aantocht, hij is zachtmoedig en rijdt op een ezelin en op een veulen, het jong van een lastdier.”’
De leerlingen gingen op weg en deden wat Jezus hun had opgedragen._Ze brachten de ezelin en het veulen mee, legden er mantels op en lieten Jezus daarop plaatsnemen._Vanuit de menigte spreidden velen hun mantels op de weg uit, anderen braken twijgen van de bomen en spreidden die uit op de weg.