In § 232 wordt bepaald, dat geestelijken die rechtens erven, roerend of onroerend goed, dit wel mogen aanvaarden en het geërfde gebruiken voor hun leven; maar het goed mag niet worden weggegeven, verkocht of op welke wijze ook weggemaakt worden, maar de wereldlijke erfgenamen van de geestelijke moeten dat weer erven. Men mag het goed niet aanvaarden noch vererven dan met toestemming en medeweten van schepenen der stad. Wilde men dat niet doen, dan mocht de erfenis niet aanvaard worden en in plaats van de geestelijke zelf, zouden zijn naaste wereldlijke erfgenamen het goed in bezit krijgen.
§ 233 bepaalt dat wie woonachtig is in de stad of in de vrijheid van Zwolle, zijn kinderen of pupillen, met toestemming van de raad