Het begin van het midden? | Columns | POeZIECLUB
Het begin van het midden?
Teddy Tops schreef laatst op Facebook het volgende over spoken word:
[Spoken word] is per definitie inclusief omdat het gaat om de manier van het verhaal overbrengen.
In hoeverre begrijpen we dat en kunnen we dat accepteren? Waar staan we als we het hebben over de positionering van spoken word? Op 29 augustus vond de inauguratie van de nieuwe stadsdichter van Tilburg plaats. Rodgairo Dalnoot. Hij is een spoken word artiest, dichter, rapper, jongerenwerker en vader. In zijn eerste voordracht als stadsdichter deelde hij een stuk waaruit ik zijn gewenning aan deze nieuwe positie haal:
"Gewoon jezelf zijn!", luidt een stem in de verte.
Ik kon de ontwikkeling hiervan met een glimlach online volgen en dacht; Ja, wat mooi.Ik heb Rodgairo eens zien optreden tijdens The Stage Tilburg. Een podium voor woordkunstenaars georganiseerd door duizendpoot Onias Landveld. Onias is altijd erg trots op zijn geprogrammeerde line-up en terecht. Als host prijst hij artiesten in zijn aankondigingen in die trant. Zo ook met Rodgairo, en ik dacht opnieuw: Ja, wat mooi.
Ik vind de vrijheid van spoken word mooi. Maar ook hoe Rodgairo voordraagt. Met kalmte in zijn stem en een schor randje aan het einde van zijn zinnen waardoor zijn boodschap hard bij me binnenkomt. Niet iedereen is het daarmee eens. In een krant deelde de vierde voormalige stadsdichter van Tilburg zijn afkeur voor spoken word. Noemde het een trend, en geen poëzie. Het spoken word dat hij tijdens de inauguratie hoorde noemde hij een teken van slechte poëzie.
Teddy Tops, net als Onias, een duizendpoot, organiseert onder andere het Mensen Zeggen Dingen platform - zij had als reactie daarop het volgende te delen op Facebook:
Het idee dat poëzie voorlezen en spoken word performen hetzelfde is maar dan slecht, is een gedachte die met name leeft bij de zuurdere oudere wittere schrijvers (ZE ZEI WIT!). Het zijn helaas vaak dezelfde mensen in de jury's van de belangrijkere prijzen, en helaas vaak de mannen (m/v/x) in de pakken die het geld mogen verdelen. Nu zie ik daar gelukkig wel verandering, maar een oude witte dichter die zich onlangs in een krant uitsprak weet de oude rode wond weer open te rijten.
Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik makkelijker praten heb. Teddy geeft aan dat ze gelukkig een verandering ziet in de positie van spoken word in de Nederlandse literatuur/cultuur sector. Ik vraag me af wat de Babs Gons van 2007 zou denken als ze kijkt naar waar we nu zijn. Zou zij nog steeds vinden dat we in het begin staan? Het midden? Of het einde van het begin en het begin van het midden?
Ik heb het gevoel dat ik midden in die verandering zit. De deuren zijn opengemaakt, platforms zijn van de grond gekomen, Rodgairo is stadsdichter van Tilburg, Amara van der Elst sprak op 4 mei, oude witte mannen zijn boos, en ik, een gelabelde spoken word artiest, schrijf columns voor een poëzie platform.