Don Alonso Alvarez de Toledo mijmert zijn toekomstdroom: de opgroeiende Juan de Yepez is vriendelijk en beleefd, steeds vroolijk gestemd en vroom. De pieuze edelman beleeft genoegen aan zijn pupil en hij droomt een rustig eerbare loopbaan voor hem. Weldra zal de jonge ziekenoppasser de humaniora doorloopen hebben en dan zal hij hem na eenige studie van de theologie zoodra mogelijk laten wijden, kapelaan benoemen aan zijn hospitaal en hem het beneficie schenken, dat daaraan verbonden is. Langs paden van alom geachte middelmaat zal hij weldoend, troostend en opbeurend gaan door de zalen van het ziekenhuis. Rust en een zekere welstand voor hem en zijn familie zullen het deel worden, dat hem toevalt voor een leven doorgebracht in bezadigde en goed geordende godsvrucht en naastenliefde. Die toekomst, meent Don Alonso, moet den zoon van een arme weduwe wel toelachen. De moeder is in alle geval gunstig gestemd voor het plan. Maar de zoon denkt er anders over.
Hij wil vrij zijn van de wereld: niet door een onbezorgde positie te veroveren in die wereld, maar door ze geheel te verlaten. Vrij van de menschen en onafhankelijk van der menschen gunst, los van alles, wil hij in een heilige jubeling van algeheele zelfversterving zijn ziel geven aan God, zal hij zijn aandacht slechts liefdevol vestigen op God. Zijn Majesteit heeft hem getoond, dat hij dit doel zal bereiken in een orde, die hij tot een nieuwe volmaaktheid zal moeten opvoeren. En groeiende in eerbied en devotie voor de reine Jonkvrouwe, die hem het leven heeft gered, gaat hij dit leven vol-