Een ander nadeel van deze modellen is dat het lijkt of rouw een proces is, dat in een bepaalde tijd afgerond wordt. Maar rouw kan een heel leven lang doorgaan. Wanneer je een kind verliest op jonge leeftijd, verlies je het niet alleen op dat moment. Gedurende je leven verlies je ook een kind dat examen doet, trouwt, kinderen krijgt en voor je zorgt op je oude dag. Om maar een paar momenten te noemen.
Rouw betekent balanceren tussen het geleden verlies en het onvermijdelijke doorgaan van het leven. Het is hierbij belangrijk om te onthouden dat rouw geen vaste vorm heeft, maar dat het een persoonlijk proces is. Een mooi voorbeeld hiervan hoorde ik bij een lezing van Lowie van Gorp over zijn overleden dochter Guusje. De andere vier kinderen in het gezin hebben allemaal een eigen manier om met hun rouw om te gaan. Zo kregen twee van hun kinderen wel begeleiding na het overlijden en de andere twee niet. Zo haalde de ene dochter haar examen en bleef de ander zitten. Voor de een kan school of werk een houvast zijn, voor de ander is het een ballast. “Ze rouwen, zoals ze zijn” zei Lowie.
Wanneer je zelf of in je omgeving met een verlies te maken krijgt is het belangrijk om je verwachtingen en je oordelen opzij te zetten en te onthouden dat er geen standaard manier van rouwen is. Bied jezelf of anderen de ruimte om te rouwen zoals het komt. Elk mens is uniek, elk mens rouwt uniek.

Ik ben Wim Vanhees. Ben uit ’61. Getrouwd. Heb een dochter en een zoon die al enkele jaren het huis uit zijn.
Daarnaast heb ik praktijkgerichte opleidingen gevolgd in het ontwikkelen van trainingen en in het begeleiden van volwassenen.
Ik werk het allerliefst als adviseur voor ouders van tieners. Hierin komen mijn opleidingen over en werkervaring met tieners samen.
Heb jarenlang met groepjes tieners (die overlast en schade hadden veroorzaakt) gesprekken gevoerd over groepsdruk.
Ik hou van buitensport en van dwalen door de natuur. Wandelend, mountainbikend, skiënd en als natuurgids. Ik woon in Apeldoorn, dicht bij de grote natuur van de Veluwe.
Ik ben een gedragswetenschapper én een vader. En als vader heb ik meegemaakt hoe experts het totaalbeeld misten dat wij als ouders van onze zoon hadden. Een voorbeeld. Zo geloofden de experts uit het speciaal onderwijs niet dat onze zoon – die kampte met een automatiseringsprobleem in het leren – ooit terug zou kunnen naar een gewone school. Wij als ouders ‘wisten zeker’ dat hij daar weer aan toe was. En dat bleek te kloppen. Een lang verhaal kort: dit jaar is hij afgestudeerd op hbo niveau. Zo belangrijk bleek ervaringsdeskundigheid van ouders te zijn!