Imarhan zoekt het in aanstekelijke pop | De Volkskrant
Imarhan zoekt het in aanstekelijke pop
We mogen verwend zijn met Toearegmuziek de afgelopen jaren, in de zuigstroom van de wereldband Tinariwen, maar dat betekent niet dat we Imarhan daarom zomaar terzijde kunnen schuiven, alsof we het allemaal wel weer zo'n beetje gehoord hebben.
Robert van Gijssel 27 april 2016, 2:00
Imarhan is een jonge band uit de Algerijnse stad Tamanrasset, die de dreinende blues van de illustere voorgangers wel heel toegankelijk maakt voor een breed (pop)publiek. Natuurlijk trillen de gitaren als hete lucht boven zanderige heuvelen, in bezwerende nummers als Tarha Tadagh. Maar als onder dat openingsnummer van de plaat ineens een soepel en zelfs funky basloopje verschijnt, weet je al dat Imarhan het meer gaat zoeken in aanstekelijke pop dan in traag hypnotiserende trance.
In Assossamagh hoor je eigenlijk heel puntige Afrikaanse gitaarrock, waarin de gitaren sprankelen en droog elektrisch tegen elkaar in steken. Topnummer is het titellied Imarhan, een snel en dus lekker vlot Afrikaans gitaardansliedje waarin zeker nog echo's klinken van de Malinese woestijngitaargod Ali Farka Touré, maar waarbij je tevens onmogelijk kunt blijven stilstaan, op 20 mei in de Amsterdamse Tolhuistuin.