U deed het prachtige werk, wens dit ik ik mijn werknemers kon onderwijzen om dit goed te doen. -- Charlie
Zij helpen ons onze producten ontwikkelen en verbeteren, en zij zijn altijd geduldig tot het product perfect wordt. -- Wayne Kelly

op pad gaat. Bij dit verhaal ging het anders. Dit is een ervaringsverslag. Over een haptonomiesessie bij Ida Smit-Van Es, psychosociale hulpverlener van het Zeeuws Kollektief voor Haptonomie.
Om elf uur hebben we afgesproken, maar ik ben wat later. Kwestie van te veel willen in te weinig tijd. Verontschuldigend stap ik binnen. Ida Smit, die mij het begrip haptonomie gaat laten ervaren, zegt er niet veel over. Geen beschuldiging, geen oordeel.
Als ze het al vervelend vindt, laat ze het niet merken- We gaan direct naar haar werkkamer, waar de kachel brandt. Gezellige inrichting, al staat het behandelbed (waar het allemaal gaat gebeuren) toch behoorlijk overheersend te wezen. Daar moet ik straks gaan liggen, denk ik meteen. Gelukkig heeft Ida van tevoren gezegd dat je haptonomie ondergaat in ondergoed.
Kon ik dus rekening mee houden. Fris gewassen, ingesmeerd met bodylotion en mijn beste ondergoed uit de la gehaald.
Denken, denken, denken. Aanpassen, rekening houden met iedere situatie. Dus ook met het feit dat je nagenoeg naakt bij een hulpverlener op een behandelbed gaat liggen en hoe je je daar op voorbereidt. En hiermee zijn we meteen bij de kern van haptonomie.
Liggend op mijn buik, met Ida op een kruk naast me, begint de sessie. Ik krijg uitleg over de westerse cultuur waarin we ons veel leren aanpassen. Als baby hebben we nog geen enkel aanpassingsvermogen, maar als we rond onze eerste verjaardag ongegeneerd ons eten uitspugen, omdat we het niet lekker vinden, worden we daar op gecorrigeerd. Zo gaat het verder. Op school leren we netjes op een stoel te zitten.
In de pubertijd dragen we onmogelijk zittende schoenen, omdat die nu eenmaal zo 'in' zijn. Later passen we ons aan in een baan, relatie, enzovoorts. Ida vertelt het allemaal rustig, zonder veel omhaal. Vanuit buikpositie probeer ik af en toe oogcontact te maken.
Wel zo vriendelijk, toch? Maar na een tijdje betrap ik me er op dat ik daar mee gestopt ben. Ida voelt toch wel dat ik luister. Gek, dat je dat zo snel oppakt.
Net als ik dieper en langer wil gaan nadenken over mijn eigen aanpassingsgedrag in het dagelijks leven, vertelt Ida dat aanpassen vaak de enige keuze lijkt. En dat we daardoor onze eigen gevoelens uit de weg gaan of wegdrukken, waardoor we op den duur niet meer weten wat we zelf willen.
Ze legt daarbij uit dat haptonomie ons leert welke eigen mogelijkheden we hebben om hier anders mee om te gaan.