Mensen met mondmaskers waarop “We kunnen het niet begrijpen” is geschreven. (Bron: Internet. Foto: Guo Jing.)
Er zijn mensen die zeggen dat we snel genoeg vergeten wat er nu gebeurt als de pandemie voorbij is. Maar vergeten is niet zo gemakkelijk. We herinneren ons niet iedereen die we ooit ontmoet hebben, maar de meesten van ons zullen deze periode in ons leven niet vergeten. We zullen met anderen praten over wat er nu gebeurt en wie we nu kennen, net zoals we nu praten over Sars en de aardbeving van Wenchuan [nl]. We zullen voor de rest van ons leven herinneringen aan deze periode hebben.
Maar waarom bang zijn dat we iets vergeten? We zijn bang dat onze samenleving er niet op vooruit gaat na de pandemie. We zijn bang dat onze samenleving geen beter rampenscenario heeft klaarliggen als er weer een ramp ontstaat. We zijn bang dat sommige mensen onnodig sterven.
Ik heb vanavond gechat met vrienden. We zagen de internet-events om Li Wenliang te herdenken: tussen 20:55-21:00 uur lichten uit en stil eerbetoon, tussen 21:00 en 21:05 je lampen op de ramen richten… Ik heb niet veel buren en normaal gesproken zie ik maar een paar lichten in de nabijgelegen gebouwen. Om negen uur zag ik hier en daar lichten. Op dat moment werden wij een licht voor elkaar. Dit is het licht dat de isolatie doorbreekt.
We zijn opgestaan tegen de onderdrukkers en hebben onze eer betoond aan de eerlijke mensen die de waarheid durven te spreken. In een samenleving waarin niemand de waarheid durft te spreken, waar mensen worden gestraft als ze de waarheid spreken, is de waarheid van onschatbare waarde. Li Wenliang is iemand die ons de waarheid heeft verteld.