S.O.S. Relatie onder druk07/01/2016
Paul (53) en Claire (47) zijn 23 jaar gehuwd. Paul heeft recent overspel opgebiecht en Claire heeft hem gedwongen het huis te verlaten. Ze vragen zich af of er nog een toekomst samen is.
Ik leerde Paul kennen als jong meisje. Hij was een mooie maar erg onzekere jongen, die opgroeide als enig kind bij een hardwerkend slagerskoppel dat geen tijd voor hem had. Paul studeerde goed en deed er alles aan om erkenning te krijgen van zijn strenge vader. Het werd ook het probleem in ons huwelijk: zijn onophoudelijk zoektocht naar bevestiging. We kregen snel twee dochters en omdat Paul timmerde aan een buitenlandse carrière, beslisten we dat ik thuis zou blijven. Misschien niet verstandig, want het werd een vrijgeleide om onbeperkt te werken en altijd maar grotere uitdagingen aan te nemen. Er waren jaren dat hij geen 50 dagen thuis was. Uiteraard groei je op die manier uit elkaar. Ik voelde me vaak eenzaam, maar stak al mijn energie in onze dochters. Die zijn uitgegroeid tot twee verstandige jonge vrouwen. Toch ben ik Paul altijd trouw gebleven. Mijn vriendinnen zeiden al eens dat het naïef was, maar ik een klassiek waarden- en normenkader en zou niet anders kunnen. Ik ben trouwens altijd het gevoel blijven hebben dat we toch samen iets opbouwden en dat daar nu eenmaal opofferingen bij komen kijken. Maar als ik er nu op terug kijk zijn die toch vooral van mijn kant gekomen. Paul verweet me met de jaren dat ik te veel huismus was. Ik ging af en toe mee naar dingen van het werk, maar voelde me daar altijd de vreemde eend in de bijt. Toen hij vier jaar geleden de kans kreeg om zijn aandelen te verkopen, heeft hij die stap gezet. Hij wou meer tijd voor zijn leven met mij en de kinderen, waarbij hij vergat dat die intussen zonder hem opgegroeid zijn. Ik had het aanvankelijk moeilijk met deze verandering: plots was hij er vaak, waardoor ik voelde hoe ver we uit elkaar gegroeid waren. Maar ik dacht dat het goed zou komen, hij deed zijn best, eigenlijk voor het eerst. Wat niet werkte was zijn verlangen om ook opnieuw dag in dag uit het bed te delen, intiem te zijn telkens als hij daar behoefte aan heeft. Ons seksleven staat al jaren op een laag pitje en mijn eigen kamer, daar sta ik op. Ondanks deze verschillen had ik het gevoel dat we opnieuw meer aansluiting vonden bij elkaar. Tot het bewuste gesprek dat we nu een maand geleden hadden. Ik voelde al een tijdje dat hij ergens mee zat, maar kon het niet duiden, tot hij er zelf over begon. Hoe fantastisch hij mij wel niet vindt en hoe schuldig hij zich wel niet voelt. Hij wou met een propere lei beginnen en biechtte me op dat hij jaren geleden twee relaties via het werk had. Ik was in shock, maar voelde vooral een allesoverheersende woede en heb hem gevraagd om ons huis te verlaten. Hij woont nu tijdelijk bij zijn broer en heeft sindsdien al heel veel pogingen ondernomen om terug te komen, maar ik kan dat niet zomaar. Ook de kinderen vinden het verschrikkelijk en willen hem op dit moment zelfs niet zien. Ik weet niet hoe het verder moet.
Toen ik Claire leerde kennen was ik een jongen met heel weinig levenservaring maar wel een enorme drang om iets van mijn leven te maken. Hard werken, ergens voor gaan, het zijn de belangrijkste waarden en normen die ik van thuis uit meekreeg. Die enorme dadendrang en inzet heeft me ver gebracht: ik heb internationaal bedrijven geleid, de kansen die zich aanboden gegrepen en ben van een gewone jongen geëvolueerd naar een gegoed man. Op 50 vrij zijn was altijd mijn streefdoel en dat is ook gelukt. Vandaag moet ik me alleen nog bezig houden met het goed beheren van ons vermogen. Toen ik mijn doel bereikt had, voelde ik wel dat het andere deel van mijn leven, mijn vrouw en kinderen, verder gegaan was zonder mij en ook een geheel eigen leven had geleid. Al die jaren dacht ik dat ik bij hen hoorde, maar ik voelde nu dat dit niet echt waar was. Dat ik me plots ging interesseren voor hun leven vonden mijn kinderen vreemd en zo reageerden ze ook. Ik kreeg zelfs de opmerking dat het nu wel te laat was om me met alles te bemoeiden, dat het al die jaren goed was gegaan zonder mij. Ook mijn vrouw ervoer ik als snel geïrriteerd, al deed ze ook haar best om onze relatie nieuw leven in te blazen. Mijn toenaderingspogingen op seksueel en intiem vlak, waren niet zo succesvol. Ik vind mijn vrouw nog altijd aantrekkelijk, maar voel natuurlijk ook wel dat al die jaren naast elkaar leven voor veel onwennigheid heeft gezorgd. Ik heb de laatste jaren oprecht mijn best gedaan om die kloof opnieuw dicht te rijden, maar voelde vooral bij mijzelf dat ik telkens weer blokkeerde op een aantal dingen uit het verleden. Ik voelde me daarover schuldig dacht dat ik met die bagage nooit echt volledig voor ons huwelijk zou kunnen gaan. De drang om die dingen te delen, in de hoop nadien met een schone lei te kunnen beginnen, werd zo sterk dat ik op een bepaald moment maar 1 uitweg zag en dat was alles opbiechten. Het vertellen voelde bevrijdend, maar dat was van korte duur. Ik veroorzaakte met mijn biecht een orkaan. Claire heeft me uitgespuwd, aan de deur gezet en heeft me de afgelopen weken bij onze dochters en in onze omgeving zwart gemaakt. Ik heb het als een diepe vernedering ervaren, de manier waarop ze omgegaan is met mijn eerlijkheid. Ik heb ook al een paar pogingen ondernomen om een gesprek op gang te brengen, haar duidelijk te maken dat mijn bedoelingen goed waren, ik vooral met haar met een propere lei wou beginnen, maar ik botste als het ware telkens op een muur. Ik hoop via deze weg dat we wel tot dat gesprek kunnen komen, als volwassen mensen. Uiteindelijk ligt wat gebeurd is ook al heel lang achter ons en denk ik dat ze toch mijn goede bedoelingen voor ogen moet houden.
Overspel opbiechten jaren na de feiten, lijkt vreemd, maar komt vaker voor. Schuldgevoel speelt daarin een cruciale rol, zoals ik ook bij Paul ervaar. Hij kan niet verder met de wetenschap dat hij in het verleden zijn vrouw bedrogen heeft. Dat lukte jaren wel omdat de verbondenheid met het thuisfront minimaal was. Nu hij op dat vlak meer wil, is hij niet in staat om verder te leven met zichzelf. 'Ik voelde me hoe langer hoe meer een valsspeler en dat bleef zorgen voor een afstand tussen ons. Opbiechten was de enige oplossing.' Claire haar reactie heeft een complexere basis dan 'ik voel me bedrogen'. Als ik daar dieper op doorga, blijkt dat het vooral over de timing en de wijze waarop gaat. 'Hij heeft me tweemaal tot in het diepst van mijn ziel vernederd: toen hij me bedroog en dacht dat ik van niets wist. Ik had vermoedens, maar vond zwijgen wijzer. En nu, door niet de kracht te hebben om te leven met zijn fouten, maar ze onder het mom van een schone lei te komen opbiechten. Wat ben ik daar mee? En wat verwacht hij van mij? De absolutie?'. Als ze dit uit is ze razend en zie ik dat Paul verbaasd luistert. 'Ik wist niet dat het bij Claire allemaal zo diep zat. Ik deed om goed te doen, maar heb dus meer kwaad aangericht.' Omdat Claire invoelt dat Paul niet snapt wat haar zo boos heeft gemaakt, weigert ze de sessie verder te zetten. De week erna komt Paul met een voorstel: dat hij voor hen een wereldcruise heeft geboekt, wat ze altijd al wou, maar wat hij voorheen nooit echt zag zitten. Ik merk dat Claire niet weet hoe hiermee om te gaan. Ik verdiep met hen dit voorstel, geef aan dat zij het kan zien als een manier om zijn schuld af te kopen. 'Waardoor ik me eigenlijk nog maar eens vernederd zou moeten voelen' antwoordt ze gevat. Maar ook dat ze het kan zien als zijn manier om sorry te zeggen. Ik vraag Paul wat hij voor ogen had. 'Ik weet dat ik moeilijk mijn ongelijk kan toegeven, maar ik wil me verontschuldigen voor wat er in ons huwelijk fout is gegaan, al kan ik niet zeggen dat ik het allemaal begrijp.' Deze excuses verzachten de houding van Claire en we zijn nu in staat om het te hebben over haar beleving. 'Al die jaren ging het alleen over hem: zijn carrière, zijn kansen, zijn geld, zijn leven. Ik heb me altijd aangepast. Ik had de laatste jaren het gevoel dat er sprake was van een herstel van dat onevenwicht. Hij deed voor het eerst moeite, wou schijnbaar echt een relatie met mij. En dat maakte hij in een klap kapot door zijn geheimen op te biechten. Want opnieuw stond hij centraal, hij die er niet mee verder kon, met een schone lei wou beginnen. Wel dat lukt niet meer en niet alleen omwille van die affaires.' Als Paul dit hoort, wordt hij emotioneel. 'Zo heb ik het nooit bedoeld.' Van dan af neemt de therapie een andere wending en zijn we in staat om stap voor stap te werken aan het verbeteren van hun relatie.