Soms, meestal als we zitten te eten in de tuin, zegt mama vanuit het niets: ‘Wat hebben we het hier toch goed, hè.’ Meestal kijk ik dan een beetje verstoord op, omdat ik mijn gedachten over eten moet onderbreken met gedachten over dankbaarheid. Toch weet ik dat ik dat vaker zou moeten doen: dankbaar zijn. Misschien niet onder het eten – want mijn gedachten over dankbaarheid zijn meestal verwijten aan mezelf dat ik niet dankbaar genoeg ben en daar wordt mijn eten niet lekkerder van – maar wel in het algemeen. Want ik wéét dat ik niet dankbaar genoeg ben. En dat houdt me steeds vaker bezig. Klein probleempje: ik weet niet zo goed hoe ik dat moet veranderen.
Eigenlijk wilde ik ‘social media-detox’ in de titel zetten, maar toen bedacht ik dat dat eigenlijk ook niet zou misstaan op de gemiddelde vrouwenwebsite. Nu is mijn site eigenlijk ook wel een vrouwensite, maar je begrijpt wel dat ik die sites bedoel die in elke titel ‘OMG’ of ‘YES’ of een volledig misplaatst Engels woord hebben staan, hè? Hoe dan ook, ondanks mijn wegebbende liefde voor lijstjes op blogs, wilde ik deze blogpost wel schrijven. Ik heb de afgelopen weken behoorlijk geminderd met Twitter en Instagram en dat beviel me ontzettend goed. Ik bedoel met pauze dus niet per se helemaal geen social media meer, maar gewoon heel weinig. Ik keek bijvoorbeeld nog wel af en toe, maar postte even niets. Iedereen weet dat dat natuurlijk tijd bespaart, maar dat is niet het enige waar het goed voor is.
Afgelopen donderdag belde mijn zusje op; ze bleef bij een vriendin slapen. Zomaar, spontaan bedacht. Tandenborstel? Pyjama? Ah joh, die leende ze daar toch gewoon. Dat was allemaal niet zo’n probleem, vond ze. En stiekem was ik daar een beetje jaloers op. Die spontane acties, dat wil ik ook. Hoewel ik heel blij ben met mijn toch wel heel erg veilige leventje, wil ik soms ook gewoon eens een keer iets anders. Regels breken, risico’s nemen. Waarom is dat dan toch zo moeilijk?