WaterReijk Wandel3daagse, 3e dag, Stuwwallen route
Klokslag 7 uur verlieten wij op zondag 6 sep­tem­ber 2015 de start. Hoewel de officiële start om 7 uur was, waren er al wandelaars ge­start. De start­lo­ca­tie werd in westelijke rich­ting verlaten. De westelijke richting was van zeer tijdelijke aard, want de route ging gro­ten­deels oost­waarts. Het regende niet echt maar het was wel erg vochtig. En ergens moest toch ook de zon schij­nen. Want we zagen een re­gen­boog. Het was een regenboog zoals we hem nog nooit had­den gezien. De re­gen­boog maakte een com­ple­te halve cirkel. We bevonden ons te dicht bij de re­gen­boog want we konden de regenboog niet he­le­maal op de foto krijgen.
We liepen nu in de richting van Basse. De zon scheen af en toe in ons gezicht en daardoor konden we meerdere keren fraaie tegenlicht opnames maken. Op de krui­sing met de Reune sloegen we af en volgden de Reune over een graspad tot aan het Kanaal Steenwijk-Ossenzijl. Langs het kanaal zaten talrijke vissers naast elkaar. Na kruising met de Hesselingendijk volgden we het betonnen fietspad ver­der langs het kanaal. Bij camping Thijenkaampe hadden we een rust in een groot tuinhuis. Hierin stonden langs de wan­den bijna allemaal theepotten en enkele koffiepotten.
Verder liepen we over de Lage Egge naar de N334. Door het licht golvende landschap hadden we fraaie vergezichten. Nabij de watertoren werd de N334 gekruist. De routebeschrijving gaf aan dat we de N334 moesten kruisen door on­der een fietstunnel door te lopen Wij zagen dat niet zitten en besloten om door de fiets­tun­nel te lopen.
De watertoren is in 1931 gebouwd als eerste bouwwerk van de N.V. Waterleidingmaatschappij "Noord O­ver­ijs­sel" naar een ontwerp van ingenieurs van de NV v/h But­zers Beton en Waterbouw en is qua vormgeving nauw verwant aan de in dezelfde periode door de Wa­ter­lei­ding Maatschappij Overijssel N.V. (WMO) ge­bouw­de watertorens van Sint Jansklooster en Raalte.
De 35,20 meter hoge watertoren met Art Deco-motieven heeft een rechte schacht en een gebroken, met geglazuurde pannen gedekt tentdak op rechtstandige onderste dakschilden met een in de hoe­ken verspringende onderrand. Op 6 augustus 1931 is de eerste steen gelegd voor de bouw van deze toren, die is voorzien van een be­ton­nen vlakbodemreservoir met een capaciteit van 208 m3. Waardering
We kwamen in Tuk. Na kruising met de spoorlijn en de A32-snelweg werd het theehuisje van Staats­bos­be­heer bereikt. Hier was een rust­post. Door bosgebied De Woldberg dwaalden we naar Fredeshiem. Hier was op 15 km een rust­post. We lieten ons een Latte Macchiato goed sma­ken. Daarna dwaalden we lange tijd over land­goed De Eese. Door de regen van de voor­gaan­de dagen waren de wegen en paden flink nat en dat was zwaar lopen. Op 25 km hadden we een rustpost bij boerderij De Eese.
Landgoed De Eese is een bijzonder fraai Middeleeuws landgoed van ruim 800 ha op de grens van Friesland, O­ver­ijs­sel en Drenthe. Het is grotendeels eigendom van de familie Van Karnebeek. Een klein deel is van Staats­bos­be­heer. "Heerlijkheid De Eese" is een zeer af­wis­se­lend gebied met bos (440 hectare), lanen en heidevelden, monumentale gebouwen (o.a. een kasteeltje, een havezathe) en land­bouw­gron­den (360 hectare). Een schitterend gebied om te wandelen en te fietsen. Vanwege de bijzondere gebouwen en de karakteristieke la­nen­struc­tuur is de bebouwingskern van het landgoed, circa 80 hectare, officieel een cultuurhistorische buitenplaats.
Nu werd koers gezet naar buurtschap De Pol. Hier was een rustpost bij Bed and Breakfast Het Oranjetipje. De 25 km lopers hadden zich in­mid­dels weer samengevoegd We troffen hier nog een bekend echtpaar uit Makkum. Hij was in het verleden een van de organisatoren van de drie­daag­se uit Bolsward. Coos die op deze rust­post al eerder was geweest, heeft de kaar­sen­ma­ke­rij bezocht en nog een leuke kaars gekocht. Via Willemsoord en het Basserveld werd Paasloo weer bereikt.
Het waren drie prachtige dagen geworden. Al­leen de derde dag waren er de eerste 12 km veel ver­har­de wegen. Wij danken de organisatie har­te­lijk voor deze driedaagse en hopen het vol­gend jaar er weer bij te kunnen zijn.