Hans Schmidt is een artiest. Hij is veel meer dan een schilder. Hij maakt ook liederen, toneelstukken en schrijft boeken. Hij is een bevlogen man, een artistieke geest, een creatieveling die niet bang is om zich in avonturen te storten en om aan de wieg te staan van nieuwe projecten. Hij realiseerde veel in zijn professionele leven, maar ook op zijn huidige leeftijd van 62 jaar bruist hij nog van ideeën. Hij komt over als een man die moet creëren om te kunnen leven.
Hans Schmidt was mijn leraar in het zesde leerjaar, tweeëntwintig jaar geleden. Eén van zijn laatste jaren als leerkracht. Want later zou hij directeur worden van die school en nog later een eigen muzische school boven de doopvont houden.
Nu, tweeëntwintig jaar later, op een doordeweekse dag zit ik bij hem thuis voor dit interview. We zitten aan de houtkachel, want buiten is het koud.
Het is speciaal voor me om als volwassen man zoveel jaren later een leraar terug te zien. Beiden volwassenen nu. Geen hiërarchie. Ik dien hetgeen hij zegt niet meer als kennis aan te nemen. Hij heeft geen opdracht meer ten aanzien van mij en geen af te werken leerprogramma.
Ik heb van tevoren nagedacht over wat ik hem zou vragen met betrekking tot zijn schilderkunst. Maar ik ben toch vooral benieuwd naar het gesprek van mens tot mens.
Het was mijn bedoeling om voornamelijk over zijn schilderkunst te spreken, maar in realiteit spreken we meer over het leven, over wat het ons in die tussentijd heeft gebracht. Over de moeilijkere momenten en over de vreugdevolle momenten. Over gemis, verlies, verdriet, kwetsbaarheid. Over onszelf ontplooien, ons laten zien, durven gaan voor nieuwe dingen, dus ook durven breken met het oude, over onze persoonlijke evolutie doorheen die tweeëntwintig jaar, over onze menswording.
Ik herinner me meester Hans enerzijds als een man die me toen stimuleerde om me helemaal in mijn kracht te laten zien, mij in te zetten voor de hele klasgroep, en daarbij de mindere leerlingen mee op sleeptouw te nemen vanuit mijn intellectuele capaciteiten. Ik worstelde daarmee, het gaf mij als kleine jongen stress en ik wist niet hoe ermee om te gaan. Ik voelde mij niet ‘de betere’ omdat ik hogere punten had. Ook ik had als mens hulp nodig van anderen. Niet om goede punten te behalen, maar wel op andere vlakken.