König en Wolf vonden elkaar in het idee om een tentoonstelling te brengen waarbij de focus zou liggen op kunst die niet in het traditionele schema van de kunstgeschiedenis past. De tentoonstelling toont dan ook werken die voor tientallen jaren niet publiek vertoond zijn. Zo proberen de curatoren een eerbetoon te brengen aan de complexiteit ervan. Ook willen ze aantonen dat je geen academische opleiding nodig had om als modernist te werken.
Gedurende de laatste eeuw kwam er een steeds duidelijkere afbakening tussen deze zogenaamde brutale of naïeve kunst aan de ene en het modernisme en avant-garde aan de andere kant. Met deze tentoonstelling proberen König en Wolf komaf te maken met het hokjesdenken hierrond. Ze trachten deze “naïeve” kunstenaars naast de traditionele kunstenaars te plaatsen en aan te tonen dat autodidactische kunst een volwaardige tegenhanger is van andere moderne kunststromingen.