Ik verwerp geenszins het kunstwerk ontstaan uit deernis om morele verwording, uit verontwaardiging over sociale ellende of politieke verdrukking; maar ik verwerp wel het werk, dat strekt tot het opdringen van een dogma of stelsel. Zodra ik merk, dat de preek of de meeting begint, voel ik mij onweerstaanbaar geneigd de auteur in de steek te laten. Zo ik een politieke overtuiging wil opdoen of gesticht worden, dan wend ik mij rechtstreeks tot de ongecamoufleerde bron. Maar ik laat mij geen politieke knollen of wormstekige etische nootjes opsolferen als zijnde de gouden vruchten van de tuin der Hesperiden. Zo vruchtbaar sociale, etische, politieke thema's kunnen zijn als bron, als kiem van een kunstwerk, zo misleidend worden zij wanneer zij zich willen opwerpen tot doel, tot tendenzliteratuur, waarvan het meest typische voorbeeld is de Brave Hendrikkenbellet[t]rie, die de Sovjetcultuur ongenietbaar maakt. Men kan geen twee heren dienen. De Muze is een gewillig dienstmeisje; maar wanneer de Aesthetica ‘zus’ beveelt en de Politiek of de Ethitica ‘zo’, dan kan van het ganse werk niet bijster veel in huis komen.
Mijn jongste literaire werk is Het Mirakel der Rozen, vierde deel van ‘Mijn Woningen’. De hoofdpersonen van dit boek zijn: enerzijds een prototype van losbandigheid en anderzijds een prototype van caritatieve naastenliefde. Ik zou dus kunnen veronderstellen, dat de eerste een funeste en de tweede een heilzame invloed uitoefent op de lezer... Ik geloof echter dat noch het ene noch het andere het geval is. Trouwens, in zijn ‘heil’ of in zijn ‘verderf’ zal de lezer wel belanden zonder daarom Brulez' boeken als reisgids te gebruiken... Ook heb ik geenszins gezocht een soort tegenstelling te scheppen tussen beide personages. Toevallig heb ik hen in het behandelde tijdperk (1935-1945) in de werkelijkheid van het leven ontmoet. Ik heb alleen gepoogd hun avonturen en ervaringen zo getrouw mogelijk weer te geven; net zoals Tsjechov het deed met zijn paardendieven...
Met de recente heruitgave van Mijn Woningen in een fraaie eenbandsuitgave door Meulenhoff, kan getoetst worden of de erkenning van Raymond Brulez als cultuurdrager en vernieuwer nog zal groeien. Alleszins is voor de moderne lezer, vertrouwd met de postmodernistische procédés van fragmentarische compositie, vervloeiing van de tijdslagen, autoreflexie over het schrijven, relativering van de objectieve kenbaarheid en intertekstualiteit, Brulez geen moeilijk auteur meer.