Glassdoor geeft u een kijkje achter de schermen bij Silicon Staff IT Services als werkplek, inclusief info over salaris, reviews, foto's van kantoor en meer. Dit is het bedrijfsprofiel van Silicon Staff IT Services. Alle content is anoniem geplaatst door werknemers bij Silicon Staff IT Services.
Waterverf Bladeren voor Canada Victoria Day Vector - Download gratis vectorkunst en andere vectorafbeeldingen
* Opmerking: niet alle weerstations worden met dezelfde frequentie bijgewerkt. Dit is de reden waarom sommige locaties gegevens tonen van stations die verder weg liggen dan bekende stations in de buurt. We gebruiken ook SYNOPS gegevens van schepen als deze zijn ingestuurd in de buurt van Celle, binnen een acceptabel tijdskader.
Alfons I (1073 - San Juan de la Peña, 7 september 1134), bijgenaamd de Strijdvaardige (Sp: Alfonso el Batallador), was koning van Aragón en Navarra van 1104 tot aan zijn dood in 1134.
Hij was de eerste zoon van Sancho I Ramirez en zijn tweede echtgenote Felicitas van Roucy. Hij volgde zijn oudere halfbroer Peter I op. In 1109 trad hij in het huwelijk met Urraca van Castilië, de dochter van Alfonso VI van Castilië en weduwe van Raymond van Bourgondië. Omdat zijn schoonvader nog in hetzelfde jaar overleed zonder mannelijke opvolger, werd Alfons ook koning van Castilië en León, waardoor de vier christelijke koninkrijken Aragón, Navarra, Castilië en León onder één kroon verenigd waren.
Ondanks deze personele unie kwam er geenszins een politieke eenmaking tot stand. Een Aragonese vorst zag men in Castilië en León al niet zitten, en aartsbisschop Bernardus van Toledo had liever de zoon van Urraca uit haar 1e huwelijk met Raymond van Bourgondië op de troon gezien zien. Alfons I ging weinig diplomatiek te werk en Urraca wenste persoonlijk haar erflanden te beheren. Door de tussenkomst van aartsbisschop Bernardus verklaarde de paus het huwelijk van Alfons I en Urraca in 1114 voor ontbonden, met als grond dat ze achterneef en -nicht waren.
Deze echtelijke ruzie leidde tot een heuse oorlog: in 1114 wilde Alfons Castilië manu militari veroveren, en de vijandelijkheden werden pas beëindigd nadat de koning beloofd had Castilië na de dood van Urraca aan zijn stiefzoon Alfonso te zullen afstaan. Dat gebeurde uiteindelijk in 1126.
In zijn strijd tegen de Moren kende Alfons I aanvankelijk méér succes dan in de machtsstrijd tegen zijn vrouw. Zijn opmerkelijke overwinningen in de Ebrovallei op de Almoraviden maakten dat Aragón niet langer een regionaal vorstendom uit de Pyreneeën bleef. De successen stapelden zich op:
in 1116 veroverde hij Lerida, mede door een bondgenootschap met Abdel Malik, de emir van Zaragoza, die hij twee jaar later uit zijn eigen stad verdreef om er de nieuwe Aragonese hoofdstad van te maken;
tussen 1119 en 1120 maakte hij zich meester van Tarragona, Daroca en Catalayud, en nog in 1120 behaalde hij een gewichtige overwinning op de Almoraviden in de Slag bij Cutanda;
te hulp geroepen door de zgn. mozaraben, de christelijke bevolking van Andalusië, drong hij in 1125 door tot aan de Sierra de Alpujarras en liet zich op zijn terugtocht doorheen het vijandelijk gebied vergezellen door duizenden mozaraben die hij in de nieuw veroverde gebieden vestigde.
Bij al deze veldtochten kreeg Alfons I veel steun van de vorsten en landheren ten noorden van de Pyreneeën (onder meer de graaf van Béarn werd er zijn vazal), zodat het koninkrijk Aragón uiteindelijk in de mogelijkheid verkeerde zich te mengen in de politieke aangelegenheden in Zuid-Franse gebieden.
De kansen keerden voor Alfons I: nadat hij eerst nog in 1133 Mequinenza had ingenomen, werd hij vervolgens in 1134 verslagen bij Fraga, waarbij hij zwaargewond werd.
Kort daarop overleed hij aan zijn verwondingen, nadat hij, bij testament, het bestuur van zijn koninkrijk toegewezen had aan de ridderorden van de Tempeliers en de aan de Hospitaalridders, die echter weigerden op het aanbod in te gaan. Hierop ontstond er een probleemsituatie aangezien er geen directe erfgenamen waren.
Hierop vroeg zijn jongere broer Ramiro, bisschop van Barbastro-Roda, dispensatie aan de paus om zijn ambt tijdelijk neer te leggen en voor de opvolging van het koninkrijk te zorgen.
Reden "Voor zijn methode om kleuren fotografisch te reproduceren op het fenomeen van interferentie."
Gabriel Jonas Lippmann (Bonnevoie (destijds gemeente Hollerich, tegenwoordig gemeente Luxemburg),[1] 16 augustus 1845 – op de Atlantische Oceaan, 13 juli 1921) was een Frans natuurkundige en winnaar van de Nobelprijs voor Natuurkunde in 1908. Hij kreeg de prijs voor het produceren van de eerste kleurgevoelige fotografische plaat (Lippmannproces).
Lippmann werd geboren in Bonnevoie, Luxemburg. Zijn ouders waren Franse Joden. In 1858 ging Gabriel naar het lyceum en 10 jaar later naar de École Normale Supérieure in Parijs. Zijn schoolloopbaan was niet bijzonder succesvol; hij was wel slim, maar wilde zich alleen inspannen voor onderwerpen die hem interesseerden. Hij slaagde er dan ook niet in zijn onderwijzersdiploma te behalen. In 1873 bezocht hij Duitsland in opdracht van de Franse overheid om onderwijsmethoden in de exacte wetenschappen te onderzoeken. Hij werkte daar met Kirchhoff in Heidelberg en met Helmholtz in Berlijn. In 1878 kreeg hij een wetenschappelijke positie in Parijs en in 1883 werd hij aan de Sorbonne aangesteld als professor in de mathematische fysica. In 1886 volgde hij Jamin op als professor in de experimentele fysica en kreeg hij de leiding over de laboratoria voor natuurkundig onderzoek. Deze positie behield hij tot aan zijn dood. Hij trouwde in 1888 en bleef actief als wetenschapper tot zijn dood op 75-jarige leeftijd, op zee, op weg terug van een reis naar Noord-Amerika.
Lippmann was een veelzijdig wetenschapper, maar hij is vooral bekend wegens zijn bijdragen aan de optica en de elektriciteitsleer. Hij bestudeerde onder andere de relatie tussen elektrische en capillaire verschijnselen en construeerde op basis van dit onderzoek een galvanometer en een zeer gevoelige elektrometer, die werd gebruikt bij het maken van de eerste elektrocardiogrammen.
De theorie van zijn proces voor kleurenfotografie had Lippmann al in 1886 uitgewerkt. Het proces maakte essentieel gebruik van interferentie tussen invallend licht en licht dat door een spiegel achter de fotografische plaat werd teruggekaatst. Na het nodige experimenteren en perfectioneren kon Lippmann in 1893 zeer kleurgetrouwe foto's presenteren, genomen door de gebroeders Lumière. In 1894 publiceerde hij het hele proces. Hoewel Lippmanns proces zeer natuurgetrouwe foto's opleverde is het nooit populair geworden, vooral omdat de benodigde belichtingstijden erg lang waren en omdat de foto's niet gereproduceerd konden worden (althans niet zonder een nieuwe foto te maken). Desondanks was het Lippmannproces een belangrijke stap voorwaarts in de kleurenfotografie. Lippmann was overigens niet de eerste die een kleurenfoto presenteerde; dat was namelijk Maxwell. Maxwell gebruikte echter drie fotografische platen om het kleureffect te bereiken (een soort driekleurendruk) terwijl Lippmann een full-color plaat ontwikkelde. Lippmann ontwikkelde ook nog de coelostaat, een apparaat waarmee (met behulp van spiegels) tijdopnamen van de sterrenhemel gemaakt kunnen worden op zodanige wijze dat het lijkt of de sterren niet bewegen ten opzichte van de camera.
Lippmann was de promotor van Marie Curie. Hij was zeer van haar onder de indruk en stelde haar voor aan Pierre Curie.