Getest: de nieuwe Hyundai i10 | VAB-Magazine
Getest: Hyundai i10
Het aanbod van kleine, betaalbare auto's is bijzonder schraal geworden. Gelukkig zorgt de nieuwe Hyundai i10 nog voor wat sprankel in deze categorie.
In vergelijking met het uittredende model is de nieuwe Hyundai i10 lager en breder, waardoor hij steviger op het asfalt staat. Ook zijn guitige vormgeving is een opkikker. Met zijn totale lengte van slechts 3,67 meter blijft de nieuwe i10 uiterst compact en wendbaar. Wel is de wielbasis een fikse 4 centimeter toegenomen en dat vertolkt zich in extra beenruimte achterin, waardoor Hyundai zijn kleinste zonder schroom een vierzitter kan noemen. Het koffervolume blijft met 252 liter bescheiden en de hoedenplank beweegt helaas niet mee met de achterklep.
De kleine Hyundai i10 serveert aardig wat rijplezier, al voelt de vering hard aan.
Een echte stadswagen
De leukste motor is de 1.0-driecilinder benzine, die pittig reageert en gretig in een hoger toerental klimt. Met zijn 67 pk blijven de prestaties, en dan vooral de hernemingen, wel bescheiden. De 1.2-viercilinder met 84 pk komt beter tot zijn recht op de snelweg, maar het afhaspelen van langere afstanden is niet echt wat de Hyundai i10 graag doet. Op secundaire wegen serveert de kleine Hyundai dan weer aardig wat rijplezier. Dat heeft hij te danken aan zijn behoorlijk directe stuurinrichting, kundige demping en vernieuwde achteras. Comfortabel is de i10 niet. De vering voelt hard aan.
Voor wie niet graag schakelt, voorziet Hyundai een gerobotiseerde versnellingsbak als alternatief voor de manuele vijfbak. Die zelfschakelende transmissie met één vaste koppeling is echter geen succes. Tijdens het automatisch schakelen houdt de auto zich in. Dat is vervelend, zeker als je er wat vaart wil inhouden. De basisuitrusting is dan weer voortreffelijk, met standaard onder meer rijstrookbewaking, vermoeidheidsdetectie en automatische noodrem met voetgangersherkenning.