Wanneer je eigen weg een doodlopende straat blijkt te zijn | Klara - Blijf verwonderd
HomeUpdatesWanneer je eigen weg een doodlopende straat blijkt te zijn
Wanneer je eigen weg een doodlopende straat blijkt te zijnKunst & Cultuur
Willy Vlautin, Laat me niet vallen, Meulenhoff
Van iemand die in de pers à volonté wordt vergeleken met Cormac McCarthy, Jim Harrison, John Steinbeck en zelfs Bruce Springsteen, weet je natuurlijk zeker dat hij geen boeken schrijft die zich in Berlijn of het Nabije Oosten afspelen, maar wel in wat dan vaak 'het hart van Amerika' of 'het échte Amerika' wordt genoemd. In het geval van 'Laat me niet vallen' van Willy Vlautin – tevens de schrijver, trouwens, van de roman Lean On Pete, waarvan de verfilming op dit eigenste moment in de bioscoopzaal kan worden bekeken – zijn dat de staten Arizona en Nevada, waar wij kennismaken met de eenentwintigjarige, langharige, getatoeëerde heavymetalfan Horace Hopper, een – dat zal je altijd zien – ondanks zijn ruige uiterlijk nogal teerhartige jongen die als kind werd afgestaan door zijn moeder en die zijn vader nóg minder goed heeft gekend, zodat hij opgroeide op de ranch van Mr. en Mrs. Reese, twee ondertussen oude mensen die hem als hun eigen zoon beschouwen en de droom koesteren dat harde werker Horace binnenkort de ranch van hen zal overnemen om zijn leven bijgevolg als veehouder door te brengen.
Horace, echter, heeft andere plannen: hij wil zijn eigen weg zoeken, hij wil op eigen kracht 'iemand worden', hij verlangt ernaar om 'een kampioen' te zijn. Een bokskampioen, meer bepaald. Een Mexicáánse bokskampioen, om nog preciezer te wezen, want dat zijn de taaiste – en hier wringt meteen het handschoentje. Horace, immers, is wel degelijk half Iers en half Indiaans, en heeft met Mexico evenveel te maken als een tortilla met nouvelle cuisine, namelijk helemaal niets. Ik maak deze vergelijking niet zomaar: zó weinig affiniteit heeft Horace met Mexico dat hij het kruidige Mexicaanse voedsel waarachtig niet te vreten vindt, en de Spaanse woorden die hij zichzelf dwingt te memoriseren is hij steevast, hoezeer hij ook zijn best doet, na een dag of wat geheel en al vergeten.
Willy Vlautin, Foto: uitgeverij Meulenhoff
Onnodig te zeggen dus dat de 'eigen weg' die Horace wil vinden, veel lijkt op een doodlopende straat, waarbij zijn grootste pech misschien wel is dat hij echt enig talent bezit om in de ring zijn mannetje te staan: naast het feit dat zijn loeiharde stoten erg effectief zijn, is het vooral Horaces vermogen om te incasseren en te blijven incasseren dat indruk maakt, en dat ervoor zorgt dat de hoop op een min of meer succesvolle bokscarrière gedurende lange tijd levend blijft. En toch: 'Het leek wel alsof hij zich, naarmate hij dichter kwam bij wat hij wilde, steeds verlorener ging voelen. Dat weeë gevoel dat hem al zijn hele leven had achtervolgd ging niet weg'…
'Laat me niet vallen' is geschreven in een klaterheldere en secure taal die met de dikwijls loeiharde stoten die schrijvers als John Steinbeck en Cormac McCarthy plegen uit te delen weliswaar niet echt heel veel te maken heeft. Bij momenten ook, met name wanneer er wéér eens tranen komen opgeweld in dit of dat ogenpaar, en wanneer Horace wéér eens aan Mr. Reese vertelt dat het moeilijk is om afscheid te nemen, waarop Mr. Reese hem wéér eens op het hart drukt dat hij altijd mag weerkeren, doet 'Laat me niet vallen' sterker denken aan een jeugdroman dan goed voor een boek is, als je het mij vraagt, maar daar staan gelukkig ook nogal wat dingen tegenover. Zo toont Vlautin zich een begenadigd beschrijver van soms uiterst bloederige bokswedstrijden, en weet hij daarnaast, zeker naar het einde van de roman toe, genadeloos te ontroeren. Op zo'n manier, zelfs, dat er niet enkel tranen opwellen in de ogen van de personages, en dat je slikkend verder leest…