Broedplaats - Marieke Dubbelman
Een van mijn hoofdhobbies als 9 jarig meisje onder de Kretenzische zon was het rondstruinen over de braakliggende veldjes voor ons huis. Als je geluk had, vond je een ei, gelegd door een kip zonder vaste woon of verblijfplaats. Ik zocht er naar lieveheersbeestjes en bouwde er hutten met lakens en stukken hout.
Ook legde ik er moestuintjes aan. Met een schep en een gieter was ik middagen lang in de weer. Ik maakte bedjes en plantte er zaadjes in de terracottakleurige aarde, die ik samen met mijn moeder in de stad kocht in een betonnen winkel met stalen wandrekken. Het rook er heel raar, er was een rafelig vogeltje in een kooitje en voor die winkel stond altijd een man met afgeblazen oren van het dynamietvissen.
Vol verwachting stopte ik het plantgoed onderaards in de ijdele hoop dat er een paar maanden later 8-kleurig maïs zou staan. Maar er kwam nooit kippenvoer in 8 kleuren. Ten eerste omdat dat helemaal niet bestaat, behalve in de fantasie van een geldbeluste maïskorrelverkoper. Ten tweede, omdat altijd, tegen de tijd dat er iets groens boven de grond uitpiepte, de rechtmatige eigenaar van het scharrelveldje er de ploeg alweer overheen had gehaald.
Afgelopen donderdag zat ik weer eens op een scharrelveldje. Mijn ondernemende mede Vinexstrijders Marco, Evalien en Frank hadden een groot vraagteken en een paar oude caravans (het vergadercentrum van het Leidsche Rijn Development Board) in het ex-weiland bij station Terwijde neergezet. Doel van de dag was om onbenutte ruimtes in de Vinex (stukken land en lege gebouwen) te koppelen aan mensen met leuke en goede plannen.
Aan het wankele koffietafeltje zat een ontzettend aardige meneer. In zijn handen had hij een uitgewerkt plan voor een klein moestuinenproject met de naam de Halte Terwijde. Een jaar was hij al aan het leuren met zijn idee. Van de 44 braakliggende terreinen die volgens de gemeente (lijst januari 2012) geschikt zijn voor een tijdelijke invulling, bleek er nog maar 1 heel misschien geschikt. Maar waarschijnlijk niet, want de gemeente kan niet garanderen dat het veld langer dan 2 jaar gebruikt kan worden.
Ik kreeg zin om even met mijn hoofd tegen het wankele koffietafeltje aan te beuken na het aanhoren van deze zoveelste Vinexdeceptie. Daar zaten we dan in de kou in een veld, volledig overgeleverd aan de macht van mensen die hier niet eens wonen.
Mijn geloof in 8 kleurig maïs ben ik misschien verloren, maar niet mijn geloof in het aanleggen van een tuintje zonder dat je daar eerst braaf toestemming voor vraagt. Tuinieren is tenslotte geen misdaad.