Niet dat we het als Snukkende Snaren doen voor het geld. Anders dan onze minder succesvolle collega’s The Who, The Moody Blues, Dave Clark Five, Herman’s Hermits, The Turtles, The Pretty Things, The Kinks, The Yardbirds, The Searchers, The Drifters, The Easybeats, The Animals of The Small Faces maken we nooit ruzie om geld. Nooit. Daarom bestaan we ook na al die jaren nog. Geld speelt geen rol. Wij doen het puur voor de lol. Het bewijs is er. Als we dan al wat geld bijeen hebben, investeren we in stevige staanderkes voor partituren. Een mengpaneeltje. Een micro die werkt.
De rest is voor het verteer bij onze marraine Kitje en haar Solangeke in The Silicon Valley. En voor de verwarming van ons repetitielokaal achterin, want het kan daar koud waaien aan het station. De twee gebouwen naast The Silicon Valley staan al jaren legio. Net als de meeste horecagebouwen in onze stad tegenwoordig. Doch voornamelijk in de omgeving van de passerelle die over de ijzeren weg hangt. Niemand die er nog op durft, op de passerelle. (Wat van Solangeke niet kan gezegd worden).