Het label van Pascal Smet, goeie zaak maar ik krijg er sidderingen van | De Morgen
Het label van Pascal Smet, goeie zaak maar ik krijg er sidderingen van
Yasmina El Messaoudi (35) werkt voor Radio 2 Vlaams-Brabant & Brussel en 'Charlie Magazine'.
✦ Exclusief voor abonnees, Yasmina El Messaoudi 19 juli 2019, 6:00
Witte rook, er is een Brusselse regering. Niet alleen dat, maar ook meteen een heleboel maatregelen. Veiliger verkeer, een zone 30, meer metrolijnen, sociale woningen en meertaligheid. Voor dat laatste heeft kersvers staatssecretaris Pascal Smet (one.brussels-sp.a) al meteen een idee: badges voor stadspersoneel om aan te geven welke talen ze spreken. Dat is handig als je enkel Spaans, Bulgaars of Engels spreekt. En dus op zich een goeie zaak.
Toch krijg ik sidderingen van labelen. Natuurlijk is het vaak handig. Om te weten welke jas van welke kleuter is op school, of er suiker of alcohol in drankjes zit en of je diesel of Euro 95 moet tanken. Als het over mensen gaat, heb ik het moeilijker. Ik heb namelijk heel mijn leven met labels te maken gehad. Het eerste wat mensen me vragen, is vanwaar ik ben. Zeg ik België, dan krijg ik standaard de vraag vanwaar ik echt ben. "Kapelle-op-den-Bos" is niet het gewilde antwoord. Als ik uitleg dat mijn vader Marokkaans is, zie ik opluchting en berusting. Maar vooral geen verdere vragen. Mensen hebben een label op me kunnen plakken. En dat laat me achter met een gevoel dat ik niet meer ben dan dat. Een Marokkaanse Belg, of een Belgische Marokkaan. Ik weet het zelf nog steeds niet.
Zoete geur van vrijheid
Ik zit met een vriendin op een terras, als ze mijn bezorgdheid beaamt. Ze is naast Belg met Turkse roots ook criminologe en intussen journaliste en nieuwsanker. Ik ben reuzetrots op haar, maar vooral dan omdat ze één van de liefste, mooiste en meest wijze mensen is die ik ken. Vanuit haar achtergrond heeft ze meer begrip voor labels. "Het is een manier voor mensen om gevaar te (h)erkennen. Als we iets of iemand kunnen labelen, weten we wat te verwachten." Ik begrijp haar, maar kan me niet ontdoen van het gevoel dat ik meer dan één label ben. Dat ik niet in één hokje pas maar in zoveel andere.
Ook zij snapt dat gevoel. "Het is hetzelfde met het woord zwembadterreur. Het drukt de ruziestokers meteen in de hoek van moslims. Dat is veilig, ver weg". En ik word er instant triest van. Dat mijn vader moslim is, naar de moskee gaat, en meedoet met de ramadan is één. Maar daarnaast is hij ook de liefste buur die veel te veel eten maakt om dan uit te delen aan de straat. Die de mensen uit de wijk met plezier naar de luchthaven of garage brengt. Die als eerste nieuwe inwoners verwelkomt met verse thee en koekjes. Die zijn kinderen en kleinkinderen verwent met tonnen liefde, maar evengoed de zoete geur van vrijheid. Omdat hij vindt dat we zelf onze keuzes in het leven moeten maken. Net zoals hij dat altijd heeft gedaan.
"Als ik morgen omkom in een verkeersongeval, ben ik dan een Marokkaan die is gestorven? Een Belg? Journaliste?", vraag ik aan mijn vriendin en ze haalt haar schouders op. Ze herkent het gevoel van onmacht, maar kan zelfs vanuit de criminologie geen antwoord geven.
Ik denk weer aan het voorstel van Pascal Smet en bedenk dat we het op z'n Brussels moeten doen. Geen labels maar ons behelpen met een mengelmoes van talen. Zo is het namelijk altijd al gelukt.