De week voor de psychose logeer ik een aantal dagen bij mijn oom in Den Haag om een open dag te bezoeken van de faculteit Europese studies in Leiden. Deze studie wil ik gaan volgen, nadat ik de HAVO en bachelor heb behaald. Ik ben net klaar met het eindexamen MAVO-D en ben van plan om volgend schooljaar een jaar High School in de Verenigde Staten te gaan volgen. Het jaar daarop wil ik de HAVO afmaken. Ik heb alles al zo’n drie jaar vooruit gepland.
Bij de open dag van de universiteit kom ik al verward aan. Hierdoor beland ik in een lokaal van de faculteit Cultuurwetenschappen waar een college wordt gegeven over China: helemaal fout dus!
Ik verlaat de universiteit en denk dat men mij expres verkeerd heeft gestuurd: men was helemaal voorbereid op mijn komst. ‘s Middags ga ik nog met mijn nichtje naar Scheveningen. Als we over de boulevard wandelen, denk ik dat iedere man mij begluurt. De psychose zit dan nog in de beginfase en ik kan nog normaal functioneren. De dag erna bezoek ik het Binnenhof. ‘s Avonds bij het journaal zie ik een huilende staatsecretaris Else Ter Veld die gaat aftreden. Ik betrek dit geheel op mezelf: omdat ik die dag op het Binnenhof was, ben ik hier schuldig aan!
Vrijdagavond 6 juni kom ik thuis uit Den Haag. Ik denk dat ik in de trein door een tante en een oom achterna ben gezeten om mij in de gaten te houden
Zaterdag 7 juni. Mijn ouders komen die ochtend erachter dat ik psychotisch ben en bellen de huisarts, die ons doorverwijst naar de RIAGG, waar we maandag terecht kunnen. Voor het weekend schrijft hij Xanax voor om enigszins tot rust te komen.
Maar de psychose wordt tijdens het weekend alleen maar erger. Ik ga nog zonder het aan mijn ouders te vertellen zwemmen in het buurtzwembad. Onderweg op de fiets zie ik personen die ik meen te kennen, maar wie het precies zijn weet ik niet. Enkele kijken boos naar me omdat wij het land gaan verlaten en zei niet mee mogen. Vanwege al deze angstaanjagende prikkels blijf ik uiteindelijk niet lang weg.
Thuis neem ik de krant, op de voorpagina staan foto’s met tanks die naar de oorlog, in het toenmalige Joegoslavië gaan, maken me nog angstiger en psychotischer. Ik denk dat ik invloed heb op die oorlog in Joegoslavië. Automobilisten met een zonnebril op die langs ons huis rijden moeten mij in de gaten houden, omdat ik iets te verbergen heb. Vanaf het gebouw achter mijn ouderlijk huis denk ik dat ik door mijn vroegere docenten van school in de gaten word gehouden met een verrekijker. De tv zie ik als een enorme camera; de hele wereld begluurt mij.
In de badkamer zijn afluistermicrofoontjes. Ik word steeds angstiger en durf alleen nog maar op de bank in de woonkamer te liggen
Maandag 9 juni hebben we afspraak met de jeugdpsychiater van de RIAGG. In mijn waan denk ik dat we met een grote groep Nederlanders gaan verhuizen naar de V.S., omdat we Nederland moe zijn en nu een geheim gesprek hierover hebben om de plannen te bespreken.