Slecht weer | Lianne Post
'Brilliant morning!' Ik had hem al wel zien aankomen, maar zijn grote glimlach had ik nog niet opgemerkt. Ik zie überhaupt even niet zoveel. Misschien komt het door de kilometers die ik er al op heb zitten, misschien ook door de horizontale regen en de windvlagen die mijn ogen doen tranen. Enigszins op gevoel probeer ik aan de rechterkant van de weg te blijven.
Veel mensen zouden het stempel 'hondenweer' al klaar hebben liggen, maar deze man niet. Breed lachend komt hij dichterbij. 'Nice and fresh, my dear,' vervolgt hij met een geweldige rollende 'r'. 'Just brilliant!' Zoals wel vaker weet ik niet direct iets zinnigs terug te zeggen. 'Perfect day,' krijg ik uiteindelijk toch over mijn lippen – net op tijd, want hij is me al bijna voorbij.
Eerder die ochtend kwam er al een vrouw naast me lopen. Ze legde uit dat ze me niet het gevoel wilde geven dat ze me achtervolgde, en dus leek het haar beter om dan maar zij aan zij te lopen. Ze was doorweekt van top tot teen, maar daar leek ze geen last van te hebben. Samen renden we verder. Haar vragen en verhalen bleven maar komen, totdat ze plotseling aankondigde dat ze aan haar terugweg ging beginnen. Onmiddellijk maakte ze rechtsomkeert en was ze verdwenen. Eh, bye?
Huppelende Ieren
In de regen buiten zijn heeft iets moois. Je hebt iets gemeenschappelijk met alle anderen die je tegenkomt: je bent nat aan het worden, en je doet er helemaal niets aan. Paraplu's zijn vrij zinloos wanneer je in een winderig kustplaatsje woont en daarom wordt regen hoogstens begroet met een capuchon of een opgeslagen kraag. Nat word je toch – en droog word je ook vanzelf weer.
Heus niet iedereen is zo vrolijk als de twee hardlopers die ik deze ochtend tegenkwam. Mensen maken zich graag een voorstelling van de Ieren als een volkje dat zingend rondhuppelt met een viool in hun ene hand en een pint bier in hun andere hand, maar dat beeld is ongeveer net zo waarheidsgetrouw als dat van klompendragende Nederlanders die allemaal hun eigen molen hebben.
Zeker, veel Ieren zijn openhartig en joviaal (en houden van muziek en bier). Maar evenzoveel Ieren zijn afwachtend en op zichzelf. Die duiken als het regent nog wat dieper in hun jas, hun blik gericht op de neuzen van hun modderige schoenen. 'Dreadful morning,' zie je ze denken. 'Just awful.'
Ik heb het nog niet precies bijgehouden, maar ik denk dat er hier elke dag zo'n twintig losse buien vallen. Wanneer het regent kun je er dus op rekenen dat het straks weer droog wordt, en aan de andere kant kun je er tijdens een droge periode vrijwel zeker van zijn dat je alsnog een nat pak zult halen. Je kunt kiezen: uitkijken naar of opzien tegen. Het is maar net hoe je het bekijkt.
En dan is er ook nog een select gezelschap van mensen die als een kind zo blij zijn wanneer ze in de regen naar buiten mogen. Die welbewust elke plas meepakken, of die juist vakkundig van droog stukje naar droog stukje springen. Die niet geloven in zoiets als 'slecht weer'. Die wildvreemden met een brede glimlach tegemoet rennen. Die hebben het niet helemaal begrepen. Of juist wel – ja, het is echt maar net hoe je het bekijkt.