Mijn verhaal – Adoptieouder Coach
06 21 511 002info@AdoptieouderCoach.nl
Adoptieouders gezien en gesteund
Adoptieouder Coach
Ik, Lienke Pet, ben de derde dochter van mijn vader en eerste dochter van mijn moeder. Mijn halfzussen worden in Zuid-Amerika, waar mijn vader is opgegroeid.
Ik ben getrouwd en ben trotse moeder van Miracle, onze (adoptie)zoon geboren in Nigeria en Ole die geboren is in Lesotho.
We wonen in Alkmaar en zijn een gezin dat opvalt, elke keer dat we met elkaar buiten zijn zie ik ogen en blikken. De ene keer vol verwondering, vertedering en vriendelijk, maar ook blikken met onbegrip en oordeel. ik begin – eindelijk – aan te wennen.
Zolang ik me kan herinneren had ik de wens moeder te worden. Toen ik 25 jaar was is mijn reis naar een gezin begonnen met mijn toenmalige partner. Little did I know! Ik was 29 jaar toen mijn lichaam niet (meer) geschikt bleek om een kindje op de wereld te zetten. Een aantal flinke ingrepen en blijvende klachten zijn flinke obstakels geweest.
Mijn wens om een kindje op te voeden bleef onveranderd groot en vroeg dus om een andere aanpak. Hoe besluit je dan dat je wilt gaan adopteren? Het voelde voor mij als een gegeven, ik heb het me eigenlijk nooit echt afgevraagd. Maar eerlijk is eerlijk, ingegeven door mijn wens moeder te zijn. Daarbij dacht ik ook een kind iets te kunnen bieden wat het anders zou ontberen.
Adoptie. Ik weet er inmiddels alles van. Een adoptieproces stopgezet vanwege een relatiebreuk (na 17 jaar), daarna een adoptieproces dat niet werd gerealiseerd vanwege een ontbrekende handtekening waardoor 'ons meisje' niet kon komen (na 14 maanden wachten), een adoptieproces waarbij het afreizen al stond ingepland, maar niet kon plaatsvinden door stakende rechters, waardoor we 6 maanden moesten wachten voordat we onze vent eindelijk in onze armen mochten sluiten. En tot slot een proces dat ook maar weer duurde en vaker stil leek te staan dan beweging kende. Na bijna 4 jaar beweging kregen we het voorstel voor onze tweede zoon. Ongelooflijk maar waar, tijdens de Corona periode zijn we na 3,5 maand afgereisd om 10 dagen later thuis te komen als gezin van 4!
Het maar steeds hoop houden, ook al lijkt het uitzichtloos. Je overgeven aan iets wat je niet weet. Geen invloed kunnen uitoefenen over iets wat je leven volledig op z'n kop gaat zetten. Verduren van onzekerheid en wachten, van hollen en dan weer 'eeuwen' stilstaan.
Toen wij in 2015 ouders werden van een peuter en wij 16 weken in Nigeria verbleven, heb ik veel geleerd. Geleerd over de cultuur, de manier van leven daar en heb ik mij meer dan eens verwonderd. Veel geleerd heb ik ook over mezelf, ook geworsteld.
Ik heb me in het begin een soort van nepmoeder gevoeld, alsof ik geen recht van spreken had, alsof ik niet echt het recht had om te zeggen dat ik moeder was. Ik had mijn kind immers niet gedragen, en ik had de eerste 4 jaar gemist. Ik wist niet van gebroken nachten en luiers, van de eerste stapjes en al die andere eerste keren. Ik kon er niet op vertrouwen dat hij niet over zou steken of dat hij zich 'gedroeg' in de speeltuin. Ik heb de eerste twee jaren als erg zoeken ervaren. Wie ben ik in relatie tot hem en wie ben ik in relatie tot de buitenwereld?
Zijn temprament, de ervaringen die werden geraakt, de pijn en de effecten van het afgestaan zijn, het leven in een andere cultuur, het moeten overgeven aan complete vreemden die dan ineens je papa en mama schijnen te zijn. Het zijn elementen die allemaal een net andere aanpak vragen en mijn omgeving soms wat vreemd deed kijken. Ik ben opgegroeid met de idee om niet op te vallen. Dat was met de komst van Miracle echt voorbij. Hij is een goedlachse vent die graag gehoord wordt, die niet bang is op een vreemde af te stappen en te vragen of hij even op zijn tuba mag blazen. En hij krijgt het altijd voor elkaar. Gevolgd door een brede glimlach van zijn vader.
Nu, bijna 7 jaar later, aardig wat opleidingen, cursussen, gesprekken, boeken en vooral ervaring later, kan ik zeggen dat ik me meer senang voel. En dat komt omdat ik weet waar ik mee bezig ben. Dat ik regelmatig weet waar dingen vandaan komen en vooral het inzicht: dat ik zelf de sleutel tot succes ben. Als het even niet wil, heb ik naar mezelf te kijken, uit te zoomen en gewoon even te kijken. Heel vaak zie ik dan dat ik me vast aan het denken ben, te hard aan het werken ben aan hoe ik denk dat het allemaal zou moeten en niet trouw ben aan ons, als individuen en ook niet aan ons als gezin. Dat ik even vergeet te kijken naar mijn zoon, naar zijn behoeften en naar hoe sommige dingen mij daarin raken. Met compassie kijken naar hem en naar mijzelf maakt dat er weer beweging mogelijk is.
Met alle kennis, ervaring en inzichten die ik heb opgedaan wil ik graag andere adoptieouders. bijstaan in hun bij-tijd-en-wijle-zoektocht om hun kind te geven wat het nodig heeft en daarbij ook de eigen ontwikkelpunten op te pakken.