Ik zie niet meer op tegen de lange donkere avonden; wat dat betreft ben ik een stuk verder dan een jaar geleden en dat is fijn om te merken! Langzaam maar zeker ervaar ik mijn groeiend eigen ritme en ruimte: ik ben blij met dat nieuwe gevoel.
Een goed boek, muziek, een spannende detective op tv, of gewoon zomaar wat bankhangen met de smurf zachtjes knorrend naast me. De dag overdenkend en nagenietend van wat de natuur mij bood. De wandelingen met Boaz: het is mijn persoonlijke oplaadtijd, waarin ik me laaf aan een overvloed van kleuren. Het voelt alsof ik steeds stiller word van binnen.
Gisteren hebben we een heerlijke wandeling gemaakt in het Pinetum, samen met Olivier en zijn baasje. Ik ben verliefd geworden op dit prachtig stukje Drenthe… Boaz gaat helemaal los als we ergens gaan lopen waar we nog niet eerder zijn geweest, sjonge, wat een blij hondje! En natuurlijk wordt er af en toe flink gedold… 🙂 Het o zo mooie geweizwammetje… Vanmorgen zijn we naar het Arboretum gegaan, de zon kwam door: heerlijk! De aarde wordt bedekt met blad, het knispert en ritselt onder mijn voeten…
Omdat het ’s morgens vroeg best nog donker is, hebben we ons wandelritme aangepast: eerst een korte ronde voor de grote boodschap van Boaz om later op de dag onze lange wandeling te gaan maken.
Het was nog redelijk grijs en somber, maar niet koud. We doen altijd een paar oefeningen en zoekspelletjes als we op stap zijn. Maar ook de ‘hondenkrant’ moet absoluut gelezen worden… heel belangrijk!
Het werd lichter, de beuk wordt mooier en mooier… Boaz heeft geen zin in spelen en ik heb geen zin in reuen-gedoe, dus hup, doorlopen! Wat hij dan ook heel netjes doet, goed zo kerel! Een boomstam bedekt met prachtige zwammetjes… een lust voor het oog… Ik kijk nog wat rond en ontdek druppel-mosjes: verrukt ben ik! De jas kan uit, die doet dienst als onderlegger en Boaz mag koekjes zoeken 🙂 En achter de boomstam piepkleine paddenstoelen… Ik voel me betoverd door de fraaie tinten om me heen… Bladgoud… In mijn element… dat dus.
Het was een kleine wereld gisterochtend… alles leek zorgvuldig opgeborgen achter vele tinten grijs… … een lege wereld… ik hou ervan … nou ja, bijna leeg… een genietend hondje dat alleen op stap ging en weer terugkwam… 😉 de kleuren van de herfst komen steeds meer tot leven… … één van mijn favoriete plekjes: mijn mijmerboom… … die begroeid is met veel moois… … uren kan ik met verwondering naar hem kijken: mijn kleine trouwe prins… Maak er een mooie zondag van…!
Honden ‘weten’: toen we de boslaan inreden, had ik een opgewonden piepend hondje op de achterbank: ‘Bos! Fijn vrouwtje!’
Bij de parkeerplaats aangekomen zag ik iets wat me niet aanstond uit een auto stappen en besloot ik dat het vandaag geen bos zou worden.
Ik wil ontspannen met mijn hond onze dagelijkse onaangelijnde wandeling kunnen lopen zonder vier paar ogen in mijn achterhoofd nodig te hebben.
Toen we echter richting de hei reden (hopelijk geen militaire oefening, want dan moest het plan C worden), klonk zijn opwinding zo mogelijk nog luider:
Er zijn overal spannende kruip-door-sluip-door-paadjes… … waar je best enge dingen tegenkomt 🙂 … De zandvlakte is een ‘stokkenparadijs’… (en waarom is een stok toch zoveel leuker dan een balletje…???) Vanuit de hondenmand klinkt tevreden gesnurk en zacht piepende geluidjes.
Het voelt alsof de winterse kou al in de lucht hangt… Zachte zonnestralen in de ochtend… De herfstasters hebben nog een bezoeker… … en na een wandeling in de ochtendkou wacht warme chocolademelk… 🙂
Wanneer ik ’s ochtends rond half zeven opsta, trekt Boaz zijn eigen plan: die nestelt zich tegenwoordig maar al te graag nog even in mijn warme bed. Vanmorgen deed de smurf er wel lang over om beneden te komen… pas tegen kwart over zeven kwam meneer zich melden met een allerblijst snuitje en vrolijke kwispel: ‘gaan we nu uit, vrouwtje?’ 🙂
Ik was al voorbereid op de kou van vanochtend, maar ben nog lang niet toe aan de winterjas. Dus een t-shirt met lange mouwen onder een warme trui met de bodywarmer. Dat was voldoende. Het was heerlijk! Beetje guur, dat wel, maar we hebben o zo lekker rondgestruind in het opkomende zonlicht… Het blad van de papieresdoorn (Acer griseum) Een vleugje nachtvorst… Het blijft me boeien, die zaadjes… altijd hetzelfde en toch altijd weer anders… Fijne zondag gewenst!