PUUR! | Gevoelens maken je mens
'Je houdt niet van me.' 'Je begrijpt me ook nooit.' 'Ik ben waardeloos.' 'Ik wou dat ik niet normaal was, zoals … Dan kreeg ik tenminste meer aandacht!'
Voor de zoveelste keer hoor ik de jammerklachten van mijn tienjarige aan. Dit prachtige meisje in ontwikkeling, dat zo'n gevoelig hart heeft en zo ontzettend scherp is in haar observaties. Die houd je niet zomaar voor de gek. Daar moet je geen lege woorden tegen spreken. Alleen zeggen: 'Ik houd wél van je. Ik probéér je te begrijpen, leg het alsjeblieft nog een keer uit', is niet genoeg.
Inwendig zuchtend en stilletjes biddend neem ik mijn meisje in mijn armen. Ik laat haar uitrazen, zoek naar hoe ik kan reageren. Het is alsof ik mezelf vasthoud. Hoe vaak heb ik me niet zo gevoeld toen ik kind was? En wat hielp toen eigenlijk? Ik zie mijn moeder voor me, ook met enige radeloosheid in haar ogen. En ik besef dat ik haar gewoon niet geloofde. Wat had zij anders kunnen doen? Wat moet ík nu anders doen?
'God, help me. Geef wijsheid. Liefde, geduld, tederheid'. Er hard tegenin gaan helpt in elk geval niet, al wil alles in mij minutieus weerleggen wat mijn dochter zegt. Dit is zo'n moment waarop het niet gaat om feitelijke waarheden, maar om gevoelens. Een terrein waar ik me nog steeds liever niet op begeef. Ik heb me altijd beroepen op ratio, op feiten, toetsbare waarnemingen. Maar gevoel? Ik héb dat natuurlijk wel. Volgens mensen die mij goed kennen ben ik notabene een gevoelsmens. Maar ik negeer en omzeil gevoelens liever, ook al duiken ze steeds de kop op. En ergens weet ik wel dat gevoel is wat het leven kleur geeft.
'Gevoelens maken je tot mens', zei iemand eens. Als je je gevoelens onderdrukt, negeer je je menselijkheid. 'O my goodness', dacht ik: 'dan ben ik behoorlijk wat aan het onderdrukken'. Maar als ik ze toelaat, word ik dan net zo'n mess als mijn dochter nu is? Radeloos. Redeloos? Ik besluit te proberen gevoelens toe te laten en te kijken wat er gebeurt. Naast woede en machteloosheid ontdek ik liefde en barmhartigheid. Tederheid. Ik ontdek dat ik veel liever ben dan ik durfde toelaten. En ook veel bozer. Gepassioneerder boos. Angstaanjagend boos, vinden de mensen om mij heen soms.
En dan begint het leren. Zelf leren wat ik mijn kinderen probeer te leren. Wees boos, maar zondig niet. Heb innig lief. Wees maar kwetsbaar. En als je gekwetst wórdt, ga er dan mee naar God toe, die je hart kan genezen. Echt diep kan genezen, waardoor jij kunt leren liefhebben en gekwetst kunt worden zonder eraan kapot te gaan. Maar liefde doet pijn. Liefde kan zo ontzettend veel pijn doen en ook zo ontzettend veel vreugde geven. Als je dan elkaar begrijpt, dan is de omhelzing zoet.
Zoals ik nu merk met mijn dochter. Nu ik de woorden vind van begrip en compassie. 'Kom maar meisje, wat naar dat je je zo voelt. Vertel eens.' En hortend en stotend vertelt ze me wat er is gebeurd en wat dat met haar doet. En ik begrijp en ik houd haar vast. 'Meisje toch. En dan voel je je niet gezien hé? En niet gehoord. Ik kan me voorstellen dat je dan denkt dat ze niet van je houden. En schat, dat is ok. Maar weet je: deze mensen houden wél van je, maar ze kunnen het niet goed laten zien. Snap je dat? En dat doet wel pijn he. Dat begrijp ik.'
Ze kijkt me aan. Ik zie begrip ontstaan. Het neemt de pijn niet weg, maar verzacht het wel. En het samen begrijpen en samen verdrietig zijn en daarna samen naar God gaan en danken dat Hij wél 100% begrijpt en wél 100% liefheeft en dan de vrede ontvangen die Hij geeft. Mijn gevoel en ratio zijn ineens samengevoegd. En ik voel me meer mens geworden.
Dit is zo mooi..hoe je schrijft ..Ik zit met tranen in m'n ogen te lezen omdat ik het voor me zie je situatie, omdat ik het herken van mijn eigen kind zijn en nu ook bij mijn eigen kinderen..emoties zijn nodig om te kunnen leven. Ik wil het graag mijn kinderen hierin helpen . Wat mij helpt is het boek van Floor van Lier ' intense emoties boven water' ook mooi om samen met je kind te lezen en te begrijpen waarvoor emoties dienen. Succes en bedankt voor het delen. Gr Kim
Dank je wel Kim voor je reactie. Wat fijn om te horen dat je het herkent. Het kan zo frustrerend zijn om je kind zo te zien. Maar ik vind het ook zo ontroerend mooi om te ontdekken dat sommige dingen wél werken. Dank je wel voor de boekentip. Daar ga ik wat mee doen! Veel zegen, Ineke