Ga d’r maar aan staan. Als er natuurlijk ook impulsieve, emotioneel minder evenwichtige mensen het woord nemen, als mensen die zich in hun dagelijkse leven best tekort gedaan voelen hier in de kerk opeens wél baasje kunnen spelen, als zelfgenoegzame mensen anderen kwetsen met hun houding, als eigenzinnigen hun wil doordrukken.
Daarom wordt ik zo blij van de klassieke en ietwat romantische beelden uit de Engelse hymne “O Thou who camest from above”, waarmee we deze dienst begonnen zijn. Die zinnen, of God uit den hoge met zijn hemelse vuur mag neerdalen op, ik heb het “mean altar” maar vriendelijk vertaal met het armoedige altaar van mijn hart. Maar er staat eigenlijk, het armzalige altaar van mijn hart. En dat die enorme onuitwisbare vonk uit de hemel vanuit dat tekortschietende hart dan in bescheiden gebeden weer terug mag stijgen…en in een lofzang, zulke hymnen zongen wij met mijn moeder aan de piano elke zondag, na een jaar Amerika en een jaar Engeland. Dat heeft me toch meer gevormd, dan ik in mijn jeugd wilde weten.
Ik weet niet of het jou of u opgevallen is, maar die bijbelwoorden van Jesaja 8 die Pieternel voorlas zijn nogal vreemd om te horen bij de afscheidsdienst van een predikant: “11Toen greep de HEER mij bij de hand en hield me voor dat ik me anders moest gedragen dan dit volk”.
Dat zou wat zijn zeg. Wat moet je met die dominees die ten diepste, bewust of onbewust denken dat zij tegenóver de gemeente staan en hen een lesje te leren hebben waar ze zelf niet op komen?