2014 april | marja wouters
konijnen, koeien, wegen
haar lichaam weet nog wat het kon. haar benen naast haar oren. haar rug gestrekt en toen,
nog niet haar nek verrekt.
ze mist soms, plots, diegeen van eerder, jonger, zonder stap voor stap gedoe, gierend langs de wegen, dagdag naar koeien in de tegenregen.
waar vocht ze mee, en waarom weet ze nu
zo zeker dat heel weinig er heel veel toe doet.
'het is', mantra voor in tegenlicht, voor konijnen die gevangen, in hun kop, lamp, stikstand, staan te beven, stoppen met hun leven, niemand mist. haar belang was groter dan ze zag. niemand mist.
soms komt ze iemand tegen. iemand om te missen, een ander dan haar eigen kind. haar lichaam werkt dan weer als eerst. haar benen naast haar oren. haar lijf gestrekt en ja, welzeker