Elementarteilchen (Nederlands: Elementaire deeltjes) is een Duitse dramafilm onder regie van Oskar Roehler, die werd uitgebracht in 2006. De film is gebaseerd op de roman Elementaire deeltjes van de Franse schrijver Michel Houellebecq.

Verhaal 

Michael en Bruno zijn halfbroers die heel verschillend van elkaar zijn, maar beiden hebben te maken met een verstoorde seksualiteit. Ze hadden een ongewone jeugd omdat hun moeder een hippie was en zij opgroeiden bij hun grootmoeders en op kostscholen.

Michael is moleculair bioloog en is gefascineerd door genetica en het door klonen scheiden van voortplanting en seksualiteit. Hij is uitgekeken op zijn baan in Berlijn en besluit zijn onderzoek naar klonen voort te zetten aan een instelling in Ierland. Bruno is leraar op een middelbare school. Hij is geobsedeerd door zijn seksuele verlangens. Hij meldt zichzelf vrijwillig bij een psychiatrische inrichting nadat hij een van zijn leerlingen seksueel heeft lastiggevallen.

Voor zijn vertrek naar Ierland bezoekt Michael voor het eerst sinds jaren het dorp van zijn jeugd. Hij ontmoet daar zijn jeugdvriendin Annabelle en ontdekt tot zijn verbazing dat ze nog vrijgezel is. Ze beginnen een relatie. Bruno verlaat de psychiatrische inrichting en gaat op vakantie naar een hippiekamp nadat zijn vrouw van hem gescheiden is. In het kamp ontmoet hij Christiane. Ze beginnen een open relatie, maar hij wordt verliefd op haar.

Michael verhuist naar Ierland en ontdekt dat, ondanks zijn twijfels, zijn onderzoek naar klonen een revolutionaire doorbraak was. Hij mist Annabelle, maar krijgt haar niet aan de lijn als hij haar belt. Annabelle krijgt te horen dat ze zwanger is, maar ze moet een abortus ondergaan en haar baarmoeder moet worden verwijderd vanwege levensbedreigende afwijkingen. Tijdens een seksorgie bij een van hun bezoeken aan een swingersclub, stort Christiane in. Bruno krijgt in het ziekenhuis te horen dat Christiane voor altijd verlamd zal zijn. Bruno wil tot het eind bij haar blijven. Christiane staat er echter op dat hij even de tijd moet nemen om na te denken.
 
Michael krijgt van Annabelle's moeder te horen dat Annabelle een abortus en een zware operatie heeft ondergaan. Hij verlaat Ierland onmiddellijk voor Annabelle en geeft openlijk zijn diepe liefde voor haar toe. Bruno belt Christiane, maar hij laat de telefoon steeds slechts één keer overgaan. Hij rijdt naar haar appartement om erachter te komen dat ze kort daarvoor zelfmoord heeft gepleegd. Vervolgens keert hij terug naar de psychiatrische inrichting. 

In de inrichting heeft Bruno hallucinaties van Christiane die hem uitlegt dat haar zelfmoord niet zijn schuld is. In zijn verbeelding vertelt hij haar dat hij heeft besloten voor altijd bij haar te blijven. Nadat Annabelle is hersteld en voorafgaand aan hun vertrek naar Ierland, bezoeken Michael en Annabelle Bruno in het ziekenhuis en brengen met hem een zonnige dag door aan het strand.

Aan het einde van de film wordt gemeld dat Michael de Nobelprijs wint.

Rolverdeling 
 Moritz Bleibtreu als Bruno
 Christian Ulmen als Michael
 Martina Gedeck als Christiane
 Franka Potente als Annabelle
 Nina Hoss als Jane
 Uwe Ochsenknecht als vader van Bruno
 Thomas Drechsel als jonge Bruno
 Tom Schilling als jonge Michael
 Nina Kronjäger als Katja
 Jennifer Ulrich als Johanna

Prijzen en nominaties 
Moritz Bleibtreu won in 2006 de Zilveren Beer voor beste acteur voor zijn rol als Bruno. De film werd in 2006 genomineerd voor de Gouden Beer.

Externe link 
 

Film uit 2006
Duitse film
Dramafilm