Het was een bewogen week. Na mijn blog over de school en bednet van maandag waren we benieuwd wat dinsdag zou geven. Gelukkig kregen we die dag wel beeld. Ik zag hier een heel blije dochter die enthousiast mee deed met de klas. Jammer genoeg was er toch één minpuntje. Door problemen met het geluid werden er steeds stukjes van de les gemist. Een les Frans of handel is echt niet gemakkellijk te volgen op die manier. Blijkbaar is ze echter niet de enige met dit probleem. Maandag start ze zonder bednet. We moeten wachten tot de geluidsproblemen opgelost zijn anders zorgt het lesgeven en les volgen voor te veel frustraties.
In ons nieuwe huis wordt ondertussen stevig doorgewerkt. Woensdag gingen we dan ook even langs om te kijken. Het ziet er indrukwekkend uit. Terug richting Buggenhout liet onze grote grote auto het echter afweten. De echtgenoot kon hem nog net tot op de parkeerstrook rijden. Opa bracht mij naar huis terwijl de wederhelft op de pechdienst wachtte. Hopelijk valt de rekening voor de herstellingskosten een beetje mee want toen we hem vrijdag weer mochten ophalen, bleken er ook kosten te zijn aan de kleine grote auto.
Donderdag moesten we nog maar eens even slikken. In de brievenbus zat een hele dikke envelop van het ziekenhuis. Ik vroeg me al af of er soms een verslag in zat, tot ik hem opende. Maar liefst tien facturen belandden op de tafel en dit voor een totaal bedrag van meer dan 3000 euro. Blijkbaar zijn ze op de facturatiedienst wakker geschoten en zijn ze nu alle rooming-in kosten aan het factureren tot twee jaar terug. als je weet hoe vaak en hoe lang onze held in het ziekenhuis lag… Gelukkig kennen we daar al een paar mensen in het ziekenhuis en zijn zij zich hier mee gaan moeien. Hopelijk komt er een structurele oplossing uit de bus, want zo is zorgen voor je kind wel heel duur. Als je weet welke zorg ik ook in het ziekenhuis zelf doe, zouden ze me beter betalen, vond een vriendin.
Vrijdag was gelukkig een rustige dag, behalve dan voor de jongste dochter. Die moest eerst naar het revalidatiecentrum, dan was er bednet (met vaker geen dan wel geluid welliswaar) en in de namiddag kwam de juf nog langs om een paar uurtjes les te geven. Aangezien onze drie grote toch niet thuis waren en het onze beurt was om het depot van de voedselteams open te houden, mocht ze nog eens gaan genieten van een hamburger in de mac Donalds.
Nu is het weer weekend. Voor de oudste dochter zijn dit de laatste vakantiedagen voor ze weer start. De zoon heeft nog een weekje. De zomer is nu echt bijna gedaan.
Dit delen:
Delen
E-mail
Facebook
Berichtnavigatie
Vorig berichtteleurgesteldVolgend berichtdroom van een droom	
2 gedachten over “bednet en co”	
Buydts Ingrid schreef:	
17/09/2016 om 17:35	
Een ezeltje aanschaffen zou dat geen goed idee zijn? “Ezeltje strek je!”
Hij of zij kan mee verhuizen naar Mespelare daar heb je toch plaats genoeg.
Hopelijk komt bednet in orde zodat de leergierige dochter terug haar lessen kan volgen.
Beantwoorden
Annick schreef:	
30/09/2016 om 10:16	
Het mag al een EZEL zijn denk ik…..Suzanne heeft al flink wafeltjes verkocht t.v.v. de steungroep Giraffenvlekjes voor Elselien. Nu volgt de actie met de steunboekjes: varkentjes wassen 🙂