Gisteren na het eten meteen te bed want ik trek t bijna niet meer. Vanmorgen weer vroeg uit bed en om even over achten samen met Julia op weg voor de volgende etappe. In het eerste dorp aangekomen daar ontbeten en het is niet te geloven maar daar kwam ik weer een Hollandse tegen. Het werd al bewolkter en Julia wilde met mij wedden om een tientje dat het zou regenen. Nou dat wilde ik graag aannemen. Om half een geluncht in Carrion de los Condes en daar stonden we voor een moeilijke beslissing. Of hier overnachten of nog 18 kilometer doorlopen, daartussen was niks, geen herberg, geen bar, helemaal niks, we vonden het echter nog veel te vroeg om te stoppen dus huppetee, doorlopen. De weg veranderde in een pad en het leek wel alsof we in de Noordoostpolder liepen, alles vlak en de weg kaarsrecht en dat 18 kilometer lang. Ook raakte het water op en eindelijk om kwart over zes kwamen we totaal uitgeput aan op de eindbestemming. Ik ben op mijn hele Camino nog niet zo moe geweest. Douchen en gelijk eten in het restaurant in onze Auberge. Vanavond op tijd te bed en hoe laat we morgen weer los gaan weet ik niet. Ik heb het even helemaal gehad.
Misschien tijd voor een rustdag :-) ?!? Zoals je al zei, ieder zijn eigen camino... Listen to the voice from within.
Ja John je zal wel dwars af wezen maar hoop dat als je een nachie goed geslapen hebt er weer lekker tegen aan gaat.Er lekker bij zingen helpt ook wel.Neem anders maar lekker een pauze daggie die bollen groeien wel door hoor ,ook als jij er niet bent.Je zal wel denken je hebt makkelijk praten maar wij kunnen wel met je meeleven maar jij beleeft het in het echie.Je bent er bijna en vergeet niet er volop van te genieten.Groet van ons uit Langedijk.
Geweldig man, al 2225 km! Rob had mij op je blog gewezen en ik heb sindsdien al meerdere verhalen van je gelezen. Op dag 80 ofzo kwam je in de buurt waar mn ouders wonen (bij Bergerac/Marmande). Daar wandel ik vaak. Geen last van blaffende honden?