In 1905 haalde Sibelius het stuk geheel uit elkaar, reviseerde het van a tot z en voltooide de nieuwe versie nog in datzelfde jaar. De relatie tussen Sibelius en Burmester was ondanks al het gehannes niet stukgelopen: hem werd gevraagd of hij voor de eerste uitvoering in Berlijn wilde tekenen, met niemand minder dan Richard Strauss als dirigent. Edoch, pech voor Sibelius: Burmester kon niet. Maar al snel daarna was er een alternatief voorhanden: Karl Halir, de concertmeester van het Berlijns filharmonisch orkest, zou als solist optreden, met ook nu Strauss als dirigent. Na nog enig schrapwerk (onder meer de tweede cadens in het openingsdeel) mocht Sibelius zich na de Berlijnse première verheugen in een ware zegetocht langs de belangrijkste Europese en later ook Amerikaanse concertzalen. Het aan Franz von Vecsey (een Hongaars wonderkind op de viool die volkomen in de vergetelheid is geraakt) opgedragen opus is tot op de dag van vandaag bij een groot publiek geliefd gebleven.
Het zou voor zowel de soliste, de Amerikaanse, maar in Europa opgevoede Esther Yoo (1994) en de van oorsprong Russische dirigent Vladimir Ashkenazy (1937) teveel eer zijn om in dit geval van twee 'baanbrekende' vertolkingen te spreken, maar laten we wel realistisch zijn: deze concerten zijn al zo vaak en door de grootste violisten en dirigenten vastgelegd dat het volslagen onmogelijk is om daaraan nog iets toe te voegen dat ongekend is. Anderzijds heeft natuurlijk eenieder het recht om zich met deze werken - om het eens in keurig Duits te zeggen - 'auseinanderzusetzen'; en dat dan op een dusdanige manier te doen dat het publiek erdoor wordt geboeid. Daarin is Yoo hier met vlag en wimpel geslaagd Zij heeft nog een grote carrière voor zich en we zullen nog veel van haar gaan horen, want als 21-jarige (in juni wordt ze 22) heeft ze al veel in haar mars. Ashkenazy als dirigent presteert nogal eens wisselend, maar de samenwerking tussen hen beiden in deze twee concerten moet zo ongeveer ideaal zijn geweest, want dat valt bij wijze van spreken van iedere noot af te lezen. Kortom, dit is hogeschoolwerk, dit is geïnspireerd musiceren van de bovenste plank.