Door de hormonen en een blessure kwam in een korte tijd ontzettend veel aan. Ik raakte daardoor erg onzeker. Ik ging van een meisje met bijna ondergewicht naar iemand die overgewicht had. Ik vond dat heel vervelend en dat maakte mij ontzettend onzeker. Op een gegeven moment zei mijn moeder tegen mij: moet je dat wel eten, als je zo doorgaat word je net zoals ik. Dat was voor mij de druppel. Ik wilde afvallen en snel ook. Ik kon dat echter niet. Ik raakte verstrikt in gedachtes van schaamte, te veel eten en controle.
Ik wilde niet meer. Ik vond school niet meer leuk, ik vond het leven niet meer leuk, vond mijzelf niet leuk en mijn familie ook niet. Ik wilde eigenlijk niet meer leven. Ik lag dagen in bed. Ik keek netflix en had constant behoefte aan eten waardoor ik mij nog slechter ging voelen. Mijn bed was de enige plek waar ik mij gelukkig voelde. Dit was mijn plekje, ik voelde mij hier veilig en ik kon hier doen wat ik wilde zonder dat mensen over mij oordeelde.
Ik vond contact op school maar moeilijk. Ik heb de eerste drie jaar van mijn middelbare school in een klas gezeten waar het niet mee klikte. Ik kreeg op een gegeven moment vrienden buiten de klas. Ik leefde daarvan op, maar op een gegeven moment had ik een excursie met alleen mijn klas. Ik wilde niet gaan en wilde het liefst heel de dag in mijn bed leggen. Ik moest van mijn ouders toch gaan, maar toen brak er iets in mij. Ik wilde niet meer en ik rende het huis uit en stapte op mijn fiets.