‘Ik denk niet dat verwerken echt bestaat. Er is geen punt waarop je zegt: nu is het klaar. Ik heb Hugo verweven in mijn leven. Hij is niet meer dagelijks op de voorgrond aanwezig, maar hij zal wel altijd bij mij en bij ons gezin horen.Ik sta waar ik nu sta doordat ik keuze heb gemaakt om weer gelukkig te willen worden. Dat lukte alleen door dwars door het verdriet heen te gaan. Het te voelen in elke vezel van mijn lijf. Dat betekende niet dat ik de hele tijd verdrietig was. Het ging met ups en downs. Ik merkte dat verdriet en geluk ook naast elkaar kunnen bestaan en dat er langzaam een verschuiving plaatsvond naar het geluk. Ik heb nog wel eens momenten dat ik emotioneel word van een liedje of iets dat ik lees, maar het voelt niet meer als diep verdriet. Ik koester die momenten, omdat ik weet dat het verdriet alleen maar bestaat omdat er net zoveel liefde is. ‘
‘De maanden na het verlies waren vooral heel stil. Het verdriet komt in golven en de ene dag ging beter dan de andere. De eerste weken was mijn man nog thuis en gingen we samen elke dag even naar de begraafplaats. Later deed ik dat ook alleen. Ik probeerde elke dag wel iets te ondernemen, hoe klein ook. Ik wilde mezelf niet opsluiten en afsluiten van de buitenwereld. Ik heb veel geschreven, gewandeld, koffie gedronken met vriendinnen en uitstapjes gemaakt met mijn man en familie. Ik heb ook een speciaal fotoalbum gemaakt voor Hugo en een herinneringskist. Ik wilde bezig blijven en niet alleen maar de hele dag verdrietig zijn. Juist de afwisseling daarin, zorgde ervoor dat het langzaam aan beter ging.’
‘De lichtpuntjes zaten in kleine dingen: de aandacht van anderen, een lief kaartje, een glas wijn in de zon of een wandeling door het bos. Je leert de mensen om je heen goed kennen en sommige relaties worden hechter en dierbaarder. Ik vond het bijzonder om te merken hoeveel mensen aan ons dachten, zelfs uit hele onverwachte hoek kwamen er kaartjes. Het was fijn als mensen ook op een later moment nog aan me dachten en vroegen hoe het ging of Hugo’s naam noemden. Dat gaf me echt een goed gevoel. Daarnaast probeerden we samen ook leuke dingen te blijven doen. In het begin voelde dat niet als gezellig, maar dat werd wel steeds beter. We gingen gewoon op vakantie, ook al hadden we geen zin. Van thuis blijven ging ik me ook niet beter voelen.’