spijbelen – GewoonAnneke
7 oktober 2013 21 februari 2014 door gewoonanneke, posted in Hemaverhalen
Va nmorgen hoorde ik de weersvooruitzichten dus ik dacht nog maar een paar daagjes genieten van het mooie weer, gaan fietsen en naar de Kringloopwinkel gegaan.
Heb eigenlijk niets nodig maar ik loop dan toch altijd nog even naar de boeken toe en zie daar 5 boekjes van Simon Carmiggelt liggen. Vijftig cent per stuk en ik koop ze allemaal.
Als ik een bak koffie ga drinken bij de Hema neem ik er een mee en ga er in zitten lezen. Een bekende loopt langs, ik hoor en zie niets, zit helemaal in het boek, kijk pas op als ik mijn naam hoor zeggen. "Spijbelen" heet het boekje, een toepasselijke titel want ik heb nog steeds als ik op een normaliter werkdag ga zitten lezen gevoelsmatig vind dat ik spijbel.
Met het boekje in mijn hand loop ik nog naar de plantenwinkel om een bloemstukje te kopen en als ik betaal leg ik het boekje even op de toonbank.
Een jonge vrouw, schat haar zo rond de 25, helpt me en zegt op het boekje kijkend "Zo dat is een oude, ik heb ze allemaal, gekregen van mijn oma met nog meer jeugdboeken zoals de originele oude Dik Trom" En ik lees er nog regelmatig in.
Er ontstaat een heel leuk gesprek over lezen, boeken en de jeugdboeken die ze ooit gelezen heeft en nog steeds zo nu en dan in leest.
Ik vind het eigenlijk zo leuk om dat te horen.
Als ik thuis komt is het heerlijk warm en ik ga met een bak groene thee en mijn boekje in de tuin zitten, wie doet me wat. De verhalen van Carmiggelt zijn voor mij net Engelse drop, als je er eenmaal aan begint kan je er niet meer mee stoppen.
Eind van de middag zette ik de televisie aan en daar hoorde ik dus dat het vandaag precies de 100e geboortedag van Carmiggelt is. En het grappige is dat ik me nu pa s realiseer dat hij in hetzelfde jaar als mijn vader geboren is. Wist wel dat het een dezer dagen was maar het is wel leuk dat het dus precies vandaag is, dat ik deze boekjes van hem vindt en ook nog zo'n leuk gesprek heb met zo'n jonge vrouw waarvan je eigenlijk niet zou verwachten dat ze Carmiggelt nog zou lezen.
Dus bedacht ik, Carmiggelt leeft nog steeds en dat zijn boekjes voor vijftig cent bij de Kringloopwinkel liggen daar zou hij misschien gewoon om lachen of met zijn zo bijzondere en speciale humor een Kronkel over hebben geschreven.