Bijen verzamelen naast nectar en stuifmeel, ook harsen en sappen van blad- en bloemknoppen. Ter plaatse mengen ze de hars met was, pollen en lichaamssappen. Zo ontstaat propolis, die ze vervoeren naar de bijenkast. Ze maken er raten mee vast aan de kast, verstevigen er cellen mee en dichten er gaten mee om het bijenvolk van toch te vrijwaren.
Door gebruik te maken van propolis, beschermt een bijenvolk zich tevens tegen ziekten. Zij zitten met 10 000 tot 50 000 dicht op elkaar in de kast, en hebben dus wel een degelijk afweermechanisme tegen ziektekiemen nodig.
De imker oogst propolis door de bijen te misleiden. Door het tactisch plaatsen van netten of roosters, geeft hij hen het idee dat de kast open staat of gaten heeft, waardoor de bijen de gaten zullen gaan dichten. Wanneer de gaten in de netten en tralies gevuld zijn met propolis, verwijdert de imker deze en plaatst ze in de diepvriezer. De propolis wordt dan broos, waardoor deze afgeschraapt kan worden.
Door de hars op bomen en bloemen te winnen, maken bijen op ingenieuze wijze gebruik van de natuurlijke stoffen die bomen beschermen tegen diverse ziekten. Propolis is een mengsel van een honderdtal verschillende stoffen en bevat daardoor een uitgebreid scala van eigenschappen. Het bestaat grotendeels uit hars, was, etherische oliën, stuifmeel plus organische zuren, mineralen en sporenelementen.
Propolis wordt vooral om zijn bacterieremmende en antibiotische werking gewaardeerd, en wordt als tinctuur gebruikt bij verkoudheden bijvoorbeeld. Bij de mond- en tandhygiëne voorkomt propolis ontstekingen en aandoeningen van het tandvlees. In de alternatieve tandheelkunde en geneeskunde wordt propolis als aanvullend natuurlijk antibacterieel middel gebruikt.
Door de schimmelwerende en antiseptische eigenschappen is propolis ook uitstekend inzetbaar als natuurlijke huidverzorging bij lichte huidklachten en wordt onder andere verwerkt in propoliszalf.