Eikels | Zeeland Geboekt | pzc.nl
Wim Hofman illustratie bij rubriek Eikels © Wim Hofman
Jan van Damme 11-09-20, 07:00
Door de droogte en de harde wind lijkt het hier en daar al herfst. Veel dor blad is van de bomen gewaaid en onder eikenbomen liggen al veel eikels soms met napje en al.
Ik herinner me nog een tijd dat we met een stel jongens eikels gingen rapen. Je kon er geld mee verdienen voor de voetbalclub. Eigenlijk waren er twee manieren om geld te verdienen: het verzamelen van oud papier en het rapen van eikels. Zowel het oud papier als de eikels moesten in een houten schuurtje dat we de JAPI-keet noemden. JAPI stond voor: Jongens, Allemaal Papier Inzamelen. Eikels waren bijzaak en het rapen ervan was enkel maar in september actueel.
De eikels werden verkocht aan de boeren die varkens hadden. Varkens aten blijkbaar graag eikels. Ik probeerde ook wel eens een eikeltje te eten, maar ze hadden een erg bittere smaak.
Grosso modo waren er in mijn ogen twee soorten eikels: van de Hollandse en de Amerikaanse eik. Onder de laatste eik lagen dikkere eikels . De boom had ook grotere bladeren, die naarmate de herfst vorderde, donkerrood werden.
Bij het eikels rapen zat je op je hurken of je kroop rond. De eikels deed je in een emmer of doos en je maakte geen verschil tussen de eikels van de Amerikaanse of de Hollandse eik. De varkens maakte het ook niets uit, zo vertelde men mij. Ze smaakten even bitter. Het was eigenlijk wel een leuke bezigheid, vooral als het weer goed was en de herfstzon scheen. Met twee handen grabbelde je de eikels bij elkaar, je gooide ze in je emmer en zo bewoog je je voort.
Ik herinner me een keer dat aan het eikels rapen abrupt een eind kwam: er was opeens een flits en een schok: ik was al voortkruipend met mijn hoofd tegen een schrikdraad gekomen. De schok heeft er natuurlijk wel aan bijgedragen dat ik het eikels rapen van toen nooit vergeten ben.