Acteur, muzikant, schilder, danser en nu dus ook schrijver – Hans Dagelet wordt in de persinformatie omschreven met de ietwat lachwekkende term ‘artist integral'(sic). Ik vrees dat hij daar zelf achter staat. De man met de vier o’s is een portret van Otto Oonk, succesvol strafpleiter. Zijn liefdesleven wordt bevolkt door een serie scharrels die tot in de ranzige details worden beschreven, maar ondanks zijn grote bek smacht Otto naar een goede relatie. Dagelets toon – vol spreektaal, veel populaire uitdrukkingen – is goed getroffen. Soms koket, iets te demonstratief, maar meestal vermakelijk. Het is vooral de stem van de verteller die maakt dat je verder wilt lezen. Als Dagelet op driekwart van het boek overschakelt naar een ander, lyrischer register, begint hij te haperen. Het verhaal neemt een ongeloofwaardige wending, die volstrekt uit de lucht komt vallen. Jammer, want tot dat moment is De man met de vier o’s een overtuigend debuut.