De schrijver lijkt af te gaan op verhalen over de wetgeving. Er is geen sprake van een veelheid aan, laat staan een versnipperde, privacywetgeving: er is een Wet bescherming persoonsgegevens met sectorale regelingen er onder. En begrippen als ‘eigenaar’ en ‘afnemer’ komen in de wetgeving niet voor. Die doelbinding is een vereiste voor iedere gebruiker van de gegevens, ongeacht de bron. Wat nogal eens vergeten wordt is dat persoonsgegevens een digitale schaduw van de betrokkene vormen. Wie is de “eigenaar” van die schaduw? En wie heeft er belang bij dat die schaduw geen vervormd beeld geeft op basis waarvan onjuiste publiekrechtelijke handelingen worden verricht?