De roep om staatssteun voor noodlijdende zorginstellingen neemt toe. De NVZ wil tijdelijke balanssteun voor ziekenhuizen die geen geld kunnen aantrekken voor nieuwbouw. En binnenkort beslist de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) over een steunverzoek van 29,5 miljoen euro voor de IJsselmeerziekenhuizen.
Volgens minister Klink is dit ziekenhuis een “systeemziekenhuis” dat persé overeind moet worden gehouden. En passant vergeet hij dat ook de Europese Commissie meekijkt. Als een benadeelde partij een klacht neerlegt in Brussel, is de kans groot dat de klager gelijk krijgt en dat het hele steunbedrag direct moet worden terugbetaald.
De Volkskrant heeft de staatssteun aan de zorg op een rijtje gezet. De afgelopen tien jaar gaf de NZa voor 73 miljoen euro steun aan noodlijdende zorginstellingen. Dat is een schijntje vergeleken bij de vele miljarden die jaarlijks in de zorg omgaan. Het zelfreinigende vermogen van de sector is kennelijk toch groot. De NZa gaat terecht
heel voorzichtig om met staatssteun. Alleen als de continuïteit van de zorg in gevaar is, komt er geld op tafel. Het gevaar is namelijk dat de staatssteun gaat dienen als achtervang voor slecht management. Het kan concurrentievervalsend werken voor instellingen die hun zaakjes wel op orde hebben. En staatssteun zorgt ervoor dat instellingen geen nieuwe wegen gaan bewandelen. Want er zijn wel degelijk mogelijkheden om aan geld te komen.
Het Vlietland Ziekenhuis in Schiedam wordt ondergebracht in een coöperatie met de zorgverzekeraar, het personeel en andere zorgaanbieders als aandeelhouder. De IJsselmeerziekenhuizen en het St. Jans Gasthuis in Weert zoeken kapitaalversterking bij een private aandeelhouder net als het Slotervaart ziekenhuis in Amsterdam heeft gedaan. En Maasziekenhuis Pantein in Boxmeer heeft zijn hele nieuwbouwsom van 66 miljoen kunnen lenen bij de Rabobank omdat het de risico’s tijdens de bouw heeft neergelegd bij de aannemer. Een steenworp verderop komt een privaat oncologisch ziekenhuis dat 200 miljoen euro kost. Instellingen kunnen het zelf. (Zorgvisie – Eric Bassant)
De Overheid/de NL Politiek heeft de marktwerking afgeroepen in NL.Laat de RvB v.Ziekenhuizen en de Markt zijn werk doen.Het selecteert zich zelf.De Goede Managers overleven.Kijk eens in de Scandinavische Landen ; Duitsland( Rhon-klinieken);VS;etc..Waarom kan het daar wel?
Staatssteun aan de zorg! Maar ben jij niet van mening dat de overheid eerder moest reageren. Knap van NZa om zo te werk te gaan. Ik vind het jammer en niet passend ten opzichte van instellingen die geen extra steun krijgen omdat ze het altijd goed hebben gedaan.

Michel Wijngaards is benoemd tot nieuwe directeur van thuiszorginstelling Thebe/Mark en Maasmond in Oosterhout. Hij volgt Kees Mulder op die eind januari in goed overleg is vertrokken.
Mulder werd begin 2007 aangetrokken om de fusie tussen Maasmond en Kruiswerk Mark en Maas te bewerkstelligen en Thebe op de kaart te zetten. “Door de veranderingen in de zorg moeten we ons beleid nu echter meer richten op de interne bedrijfsvoering, en daarbij horen andere competenties”, aldus Wim Corsten voorzitter van de raad van bestuur. Mulder wordt opgevolgd door Michel Wijngaards, directeur thuiszorg bij Thebe. (Zorgvisie – Jolande den Hollander)

Artsen moeten verplicht worden om euthanasie uit te voeren bij dementerenden als die tijdens hun leven een gedetailleerde euthanasieverklaring hebben opgesteld. De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde wil een wetswijziging.
De werkgroep van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde(NVVE) gaat volgende week van start om de euthanasiewet aan te scherpen. Directeur Rob Jonquière van de NVVE verwacht dat het maatschappelijk debat over euthanasie bij mensen die niet meer wilsbekwaam jaren nodig zal hebben. De NVVE hoopt dat de Tweede Kamer uiteindelijk akkoord zal gaan met een wetswijziging.
Het komt volgens de NVVE regelmatig voor dat artsen weigeren euthanasie uit te voeren in een ver stadium van dementie. Ook als die persoon in ‘goede dagen’ schriftelijk heeft aangegeven niet meer te willen leven als hij of zij dement is. De artsen zijn zo terughoudend, omdat ze geen gesprek meer met de patiënt kunnen voeren en dus ook niet weten of de persoon nog steeds achter zijn of haar stervensverzoek staat.