Ik verlangde terug naar Parijs, daar had ik zoveel collega's en ik wilde Lhote weer zien en bij hem schilderen. In Nederland had ik geen goede kritieken, ik wilde mijn techniek verbeteren en dat kon ik beter in Parijs, daar had je veel meer exposities en kon ik verkopen. Gelukkig kregen we toen Drees en konden we weer een beetje rondkomen. Tante Henriëtte en tante Elize stuurden ons elke maand geld, zij waren wel boos dat we bijna niets meer hadden.
Eindelijk ging ik terug naar Parijs, in juli 1947. Ik logeerde bij onze vriendin Madeleine Frottier, in de Rue Mouton-Duvernet, zij was zo lief mij uit te nodigen. Ik had een kleine kamer met een appartementje met alle comfort en warm water. Het was heerlijk om terug te zijn in Parijs, er was niets veranderd en ik vond het zo jammer dat ik mijn schilderkist niet had meegenomen, want ik wilde direct schilderen! De volgende dag, in de rue d‘Odessa, toen ik naar de politie ging om me in te schrijven, ontmoette ik Poliakoff, we botsten bijna tegen elkaar op! Hij hielp me met mijn paperassen en toen hebben we samen iets gebruikt in een café. We hadden elkaar zoveel te vertellen. Lhote was net vertrokken naar de campagne, dat vond ik zo jammer. Op zijn atelier was nog geen model, ze deden toen stillevens en ik mocht er gratis komen werken.
Dus de volgende dag ging ik ernaartoe en zag ik mijn oude vrienden weer. En was er ook een nieuwe jongen die Cemal kende, mijn Turkse vriend, waarmee ik toen in Istanboel was. Hij wist zoveel over hem, we zijn toen later naar een expositie gegaan.
In de ochtend schilderde ik bij Lhote en 's middags tekende ik bij Madeleine. Ik ben toen ook naar een expositie gegaan van Lhote, Hij was zo goed in kleur geworden, en mijn kleuren wilde ik beter maken, Lhote zou me daarbij helpen.