Mijn reden om te kiezen | Voor-Morgen
Ik voorkom voor mijzelf onnodig lijden in een verzorgingstehuis en regel verpleging aan huis.
"Met Frank ben ik 46 jaar gelukkig getrouwd geweest. We hebben mooie jaren gekend waar ik dankbaar op terug kijk, helaas hebben we geen kinderen mogen krijgen, dat hadden we wel graag gewild.
Frank en ik hadden samen een slagerij, waar we altijd hard gewerkt hebben. Daarnaast hebben we prachtige verre reizen gemaakt. Badminton was mijn passie en voetbal die van Frank.
Niet lang na de verkoop van de slagerij bleek Frans Alzheimer te hebben. Een tijdje kon hij dat met trucjes verbergen en merkte je het alleen aan kleine dingen. Maar na anderhalf jaar ging het plotseling heel hard bergafwaarts. Frank raakte de weg kwijt en moest overal mee geholpen worden. Eten, aankleden, wassen en naar de wc gaan.
Het werk in de slagerij heeft me altijd sterk gehouden, waardoor het me nu ook nog lukte om mijn man te ondersteunen met zware dingen zoals in bad gaan en traplopen. Maar het leven met Frank in huis was wel heel zwaar. Alle deuren moesten steeds op slot, ik moest de autosleutels verstoppen, de keukendeur moest dicht, hij was vaak verward, bang en onrustig... En als ik het lichamelijk niet had aangekund, had Frank gelijk naar een verzorgingstehuis gemoeten.
Dat was iets waarvan Frank altijd zei dat hij dat beslist niet wilde. Zijn zus Gerda heeft daar haar laatste levensjaren doorgebracht en hij vond het iedere keer weer vreselijk om te zien hoe ze daar wegkwijnde. Het was voor haar een lange lijdensweg, en na ieder bezoekje aan Gerda was Frank verdrietig en stil.
Uiteindelijk is Frank nog redelijk snel aan een hartstilstand overleden, vredig thuis. Ik mis hem natuurlijk, maar toch was het een zegen. Want als het allemaal nog langer had geduurd, dan was Frank tenslotte toch echt in een ziekenhuis of verpleegtehuis geëindigd.
Dit alles heeft mij de ogen geopend. Ik heb geen familie die mij kan verzorgen als ik wilsonbekwaam en afhankelijk ben geworden van anderen.
Daarom heb ik voor mezelf onlangs een aantal wilsverklaringen opgesteld. Vooral de zorgwensverklaring wilde ik snel opgesteld hebben. Daarin heb ik aangegeven waar en hoe ik mijn zorg wil ontvangen: in mijn eigen woning, met verpleging aan huis. De dochter van mijn beste vriendin is mijn vertegenwoordiger. We hebben samen doorgesproken wat ze moet doen als ik wilsonbekwaam word, heel fijn.
Dat dit nu via Voor-Morgen geregeld is, is voor mij echt een enorme geruststelling!"
Zelfstandig blijven leven is voor mij het allerbelangrijkste.
"Ik mag echt niet klagen: ondanks dat bij mij sinds kort Parkinson is geconstateerd, ben ik nog in relatief goede gezondheid en mijn geheugen werkt nog heel behoorlijk. Sinds 8 jaar woon ik in een heel prettige seniorenwoning met hulp aan huis. Mijn vrouw Julie en ik konden er terecht toen ze vanwege haar artritis een rolstoel nodig kreeg.
Ik leerde Julie -een française- kennen in Parijs, tijdens mijn studie Frans. Onze kinderen Elise en Balthasar groeiden tweetalig op, in de zomers beleefden we ieder jaar mooie vakanties aan de kust van Bretagne, bij Julies familie. Tegenwoordig zit reizen er niet meer in, vooral vanwege de gezondheid van mijn vrouw. Maar ik maak nog graag kleine wandelingen in de natuur en bestudeer dan planten en insecten. Julie geniet van ons uitzicht op het parkje, ze kent alle kinderen uit de buurt, en zij kennen haar! Onze eigen kinderen wonen op een uurtje rijden van ons vandaan en schieten te hulp als het nodig is. Het is erg fijn als de kinderen kleinkinderen langskomen in het weekend, al hebben ze drukke banen en studies. Maar met thuiszorg redden we het gelukkig nog steeds.
Mijn vrouw en ik zijn het erover eens dat we voor geen goud in een verzorgingshuis terecht willen komen. Daarom wilden we allebei onze eigen wilsverklaringen opstellen. Onze dochter vertelde ons dat dit kon bij Voor-Morgen en ze heeft ons geholpen om ieder een eigen document op te stellen.
In onze zorgwensverklaring hebben we aangegeven zo lang mogelijk thuis te willen blijven wonen, met PGB en wijkverpleging. Ook hebben we beide een niet-reanimeerverklaring, want als onze tijd gekomen is, dan hebben we daar vrede mee. En wanneer er geen enkele kwaliteit van leven meer is en er sprake is van uitzichtloos lijden, dan wensen we euthanasie.
Dit alles hebben we vervolgens besproken met onze huisarts. We voelen ons nu zo goed mogelijk voorbereid op onze laatste levensfase. Echt een pak van ons hart!"