Op de rode bloedcellen bevinden zich eiwitten die niet bij iedereen hetzelfde zijn. Als twee mensen verschillende eiwitten op hun rode bloedcellen hebben, hebben ze een verschillende bloedgroep.
Soms krijgen mensen een ongeluk waarbij je veel bloed verliest. Je moet dan bloed krijgen van iemand anders. Dit noem je een bloedtransfusie. Vroeger overleden zo veel mensen omdat ze niet wisten dat er een verschill in bloedtype was. Je kunt namelijk niet elk soort bloed bij iemand naar binnen brengen. Als je de verkeerde bloedgroep binnen krijgt ontstaan er bloedpropjes omdat je bloed gaat klonteren. Die klontering ontstaat omdat antistoffen in je bloedplasma zich gaan hechten aan de "verkeerde" bloedcellen. Die klonteringen kunnen bloedvaten laten verstoppen zodat die bloedvaten niet langer zuurstof en voedingstoffen bij organen kunnnen afgeven. Dit is heel gevaarlijk.
Naast de bloedgroepen A, B, AB en O bepalen de rode bloedcellen ook een ander kenmerk van het bloed, namelijk de rhesusfactor. De rhesusfactor kan leiden tot rhesusziekte en is belangrijk voor zwangere vrouwen.
Ongeveer 84% van de mensen heeft de rhesusfactor en is hiermee rhesuspositief. Bij de overige 16% ontbreekt de rhesusfactor, deze mensen noemen we rhesus negatief. Als een rhesus -negatieve zwangere vrouw een rhesus positief kind verwacht, kan deze rhesus -factor van het kind aanleiding zijn tot het vormen van antistoffen door de moeder. Tijdens de zwangerschap, maar vooral tijdens de geboorte kunnen rode bloedcellen van het kind in de bloedbaan van de moeder terechtkomen. (bv door scheurtjes in de placenta) Omdat het lichaam van de moeder deze rhesus positieve rode bloedcellen als vreemd herkent, maakt het rhesus antistoffen aan. Dit gebeurt meestal pas na de bevalling. Daarom is de kans op problemen bij het eerste kind klein.
Tijdens een zwangerschap geeft de moeder via de placenta antistoffen aan haar ongeboren kind. Op die manier krijgt het kind de eerste afweer tegen allerlei ziekten via de moeder. Wanneer de moeder tijdens een vorige zwangerschap rhesus antistoffen heeft aangemaakt, blijven deze in haar bloed aanwezig en kunnen ze bij een volgende zwangerschap via de placenta in de bloedsomloop van het (ongeboren) kind komen. Hierdoor kunnen dan problemen ontstaan wanneer zij een rhesus positief kind verwacht. Deze antistoffen van de moeder breken de rode bloedcellen van het kind af en zo krijgt het bloedarmoede.
Mijn werk bestaat uit sculpturen, foto’s, films en tekeningen. De objecten die ik maak zijn vaak bedoeld om gedragen te worden. Dit verwijst naar de traditie van (religieuze) processies. Deze traditie bestaat al eeuwen en brengt de kunst veel dichter bij de maatschappij. Door middel van deze dragende vorm, zoek ook ik naar deze verbinding met de maatschappij en het dagelijks leven, zonder het museale kader.
In mijn werk probeer ik mij te verhouden tot de totaliteit van het leven. Levensvragen, blijdschap, liefde en rouw zijn aanleidingen voor mijn werk. Deze vertaal ik naar stereotype beelden als dode bloemen of een zonsopkomst. Hierbij gebruik ik heldere kleuren en onverwachte materiaalcombinaties. Op deze manier illustreert mijn werk niet het onderwerp zelf, maar een omgang met de onderwerpen.
Mijn laatste werk is het Aardbeienkerkhof. Het is een drager van menselijke maat, wat door vier dragers getild moet worden. In de drager hangen vergipste bloemen aan rood draad. Op deze wijze is het werk niet alleen een getuigenis van vergankelijkheid maar ook een oproep om het leven in al zijn schoonheid te vieren. Door dit werk uit het atelier naar buiten onder de mensen te brengen wordt mijn roep luider: zowel het memento mori (Gedenk te sterven) als het carpe diem (pluk de dag).