Van één bloem van de Crocus sativus plant komen maar drie met de hand geplukte saffraandraadjes. Dat met de hand plukken maakt saffraan duur. En als iets duur is ontstaat er namaak, nep-saffraan in dit geval, die ook duur wordt verkocht. De bloemen van de saffloer worden vaak gebruikt voor imitatie saffraan. Saffloer heeft echter niet het aroma van saffraan. En de draden zijn anders gevormd.
Een stamper van een bloem bestaat uit een vruchtbeginsel, een stijl en een stempel. Een vers saffraandraadje bestaat meestal uit de vuil-wittige stijl en de rode stempel. De gedroogde stempel levert de smaak en moet dan mooi diep rood van kleur zijn. De stijl wordt licht geel/oranje van kleur als deze is gedroogd. Het is soms wat lastig te zien omdat het opkrult. De stijl levert echter geen smaak, kleur, geur of enig andere culinaire bijdrage. Wel gewicht, dus je betaalt er wel voor. Je zou dan kunnen zeggen, weg ermee, maar dan blijft alleen de rode stempel over en dan is het op kleur niet te onderscheiden van namaak. Soms worden stampers van andere bloemen gewoon rood geverfd. De geur is wel anders. Namaak ruikt vaak wat muffig. Maar verpakte import saffraandraadjes kan je niet ruiken in de winkel. Hoe nu namaak van echt te onderscheiden?