Toegegeven, Hertmans is natuurlijk niet de vrolijkste auteur ter wereld, maar zijn poëzie bezit door de enorme muzikaliteit een opgewektheid die dat ruimschoots compenseert, zelfs al heeft de dichter het over ‘oude goden’ die de wereld net hebben ‘verknald’ of dat het ‘snuitje van de liefde’ gewoon blind is. Een droef bestaan beschreven in een ritme vol levenslust, waardoor dit ondermaanse tranendal nog steeds schrijnt maar opeens ook reuze meevalt.
Al lezende stuitte ik bovendien precies op wat ik nodig had: bovenstaand vers, waarin wordt verhaald hoe er onder de wereld die we kennen, nóg een wereld rust. Eentje die om ontdekking smeekt. Hertmans spreekt over ‘plooien in het spreken’, wat ik een machtig idee vind: dat zich in onze gesprekken iets schuilhoudt. Een zang, om het met de dichter te zeggen, die het wankelen kan tegengaan. Dat om ons heen een extra wereld is, ontelbare ‘uitgestoken handen… licht zwevend in de schemer’.
De beste teksten zijn een soort krabben. Zijwaarts komen ze je hoofd binnen, hun weke binnenste beschermend, en haast zonder het door te hebben begint er iets te veranderen: de mogelijkheid van andere waarheden, waardoor het bestaan opeens stukken draaglijker lijkt en ook nog eens spannender. Hertmans deed het met dit vers. Ik wilde als een Indiana Jones meteen weer gaan schatgraven in de woorden om me heen. Ontdekken wat er sluimert onder alles waar ik zo op uitgekeken ben. Om dat andere continent in mij te ontdekken dat, zoals Hertmans het zo treffend verwoordt, in ons bromt, dat eist om eindelijk in tl-licht te worden betreden.