Vuistregel 20: Participatie: een stap buiten je comfortzone - Stichting Alexander
Vuistregel 20: Participatie: een stap buiten je comfortzone
Jongere: "Ik heb laatst zo'n geweldige uitnodiging ontvangen om mee te praten over een onderzoek, ik ga meteen de onderzoeker appen om me op te geven".
Helaas, zo gaat het in de praktijk vaak niet. Jongeren geven zich niet vanzelf en masse op voor onderzoeksprojecten. Dus, is het zaak om meedoen zo laagdrempelig mogelijk te maken. Daarbij houden we er rekening mee, dat het voor jongeren best spannend kan zijn om zich op te geven en aan een project deel te nemen. Want , soms moeten jongeren daar voor dingen doen die ze nog niet eerder hebben gedaan en dus moeten ze een stapje buiten hun comfortzone zetten.
Dat zien we bijvoorbeeld bij het reizen naar de locatie van het project, zoals naar ons kantoor in Amsterdam. Soms hebben jongeren helemaal niet zo veel ervaring met het reizen met de trein of is Amsterdam voor hen een nieuwe en grote stad. Als ze dat willen, helpen we hen door bijvoorbeeld hun kaartje alvast online voor ze te regelen of hen op te halen op het station.
Iets anders wat spannend voor jongeren kan zijn, is dat onze projecten vaak in groepsverband plaatsvinden en dat jongeren nieuwe mensen zullen ontmoeten. Daarom zorgen we er voor dat het mogelijk is om samen met een vriend of vriendin te komen of met een ander vertrouwd persoon zoals hun jongerenwerker of begeleider.
In veel gevallen komen wij ook naar de jongeren zelf toe. Naar hun eigen club, school of woongroep. Dan zijn zij al in hun eigen vertrouwde omgeving en is de stap om nieuwe dingen te doen minder groot. Want we dagen jongeren graag uit om over nieuwe onderwerpen na te denken en nieuwe dingen te doen. We weten dat jongeren het belangrijk vinden –en wij zelf ook – om van onze projecten te leren.
Een project wordt vaak afgesloten met een presentatie voor publiek waarbij de jongeren hun bevindingen vertellen. Uiteraard kan dit ook spannend zijn. Maar we laten jongeren nooit onvoorbereid in het diepe springen . Een gesprek met de staatssecretaris bespreken we eerst met de jongeren voor. Een presentatie oefenen we. Daarbij staan we stil bij wat de jongere graag zou willen vertellen en wat een jongeren kan doen of zeggen als hij of zij geconfronteerd wordt met bijvoorbeeld een moeilijke vraag, emotie of een black-out. Daar maken we afspraken over. Vaak hebben jongeren dan al zo'n hechte groep met elkaar gevormd dat ze elkaar ook steunen zoals goed te zien was bij de Transformatiebrigade.
Jongeren en ouders van de Transformatiebrigade zongen ten overstaan van een volle zaal een zelfgeschreven lied op de Voor de Jeugd Dag. Iedereen kon z'n eigen talent gebruiken zoals de tekst schrijven, componeren, zingen of rappen. Jongeren die graag in de schijnwerpers staan, gingen vooraan. Zij die liever op de achtergrond blijven, gingen achter staan. Ondanks dat het spannend was, durfde tijdens de voordracht iedereen op het podium om mee te zingen.
Op deze manieren nemen we jongeren stapsgewijs mee in onze projecten. We sluiten aan bij hun vertrouwde wereld waarin ze zich comfortabel voelen, maar dagen ze wel uit om geleidelijk ook even buiten die comfortzone te stappen.