Toen W.H. Auden en Chester Kallman De zeven doodzonden vertaalden, een toneelstuk met muziek van Kurt Weill en tekst van Bertolt Brecht, werden ze geconfronteerd met een ingewikkelde tekst die moest kunnen worden begrepen als hij werd gezongen. De burleske, cabareteske toon zou verloren kunnen gaan als de dubbelzinnigheden en obsceniteiten niet direct bij het publiek aan zouden komen. Auden en Kallman zochten nieuwe metaforen om de oorspronkelijke betekenis te bewaren. In de Duitse versie blijkt het witte achterwerk van een vrouw ‘dapperder dan een kleine fabriek’ en in de Engelse is datzelfde achterwerk ‘het dubbele waard van een klein motel in Texas.’
Een goede literaire vertaling overwint de letterlijkheid, maar toch gaat er onderweg iets verloren. Hierover merkt Jacques Derrida op dat zich in een tekst van betekenis, ook al is hij vertaalbaar, altijd onvertaalbare zones bevinden. Met enige regelmaat wordt de bemiddelaar door een oorspronkelijke stem verdrongen naar de typografische marges, dat ‘buitentekstuele’ Siberië, waar hij gelaten noteert: ‘onvertaalbare woordspeling’.