Onze elfde Story Station bewoners: Hinke en Robert - it Dreamlân
Onze elfde Story Station bewoners
Hinke Posthuma is schilder en kunstenares en haar man Robert van der Molen is fotograaf. Ze wonen in Groningen.
Foto: Robert van der Molen
Hinke: Ik denk dat we nog maar aan het begin zijn van een crisis die eigenlijk al ver voor Covid 19 is begonnen. Maar met Covid 19 ging het naar een ander niveau en raakten de maatregelingen, beperkingen en gezondheidsrisico's ons allemaal. Niet alleen "ons allemaal" in Nederland maar in heel Europa! In heel de wereld!
Persoonlijke gevolgen waren geen exposities meer, geen openingen, geen werk gerelateerde ontmoetingen waar nieuwe initiatieven konden ontstaan en veel minder inkomsten. En ziek geweest en in de nasleep daarvan nog maanden klachten gehad. En ook het veel minder zien van vrienden familie en bekenden en de spontane ontmoetingen op straat niet te vergeten, heb ik enorm gemist!
Robert: Voor mij betekende het dat ik bij de start van de maatregelen 3 maanden geen werk meer kon/mocht doen daar waar het opdrachtwerk betrof. Tot nu toe heb ik nog steeds minder werk in de opdrachtensfeer.
Hinke: Veel aan het werk geweest in het atelier. Me concentreren op wat er wel mogelijk was en daar aan gewerkt. Ideeën uitgewerkt, plannen gemaakt en nieuw werk gemaakt.
Robert: Eigen projecten zoveel mogelijk opgestart en afgerond. Dit zijn doorgaans fotoprojecten die nog niet gefinancierd zijn behalve door mijzelf maar waar ook uren geïnvesteerd konden worden die ik anders toch werkloos thuis zou zitten.
Hinke: Het was nat maar we hadden ook zon. In de eerste dagen gewerkt aan een projectje waar ik al langer aan werk en wat ik had voorbereid om mee verder te gaan hier in Kollumerpomp. Ik heb rond de camping naar bloemen gezocht die geschikt waren om te gebruiken voor mijn gouden spiegels, "De Blommen fan it Dreamlân" Bladgoud achter geëtst glas. Op it Dreamlân heb ik afdrukken gemaakt van deze bloemen op glas en deze ben ik nu, in het atelier, stuk voor stuk aan het vergulden. Samen hebben we ook veel uitstapjes gemaakt naar inbrengwinkeltjes en hebben we omliggende dorpen en Dokkum bezocht.
Robert: Het weer zat tegen maar ik was blij dat ik even ergens anders was. De omgeving vond ik prachtig en ik waande me soms in Frankrijk als de zon tussen de wolken door piepte. Heerlijk vissen wat ik al jaren niet had gedaan en rondrijden naar dorpjes die ik al in tijden niet meer had gezien of nooit had gezien. Heel blij dat jullie ons die gelegenheid hebben gegeven. Zeer dankbaar!
Hinke: Ik ben benieuwd wat de toekomst brengt. Ik zie in de toekomst hele grote veranderingen gebeuren. Niet omdat ik de toekomst kan voorspellen maar door te kijken naar wat er is, weet ik dat dit niet verder kan gaan. Loslaten hoe het was en kijken naar wat is en hoe we verder moeten met elkaar in verhouding tot de aarde als geheel.
Ik zal er alles aan doen om in verbinding te blijven. Met mezelf en met anderen, in alle opzichten. Ik hoop gezond te blijven, geestelijk en lichamelijk. Ik zal er alles aan doen om tolerant blijven ten opzichte van elkaar in onze overeenkomsten en verschillen en de menselijke maat in de gaten houden. We hebben niet veel nodig maar wel elkaar.
Robert: Het is pijnlijk duidelijk geworden tijdens deze periode van Corona wat de plek van kunstenaars en creatievelingen is in deze maatschappij. De voortekenen waren er altijd al maar worden nu steeds duidelijker benoemd. Het lijkt erop dat als je maar toegepast werkt en meegaat in de algemene mening van volk en vaderland je het prima doet en je handen dicht mag knijpen. Ik sta iets anders in dit en daarom ben ik al een beetje gewend om van minder rond te komen en dat zal denk ik niet gaan veranderen.
Verder heel blij mens!
De manier waarop 'de wereld' omgaat met Covid (meningen, oplossingen en communicatie) baart mij wel zorgen.