Vliegen | Thomas Verbogt
Tweeduizendtwintig is iets anders dan 20-20, ook al is het hetzelfde. Vergelijk het met bibliotheek, door nogal wat landgenoten `bieb' genoemd, alsof je een verbaasd marsmannetje hoort: "Bieb!" Prachtige instelling, een bibliotheek, dat mag ook best tot uiting komen in hoe we die noemen.
Net als iedereen hoor ik vaak zeggen dat het afgelopen jaar `voorbijvloog'. Het woord hoort bij de melancholie van deze laatste dagen. Ik geloof dat ik in mijn kindertijd een jaar soms lang vond duren, maar toen die tijd op was, nooit meer. Het hoort gewoon bij de jaren van ons leven: ze vliegen voorbij.
Dat vond ik in mijn kindertijd trouwens een verontrustende klacht van volwassenen. Ik geloof dat ik mijn moeder het voor het eerste hoorde verzuchten: "Ach jongen, het leven gaat zo snel." Ik vroeg me af hoezo. Uiteraard snap ik inmiddels wat ze bedoelt. Ook heb ik het inzicht dat ik me niet tegen die gedachte kan verzetten. Toen voelde ik dat verzet wel, de winters duurden lang, zomers eindeloos. Dat vond ik juist zo mooi van het leven waaraan ik moest wennen.