Je bent voor eeuwig hier » dsmmeisjes
In het jaar 2020 is Joyce al tien jaar dood. Joyce was de beste vriendin die ik me had kunnen wensen. We leerden elkaar kennen op de middelbare school in de eerste klas. We hadden elkaar heel snel gevonden en waren elkaars steun en toeverlaat. Zij was wat ik nodig had toen ik de wereld vertelde wat er allemaal met mij gebeurd is. Zij hielp mij omhoog en ik haar. Tot het me niet meer lukte.
Opeens is Joyce al tien jaar dood. Onwerkelijk voelt het wanneer ik het opschrijf, want ik kan me je precies herinneren, precies hoe je was en wie je voor eeuwig bent. Hoe jij had moeten zijn of wie jij had moeten worden, is voor mij slechts eens in de zoveel tijd een hersenspinsel. Wanneer ik in bed lig en je mis.
Al tien jaar dood. Maar het voelt alsof je me nog iedere dag kan verrassen, me nog iedere keer het gevoel kunt geven dat ik geliefd ben en dat dat onvoorwaardelijk is. Gek dat je voor eeuwig onvoorwaardelijk van iemand kan houden, misschien juist omdat je al zolang weg bent. Maar ik mis je wel, nog veel vaker dan ik durf toe te geven.
Ze zeggen dat er geen regel is voor hoelang je mag rouwen, maar ik vind het inmiddels wel erg lang duren. Mag het verdriet niet gewoon een onderdeel van mij geworden zijn? Zoals de tatoeage die ik in herinnering aan jou heb laten zetten onderdeel van mij geworden is. Mag het verdriet, mag jij een deel van mij zijn?
In 2010 ben je gegaan lief, en ineens ben je al tien jaar dood, je bent niet meer. Maar je bent voor eeuwig hier, verenigd op mijn lichaam, in mijn lichaam, in mijn ziel, mijn hart, hier leef jij een beetje voort. In de slechte grapjes die ik maak over de dood, in de keuzes die ik maak. Ik neem je mee. En ineens, ineens ben je al 10 jaar zoveel meer bij mij dan ik je ooit heb gehad.