Natascha Wodin moet zich in Hedda Rast herkend hebben, maar ze deed er het zwijgen toe. Pas toen ze zeven jaar na verschijning van de roman hoorde dat Hilbig was gestorven, vond ze de ruimte voor haar verhaal. Toch is Nachtgeschwister geen reactie, geen zelfrechtvaardiging, geen haar-kant-van-het-verhaalverhaal. Wodin heeft in dit werk, net als in haar eerdere romans, een beklemmende leefwereld geschapen, waarin alles op scherp staat in haar poging door te dringen in het gevecht dat haar personages met zichzelf leveren, met wat hun overkomt en met wat zij elkaar aandoen.
Het is 1985. Al een maand heeft de vrouw het dichtbundeltje in huis dat ze voor één mark van de koopjestafel meenam, voor ze het openslaat en als door de bliksem wordt getroffen.