Onderwijs is in ons land iets waar iedereen mee te maken krijgt. En dat al op zeer jonge leeftijd. Nederland kent immers een leerplicht. Voor kinderen geldt die leerplicht vanaf vijfjarige leeftijd tot en met het schooljaar waarin ze 16 jaar oud worden. Voor scholieren zonder startkwalificatie geldt een verlengde leerplicht tot 18 jaar. Dit heet de kwalificatieplicht. Jongeren zonder startkwalificatie worden tot hun 23e jaar gestimuleerd om alsnog een diploma te halen. Het onderwijsstelsel is ingewikkeld en wil nog wel eens veranderen.
De Roestenburgh werkt vanuit twee visies. Deze vormen de basis voor alles diensten die wij aanbieden. Dit geldt voor de individuele diensten, maar ook voor de groepsdiensten.
Op de eerste plaats is er het uitgangspunt dat elk mens meer is dan alleen maar een verstand en een lichaam. Er is een derde on(be)grijpbaar deel. Wij noemen dat deel de ziel. Die ziel is echter niet fysiek te pakken en ook niet wetenschappelijk bewijsbaar. Daarom speelt de ziel vaak een ondergeschikte rol in onze maatschappij. Onze kijk is nadrukkelijk anders. Wij vinden de ziel het belangrijkste deel van een mens en zien het leven als een weg waarin een verstand, een lichaam en een ziel samen optrekken met als doel de ziel te ontwikkelen. Ons huidige onderwijsstelsel is jammer genoeg niet gebaseerd op dat uitgangspunt.
De tweede belangrijke pijler bestaat uit de uitgangspunten van het systemisch werken. Van een systeem is sprake als er twee of meer mensen bij elkaar zijn. Een klas is dus ook een systeem! In elk systeem spelen op onbewust niveau een aantal krachten, die niet waarneembaar zijn maar wel van grote invloed zijn op elk mens en op de samenwerking tussen mensen. De gevolgen van een verstoring van deze krachten zijn enorm. Het werkt zo’n beetje als de zwaartekracht. Die zie je ook niet, maar heeft wel waarneembare gevolgen. De zwaartekracht kun je niet beïnvloeden. Je kunt er echter wel rekening mee houden en mee leren leven. Zo is het ook met de systemische uitgangspunten. Die zie je niet, maar de gevolgen merk je wel degelijk. Dag in dag uit. Structurele verstoring van één of meer systemische krachten kan zelfs een leven ruïneren. De verstoring is niet altijd waarneembaar. De gevolgen wel. Mensen voelen zich dan diep ongelukkig, worden ziek en strijden op allerlei manieren tegen de gevolgen. De oorzaak – de verstoring – blijft buiten beeld.
In het onderwijs wordt niet of nauwelijks gewerkt met een holistisch visie. Ook is er geen aandacht voor de systemische basisprincipes. Wat ons betreft is dat een gemiste kans. Daar waar kinderen juist van nature holistisch en systemisch in het leven staan, richt de begeleiding door volwassenen (zowel ouders als leerkrachten) zich voor een groot deel op het ontkennen van dat holistische mensbeeld. Ook de systemische uitgangspunten krijgen geen plek, omdat ze vaak onbekend zijn. In onze visie is dat een manier van werken met vergaande gevolgen. Niet alleen op de korte, maar zeker op lange termijn. En dat geldt dan voor alle betrokkenen!