Ik heb deze week een spreekbeurt gehouden over stemmen horen, voor mijn klasgenoten van groep acht. Ik heb wat dingen verteld over mijn eigen ervaringen en een interview gehouden met Erica van den Akker. Erica is voorzitter van Stichting Weerklank, een stichting voor mensen met bijzondere ervaringen zoals stemmen horen. Ik vond het erg spannend, want ik wist niet precies of ik nou wel of niet moest vertellen dat ik zelf heel lang stemmen heb gehoord.
In het begin waren het een paar stemmen. Soms mompelden ze wat, of waren ze beetje aan het fluisteren. Maar het ging maar niet weg en toen ik tien jaar was, was het heel erg. Ik hoorde meer dan tien stemmen die de hele dag bezig waren. Ze scholden me uit, ze bedreigden me en gaven me vreselijke opdrachten. Ik vond het steeds moeilijker niet aan de opdrachten toe te geven. Ik sliep er niet van, de stemmen hielden me gewoon wakker. Ik ging steeds vaker niet naar school, voelde me ziek en was vaak bang.
Op school kon ik me helemaal niet meer concentreren. Ik was moe omdat ik bijna niet sliep, en de stemmen bleven maar tegen me schreeuwen en mij bedreigen. Op school zag ik ze gewoon op de tafels zitten en ik werd ook daar steeds meer bang van. Ik ging ook rare dingen doen, ruzie maken omdat dat moest van de stemmen. Soms werd ik agressief, ook dat moest van de stemmen.
Ik durfde er niet over te praten en toen ik dat uiteindelijk wel deed was dat omdat ik zo bang was, dat ik eigenlijk dood wilde. Toen moest ik naar de psychiater, dat hielp helemaal niks en een tweede psychiater hielp ook niks. Ze dachten dat ik ziek was, maar ik had zelf het idee dat ik niet ziek was maar wel ziek aan het worden.
Ik heb toen samen met mijn vader en moeder hulp gekregen via Stichting Weerklank. Ik mocht daar vertellen wat ik hoorde en wat ik zag
Ze schrokken daar niet van en daardoor werd ik zelf ook steeds minder bang. Ik heb kunnen vertellen over hoe ik mij voelde, wat ik moeilijk vind en hoe ik met moeilijke dingen omga. Ik voelde me na een paar gesprekken al veel beter en toen waren plots al twee stemmen weg.
Ik ben nu een jaar verder, ik ben nu elf jaar en wil niet meer dood. En ik ben zo blij want ik hoor nu helemaal geen stemmen meer en kan gewoon weer leuke dingen doen. Ik weet nu waar ik op moet letten. Dat ik het op tijd aan iemand vertel als ik iets moeilijk vind, dat ik dan praat over wat ik het beste kan doen. Ik ben niet meer bang voor stemmen horen want ik weet nu wat ertegen helpt en wat niet helpt.
Ik heb in mijn spreekbeurt aan het eind toch verteld dat ik zelf bijna 6 jaar lang stemmen heb gehoord. Ik heb de kinderen uit de klas durven vertellen hoe ik eraan en eraf ben gekomen. Want er horen veel meer kinderen stemmen en ik wil ze graag helpen door te vertellen wat mij geholpen heeft. En oh ja, ik had een negen voor mijn spreekbeurt!
Wat ontzettend moedig om dit te delen met je klas. En wat goed dat je hulp hebt gezocht en dat het je zo goed heeft geholpen!
Wat een ontzettend moedig en mooi verhaal! Wat fijn dat jij op jouw leeftijd al over zo een zelfkennis beschikt!
Ik ben erg onder de indruk van dit verhaal. Mijn dochter hoorde ook stemmen toen ze een kind was, maar zij praatte er niet over. Eerst dacht ze dat het normaal was, dat iedereen dat had en later waren de stemmen al zo de baas over haar dat het moeilijk was, om ze tot zwijgen te brengen. Echt goed dat je stemmen horen bespreekbaar hebt gemaakt! TOP!
Respect hoor! Het is juist zó sterk om jezelf en kwetsbaar open te stellen. Daar is veel moed voor nodig en hopelijk nu ook meer duidelijkheid en begrip. Bedankt voor het delen.
Net had ik het nog helemaal voor ogen en in het volgende moment sla ik al mijn plannen in de wind, ga ik op mijn bed liggen en kan ik opeens niks meer. Opeens raak ik de weg kwijt.
Net had ik het nog helemaal voor ogen: ik zou mijn studie weer oppakken, weer meedraaien op mijn werk en doorgaan met mijn leven. En opeens… Raak ik de weg kwijt. Het voelt alsof een groot zwart doek zich langzaam over mij heen legt, ik kan er niks aan doen, ik laat het gebeuren.
Doei studie, doei geregeld leven, doei toekomstplannen. Ergens diep in me weet ik dat dit tijdelijk is, ergens diep in me weet ik dat dit niet eeuwig duurt. En toch voelt het alsof ik nooit meer zal leven. Alsof ik de rest van mijn leven hier op bed zou doorbrengen. Opgekruld op een klein stukje bed, beschermd door mijn warm deken. Maar kan me dit deken wel echt beschermen? Beschermen voor alle donkere gedachtes, beschermen voor de drang om mezelf iets aan te doen, beschermen voor mezelf.
Opgekruld lig ik te fantaseren dat er eigenlijk maar een oplossing is voor al mijn problemen: er een eind aan maken
In één keer zou ik af zijn van alle ellende, in één keer zou alles opgelost zijn. Maar ergens weet ik dat dit niet dé oplossing is. ‘Een definitieve oplossing voor een tijdelijk probleem’, hoor je weleens. Maar waarom voelt het dan niet tijdelijk, waarom voelt mijn probleem zo definitief?
Op een goed moment ga ik zitten op de rand van mijn bed. Ga ik staan. Doe ik mijn klefaren aan. Ga ik naar de supermarkt. Glimlach ik naar de kassière. Doe ik net alsof het goed gaat met me. Voordat ik me thuis weer verstop onder de dekens, verstop voor de monsters die ingetrokken zijn bij mij, al weken geleden. Toen nog iedereen dacht dat het beter, ja misschien zelfs goed met me gaat.
Al snel val ik in slaap, uren later word ik weer wakker. Mijn gevoel is niet veranderd, ik ben nog steeds bang. Bang voor de toekomst, bang dat dit nooit over zal gaan, bang dat ik gewoonweg mislukt ben.
Na een paar weken merk ik dat de medicatie begint te werken en besef ik dat er naast de donkere momenten steeds meer lichte momenten zijn. Dat ik weer vaker naar de kassière in de supermarkt glimlach, dat ik ’s ochtends wel mijn bed uitkom en dat ik soms, heel soms zelfs naar buiten ga om een stukje te wandelen.
Naast de stemmen van alle monsters die de afgelopen weken bij me hebben gewoond is er nu een stemmetje bij gekomen. Het stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat het leven het wel waard is, dat er veel dingen zijn om ’s ochtends voor op te staan, dat er niet alleen donkere dagen zijn. Maar vooral dat dit tijdelijk is.
Na jaren strijden schrijft Ilse een brief aan haar depressie. "Het kan zo niet verder. Ik heb lang genoeg tegen je gevochten, lang genoeg aan je...