Trash Kit ontworstelt zich op haar nieuwe album aan een aantal iconen uit de jaren 70 en slaagt er in om volkomen uniek te klinken
Trash Kit maakt op haar derde album bijzondere muziek. Onnavolgbare ritmes, gitaarlijnen uit de Afrikaanse muziek, post-punk baslijnen, wat onvaste zang en heel veel bijzondere accenten vloeien samen in een geluid dat af en toe wat doet denken aan het geluid van een aantal roemruchte jaren 70 vrouwenband, maar dat toch vooral volkomen uniek klinkt. Het is een geluid dat zonnig en exotisch klinkt, maar het is ook een geluid dat overloopt van avontuur. Het is niet altijd lichte kost die Trash Kit ons voorschotelt, maar het is absoluut kost die de smaakpapillen op alle mogelijke manieren prikkelt en betovert.
Vampire Weekend duikt deze weken op in flink wat jaarlijstjes en ik kan na herhaalde beluistering alleen maar concluderen dat dit volkomen terecht is
Father Of The Bride werd ruim een half jaar geleden enthousiast ontvangen en is niet vergeten in de jaarlijstjes die momenteel in brede kring worden opgemaakt. Ik heb het album zelf laten liggen eerder dit jaar en dat is een blunder van jewelste. Father Of The Bride is immers een album vol geweldige popsongs en het is een album dat de zon uitbundig doet schijnen. Het zijn popsongs die je na één keer horen wilt koesteren, maar Vampire Weekend strijkt af en toe ook nog aangenaam tegen de haren in. De Amerikaanse band komt op de proppen met een uur popmuziek en het is een uur genieten.
VanWyck leverde één van de mooiste albums van 2018 af en herhaalt dat kunstje nu met het nog mooiere Molten Rock, dat 50 minuten lang imponeert
VanWyck, het alter ego van de Nederlandse singer-songwriter Christine Oele debuteerde aan het begin van 2018 buitengewoon knap met An Average Woman, dat zich liet beluisteren als een tijdloze singer-songwriter plaat vol echo’s naar de groten uit de jaren 70. Met Molten Rock zet VanWyck een indrukwekkende volgende stap. Het nieuwe album klinkt warmer en intiemer dan zijn voorganger en laat op alle terreinen groei horen. De instrumentatie en productie zijn nog wat subtieler en trefzekerder, de zang is nog wat mooier en doorleefder en de songs zijn rijker en beeldender. Absoluut één van de betere singer-songwriter albums van het jaar, zo niet de beste.
Vivian Girls leek lang een mooie herinnering uit een ver verleden, maar keert terug met een album dat veel beter is dan alle albums van de volgelingen van de band
Vivian Girls maakte tussen 2008 en 2011 drie albums die talloze bands inspireerden tot het maken van muziek, overigens zonder het niveau van Vivian Girls te halen. Het naar Los Angeles verhuisde drietal keert na een afwezigheid van acht jaar terug met een fantastisch album. Het is een album dat aan de ene kant rauw en gruizig klinkt, maar de songs van Vivian Girls zijn ook honingzoet. De mix van flink wat invloeden blijkt al snel bijzonder verslavend, zeker wanneer de band de gitaarmuren contrasteert met zonnige koortjes. Het maken van een goed comeback album is maar weinig bands gegeven, maar Vivian Girls doet het. En hoe!
Weyes Blood pakt op Titanic Rising flink of zelfs overdadig uit en levert een buitengewoon fascinerend album op dat je op verschillende manieren kunt beluisteren
Weyes Blood, het alter ego van Natalie Mering, had al een drietal fascinerende albums op haar naam staan, maar zet een volgende stap met het bijzondere en wat mij betreft wonderschone Titanic Rising. Het is een album dat je heen en weer slingert tussen Joni Mitchell, Aimee Mann, ABBA, The Beatles, Kraftwerk, John Barry, Laura Nyro, Enya, Depeche Mode, Jenny Hval en nog veel meer, maar dat uiteindelijk vooral klinkt als Weyes Blood. Het is een album vol tijdloze popliedjes, maar ondertussen gebeurt er zoveel dat het je soms duizelt en bouwt Natalie Mering bijna stiekem aan een uniek geluid.
Young Guv bracht dit jaar al twee albums uit en bundelt ze nu tot een uur onweerstaanbare (power)pop die de zon uitbundig laat schijnen
Matthew Sweet had er ooit het patent op. Een orkaan van briljante powerpopsongs die de zon lieten schijnen en je in katzwijm achter lieten. Het is een kunstje dat de Canadese muzikant Young Guv ook tot in de perfectie beheerst. Het alter ego van Ben Cook schotelt je in een uur maar liefst 19 perfecte powerpopliedjes voor en de een is nog lekkerder dan de ander. Soms klinkt het wat ruw, soms rammelt het een beetje, maar dat draagt alleen maar bij aan het geweldige gevoel dat GUV I+II je geeft. Het lijkt Young Guv geen enkele moeite te kosten, maar ondertussen levert de Canadese muzikant een razendknappe prestatie. Wat een heerlijke plaat.
Big Thief kiest op haar derde album voor een meer ingetogen, loom en folky geluid dat uiteindelijk nog meer indruk maakt dan het geluid op de terecht geprezen voorgangers
Na twee geweldige albums koos Big Thief frontvrouw Adrianne Lenker vorig jaar op haar soloalbum voor een meer ingetogen geluid. Het is een geluid dat zijn weg heeft gevonden naar het nieuwe album van Big Thief. U.F.O.F. klinkt loom, dromerig en folky en verrast met een subtiele instrumentatie en buitengewoon trefzekere fluisterzang van Adrianne Lenker, die op ieder album beter gaat zingen. Ook de songs op het nieuwe album zijn prachtig en zitten vol verrassende lagen en wendingen. Het levert een album op dat wordt overladen met superlatieven en daar valt niets op af te dingen.
Michael Kiwanuka gaat samen met Danger Mouse verder waar het geweldige Love & Hate drie jaar geleden ophield maar vergeet niet om een volgende stap te zetten
Ik ben normaal gesproken niet zo gek op het woord luistertrip, maar Kiwanuka van Michael Kiwanuka is er zeker een. De Britse muzikant laat zich op zijn nieuwe album nadrukkelijk beïnvloeden door de soul en psychedelica uit de jaren 60 en 70, maar slaat ook een brug naar het heden. Waar Love & Hate zich liet beluisteren als een vergeten klassieker uit de 60s en 70s soul, is Kiwanuka een eigentijdse soulklassieker vol invloeden uit het verleden. Het een van de meest aansprekende producties van Danger Mouse tot dusver, waardoor je maar nieuwe dingen blijft ontdekken bij beluistering van dit fascinerende album, maar ook in vocaal opzicht is het smullen.
De drones van Sunn O))) denderen weer over je heen, maar wat is er dit keer veel moois verstopt in al het geweld
Sunn O))) maakt al jaren muziek die vooral bestaat uit door elektrische gitaren gegenereerde drones. Dat is over het algemeen genomen zware kost en uitsluitend geschikt voor de echte liefhebber, maar het onlangs verschenen Life Metal klinkt net wat minder duister dan de vorige albums van de band. Het album werd prachtig opgenomen door topproducer Steve Albini, die ieder detail wist te vangen, en verder verrijkt door een aantal gastmuzikanten. Geef je over aan de drones van Sunn O))) en de muziek van de Amerikaanse band neemt bezit van je, om je vervolgens pas na 70 minuten weer los te laten. Het levert een luisterervaring op die zijn weerga niet kent.
Rozi Plain maakt al een paar jaar albums, maar overtreft zichzelf op het sfeervolle, spannende en met grote regelmaat wonderschone What A Boost
In Engeland kan Rozi Plain, het alter ego van de jonge Britse singer-songwriter Rosalind Leyden, al een paar jaar rekenen op zeer lovende recensies, maar met What A Boost moet ook Nederland aan de zegekar worden gebonden. Rozi Plain verrast op haar nieuwe album met een bloedstollend mooie en spannende instrumentatie, waarin prachtige gitaarlijnen gezelschap krijgen van avontuurlijke percussie en uiteenlopende maar altijd fraaie accenten. Het past allemaal prachtig bij de mooie stem van Rosalind Leyden, die laat horen dat ze zowel in folk, jazz, pop als rock uit de voeten kan.
Eleni Mandell maakt tot dusver alleen maar bescheiden klassiekers en ook haar nieuwe album is er weer een om intens te koesteren