Nou speciaal was het hoor! Helemaal fantastisch, emotioneel, te gaaf voor woorden. En nu is het echt helemaal voorbij, en ik kan het nog niet bevatten. Ik sta nog helemaal stijf van de adrenaline, het was een avond die ik niet snel zal vergeten.
Even een hele snelle impressie aan de hand van quotes van George, ik heb nog maar 30 minuten op mijn internet-kaartje. [Ik verbleef in de jeugdherberg, en internet acces was daar zeer prijzig] Het uitgebreide verslag volgt morgenmiddag..
Zoals ik al zei was het voornamelijk een emotionele avond, niet te vergelijken met 17 december vorig jaar. Vocaal heb ik George echt wel beter gehoord, er zat een "kraakje" op zijn stem. Volgens mij was hij doodmoe. Het is vast net als met vakantie, wanneer je die ook inplant, het is altijd een weekje te laat. Maar George gaf echt alles wat hij nog had en hij werd heel duidelijk ook weer opgeladen door de ronduit extatische reactie van het publiek. Wat een bak adoratie en ja, ik durf wel te zeggen, liefde kwam er uit de zaal. Echt ongelooflijk. En wat heerlijk voor hem dat de zaal toch nog vol zat. Geen idee hoe de promoter het voor elkaar gekregen heeft, waarschijnlijk geflyerd met kaartjes, lol. Maar dit keer maakte dat ook niet uit. Ik gunde het George zo dat hij afscheid kon nemen van deze tour met een bomvolle zaal. Het zou zo'n kater geweest zijn als de zaal maar halfvol had gezeten.
Vanaf het allereerste seconde was het raak. Ze waren helemaal, maar dan ook helemaal maf van George. Het raakte hem echt. Na Father Figure was hij wat langer dan anders bezig met zijn handoekje-drankje-bril af-bril op ritueel. Het publiek nam meteen de gelegenheid te baat om een ellenlange ovatie te geven. Geweldig! Hij vertelde dat dit de laatste avond was van de 25Live tour en dat hij vorig jaar om 4 augustus begonnen was met de eerste repetities "and now here we are". Hij verzekerde ons dat de steun van de afgelopen 25 jaar zo verschrikkelijk veel voor hem betekend had. " I feel like the luckiest man in the world. " Awww, van zo'n man moet je toch wel een beetje houden?
Maar na de pauze was het echt 1 groot feest. (Ha, nu komt net A different corner net voorbij op de radio terwijl ik hier in een uitgestorven jeugdherberg zit te typen! Hi George!)
Faith was party, party, party. En I'm your man was natuurlijk ook top. Onbetwist hoogtepunt was echter Edge of Heaven. Hij probeerde EoH te introduceren maar toen kwam er een minutenlang aanhoudend applaus. Zelfs de Ierse variant van Ole, Ole werd ingezet. George grijnsde van oor tot oor. Mary zei dat hij er uit zag als een kat die meerdere bakjes room had opgesmikkeld. En inderdaad, hij gaf zowat licht, zo blij keek hij. Erg ontroerend. En toen zei hij: I swear to God, I've never heard a crowd like this. En: We certainly picked the right place to fiinish this tour!Nou de zaal werd natuurlijk nog een tikje wilder. Het was echt niet te geloven, die wisselwerking tussen George en ons!
Georgette, take a bow! LOL! Je banner heeft gewerkt. Misschien was het net het laatste zetje wat hij nodig had. George: Make some noise for my crew! Hij legde uit dat er zo'n 200 mensen in zijn crew zaten en dat die al een jaar keihard werkten maar nog geen credit hadden gehad. Nou, dat is dus bij deze recht gezet.
Verder bedankte George de fans die naar alle shows waren geweest. (Mijn hemel ik dacht dat er maar 1 persoon zo maf (of zo rijk, lol) was geweest, maar blijkbaar zijn er meer super-super-superfans dan ik dacht)
En natuurlijk een uitgebreid bedankje voor de band. George ging op zijn knieën met het gezicht naar de band. En de cameraman nam elk lid van de band even apart op het grote scherm! Oorverdovend gejuich!
De laatste Freedom! Snik, snik! Nog eenmaal allemaal meebrullen en meebewegen. Hij nam voor de laatste keer uitgebreid afscheid van ons en toen was hij toch nog plotseling verdwenen en gunde hij zijn band het laatste applaus. En wat werden ze hartstochtelijk uitgewuifd en toegejuicht. Ook zij genoten er zichtbaar van. En toen was het voorbij. Gek hoor.
Ik heb inderdaad nog een klein stukje gezien van het uitladen van de trucks. En ik zag de ploeg die blijkbaar net het podium opgebouwd had ook nog even voorbijkomen. Allemaal nogal kleine, maar zeer gespierde mannetjes met immense bossen kabels met klimzekeringen om hun schouders geslagen. Het leken net bergbeklimmers en in zekere zin zijn ze dat natuurlijk ook! Dat podium is hartstikke hoog tenslotte.
George heb ik helaas niet zien arriveren, ik stond natuurlijk weer net verkeerd. Opeens hoorde ik hem bij het soundchecken, en was het helemaal duidelijk dat ik mijn kans gemist had.. Toen maar lekker op een bankje aan de rivier - Odyssey Arena ligt namelijk ook aan een rivier – gaan zitten. Opeens hoorde ik een soort gesnuif en geproest uit de rivier komen, ik snel kijken en toen zag ik het eigenwijze hoofdje van een zeeleeuw uit het water steken. Als je George dan niet voorbij kunt ziet flitsen achter geblindeerd glas is dit toch een mooie troostprijs, nietwaar.
Song to the Siren. Bij de eerste tonen werd het publiek al wild. De geluidsinstallatie werkte perfect, de graphics deden ook wat ze moesten doen. Na twee keer kwakkelen was de start eindelijk dus weer vlekkeloos. George de perfectionist zal wel een zucht van opluchting geslaakt hebben!
Fastlove. Ah, wat zal ik het dramatische einde van Fastlove missen. Jullie weten wel, die pose met de rug naar de zaal toe, armen 45 graden uitgestrekt. (Zou hij dat nou voor de spiegel uitgeprobeerd hebben tijdens de repetities?
Heel snel na Fastlove startte de band alweer met Too Funky. George stond zich nog uitgebreid af te drogen toen het intro al klonk. Hij hield er op zich gisteravond een moordend tempo op na. Misschien had hij het stop-and-start concert van 1 augustus bij nader inzien toch vervelend gevonden. Of hij had de privé-jet om stipt half elf besteld.Of hij wilde niet nog een boete voor te lang doorspelen riskeren. Wát de reden ook was, de nummers volgden elkaar zo vreselijk snel op dat hij meer dan eens gedwongen was om staande bij zijn drankjes het nummer in te zetten en op een drafje center stage te gaan staan.
Grote uitzondering op het supersnelle tempo was de pauze na Father Figure. George nam er eens even goed de tijd voor om zich even op te frissen. De zaal ging op zwart en mensen gingen echt compleet uit hun dak. Een kabaal, niet te geloven. Ik zou gisteren voor het eerst een paar filmpjes schieten met mijn gloednieuwe camera en ik wilde per se alle praatjes er op hebben staan. Dus ik dacht, ik start met filmen bij de laatste tonen van Father Figure dan mis ik in ieder geval het begin van het praatje niet. Ik had maar 16 minuten dus je kunt je voorstellen dat ik in eerste instantie helemáál niet blij was dat ik een paar minuten met applaus, gegil en gestamp aan het opnemen was. Maar nu vind ik het natuurlijk een prachtig aandenken aan een onvergetelijke avond.
[Op 0.14 van mijn opname klinken de laatste tonen van Father Figure. Op 1.30 (!) krijgt hij eindelijk de kans om iets te zeggen. ]