Het onpersoonlijke leven in Istanbul | Turkije
Het onpersoonlijke leven in Istanbul
Door Tosca de Jong op 1 maart 2013 om 14:48, in de categorie Human Interest en Istanbul.
'Hallo' zeggen tegen de buschauffeur of het meisje achter de kassa in de supermarkt. Het lijkt zo gewoon. In een Turks dorpje of kleine plaats is dit misschien wel 'normaal', maar in miljoenenstad Istanbul is dit eerder abnormaal.
Eén van de dingen waar ik ontzettend aan moest wennen toen ik in Istanbul kwam wonen was het onpersoonlijke karakter van de stad. Misschien ook niet zo heel gek, er wonen namelijk zo'n 18 miljoen mensen in deze Turkse stad. De officiële cijfers zeggen dat er 14 miljoen mensen wonen. Maar daar zijn alle niet-geregristreerden mensen niet bij opgeteld en dat zijn er heel wat. (een aantal miljoen dus).
Busschauffeurs in Istanbul
Als je in Istanbul de bus instapt zegt niemand (maar dan ook echt niemand) iets tegen de chauffeur. Geen hallo, goedemorgen of goedenavond. Soms, als de chauffeur een extra stop maakt om iemand de bus in te laten hoor je de Turken wel iets van een mompelend 'bedankt' zeggen. Maar zelfs dat gebeurt niet altijd. Ik maak wel eens mee dat een buschauffeur (met gevaar voor eigen leven en dat van zijn passagiers) midden op een drukke en chaotische weg plotseling op zijn rem trapt omdat er buiten iemand zijn hand opsteekt en de bus in wil. Diegene die dan binnen wordt gelaten zegt dan gewoon helemaal niks.
In de Turkse supermarkt
Ook de supermarkten zijn interessant. Ik heb altijd de neiging iets tegen het meisje (of jongen) achter de kassa te zeggen. Bij de Albert Heijn doe ik dit zonder er bij stil te staan. Een simpel 'hallo' moet toch niet zo moeilijk zijn? Hier precies hetzelfde verhaal. Niemand die iets zegt. Ook de cassière niet. Het meisje vraagt ook niks over een tasje of bonnetje, dat krijg je gewoon. Ik vind het zo raar om helemaal muisstil te zijn bij het afrekenen en zeg daarom wel vaak iets, helaas wordt ik dan altijd vreemd aangekeken (alsof ik echt iets heel raars doe). En er wordt geen woord terug gezegd.
Het zware bestaan in Istanbul
Waarom het er zo onpersoonlijk aan toe gaat in Istanbul is waarschijnlijk vanwege de grote hoeveeldheid mensen en het vaak toch wel zware bestaan. Mensen verdienen erg weinig en moeten daar ontzettend hard voor werken. Het lijkt erop dat de inwoners van Istanbul niet veel zin hebben om tegen de duizenden mensen die zij op een dag tegenkomen allemaal een (opgewekt) hallo te zeggen.
Hoe denk jij over dit onderwerp? Wat zijn jouw ervaringen? Ik hoor het graag.
Lees ook:De legende achter de Kız Kulesi in Istanbul
Lees ook:Rijden in Istanbul: gevaar voor eigen leven
4 thoughts on "Het onpersoonlijke leven in Istanbul"
Kan het alleen maar met je eens zijn. Kom al jaren regelmatig in Turkije vanwege mijn Turkse vriendin. Zij is het gewoon maar ik blijf ook die drang houden om iets te zeggen. In de overvolle bussen heb ik er geen probleem mee maar zo aan de kassa voel ik me echt ongemakkelijk. Ik zeg vaak toch maar "hoi" en "nog een goede dag" als ik ga maar cassiere zegt gewoon niets terug, kijkt er zelfs niet voor op. Zou dit gedrag dan wel weer kunnen aanraden voor restaurants! Die vind ik dan juist weer super irritant met hun goed bedoelde opdringerig gedrag. In een lege zaak kan ik ook zelf wel bepalen waar we gaan zitten en ik zou ook graag meer dan 5 seconden bedenktijd krijgen voor mijn bestelling. Voel me altijd opgejaagd om te bestellen. Overigens zijn wij zelf ook onpersoonlijk, die standaard hoi en dag hebben geen enkele betekenis. Wanneer ze in een restaurant wel beginnen te praten, waar kom ik vandaan, wat studeert vriendin etc, dan heb ik zelf juist zoiets van: ik kom hier om te eten, niet om ons levensverhaal te delen.
3 februari 2014 at 17:26 / Reply /
Bedankt voor je berichtje. Leuk om te lezen dat jij ook dezelfde ervaringen hebt. Het opdringerige in restaurants.. ja ik ervaar dat ook zo. Ik word altijd erg zenuwachtig als er van mij verwacht wordt binnen 3 seconden iets te bestellen. Vaak is er een ruime keuze aan allerlei lekkers en daar wil ik even over na kunnen denken Kom jij ook wel eens in Istanbul? of andere steden/plaatsen?