Courtisane 2017 | K.U.T Film & KORTFILM.BE
29/maart - 2/april 2017
Tussen 29 maart en 2 april liepen voor de zestiende editie van het Courtisanefestival opnieuw een handje Gentse filmzalen vol. Het eigenzinnige festival kent een heuse revival en lijkt subtiel door de drempelvrees van het publiek heen te breken, zonder daarbij aan kwaliteit in te boeten. Enkele notes on cinema - een essay.
In hun introductietekst schuiven de festivalprogrammatoren een aantal vragen en wensen naar voren over de potentiële definitie van cinema zelf. Zij wilden - net zoals de regisseurs die ze aan het woord lieten tijdens hun festival - andere, mogelijke werelden tot leven brengen. Zij wilden ook, door en met diezelfde filmmakers, een ontmoetingsruimte creëren voor verbindingen, relaties, interpretaties en vertalingen. Een ruimte waar mensen toenadering zoeken tot zichzelf én tot de ander.
Dit blijken achteraf geen te grote woorden, noch valse beloftes te zijn geweest. In de blackboxes vonden ontmoetingen plaats tussen de personages op het scherm, de regisseurs daar figuurlijk achter en de aanwezige kijklustigen er letterlijk voor. Dat publiek werd, aangestuurd door het lichtspel op het witte doek, naar andere potentiële werelden vervoerd. Als het dat ten minste wel toeliet.
Oumoun (dir. Fairuz & El Moïz Ghammam)
Rebecca Jane Arthur, die binnenkort met haar film Ready-mades with Interest afstudeert aan het KASK, portretteert haar vader aan de hand van geluidsopnames. De man komt nooit in beeld. We horen daarentegen zijn verhalen over herinneringen die verbonden zijn aan een vergeeld concertticketje uit 1967 – doeltreffend.
In Intervista (Finding the words) probeert de Albanese filmstudent Anri Sala de newsreel te ontcijferen waarin zijn moeder twintig jaar voor data een interview gaf. Want: de geluidsband is verloren gegaan. Hij gaat hiervoor langs bij een dovenschool, in het groezelige Tirana van de jaren negentig. Eens de video ondertiteld wordt, botst hij op de afkerige reactie van zijn moeder op wat zij twintig jaar daarvoor verkondigde. Anri Sala ziet dit als aanleiding om zijn mama op een heel intieme manier te ondervragen over haar verleden als militante, als moeder en als Albanese vrouw. Zij wil haar woorden terugvinden om haar acties uit het verleden uit te leggen aan haar zoon.
Fairuz en El Moïz Ghammam keren in Oumoun dan weer terug naar hun geboorteland Tunesië om hun grootmoeder op te zoeken. Ze hebben een cassetteband bij waarop zij een brief hebben ingesproken in het Arabisch. In die brief brengen ze hun nieuwsgierigheid voor het leven van hun grootmoeder, en daarmee ook de geschiedenis van hun geboorteland, onder woorden. Voor die gelegenheid hebben ze Arabisch geleerd om écht met haar te kunnen communiceren. Oumoum is het ontroerende portret van een ouder wordende grootmoeder die de vragen (bewust of onbewust?) omzeilt en daarmee wellicht andere antwoorden geeft dan haar twee kleinzonen hadden verwacht.
Sakura, sakura (dir. Ute Aurand)
Aurands camera brengt getuigenis van aanstekelijke reizen in Japan (Sakura, sakura) en door het zuid-Westen van de Verenigde Staten. To be here is een visueel essay waarbij ze zich liet inspireren door een gedicht van Katherine Lee Bates. En de Grand Canyon wordt pas écht groots naast het blikkerende flitsen van de zee en de wolken uit haar Four Diamonds.
Inside the distance (dir. Elias Grootaers)
DE ANDER ALS ECHO (selectie 19); de afsluiter van het Courtisanefestival, Inside the distance van de Belgische maker en filmdocent Elias Grootaers, cirkelt rond Giorgi Shakhsuvarian: een Armeense bokscoach (maar op het einde van de prent ook een verloren gegane goede vriend).