Geestelijke momenten: Vergeving
Nog altijd verbaast dat de komende dood ook zoveel genezing lijkt te brengen. In een totaal verscheurd gezin waar mensen elkaar soms twintig jaar of langer niet ontmoet hebben omdat de dingen nu eenmaal niet altijd gaan zoals ze gehoopt hadden, toch een "normaal"einde in het vizier hebben, geeft hoop.
Ik besef dat er door het overmatige alcohol gebruik van mijn vader en zijn onmogelijke karakter, heel veel jaren van ons gestolen zijn. Maar het geeft troost straks toch met een handjevol mensen aan het graf te mogen staan. Niet zozeer omdat het een geweldig mens was waarvan wij afscheid moeten nemen, maar omdat de mens nu eenmaal een gevallen schepsel is, dat keihard vergeving nodig heeft.
Een mens is nu eenmaal meer dan zijn tekortkomingen en fouten!
Dat te kunnen aanvaarden, vergeven en naar jezelf te durven kijken in de spiegel van het aardse leven, is een mijlpaal en zet direct de maat neer waarvan ik hoop dat ook onze Schepper deze zal hanteren als wijzelf ooit die weg zullen gaan waar geen mens aan zal ontkomen.
Ik weet niet hoe de tijd zich verder zal ontwikkelen, maar ergens temidden van de chaos van een verwoest gezin, proef ik ook de zoete smaak van aanvaarding en bovenal vergeving die wij allen zo nodig hebben in het leven…
foto van opa van vaders kant
Geplaatst door Clint Eastwood op 07:54
lappjeskat1 24 oktober 2012 om 08:12
Het is raar, maar een gegeven. Wanneer je samen zo'n verlies te dragen hebt, ontstaat er bijna altijd, al is het maar een korte tijd, een bijzondere band. Een gedeeld stuk leven. Dat het jullie gegeven mag worden, en een gevolg mag hebben.
nic.b van es 24 oktober 2012 om 09:21
het klinkt misschien niet maar de gedachtengang vind ik fantastisch en heel knap.
Hans 24 oktober 2012 om 11:22
Ja, dit voorbeeld uit het echte leven zegt ons waar vergeving toe kan leiden. "Een mens is nu eenmaal meer dan zijn tekortkomingen en fouten!" Zo is het!! Vèèl meer, en dat wist onze Schepper gelukkig veel eerder dan wij..
Friesch Famke 24 oktober 2012 om 12:20
Augusta 24 oktober 2012 om 12:50
mooi verwoord, goed om over na te denken. sterkte!
Marie Louise 24 oktober 2012 om 21:48
Wat ben ik blij dit blogje te lezen Peter!
Dat je toch, ondanks alles,nu de smaak van aanvaarding en vergeving proeft!! Echt super.
José 25 oktober 2012 om 01:23
Hoi Peter, ik heb een tijdje weinig reacties gegeven, maar heb wel af en toe gelezen hoor! Ben druk geweest met man, dochter, kleinkind en.......familie.... Ik herken zoveel van wat jij schrijft. Toen mijn vader, en later mijn moeder, stierf, dacht ik ook dat er eindelijk een band ontstond tussen ons kinderen, maar helaas mocht dat geen stand houden. Momenteel 'worstel' ik weer met een broer die Rob en mij om onverklaarbare redenen ineens niet meer aankijkt.....en weet je, ergens probeer ik me er tegen te wapenen, maar het blijft pijn doen..... Ik hoop zo voor jou dat het contact tussen jou en je zussen blijvend hersteld is en dat jullie steun zullen ervaren aan elkaar in deze moeilijke tijden.