Last, but not least – MuziScene magazine
Op klompen. Non stop dancing deel 1 t/m zoveel. Vrolijk kerstfeest met. Polkaparty. Droommelodieën. Paradiesvogel. Onder moeders paraplu. Beach party. Music by candlelight. Concertsuccessen.
Kringlooplopers op zoek naar een roos op de vinyl vuilnisbelt zullen zich allemaal wel eens door het imposante oeuvre van Hansi hebben moeten worstelen. Oftewel: de man die we beter kennen/ontkennen als James Last (1929-2015), de Duitse Duits jazzbassist (in 1950, 1951 en 1952 uitgeroepen tot beste jazzbassist van Duitsland), componist en orkestleider die met zijn 'Happy Party Sound' internationale bekendheid en ruim 200 gouden en 17 platina platen verwierf. Last bracht bij leven en welzijn zo'n 190 platen uit in elk mogelijk genre (eet je hartje uit, Frank Zappa) en was met name in de jaren '70 een grootheid, wiens roem vergelijkbaar is met die van André Rieu. Zo'n 80 miljoen platen gingen er van hem over de toonbank. Platen waar de ietwat avontuurlijker ingestelde muziekliefhebber met een grote boog omheen loopt. Want James Overlast… Grotendeels terecht. Je zult als kind maar blootgesteld zijn aan een LP als Op klompen en er blijvende psychische schade door opgelopen hebben. Maar wie iets minder bevooroordeeld is en niet vies van wat orkestraal geweld, vindt tussen het Last-kaf ook wat koren, net als bij collega's als Hugo Strasser und sein Tanzorchester (luister voor de aardigheid eens naar diens versie van de Deep Purple klassieker Black night) of Max Greger's versie van Honky tonk woman van The Rolling Stones, te vinden op diens bepaald niet onaardige Hifi-Stereo album.
Albums van James Last die ondergetekende weet te savoureren zijn op de vingers van een vuurwerkslachtoffer te tellen, maar het volgende trio – tevens zowat de slechtst verkopende albums uit de Last-catalogus – zijn naar mijn bescheiden mening de moeite. Zoals Well kept secret, gevuld met jazz-funk-soul instrumentals met leden van de jazz-rock supergroep L.A. Express (Max Bennett, Larry Carlton, George Bohanon) en enkele studio giganten zoals Jim Gordon, Dean Parks, Gary Colemean en sax legende Ernie Watts. Of Plus, een album dat Last opnam met de Braziliaans-Amerikaanse bossanova- en samba-legende Astrud Gilberto. De felst stralende ster in het Last-universum is persoonlijke favoriet Voodoo Party. Percussiezwangere, orkestrale (Latin) nummers die swingen als de spreekwoordelijke tiet, met als uitschieters het opzwepende U-humbah en de Marvin Gaye cover Inner city blues. Voodoo Party is het album dat ik het vaakst cadeau heb gedaan aan nietsvermoedende muziekvrienden. De eerste reactie? De een zag het als een misplaatste c.q. goede grap, een ander keek me aan alsof ik zojuist onder zijn ogen een grote bah op het tapijt had gedaan en vervolgens triomfantelijk een Duits vlaggetje in de nog dampende hoop had gestoken. Doorgaans volgde dan een incubatietijd van een paar dagen, waarna juichend kond werd gedaan van een nieuwe muzikale ontdekking, gekoppeld aan een vertraagde dankbetuiging.
Een uitdaging voor de DJ's onder de lezers dezes: leg op een dansfeestje eens de single Funky Time part 1 & 2 op en kijk wat er gebeurt. Hierop een even bonafide als verbazingwekkende mix van Average White Band's Pick up the pieces en Bertha butt boogie van Jimmy Castor Bunch. Wacht vervolgens tot iemand komt vragen wat er op de draaitafel ligt en antwoordt dan met een stalen gezicht: 'Last. James Last'.