Privacy was er niet in China. Hij kon niet eens rustig eten en drinken. “Dan staat er een half dozijn Chinezen van alles te vragen. ‘Wanneer is de priester gekomen? Van waar komt de priester? Hoe oud is de priester? Heeft de priester zijn ouders nog? Hoeveel oudere en jongere broers en zusters heeft de priester? Waar zijn die? Thuis of getrouwd? Hoe is het met de missionarissen die vroeger hier geweest zijn?’
De studenten vragen of ik in Rome geweest ben, of ik in Lourdes geweest ben, of ik daar wonderen gezien heb. Als ik per ongeluk een paar vragen verstaan heb en probeer ze te beantwoorden, dan roepen die vieze vleiers meteen: ‘Wat spreekt de priester al goed Chinees!’”
Gelukkig was er door de week ruimte voor wat ontspanning. “Dan gaan wij wandelen of rijden te paard. Op de naakte rotsen en in de zanderige valleien is er niet veel aantrekkelijks. Daarom neem ik gewoonlijk mijn geweer op de schouders in de hoop iets te schieten. Maar wild en gevogelte zijn hier ver te zoeken. Nu zijn er wel wat ganzen en eenden, die naar het zuiden trekken, door de rivier afgekomen. Maar daar is moeilijk bij te geraken”.