Om een zinnetje waarmee Mick Jagger tot het eind der dagen zijn tuinman kan betalen licht aangepast te parafraseren: It’s Only RockNRolla, but I like it. Na de aangespoelde flop “Swept Away” en het ei zo na onder filosofische prietpraat bezweken “Revolver” grijpt Guy Ritchie terug naar het “blunderende gangsters op zoek naar een McGuffin”-subgenre. “RockNRolla” is onlosmakelijk gekoppeld aan “Lock, Stock & 2 Smoking Barrels” en “Snatch” maar smaakt toch een beetje anders. Al was het maar omdat Ritchie inmiddels visueel standvastiger filmt dan aan het begin van zijn carrière. Of komt het omdat hij dit keer meer budget had ? De film werd immers meegeproduceerd door actiegoeroe Joel Silver (“Die Hard, “Lethal Weapon”, “The Matrix”).
Naar goede gewoonte wil Ritchie dat je vanaf het prille begin het hersenpannetje alert houdt om de kruisende verhaaldraden meester te blijven. Vooral tijdens het eerste kwartier van “RockNRolla” is het even zoeken naar het juiste hoe en waarom. Londense kingpin van dienst is immobiliënzwendelaar Lenny Cole (alomtegenwoordige Tom Wilkinson). Hij maakt er een sport van om panden en gronden te verkopen, en er daarna via zijn invloed bij de stad voor te zorgen dat de vergunningen voor de kopers geweigerd worden. Gevolg: iedereen staat bij hem in het krijt, en hij wordt slapend rijk. Als zijn knokploegen hem tenminste niet in de steek laten.
Ook kruimeldieven One Two (een geïnspireerde Gerard Butler) en Mumbles (Idris “The Wire” Elba) lopen in Coles val en kijken algauw tegen een miljoenenschuld op. Geld dat ze dan maar ergens anders halen: door de loopjongens van de Rus Uri (Karel Roden) te overvallen bv. Met dat geld ging Uri (die eveneens in zee ging met Cole) ook zijn vastgoedplan afbetalen, en al gauw zit iedereen in dezelfde geldvijver te vissen. Zorgen voor nog meer geharrewar: een sensueel bewegende boekhoudster (Thandie Newton) die de transacties tussen Uri en Cole naar zich wil toetrekken, rechterhand Archie (Mark Strong) die heimelijk hoopt dat er gauw een einde komt aan het rijk van Cole en Coles geadopteerde zoon Johnny Quid (Toby Kebbell), die door een schilderij van Uri te stelen de chaos compleet maakt…
Ritchie stopt zijn prent boordevol venijnige snoeken die in malafide wateren op zoek zijn naar persoonlijk gewin. Dat leidt naar de nodige humoristische intermezzi, en bovendien is Ritchie ditmaal opvallend karig met extreem geweld. Het meest over de top is de scène waarin Gerard Butler het pad kruist van twee testosteronrussen: de achtervolging tussen dit drietal is inventief verfilmd en vormt het hoogtepunt van de film. Ook opvallend is een geraffineerd gemonteerde vrijscène: het bewijs dat Ritchie echt wel kaas heeft gegeten van ritme en stijl, en toch niet zomaar een regisseur is die zich steevast van hetzelfde truukje bedient. “RockNRolla” mag dan al geschoeid zijn op een bekende leest, Ritchie toont meer dan ooit hoe hij entertainende gangsternonsens op temperatuur kan brengen. Enkel in het laatste kwartier gaat hij verhaaltechnisch even kort door de bocht, maar tegen dan zijn de drie sterren al ruimschoots verzilverd.
Ritchie ziet deze film als het begin van een trilogie, maar of die er ooit gaat komen, is nog maar de vraag. Ook al is dit een goede film, toch zijn we blij dat Ritchie niet onmiddellijk met de sequel op de proppen komt. We zijn immers alvast heel benieuwd naar zijn “Sherlock Holmes”-film waarin hij wil bewijzen dat Arthur Conan Doyles meesterlijke detective ook actiegewijs zijn mannetje kan staan. Robert Downey Jr. vertolkt het meesterbrein, en Jude Law is elementaire rechterhand Watson. Klinkt ons eigenlijk ook allemaal als rock ’n roll in de oren.
De extra’s op het schijfje nodigen minder uit tot vingergefluit. Een korte featurette waarin Ritchie en leden van de crew hun fascinatie belichten voor de stad Londen en een verwijderde scène voegen weinig toe, al is er wel voldoende duiding en achtergrond te rapen op de (helaas niet Nederlands ondertitelde) commentaartrack van Guy Ritchie en Mark Strong.

"Kunnen we niet beter televisie gaan kijken, want het Belgische elftal speelt zometeen een belangrijke wedstrijd!", grapt de Duitse meester-cineast nog voor hij de voorbije zaterdagmiddag als eregast aan een lang interview op het Filmfestival van Brussel begint. 77 jaar jong is Volker Schlöndorff intussen, maar nog zeer helder van geest; zijn antwoorden doorspekt hij met talloze anekdotes.