Terwijl ik een shrine met doodshoofden en zwarte sponsjes aan het produceren ben, vraag ik me af; waarom maak ik dit eigenlijk? Het is me niet duidelijk, totdat Hilde op mijn verjaardag appt: “Je zit nog altijd in mijn hart”. Dat voelt wrang, want ik heb zo mijn best gedaan voor Hilde. En ja, al heb ik haar drie jaar niet gezien, ze zit ook nog altijd in míjn hart. Maar nu het er op lijkt dat Lena en ik een toekomst hebben, betekent het dat ik Hilde voorgoed vaarwel moet zeggen. Een onaangenaam en smerig karwei, want het voelt bruut haar te moeten teleurstellen en de natuurlijke passie die wij voor elkaar voelden te moeten begraven. A Rose for Hilde.