Cartoonist Arthur Brisbane beelde ooit eens een menigte van rouwende rupsen die het lichaam van een cocon naar zijn laatste rustplaats droegen. De arme, verontruste distressed rupsen, gekleed in zwarte kleding, waren aan het wenen, terwijl de hele tijd er een prachtige vlinder blij aan het rondfladderen was boven de modder der Aarde, voor eeuwig bevrijd van zijn aardse omhulsel.
Onnodig te vermelden, dat Brisbane de gemiddelde begravenis in gedachte had en het idee probeerde over te brengen dat als onze geliefden overlijden, het dwaas is om alleen de cocon te herinneren en onze aandacht te concentreren op het stoffelijk overschot, terwijl we de fraaie vlinder vergeten.
Dr. Werner von Braun, bekend voor zijn deel in het pionieren vanhet Amerikaanse Ruimte programma, zei dat hij "essentieel wetenschappelijke" redenen had om in het leven na de dood te geloven. Hij legde uit: "De wetenschap heeft ontdekt dat iets verdwijnen kan zonder een spoor achter te laten. De Natuur kent geen uitsterving. Het kent alleen maar transformatie. Als God applies het fundamental principle op de meest kleine en onbetekenende delen van het universum toepast, ligt het dan niet voor de hand om aan te nemen dat Hij het ook toepast op het meesterwerk van Zijn schepping—de menselijke ziel? Ik denk van wel."
De Engelse geleerde Michael Faraday (1791-1867) wordt beschouwd een van de grootste experimentele natuurkundigen te zijn. Toen Faraday gevraagd werd over zijn speculaties over een leven na de dood antwoordde hij: "Speculaties? Ik weet niets over speculaties. I baseer mij op zekerheden. I weet dat mijn Heiland leeft, en omdat Hij leeft, zal ik ook leven."