'Veel van de mensen die ik hiermee help zijn ook geen Italianen' | Het Parool
'Veel van de mensen die ik hiermee help zijn ook geen Italianen'
Theodor Holman 5 september 2020, 14:00
'Dood maakt nederig en gehoorzaam," zegt de man op de Italiaanse televisie. Die televisie staat tegen de muur in het kleine restaurant waar we eten. Wat die man is of wat hij doet, weet ik niet. Hij is gast in een talkshow en kijkt in de camera of hij de duivel tegenover zich vindt.
De baas van het restaurant schudt zijn hoofd en vindt dit voor zijn twee gasten, mijn vrouw en ik, geen eetlustopwekkend programma. Hij schakelt naar een kanaal met veel leuke jonge meisjes die danspasjes uitvoeren op muziek zonder melodie.
De eigenaar, die wij enigszins kennen, heeft zich uitgebreid bij ons beklaagd over het wegblijven van de klandizie.
"Heb je de Via Sant Angelo gezien? Negen winkels failliet!"
Er komt een padre aan een tafeltje zitten. Keurig in het zwart gekleed, een wit boordje om zijn hals en met een zwarte schooltas die hij op zijn schoot legt. Hij opent de tas en haalt er een stapeltje papieren uit, benevens een klein boekje, dat ik eerst aanzag voor een bijbeltje maar een opschrijfboekje blijkt te zijn.
Hij bestelt heel specifiek 'rucola met citroen, olie en veel Parmezaanse kaas en een glas rode wijn'. Op een gegeven moment kijkt hij ons vorsend aan en vraagt: "Duitsers?"
"Nee, Nederlanders," antwoord ik.
Ik vrees dat we nu gehaat worden, vanwege onze benauwde financiële Europese politieke stellingnames. Maar de padre knikt en legt uit dat hij een tijdje in Heidelberg bij de Heilige Geestkerk heeft gewerkt en nog geen drie minuten later vertelt hij over de coronadoden en de economische malaise in deze streek. "Men vreest de dood hier niet meer. Dus is men ook niet meer bang voor corona. Men is bang voor armoede."
"Kijk," zegt hij, "dit zijn verzoeken om uitkeringen want sommigen hebben moeite met het invullen van formulieren. De formulieren van de overheid zijn ook te ingewikkeld. Veel van de mensen die ik hiermee help zijn ook geen Italianen."
De baas van het restaurant die ons gesprek van een afstandje volgt, zegt tegen de padre dat die buitenlanders weg moeten. De padre lacht en zegt dat de restauranthouder leeft van de buitenlanders. "Mijnheer en mevrouw hier zijn ook buitenlanders."
"Zij brengen geld…"
Opeens staat de padre op en zet zelf de televisie weer op een ander kanaal. Voor hem geen schaars geklede Italiaanse dansmariekes. Hij wil voetbal zien terwijl hij eet en de verzoeken voor uitkeringen invult.