Springen tot je erbij neervalt – patraversus
12 augustus 2014 ~ Victor Gladpeek
Toen ik begon aan Mystical Ninja starring Goemon (1991) op de GameBoy dacht ik dat het een suffe actiegame zou zijn. Je kent het wel, een consolegame wordt naar een handheld overgezet, maar de makers hebben slechts beperkte middelen om er iets van te maken. Na flink wat uurtjes bikkelen weet ik echter beter. Dit is wat je noemt een verborgen pareltje.
Voor een game uit 1991 is het niet eens zo vreemd dat het lange tijd verborgen bleef. Niet alleen is het een GameBoy game, maar het was ook nooit buiten Japan uitgebracht. Tenminste, totdat Konami GB Collection Vol. 3 in Europa verscheen. Is er eindelijk een Engelstalige versie, is ie onderdeel van een collectie die alleen maar in Europa uitkwam. Ik kan me voorstellen dat dit de naamsbekendheid van de game weinig goed heeft gedaan.
En de naam is sowieso een probleem, aangezien er in 1998 nog een Goemon game voor de Super GameBoy uitkwam met precies dezelfde naam. Dit was een vrij goed voorbeeld van bovengenoemde "suffe actiegame" en veel mensen moeten gedacht hebben dat deze game op de collectie stond. Dat is gelukkig niet het geval. Mystical Ninja staat geheel op zichzelf en is een spirituele opvolger van de eerste Goemon games op de Famicom en MSX.
Voor fans van de latere games in de serie is het daarom wel nog even wennen aan de ouderwetse speelstijl. Ik kwam voor het eerst met de serie in aanraking met Legend of the Mystical Ninja op de Super NES, wat een ongelofelijk leuke game is. In die game moet je door Japanse steden slenteren en pittige sidescrollende levels uitspelen. In de oer-Goemons zitten echter geen sidescrollende levels, waardoor Mystical Ninja vooral draait om het verkennen van Japanse steden.
Gelukkig pakt deze speelwijze goed uit op de GameBoy. Goemon en de bewoners van Japan zijn op karakteristieke wijze getekend en de teksten zitten ook vol met droge humor. Tenminste, voor zover dit naar voren komt in de enigszins brakke vertaling. De stedelingen geven Goemon aanwijzingen over waar hij belangrijke items en personen kan vinden en het is aan jou om in acht levels je speurneus te volgen.
Wat opvalt is dat de game nog best lang is. Acht levels klinkt wellicht niet als veel, maar ze worden met elk level dat je uitspeelt complexer. In de eerste paar levels hoef je alleen maar de uitgang zien te vinden, maar halverwege het avontuur verschijnen er ook bazen. De lay-out van de laatste levels is verder aan de sadistische kant. Hopelijk heb je niks tegen pixelperfecte sprongen, want je springvaardigheid zal in de latere levels nog aardig op de proef gesteld worden.
De game maakt overigens gebruik van een vreemd mechanisme waarbij je over specifieke plekken in een level moet springen om geld, power-ups of een deur te laten verschijnen. Een van de eerste NPCs die je tegenkomt hint al dat je over struiken moet springen en dit is zeker goed advies. Het gevolg is wel dat je constant aan het springen bent, omdat er altijd wel iets valt te scoren door op de juiste plek te landen. Het is een redelijk uniek mechanisme, maar ik begrijp goed waarom het in latere games achterwege werd gelaten.
De power-ups zijn echter wel de moeite waard. Zo kan je je snelheid verhogen en is er de mogelijkheid om met geld te smijten als wapen – wat vreemd genoeg geen geld kost. Ook kan je in winkels voedsel en armor kopen. In de steden is verder de mogelijkheid om geld te verdienen door minigames te spelen. Met je gewonnen centen kan je vervolgens een kamer in een hotel huren of, veel leuker, naar een badhuis gaan. Grappig genoeg kan je hier ook bij de vrouwen de badkamer binnen wandelen , wat niet iedereen even leuk vindt.
Om de speler verder tegemoet te komen is er ook een simpel paswoord systeem. Handig, want je zal de game waarschijnlijk niet in een keer uitspelen. Mystical Ninja is een game van de oude stempel en heeft er geen problemen mee om je genadeloos af te straffen voor je fouten. Pas vooral op dat je niet geraakt wordt. Als je geen armor hebt betekent elk contact met een vijand namelijk dat je al je power-ups kwijt bent.
Het ongenadige aspect van de game kan ik trouwens niet helemaal waarderen. In het voorlaatste level moet je over stenen en rotsen in de zee springen. Het vergt de nodige concentratie om niet keer op keer te verzuipen, maar als je het einde weet te halen stuurt de game je doodleuk terug via dezelfde route. Dat kan echt niet en ik zou niemand vreemd aankijken als hij of zij dit stukje terreur overslaat via een paswoord.
Maar eerlijk is eerlijk, op dat ene level na valt er weinig op de game aan te merken. Technologisch gezien is het jammer dat de collectie waar het op staat backward compatible is met de originele GameBoy, waardoor de game niet het maximale kleurenpalet van de GameBoy Color kan gebruiken. De sprites en achtergronden zijn van hoge kwaliteit, maar de inkleuring doet deze niet helemaal recht aan. De soundtrack komt er gelukkig wel goed vanaf en klinkt lekker opbeurend. Konami was echt meesterlijk wat dit betreft.
Voor de GameBoy enthousiasteling – dat zullen er wellicht niet veel zijn – is een game als deze in ieder geval smullen. Het is natuurlijk niet zo goed als de Super NES games, maar gamers die simpele en pittige actiegames kunnen waarderen komen vermoedelijk aan hun trekken met Mystical Ninja starring Goemon. Een aanrader.