Van wind en zee — sterk was de drang Naar lijfsbehoud— Vergeefs !— Helaas!
Nog eenmaal draaide 'l vaartuig om,
Toen zonk het. 'k Dacht aan u nog, bij Den laatsten blik dien 'k opwaarts zond,
Maria — ween niet over mij.
Wie weet hoe spoedig komt de tijd Dat 'k u weer vind, aan gindsche kust.
Waar dood noch afstand ons meer scheidt,
Waar liefde troont en hemellust."
Het spook verstomde — er kraaide 'n haan,
En Sandy's geest vlood haar voothij;
Doch fluist'rend klonk nog onder 't gaan:
"Maria — ween niet over mij."
"De gestadige vroolijkheid van dien jongen is hem meer waard dan goud. Hij zal nooit zinken, met zulk een luchtige ziel om hem op de levenszee drijvende te houden," zei tante Jo, toen de rozen bij het einde van het lied, onder daverende toejuichingen terug werden geworpen.
"Neen zeker niet — en 't is een schat om dankbaar voor te zijn, hé ? Wij knorrepotten weten wat opgeruimdheid is. 'k Ben blij dat mijn eerste tableau in je smaak is gevallen. Ga nu mee, numero twee zien. 'k Hoop het nog eender te vinden als straks; toen was het erg aardig. Dit is: Othelio, Desdemona zijn wedervaren vertellende."
Het tweede raam omlijstte een zeer schilderachtige groep van drie personen. Mijnheer March in een leunstoel en Betsy, op een kussen aan zijn voeten, zaten te luisteren naar Dan, die legen een der pilaren geleund, mei ongewone levendigheid stond le praten. De oude man was in de schaduw, maar de kleine Desdemona zat in het volle maanlicht, opziende naar het gezicht van den jongen Othelio, en geheel verdiept in de geschiedenis, die hij zoo boeiend vertelde. De golvende plooien van de bontgekleurde deken over zijn schouders, zijn donker uitzicht en levendige gebaren, gaven dit tooneeltje iets treffends, en beiden aanschouwden het met stil genoegen, tot tante Jo, snel fluisterend zeide:
"Ik ben blij dat hij weggaat. Het is te bekorend om hem onder zoovele aardige jonge meisjes te houden. — Ik vrees dat zijn grootsch, somber en indrukwekkend