Strategie | De Tijd
19 maart 2020 Vandaag om 21:26
Over de juiste strategie tegen het coronavirus bestaat grote discussie. China lijkt te winnen, met dank aan zijn autoritair regime. Maar het betaalde daarvoor een hoge prijs.
Volgens de officiële cijfers zijn er nauwelijks nog nieuwe besmettingen in China. En die besmettingen zijn dan nog vaak van buitenlandse origine. Stilaan lijkt de strijd er gestreden. De economie wordt weer op gang getrokken.
De strijd tegen het coronavirus in China was hard en de maatregelen waren draconisch. Aanvankelijk werd de ernst onderschat. De arts die aan de alarmbel trok, kreeg zelfs een reprimande van de overheid. Hij zou het niet overleven. Maar zodra de strijd ingezet was, ging het snel: massaal testen, rigoureus scheiden van besmette personen, strikte quarantaine en een lockdown voor alles en iedereen, ook de productie ging op slot.
Europa en de VS lieten na te anticiperen op de komst van het virus. Tot het zich razendsnel verspreidde in Europa.
De Chinese aanpak lijkt efficiënt, al moet nog blijken of de crisis er echt voorbij is. Er zijn ook landen die met een andere en meer gerichte aanpak succes boekten. Zuid-Korea en Singapore bijvoorbeeld. Daar waren ze duidelijk beter voorbereid op een epidemie.
Europa en de VS lieten na te anticiperen op de komst van het virus. Tot dat zich razendsnel verspreidde in Europa. Italië werd verplicht zijn inwoners een soort Chinees regime op te leggen. Echt kopiëren kon ook weer niet. Italië heeft niet de middelen en de mogelijkheden die de Chinese overheid wel had.
Naarmate het virus vorderde gingen steeds meer landen in een of andere vorm van lockdown. Alleen het Verenigd Koninkrijk, Nederland en de noordelijke landen pakken de coronacrisis anders aan, in een poging hun economie min of meer gaande te houden. Ze rekenen op de kudde-immuniteit. Een goede strategie? Ook dat valt pas te beoordelen als dit allemaal voorbij is.
In de VS onderschatte president Donald Trump de komst van het coronavirus. Het 'griepje' zou wel met de zomer verdwijnen, klonk het optimistisch. Het virus kwam duidelijk voor de zomer, in New York waren er al gevallen in maart, en het nestelde zich diep. Het verplichtte steden en staten tot een lockdown.
De Chinese aanpak lijkt efficiënt, al moet nog blijken of de crisis er echt voorbij is.
De president zet inmiddels in op een groots reddingsplan en een afdoend antiviraal middel. Trump moet wel hopen op een snelle medische doorbraak, want het is duidelijk dat het gezondheidssysteem van de VS de pandemie niet aan kan. De president moet bijna op een mirakeloplossing hopen. Maar dat doet de rest van de wereld ook, alleen is een vaccin voorlopig niet voorhanden.
De verwoestende economische gevolgen van het virus zijn wereldwijd overduidelijk. Centrale banken en overheden halen hun bazooka's boven om de gevolgen in te dammen. Maar wat is de juiste strategie? Hoe voorkom je dat een onvermijdelijke recessie omslaat in een regelrechte depressie?
Het nieuwe coronavirus is zo een onbekende factor dat er geen houvast is om een duidelijk en afdoend antwoord te geven. Niet medisch, niet economisch.