Afgelopen zaterdag kwam ik in de Volkskrant een nieuw woord tegen: porte-manteau. Een porte-manteauwoord is een taalelement dat nieuw is in een taal, waarin twee of meer bestaande woorden worden gecombineerd in een nieuwe betekenis, die betekeniselementen van de originele woorden bevat.
Een dag later twitterde Donald Trump een filmpje waarin hij iemand met een CNN-logo op zijn hoofd naast een boksring molesteert. Op de achtergrond een juichende menigte op de tribunes.
Een nieuw porte-manteauwoord was geboren. Ik voelde mij schuldig (“guilt”) en in shock (“quake”) dat ik in een wereld leef waar de president van de Verenigde Staten zich tot dergelijk proleten gedrag verlaagt. Ik voelde “quilt.”
Als schrijver is het altijd leuk om je woordenschat te vergroten. Al denk ik niet dat ik porte-manteau vaak zal gaan gebruiken.
Driemaal raak Ik heb een boontje voor smallpress en uitgaven in eigen beheer. Niet alleen omdat het opnemen voor de underdog een menselijke reflex is, maar ook en vooral omdat auteurs in de luwte dingen kunnen maken en uitgeven die … Lees verder →
Droog Blij dat ik niet teveel weekbladen lees want met “Morgen weer een dag” valt er opnieuw een bundeling gags in mijn schoot die ik nog nooit gezien of gelezen had. (Zie “Café Cowala”) Deze keer gaat het om pagina’s … Lees verder →