De wandklok wees kwart over elf. Haar vader was een halfuur over tijd. Maar Helga’s erge nis had meer te maken met haar onwil om te tennissen. Vroeger deed ze het graag, nu baalde ze ervan. Ze vond het volstrekt geen goed idee van haar vader om hier met haar af te spreken.
‘Of je zin hebt om te spelen?’ Hij wees met zijn racket in de richting van de courts. Grijsblauwe ogen, zag ze, ogen die je blik niet beantwoordden, maar tegenhielden.
Ze knikte en volgde hem door de gang naar de tennisbanen. Ze keek naar zijn iets te korte, gespierde benen, even bruin als zijn armen en zijn gezicht.
Hij was veel geoefender dan zij, maar zijn bewegingen verscherpten haar ncentratie, alsof zijn kracht zich ook van haar meester maakte.
Pok! – de bal bewoog zich traag (vond ze) en sierlijk door de lucht. Ze keek naar zijn boogvormige baan.
Ze maakte haar bewustzijn leeg. Ze zag haar vader die vanuit de bar op het tennisveld neerkeek. Stil, als had hij haar niet herkend. Ze stak haar hand op. Hij zwaaide terug, een kort, wat onwillig gebaar.
Ze knikte en deed een laatste, verbeten uithaal naar de bal. Hijverdween naar de douches. Ze wachtte voor ze zijn voorbeeld volgde, zodat ze hem niet meer hoefde te zien.