De gefailleerde protesteerde bij de rechter-commissaris; die vond de verkoop niet in het belang van de boedel. De curator ging in hoger beroep bij de rechtbank. De rechtbank stond verkoop door de curator wél toe, met het oog op een eventuele omslag in de faillissementskosten (dus alleen als de bank de veilingverkoop zou intrekken) en dat was voldoende, ook al zou de gefailleerde met zijn echtgenote en hun vijf kinderen én zijn inwonende moeder op straat komen te staan.