Geplaatst op 01-05-2009.
Samen oud worden, daar had ik de wereld voor over. Dat die wereld voor ons sàmen kleiner zou worden en we elkaar door de mistige ochtenden hielpen. Dat we elkaars hand vasthielden en rustig wachtten tot het juiste woord gevonden was. Dat we ook desnoods het verkeerde woord maar als het juiste beschouwden, gewoon omdat er niet meer in zat.
Dat we teerden op wat eens was; de liefde, de hartstocht, het samen delen, strijden en weer samen de grote verzoening vieren- daarom al bijna blij dat er strijd was.
Elkaar waarschuwen dat het koud was buiten; "doe een sjaal om hoor" en vertederd kijken hoe het grijzende haar dunner werd, bij het weglopen zo goed zichtbaar.
Het terugkijken op de tijd dat de baby's geboren werden en de barenweeën die we samen probeerde te delen terwijl jij met mij te doen had omdat het zo zwaar was en ik met jou te doen had omdat het zo zwaar was. Het grote geluk van kinderhandjes die zich onbevangen aan ons toevertrouwden, wat ons dan weer met trots vervulde; ons kind…
Terugkijken op de prachtige tijd van de opbouw en de kracht, de hoop en het verlangen en het onverwoestbare optimisme omdat we wisten dat we honderd werden.
Elkaar eindelijk door en door kennen en het berusten in de fouten die we maakten maar die we liefdevol voor elkaar wegpoetsten. Zoals ook de vlekken die achterbleven na het eten en die jouw onvaste hand verrieden. Liefdevol, zonder gêne maar met trots: mijn man, mijn vrouw….
Het opmerken dat de weg opeens wel anders leek dan voorheen en toch maar gewoon samen durven lachen dat we alweer de verkeerde richting kozen op de voorheen toch zo bekende weg.
Elleboogstukken maken op je lievelingsvest terwijl je gezworen had om je nooit bezig te houden met zoiets onzinnigs, maar de mildheid m'n liefste; hij kwam met de jaren en maakte vele dingen goed, al wat zwart was wit en al wat zout was zoet.
Het eerste kleinkind en het eerste kind dat ging trouwen- ja, in deze volgorde, we leerden ze immers hun eigen keuzes te maken en hun eigen weg gaan. Op hun manier en op hun tijd.
Het is niet zo gegaan maar wat is het een rijkdom dat er iemand was met wie je dit had wìllen doen, aan wie je je op je oude dag, aan het einde van je leven had durven toevertrouwen. Wat een rijkdom dat je zo'n diepe verbondenheid hebt gevoeld met die ander.
We wisten dat voor één van ons deze droom niet zou uitkomen, er gaan maar weinig, héél weinig mensen die van elkaar houden,tegelijkertijd dood.
Daarom zijn herinneringen zoveel waard, ongeacht of ze goed of minder goed zijn; ze vertellen altijd het verhaal van ons samen.
Dus laten we leven, genieten en groeien, en ons steeds bewust zijn dat we hiermee de herinnering maken waar een ander soms zolang mee moet doen.