Ik ben een fotograaf in het diepst van mijn arbeidskrachten. Ergens tussen Willem Kloos en Chuck Close.
Het Fomu in Antwerpen is voor een fotograaf een beetje een lustpark. Er zijn foto’s, wereldbeelden en (wellicht om ereleden van fotoclubs te couillloneren), bijzonder weinig oude Leica’s en wat kindergejoel. Het stoort de sacraliteit van het museum en het discours van gids Bruno Vandermeulen niet. De aardigheid om er te flaneren en de on-Antwerps minzame suppoosten zijn wezenlijk deel van het Fotomuseum aan de stadszoom.
Er is een heilige voor nodig om gratis in het Fomu binnen te glippen – Sint Lukas met name. Met een leraarskaart lukt het ook, maar dit blijkt nu voor één keer een overbodig kenmerk. Wij, studenten en een paar die deze status verleerd hebben, bezoeken de expo van Dany Veys en Bruno Vandermeulen. Als fotografen een mooi jongensstel, die blijkbaar alles delen.