Ik las vandaag drie blogberichten die mij bij GELUK brachten, alhoewel je de titel Stilstaan bij een collectief trauma op de blog van Kristien Bonneure niet direct met geluk zou associëren.
Kristien Bonneure bracht daar verslag uit van het gesprek met Kristin Verellen, dat zaterdagmorgen te horen was in “Bonus” op Radio1. Misschien herinner je je haar gesprekspartner nog, de vrouw die twee maanden na de aanslagen te Brussel – waarin ze haar partner verloor – een opmerkelijke toespraak hield in het koninklijk paleis. Ze zei toen onder meer: “We hebben de keuze. Of we stappen in de neerwaartse spiraal van geweld die geweld oproept. Of in de opwaartse spiraal die liefde ontkent”.
In haar blogbericht vermeldt Kristien Bonneure ook de veel bekeken ‘jihad van liefde’ van Mohamed el Bachiri, die zijn vrouw Loubna verloor bij de aanslagen in Brussel.
Kristien schrijft daarover: “Opvallend toch, hoe verschillende nabestaanden geen wrok koesteren, maar net oproepen tot verdraagzaamheid en verzoening”.
Wat een geluk dat er in de media aandacht wordt besteed aan deze oproepen. Wat een geluk dat ik die oproepen kan horen op mijn radiozender, kan lezen op mijn computer en opnieuw kan bekijken door gebruik te maken van de sociale media en het internet. Wat een geluk dat dergelijke berichten tegenwind bieden voor de minder fraaie oproepen en berichten in het nieuws, voor wat we lezen in de krant of op sociale media. Berichten die mij diep raken en soms tot een gevoel van onmacht leiden.