Nickerie.Net, dinsdag 21 februari 2012
Hoe intellectueel en bekend hij ook was, Anil Ramdas bleef een vreemdeling in zijn geboorteland Suriname, een buitenlander in zijn land van oorsprong India en een allochtoon in Nederland. Zijn leven was een worsteling, zeggen intimi, een strijd tegen verschillende demonen, allemaal binnen de driehoek Nederland, Suriname en India. Zijn laatste boek dat vorig jaar uitkwam, de roman 'Badal', bleek één lange afscheidsbrief. Donderdag overleed hij op de dag dat hij 54 jaar werd. Een zelfverkozen dood, heet het. Hij was getrouwd en laat twee kinderen achter. De strijd van de journalist, essayist en programmamaker is terug te zien in zijn boeken en essays, maar veel minder in zijn zelfverzekerde optreden. Zijn wallen onder bloeddoorlopen ogen, brilletje laag op zijn neus, zijn grijze haardos, zijn voorliefde voor wijn en de sigaret, gaven hem een intellectuele uitstraling. Soms had hij een strenge blik, als hij vond dat iemand iets doms zei. Dat had hij niet van een vreemde. Zijn vader was onderwijzer in Suriname en zijn moeder radiomaakster en regisseuse van Surinaams-Hindostaans volkstoneel in Nederland. Zijn ouders waren al lang gescheiden, zijn vader overleed vorig jaar, zijn moeder woont in Den Haag en maakt nog steeds radio en schrijft toneel.