Wandelen Friesland Groningen - Wandelroute Lauwersoog
Wandelen Friesland Groningen – Wandelroute Lauwersoog
Volop wandelroutes in nationaal park Lauwersmeer
Het Lauwersmeergebied maakt indruk. Verwacht je misschien weidse vlakten en mooie vergezichten, er is ook bos. Op een mooie voorjaarsdag ga ik er naar toe.
Langs De Rug loopt een graspad.
Er is bos.
Er is water.
Kwakende kikkers.
Wandelen Lauwersoog: een boswandeling in mei
In het Lauwersmeergebied zijn tal van parkeerplaatsen; ideale startpunten voor als je eens wilt wandelen Lauwersoog. De foto's bij dit verhaal zijn gemaakt rondom een parkeerplaats aan De Rug, 9976 VT in Lauwersoog. Onze auto parkeren we bij het bordje 'rondwandeling' en we kijken of de honden hier welkom zijn… Jazeker, maar wel aan de riem, vanzelfsprekend.
We klikken onze viervoeters vast en gaan op weg. Het waait hard. We lopen lekker beschut in de bossen. "Wat is het hier veranderd", zeggen we herhaaldelijk tegen elkaar. We rekenen uit dat we op deze locatie misschien wel tien jaar niet zijn geweest. De toen nog jonge aanplant oogt nu als volwassen bomen. Graspaden zijn inmiddels verworden tot bospaden en omgevallen bomen versperren zelfs al een paar maal de doorgang. Prachtig bemost geven ze sfeer.
"Eens ging de zee hier te keer", neurie ik zachtjes in mezelf één regel van een verder vergeten liedje. We groeten met een knikje naar diverse wandelaars die we onderweg tegenkomen. Friesland op zijn mooist, denk ik aan deze (oeps) Groningse kant van het Lauwersmeer. De bloeiende meidoorns, het koolzaad, het fluitekruid… Genieten! Ik probeer de kwakende kikkers die ik hoor, gewaar te worden.
Onderweg passeren we een uitzichtheuvel, bezet met een stelletje dat zichtbaar geniet. We beklimmen de observatietoren, duiken geïnteresseerd in de vogelkijkhut met uitzicht op een zwaluwwand en praten over het grote bungalowpark aan onze linkerzijde.
Eindelijk opgestaan vanachter mijn bureau zie ik op deze dag in mei, voor het eerst dit jaar, een moedereend met jonge kuikens. Vermakelijk hoe ze zich wassen, hun kopjes onderdompelen en vervolgens in alle rust weer een metertje verder zwemmen.
Dan ineens ontdek ik, verscholen tussen het groene riet, een bijna even groene kikker. Zijn gekwaak wordt overschaduwd door de 'rúsbeamen' (zoals de Friezen de ritselende populieren noemen) die hun naam eer aan doen.
Het geluid van de wind, hoog in de bomen, doet me denken aan de wereldse onrust die altijd ergens is. Maar niet hier. Niet hier in dit bos waar ik nu loop. Rustig, in vrede, met mijn echtgenoot en twee honden. Eén hond hapt naar een roze-rode vlinder. Thuis maar eens opzoeken wat voor soort dat is.