'Wat kan ie al?' Meer dan je denkt! - Sandra Dekker
Vandaag sprak op straat iemand mij aan en vroeg hoe het met de opleiding van Anoki ging. Ik vertelde dat het goed ging. 'Wat kan ie al?' vroeg ze daarna. Ik vind dat een beetje een lastige vraag. Wil iemand dan een opsomming van alle basiscommando's die we hebben getraind? Of bedoelen ze dan een opsomming van de hulphond handelingen? Of is het antwoord: 'we werken al heel goed samen', al voldoende?
Want het gaat er niet zozeer om wat Anoki al allemaal kan, maar hoe we het samen doen. Dat is tevens ook het hele basis idee van teamtraining. Dat dit niet altijd zit in de aangeleerde taken of commando's, dat bleek van de week heel duidelijk.
Ik was in de huiskamer bezig. Ik verloor mijn evenwicht waardoor ik viel. Snel wilde ik mezelf nog opvangen door een stang vast te grijpen maar die brak. Anoki dook razend snel voor mij, zodat mijn hoofd de grond niet raakte. Daarna gebruikte hij zijn hele lijf om mijn bovenlichaam omhoog te duwen, zodat ik op de grond kon gaan zitten. Anoki bleef ondertussen heel dicht bij me om zeker te zijn dat ik niet verder viel. Beduusd bleef ik een tijdje op de grond zitten en vertelde Anoki dat hij heeeeeel braaf was en knuffelde hem.
Tegelijkertijd ontroerde het me ook enorm. Dit was iets wat we Anoki niet hadden aangeleerd! Ook niet in de verste verte iets wat erop leek. Hoe bijzonder is dat!
Vast met de rolstoel
Een paar weken ervoor had hij iets soortgelijks gedaan toen ik vast was komen te zitten met de rolstoel op een wat verlaten plek. Hierdoor was ik zelf heel erg geïrriteerd. Ik stapte de rolstoel uit om die 150 kilo wegende rolstoel zelf wel even uit het grind trekken. NOT. Dit ging natuurlijk niet lukken, maar ik gaf niet op. Anoki werd ondertussen heel onrustig en begon te blaffen. Ik moest en zal die stoel eruit trekken, tot ik bijna flauw viel. Gelukkig realiseerde ik me op tijd dat Anoki niet voor niets aan het blaffen was en voor me aan het springen was. Ik ging snel zitten en kalmeerde. Anoki stopte meteen met blaffen en ging naast me liggen. Daarna begon hij uit zichzelf de achterbanden van de rolstoel uit te graven. Toen dat niet lukte liep hij om de rolstoel heen en begon mijn telefoon aan te tikken met zijn neus. 'Ja, ja' zei ik glimlachend, 'we gaan de hulptroepen bellen!'
Achteraf vond ik het heel gaaf dat hij zo gereageerd had. Wederom was dit niet iets wat we getraind hadden, maar we leren elkaar wel steeds beter kennen en ons teamwerk wordt hierdoor steeds sterker. Hierdoor ontstaan er zoveel mooie momenten die onmogelijk te omschrijven zijn in een antwoord op de vraag; 'Wat kan ie al?'?
Wil je meer weten over de geweldige kwaliteiten van een (hulp)hond? Lees dan het boek "Een hond helpt iedereen!