Digibron.nl, Er is genoeg…
Met elkaar zitten we aan tafel. Ik ben na mijn werk even langsgegaan bij mijn zus en zwager, om bij hen te eten. Mijn zus heeft gekookt en mijn neefje die net één jaar is geworden, heeft er ook zin in. "We gaan eerst bidden", zegt mijn zwager. Mijn neefje vouwt zijn kleine handjes en als mijn zwager 'amen' heeft gezegd, zegt hij het op zijn manier na. Daarna genieten we met elkaar van een heerlijke maaltijd en kletsen we gezellig bij. Ik verbaas me ondertussen over de eetlust van mijn neefje en ben nog meer verbaasd als hij huilt omdat zijn bord leeg is. Hij wil nog meer. Gelukkig kan dat. Want er is genoeg te eten. Meer dan genoeg. Iets wat voor de weeskinderen in Zuid-Korea niet vanzelfsprekend was (zie blz. 21).
Een week later, als ik bezig ben met het redigeren van deze Daniël, denk ik terug aan het moment waarop mijn neefje huilde om meer eten. Ik kom namelijk een citaat tegen van Samuel Rutherford (1600-1661). "Het meest lastige kind in het huis van Christus dat het hardst om zijn eten roept, is het beste kind dat Christus heeft".
Roepen om eten… Geestelijk voedsel. Dat mag. En dat moet ook. Jezus zeide tot hen: Ik ben het Brood des levens. Die tot Mij komt, zal geenszins hongeren (Joh. 6:35). Alleen door Hem kunnen we echt vervuld raken.
Bij Hem is altijd genoeg. Meer dan genoeg. Hij zegt het Zelf. Ook anderen zeggen het over Hem. Augustinus zei (zie blz. 5): "Laten we ons richten op de Wonderdoener. Hijzelf is het Brood dat uit de hemel is neergedaald (Joh. 6:41). Brood dat voedt en toch niet minder wordt. Brood dat je kunt eten, nooit op eten."