Na twee afgeronde studies is haar beroepspraktijk tweeledig; ze werkt als autonoom kunstenaar en als omgevingsvormgever. Als beeldhouwer is zij zich eveneens gaan toeleggen op het maken van persoonlijke gedenkstenen en grafmonumenten.
Zij heeft een grote technische vaardigheid als beeldhouwer en schilder en beschikt over oeverloos geduld voor eigen werk. Haar beeldhouw en schilderwerk hebben een sterk verwantschap, een eenduidige, sobere, organische vormentaal. De manier van werken is intuïtief, associatief en ogenschijnlijk onbewust. De beweging tussen het doek en het beeld verloopt natuurlijkerwijs en zijn door hetzelfde geïnspireerd; de zintuiglijkheid van de materialen, texturen en structuren in de natuur, de lichamelijkheid van vormen, de kern, de huid, de essentie.
“Sytske de Jong wil doordringen tot de binnenkant van de steen, en dat doet ze met een extreme vorm van polijsten, waardoor de steen een object van verlangen wordt, een verlangen om aan te raken, om te strelen, om lief te hebben. Maar vergis je niet: de steen heeft twee kanten, en de ongepolijste vlakken zijn ruw. In haar sculpturen vallen twee dingen op: een natuurlijk evenwicht, en een element van gestolde beweging. Het transparante is niet een kwestie van doorzichtigheid, maar van werkelijke openingen, die hun eigen spel spelen met het mogelijke en het onmogelijke. Soms is de vorm letterlijk lijfelijk, en soms is de associatie met iets organisch minder nadrukkelijk. Hoe het ook zij, er is altijd sprake van balans.”