Sleedoornpage, (Thecla betulae)
Apollodal (Cochem - Duitsland), juli 2009
De sleedoornpage (Thecla betulae) is een vlinder, die tot de familie van de Lycaenidae behoort. De vlinder komt voor van Spanje tot Korea. Noordwaarts tot Zuid-Scandinavië. Door ontbossing is de vlinder in sommige gebieden bedreigd.
De bovenste vleugel van het mannetje is 17-18 mm lang, die van het vrouwtje is groter. De bovenkant van de vleugel is donkerbruin met oranje vlekken bij de achterkant. De vrouwtjes hebben tevens grote niervormige vlekken op de voorvleugel. Op de oranjebruine onderkant van de vleugel zitten omrande, sabelvormige, donkeroranje vlekken, die van de bovenrand in de richting van de onderrand wijzen.
De sleedoornpage heeft maar één generatie per jaar. De vlinder vliegt van eind juli tot in oktober. Sleedoorn en soms gecultiveerde prunus-soorten zijn de waardplanten. De vlinder legt de eitjes in de oksels van takken op de grens van oud en jong hout, waar de eitjes overwinteren. De eitjes zijn wit en plat en hebben een geribbeld patroon. In het voorjaar komen de eitjes uit en vreten de rupsjes de knoppen van binnen uit, later vreten ze van het blad. De rupsen verpoppen eind juni of begin juli op de grond onder afgevallen bladeren. Mieren begraven de poppen in oppervlakkige holletjes.
De oude naam van deze vlinder was berkenpage en hoewel ook de wetenschappelijke naam daarop duidt, blijkt dat de berk geen waardplant van de sleedoornpage is. Wel kiest de mannetjesvlinder graag markante bomen in de omgeving als vliegplaats, en daartoe kan de berk goed dienen.
De sleedoornpage staat op de Nederlandse en Vlaamse Rode lijst als bedreigd, en op de Belgische als achteruitgaand. Kerngebieden zijn de randen van de Veluwe en de Utrechtse heuvelrug, en het zuiden van België.
Door de verborgen leefwijze kunnen populaties lang onopgemerkt blijven. De vliegtijd is van juli tot oktober in één generatie.