2018 is een druk jaar geweest voor Pa Vesh En. Op zes maanden tijd bracht het heerschap achter deze one-man-band immers de “Deadwomb“-demo, de twee-nummers-tellende EP “A ghost“, een split met Temple Moon en nu dus ook een volwaardige langspeler getiteld “Church of bones” uit. De Wit-Rus lijkt zich het meest comfortabel te voelen in uitzichtloze, compleet miserabele toestanden want dat is de sfeer die zijn orkestje opwekt. De toplaag van Pa Vesh En’ black metal is als een dik bladerdek waar amper zonnestralen doorschijnen zodat er zich in de diepste krochten van haar verrotte zwarte ondergrond allerlei ongedierte ontwikkelt dat leefbaar is zonder zonlicht. Een nummer als “La valse macabra” bevat bovendien serieus dronende basklanken die de beenderkerk, die vanuit de ondoordringbare duisternis oprijst, op haar grondvesten doet daveren. Ook in de acht minuten van “My obscure obsession“, mijn persoonlijke favoriet, dreunt een overstuurde baslijn doorheen de gitzwarte vormloze massa aan gekweld en getormenteerd geschreeuw, verstikkende gitaren en knetterende drums. Deze onwelriekende rauwheid is geen voer voor zwakzinnigen.
“Alleen is maar alleen” moeten de anonieme individuen achter de one-man bands Pa Vesh En en Temple Moon gedacht hebben want beide heerschappen slaan de handen in mekaar voor een split. De Wit-Rus die achter Pa Vesh En schuilgaat, wist ons recent nog te bekoren met zijn “A ghost” EP en duikt op zijn kant van de split nog dieper de mist in en prijst totale desolaatheid aan. Ten opzichte van de EP valt er meer melodie te ontwaren in de lo-fi sound, zij het van de miserabele soort, en de songs zijn minder abstract qua structuur. Doorheen de dichte nevel merken we sporadische gesproken vrouwelijke vocalen op die een extra mystiek element toevoegen aan de sound. Toch zou ik nummers als “Damnation and the witch” of “Last episode” ook graag eens willen horen met een iets betere productie. Van het Engelse Temple Moon draai ik de in april van dit jaar verschenen eerste demo nog regelmatig als ik zin heb in traditionele en ultraconservatieve black metal met roots in de jaren ’90. De productie is droger en meer afgelijnd ten opzichte van de Pa Vesh En-nummers en ondanks haar underground karakter zijn de instrumenten beter hoorbaar. Slepende passages worden afgewisseld met sneller werk terwijl de getormenteerde vocalen hun zegje doen. In het riffwerk van “Forgotten spectres carried through“, “Ceremonial decay” en “Maze of decrepit trees” sijpelen overduidelijk Finse invloeden door. Nadat de inleidende tonen van “VI” weggeëbd zijn, wordt ook hier het ijzige karakter van de muziek vormgegeven door een melodieuze inbreng van Finse bodem. Goei underground spul waarbij de voorkeur uitgaat naar Temple Moon.