Proeven en Geloven : Trouwdag, ontslag en kwarktaart als voorbereiding op de Goede Week.Proeven en geloven Trouwdag, ontslag en kwarktaart als voorbereiding op de Goede Week. | Proeven en Geloven
In het begin van de week had ik ingrediënten gekocht voor sinaasappel-kwarktaart. Maar dinsdag vond ik opeens dat ik het opmaken van de begroting (heet dat nog begroting als het geld al is uitgegeven?) niet langer kon uitstellen.
Het bedrijf waar Stud werkte is vorig jaar failliet gegaan, en faillissementen gaan gepaard met inkomensverlies, zonder 'oprotpremie'. Daar hadden we al rekening mee gehouden, maar niet genoeg, zo bleek.
Ik ben de rest van de week bezig geweest met het opmaken van de balans en het vaststellen van een huishoudbudget. Oke, ik heb ook nog wel wat anders ￼gedaan die dagen. Maar we werden er niet vrolijk van.
We hebben een hypotheek. En een auto. Die we best willen verkopen, maar als Stud weer aan het werk gaat heeft hij hem waarschijnlijk nodig.
Stiekem ben ik blij dat ik net een 'everlasting' lipstick, een Blemish Balm en een wenkbrauw-mascara heb gekocht.
Zonder goede dekking zie je mijn poriën en op selfies lijkt mijn neus toch al groter dan hij is. Ook heb ik net eeltzalf gekocht. Witte donderdag is tenslotte op komst - iemand zal maar op het onza￼lige idee komen je voeten te wassen. De zalf belooft wonderen.￼
Zo sta ik zaterdag taart te maken, als Stud me ineens feliciteert. Zou hij vandaag 26 jaar bij dat bedrijf gewerkt hebben? Dan realiseer ik me, dat het vandaag onze (burgerlijke) trouwdag is.
Toen ik in mijn voorraadkast stond voor een nieuwe rol vershoudfolie, was ik dankbaar die daar aan te treffen. Dankbaar voor het eten dat we hebben.
Leven is kwetsbaar. Maar de God, die mij geroepen heeft om mij te laten dopen, die ons de weg naar het huwelijk heeft laten beleven, die God van Jozef en Maria, zwanger op een ezel op weg naar Bethlehem, die zal ons nu toch niet in de steek laten. Anders had hij dat jaren geleden wel gedaan.
Palmzondag. Jezus, op een ezel Jeruzalem binnenrijdend. Zijn kruisdood tegemoet. We kunnen niet doen alsof hij niet weet wat lijden is. Jezus heeft vrijwillig geleden, uit medelijden. Medelijden met ons. Ons allemaal, zó groot is zijn kruis.
Proeven en Geloven : Theologie van het lichaam 4Proeven en geloven Theologie van het lichaam 4 | Proeven en Geloven
'Jezus laat zien, dat de geboden niet als een niet te overschrijden minimumgrens verstaan mogen worden, maar veeleer als een pad' (p. 39)
Vandaag gaan we verder met het boek De Theologie van het Lichaam, dat samengesteld is uit een reeks catechesen van paus Johannes Paulus II. We zijn nog bezig met de inleiding, die met 120 bladzijden een boek op zich vormt. In de inleiding beschrijft dhr. Semen, een franse filosoof, de totstandkoming van de TvL vanaf het begin van het priesterschap van deze paus als Karol Wojtyla in 1946, tot zijn laatste acties als paus Johannes Paulus II in de eerste jaren van deze eeuw.
Paus JP II heeft, voordat hij de TvL schreef, diverse encyclieken geschreven. Bijvoorbeeld Gaudium et Spes waarin hij probeert te begrijpen en te interpreteren wat de mens in wezen is. Wat in wezen menselijk is. Hier kom ik later op terug.
De toekomst van de mens op aarde is gekoppeld aan het primordiale gezin. De toekomst van de mens wordt in het gezin beslist. Het huwelijk is het fundament van het gezin en het gezin is het hoogtepunt van het huwelijk. Het is onmogelijk om het een van het andere te scheiden.
Het goddelijke heilsplan loopt ook doorheen het gezin, ondanks zonde. Het gezin is de plaats van de goddelijke roeping van de mens.
Ik heb gezocht naar een eenvoudige vertaling van het woord 'primordiaal'. Het laat zich vertalen met 'fundamenteel' of 'essentieel'. Als hij dit woord had weggelaten was de zin weliswaar leesbaarder geweest, maar het woord 'gezin' valt in deze tijd niet meer samen met het 'primordiale gezin' waar hij op doelt.
Waarom houdt paus JPII vast aan het traditionele gezin, dat bestaat uit een getrouwde vader en moeder en de daaruit voortkomende kinderen? Het primordiale gezin, het klinkt wat stoffig, misschien ook wel wat sprookjesachtig romantisch, maar onrealistisch. Deze vraag was voor mij de reden om me in dit boek te verdiepen.
Tussen 1994 en 2003 organiseerde JPII vier ontmoetingsdagen voor het gezin. Bij de laatste kon hij niet meer aanwezig zijn wegens zijn gezondheid, maar hij stuurde het volgende bericht:
'Aan u allen geef ik nu mijn zegen met een oproep: met Gods hulp, maak van het Evangelie het leidende beginsel van uw gezin en maak van uw gezinnen een pagina van het Evangelie geschreven voor onze tijd!' (p. 48)
'Maak van uw gezinnen een pagina van het Evangelie geschreven voor onze tijd', mooi. Soms lijkt het wel of we, met name de media, vooral de aandacht vestigen op de leer en het leergezag, het traditionele 'mannenwerk'. Maar hier komt het belang van het gezin naar voren, het traditionele 'vrouwenwerk'. Ik vind dat een mooie erkenning van het werk dat vrouwen al eeuwenlang doen.
In deel II van de inleiding gaat dhr. Semen in op Gaudium et Spes (vreugde en hoop). Daarin wordt een definitie van de mens beschreven, wat is de mens? De mens wordt gedefinieerd aan de hand van zijn relatie met God.
God wil de mens is 'om zichzelf'. De mens is het enige schepsel dat hij om zichzelf wil. God houdt van de mens en geeft zich aan hem. (p. 58)
In Mulieris Dignitatem (over de waardigheid en de roeping van de vrouw) zegt JPII: 'Persoon-zijn betekent: streven naar het verwerkelijken van zichzelf (...), wat niet anders kan geschieden dan in de oprechte gave van zichzelf'.
Hier valt nog meer verdieping in te bereiken, maar simpel gezegd is de relatie tussen mensen een afspiegeling van de relatie tussen God en mens, en God geeft zich aan de mens, zonder daar een instrumentele relatie van te maken.
Dit is mogelijk in het huwelijk, of in de zelfgave aan God in maagdelijkheid of celibaat, wat een andere vorm van bruiloft is. (p. 60)
Doordat de mens Adam zich bewust was van zijn eenzaamheid, kon de schepping van de vrouw plaatsvinden. De aanblik van de vrouw veroorzaakt bij de man een fundamentele vreugde (eenheid). In de oorspronkelijke naaktheid ontbreekt de schaamte. Later als de mens 'gekozen heeft voor de zonde' en de ander met een blik gaat bekijken die niet meer berust op totale zelfgave maar met 'een blik die zich de ander probeert toe te eigenen en doelbewust tot een eenvoudig object om te vormen, waardoor deze de waardigheid van de persoon aldus laat vallen tot het niveau van het 'bruikbare'. Het is deze nieuwe manier van kijken naar de ander als een gebruiksvoorwerp, die fundamenteel contrasteert met het kijken dat aanwezig was in de betrekkingen tussen man en vrouw in de oorspronkelijke onschuld. Hierdoor komt de schaamte op (vgl. Gen 3,6)(p. 72)'
Alleen de naaktheid die van de vrouw een 'voorwerp' maakt voor de man, of vice versa, is een bron van schaamte. Het feit dat zij 'geen schaamte voor elkaar voelden' betekent dat de vrouw geen 'voorwerp'was voor de man, noch hij een 'voorwerp' voor haar [...] dat betekent dat zij één waren door het bewustzijn van de gave, dat zij een wederzijds bewustzijn van de sponsale betekenis van hun lichamen hadden, waarin de vrijheid van de gave wordt uitgedrukt en waarin zich de hele innerlijke rijkdom van de persoon als subject uit.
Die twee aspecten - de bevestiging van de persoon om zichzelf en de eerlijke gave van zichzelf - sluiten elkaar niet wederzijds uit, maar bevestigen elkaar zelfs en integreren elkaar wederkerig. De mens bevestigt zichzelf op de meest volmaakte wijze door zich te geven. Dat is ook de volle waarheid over de mens.