Singer-songwriter Kate Vargas uit New York (oorspronkelijk uit New Mexico) is veel, veel meer als de zoveelste Americana artieste.
Daar is zij gewoonweg veel te apart voor. Neem alleen haar stemgeluid die klinkt als een mix van Macie Gray en Melanie, dus gebroken en rauw.
De muziek op haar vierde album is zeer gevarieerd. “Men” noemt het wel eens junkyard folk en aangezien Kate haar muziek uit zeer veel diverse muziekstijlen heeft opgebouwd kan ik daar wel in mee gaan.
Geopend wordt met het titelnummer, Rumpumpo, een ratelend soort Tom Waits folk vermengd met New Orleans funk en plots opduikende Mexicana.
Honey Dipper is loom en funky, haast G. Love-achtig met schrapende rapzang van Kate en een priemende bluesgitaar.
Ook Left Shoe is funky maar dan op een opgewekte sprankelende manier. Soulvol swingend en voorzien van een prikkende twanggitaar.
Zodra Kate op de intieme toer gaat duiken de Melanie invloeden op zoals in de zwevende ballad Everything Forever, de psychedelische ballad Someday en de romantische ballad Lighter. In het statige donkere Glorieta To The Holy Place zijn zelfs Nico invloeden te horen.
Daarentegen is Animal een vrolijk huppelend nummer waarin 60’s meidenpop, bluegrass, dixieland en brassband muziek hand in hand gaan.
Spit 3 Times heeft veel weg van Come Together van the Beatles met een broeierig, haast swampy, geluid. De afsluiter van het album, Like Apollo, is een grimmig snijdende, bluesy, nummer.