Ik zie geen enkel gezicht dat zich van me afwendt. Natuurlijk wordt mijn hand niet geschud als ik antwoord. Ik word ook niet geknuffeld van vreugde. Op dit moment zal het vertrouwen onder ons mensen waarschijnlijk niet zo groot kunnen worden.
Ik heb dit jaar al veel geschreven. Week na week, meestal over één ding, het grote onderwerp van die tijd. En week na week, maand na maand werd ik op dit moment door mijn dystopisch sombere gedachten overvallen door schakels van een waanzinnige realiteit die werkelijkheid was geworden. En laten we eerlijk zijn tegen onszelf: ieder van ons zal op zijn eigen tijd door de dood worden ingehaald. De auto om aan hem te ontsnappen is nog niet gebouwd.