Prediker 30 - Heilige Bijbel [Nederlandse Bijbel NBG 1951]
Prediker 30
&nbspDe woorden van Agur, de zoon van Jake. De godsspraak. Deze man zegt: Ik tobde mij af, o God, ik tobde mij af, o God, en ik versmacht;
&nbspwant ik ben onvernuftiger dan enig mens en mensenverstand heb ik niet;
&nbspook heb ik geen wijsheid geleerd, dat ik de Hoogheilige zou kennen.
&nbspWie klom op ten hemel en daalde weer neder, wie heeft de wind in zijn vuist verzameld? Wie heeft de wateren saamgebonden in zijn kleed, wie heeft al de einden der aarde vastgesteld? Hoe is zijn naam en hoe de naam van zijn zoon? Gij weet het toch.
&nbspAlle woord Gods is gelouterd; hun die bij Hem schuilen, is Hij ten schild.
&nbspDoe niets aan zijn woorden toe, opdat Hij u niet terechtwijze en gij een leugenaar bevonden wordt.
&nbspTwee dingen vraag ik van U, onthoud ze mij niet, voordat ik sterf:
&nbsphoud valsheid en leugentaal verre van mij, geef mij armoede noch rijkdom, voed mij met het brood, mij toebedeeld;
&nbspopdat ik, verzadigd zijnde, U niet verloochene en zegge: Wie is de HERE? noch ook, verarmd zijnde, stele en mij aan de naam van mijn God vergrijpe.
&nbspBelaster een knecht niet bij zijn heer, opdat hij u niet vloeke en gij ervoor moet boeten,
&nbspEr is een geslacht, dat zijn vader vervloekt en zijn moeder niet zegent,
&nbspeen geslacht, dat rein is in eigen ogen, maar niet van zijn vuil is gewassen;
&nbspeen geslacht met trotse ogen en opgetrokken wimpers;
&nbspeen geslacht, welks tanden zwaarden, welks gebit messen zijn, om de ellendigen te verteren, zodat er geen meer zijn in het land, en geen nooddruftigen onder de mensen.
&nbspDe bloedzuiger heeft twee dochters: geef, geef! Deze drie zijn onverzadelijk, vier zeggen nooit: Het is genoeg:
&nbsphet dodenrijk en de onvruchtbare schoot, de aarde, die nooit van water verzadigd wordt, en het vuur, dat nooit zegt: het is genoeg!
&nbspHet oog dat de vader bespot en de gehoorzaamheid aan de moeder veracht, dat zullen de raven der beek uitpikken en de jonge arenden opeten.
&nbspDeze drie dingen zijn mij te wonderlijk, ja, vier begrijp ik niet:
&nbspde weg van de adelaar langs de hemel en de weg van de slang op de rots, de weg van een schip in volle zee en de weg van een man bij een jonge vrouw.
&nbspZo is de weg der overspelige vrouw: zij eet, veegt haar mond af en zegt: Ik heb geen kwaad gedaan.
&nbspOnder drie dingen beeft de aarde, ja, onder vier, die zij niet dragen kan:
&nbsponder een slaaf, als hij koning wordt, en een nietsnut, als hij verzadigd wordt met brood,
&nbsponder een versmade, als zij ten huwelijk wordt genomen, en een dienstmaagd, als zij haar meesteres verdringt.
&nbspDeze vier zijn de kleinste op aarde, doch zijn bovenmate wijs:
&nbspde mieren zijn een volk zonder kracht, toch bereiden zij hun spijs in de zomer;
&nbspde klipdassen zijn een machteloos volk, toch maken zij hun woning in de rots;
&nbspde sprinkhanen hebben geen koning, toch trekken zij gezamenlijk in goede orde op;
&nbspde hagedis kan men met de hand grijpen, toch is zij in des konings paleizen.
&nbspDeze drie hebben een statige tred, ja, vier een statige gang:
&nbspde leeuw, de held onder de dieren, die voor niets of niemand terugdeinst;
&nbspde windhond, of de geitebok en een koning wiens krijgsvolk met hem is.
&nbspHetzij gij u ondoordacht verheft, hetzij wel overwogen: de hand op de mond!
&nbspWant drukking van de melk brengt boter voort, en drukking op de neus brengt bloed voort, en drukking van toorn brengt twist voort.