Paardenbloem - blog - Ohmydish
De paardenbloem is eetbaar, zowel de bloem als de blaadjes zijn lekker als salade.
Latijnse naam: Taraxacum officinale
Familienaam: Composietenfamilie (Compositae)
Overige namen: Kaarsjes, kankerkruid, papenkruid, pissebloem.
Engels: Dandelion
Frans: Dent de lion, Pissenlit
Duits: Hundeblume, Lö wenzahn
Italiaans: Dente di Leone, Soffione
Spaans: Dente de Leòn, Amargón
Oorsprong: In geheel Europa en Noord-Amerika.
Kweek: De plant vermeerdert zich door worteldeling of uitzaaiing. De zaailingen moeten uitgedund worden tot een onderlinge afstand van 30 centimeter. Bij wilde paardenbloemen de bloemen onmiddellijk bij hun verschijnen afknippen, om zaailingen te voorkomen.
Verduurzamen: Het tweede jaar de wortel rooien en is stukken gesneden in de oven roosteren (225-250°C), of ophangen en in de wind drogen.
Toepassing spijs en drank: Alleen het heel jonge blad van de wilde paardenbloem smaakt lekker als sla. De gekweekte bladeren zijn forser en kunnen, als ze kort geslonken zijn (zoals bij spinazie) goed gegeten worden, vooral als er wat zuring bij gemengd wordt. De rauwe wortel smaakt nogal bitter, maar gedroogd en vooral geroosterd, is hij wel goed eetbaar. Het maken van geroosterde wortels geeft een cafeïne-vrij koffiesurrogaat, dat licht kalmerend werkt en in reformwinkels te koop is.