Geschiedenis van het vroege Christendom. Van de jood Jezus van Nazareth tot de Romeinse keizer Constantijn, Amsterdam, 2004.
Er wordt mij toegeworpen cq gevraagd waarom ik de Christelijke religie ziek noem. Welnu, de Christelijke religie is een verzinsel over een Joodse Rabbi die nogal wat kritiek had op de manier waarop de Joodse leer in de eerste eeuw werd uitgeoefend, en met name de wijze waarop de Farizeeënkaste de Tempel in Jeruzalem leidden. De Jezus waarover ik het heb, een gewone eenvoudige rabbi die het Joodse geloof aanhing en die, volgens sommigen, wonderen deed is later gebruikt door een religieuze groep die door de Romeinen Christenen werd genoemd. Alles wat ons over zijn leven bekend is is meer dan 30 – 70 jaar na zijn dood pas opgetekend. Zijn werken zijn gevangen in het evangelie dat door Paulus veranderd is om het geheel wat aantrekkelijker te maken voor de Gentielen, de niet-Joden. De man Jezus van Nazareth heeft bestaan, dat is bijna te bewijzen. Wat echter immer en altijd, en met name door veel Christenen van Katholieke zowel als Protestantse afsplitsingen, wordt vergeten is dat het een Joodse man was die kritiek had op de Joodse religie, maar die zich nooit en te nimmer af heeft gekeerd van de Wet. De Joodse wet wel te verstaan ! Zelfs voor Pilatus, zelfs voor het Sanhedrin verkondigde hij dat.
Helaas hebben de Christenen die hem tot God bombardeerden cq verGoddelijkten dit nooit begrepen, sterker nog, ze hebben er dank zij hun intolerante monotheïstische houding naar iedere andere God, iedere andere Cultus of zelfs maar filosofie, voor gezorgd dat er in de afgelopen 1000 jaar meer bloed is vergoten uit naam van deze man dan hij zich zelf ooit zou kunnen hebben voorstellen. Sterker nog, de hele Islam had niet bestaan als deze man niet zo enorm op een voetstuk zou zijn gezet.
Het Polytheïsme is in de kern vele malen toleranter naar andere visies en Godsbeelden zowel als religies toe. Het monotheïsme is, met uitzondering van dat van de Joden zelf, totaal intolerant naar anderen toe geweest en de handelingen van de christenen, zowel de vroege, maar zeker die van de Christenen na Theodosius en verder tot ongeveer het jaar 1945 of misschien wel 1969 is niet alleen af te wijzen en af te keuren, maar is in de grond ziek te noemen.