Fischer profileert zich opnieuw met zijn handelsmerk dat ‘oorspronkelijkheid’ heet. (...) Zelden maakt een dirigent Bruckner's gemoedsschommelingen zo aannemelijk, zelden slaagt een orkest erin het weefsel van de partituur zo aanschouwelijk te maken voor het publiek. (...) Uitgesponnen lyriek met fenomenaal samenspel in het eerste, gebalde energie en vreugde in het derde, een gepassioneerde catharsis aan het slot: deze interpretatie heeft het allemaal.