Atilla Marcel | De Volkskrant
Attila Marcel ontpopt zich tot een bescheiden sprookje, inclusief gepast zoete finale
Dertiger Paul, een rol van Guillaume Gouix, woont in Parijs bij zijn twee identiek geklede tantes. Wanneer zij de buurtbewoners dansles geven, speelt Paul verveelt de piano. Praten lukt niet meer: de dood van zijn ouders, overleden toen hij twee was, blokkeerde zijn ontwikkeling. Hij slaapwandelt door zijn leven, de ogen roodomrand.
Attila Marcel is de eerste speelfilm van Sylvain Chomet, die eerder met Les Triplettes de Belleville en L'Illusionniste twee expressief getekende animatiefilms maakte. De een over een eenzaam jongetje dat fietskampioen wil worden, de ander een melancholieke film over het alter-ego van komiek Jacques Tati. Beiden met liefdevolle aandacht voor sociaal ongemak, overigens.
De vertaling naar 'live action' levert een film op in de traditie van Jean-Pierre Jeunet (Amélie) en Michel Gondry (Eternal Sunshine of the Spotless Mind), met volop aandacht voor ongewone en quasi-onbeduidende details in het leven van de hoofdpersoon (Pauls Chouquette-verslaving), leuke vondsten in het decor (een voordeur halverwege een trap) of mooie houtje-touwtje-droomsequenties (een strandscène met meeuwen van papier).
Deze excentrieke dame, mevrouw Proust, geeft de film zijn focus. Ze zegt dingen als: 'Herinneringen zijn als vissen, verborgen in het water'. Het is geen bijzonder subtiel stukje tekst binnen een film die gaandeweg de vraag stelt welke herinneringen ons sinds onze geboorte hebben gemaakt tot wie we zijn - en hoe we feitelijk niemand zijn wanneer die herinneringen verdwijnen, maar het levert opnieuw gevoelige, kleine momenten op. Mooi ook, hoe het eten van een koekje of het luisteren naar een plaat hier complete, zorgvuldig vormgeven flarden uit een vergeten verleden oproept.