De eerste dagen van mijn stage staan in schril contrast met hoe ik uiteindelijk mijn volledige stage beleefde. Het was mijn eerste kennismaking met de zorgsector en met mensen met dementie. De beperkingen van de bewoners en mijn eigen tekortkomingen om met hen in contact te treden confronteerden me in die eerste dagen. Ik voelde me best hulpeloos en onbekwaam.
Hoe kijk je nu terug je stageverloop?
Ik keek aanvankelijk vanuit mijn eigen ogen en mijn eigen beleving. Door aanwezig te mogen zijn bij de zorgmomenten en de zoveel aangename contacten tussen medewerkers en bewoners leerde ik, heel dankbaar, op een andere manier te kijken. Ik leerde zien dat er veel meer in een blik van een persoon met dementie verscholen ligt dan ik in eerste instantie zag. Dat het laten van ruimte en stilte, eens voorbij mijn ongemak, een ander niveau bloot legt. En ik leerde dat mijn ervaring enkel dat is hoe ik “de realiteit” ervaar.
Ik mocht ervaren hoeveel liefde er in de woning leeft, in alle richtingen. Van het team naar de bewoners en de families en omgekeerd. Het voortdurend bevragen door medewerkers: “wat wens je, waar heb je nood aan” en het zoeken naar een fijne beleving van het moment leerden me zien dat mensen met dementie zoveel meer zijn dan hun ziekte.
Wat neem jij zeker mee in je verdere loopbaan?
Als ik nu, aan het einde van mijn stage in de woning ben dan kijk ik naar wat de bewoners uitstralen. Dat kan elke emotie zijn. En dat is waarmee ik omga. Ik benoem en bevraag wat ik zie en probeer van daaruit te bedenken of ik iets kan bijdragen. Ik ben ontzettend blij dat ik hier in De Wingerd mijn stage liep.