Op 4 september 1920 werd te Steenkerke voor de eerste maal hulde gebracht aan de nagedachtenis van de gevallen IJzersoldaten. Uit de bescheiden plechtigheid zouden de grootse bedevaarten naar Diksmuide groeien.
In 1919 was De Standaard verschenen, de krant van dr. Van de Perre en Van Cauwelaert, die spoedig zou optreden als de woordvoerder van de gematigde, vlaamsgezinde elite, om van 1929 af, onder impuls van de nieuwe eigenaar, Gustaaf Sap, voor te gaan in het radicale flamingantisme.
In 1922 werd de Vlaamse Toeristenbond opgericht en in 1926 werd uit het Handelsverbond een krachtig Vlaams Economisch Verbond geboren. In de literaire wereld noteerde men het ethisch-politiek engagement van jongere kunstenaars als P. van Ostaijen, M. Gijsen, W. Moens en A. Mussche, die afstand namen van de pro-Belgische estheten, verenigd rond Karel van de Woestijne.
Al die initiatieven ontstonden in een koortsig klimaat van stijgende anti-Belgische wrevel. Het gerecht had zware straffen uitgesproken tegen de activisten. Borms werd terdoodveroordeeld en zou tien jaar opgesloten blijven. Nog
Heel wat Vlamingen die nooit met het activisme gesympathiseerd hadden, keurden de bestraffing af. De radicale vlaamsgezinden werden nog wrokkiger. De dood van de student Herman van den Reeck die in 1920 tijdens een 11 juli-optocht door de Antwerpse politie werd neergeschoten, kon de tegenstellingen alleen maar verscherpen.