Vakbewegingen/werkgeversorganisaties zijn niet meer in beeld als ......
Vakbewegingen en werkgeversorganisaties
We kunnen er niet meer omheen: vakbewegingen en werkgeversorganisaties zeggen keer op keer dat ze er zijn voor werknemers en werkgevers. Maar is dit anno 2020 wel zo? De trend van eigen belang is steeds meer zichtbaar. Wanneer een enquête wordt georganiseerd druipt het ervan af dat er andere belangen zijn dan die waarmee ze zich naar de buitenwereld profileren.
Ook zien we dat na veel media-aandacht om restaurants en nu de voorzieningen bij klanten open te houden, de werkgeversorganisaties opeens opstaan. Het vreemde is dat men zich van geen kwaad bewust is en doet overkomen dat het hun eigen initiatief is. We gaan ervan uit dat de mensen wel beter weten, maar het blijft schandalig dat het keer op keer gebeurt. Wanneer ze alleen zelf de regie kunnen hebben, laten de vakbewegingen en werkgeversorganisaties zich niet zien!
Zo zien we dit ook keer op keer bij de cao-onderhandelingen. De cao had er al lang moeten zijn, wat nadelen voor werknemer en werkgever oplevert. De werkgever moet ook toekomstgericht werken en de werknemer loopt ook tegen muren op als het leven alleen maar duurder wordt en de inflatie nog niet eens in het salaris wordt meegenomen. En toch krijgt men keer op keer wel een voet aan de grond bij de media en kan men zich profileren als een goede organisatie.
Al vanaf april roepen de chauffeurs dat bedrijven de boel op slot gooien voor de chauffeurs. Wij zijn hiermee op radio 1 geweest, we hebben brieven geschreven naar de kamer en er verschillende artikelen aan gewijd. En zeker heeft ook Minister Cora van Nieuwenhuizen bedrijven opgeroepen en zeker hebben wij verschillenden dialogen met hoge ambtenaren gehad. De vakbewegingen zagen we daarbij echter nooit.
Idem met de onderwerpen standairco, mobiliteitspakket en het openhouden van de eetgelegheden. Tot er veel media-aandacht was. Toen kwamen ze opeens tevoorschijn en riepen ze van de daken hoezeer zij erachter stonden. Dit vinden wij niet eerlijk tegenover de mensen. Vakbewegingen zijn grootgebracht door onze voorvaderen en nu pakken ze alleen de momenten waar aandacht al bewezen is (geen enkel risico).
Werkgeversorganisaties in het transport doen hetzelfde. Nu er politieke aandacht is voor fundamentele basisrechten en ook bedrijven worden aangesproken, wordt men pas wakker en wil meeliften. Hoe kan het toch dat deze organisaties nog steeds respect en een voet aan de grond krijgen zodra ze als mosterd na de maaltijd komen? Werkgevers willen nu nog niet eens meer onderhandelen over een cao en vakbewegingen roepen ook: dan maar geen cao! Nu moeten mensen toch echt wakker worden en bedenken dat zelfs de hoofdtaken waarvoor de vakbewegingen en werkgeversorganisaties zijn ontstaan overboord worden gegooid. Al 9 jaar lang roept men dat ze bezig zijn geweest met het nieuwe pensioenstelsel, en hoeveel mensen konden nu uiteindelijk echt hun stem uitbrengen onder de 8,2 miljoen werkenden?
De vakbewegingen en werkgeversorganisaties hebben zo veel personeel, dan vraag je je toch weleens af of die wel allemaal werk hebben of dat ze meer aan de koffie zitten en wachten tot het vijf uur is. Laten we eerlijk zijn, wat is er nu echt bereikt en hoe vaak zien we acties van deze bewegingen? Wij denken dat er alleen nog maar plaats is voor organisaties die passie hebben en niet alleen voor aandacht en financieel gewin gaan.