We lopen naar de overkant, naar het onderkomen van dokter Tierie. Zo’n typische vijftigerjaren huisarts, die praktijk hield en woonde in twee aangrenzende, doorgebroken benedenhuizen. Als je naar hem toe moest dan liep je het linkerhuis binnen; daar was de wachtkamer. Meteen bij binnenkomst kwam je een hoogst penetrante ontsmettingslucht tegemoet. Dan kwam een moeilijk moment: om te weten te komen wanneer je aan de beurt was moest je de aanwezigen de vraag stellen: ‘Wie was de laatste?’ Doodeng, herinner ik me. Als je wist op wie je moest letten begon het meestal lange wachten. Dokter Tierie maakte geen enkele haast; met zes of zeven patiënten voor je duurde het al gauw anderhalf uur voordat je aan de beurt was. Af en toe stak mijn moeder haar hoofd om de deur om te zien of het al zover was. Begon het erop te lijken, dan voegde ze zich bij me.