Het is weer tijd om een column te schrijven. Eentje waarin ik open ga zijn naar jullie.Ik kreeg laatst via sociale media een vraag, eentje die best binnen kwam. Daarom wil ik die graag met jullie delen.De meeste mensen die mij ‘goed’ kennen weten dat ik in 2012 een heftige depressie heb gehad, eentje waar ik niet zomaar uit kwam en helaas nog tot op de dag van vandaag mee worstel.Het was een zondagochtend en ik stond op het punt om naar mijn vriend te gaan, toen ik een berichtje kreeg via Messenger, met daarin het volgende:“Dewi, ik vroeg mij iets af. Jij hebt een zware depressie gehad en ziet er in deze corona periode blij, maar toch vermoeid uit. Hoe kan dit? Ben jij niet extra moe? Ben jij niet toe aan meer vrolijkheid?”Mijn eerste gedachte was, wow! Ik denk dat ik eens met jou in gesprek ga… Misschien dat ik ergens mee kan helpen!Dus mijn reactie was als volgt:“Dank je wel voor je berichtje! Ik zie er vermoeid uit? Ja dat klopt, door mijn verleden vind ik het echte alleen zijn niet altijd even gemakkelijk en blijf ik makkelijk hangen in de negatieve sfeer. Iets waar ik niet altijd iets aan kan doen, maar me er wel bewust van ben. Het vrolijke komt door een nieuwe partner, die goed weet wat er in mij omgaat en waar ik enorm veel mee kan lachen.Graag zou ik je willen voorstellen, als je het wilt om een keer een gesprek aan te gaan samen. Misschien zijn er dingen waar ik je mee kan helpen. Dingen die mij helpen en door aan te passen misschien ook voor jou helpen.”Omdat dit onderwerp iets is, dat mijzelf erg bezighoudt, vind ik het ook belangrijk om dit met jullie te delen.Je staat er niet alleen voor, samen staan we sterk!Zou jij graag een keer met mij willen praten?Stuur me dan een mailtje.Liefs, Dewidgd.roso@hartgroep.nl