Hierna begint het verhaal. De hoofdstukken zijn van wisselende lengte. De persoon vanuit wie het verteld wordt, is tevens de titel van het hoofdstuk. Het taalgebruik is aangepast aan het personage dat vertelt. Zo spreken de gangleden BamBam en Demus echt straattaal met veel gevloek, Jamaicaanse uitdrukkingen en grammaticaal onjuiste zinnen, terwijl Alex Pierce en Barry Diflorio weer typisch Amerikaans Engels spreken. Alleen in het laatste deel, Sound Boy Killing 22 maart 1991 hebben de hoofdstukken geen titels meer. Deze hoofdstukken zijn dialogen tussen een aantal hoofdpersonen. Door deze opzet krijg je een heel gevarieerde kijk op het leven in Jamaica en de Jamaicanen gedurende de vijftien jaren dat het boek bestrijkt. Toch leest het ook minder vloeiend. Constant omschakelen van grammaticaal correct taalgebruik, naar straattaal met veel grammaticale fouten haalde voor mij de vaart uit het lezen. Wel wordt het hierdoor levensecht. De personages kwamen tot leven, kropen in sommige gevallen, zoals bij Josey Wales, onder mijn huid. De complexiteit van de Jamaicaanse geschiedenis wordt hierdoor op een mooie manier in beeld gebracht. De verhaallijn komt bij elkaar, vloeit in een, intrigeert. Ik wilde weten wat de vertellende persoon voor een rol speelde in het geheel, bij de aanslag, wat er van hen terecht kwam. De uiteindelijke ontknoping vond ik erg passend. De persoonlijke geschiedenis van de laatst vertellende persoon weerspiegelt mooi de ontwikkeling die Jamaica gedurende deze jaren heeft doorgemaakt.