Wisborg & Wisborg – Box of Happy Memories
August 3, 2019	/ Dark Wave, Gothrock, Review	/ By Alicia
The Tragedy Of Seconds Gone (2018)
De tragedie van de verloren seconden en dat zijn er inmiddels toch wel iets teveel. Echter dit debuut kent hoegenaamd geen verloren tijd. Althans voor mij.
Dit veelbelovende duo uit Hannover is een mooie knop aan de snel groeiende, inktzwarte struik der doom rockers. Het is geen post-punk, goth-rock of dark wave dat puur en alleen gebaseerd is op keyboards. Zélfs al wordt er flink gebruik van gemaakt. Je moet tenslotte toch wat zonder een drummer of basgitarist. Er wordt ook niet of nauwelijks geleend van welbekende bands als The Cure, Joy Division of New Order. Verre van dat. Hooguit doet een nummer je heel misschien denken aan een loodzware Depeche Mode, Diary of Dreams of The Sisters of Mercy
Nee, de heren Konstantin Michaely en Nikolas Eckstein gooien er een flinke scheut rock/metal door. Bovendien doet de prachtige stem van Konstantin mij als twee druppels water denken aan zanger Marco Benevento van The Foreshadowing, een van mijn favoriete doom-goth-metalbands en ja, dán kom je – hoe dan ook – in het vizier van een all time doomrocker met een diepgewortelde voorliefde voor stoere baritonstemmen.
From the Cradle to the Coffin (2019)
Wat opvalt is dat er iemand in de band zit die heel graag 'piano' speelt en dat is niet zo heel erg gebruikelijk binnen het genre. Althans, voor zover ik weet. Wat verder nog opvalt is dat er iemand zingt met een onwijs mooie stem en dat men ook niet vies is van een portie stevig harken op de elektrieke snaren. Wisborg haalt hiermee (doom)metal én klassiek getinte pianomuziek de vaak min of meer elektronische wereld der gothrock en darkwavers binnen. Het is een geluid, dat naast de nodige Fields of the Nephilim, Nine Inch Nails en The Sisters of Mercy invloeden, bol staat van de (doom)metal plechtige zangelementen à la The Foreshadowing en Type O Negative en waar de melancholie in hevige mate vanaf druipt. Ze zijn echter maar met z'n tweeën en dit gegeven maakt dat behalve de gitaren en de zangpartijen de resterende noten uit een doosje komen. Dit valt dan weer niet zo erg op. Behalve natuurlijk wanneer je het tweetal live gaat zien. Maar zelfs dan zijn deze heren de moeite van het aanschouwen waard!
"We make sad music for sad people".
En met dat laatste is veel, zo niet alles gezegd. Deze heerlijke, inktzwarte plaat neem ik daarom mooi mee naar mijn eerstvolgende rustplaats!