Ik heb hem nog wél hoor… die vaste telefoonlijn, al vraag ik me steeds vaker af waarom? Misschien om sentimentele redenen, omdat ik dat 078-nummer dat er aan vast zit al m’n halve leven (drie verhuizingen incluis) met me meezeul? Ik herinner me mijn nummer zelfs nog zonder dat zesje er voor. Was het niet in 1995, dat alle telefoonnummers ineens tiencijferig moesten worden?
Of handhaaf ik mijn ‘vaste’ nummer omdat het min of meer gratis is? Nou ja, gratis… mijn telecomaanbieder rekent een bedrag voor mijn televisiepakket én mijn internet en roept vervolgens dat ik verder zo’n beetje voor nop met mijn vaste lijn mag bellen, maar gezien de vette rekening die ze maandelijks bij me neerleggen, begrijp ik heus wel dat ik dat ‘geschenk’ als een sigaar uit eigen doos moet beschouwen. Er is nog een andere reden dat ik mijn vaste nummer handhaaf, want vooral de wat oudere mensen in mijn familie kennen dat nummer uit hun hoofd en houden al die ‘mobiele’ wijzigingen (ik wil op dat gebied nog wel eens verkassen) al lang niet meer bij. Als bij ons dus de huistelefoon rinkelt, betreft het hier dan ook meestal een familielid van 75 jaar of ouder. Helaas is dat niet altijd het geval, want steeds vaker is het iemand die me probeert iets aan te smeren. Nu heb ik de afgelopen jaren diverse malen (zowel telefonisch als via de website) dat zogeheten bel-me-niet-register geactiveerd, maar dat helpt nauwelijks. Nou ja… het wérkt wel (overigens pas na een week of zes) maar als je in de tussentijd via het internet een overnachting boekt, iets bestelt of een proefabonnementje op een krant of tijdschrift neemt, dan ben je weer zo’n beetje ‘vogelvrij’ en kun je dus opnieuw beginnen met het opwerpen van je telefonische ‘beschermingsmuurtje.’ Sinds kort neem ik mijn huistelefoon dan ook niet meer op met het uitspreken van mijn naam, maar brom ik hooguit nog iets van ‘Jaaaaaa?’