Schuilkelder; Spaanse oorlog; World War II; Na de Tweede Wereldoorlog; Rampen voorgedaan in schuilkelders; In de bioscoop
September 5, 2016 Mae Waverijn S 0 3
De schuilkelders zijn structuren voor de bescherming van burgers en militairen, door bombardementen vijandelijke vliegtuigen.
Zij zijn vergelijkbaar met de bunker zonder daartoe bestemd voor aanvallen van de grond.
Spaanse oorlog
In het midden van de jaren dertig, de toename van het aanbod en het laadvermogen van de bommenwerpers maakte het mogelijk om doelen te raken, zelfs ver van de frontlinie, met inbegrip van de steden.
De eerste praktische toepassing van deze beginselen zich in de Spaanse Burgeroorlog en, gezien de sterke afhankelijkheid van luchtbombardementen, creëerden ze de eerste openbare ruimten bestemd voor de passieve bescherming van burgers.
Koninklijk Besluit-wet op 24 september 1936 XV-n. 2121 opgelegde verplichting van de voorbereiding van een schuilkelder in elk gebouw van de nieuwbouw, of in aanbouw zijn, voor gebruik als huisvesting.
In het eerste artikel werd opgelegd aan organisaties of personen met de bouw van het asiel - op eigen kosten - met behulp van de ondergrondse verdiepingen, kelders, of bij gebreke daarvan, de begane grond. In het tweede artikel was dicteren welke technische kenmerken moest onderdak hebben. In het derde artikel verwijst naar een lijst van gemeenten waarin ze deze regels toe te passen. In het vierde artikel bepaalt dat deze gemeenten moeten zorgen voor eventuele wanbetalingen en vervolgens ontkennen de vergunning bewoonbaarheid van gebouwen bouwers. In het vijfde artikel specificeren de wijze van straf voor overtreders.
De belangrijkste ontwikkeling was tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen de strategische bombardementen op de stad in de praktijk werden uitgevoerd elke dag. In Italië werden de schuilkelders gemaakt voornamelijk in de kelders van de gebouwen, gebruikt als schuilplaats; deze waren buiten getoond met een R, die de aanwezigheid van het onderdak in de kelder van het gebouw aan de bevolking nauwkeurig aangegeven. Style R varieerde vaak van stad naar stad, en meestal begeleid door een pijl. Het is nog steeds mogelijk om deze tekens op de wanden van vele Italiaanse steden vinden. Naast R, waarin de ingang u andere soorten tekens op de wanden nooduitgangen, de luchtinlaatpoort, slangen, enzovoorts zijn. De realisatie van deze signalen is de taak van de nationale luchtdefensie, die ook zorgde voor de instroom in de opvang en reddingsacties te behandelen.
Lee in de kelders van de gebouwen ongeschikt bescherming tegen bommen centrassero direct het gebouw: in veel gevallen, in feite, kan het gebeuren dat het gebouw boven hen ingestort, begraven vluchtelingen; Lee achterliggende gebouwen werden vooral gebruikt om de machinegeweren en de spezzonamenti beschermen.
Lee Tunnel en andere vormen van schuilplaatsen, gemaakt van buitenruimten, meer beschermd tegen het gevaar van de bommen. Soms wordt gebruik gemaakt van ondergrondse veel ouder: het geval van Napels, vol gaten, waar u tekende de tufsteen sinds de tijd van de oude Grieken, gemakkelijk omgezet naar nieuw gebruik. Toch is de tol die de Napolitaanse stad betaalde het bombardement was even lastig.
Dan waren er bunkers geprepareerde oppervlak ter bescherming van de werknemers van de fabrieken. Ze bestond uit verschillende soorten: de Hemispheric Caproni Taliedo, hut bij de Innocenti, een toren in via Adriano, in Corso Monforte en Isimbardi Palace in Milaan. Dit laatste werd ook bijgewoond door Benito Mussolini aan de vooravond van de ontsnapping in Dongo.
Begonnen de Fransen ook nieuwe schuilkelders te bouwen als de mogelijkheid van een conflict met Duitsland werd meer zeker. Overleefden hele land vaak gemeld door schriftelijke Abri, maar de meest opvallende aspect is dat voor de bescherming van burgers, in sommige gevallen, werden echte "ondergrondse stad", bijvoorbeeld in Cambrai en vooral in Parijs waren gebruikt de metro tunnels, maar de tunnels die in overvloed in beide steden. De snelle daling van Frankrijk en de verkondiging van het kapitaal 'open stad' maakte deze holtes tijdelijk niet nodig voor het doel. Echter, begonnen zij worden gebruikt als schuilplaats door de eerste groep van het Franse verzet.
De installatie van schuilkelders in Groot-Brittannië bleek problematisch, omdat de kleinere huizen hadden kelders of kelders. Dan aangepast dat ze voor het doel gebouwen die werden verstrekt, zoals fabrieken en gebouwen. In Londen werden sommige metrotunnels als schuilplaats tijdens de veelvuldige invallen van de Luftwaffe, uitvoeren van deze functie op bevredigende wijze, zolang zij geen directe treffers ontvingen. In andere stad schuilplaatsen werden ze gemaakt van oude stilgelegde mijnen, overspant van viaducten, of werk je ondergrondse inoltrasse. In Newcastle-upon-Tyne heropende de "Victoria Tunnels", niet meer gebruikt sinds 1860 in Stockport, sinds 1938, werden gegraven tunnels in de zandstenen waarop de stad staat, is geschikt voor duizenden mensen. Een Dover wordt gebruikt tunnels onder het kasteel, dat dateert uit de Middeleeuwen. Maar zelfs deze onderkomens waren niet voldoende om de gehele bevolking van het Verenigd Koninkrijk te beschermen en zelf aanvullende oplossingen gevonden. Een daarvan was de "gemeentelijke schuilplaatsen straat", meestal aangeduid met de letter "S" in de openbare ruimte en gebouwd met materialen en arbeid geleverd door de overheid. De constructie ging verder versneld totdat er een tekort aan stenen en cement, als gevolg van de plotselinge stijging van de vraag naar bouwmaterialen. De straat gemeenschappelijke schuilplaatsen werden ontworpen om ongeveer vijftig mensen elkaar, vooral voetgangers en passerende automobilisten te houden. Echter bewezen dat ze slecht vaste stoffen, en op een gegeven moment begon te geruchten dat in een van deze onderkomens de bewoners zouden hebben verdronken als gevolg van een gebroken lijn circuleren. Terwijl in de nasleep van de verbeteringen werden gemaakt, zijn deze onderkomens waren zeer populair bij burgers.
Een andere oplossing was om Lee Anderson werd gedaan door panelen van golfplaat bijeengehouden door schroeven. Het had ongeveer 1 m te plaatsen. onder de grond en stap op het dak van ten minste 40 cm van de bodem. Het kost £ 7, maar werd gratis verstrekt voor arme gezinnen. Tijdens de oorlog werden er meer dan 3,6 miljoen.
Maar de Anderson shelters leende zich weinig voor gebruik in de slechte seizoen, waarvoor zij ter beschikking schuilplaatsen Morrison, in de praktijk van het draadgaas kooien waarvan de afmetingen waren ongeveer 2x1 meter van 75 cm hoog en met een staalplaat 3 mm dik bij de top. Ze werden geleverd in kit-vorm; Overdag kunnen worden gebruikt als een tabel, 's nachts twee of drie personen kunnen slapen. Vergeleken met de shelter Anderson, Morrison kan ook worden gebruikt in de winter in huizen zonder kelders, omdat het werd ontworpen om de ineenstorting van het maximum als gevolg van de implosie van een dragende wand te weerstaan. Ze waren ongeveer 600 duizend verdeeld. Lee Stanton was een ander soort schuilkelder in gewapend beton en de karakteristieke vorm "hut" werden geprefabriceerd in stukken en vervolgens samengevoegd op de bestemming. Ze moest zijn half begraven en bedekt met aarde voor extra bescherming tegen schokgolven en granaatscherven. Veel van deze ging naar de Air Ministry.
Een van de meest bekende bunkers gebouwd in het Verenigd Koninkrijk tijdens de oorlog was die van de Cabinet War Rooms, meer dan 10 meter onder straatniveau, waar de Britse premier gevolgd alle Britse militaire operaties van de Tweede Wereldoorlog. Andere ondergrondse werken in Londen zijn de citadel van de Admiraliteit, Q-Whitehall en Pindar, nog steeds in gebruik en daarom grotendeels militaire geheimhouding onderwerp.
Zelfs in Duitsland veel schuilplaatsen werden gemaakt in kelders en gerapporteerd door de pijlen en acroniemen als LSK of LSR en NA voor nooduitgangen. Naast de geïmproviseerde woningen of gegraven speciaal, Duitsland was de enige die aan de oplossing van de schuilkelders verhoogd of Hochbunker vaststellen. Opgericht in gewapend beton, en gebruikt om de bewoners van de dichtbevolkte gebieden te huisvesten, geen dure ondergrondse opgravingen nodig en werden vrijwel onkwetsbaar voor bommen beschouwd. Een variant van de bunkers zijn gerezen torens Winkel, vernoemd naar de ontwerper. Dit zijn cilindrische en conische top om de kwetsbaarheid te verminderen voltreffers. Ze werden gebouwd voor de arbeiders van de spoorweg en industriële gebieden, en kon geschikt voor 164-500 mensen afhankelijk van het type. Flaktürme kan ook de functie van schuilkelder uit te voeren, hoewel de oorspronkelijke functie was om "actieve verdediging" overvallen door vijanden. Die van Berlijn ontmoet een onverwachte gebruik als "forten" in de strijd voor de verdediging van de Duitse hoofdstad, tegenover een wanhopige verzet tegen de opmars van de Russische troepen.
De meeste van deze gebouwen is militair gebruik bekend is, zelfs na de oorlog en is nog steeds overeind: de sloop pogingen bleek zinloos, als gevolg van de soliditeit van hun structuur. Tot slot waren er de Einmannbunker, individuele schuilkelders voor degenen die in fabrieken of andere installaties speciale taken van brand surveillance en sabotage hadden. In Italië zijn algemeen bekend als "wachttorens stations" als de locatie was gebruikelijk bij de spoorwegen.
De atomaire gevaar gebracht door de koude oorlog geleid tot vele oude Europa te behouden en schuilplaatsen in andere landen niet geraakt door de oorlog met Duitsland op te bouwen. Veel huizen in Zwitserland hebben schuilplaatsen perfect efficiënt en uitgerust met versterkte betonnen plafond dat de instorting van het gebouw boven moeten weerstaan. In Finland zijn er meer dan 40.000, waarvan 3,8 miljoen mensen kan houden. Ze zijn nodig voor gebouwen op boven 600 vierkante meter en worden geïnspecteerd om de 10 jaar, zodat in geval van nood binnen 24 uur worden gebruikt.
Gezien de voortdurende instabiliteit in het Midden-Oosten, de staat Israël zelfs verplicht de aanwezigheid van een schuilkelder in elk gebouw. Meestal gebruikt als een speelkamer, zodat kinderen niet bang als ze waren in het geval van gevaar aan te gaan.
Rampen voorgedaan in schuilkelders
De 14 oktober 1940 een bom raakte de weg boven het station Balham London Underground, sloeg haar. De explosie brak de leidingen van riolering en water overstromingen het metrostation. 66 mensen verdronken.
Op 23 oktober 1942 tijdens een nachtelijke inval van de RAF, 354 mensen werden verpletterd in de stormloop naar de schuilkelder in te voeren in de galerie van Grace onder het station Brignole.
Op 3 maart 1943 173 mensen belandden doodgetrapt in Bethnal Green, wanneer het geluid van een nieuw projectiel raket was aangezien voor bommen te vallen, waardoor paniek en mensen aanmoedigen om de massa te nemen in de kelder. Een vrouw struikelde op een stap, waardoor de dodelijke crush.
Op 31 augustus 1943, de schuilkelder onder het station van Pisa Centrale overstroomd, waarschijnlijk voor gebroken leidingen, waardoor de dood door verdrinking van vele mensen.
Op 1 november 1943 ten minste 724 mensen in de schuilkelder van Santa Palazia in Ancona, is het onduidelijk of stikken of ontploffing zag dat de doden werden hier begraven in 1957.
Het leven in de tunnels van de Londense metro tijdens het bombardement werd herbouwd in sommige scènes van de film The Battle of Britain in 1969. De extra's waren vooral overlevenden van de inval en sommige zelfs voelde me slecht in beleef de gevoelens van drie decennia eerder .