"Ook de films en series die met zeal gemaakt zijn, haal je er zo uit. Van een film die zonder persoonlijke betrokkenheid - dus louter op basis van vakmanschap - gemaakt is, vraag je je een paar maanden later al af: heb ik die nu gezien of niet? Een film die vanuit een persoonlijke drang is gemaakt, kruipt gegarandeerd als een wormpje in je hart."
Wat als je ervan droomt om kunstenaar te worden, zeg ik, maar geen grammetje talent hebt? Is het in dat geval niet verstandiger om niét al te dicht bij jezelf te blijven? "Als je schilder wil worden terwijl je geen enkele aanleg hebt, betekent dat dat je jezelf niet kent. En als je niet weet wie je bent, kun je natuurlijk ook niet dicht bij jezelf blijven."
"Bij ons thuis werd er vroeger regelmatig geplaagd en getreiterd. Ik heb dus geleerd om mezelf niet au sérieux te nemen. Als ik iets onnozels doe, mag iedereen mij uitlachen. Ik ben ooit met mijn cowboybottekes - en met de elegantie van een jong nijlpaard - onderuit gegaan op de houten vloer van een chic Italiaans restaurant. In het bijzijn van Herbert Flack dan nog. Ik ben toen keihard met mezelf beginnen te lachen. Om vervolgens te maken dat ik op de wc zat. (lacht)
"Ik heb er geen enkel probleem mee dat mensen met elkaar lachen. Dat kan zelfs een daad van liefde zijn. Een milde manier om je medemens een spiegel voor te houden."
"De volledige uitdrukking luidt eigenlijk: the proof of the pudding is in the eating. Maar ik vind 'the proof is in the pudding' gewoon beter. Plastischer: je ziet de proof in de pudding zitten zoals een boon in een driekoningentaart. (lacht) Beide zinnen betekenen natuurlijk precies hetzelfde: of je in iets slaagt of faalt, weet je pas als je het gedaan hebt."
Neemt haar beoordelingsvermogen ook na drie series nog geen shortcut? "Ik weet snel of ik zelf iets goed vind. Maar niet wat de rest van de wereld ervan gaat denken. Ik mix in mijn series graag verschillende genres. Dat maakt het moeilijk om op voorhand in te schatten of ze gaan aanslaan. Als mensen mij vragen of Tabula rasa een succes gaat worden, moet ik eerlijkheidshalve antwoorden: 'Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik mijn best heb gedaan om een goeie pudding te maken.'"
Wanneer ik haar bedank voor haar waarheden, haar tijd en haar doorzettingsvermogen zegt ze: "Mijn dochter en ik hebben het er nog redelijk goed van afgebracht, vind je niet? Ik ben niet in slaap gevallen en heb mijn woorden meestal in de juiste volgorde uitgesproken. En Juno Rose heeft maar een paar keer gehuild en je niet één keer ondergekotst. Wat wil je nog meer?" (lacht)