Leen en Charlotte van improvisatie, maar ook Katlijn stimuleerden me tot loslaten en leven met je ogen wijd open. Joke leerde me mijn eigen stem als schrijver kennen en bij Barbara optimaliseerde ik mijn columns. De liefde voor monologen en poëzie pikte ik op tijdens de cursussen met David.
Maar het meest heb ik toch aan mijn medecursisten gehad. Ze verruimden mijn blik met hun feedback en door me te tonen hoe zij dingen aanpakken. Doorheen een cursus werk je samen aan iets en stel je je een beetje open voor elkaar. Dat schept toch ergens een band. Bij meerdere medecursisten kan ik zelfs spreken van echte vriendschappen.
Joke en haar Niet opgeven he Ans! Leen leerde me met een open blik en veel goesting naar onbekende dingen en situaties kijken. Impro en theater komen misschien wel uit jezelf, maar als je niet naar je medespelers kijkt, geraak je niet ver. Dat is volgens mij trouwens ook volledig op het echte leven van toepassing.
Iets met zang voor publiek, omdat zingen zalig is. Maar dat durf ik op dit moment nog niet alleen. En al zeker niet voor een publiek! Maar wie weet, ooit ...