Al een aantal jaren maken wij onderdeel uit van de perskaravaan die de Tour de France begeleidt. Elk jaar weer hectisch, maar elk jaar weer fantastisch om mee te maken. Dit jaren hadden we gekozen om de eerste week aanwezig te zijn.
Dit jaar was de start in Monaco. ‘Traditioneel’ had de organisatie dus weer gekozen voor een startplaats buiten het eigen land, maar op zich heeft dat wel zijn charmes. En natuurlijk kijken we ook naar de start van de Tour 2010 in Rotterdam. In ieder geval toonde Monaco aan, net zo blij met de start van de Tour te zijn, als de jaarlijkse Grand Prix. Overal grote banners, vlaggen, reclameborden: het kon niemand ontgaan dat de Tour dit jaar de mondaine havenplaats aandeed.
Ook voor de pers was het prima geregeld: voldoende parkeergelegenheid, een ruim opgezet perscentrum, kortingen voor lunches, en een pendeldienst naar de start per boot.
Donderdagavond was de ploegenpresentatie, een mooi voorproefje op de Tour, want zaterdag kan de hectiek pas weer echt losbarsten bij de tijdrit, als opening van de Tour. Voorzien van veel water, zonnebrand, een petje en natuurlijk onze foto-apparatuur trokken wij richting start. Prins Albert mocht de eerste renners wegvlaggen, de media vocht voor de mooiste plaatjes rondom het startpodium, maar.. na het vertrek van de eerste renner (jawel, Van Hummel, een Nederlander!), nam de drukte rondom de start alleen maar toe: Lance Armstrong moest al vroeg vertrekken, en waar Lance komt… vergelijk het met een bak limonade in de zomer waar een zwerm wespen op af komt.
Spreek je toeschouwers, dan krijg je steevast te horen dat ze het liefst hebben, dat Lance nog vandaag vertrekt uit de Tour. ‘We don’t like him’. Gekscherend reageren wij steeds met ‘tja, hij is te goed he?’ maar nee, dat is het natuurlijk niet. Ook de pers heeft maar weinig goeds over voor de Texaan. Des te opvallend is het, dat overal waar hij verschijnt, wel iedereen om zijn aandacht vraagt. De pers drukt hem bijna plat, de Fransen klappen, roepen, schreeuwen. Iedereen wil met hem op de foto, en slechts een enkeling durft het aan om een fluitconcert te geven. Bij de start, bij de finish, en zelfs onderweg.
Slechts een momentje leek de aandacht zich niet op Armstrong te richten. Bij de start in Gerona verscheen Johan Cruijff tussen de wielrenners. Als gast van de Rabobank werd hij een dagje meegenomen door Michael Boogerd. En natuurlijk niet voor niks tijdens de etappe naar Barcelona. Zodra Cruijff in beeld kwam, dook de zwerm persmuskieten op hem, om even de aandacht op de Astana-ploeg los te laten. Het publiek scandeerde zijn naam, ‘hij is de grootste!’. Boogerd deed respectvol een stapje op zij, terwijl de organisatie Cruijff op het startpodium wilde hebben. Zelfs de renners leken ontzag te hebben voor ‘El Salvador’. Nummer 14 uit de Tour, Floyd, mocht de meester een handje geven. Helemaal zenuwachtig was de jonge Australier. ‘He is such a great sportsman’. Toen Hiddink twee dagen later ook even wilde genieten van die sfeer, kreeg die als reactie van de renners ‘we hebben wel weer genoeg voetbal gehad hoor’.
Ondertussen was de aandacht van de media alweer helemaal terug naar Armstrong. Hij praat weinig met de pers, het moet gedaan worden met zijn twitter-berichtjes en slechts sporadisch een reactie. Op zoek naar spanning en sensatie wordt alles rondom Armstrong breed uitgemeten. Onenigheid in de ploeg, als Contador aanvalt, reacties van Hinault en Prudhomme om de boel op scherp te stellen, maar ondertussen wel een derde plaats op slechts 8 seconden achterstand voor de Amerikaan.
Nee, wij hebben het zo vanaf de zijlijn rustig aanschouwd, en zagen een zelfverzekerde, controlerende Armstrong en gaan er vanuit dat hij zijn achtste Tourzege dit jaar gaat behalen. En als dat onverhoopt niet zo mocht zijn, dan zetten wij ons geld op zijn teamgenoot Contador, met Armstrong als tweede op slechts luttele seconden. En dat is dan geheel door de wielermeester geregiseerd. Want Cruijff is grootste, maar Armstrong komt heel ver in de buurt!