‘Je kunt best leven zonder ooit “mama” te zeggen, ook al zijn psychologen er niet gerust op dat het daarna nog iets wordt’, merkt Katja droog op. Dat er bij ‘de vrouw die zich haar moeder noemt’ een serieus draadje los zit, weet Katja al lang - pijnlijk genoeg blijft dat voor de buitenwereld grotendeels verborgen, of anders doet die alsof zijn neus bloedt. Katja moet en zal één dag per twee weken bij haar moeder thuis doorbrengen, daar is zelfs de jeugdrechter van overtuigd.
Hoe die dagen verlopen, is hallucinant - het grijpt je naar de keel om te lezen hoe Katja door haar moeder wordt getreiterd en vernederd. Maar psychologische mishandeling laat geen zichtbare sporen na, en nog steeds begrijpt niemand wat Katja nu precies tegen haar moeder heeft. ‘Het was eenvoudiger geweest als ik werd geslagen of vastgebonden’, verzucht Katja. Zelfs haar beste vriendin begrijpt niet goed wat het probleem is, en haar stiefmoeder doet Katja’s diepgewortelde afkeer van haar moeder af als ‘aanstellerij’.