Na de coronapandemie moet de echte crisis nog beginnen. Alsof de coronacrisis niet een echte crisis is. Behalve dat er verschil is tussen een gezondheidscrisis en een economische crisis hebben ze één ding gemeen. Het gaat in beide gevallen om een verstoring van een systeem. Bij een pandemie wordt verhoudingsgewijs een klein deel van de bevolking ziek en sterft daarvan een relatief klein percentage. Bij een economische crisis wordt in feite een veel groter deel van de bevolking geraakt en sterft mogelijk een hoger percentage dan bij een pandemie. Dat heeft te maken met de neveneffecten die ontstaan door gebrek aan geld. Door een slechte voeding en te weinig geld voor de medicijnman en nog groter bijgevolg, de hongersnoden in ontwikkelingslanden. Daar om stel ik de vraag, welke crisis is ernstiger, de coronacrisis of de economische depressie die armoede en hongersnoden brengt. Het ergste is misschien wel dat we nu twee verstoringen achter elkaar krijgen die naadloos in elkaar overvloeien.
De drukpersen worden aangezet om ons consumenten gratis geld te verstrekken om toch vooral uit te gaan geven. Om inflatie te creëren. Om de kredietberg klein te krijgen. Kleiner t.o.v. het mondiale BBP. Dat lukt alleen door het BBP flink op te krikken. Heel veel geld in de economie pompen door het te maken. Dus niet zoals centrale banken deden met heen en weer schuiven binnen de financiële markten, nee gewoon bijdrukken. Een bijschrijving op onze rekening. Zo maar voor niets. Ben zeer benieuwd. Heb mij al vast ingedekt Als de inflatie dan de pan uitrijst zal de waarde van edele metalen ook omhoog vliegen. Als persoon van de oude stempel hecht ik daar nog altijd waarde aan. Als het vertrouwen in het huidige fiat geldsysteem compleet wegvalt dan zal er weer een dekkingsgraad komen via de goudstandaard. Het loskoppelen van de goudstandaard in 1971 door president Nixon, daar hebben we straks Nixan. Niet voor niets zijn veel centrale banken al wat jaartjes bezig om goud in te kopen. En niet voor niets zijn er cryptomunten in omloop gebracht. Ook dat geeft aan dat er een groeiend wantrouwen is in het monetaire beleid. Ach ja, één crisis komt zelden alleen. Corona heeft ook ons financieel systeem ziek gemaakt. Dat was al ziek en zal door corona op de IC terecht komen. En hoe we er uit komen? Nou ja, dat wordt een helse strijd.

Burgerhuis in neorenaissancestijl, voor eigen rekening opgetrokken door architect Jos. Bascourt, naar een ontwerp uit 1896. De architect bouwde deze bescheiden rijwoning als drieëndertigjarige vrijgezel, maar lijkt er nooit zijn intrek te hebben genomen.
Geboren in Schaarbeek, werd Bascourt vanaf zijn prille jeugd in Antwerpen opgevoed door zijn tante Marie-Eugenie Buelens. Nadat vader Camille Bascourt zijn handel in koffie en kerkelijke voorwerpen wegens ziekte had moeten stopzetten, waren de drie oudste kinderen van het gezin van zeven door hun moeder Joseph-Marie Buelens ondergebracht bij haar ongehuwde zus Marie-Eugenie. De jonge Bascourt groeide op boven de winkel in stoffen en lingerie - later garen en band - van zijn tante op de Groenplaats, gelegen naast het Zuidportaal van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal, waar hij uiteindelijk tot zijn huwelijk zou blijven wonen. Na het overlijden van zijn tante in 1894, vatte hij waarschijnlijk het plan op voor de bouw van een eigen woning in Zurenborg. Op dat ogenblik voerde de architect tal van opdrachten uit voor de Naamlooze Maatschappij voor het Bouwen van Burgershuizen, die instond voor de verkaveling en bebouwing van deze nieuwe wijk. Daartoe behoorden enkele van de meest opmerkelijke woninggroepen in de voorname Cogels-Osylei, zoals het monumentale "In de Sterre, de Sonne en de Mane" in neo-Vlaamserenaissance-stijl. De nauwelijks 5 m brede kavel in de Kleinehondstraat die Bascourt verwierf, lag vlakbij de kantoren van de maatschappij in de Grotehondstraat. Zijn architectenpraktijk was op dat moment gevestigd in de (Lange) Noordstraat nabij de Stadswaag. In de periode waarin het huis in de Kleinehondstraat werd voltooid, kreeg Bascourt verkering met Constance Vereecken, de dochter van de bemiddelde architect J.B. Vereecken, met wie hij in 1900 in het huwelijk trad. Het jonge paar nam zijn intrek in een bestaand burgerhuis in de Jacob Jordaensstraat, in afwachting van de bouw van een bijzondere eigen woning met atelier in de Sint-Vincentiusstraat, waarvoor de architect in 1902 het ontwerp tekende, en die in 1904 werd voltooid.
Met een gevelbreedte van twee traveeën, telt rijwoning twee bouwlagen onder een zadeldak (zink). Het eenvoudige woningtype paste Bascourt in dezelfde periode toe voor enkele huizengroepen van de Naamloze Bouwmaatschappij van het Oostkwartier, zoals de hoekcomplexen van de Dolfijnstraat met de Tweelingenstraat en de Schorpioenstraat. Eenzelfde, op de klassieke Italiaanse renaissance geïnspireerde bouwstijl kenmerkt ook deze ontwerpen. Bascourt zal pas een jaar later debuteren met een persoonlijke interpretatie van de art nouveau, waarvan de woning "Boreas" uit 1897 in de Transvaalstraat als eerste voorbeeld geldt. De lijstgevel wordt gekenmerkt door een subtiel contrast in materiaal en textuur, met een vlak parement uit gelige Savonnièresteen, rustend op een halfhoge rustica sokkel uit donkerder Roche d’Euville met een arduinen plint. Een houten kroonlijst op klossen vormt de gevelbeëindiging. De elementaire spanning in de compositie berust op de tegenstelling tussen de asymmetrische pui met rondboogopeningen, en de volkomen axiaal opgebouwde bovenbouw. Beeldbepalend is het arduinen tweelicht van de bovenverdieping, in een Toscaanse omlijsting met pilasters op consoles en een gestrekt entablement. Bascourt ontwikkelde hiervoor een nieuw type houten guillotineraam dat zowel kon schuiven als opendraaien, en nam daar vervolgens een patent op. Het houten schrijnwerk van de deur en vensters is bewaard, evenals de smeedijzeren tralies van het bovenlicht van de deur.
Ondanks de bescheiden afmetingen beantwoordt de plattegrond aan de klassieke typologie van het burgerhuis, dat uit een voorbouw en een smalle achterbouw in entresol bestaat. Op de begane grond wordt de gebruikelijke enfilade van salon, eetkamer en veranda met bovenlicht, geflankeerd door de vestibule, het trappenhuis en de keuken. De grote slaapkamer neemt op de eerste verdieping de straatzijde in, met aansluitend een kleinere slaapkamer en vermoedelijk een badkamer of 'cabinet de toilette' in de achterbouw.
Je kan deze pagina citeren als: Agentschap Onroerend Erfgoed 2021: Architectenwoning Jos. Bascourt [online] https://id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/7018 (Geraadpleegd op 09-03-2021)