Nu wordt het tijd om zoveel mogelijk te rusten en terug wat kracht op te doen en er voor te zorgen dat mijn gewicht iets verhoogd.
Mijn eerste doelstelling staat al terug vast en dat is met verlof gaan op 05/06 voor een veertiental dagen naar Z Frankrijk.
Het zijn sinds vorige week donderdag al bewogen dagen geweest. Hij heeft er al “serieus tegen zijn tanden gekregen”, zoals ze bij ons zeggen. Moe, misselijk, pijnlijke mond, keel en slokdarm. Hij kan nu al een paar dagen niets meer eten, omdat dat gewoon te pijnlijk is, en de “goesting” in eten is er ook nog niet zo direct. Maar hij krijgt een infuus, zodat hij de nodige calorieën per dag binnenkrijgt!
Daar hij koorts bleef maken, hebben de dokters toen beslist om een scan te nemen. Om even te checken of er soms ergens een ontsteking of infectie zat. Kan namelijk gebeuren door de chemo, en/of door de stoffen waarin de stamcellen bewaard werden. Op de scan was te zien, dat er wat vocht en een kleine verdichting op de ene long zat. Dit kan het begin van een longontsteking of een schimmelinfectie zijn. De dokters hebben hem en mij al verschillende keren bevestigd dat dit allemaal “normaal” is, dit zijn de bijwerkingen van de behandeling. Ter preventie en ter genezing van deze ontsteking of infectie krijgt hij nu ook al enkele dagen antibiotica. Zijn voeten en handen zijn opgezwollen en vuurrood, ook een bijwerking van de chemo!
Hij had sinds afgelopen zaterdag een pijnpompje, maar die hielp niet echt. De pijn bleef hard. Zoals ik het begrepen heb, kan je het vergelijken met je mond, keel en slokdarm vol “aften.” (zweertjes) Dus wij kunnen ons enkel maar afgrijselijke pijn hierbij voorstellen hé! Laat staan dat je dat werkelijk moet voelen! Hij krijgt nu sinds 2 dagen morfine. Dit begint stilaan wel de pijn wat te verzachten! En hij bevindt zich naar eigen zeggen: “af en toe in een andere wereld!” En dat is er soms wel aan te zien hoor! Gisteren keek hij naar bepaalde dingen in zijn kamer, alsof ze van pluto kwamen! Toen ik gisterenmorgen binnenkwam (met masker en goed ontsmette handen trouwens!) zei hij dat ik geluk had dat hij in zijn kamer was! Want dat hij al overal gezeten had die dag! Dat hij “op stap was in zijn nieuwe wereld!” En vandaag hoorde hij een kat met een belletje rond haar nek! Wat verdoving zoals morfine toch allemaal met een mens kan doen hé!
Vandaag gaat het terug iets beter, zijn witte bloedcellen staan nu 300, dus nog wel een tijdje voor ze weer helemaal op peil staan, maar dag per dag gaat en zal het beter worden!
Hij heeft er ondertussen al 16 dagen opzitten! De tijd gaat gelukkig snel voorbij, nog een week of twee en hij mag naar huis! Na het weekend mogen we hem trouwens ook eens terug vastpakken en een goeie dikke kus geven! Want het is nu al sinds vorige week woensdag dat je op een bepaalde afstand van zijn bed moet blijven! En die dikke knuffel af en toe, die missen we wel hoor!
Zoals zijn trouwe medemensen hem kennen, blijft hij nu ook weer zijn stoere ik! Maar af en toe zie je toch het breekbare in zijn ogen, laat hij toch ook zien dat hij ook een mens is die heel veel emoties doorheen dit proces meemaakt.