Wat een dag. « familyhotrose
Gisterenmiddag een telefoontje van een van mijn oudste vrienden wat sindsdien nog doorgalmd en doorwerkt. Ik vertel er niet teveel over maar ik voel me zeer vereerd door een fantastisch verzoek, waar ik vervolgens prompt van droomde. Wel kan ik vertellen dat ik dit jaar voor het eerst naar Engeland zal gaan, en wel per vliegtuig. Rose gaat mee en we gaan per vliegtuig. Aan de ene kant doodeng want ik ben natuurlijk al lang niet meer langer dan 1 dag ons huis uit geweest, maar aan de andere kant een goeie uitdaging. Er is plek om te rusten, een bed nabij, Rose is erbij. Weinig bagage. Ook nog een dag na terugkomst vrij om bij te komen. Kortom goed georganiseerd. Verslag volgt vanzelfsprekend. En een beetje geheimzinnigheid maakt als het goed is nieuwsgierig.
Vlak nadat ik begon met dit stukje schrijfwerk belde er een taxi aan die iemand kwam brengen die terugkwam van een bezoekje aan een algemeen ziekenhuis. Die patient was in zwaar verwarde, delirante toestand en bezorgde ons heel erg veel werk. Tot twee maal toe wilde dhr. er van door en bezorgde mijn collega en mij een paar benauwde momenten. Nu een bezoekje van de wachtarts later en na het verstrekken van enige noodmedicatie komt de situatie op de afdeling weer enigszins tot rust en idem geld voor mijn collega en mijzelf. Officieel hebben we 18 bedden op onze afdeling, en er zijn momenteel drie mensen met verlof. Toch zijn er 17 in huis. Kortom twee overbedden. Wee de nacht en Weekenddiensten die veelal alleen staan dit WE.
Gelukkig was ik vanavond met een collega, maar de patienten naast de teruggekomene zijn wel wat aandacht tekort gekomen helaas. Het is niet anders. Het was op zijn zachtst gezegd weer eens een ouderwets heftig en indrukwekkend avondje. Goeie dag. Mijn collega had er ook al een heftige eerdere crisis opzitten vandaag, maar zal vanvond ook wel lekker en wat geruster slapen. Voor nu hou ik het voor gezien, more than enough. Ik verheug me erop om zo meteen weer naar huis te lopen naast Rose en Jesse.