Archive Juli 2013 - ChateauSansPretention
zondag 28 juli 2013 21h26
"Dit raad je nooit!", zei Marc Franck van het ondertussen verdwenen Cavopro tegen me. En gelijk had hij, maar ik vond het wél zo'n lekkere wijn dat ik er zes van kocht, en onlangs werd het laatste flesje gekraakt. De Silice, Domaine Les Eminades, Vin de Pays des Coteaux de Fontcaude, 2007 bleek een 100% sauvignon te zijn. In neus en mond overheersten toen ik hem het eerst proefde in 2009 rijpe ananas, natte stenen en olie, en pas na goed walsen kwam er bijna overrijpe pompelmoes bij. Helemaal niet herkend dus, maar wel uitermate lekker.
In 2010 begon de pompelmoes de ananas weg te duwen en werd de geur van natgergende kiezel sterker en sterker, en in 2013 was de ananas weg. Natte keien of kiezel bleven echter heel overheersend, samen met pas opengesneden pompelmoes. Heel intens, heel complex, heel lekker.
In dezelfde week zat ik op het terras van Venne en die haalde een witte boven die er me erg aan deed denken. Alleen hier geen spoor van pompelmoes, wél van kruiden, heel complex ook, en zéér zéér lekker. Géén Sauvignon ? Romorantin dan misschien ? Jazeker, en enige verbazing bij Venne, maar ik had hem vorige zomer aan zee nog gedronken (mijn laatste fles en dit was zijn laatste fles...). Het was een les Acacias, Domaine du Moulin, Cour-Cheverny, 2005. Wel hetzelfde idee van samengesloten elementen wat beide wijnen mooi compex maakten. Wit niet bewaren ? Onzin !!
En als ge mij niet gelooft, bewaar ik ze wel voor u :-))
dinsdag 16 juli 2013 14h18
De whisky hemel bestaat en wij zijn er geweest ! Hij ligt in Pitlochry, Perthshire, in de Highlands en zijn naam is Edradour...
Dit is de kleinste distillerij van Speyside, met maar drie werknemers en met een productieapparaat dat maar 12 casks per week aankan, wat zowat de grens is voor een leefbaar bedrijf hier, maar het is een legendarisch huis en het kon dan ook niet op ons lijstje ontbreken.
De naam komt van het Schotse Edred Dohar, of Edred's stroom, of van Eadhar Dha Dobhar, "tussen twee stromen", en omdat de flessen lang zeer moeilijk verkrijgbaar waren is het een bijna legendarische naam. Alhoewel hier al whisky gemaakt wordt sinds 1825, gebeurt het nog steeds door een team van drie man, echte whisky-fanaten wel, en eigenlijk is het nog altijd meer een op whisky gerichte boerderij dan een bedrijf.
Ons bezoek begon al schitterend, met een proefruimte met een uitgebreide whisky bar waar een jonge maar zeer beleerde barman een schitterend gamma flessen beheert. Liefhebbers met een zwak hart moeten zich hier onthouden, hier staan flessen die uniek zijn. Wij proefden er whiskies die rijpten op Frühburgunder-vaten, Spätburgunder-vaten en Barolo-vaten, en lieten uit respect voor onze lever op Chardonnay- en Sauternes-gerijpte versies achterwege. De Frühburgunder-whisky (weingut Singer-Fischer) had een beetje van dat chocolaté dat een Duitse rode burgunder wel eens heeft, de Barolo was breed en ongelooflijk complex en deed me een nieuwe whisky dimensie ontdekken. Hier stonden flessen van distillerijen die al 20 jaar geleden verdwenen zijn, echte stukjes whisky-geschiedenis.
De rondleiding was niet alleen één van de beste die we al gehad hadden, maar ze begon ook alleraardigst met twee proevertjes (zo goed als alle distillerijen doen dat pas achteraf) en met de boodschap dat je het proefglas mag meenemen. Tijdens de rondleiding kwamen we terecht in de vatenruimte, die elke liefhebber doet watertanden: vaten van zowat alle grote distillerijen (ze kopen geregeld een vat van andere makers die ze dan verder laten rijpen), maar ook vaten van erg bekende wijndomeinen zoals het onderstaande. Ik kocht er een Un-chillfiltered Signature Vintage Bowmore 1997 en een flesje Edradour Caledonian, ook zo'n brede complexe whisky.
"Gelukkig" waren we met het vliegtuig, anders had ik hier de halve winkel leeggekocht. Hier verkoopt Edradour niet alleen de eigen whiskies maar ook de flessen die gemaakt werden met de vaten die ze af en toe aankopen. A whisky-lovers heaven, dus !!
Hier zouden ze een bedevaartsoord van moeten maken...
zaterdag 06 juli 2013 07h35
Een Glas Geschiedenis: Lambrusco Secco "Vigneto Enrico Cialdini"
Het is één van de redenen waarom ik zo gek ben op wijn: elk deugdelijk glas draagt zoveel boeiende informatie in zich dat je het kan blijven bestuderen. Zo is elke fles wijn een stukje geschiedenis: een herinnering aan het jaar waarin de druiven werden geoogst, maar ook een weergave van een bepaalde wijnstijl, meestal met wortels in de geschiedenis van een regio, en af en toe met een etiket of een naam die ook al een eigen verhaal vertelt. Een hele tijd geleden las ik ergens dat droge Lambrusco goed samengaat met pizza (klopt overigens, moet je eens proberen) en kocht ik een paar flessen in die geweldige Italiaanse supermarkt, Raineri, www.raineri.be in Zwartberg. Een ervan leek te verwijzen naar een (voor Italianen) beroemd militair en mijn nieuwsgierigheid was gewekt.
Enrico Cialdini, voorheen voor mij echt een nobele onbekende, is een Italiaanse bevelhebber die leefde van 1811 tot 1892 en die een belangrijke rol speelde in de Italiaanse eenmaking. Hij werd geboren in Castelvetro, in Lambrusco gebied, en nam in 1831 deel aan een poging tot revolutie. Eén van de revoluties die toen wel lukte was overigens de Belgische. Die van Cialdini mislukte en hij vluchtte naar Spanje en Portugal waar hij verder vocht en zich wist te onderscheiden door zijn dapperheid en zin voor initiatief.
Italië op dat moment nog een kluwen van ministaatjes en na zijn terugkeer werd Cialdini bevelhebber van het leger van het koninkrijk Sardinië, tot dan vooral een zootje ongeregeld. Het koninkrijk Sardinië omvatte toen ook de Piemont en had als hoofdstad Turijn. Het was de eerste kern van wat later Italië zou worden en de toen ingevoerde grondwet zou tot 1948 die van Italië blijven.
Na tien jaar activiteit in de Krimoorlog werd de eenmakingsoorlog heropgenomen en stichtte hij de Cacciatori dells Alpi, de Alpenjagers, die onder Garibaldi befaamd zouden worden, en won de slag bij Palestro. De volgende tien jaar speelde hij een belangrijke rol in het toevoegen van Lombardije, de pauselijke Staten, Venetië en het koninkrijk van de Twee Siciliës (Sicilië en Napels). Hij maakte nog verder promotie in het leger, werd naar Parijs gestuurd als ambassadeur waar hij moest worden afgelost door iemand anders omwille van zijn extreme arrogantie.
Allemaal nogal saai, vind u niet ? Tot ik dit regeltje vond via Google: "Enrico Cialdini, Criminale di guerra Italiano", vreemd genoeg alleen in het Italiaans, elk Engelstalig artikel was erg neutraal. Nog wat doorklikken leidde tot een artikel over de Massamoord van Pontelandolfo en Casalduni. In de omgeving van deze twee dorpen hadden rebellen (banditi volgens de meeste bronnen) 45 soldaten omgebracht van het Piemontese leger. Cialdini gaf het bevel de dorpen met de grond gelijk te maken, alle mannen om te brengen maar de vrouwen en kinderen te sparen en alle huizen te verwoesten. Zijn soldaten staken huizen en kerken in brand, scherpschutters schoten iedere vluchter neer, gewonden werd afgemaakt met bajonetten, er werd naar hartelust geplunderd en verkracht en na afloop telegrafeerde kolonel Negri die de strafexpeditie leidde, « Ieri mattina all'alba giustizia fu fatta contro Pontelandolfo e Casalduni. Essi bruciano ancora. » of "gisteren werd gerechtigheid gedaan tegen Pontelandolfo en Casalduni. Ze staan nog steeds in brand". De Italiaanse Staat zou pas in 2011 officieel zijn excuses aanbieden.
En zo werd dit een vreemde fles. Hoe zou ik gereageerd hebben op een cuvée Generaal Heinz Lammerding, de bevelhebber van de Waffen SS troepen die Oradour-sur-Glane uitmoordden ? Of is het verschil alleen maar dat Cialdini tot de overwinnende partij behoorde en dat daarom de gruwel met de mantel der vergetelheid werd bedekt ? Ik kijk terwijl ik dit schrijf naar de fles die naast me staat en ik krijg er een behoorlijk vreemd gevoel bij. Ergens anders las ik nog dat Enrico Cialdini in zowat elke Italiaanse stad wel een straat of een school heeft die naar hem genoemd werd, terwijl de herinnering aan deze massamoord zo goed als verdwenen is.
Deze Vigneto Enrico Cialdini, Cieto Charli, Lambrusco Grasparossa di Castelvetro DOC, 2008 was voor de rest overigens uitstekend. Heel donker gekleurd en schuimend met de kleur van bosbessen, geurde hij naar rijpe bramen en kruiden. In de mond frisse zuren en nog wat tannines, en pakken bosfruit. Heel aangename fles overigens en droge Lambrusco is een in België wat vergeten verhaal dat meer aandacht verdient, maar ik vraag me af wat de gemiddelde Italiaan denkt als hij deze fles ziet. Als wijn **(*)...