Wanneer deze ochtend de wekker afging begon de start van de week weer. Enkel startte hij deze week net iets anders. Sinds vrijdagavond werd alles een beetje anders…
Ik denk dat we met z’n allen ontzettend hard geschrokken zijn van het drama in Parijs en met de beelden nog in mijn achterhoofd probeer ik er weer tegenaan te gaan. Al moet ik zeggen dat het enge, bange en trieste gevoel me de hele dag nog achterna holt.
Vrijdagavond kroop ik lekker op tijd in bed. De volgende ochtend zou ik op tijd opstaan om naar Parijs te vertrekken. Toen ik zaterdag rond 6 uur wakker werd en even een blik op mijn iPhone wierp ontdekte ik het vreselijke nieuws.
Meteen stormde ik uit bed en zette het nieuws op… Ik keek en ik bleef kijken… Vol ongeloof en verdriet. Hoe is zoiets mogelijk? Hoe kan een mens iemand zoiets aandoen?
Cis en Vin krijgen gelukkig nog niets mee van al dit geweld. Terwijl ik Cis gelukkig zie spelen en Vin lachend naar zijn broertje zie staren kan ik alleen maar hopen dat ze gespaard gaan blijven van dit “kwaad” en dat ze nog heel lang klein en kinds kunnen blijven. Dat ze mogen lachen en buiten spelen en nooit bang moeten zijn.
Ik knuffel er dan maar lekker op los met mijn boys. Zonder dat ze het beseffen verdienen ze extra knuffels en liefde… Mijn kleine lieverds Cis en Vin!