Electrophorus: elektrisch dragen.
Electrophorus electricus (elektrisch)
De sidderaal wordt in de zoetwaterplassen van Zuid Amerika gevonden. Engels electric eel.
Die wordt honderd zestig cm lang. Er zijn meldingen van twee meter vijf en tachtig en acht cm dik.
Zijn kop is breed, plat en groot. Zijn mond wijd zonder tanden. Twee rijen van regelmatig geplaatste vlekken lopen langs de rug tot aan het einde van de staart, elke vlek omsluit een gaatje waaruit een slijmige stof sijpelt.
Uit eol.org
De natuur heeft deze vis met een elektrische batterij voorzien waarmede hij slagen toebrengt die sterk genoeg zijn om mensen, ja paarden neer te slaan zodat ze verdoofd en verlamd worden en neerstorten en verdrinken. Ze kunnen zelfs vijfhonderd vijftig volt voortbrengen wat dodelijk kan zijn voor paarden.
De reizigers von Humboldt en Bonpland maakten hier een verslag van. Von Humboldt was op een sidderaal gaan staan en had daardoor de gehele dag een hevige pijn aan zijn knieën en gewrichten. Hij concludeerde dan ook dat de spieren beïnvloed werden door elektrische schokken. De Indianen zeiden tot hen dat ze met paarden gingen vissen, wat ze zich moeilijk konden voorstellen. Ze haalden een dertig in het wild lopende paarden en muildieren die ze in het moeras joegen. De als vale, naar waterslangen gelijkende alen komen door het troebele water omhoog en dringen onder de buik van die dieren. De Indianen hielden ze in het water en sloegen geregeld met takken op het water zodat de alen verschrikten die zich weerden met hun elektrisch orgaan en wel op de paarden. In minder dan vijf minuten waren twee paarden verdronken omdat ze getroffen werden vlak bij het hart, verlamden en daardoor bewusteloos raakten. Geleidelijk aan verstrooiden de afgematte alen zich nu.
Ze hebben rust en voedsel nodig om weer op kracht te komen. Dan worden ze met harpoenen aan lange strikken gevangen. Zijn deze touwen goed droog dan voel je geen schok. Ze kunnen schokken geven van 600 volt.