Waar ik me dan wel weer mee associeer is met poezen. Er is, zoals mijn psychiater soms zegt, ‘een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid’ dat ik een poezenmens ben. Niet dat ik zoveel krab, blaas, lik, bijt, brokken en vreselijke gelei moet eten, maar mijn haren komen behoorlijk vaak recht, ik snoezel graag en ik vlucht bij vreemd volk onder de bank.
Het is dan ook met plezier dat ik het boekje Alle katten hebben Asperger heb gelezen. Waarmee natuurlijk niet gezegd is dat alle ‘poezenmensen’ Asperger hebben. Maar evenmin alle katten !
De kat van mijn vriendin, onze pittige Britse korthaar, protesteert immers hevig als ik haar vandaag het boekje voorleg. Ze mort misnoegd, gaapt even al haar tanden bloot en strekt haar geklauwde poot naar mij uit. Terwijl ze meestal wel lief is. Maar nu dus niet.
Ik heb helemaal geen Asperger, het zijn anderen die niet weten hoe ze op een behoorlijke manier moeten leven en omgaan met mijn talent, mort ze misnoegd als ik haar het boekje van Kathy Hoopmann voorleg. Die bijtgrage hond van beneden ga je toch ook niet dat boekje ‘Alle honden hebben ADHD’ voorleggen ? Neem alvast maar je verbandkist mee.
Een dun boekje, zeventig bladzijden, dat ik in de plaatselijke openbare jeugdbibliotheek vind. Ik herken het van de regio-avonden van de Vlaamse ouder – en familievereniging waar het af en toe opduikt.