Ik vind dat we het nog best wel lang uitgehouden hebben, maar bij mij is de poesarmoede toch wel echt manifest aan het worden. Zelfs als ze achter een ruit zitten zijn de aaistuipen1 haast ondraaglijk. U zou de strepen op mijn beeldscherm moeten zien…
Maar we houden vol, we houden vol, we gaan volhouden, we gaan nog niet naar de asiel-sites. Denk erom!
aargh zei: Misschien is het wat beter vol te houden als je dagelijks die aaistuipen even laat uitrazen op de buurtpoezen. Een wandelingetje in de schemering levert meestal behoorlijk wat gewillig aaimateriaal op.
Na lang wikken, wegen en daarna van gedachten veranderen is het dan toch zover, we hebben besloten dat ons bed op is en we dus een nieuw bed moeten. En dus, maar, want: dat hebben we dan dus ook maar nu dan toch echt gedaan! Het oude bed heeft een lange geschiedenis zodat het eerste plan was om alleen een nieuw matras te nemen. Wij vragen aan bedmevrouw: