Een groot deel van het dagelijks leven bestaat uit wachten, en geduld is een schone zaak. Tegelijkertijd is moeten wachten een van de vervelendste toestanden die er zijn. Waarom eigenlijk? En kan het ook anders?
Hoi, ik ben Limburger en ik schrijf over cultuur en clichés. Voor De Correspondent. Het verhaal dat ik zometeen ga voorlezen gaat over een fenomeen dat alomtegenwoordig is en waar de meesten van ons toch heel erg slecht in zijn, namelijk wachten. Het wachten begon in februari. Eerst wacht ik tot het virus de rivieren zou oversteken. Daarna wachtte ik op een octaan. Ik wachtte tot het aantal opnames daalde en toen tot de scholen weer open gingen. Ik wachtte op versoepelingen van oude maatregelen en op de invoering van nieuwe.
Nu wacht ik op een tweede golf, als die niet al is begonnen. Ik wacht op een vaccin of een medicijn op een volksopstand of hervonden solidariteit. En boven al dat wachten als een gigantische zon, weer een Betar die over de tijd heen is gespannen, hangt het grote wachten. Het grote wachten op het einde van de pandemie. Niet dat het leven helemaal stilstaat. Integendeel, van Black Lives Matter tot Beiroet, van zorgwekkende droogte tot recordbrekende hitte deel strijdt de wereld door, zoals altijd in het groot en in het klein.
We verhuisden. De zomervakantie kwam en ging. Mijn dochter heeft eindelijk een tante rijdt. Er waren geboortes en begrafenissen, meer geboortes dan begrafenissen. Gelukkig nu nog wel. Er gebeurt genoeg, maar veel ervan voelt voorwaardelijk, onvolledig en ja, ik ken mijn privileges. Het Nederlandse wachten valt relatief mee. We konden en kunnen ons al die tijd vrij bewegen. En ja, ik had tenminste tijd om te wachten. Hoefde me niet het vuur uit de sloffen te lopen in een ziekenhuis.