Rabbijn M.; zie ook Brachfeld, Onze joodse buren 184 Mw. U jodin; Dhr. S. jood; Daelen, De heropbouw 438
Ondanks deze angst voor proselitisme was er zoals gezegd ook grote dankbaarheid jegens christenen. In het vorige hoofdstuk zijn al een aantal joodse mensen naar voren gekomen die zich actief voor het joodschristelijke gesprek wilden inzetten. Naast Davids heb ik ook nog de joodse medewerkers van B’nai Brith en het Romi Goldmuntzcentrum genoemd. In deze paragraaf wil ik de inzet van B’nai Brith nader bespreken. Volgens de joodse auteur S. Brachfeld heeft B’nai Brith namelijk veel bijgedragen aan de toenadering tussen joodse kringen en christelijke verenigingen.74 In dit verband is het belangrijk om naast de ACJCB ook de Sint-Egidiusgemeenschap te vermelden. Dit was een katholieke lekengemeenschap die zich sinds 1985 in Antwerpen inzette voor armen en daklozen, voor evangelieverkondiging en voor de interreligieuze dialoog.75 Elk jaar organiseerde B’nai Brith samen met de Sint-Egidiusgemeenschap een herdenkingstocht door Antwerpen voor de joodse slachtoffers waaraan zowel joden als niet-joden deelnamen. Na afloop was er gelegenheid om met elkaar door te praten, waar volop gebruik van werd gemaakt. Ook organiseerde B’nai Brith conferenties waarbij zowel een joods als een niet-joods publiek werd uitgenodigd, zodat de twee groepen met elkaar in gesprek zouden komen. In deze gesprekken was men er niet op uit om elkaar van zijn gelijk te overtuigen, maar sprak ieder over wat hij fijn vond in eigen godsdienst. B’nai Brith had een professor van de universiteit laten komen om de verschillen tussen christendom en jodendom uit te leggen. Ook daar kon men dus met elkaar over spreken. Soms ontstonden er zelfs vriendschappen tussen de joden en christenen die elkaar op zulke gelegenheden ontmoetten. 76