DEJA VU MASSASPRINT | Trouw
DEJA VU MASSASPRINT
Bijna geen aankomst in Parijs, of de dagwinnaar staat wel op uit een massasprint. Velen beschouwen zo'n groepsaankomst in het wielrennen als een gelijk spel in een voetbalwedstrijd. In de Tour de France werd er lange tijd niet anders over gedacht. Sprinters schrijven geen heldenverhalen.
JOHAN WOLDENDORP 25 juli 1994, 0:00
Totdat eind jaren twintig Charles Pélissier zich aan het front meldde, de jongere broer van Henri (die in 1923 de Tour won) en Francis. Aanvankelijk zat directeur Henri Desgrange niet op zo'n type renner te wachten. Zeker niet, toen die in 1925 in wielertenue op de Tourmalet ging staan en de passerende renners toeriep: "Jullie zijn gek dat jullie hier fietsen." De organiserende krant L'Auto sabelde de jongste Pélissier genadeloos neer. De rassprinter toonde berouw en begon aan een beter imago te werken. Hij kon daarbij gebruikmaken van een fantastisch hulpmiddel. De Fransman was op afstand de mooiste renner van het peloton en besloot dat Adonis-uiterlijk te exploiteren. Terwijl zijn broers nieuwe trainings- en voedingstechnieken introduceerden, was Charles de eerste die met witte sokjes reed. Hij vond ze zo mooi afsteken tegen zijn diepbruine benen. Al gauw verwierf Pélissier de bijnaam 'Beau Brummel'. Hij werd een graag geziene gast in de beau monde. Hij ontmoette er schrijvers, schilders, politici en aristocraten. Voor zo'n persoonlijkheid viel Desgrange graag op de knieën. Het verdroot de Tourbaas dat Charles Pélissier, die in de ronde van 1930 acht etappes won, in het eindklassement ruim een uur te kort kwam op eindwinnaar André Leducq. De coureur kreeg 'slechts' lyrische verhalen in L'Auto. Desgrange zon op een plan de sprintkoning aan de gele trui te helpen. Hij introduceerde een progressief bonificatiestelsel. In 1932 leverde een ritzege een bonus van vier minuten op. Kort voor de start brak het volksidool echter een sleutelbeen. Het betekende min of meer einde carrière. De massasprinter was echter geboren.