Henriette (91) werkt nog elke dag als vrijwilligster: 'Mijn geheim? Niet dik worden!' - indebuurt Delft
Henriette Schoemaker is al 91 jaar, maar in tegenstelling tot veel leeftijdsgenoten zit zij niet in een verzorgingstehuis. Sterker nog, ze is nog volop actief als vrijwilliger in verzorgingstehuizen in de buurt. Bij het Stadsdiakonaat, Delfshove en de Bieslandhof zet Henriette zich nog elke dag in om haar medemens te helpen. "Ik ben heel dankbaar dat ik nog zo kan leven."
Tot haar pensioen heeft Henriette als bibliothecaris gewerkt in de openbare bibliotheek in Delft. Inmiddels werkt ze nu al bijna dertig jaar als vrijwilliger. Henriette blijft er zelf heel nuchter onder. "Dat vind ik zelf helemaal niet bijzonder. Ik ben opgegroeid in een Twents dorp, toen hielp iedereen elkaar. Dat is dus gewoon opvoeding. Natuurlijk had ik veel minder tijd voor vrijwilligerswerk toen ik nog werkte. Maar toen ik met pensioen ging, was het heel vanzelfsprekend dat ik dat ging doen."
Henriette gaat verder: "Ja, en wat moet je anders? Je kunt ook niet in je huisje naar buiten koekeloeren, in je eentje. Daar schiet je helemaal niks mee op. Als je buiten komt, dan beleef je meer. Ik heb door mijn werk ook veel contacten, dat is prettig."
Zes avonden per week werkt Henriette in Delfshove. Daar brengt ze koffie aan alle mensen in hun kamer. "Als ik bij de mensen kom en ik vraag hoe het met ze gaat, dan zeggen ze: 'ga maar even zitten'. En dan komen alle verhalen. Dat kan ik natuurlijk niet bij iedereen doen, want dan heeft de laatste kouwe koffie. Maar dat praatje, die belangstelling die ik mensen kan geven, dat is zo veel belangrijker dan de koffie die ze krijgen. Echt."
"Ik merk ook dat ze het fijn vinden. Dan zeggen ze: 'wat fijn dat je er bent'. Als mensen weten dat je komt, dan hebben ze iets om naar uit te kijken. De zusters zorgen natuurlijk wel voor de mensen, en dat doen ze heel goed. Maar soms hebben die gewoon niet genoeg tijd om naar ze te luisteren. Het voelt als mijn taak om ze die tijd te geven. En ze vertrouwen me met al hun verhalen. Dat ze zo trots zijn op hun kinderen, maar ook of ze bang zijn voor de dood."
Henriette is nog erg goed ter been en doet bijna alles te voet. "Fietsen is ook wat gevaarlijk, want anderen kunnen zo wild rondrijden." Via het Stadsdiakonaat helpt ze een drietal mensen die ze thuis opzoekt. "Die mensen wonen niet dicht in de buurt. Eentje woont bijvoorbeeld bij de Mozartlaan, dat is helemaal de stad uit. Ik ben daarom vaak lang onderweg. Maar daar krijg ik wel een ontzettend goede conditie van."
Heeft ze een geheim waardoor ze op haar leeftijd nog zo fit is? "Het moet je maar gegeven zijn dat je gezond bent. Ik ben er heel dankbaar voor dat ik dat geluk heb. Maar je kunt er zelf ook veel aan doen. Ik zorg zelf dat ik niet te dik word. Ik loop heel veel en ik probeer ook niet te veel te snoepen. Want dat zie je soms bij oudere mensen. Ze eten misschien niet veel, maar worden toch dikker omdat ze bijna niet bewegen. En als je niet beweegt, word je alleen maar futloos."
Henriette vertelt dat het werk als vrijwilliger zwaar kan zijn. "Het gevaar bestaat dat er te veel van je gevraagd wordt. Veel mantelzorgers hebben daar last van, bijvoorbeeld als ze voor hun ouders moeten zorgen. Als kind wil je die zorg geven, maar als je niet oplet kun je overspannen en overwerkt worden. Zelf heb ik daar geen last van, ik let goed op dat ik niet te veel doe."
Ondanks haar leeftijd denkt Henriette nog lang niet aan stoppen: "Zolang mijn gezondheid het toelaat, blijf ik doorgaan met mijn vrijwilligerswerk. Want het doet mij echt goed. En zolang ik voor mezelf kan zorgen, kan ik ook voor anderen zorgen."