In Adam Leech’s (1973) meest recente tweedelige video-installatie Inleiding tot de Neuropsychologie figureren twee ‘gedachtedirigenten’ die de beschouwer meenemen in de mysterieuze wereld van de anatomie van de hersenen, de affectieve neurowetenschap en het geheugen. De ‘dirigenten’ gebruiken hiervoor niet alleen hun armen, maar ook een wetenschappelijk taalgebruik dat eerder verwarring schept dan helderheid brengt. De vertellers hebben telkens een terugkerende herinnering van een vrouw of man die de kamer uitloopt en met de deur slaat. De terugkerende herinnering activeert verschillende neuro- en fysiologische processen in het lichaam die een aantal emoties teweeg brengen zoals verdriet, blijheid, etc. Attributen en geluiden in de kamer van de vertellers activeren en representeren verschillende hersendelen.