Over de ‘jeugd van tegenwoordig’ wordt al decennia geringschattend gesproken. Dit is vaak niet onterecht en het geldt ook voor de schoolverlaters en afgestudeerden die nu de arbeidsmarkt betreden. Hun probleem is in één woord te vatten: relevantie. Er gebeurt weinig wat relevant voor ze is. Zij hebben namelijk alles al. Ik noem de jongeren van nu de confettigeneratie, want het liefst vieren ze feest. Ze zijn nogal oppervlakkig en worden hierin gesterkt door Twitter, internet en de mobiele telefoon. Het gevolg is dat ze vaak niet bewust kiezen voor een studie. En hebben ze die die eenmaal afgerond, dan stelt de arbeidsmarkt eisen waar ze geen zin in hebben en geen energie in willen steken. Het grappige is dat veel van hen wél overlopen van ambitie, vaak geïnspireerd door een droom of het succes van een ander. Toch beseffen ze te weinig dat ze voor een topbaan in de VS ook goed Engels moeten kunnen spreken.
Ik ben wat streng. Uitzonderingen zijn er ook in deze generatie. Toch vind ik het gebrek aan sociaal contact een ernstig probleem. Dit magazine is een soort zoektocht naar het antwoord op de vraag of de samenleving met deze jongeren iets mee kan? Uiteindelijk zijn ze hard nodig op de werkvloer. Hun brede blik, hun vermogen om out of the box te denken, hun enthousiasme als ze eenmaal ergens voor gaan. Mijn stelling is dat onderwijs, overheid en bedrijfsleven jongeren meer moeten prikkelen om hun eigen grenzen te verleggen. Zij moeten op alle fronten investeren in het motiveren en opleiden van jongeren. Niet alleen tijdens de opleiding, maar ook op het moment dat ze de arbeidsmarkt betreden. Want zoveel weet ik wel: startende werknemers zijn kneedbaar. Als je in ze investeert en ze voelen dat, dan gaan hun ogen vanzelf twinkelen. Zomaar iemand loslaten in het bedrijf werkt niet. Ik adviseer dan ook altijd om een goed coachingtraject op te zetten: vertel hoe alles werkt in het bedrijf en wat belangrijk is. Als je door dit magazine bladert, merk je dat dit in de ICT vaak voorkomt. Waarschijnlijk omdat de sector relatief jong is, waarin veel op de werkvloer wordt uitgevonden. Learning by doing.