Het overweldigend lawaai van een overval op een bus vult de grote tent van de camping waar Opa Krentenbol, Stefan, Shirley en Japie kamperen. Het is een film over ontwikkelingswerk in oorlogsgebied. Hoe de dokters met heel weinig apparatuur toch mensen behandelen. De tent is goed gevuld. Jong en oud zit geschokt te kijken. En tussen die allen, een beetje verloren, zit Stefan. Alleen. De anderen zijn een boswandeling aan het maken.
‘Pauw, pauw, pauw!’ O, kijk! Nu schieten ze de ruiten van de bus kapot. Er worden mensen op straat doodgeschoten. Stefan houdt het niet langer uit. Met bonzend hart wurmt hij zich naar buiten. Pft! Frisse lucht. Sjonge, stel je voor dat zoiets hen overkwam. Mamma, pappa of hemzelf. Er komt een aardige grijze dame aanlopen. Stefan moet gewoon met iemand praten.
‘D’r wordt een film over dokters zonder grenzen gedraaid.’ zegt hij quasi-onverschillig. De vrouw knikt.