Er is een code voor de verspreiding voor ongeadresseerd reclamedrukwerk en die houdt in dat bij de aanprijzing van diensten, denkbeelden of goederen met een openbaar karakter er geen onderscheid gemaakt wordt met betrekking tot de afzender. De code is opgesteld in de jaren negentig door de reclamebranche, de Consumentenbond en milieudefensie. Bij de handelsreclame is er als gevolg van de gelijkstelling tussen burgers door deze code geen verschil meer tussen consument en burger.
Bijna alles kan volgens bovenstaande inhoud van de code als reclame worden beschouwd. De Nee/Nee sticker op brievenbussen voorkomt dat consumenten ongewenst ongeadresseerd reclamedrukwerk ontvangen en ook geen huis-aan-huis bladen. De vraag rest dan of de huishoudens met een dergelijke sticker wel communicatie van de overheid willen krijgen net als van scholen, politieke partijen en kerken. Een duidelijk antwoord is daarop niet te geven aangezien er geen onderzoeken naar zijn gedaan. De invoering van de code heeft echter wel tot gevolg dat er in het vrije verkeer van communicatie eenzijdig invloed wordt uitgeoefend.
Er kan zelfs gesteld worden dat de reclamestickers een aantasting zijn van de grondrechter, want vrij verkeer van informatie is nodig in een democratie en dat geldt zeker in verkiezingstijd. Politieke partijen en instanties van de overheid moeten in dat opzicht zonder problemen contact met de burgers kunnen leggen. De reclamestickers tegen ongeadresseerde reclame vormen daar een belemmering voor. Nee zeggen is een recht van de burger, maar een Nee/Nee sticker moet niet als een nee tegen al het papier beschouwd worden.
Dat leidt tot de conclusie dat de communicatie tussen de overheid en burgers er nadelen van ondervindt. Een meer specifieker nee op de sticker zou in dat opzicht uitkomst kunnen bieden, waarbij er per situatie wel een onderscheid tussen de consument en burger gemaakt kan worden. Misschien dat er bij een volgende verkiezingscampagne anders mee omgegaan kan worden?