We gingen wekelijks samen naar de plaatselijke kroeg, maar omdat het financieel zwaar was sloeg ik na verloop van tijd regelmatig over of ging vroeg naar huis. De colaatjes die ik in de kroeg dronk, kon ik immers thuis voor veel minder geld ook drinken.
Het was de eigenaar van de kroeg die mijn wantrouwen wekte. Hij zei namelijk: “Voor de hoogte van de rekening kun je net zo goed hier blijven meisje. Als jij er bent, drinkt hij bier, zodra jij weggaat is het Bacardi-cola. De rekening wordt er niet minder van.”
De eigenaar van de kroeg had me met zijn opmerking ongemerkt op scherp gezet. Ik ging langzaam zien dat ik enorm moeite moest doen en veel moest werken naast mijn opleiding om boodschappen te kunnen betalen, terwijl mijn ex dure nieuwe kleding kocht. Ik werd wakker en ging langzaam de ongelijkwaardigheid in onze relatie zien.
Ook ontdekte ik in die tijd een rekening van een kredietverstrekker op mijn naam. Zo werd mijn ex langzaam ontmaskerd.
Hoewel ik me al langere tijd bewust was dat ik bij hem weg moest gaan, was die stap enorm moeilijk. Enerzijds omdat ik daarmee moest toegeven dat mijn sceptische omgeving gelijk had, anderzijds omdat hij mijn zelfvertrouwen inmiddels afgebroken had. Ook had hij me, realiseerde ik me pas veel later, volledig losgemaakt van mijn sociale netwerk.
Uiteindelijk ging ik pas maanden nadat ik het bestaan van het krediet ontdekte (ik wist toen nog niet dat er meer waren) bij hem weg. Die stap kon ik zetten omdat mijn ouders gingen scheiden. Als zij die stap konden nemen, dan moest ik dat toch ook kunnen?
Ik heb hem verteld dat ik er een punt achter wilde zetten. Hij werd enorm boos en sloeg de boel kort en klein. Later heb ik gehoord dat de buren die avond overwogen hebben de politie te bellen, zo enorm ging hij tekeer. Ze hadden al vaker wat gehoord, maar zich er nooit mee durven bemoeien.
Nadat hij vertrokken was, zag ik natuurlijk alle post. Ik worstelde me, als 21-jarige, helemaal alleen door alle papieren. Ik ben me rot geschrokken en heb uiteindelijk mijn vader verteld wat ik ontdekt had.
Ik ben in eerste instantie naar de politie gegaan om aangifte te doen van identiteitsdiefstal. Omdat wij op hetzelfde adres woonden, waar mijn paspoort gewoon in de keukenla lag, en omdat mijn handtekening “gewoon” onder alle contracten stond bleek ik geen zaak te hebben.