De schrijfster logeert in Lissabon bij een aantal Portugese meiden thuis, ze eten stoofvlees met koriander, drinken rode wijn, zomaar midden op de dag. Dan: “ ‘Koffie!’, roept Teresa, zo luid dat ik opspring. ‘Café. Vamos embora. Laten we gaan’. ‘Embora' echoën de anderen. Achter de voordeur wacht het schelle zonlicht en de broeierige hitte. We slenteren naar het café op de hoek, waar we espresso’s drinken en glazen water. Wat een weldadige manier om een vrije middag door te brengen: urenlang nietsdoen zonder enig schuldgevoel.”
De sfeerbeschrijvingen maken dit boek een feestje om te lezen. Het hoofdstuk ‘Het wonder, commercie en troost in Fátima’, was voor ons een feest van herkenning. Hoe de manier van doen van de Portugezen wordt beschreven, is zó herkenbaar. Man en zoons keken vreemd op dat ik "alweer in lachen uitbarstte om dat boek." Ik heb dit boek werkelijk overal mee naar toegesleept: naar koffie-afspraken, naar de kapper, tijdens treinreizen, om elke verloren minuut te benutten.