Het is ook niet eervol ofzo dat je dingen in het verzet gedaan hebt. Als je nou een kind uit een brandend huis redt, ja, dat is een heldendaad. Dat mag van mij in de krant. Maar dat is iets heel anders dan deze oorlogssituatie. We deden het voor onze vrijheid en voor het landsbelang. Maar de normen van de Bijbel zijn weleens overschreden in dat verzet tegen de bezetter. Ik heb godzijdank zelf niemand doodgeschoten. En toen ook niet de doorslag voor een liquidatie gegeven. Een liquidatie was soms misschien nodig om ergere dingen te voorkomen, het was tenslotte oorlog. Maar daar ben je nooit trots op.
Ook na de oorlog heb ik over dat voorval nooit gesproken, met mijn man niet, mijn vader niet en ook met mijn kinderen niet. Niemand. Er komt zo veel angst vrij als je praat over zulke dingen. Wie hoort er dan nog meer over? En hoe wordt dat ontvangen in ons dorp? Dat bleef na de oorlog.
Christina Nap-Hasselaar: ‘De normen van de Bijbel zijn in het verzet wel overschreden. Ik heb godzijdank zelf niemand doodgeschoten.’ Beeld Ringel Goslinga
Het herstel ging voor. Er moest zoveel geregeld worden na de bevrijding. De eerste dagen ging ik dus bij de Binnenlandse Strijdkrachten helpen, en niet naar mijn eigen werk bij de distributie. En na vier dagen kreeg ik van het distributiekantoor te horen dat ik niet terug hoefde te komen: ontslagen.
Dus bleef ik voorlopig bij de BS actief. De BS kwam voort uit verschillende verzetsgroepen uit het land, Prins Bernhard stond aan het hoofd. Niet dat ik hem ooit ontmoet heb. Wel heb ik veel later uit zijn naam een oorkonde gekregen, kijk hier hangt hij in de kamer. We moesten de geallieerden helpen in de strijd en voorkomen dat er chaos zou ontstaan na de bevrijding. Ik werkte op het bureau, ik was ook geen militair of bewaker. Van misstanden bij de BS heb ik persoonlijk niets gemerkt, maar later heb ik er wel over gehoord. Ik was plichtsgetrouw en deed aan zoiets niet mee.
Na de zomer van 1945 namen de gewone autoriteiten het weer over. Ik kwam bij het Tribunaal voor de Rechtspleging in Arnhem, als typiste. De proces-verbalen uittypen van NSB’ers. Toen werd dat tribunaal op een gegeven moment opgeheven en heb ik hier in de kazerne in Eefde gewerkt en later nog op een kantoor in Arnhem. In 1948 ben ik getrouwd, we gingen in Eefde wonen. Ik heb na mijn huwelijk niet meer gewerkt. Ik woon nog steeds in Eefde.
De oorlog was voorbij, maar ook weer niet helemaal. Wat ik bedoel is: wij hadden best wat NSB’ers in onze omgeving. En dan na de bevrijding… ja… je moest met elkaar verder. Er was een gezin bij met kinderen van dezelfde leeftijd als de mijne. De kinderen speelden met elkaar. Nu moet u mij maar eens vertellen hoe je daarmee omgaat? Ik heb altijd gezwegen over hun NSB-achtergrond, ook tegen andere kennissen die er niet van wisten. Ik heb het zelfs mijn eigen kinderen niet verteld. Zo was Nederland na de oorlog. Over en weer was er ook lang een soort onuitgesproken wantrouwen tussen de mensen.