Alléén hebben wij hier niet de ruimte om dat lichtgetint tot zwart tuig hele provincies te schenken.
De omvolking van Europa is in gang gezet en lijkt niet meer te stoppen. Het is niet iets nieuws uit de 21e eeuw. Nee, de geschiedenisboekjes staan vol met dergelijke verhalen over genocide en holocaust. Het zijn hele wrede processen met bloed, zweet en tranen. De consensus is dat de autochtone bevolking meestal het onderspit delft in een poging het uit te roeien. Als de omvolking haar hoogtepunt bereikt, zou ons ook iets dergelijks kunnen wachten.
In de 18e en 19e eeuw wilden de diverse indianenstammen in Noord-Amerika zich niet in hun lot schikken. Zij werden bruut aangepakt. De echte indianenverhalen hebben niets gemeen met de spannende jongensboeken van Karl May. Ik adviseer de onderstaande link te lezen. Het is de ware geschiedenis van de Cherokee Indianen. Dit trotse volk werd door de blanken opgejaagd in een mars van duizenden kilometers (The Cherokee Trail of Tears). De meeste Cherokees overleefden deze mars dus niet.
Toen de blanke kolonialisten het eiland Tasmanië (ten zuiden van Australië) ontdekten en in bezit namen, verzetten de inboorlingen zich heftig. Maar tegen de blanken met hun schietgeweren konden zij niet op. Uiteindelijk besloten de blanken, om alle Tasmaniërs maar uit te moorden. Na haar dood werd het skelet van de laatste Tasmani|ër, een vrouw, als een trots symbool van de kolonialistische suprematie, in een museum tentoon gesteld. Het is dus inderdaad mogelijk, om een heel volk uit te moorden. De onderstaande links vertellen het verhaal van de laatste Tasmaanse vrouw.
Laten we blij zijn dat het inderdaad om die laatste Tasmaanse vrouw ging, anders hadden we hier ook reeds ’n paar miljoen Tasmanische terroristjes rondlopen op onze kosten…