Hoe het werk wordt zal afhangen van de aard van de ruimte. Die ruimte moet passen bij het werk dat ze in gedachte heeft. ‘Ik differentieer. Sommige kunstwerken kunnen wel in een bepaalde ruimte, andere niet. Als ik workshops geef aan beginnende kunstenaars, is mijn belangrijkste boodschap: Wees Consequent.
Als je zegt voor de massa te werken, moet je niet voor de galerie kiezen. De massa kan niet in een galerie, want die heeft een drempel. De massa denkt immers dat een galerie niet voor haar bedoeld is. Dat is mijn bedrijfskundige kant: alles moet op de juiste manier gebruikt worden.’
Voorts valt het haar op dat als beleidsmensen over kunst en cultuur spreken of als ze naar openingen gaat, dat men het erover heeft dat kunst zo goed is voor het functioneren van de samenleving.
‘Kunstenaars denken nooit dat wij doen goed is voor het functioneren van de maatschappij. Kunstenaars zijn vooral bezig ‘het ding’ wat zij goed kunnen te maken. Zij maken iets omdat ze er hun ei in kwijt kunnen. Vaak denken ze zelfs een beetje negatief, ‘mijn kunst levert toch niks op’. Ze zijn al blij als ze hun werk kunnen verkopen.’
Europa en een Europees cultuurbeleid is een langdurig proces, benadrukt Jenny. De beleidsmakers ontwerpen een beleid, maar aan de uitvoering doen ze relatief weinig. Terwijl de uitvoering net zo belangrijk als het beleid is. Of zelfs belangrijker.
‘De meeste valkuilen zitten in de uitvoering. In de uitvoering blijkt dat je telkens het beleid moet bijstellen, wil het beleid uitgevoerd kunnen worden. Een kunstenaar doet beiden: hij of zij bedenkt het idee en hij voert het uit en hij weet hoeveel meer tijd er zit in het uitvoeren dan in het bedenken van het idee.’