Tien jaar geleden was het de culturele sector alleen die het flink voor de kiezen kreeg, tijdens de met bijna vijandelijke gretigheid uitgevoerde bezuinigingsmaatregelen van staatssecretaris Halbe Zijlstra. Er verschenen toen allerlei essays en ingezonden stukken in de krant, waarin cultuurdragers op eloquente wijze het belang van cultuur wisten te benadrukken. Mij lukte het niet, deze verdediging – ik kwam niet verder dan: cultuur zet je soms aan het denken, of laat je juist even alles vergeten, zelfs dat denken; voor de rest heb je er wat mee, of niet. Toch vond ik dat ik er wel íets zinnigs over moest zeggen. Maar hoe en wat?
Toen ik werd gevraagd om voor de actie: ‘Heel Utrecht Schreeuwt – om cultuur!’ een te zingen tekst te schrijven op de melodie van Beethovens: Alle Menschen werden Brüder, had ik mijn medium gevonden. Alleen in de vorm van een lyrische tekst – en dan alleen nog binnen de beperking van de opgelegde melodie – vond ik woorden om het belang van cultuur te onderschrijven.