Klacht – Welkom op het Spectrum
15 mei 2021 6 mei 2021 ~ Corina
Aan degenen binnen [bedrijf] die over C's ontslag gaan.
In 2018 kreeg ik een autismediagnose en het advies om woonbegeleiding aan te vragen. Na een intake werd ik gekoppeld aan N.. N. was een hele goede woonbegeleider maar het was voor mij heel moeilijk om aan haar te wennen. Ik had (en heb) nog steeds het idee in mijn hoofd dat ik alle dingen waar ze mij bij hielp zelf zou moeten kunnen. Het was moeilijk om toe te geven dat ik regelmatig hulp nodig heb bij het stofzuigen, afwassen, een bedrijf bellen en andere taken. Het was ook moeilijk die hulp te accepteren van een vreemde. N. was een professional, ze gaf me nooit het gevoel dat ik me ergens voor moest schamen, maar toch schaamde ik me: als ik mijn huis niet had opgeruimd vóór ze kwam. Als ik moest toegeven dat ik vastliep op iets wat de meeste mensen een simpele taak zouden vinden. Als ik door een probleem uit te stellen alles alleen maar erger had laten worden.
Heel langzaam wende ik aan N.'s hulp. Ik begon haar op prijs te stellen, aardig te vinden. Ik begon haar langzaam te vertrouwen met de echt grote problemen die ik de eerste maanden nog niet met haar had durven delen. Maar helaas voor mij nam N. ontslag.
In het jaar hierna kreeg ik 8 verschillende woonbegeleiders. Ja, u leest het goed, 8. 8 wildvreemde mensen die in mijn huis kwamen. Die allemaal hun eigen methode van dingen aanpakken hadden waaraan ik moest wennen. Die allemaal hun eigen persoonlijkheid hadden waaraan ik moest wennen. 8 mensen die ik moest leren vertrouwen zonder hier echt de tijd voor te krijgen, 8 mensen aan wie ik mijn meest kwetsbare problemen moest toevertrouwen, als ik tenminste hulp wilde bij die problemen.
Uiteindelijk kreeg ik weer een vaste hulp: C.. C. is een paar keer met verlof geweest, perioden waarin ik wéér een tijdelijke begeleider kreeg. In die perioden werd ik er aan herinnerd hoe lastig het is om telkens wéér iemand anders toe te laten in mijn huis(houding) en leven. Periodes waarin ik me vasthield aan het feit dat C. na een paar weken weer terug zou komen. Want C. en ik raakten langzaam steeds beter op elkaar ingespeeld. Doordat ze een vaste kracht was kreeg ik met haar wél de tijd om langzaam mijn vertrouwen te laten groeien. Doordat ze langer met mij werkte en me steeds beter leerde kennen, kon ze steeds beter worden in geven en zijn wat ik nodig had. In de coronacrisis was haar hulp niet altijd optimaal (meestal kozen we er voor om samen te wandelen in plaats van haar bij mij binnen te laten komen) en ik zag er uit naar het moment dat we allebei gevaccineerd zouden zijn (ik heb inmiddels een vaccinatiedatum) en dat alles weer zoals vanouds zou worden.
Maar, alles wordt niet meer als vanouds, want C.'s contract wordt niet verlengd. Ik mag wéér opnieuw beginnen aan een band opbouwen met iemand. Ik zal weer door de angst en de stress gaan die het voor mij kosten om iemand in mijn leven toe te laten die ik nog niet lang ken of vertrouw. Ik snap niet waarom jullie een goede kracht als C. willen laten gaan. Ze was echt goed in haar werk, en juist doordat ik haar inmiddels twee jaar ken, voelde ik me steeds beter bij het ontvangen van haar hulp.
Na het vertrek van N. en alle ellende met tijdelijke begeleiders bleef ik geloven dat [bedrijf] het beste met me voor had. Dat het zo lang duurde tot er een vaste kracht gevonden was was niet jullie schuld, het was overmacht. Ik had het idee dat [bedrijf] doorhad hoe lastig al die wisselingen voor me waren, maar dat het nu eenmaal niet anders kon. Dat idee heb ik bij het afscheid van C. niet. Jullie laten een goede loyale kracht gaan, en tientallen mensen moeten weer opnieuw beginnen met het leren vertrouwen van iemand anders. Ik heb niet het idee dat jullie snappen hoe heftig het is om iemand binnen laten te komen op de meest kwetsbare onderdelen van je leven. Ik snap dat het inmiddels te laat is om C.'s vertrek ongedaan te maken, maar ik hoop dat deze e-mail bijdraagt aan jullie begrip dat jullie hier een grote fout gemaakt hebben.