Terwijl nieuwe ultramoderne honkbalvelden voedselmenu's hebben geïntroduceerd die wedijveren met die van vijfsterrenrestaurants, blijft de hotdog de meest populaire gastronomische attractie voor stadionbezoekers. Tijdens een typisch honkbalseizoen worden tijdens innings meer dan 26 miljoen honden en worstjes geconsumeerd. Hoe blijft de hotdog zo relevant voor een voedsel dat zo bescheiden is?
Voor sommigen komt het neer op traditie. Het huwelijk tussen honkbal en varkensdarmen begon rond de eeuwwisseling, toen Europeanen worst op de markt brachten als gemakkelijk te hanteren straatvoedsel. Krediet voor het introduceren van hotdogs bij honkbalfans gaat over het algemeen naar een van de twee Europese immigranten. In de jaren 1890, zoals een verhaal gaat, begon de Duitse immigrant Chris Von de Ahe te trappen in de met brood bedekte buizen in het stadion dat hij bezat in St. Louis, de thuisbasis van de Browns. Anderen zeggen dat een Brit met de naam Harry M. Stevens was verantwoordelijk. Volgens dat verslag besloot Stevens, die normaal ijs verkocht, op een ijskoude dag over te schakelen naar wat hij omschreef als "teckelworsten". (Naar verluidt was een cartoonist die "teckel" niet kon spellen, verantwoordelijk voor het bedenken van de term "hotdog".) bracht ze naar balfans, toen, net als nu, waren de honden het perfecte stadiontarief: goedkoop en zeer aanpasbaar met toppings. (En voor de caloriebewuste mensen eindigen hotdogs meestal rond de 250 calorieën met het broodje.)
Sindsdien zijn hotdogs een nietje in honkbalvelden. Ze zijn gemakkelijk te bereiden, warm te houden en in gangpaden uit te delen. Meestal staan ​​ze bovenaan de peilingen van duurder stadionvoedsel zoals pizza. Of het nu gaat om nostalgie of een complete zintuiglijke ervaring, zelfs atleten zijn niet vrijgesteld van de aantrekkingskracht van de hotdog: The Great Bambino at er ooit een dozijn van tussen de twee games van een doubleheader.