Het is dan ook niet verwonderlijk dat Gielkens en Kegel hun stuk eindigden met deze conclusie: “Laat dat genoeg zijn. Bij de voorbereiding voor het tweede deel van zijn biografie zal Otterspeer het zonder de meelezers van het Huygens ING moeten stellen. We zullen ons houden aan de ‘normale omgangsvorm’ die Otterspeer ons in zijn stuk in De Gids aan de hand doet: na het verschijnen van het boek zullen we, als we eens een paar maanden de tijd hebben, een collegiale lijst met opmerkingen en verbeterpunten sturen ‘ten behoeve van de tweede druk’”.
Otterspeer kan wel heel stoer doen, maar mij lijkt het geen prettig vooruitzicht dat hij deel 2 moet corrigeren, zonder de hulp van het gerenommeerd Huygens Instituut en zonder de hulp van twee erkende Hermans-kenners. Wie bedenkt dat Otterspeer evenmin kan rekenen op veel bijstand uit het Willem Frederik Hermans Instituut, die moet wel constateren dat hij zichzelf in een weinig benijdenswaardige positie heeft gemanoeuvreerd. Of het talent van Hermans in Otterspeer is overgegaan, zou ik niet durven beweren, maar in elk geval wel diens vermogen om ruzie te maken.
In zijn artikel in De Gids heeft Otterspeer geprobeerd de kritiek van het Huygens Instituut voor te zijn. Opmerkelijk is dat hij een van zijn belangrijkste critici in dat stuk onvermeld laat: Hans Renders. In zijn recensie in Het Parool spreekt deze hoogleraar in De theorie van de biografie te Groningen over “een schoolse biografie”.
Renders zet zich in zijn recensie vooral af tegen Otterspeers idee dat het schrijverschap van Hermans is begonnen in de nacht dat zijn zuster Corry zelfmoord zou hebben gepleegd. Deze dramatische gebeurtenis zou Hermans’ wereldbeeld van wantrouwen en misantropie, van moedwil en misverstand, definitief hebben bepaald. Dus wat blijft erover als het helemaal geen zelfmoord blijkt te zijn?
Cruciaal in het stuk van Renders is deze passage: “Otterspeer verheft ‘de zelfmoord’ van Corry tot een grote queeste in het leven van Hermans. Het is waar, tientallen jaren lang in duizenden recensies en interviews wordt over ‘de zelfmoord’ van Corry gesproken. Maar waarom? Er is geen enkele aanwijzing voor de aanname dat Corry dood wilde. Sterker, alles wijst erop dat ze vermoord is door haar minnaar”.