ECLI:NL:RBALM:2008:BG1660, voorheen LJN BG1660, Rechtbank Almelo, 07 / 890 WIA BI1 A
ECLI:NL:RBALM:2008:BG1660
07 / 890 WIA BI1 A
Tussen partijen is in geschil of verweerder eiseres terecht een loondoorbetalingsverplichting van 52 weken heeft opgelegd omdat zij onvoldoende re-integratie-inspanningen heeft verricht.
Registratienummer: 07 / 890 WIA BI1 A
Vredestein Banden B.V.,
gemachtigde: mr. H.G.M. van Zutphen, werkzaam bij Damsté advocaten te Almelo,
Besluit van verweerder d.d. 28 juni 2007.
Bij besluit van 27 november 2006 heeft verweerder op grond van artikel 25 van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA) aan eiseres een verplichting opgelegd tot doorbetaling van het loon van haar zieke werkneemster [werkneemster] (hierna: [werkneemster]) voor een periode van 52 weken.
Tegen dit besluit heeft eiseres bij brief van 20 december 2006 bezwaar gemaakt .
Bij besluit van 28 juni 2007 heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard.
Tegen dit besluit is bij brief van 7 augustus 2007 namens eiseres beroep ingesteld.
Bij brief van 5 september 2007 heeft verweerder een verweerschrift ingediend.
Bij brief van 19 december 2007 is namens eiseres een aanvullend beroepschrift ingediend.
Bij brief van 10 januari 2008 heeft verweerder een reactie op het aanvullend beroepschrift ingediend.
Het beroep is behandeld ter openbare zitting van de rechtbank van 18 juli 2008, waar verweerder zich heeft doen vertegenwoordigen door mr. L.A.P. ter Laak, werkzaam bij het UWV. Eiseres is - met kennisgeving - niet verschenen.
Tussen partijen is in geschil of verweerder eiseres terecht een loondoorbetalingsverplichting (hierna ook: loonsanctie) van 52 weken heeft opgelegd omdat zij onvoldoende re-integratie-inspanningen heeft verricht.
Eiseres is van mening dat zij een deugdelijke grond had om [werkneemster] niet in te passen in haar eigen functie. Volgens de door eiseres ingeschakelde arbodienst kon het secretaressewerk niet als een geschikte functie worden aangemerkt en was de eigen functie evenmin geschikt te maken, zodat het inzetten van een spraakherkenning niet aan de orde was. Eiseres stelt zich onder verwijzing naar de uitspraak van de rechtbank Haarlem van 21 maart 2005 (USZ 2005/255) op het standpunt dat zij heeft kunnen afgaan op het advies van de door haar ingeschakelde arbodienst. Zij bestrijdt het standpunt van verweerder dat zij ten onrechte bepaalde functies niet aan [werkneemster] heeft aangeboden. In dat verband is verweerder volgens eiseres ten onrechte afgegaan op hetgeen is opgenomen in het proces-verbaal van het verhandelde ter zitting bij de kantonrechter. Bovendien heeft de bezwaararbeidsdeskundige volgens eiseres niet deugdelijk gemotiveerd waarom de functie coördinator P&O administratie passend was voor [werkneemster]. Onder verwijzing naar de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 25 juni 2004 (USZ 2004/254) stelt eiseres zich op het standpunt dat verweerder ten onrechte heeft nagelaten binnen haar onderneming onderzoek te verrichten naar werkzaamheden die door [werkneemster] verricht zouden kunnen worden en naar de gestelde voorziening in de vorm van een spraaksoftware/ spraakherkenning voor de eigen functie van [werkneemster].
Blijkens het bestreden besluit heeft verweerder zijn standpunt dat de loonsanctie terecht is opgelegd, doen steunen op de herbeoordeling die naar aanleiding van het bezwaar van eiseres door de bezwaarverzekeringsarts E. Vastert en de bezwaararbeidsdeskundige N. van Rhee is gemaakt. Op 23 april 2007 heeft de bezwaararbeidsdeskundige aan verweerder gerapporteerd dat door eiseres op zijn minst onderzocht had moeten worden of spraakherkenning voor [werkneemster] een reële optie was. Op 1 mei 2007 heeft de bezwaarverzekeringsarts aan verweerder gerapporteerd dat het eigen werk van [werkneemster] middels een voorziening, in de vorm van spraaksoftware/spraakherkenning, weer - volledig dan wel gedeeltelijk - had kunnen worden verricht.
De rechtbank kan eiseres niet volgen in haar betoog dat verweerder aan deze rapportages geen doorslaggevende betekenis heeft kunnen toekennen, omdat zij mocht afgaan op het deskundigenoordeel van de door haar ingeschakelde arbodienst (Arbo Unie). Anders dan eiseres kennelijk meent, betekent de enkele omstandigheid dat zij zich overeenkomstig het bepaalde in artikel 25, vijfde lid, van de WIA bij haar re-integratie-inspanningen heeft laten bijstaan door een gecertificeerde arbodienst, niet dat zij reeds om die reden zonder meer kon afgaan op de adviezen van die arbodienst. In dit verband wijst de rechtbank op de bijlage bij de Beleidsregels beoordelingskader poortwachter, waarin in onderdeel 6 'Rol van ondersteunende dienstverleners' staat vermeld dat, hoewel van een bevoegde arbodienst/bedrijfsarts mag worden verwacht dat deze zijn adviserende en ondersteunende taak adequaat uitvoert, het inschakelen van deze deskundigen niet betekent dat de werkgever zich zonder meer achter de medische beoordeling kan verschuilen. De werkgever blijft eindverantwoordelijke voor de verzuimbegeleiding en de re-integratie.
Daarbij komt dat eiseres is afgeweken van het advies van de door haar ingeschakelde arbodienst, zodat het beroep dat eiseres in dit verband heeft gedaan op de uitspraak van de rechtbank Haarlem van 21 maart 2005 (USZ 2005/255) reeds hierom moet falen. Immers, uit de stukken blijkt dat A. Taselaar, bedrijfarts in dienst bij Arbo Unie, eiseres reeds op 23 november 2005 per email heeft gewezen op de mogelijkheid van spraaksoftware om de werkplek van [werkneemster] aan haar beperkingen aan te passen. Eiseres heeft weliswaar gesteld dat aan de desbetreffende opmerking van de bedrijfsarts geen zelfstandige betekenis toekomt en geen objectief adviserend karakter heeft, maar, wat inhoudelijk van deze stelling ook zij, zulks laat onverlet dat blijkens de toelichting op de wijziging van de Beleidsregels van een werkgever mag worden verwacht dat al het mogelijke wordt gedaan om de mogelijkheden tot de re-integratie van [werkneemster], binnen de grenzen van het redelijke, te onderzoeken. Eiseres had deze optie dan ook niet zonder daarnaar nader onderzoek te laten doen, terzijde mogen schuiven.
De stelling van eiseres dat van de zijde van Het Roessingh, centrum voor revalidatie te Enschede, en InTaal bv, taal- en spraaktechnologie, aan haar is gerapporteerd dat spraakherkenning alleen dan mogelijkheden biedt indien sprake is van tekstverwerking, en dat deze functies in haar bedrijf niet bestaan, doet aan het vorenstaande niet af. Nog daargelaten dat eiseres geen stukken van voornoemde instanties heeft overgelegd waarin een en ander wordt bevestigd, blijkt uit de stukken dat eiseres zelf ten overstaan van de kantonrechter heeft verklaard dat het eigen werk van [werkneemster] voor 50%-60% uit tekstverwerking bestaat. Nu deze verklaring is opgenomen in een op ambtseed opgemaakt proces-verbaal, ziet de rechtbank geen reden waarom verweerder niet op die verklaring heeft mogen afgaan. In aanmerking genomen dat, gelet op de eigen verklaring van eiseres, tenminste de helft van de werkzaamheden met behulp van spraaksoftware wellicht zou kunnen worden aangepast aan de mogelijkheden van [werkneemster], bestond er voor eiseres ook in dit opzicht alle reden om de optie van spraaksoftware in overweging te nemen.
Dat eiseres dit heeft nagelaten klemt temeer, nu ook [werkneemster] blijkens het door haar bijgehouden re-integratiedagboek in een op 14 november 2005 gehouden functioneringsgesprek reeds de mogelijkheid van spraaksoftware heeft voorgesteld en uit de Beleidsregels beoordelingskader poortwachter blijkt dat de werkgever moet ingaan op initiatief van de werknemer.
Gelet op het vorenstaande is de rechtbank is van oordeel dat verweerder zich reeds op grond van het vorenstaande op het standpunt heeft kunnen stellen dat eiseres onvoldoende re-integratie-inspanningen heeft verricht. Verweerder heeft derhalve terecht een loondoorbetalingsverplichting van 52 weken opgelegd. Aan een bespreking van de overige beroepsgronden van eiseres komt de rechtbank niet meer toe.