Vannacht zeker door de openstaande deur, macht der gewoonte, mijn kamer binnen geglipt en op bed gesprongen.
Honden zijn alerter dan mensen, zodra er leven komt in de brouwerij zijn ze klaarwakker. Ik kroelde hem even in zijn nek en duwde hem snel op de grond. Geen gelebber ’s morgens vroeg.
Door het raam zag ik zand. De duinen hadden alle regenplassen van gisteren al weer opgezogen. Tussen de grijze wolken door probeerde een petieterig zonnetje naarstig omhoog te klimmen. Doe je best bol, dacht ik, doe je best.