beren in een even ongestructureerd netwerk van soortgenoten, vaak zonder huis, werk of relatie. Indien de vrijheidsstraf wordt gedefinieerd als het ontnemen van de vrijheid om het (criminogene) leven in een reguliere samenleving door te brengen, kan de gevangenis ook de structuur bieden die veel veroordeelden zo node missen. Mijn groeiende voorkeur voor straffen en mijn groeiende afkeer van behandelen heeft ook van doen met het besef dat beperkte overheidsmiddelen beter besteed zijn aan een iets meer uitgebouwd gevangenisregiem dan aan de vele forensische ambulante kostbare programma’s die stoelen op een behandelen conditioneringaanbod dat teveel bijstelling van het reguliere leefpatroon van veel veroordeelden pretendeert. De structuur van een gevangenisbestaan hoeft de dagstructuur van een klinische opname niet per definitie te ontlopen. In de meeste forensische klinieken spreekt een terbeschikkinggestelde nauwelijks een psychiater. In dat opzicht kan beter het goedkope gevangenisklimaat met gevangenispsychiaters worden aangekleed. Misschien is mijn belangrijkste punt wel dat we een sociaal probleem niet direct moeten medicaliseren en een medisch probleem niet te snel moeten psychologiseren. Er zijn velen met niet-aangeboren hersenafwijkingen die geen strafbare feiten plegen, we moeten die categorie met een hersenafwijking onder invloed van verslaving niet in de psychiatrie trekken, maar hulp en steun scheppen om mensen ‘in hun eigen kracht te zetten’, zoals dat in deze mooie stad Utrecht gebeurt met buurtteams. | Verslag Seminar 28 november 2012