Een mededeling uit 1811, waarbij de maire van Didam de koster van de hervormde kerk opdracht gaf met alle - en niet beide - klokken te luiden bij gelegenheid van de geboorte van de zoon van keizer Napoleon, biedt ruimte aan de mogelijkheid dat na 1777 drie klokken in de Didamse toren hebben gehangen. De kleine klok werd in 1841 genoemd in de overeenkomst tussen gemeente en hervormde kerkvoogdij betreffende de eigendomsrechten van toren, klokken en uurwerk. Hij was ongeveer 500 pond zwaar en in slechte staat. Aan materiaal bracht deze 'ouden geborsten klok' toentertijd ƒ 515,07 op.
De Voigt-klok uit 1777 werd in de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers gevorderd. Op 20 januari 1943 werd de klok door medewerkers van Rüstungs Inspektion Niederlande uit de toren gehaald en naar het klokkendepot te Doesburg afgevoerd. Vandaar is hij via Tilburg naar Hamburg vervoerd alwaar hij in de smeltovens verdween. Na de Tweede Wereldoorlog nam de Hervormde Gemeente het gesprek op met de gemeente over een mogelijke overname en restauratie van de toren. Ook de klokken waren onderwerp van gesprek. Als één van de voorwaarden bij een mogelijke verkoop stelde men, dat als toren en klokken eigendom van de burgerlijke gemeente waren, de klokken op katholieke feestdagen niet geluid zouden mogen worden! Niet onvermeld mag de poging van pastoor Reuvekamp blijven, om een nieuwe klok in de Didamse toren te krijgen
Na een gunstig verlopen geldinzameling kon pas in 1961 door het kerkbestuur opdracht gegeven worden om twee nieuwe klokken te gieten. Petit & Fritsen te Aarle-Rixtel voerden de opdracht uit en goten een 1700 kg zware klok met een doorsnede aan de klokkenmond van 138 cm, gestemd in D en een 1200 kg zware klok van 124 cm in E. In juni 1961 werden ze geleverd, op tweede Pinksterdag gewijd en in de toren opgehangen.