Ze zei dat dat moeilijk was als je uit de oorlog kwam en hij snoof. “Geloof me; ik heb ervaring met nare gewoontes,” zei hij. Hij had er zelf genoeg. Hij vertrouwde niemand en wilde eigenlijk ook niet dat het andersom wel zo was; dat zou alleen maar voor misverstanden zorgen. Hij deed gewoon wat hem logisch leek. De bijbehorende gevoelens waren hem onbekend, dus het was niet zo dat hij spijt kreeg van wat hij deed, of iets in die richting.
Het meisje vroeg hem of er iets was. Ze zei dat als hij liever alleen wilde zijn, ze wel weg ging. De neiging om haar te zeggen dat hij dat inderdaad liever had was groot, maar hij wist dat het niet waar was. Het boeide hem weinig of ze er was of niet. Hij zat er niet op te wachten dat ze hier was, maar ze hoefde ook niet weg.
“Je mag best blijven,” zei hij. Hij voelde de neiging haar te zeggen dat ze ook weg mocht, dat het niet boeide, maar hij hield wijselijk zijn mond. Hij moest lief overkomen; dat begon zwaar te mislukken. Hij ging even met zijn hand over zijn shirt. Met deze beweging klopte hij wat gras weg.
Vervolgens focuste hij zijn blik weer op het meisje. Nu hij zich al had voorgesteld wist hij weinig te zeggen. Zijn gesprekken kwamen vaak niet ver. Daarom richtte hij zijn blik op de wolken. “Sommigen zeggen dat ze figuren zien in de wolken,” zei hij kalm, gefocust op de lucht. “Ik kan dat niet. Zie jij het? Het enige wat ik eruit kan halen is een witte suikerspin,” bracht hij toen uit. Zulke dingen interesseerden hem. Dingen die geen pijn deden, die weinig uitmaakten. Of je het nou wist of niet. Dingen waar hij lang naar kon kijken, zonder dat hij iets hoefde te doen. Dat was pas leven.
Mies hoorden zijn woorden en sloot even haar ogen als begrip. De meeste mensen hebben nare dingen meegemaakt. Ieder voor zich meestal hun eigen geheim. Mies was niet zo'n iemand die dat dan wilde weten. Ze luisterde naar hoe hij antwoord gaf en dat hij het niet erg vond dat ze bij hem was. Ze gaf even een knikje waarna ze naast hem tegen de boom ging zitten. Haar blik gleed opzei en zag dat hij naar de wolken keek. Ook haar ogen gingen richting de lucht staan en bekeek de voorbijkomende wolken die langzaam van vorm en grote veranderde. Cathan's vraag kwam een beetje onverwachts, maar voor haar waren dat de meeste vragen. Na een paar seconde na te denken sprak ze langzaam. 'Soldaten heb ik vaak dingen horen roepen wat ze er in zagen. Het enige wat ik eigenlijk zie is een watje, een vliegend watje die niet weet hoe groot of welke vorm hij wil zijn.' Haar gezicht stond strak terwijl ze deze woorden sprak. In haar ogen waren geen twinkeling of andere pret dingen te zien. Langzaam draaide ze haar hoofd schuin naar links om Cathan aan te kijken. 'Maar een suikerspin zou wel lekker zijn.' In haar ogen vertrok de dofheid en een glimlach groeide op haar gezicht.