"Jij hebt toch geen ADHD? Braaf gaan slapen dus" - JM Ouders
Home » Blogs » ADHD » "Jij hebt toch geen ADHD? Braaf gaan slapen dus"
"Jij hebt toch geen ADHD? Braaf gaan slapen dus"
Kinderen met ADHD en ODD vragen structureel meer aandacht dan kinderen zonder stoornis. Met als valkuil dat je begrip voor hun gedrag afneemt, naarmate je geduld opraakt. Of dat je geen energie meer over hebt voor de andere kinderen in het gezin.
Ik heb altijd drie kinderen gewild en zeker na de geboorte van nummer twee (in mijn ogen extreem rustig na onze eerste) kon ik niet wachten op nummer drie. Die kwam er, en toen waren we compleet. De eerste jaren waren vermoeiend, maar zeker niet extreem. Pas toen we merkten dat onze oudste wel heel erg snel overprikkeld raakte, kwam de spanning ons huishouden binnengeslopen.
Dat maakt het er niet altijd even makkelijk op. Wanneer we 's avonds de twee jongsten naar bed brengen, zit er altijd in ons achterhoofd de wetenschap dat de oudste er ook nog aankomt. En dat hij wellicht niet wil slapen met het gebruikelijke negatieve gedrag als gevolg. De grootste valkuil is dan de jongere kinderen zo snel mogelijk in bed te willen krijgen, zodat we nog wat energie overhouden voor een eventuele discussie met hun broer. Hoezo zeuren? Jij hebt toch geen ADHD of ODD? Braaf gaan slapen dus. Dat zeg ik niet, maar die verwachting ligt wel op de loer of op z'n minst de hoop. Wat uiteraard totaal onterecht is, ze blijven tenslotte kinderen en elk kind heeft recht op zijn eigen, gezonde portie weerstand.
Minder eenvoudig zijn de woede-uitbarstingen. Het is dan makkelijk partij te kiezen voor degene die is aangevallen, tenslotte hoor je van elkaar af te blijven. Een voorval heeft mij hierover een zeer waardevol inzicht gegeven. Het was in de periode dat het niet goed ging met onze oudste en ik had desondanks mijn kinderen met z'n drieën even alleen in de zitkamer gelaten. Gedurende mijn afwezigheid was de oudste zijn broertje naar de keel gevolgen. Dikke tranen bij het broertje. "Ik heb het gevoel dat ik hier niet meer welkom ben", snikte hij. Gezien het gedrag van zijn grote broer in die tijd, begreep ik die opmerking wel en mijn hart brak. "Maar hij doet altijd alles goed", sprak mijn oudste, ook met dikke keel. En ja, ook hij had een punt. Als je een dubbele gedragsstoornis hebt en een broertje die heel rustig en braaf is, kan dat uitermate frustrerend zijn. Daar zat ik dan, met twee huilende kinderen, ieder op een bank. Ik ben toen heel bewust op de grond tussen hen in gaan zitten om fysiek geen onderscheid te maken en daarmee dus geen partij te kiezen.
Wat ik wil zeggen, is dat ieder kind recht heeft op zijn eigen stukje ruimte en aandacht in het gezin, ongeacht stoornis of persoonlijke eigenaardigheden. Maar we dienen ook rekening met elkaar te houden en thuis is een veilige omgeving om dat te leren.