Eenzaam zzp-kerstdiner - Voor Straks
Misschien ben ik inderdaad wel een maand te vroeg gestopt met mijn werk in loondienst. Had ik het tot 31 december vol moeten houden. Nu mis ik namelijk het kerstdiner. En het kerstpakket. En de foutekersttruiborrel (of foute kersttruiborrel) en de dertiende maand ook.
Nee, met kerst op kantoor zit ik alleen, in mijn foute kersttrui. Alleen met mijn mails waarbij ik slechts van de afwezigheidsassistent antwoord krijg, met mijn LinkedIn tijdlijn waar niemand iets nieuws plaatst of leest, en met mijn lege agenda.
Zelfs mijn afwezigheidsassistent en denkbeeldige secretaresse hebben vrij genomen. Niemand om mee te proosten dus. Het lot van de eenzame zzp'er.
Maar soms moet je het als zelfstandige een beetje leuk maken voor jezelf. En moeilijk is dat niet, want zeg nou zelf, een afgezaagde bon voor een tijdschrift waarvoor ook een boom is afgezaagd, zit je daar echt op te wachten? Of een smakeloos (vr)eetpakket (met ragout en soepstengels) of een one-size-fits-none-trui of paraplu met het bedrijfslogo?
Aan de andere kant, iets krijgen is toch leuker dan iets nemen en aan jezelf geven. En ga ik mezelf bedanken voor mijn bewezen diensten en inzet? Meh. Plus, die dertiende maand, die was al uitgegeven lang voordat de dertiende maand aanbrak. En dat geldt ook voor de twaalf maanden daarvoor.
Toch bekijk ik het positief. Half Nederland mag op 2 januari met frisse tegenzin die onfrisse collega zoenen en die niet zo beste baas het beste wensen. En ik niet. En wat te denken van die ongemakkelijke "moet ik nu een afstandelijke hand schudden of toch zoenen"-momenten.
Of dat kerstdiner met aangeschoten wild (die ene collega na twee wijn), afgeschoten wild (op je bord), stinkende vis, idem collega's, en zure wijn of lauwe pils. Ik zit gewoon op de bank, met nacho's en glühwein (slechts 1,12 euro per fles bij de Albert Heijn!).
En geef maar toe, dat heb jij ook liever dan een amuse van norirollen tomatentartaar, een hele bloemkool in bladerdeeg en een gepocheerde peer met gorgonzola. Ik dus ook.
Maar er is meer! Ik hoef ik me ook niet te houden aan de verplichte tafelrangschikking waarbij je de avond heel lang wordt naast die suffe kantoorgenoot. Of waarbij je je in moeten houden omdat je naast je leidinggevende bent ingedeeld. Ik zit gewoon naast de afstandsbediening links van mij. En rechts dus de nacho's en de glühwein.
En ook de gênante momenten van aangeschoten bazen op de kerstborrel met een slechte speech vol onbegrijpelijke metaforen blijven mij bespaard. Er is maar één iemand die sterke verhalen vertelt (en aanhoort), en dat ben ik. En toevallig kan ik dat goed. Het is immers mijn werk.
Sneu? Neuh!
Maar vind ik mezelf sneu omdat ik de enige gast ben op mijn eigen kerstdiner? Omdat ik geen dertiende maand, kerstpakket of meedrinkende collega's op de kerstborrel heb?
Nee, want ik krijg er zo veel voor terug! Vrijheid, tijd om te doen wat ik zelf wil en een fatsoenlijke portie eten. En vind je me toch een beetje zielig? Je kunt altijd mailen, ik reageer meteen! Mijn agenda is toch leeg en mijn afwezigheidsassistent heeft zelf vrij genomen.