donderdag 28 maart 2013 16:17
Stel, je bent president van een kleine republiek met ongeveer 800.000 inwoners en hebt nog circa 10 miljard euro extra nodig om je (ei)land overeind te houden. Voor die extra steun zou je als EU-lidstaat kunnen aankloppen bij Europese Centrale Bank (ECB). Ondertussen houd je de banken anderhalve week dicht en limiteer je de mogelijkheid van geldopname of transacties naar het buitenland, zodat er nog een beetje geld in de kluis overblijft....
Om hiervoor in aanmerking te komen moet je een 'tegenprestatie' leveren: Of je haalt met spaarheffing onder je inwoners 5,8 miljard binnen of je kiest voor de alternatieve variant door twee van je meest noodlijde banken aan te pakken door middel van herkapitalisatie [lees: megaheffing op tegoeden vanaf een ton].
Het was hoe dan ook een best moeilijke beslissing voor president Nicos Anastasiades van Cyprus, die zijn woedende burgers moet 'gerust stellen.' Gelukkig is de president er, door te kiezen van de alternatieve route, met de eurolanden en Internationaal Monetair Fonds ( IMF) uitgekomen en mag nu rekenen op de Emergency Liquidity Assistence van de Europese Centrale Bank.
De euro, die er sinds 2008 als wettig betaalmiddel is gaan gelden, heeft het land in moeilijkheden gebracht. Het eilandje dat veel bemiddelde Russische toeristen omwille van het 'zonnige economisch' klimaat permanente huisvesting bood, verkeert op het moment in zeer zwaar weer.
Haar economie is slechts gefundeerd op vier pijlers; toerisme, vastgoed, export en de dienstensector [lees: bijna failliete banken!]
Van 'ruilen komt huilen' wordt vaak gezegd. Toch heeft ruilen zo nu en dan voordelen.
Ruilen is in feite al eeuwen oud. Zo stamt dit fenomeen al uit het stenen tijdperk. Toen ruilde men al voedsel en wapens met elkaar. Omstreeks de middeleeuwen kende Europa een grote achteruitgang van de geldhandel. Ook toen werd ruilhandel de belangrijkste vorm van handel.
Waarom wachten tot er geld uit de muur van een 'omvallende bank' komt als je ook kunt ruilen?
Terug naar oude tijden. Ruilen is 'retro' en bovendien fiscaal onbelast!
In steeds meer van de voorheen meest geïndustrialiseerde steden van Griekenland wordt nu massaal overgegaan op ruilhandel. In de steden Volos en Chania hebben een aantal Grieken een ruilhandelsysteem voor goederen en diensten ontwikkeld. Het principe is eenvoudig en gebaseerd op een soort puntensysteem. Mensen moeten zich inschrijven op een online database en krijgen daar een virtuele rekening. Die rekening staat bij inschrijving op nul en kan aangezuiverd door het aanbieden van goederen en diensten. Wanneer mensen genoeg punten hebben verzameld kunnen zij zelf goederen en diensten aankopen. Het aanbod van het systeem varieert van voedingswaren, kleding en luxeproducten tot cursussen. Het Griekse ruilhandelsysteem anno nu zou Cyprus één-op-één over kunnen nemen. Immers, Cyprus is overwegend Grieks georiënteerd en beide landen hebben in zekere zin dezelfde pijlers waarop hun economie gefundeerd is.
Met het invoeren van spaarheffing of bezuinigingen wegens een toename van staatsschulden, verliezen leiders van de eurolanden het vertrouwen van het volk. Wellicht is ruilen op grotere [lees: internationale] schaal een oplossing? Wie zal het zeggen? Eén ding staat vast: één kilo citroenen is morgen ook één kilo citroenen. Mutatis mutandis voor een liter Ouzo. Dat kun je van de euro niet zeggen!