Even langzaam als hij neerknielde, staat Bruno nu weer op. Of het van schrik is of van verwondering weet ik niet maar jij klampt je met beide armen aan mij vast. Ik leg een arm om je schouder. De aanraking van elkaars huid stelt ons gerust.
“Vandaag,” herneemt hij, “hebben wij de kans om dat verdwenen volk symbolisch nieuw leven in te blazen. Als jullie ermee akkoord gaan, ga ik jullie voor in een ceremonie die bekend staat als de Wedergeboorte.”
Het is muisstil als Bruno is uitgesproken. Zelfs de wind ruist niet meer door het bos om ons heen. Wij durven geen vin meer te verroeren, terwijl Bruno op ons afkomt en jou strak aankijkt.
“Wat-wat houdt die… wedergeboorte in?” vraag je tenslotte als hij je bij de hand neemt. Ik zie zijn erectie groeien.
Ik lees dezelfde spanning in je gezicht die je ook in het vliegtuig had, toen je sliep. Je kruipt nog wat dichter tegen me aan. Bruno loopt, nee, schrijdt terug naar de kuil waar de metalen kist nog steeds open ligt. Wij overleggen op fluistertoon wat ons te doen staat, als we tenminste enige keus hebben. Bruno lijkt ons in zijn macht te hebben, als een tovenaar. Dat zou de vreemde verschijnselen die ik meen te hebben gezien, in ieder geval verklaren.
“Ik heb hierover gedroomd,” zeg je, “in het vliegtuig. De overeenkomsten zijn bijna eng. Het was net of ik geofferd werd.”
“Maak je maar niet ongerust,” probeer ik zowel jou als mezelf moed in te spreken, “wat er ook gebeurt, we zijn en blijven samen.”