Mokhallad Rasem verzamelt al twintig jaar persoonlijke notities: hij noteert dagelijks beelden die hem in zijn dromen verschijnen, of indrukken die zijn verbeelding binnen tuimelen vanuit de wereld rondom hem. Tijdens de oorlogen in Irak, maar ook later tijdens zijn doortocht via Duitsland naar België als asielzoeker en later als theatermaker. Het zijn korte en langere teksten in het Arabisch die hij nu aan elkaar smeedt tot één lang spreekgedicht. Te zien in Frascati Amsterdam.
Op scène alleen een leeg bed op een vloer van papier en foto's, summier vertrekpunt voor een verhaal dat uitnodigt tot een reflectie over het leven en hoe wij daar naar kijken. Mokhallad Rasem: "Ieder van ons heeft een dagboek in zijn hoofd: feiten en gebeurtenissen die ons tekenen, details die we ons herinneren, geuren, kleuren, angsten en andere gevoelens. Ik vertrek vanuit mijn eigen levensverhaal dat ik ophang aan bepaalde feiten sinds mijn geboorte in 1981 in Bagdad op het moment dat elders in de stad het alarm afgaat. Mijn verhaal is niet per se boeiender dan dat van andere mensen, maar het kan misschien toegang geven tot gedachten en gevoelens die universeel herkenbaar zijn. Ik heb me vaak als een vis gevoeld die aanspoelt op het strand en spartelt tot het tij weer binnenkomt… Verwacht geen documentair verhaal, verwacht geen commentaar op politieke situaties, maar een reis door de metaforen van de Arabische taal die mijn moedertaal is." van en met Mokhallad Rasem.