Ondertussen zijn we bijna een week verder na de eerste marathon. Lichamelijk ben ik al goed bekomen – wat had je verwacht na zo’n traag tempo – en sinds vandaag ook mentaal. Als je een marathon loopt, krijg je er een lesje in nederigheid bovenop. Misschien vooral wanneer je geremd werd door ongemakken.
Tijdens de middagpauze heeft mijn crosstraining bij Body Lifestyle veel deugd gedaan. Dit had ik dringend nodig. Kijk maar hoe blij ik was na afloop:
Een overigens sympathieke collega startte vrij vurig de discussie dat ‘zoveel lopen ongezond is want ze hoorde het van dokters-specialisten in de geneeskunde’. Dat zondag een zestienjarige deelnemer aan de Antwerpen 10 Miles overleed was haar argument en waarschijnlijk ook de aanleiding van het gesprek. Het is ook verschrikkelijk triest dat dit gebeurde.
Het langeafstandslopen zou bovendien je gewrichten onherroepelijk beschadigen. Is het niet nu, dan gebeurt het op oudere leeftijd. Dat ik aanhaalde dat ik door menig kranige vijftigers en zestigers voorbij gestoken werd op de marathon, baatte niet. Ook niet dat ik vertelde over de ultratrailrunners in mijn nabije omgeving en de gemiddelde leeftijd die ik vaststel op lange trail runs. Ik ben niet zeker of ze me geloofde. Eigenlijk had ik geen zin om te argumenteren dat ik niet akkoord ben dat alle afstanden die mensen boven de 10 kilometer lopen, ongezond zijn.
Ik ben een happy runner. Zelfs een run-for-fun-loper. Het maakt mij compleet zen. Eventjes lekker in de flow vertoeven om er daarna weer stevig tegen aan te gaan. En ja, voor mij liefst meer dan 10 kilometer als de tijd het toelaat.
Ondertussen droom ik al van mijn volgende kanjer: de Trail des Trappistes. Morgen meer hierover. Mijn tijd om te bloggen is om. Fijne dag, lieve lezertjes 😉
Je collega heeft waarschijnlijk wel gelijk, ons menselijk lichaam is niet gemaakt om zo’n afstanden te lopen. Ik denk dat iedere atleet dat wel weet, ‘te’ is immers nooit goed hé. We zullen er misschien later de gevolgen van dragen… Maar ik leef een beetje in het ‘nu’ en denk dat we moeten doen wat we graag doen zolang als het kan……