Telenet laat me net weten dat mijn limiet bereikt is. Dat het nieuws voortaan trager binnenkomt. Dat het surfen tergend traag zal gaan. En dat ik vermoedelijk het gros van sociale media berichten veel te laat ga ontvangen. Alsof ik daar zit op te wachten. Dat Eufrasie haar gat zal opheffen om een ketel pompoensoep te maken, het zal me worst wezen. Alhoewel, een goed klaargemaakte ‘zat’ pompoensoep met een krokant korstje en wat gesmolten kaas erboven … Neen nu toch even niet!
Het komt goed uit dat Telenet niet wilt mee werken want de dagen verkorten zo snel dat ik een normale datastroom niet meer in mijn dag gepast krijg. De donkere dagen zijn begonnen…
Tijd om te mijmeren! En eerlijk gezegd, ik hou wel van dat mijmeren. Alsof ik de tijd kan stil zetten, niet echt pauzeren, eerder snoezen, de geestelijke fase tussen slapen en wakker worden of weer indommelen... De toestand waarin je bedolven wordt met herinneringen die in een waas voorbij flitsen.
De glimlach die verschijnt op mijn lippen bij die momenten die ik koester. De warmte van de collegialiteit in LO45. Het gemis. Het delen van een lach en een traan. De fijne weetjes aan de koffiemachine. Het schouderklopje die je spontaan geeft aan een collega in nood. De knipoog die je terug krijgt...
Je voelt je heel erg loom , meegezogen in die gezelligheid van vroeger, je voelt dat je in een vredige diepe slaap terecht komt...