Alice verdient haar geld met het breien van vlinderdassen en bretels | TROUW
Alice verdient haar geld met het breien van vlinderdassen en bretels
Catrien Spijkerman– 12:09, 29 oktober 2017
Breien heeft nog steeds hetzelfde effect op haar: geconcentreerde ontspanning (of, zo je wil, ontspannen concentratie). Ruim tien jaar geleden begon ze er precies om die reden mee. De Britse O'Connell werkte in een vorig leven als actrice in BBC-series en films, wat neerkwam op heel veel wachten op de filmset. "Je bevindt je dan in een vreemd soort niemandsland. Aangezien je ieder moment kunt worden opgeroepen, moet je je blijven inleven in je rol - een boek lezen of al te veel 'jezelf zijn' gaat dus niet. Maar ik wilde ook niet voor de honderdste keer het script lezen." Iemand op de set raadde haar aan te breien. "Ik was meteen verslaafd."
Een van die modeontwerpers vroeg haar op een dag uit het niets waarom ze niet haar eigen label opzette. "Ik was totaal van mijn stuk gebracht. Sinds mijn dertiende was ik maar met één ding bezig geweest: acteren. Het was nooit in me opgekomen dat iets anders ook mogelijk was." O'Connell was net dertig geworden, misschien was het tijd voor reflectie. "Het leven van een actrice in Londen is inderdaad niet erg makkelijk. De stad is duur en chaotisch, en na bijna tien jaar altijd beschikbaar te zijn geweest voor audities en onregelmatige werktijden was ik ook een beetje moe."
Ze volgde een cursus in Brighton die haar wegwijs maakte in de brei-industrie en leerde met breimachines te werken. Een paar weken na haar laatste les verkochten zij en haar man alle bezittingen waaraan ze niet al te gehecht waren, en vertrokken in een bestelbusje naar hun nieuwe woonplaats Amsterdam - als je dan toch het roer omgooit, moet je het meteen maar goed doen. Hun verhuisbusje was voor een derde gevuld met wol - al had O'Connell nog geen duidelijk plan voor wat ze er precies mee zou gaan doen.
Fantastisch wat je maakt, maar je doet het in het verkeerde land. The Dutch don't dress up
'Iets onverwachters'
Na een winter lang sjaals en mutsen breien, was ze toe aan 'iets onverwachters'. Tijdens het lezen van 'The Great Gatsby' - 'voor de vierde keer, denk ik' - kwam ze op het idee: gebreide vlinderdassen. "Stijlvol, maar met humor, ouderwets, maar toch hip." Er volgde een lange periode van trial- and-error: het bandje krulde te veel, het strikje was te dik of juist te slap. Toen ze uiteindelijk het ideale model had bereikt, ging ze ermee naar een Amsterdamse markt voor zelfgemaakt design. O'Connell was Londen gewend, 'waar de straat wordt gebruikt als catwalk' en men niet terugdeinst voor een statement in stijl. Maar de Nederlanders - o Hollandse directheid - vertelden O'Connell meteen dat zo'n 'gekke strik' hier nooit zou werken. Een Fransman bracht het wat tactischer: "Fantastisch wat je maakt, maar je doet het in het verkeerde land. The Dutch don't dress up."
O'Connell liet zich niet uit het veld slaan. Expats hadden immers wel degelijk interesse in haar vlinderdas, en online is het makkelijk verkopen in het buitenland. Ze zette haar eigen label Wool & Water op, en voegde gebreide bretels en stropdassen toe aan haar collectie. Bevriende acteurs pronkten met haar creaties op rode lopers en op Instagram. Langzaam maar zeker meldden ook steeds meer Nederlanders zich. Een Amsterdams hotel stak zijn gehele personeel in vlinderdas en bretels, op bruiloften blijkt O'Connells 'onverwachte gebreide twist' zeer welkom. "Sinds twee jaar zijn Nederlanders nu zelfs mijn belangrijkste klant." Haar bestverkopende product in Amsterdam? O'Connell grinnikt. "Vlinderdasjes voor honden en katten."