datum woensdag 21 juni 1995
traject Oberkappel - Rannastausee - Altenhof(600) - Niederranna(289)
hoogten 284 - 596 meter
weer Aanvankelijk onbewolkt, later licht bewolkt (tijdens de wandeling)
temperatuur 24-28°
uitgaven Gasthof Fischer Oberkappel 1038, Spar Oberkappel 70, Niederranna Almdudler 34, diner Niederranna 477.
Er was warm weer voorspeld, 24 graden-31 graden met in de middag in heel Oostenrijk onweer. We konden, voor zover we dat konden inschatten aan de hand van ons wandelboekje voor wat betreft overnachtingsmogelijkheden, 12 of 42 km lopen. Het werden er dus 12. We konden niet voor 8 uur ontbijten. We deden het rustig aan. Na het ontbijt deden we inkopen bij de Spar en we begaven ons op weg. Het was al aardig warm, zo rond de 21 graden. Van Oberkappel naar Niederranna liepen we de hoofdroute, terwijl we op de heenroute een variant hadden genomen. We verlieten Oberkappel langs de Ranna, die geleidelijk overging in de Rannastausee.
Halverwege de stausee was een brug over het niet al te brede stuwmeer. Daar vanaf maakte Coos in beide richtingen een foto. Aan het eind van het stuwmeer liepen we een klein stukje over een verkeersweg naar de stuwdam toe. Vlak voor de stuwdam ging ons pad over een trap naar beneden. We gingen nu vele keren over houten bruggetjes voorzien van hekken van draadseil. De bruggetjes waren veelal tegen de steile helling aan vastgemaakt. Langs ons pad liep een pijpleiding waar we water doorheen hoorden stromen. We kwamen op een asfaltweg uit bij een houtzagerij. Hier rustten we even op een onderstel van een wagon in de schaduw.
Daarna liepen we naar Altenhof. Het slot was privé, maar we liepen wel tot de binnenplaats. We volgden de pijl naar de kerk, maar de kerk bleek gesloten te zijn. We verlieten ons pad en het leek of ons pad dood liep op een grasveld, waar het hooi bijeen werd geharkt. De markeringen waren slecht, maar aan de hand van de kaart wist ik hoe het pad verder liep. Aan het einde van een grasveld draaiden we ons even om en zagen een korenveld met daarachter een kasteel. Hierna ging het pad het bos in en daalden we langzaam over een smal bospad met af en toe wat rotspartijen, zoals in Berdorf. De ruïne Falkenstein was echt een ruïne en flink overwoekerd met talrijke bomen. Toen we bij de ruïne weggingen, kwam er net een echtpaar aangelopen, die de ruïne ook gingen bezichtigen.
Vlak na dit punt voerde ons pad tussen 1½ meter hoge brandnetels. We kwamen bij een paar huizen en zagen achter een hekwerk een ree lopen. Bij de Donau aangekomen hielden we een rust in een bushokje in de schaduw. Daar was ik echt aan toe en trok ook de bergschoenen uit. Bovendien kleedden we ons hier om van een knickerbocker naar een korte broek. Al eerder had ik m'n T-shirt met een anker aangedaan. Hier zit namelijk een kraag aan, omdat ik last van mijn schouders kreeg door de zon.
Het laatste stuk van de wandeling voerde deze dag weer langs de Donau. We namen weer op hetzelfde adres een Zimmer. De kamer was nog niet klaar. We zaten op een bankje en rond vier uur gingen we douchen. Daarna wilden we om 5 uur warm eten in het plaatselijk restaurant, maar dat serveerde pas diners vanaf 17.30 tot 18.00 uur. Even na 17.00 uur kwam een inktzwarte lucht aanzetten en gingen we toch al het restaurant in. Er barstte een onweer los en het bleef langdurig hard regenen. Een paar keer kwamen fietsers binnen om voor de regen te schuilen. We dronken een ¼ liter glas rode wijn. Daarna aten we huissoep en rinderbraten met sla. Coos nam een ijsje, banana-split toe en ik nam nog een germknödel.