De liefde van een Boer » Stratenus, Louise » [1900] - Pag. 376 | Delpher
ander voorkomen verleende dan gewoonlijk.
Een brandende blos overdekte haar gelaat. Wat moest men wel van hem, en dus ook van haar, denken ? In hare ergernis werd zij onrechtvaardig en rekende zij het hem als eene misdaad toe, dat hij het gewaagd had tot haar te komen.
De jonge man was intusschen op haar toegetreden ; hij zag haar alleen, en zóó groot was zijn geluk haar weêr te vinden, dat hij niet eens opmerkte hoe zonderling het was dat zij zoo roerloos aan haar zetel geketend bleef.
"Eleanor," zeide hij ontroerd, zoodra hij vlak bij haar was : "liefste, ik ben gekomen om uwe broeders te bezoeken en u tevens met mij terug te nemen."
Zonder zich om de aanwezigen te bekommeren, sloeg hij den arm om haar heen en drukte haar een kus op de lokken.
Zij wikkelde zich driftig los en rees overeind.
"Dat doet men nooit in de wereld," zeide zij in gebroken hollandsch, en zich tot de overigen wendende, ging zij in het Engelsch voort: "Gij hebt het gehoord; ik word opontboden."
"Maar dat is barbaarsch !" riep Sir Cecil lachend uit : "Wij kunnen u in het geheel nog niet missen. Is mijnheer, daarginds, uw echtgenoot ?" en hij zette zijn knijpbrilletje op, om den jongen Boer aandachtig te bestudeeren.