De resten van de woningen bestaan uit muurtjes die tegen de rotsen zijn gebouwd. Sommige gestapelde muurtjes zijn nog in redelijk goede staat, maar je vraagt je wel af voor hoelang dat nog het geval zal zijn.
De bewoners van het dorpje verzamelden hars uit de dennenbomen. De hars werd opgeslagen in urnen en getransporteerd naar Millau, waar het werd gebruikt om de pottenbakkersovens te verwarmen.
Iets meer dan 100 meter verder op de GR6 zie je de eerste van de Arcs de Saint-Pierre. Door hun enorme hoogte en breedte spreken de massieve stenen bogen tot de verbeelding. Hoe zijn ze ontstaan? Dat is niet helemaal zeker. Een theorie is dat ze het gevolg zijn van de getijden van een zee die die meer dan een miljoen jaar geleden de Causse Méjean bedekte. Hoe dan ook, loop door de fascinerende, enorm hoge bogen en waan je in het decor van een film.
De laatste Arc de Saint-Pierre ligt iets verhoogd en is van nature bijna een woning. De ‘tafel’ en ‘banken’ eronder maakten het vast erg aantrekkelijk om hier te gaan wonen.
Wij kozen ervoor om op deze bloedhete dag in juli 2020 dezelfde route terug te lopen. Het is ook mogelijk om er een rondwandeling van te maken. Kijk hieronder voor meer informatie.
De wandeling naar de Arcs de Saint-Pierre volgt gedeeltelijk de route van Grande Randonnée 6, gemarkeerd met de bekende rood-witte ‘vlaggetjes’. Het pad zelf heeft een gele markering. Om alle bezienswaardigheden te zien, loop je hier en daar een zijpaadje in.