Radiologen kwamen de afgelopen week toch al niet zo lekker in het nieuws. In een onderzoek bij 24 gerenommeerde radiologen miste 83 procent van hen op een longscan een daarin aangebrachte afbeelding van een gorilla. En nee, dit is geen broodje-aap verhaal. Het fenomeen van inattentional blindness is al vaker beschreven, maar in dit geval is het wellicht nog pijnlijker. Zeker omdat de maand februari toch al in het teken staat van misdiagnoses, vermijdbare fouten, en artsen met een beroepsverbod die toch vrolijk hun praktijk – al dan niet grensoverschrijdend in alle betekenissen van dit woord – weer elders voortzetten. Terwijl de luchtvaartsector al jaren belangrijke veiligheidslessen geeft (het Oogziekenhuis in Rotterdam laat zich er al sinds 1992 door inspireren), blijkt vooral op medicatiegebied er nog steeds een wereld te winnen te zijn. De minister maande de beroepsbeoefenaren, maar de minister kan ook zelf nog veel concretere stappen zetten.
Hoe maken we een goede scan van de gezondheidszorg, lezen we hem goed en gedetailleerd, halen we de privé-, beroeps- en commerciële belangen eruit, leren we van en implementeren we uit andere vakgebieden, en treden we adequaat en daadkrachtig op waar dat nodig is? En hoe doen we dat allemaal zonder te verzanden in administratieve rompslomp, eindeloze checklists, en angst voor de IGZ en het Algemeen Dagblad? Aan de positieve kant begint het met het vaststellen van het doel, en eigenlijk kennen we in de basis alleen adjusted life years en QALY als meetbare effecten. Elk innovatief geneesmiddelonderzoek zou hierop beoordeeld moeten worden. Aan de negatieve kant begint het met het lokaliseren van vermijdbare fouten en het bezien op welke benchmarks ondermaats wordt gescoord. Nog steeds chronisch NSAID-gebruikers in je praktijk of instelling zonder maagbescherming? Corrigeer dat! Scan beiden, en laat buitenstaanders meekijken om te voorkomen dat een mensaap over het hoofd wordt gezien.