`Dan wil ik twee dingen noemen. Toen ik voor het eerst deze kerk binnen kwam werd ik meteen geïmponeerd door die machtige tweeëndertig-voets pedaaltorens compleet met die engeltjes in het snijwerk boven de pijpen, die hun trompetten opheffen. Dat is echt hét beeld van het Martini-orgel. En dan die eerste cd van Wim van Beek die na de restauratie uitkwam, met daarop onder andere het Vater unser van Böhm en het Piece d’Orgue van Bach, die heb ik echt he-le-maal grijs gedraaid en zo is mijn liefde voor dit orgel begonnen!`
`We moesten literatuur voorspelen uit verschillende stijlperioden, met het zwaartepunt op Bach. Maar het was vooral belangrijk dat je goed kunt improviseren én transponeren, dat laatste omdat het orgel een halve toon hoger dan normaal staat gestemd. En als je op een vroege zondagochtend van de kerkgangers vraagt of ze een lied hoger willen zingen dan het genoteerd staat, is dat meestal geen succes … Om mijn vaardigheid in het transponeren te demonstreren heb ik toen een partita geïmproviseerd op het lied De Heer heeft mij gezien en onverwacht waarbij ik iedere variatie in een andere toonsoort speelde en het geheel soepel in elkaar overliep.`
De Martinikerk heeft nu veel verschillende organisten, waaronder twee concertorganisten (Leo van Doeselaar en Erwin Wiersinga) en twee kerkorganisten. Is dat een wenselijke situatie? Is er bijvoorbeeld wel voldoende tijd om te studeren voor iedere organist?