Een goedgesneden colbertje, bovenste twee knoopjes van het het overhemd open met wat borsthaar eruit en een vlotte babbel. Dat is Mogib Hassan, journalist en activist uit Jemen. ‘Amsterdam really shaped my way of thinking’, zegt hij tijdens het zogenoemde koffietafelgesprek waarbij ik aangeschoven ben.
Hassan blijkt in Nederland gestudeerd te hebben. In Amsterdam kreeg hij ook een relatie en volgde trouw de integratiecursus. Een beetje Nederlands spreekt hij nog steeds, maar hij maakt zich liever verstaanbaar in het Engels. Door zijn verblijf in Nederland beschikt Mogib over een Nederlands paspoort en dat is tot nu toe al een aantal malen zijn redding geweest, wanneer hij in problemen dreigde te geraken in zijn thuisland Jemen.
Het gesprek aan tafel verloopt chaotisch. Door de nieuwsgierigheid van de gasten maar ook door de spraakwaterval die de journalist blijkt te zijn. Op de vragen die er aan hem worden gesteld komt steevast een breed verhaal terug. Het enthousiasme spat er van af. Zo vertelt hij over de wijze waarop de revolutie zich aan het voltrekken is in Jemen. In tegenstelling tot landen als Tunesie en Egypte waar de demonstraties werden aangevoerd door veelal jonge hoogopgeleide mensen, kampt de bevolking uit Jemen met een grote onderwijsachterstand. Daarnaast bleek ook dat de wapens van de nieuwe media in Jemen nauwelijks doeltreffend waren. Oproepen op Facebook en Twitter sorteerde nauwelijks effect en wisten weinig betogers op de been te brengen. ‘Wat bij ons uiteindelijk succesvol bleek te zijn was de macht die de stammenleiders hier nog steeds hebben’, zegt Hassan. ‘Toen de stammenleiders uiteindelijk opriepen om te gaan demonstreren waren er binnen no time grote groepen Jemenieten op op de been om te demonstreren.’
Hij laat ons beelden zien van de betogingen in steden als Aden en Sanaa. We zien grote groepen vrouwen, gekleed in de bekende zwarte niqaab op een plein. Allemaal houden zij een rode kaart omhoog. Zoals de scheidsrechters dat doen in het voetbal, militairen kijken toe. ‘Hiermee laten ze zien dat het gedaan is met Ali Abdullah Saleh, de president van het land.’, aldus Hassan. Een rode kaart voor de president, het oogt nogal braaf en misschien zelfs wel een beetje kolderiek. De beelden die hij daarna laat zien van de zogenoemde ‘Friday of Dignity demonstration’, laten ons echter zien dat ook hier dergelijke demonstraties volledig uit de hand kunnen lopen. We krijgen aan de koffietafel beelden te zien van een demonstrantenmenigte die letterlijk uit elkaar geschoten wordt. De scherpschutters slaan genadeloos toe en we zien veel shots van stervende jonge mannen die op geimproviseerde brancards – vaak enkel bestaande uit een tentdoek – weggedragen worden.
Ondanks het gebrek aan educatie, het feit dat de social media niet hun werk doen, en de geringe belangstelling van de internationale gemeenschap voor de situatie in zijn land blijft de journalist uit Jemen positief. Hij ziet de revolutie slagen. De bevolking vraagt immers om het vertrek van de president dus zal hij vertrekken, redeneert hij simpel. Het tekent Hassan die vanuit Jemen ook werkzaam was voor het VPRO-programma Metropolis. Daar maakte hij een aantal reportages. ‘Niet over politiek, maar meer over culturele dingen’, zegt hij. Zijn laatste reportage ging over het feit dat veel mensen in Jemen de zon zat zijn. Daarna heeft hij niks meer voor de VPRO gemaakt. Dat kwam omdat hij er moeilijkheden mee kreeg. Zo werd zijn huis bestormd, en bij zijn vertrek naar Nederland werden zijn laptop, dvd’s en usb-stick in beslag genomen. Dat heeft hem toch wel enigszins bezorgd gemaakt over zijn terugkeer naar Jemen. Maar desondanks bespeur ik geen angst bij de journalist. De vastberadenheid is er nog steeds. Mogib Hassan zal gewoon reportages blijven maken. Over Jemenieten die de president en de zon goed zat zijn.