Toen Lena 1 jaar oud was had Mishko een verrassing voor haar klaar. Hij maakte haar vroeg wakker, de sterren fonkelden nog aan de hemel. Hoewel haar lichaam nog zeer moe en log aanvoelde was ze helemaal klaar voor het vertrek. Met een grote nonchalante geeuw vroeg ze ‘Waar gaan we heen?’
Lena zag dat hij niet niet van plan was om haar vraag te beantwoorden en ze besloot daarom maar gewoon in het zadel op zijn rug te klimmen. Het zadel had zijn diensten al bewezen, want ze viel niet meer naar beneden en Mishko geraakte zijn evenwicht niet meer kwijt tijdens het vliegen. Het had een hele wereld voor haar geopend sinds ze met hem overal naartoe kon. Mishko nam haar mee naar een plaats waar ze nog niet geweest waren, ver over de bergen van de vallei. Hoe hoger ze kwamen hoe moeilijker Lena het had om haar ogen open te houden. De ijzige kou sneed langs haar snoet en ze begroef haar neus diep in Mishko’s warme vacht. Hij merkte dat de snijdende kou zeer oncomfortabel was voor haar en hij daalde wat. Lena schudde haar kop, in de hoop dat ze de rillingen zo van haar lijf kon verdrijven. Ze keek rond maar herkende niets van de wereld onder hen. Het hele landschap was bezaaid met bergen die hier en daar nog een sneeuwtapijt hadden op de top.
Lena spitste haar oren en keek gefascineerd rond. Haar pluizige oren waren naar voren gericht en stonden kaarsrecht. De oren van een Zora begonnen als kleine, schattige puntjes, maar groeiden uit tot statige, lange oorschelpen, bedekt met een lange, donzige vacht. Ze waren niet alleen leuk om te zien, maar ook erg handig, want het zorgde ervoor dat ze erg goed konden horen. Terwijl Lena alle geluiden en geuren rondom haar extra aandacht gaf, was Mishko druk in de weer. De Paran draak leek duidelijk op zoek te zijn naar iets. Plots daalde hij af naar beneden, zijn vleugels strak tegen het grote drakenlijf getrokken. Lena kneep haar ogen dicht om zich te beschermen tegen de felle tegenwind. Enkele minuten later landden ze op de ruwe berggrond.
Lena gleed van zijn rug en keek verwonderd rond. Was dit alles? Een hoop dorre bergen? Haar enthousiasme smolt weg als sneeuw voor de zon en haar oren vielen langzamerhand terug in hun normale positie. Mishko kon Lena’s lichaamstaal lezen als geen ander en hij zag dat ze het niet begreep, maar ze keek dan ook de verkeerde kant op. Met één van zijn grote, scherpe nagels tilde hij haar snoet op naar de horizon.
Ze snapte het nog steeds niet, maar deed wat hij vroeg, haar hoofd een beetje schuin uit nieuwsgierigheid. Zou er dan toch iets te zijn bij die bergflanken aan de overkant? Na enkele minuten werd hun geduld beloond; een oranje gloed rees traag boven de bergtoppen, gevolgd door de zon. Het leek wel een gigantische bol lava vanaf hier op de bergtop. Lena staarde verbijsterd naar het lichtspektakel dat de zon rondom zich uitstrooide. De sterren leken letterlijk te wijken voor haar warme gloed. Mishko boog zich naar haar toe en fluisterde;
Lena hapte opgewonden naar adem toen ze het dorp ontdekte dat daar tegen de bergwand op rees. Overal waren gaten te bekennen van grotten en de talloze paden die er tussenin liepen.
“Dat klopt, maar ik wil dat je weet dat de bergen een gevaarlijke plaats kunnen zijn. Ik heb je opgevoed en beschermd omdat ik om je geef. Denk niet dat een andere Paran draak dit ook zal doen voor jou. Wees dus altijd voorzichtig.”
“Ik begrijp het niet Mishko, waarom zou ik me ooit in de bergen begeven? Zora’s leven toch in de vallei en het bos?”
“ Er komt een dag waarop jij en Jenna beiden zullen vertrekken op een tocht. Een tocht die een heel jaar duurt en die jullie zelf moeten ondernemen. Het is een traditie onder de Zora’s.”
“Jullie hebben niet enkel de gave van het lopen...” zei Mishko, “Zora’s zijn geen kleine, hulpeloze dieren Lena. Jullie zijn in staat tot het leren van alle gaven van alle andere fantasiewezens in de wereld.”
“Wauw.” fluisterde Lena onder indruk en ze richtte haar dromigerige blik op het draken dorp voor haar.
“Dat is het moment waarop ik jou voorgoed zal moeten loslaten.” Vervolgde hij met een diepe zucht. Lena lachtte hem geruststellend toe.
“Nou, dat is toch nog niet voor meteen.” Zei ze en ze vleide zich tussen zijn twee grote voorpoten. Ze genoten van de zonsopgang voor hen die hun snoet verwarmde en het berglandschap met een gele gloed overspoelde. Pas toen de zon reeds ver boven de bergen was besloten ze terug huiswaarts te gaan. Lena dacht na over de grote wereld die haar nog te wachten stond. Er was zoveel te ontdekken, zoveel dat ze nog niet wist. Ze wou het allemaal kennen, maar er zat niets anders op dan geduld hebben.
Vervolg: De volgende delen van Zora Mythe komen normaal gezien ook nog wekelijks online, maar ditmaal moet ik ze vanuit het niets schrijven, aangezien ik het boek nog niet verder had dan hier. Mijn hersenen moet dus werken om verdere verzinsels op papier neer te pennen, maar ik probeer het telkens op maandag te posten :-)
Heel mooi geschreven, HippieFox. Je voelt de emoties van de wezentjes terwijl je het leest. Heel goed. :-)