De Wever wil de Zestien nu plots 'aanvaarden', maar wie zijn de échte kandidaten voor het premierschap? - Business AM
Hoofdpagina » De Wever wil de Zestien nu plots 'aanvaarden', maar wie zijn de échte kandidaten voor het premierschap?
gepubliceerd op zaterdag 22 februari 2020 om 10:07 •
Bart De Wever (N-VA) toont zich bereid om premier van België te worden, 'als dat nodig is'. Maar dat lijkt een manoeuvre om Vivaldi, of een afgeleide, zo moeilijk mogelijk te maken.
Eerst de grote vaststelling: 'België is al tien jaar dood. Dit land is op. Totaal op. Magnette weet dat ook, maar hij durft het niet vertellen aan zijn kiezers.'
Dan z'n mediakritiek: 'Als we een beetje normale kranten hadden in Vlaanderen, dan zou er elke dag op elke voorpagina staan wat een schande het wel is dat de Parti Socialiste een regering wil vormen zonder Vlaamse meerderheid, zonder de twee grootste partijen van België. Helaas ontbreekt het ons, Vlamingen, aan zelfrespect.'
De obligate afrekening met de PS, die vorige week de opdracht van Geens opblies: 'Dat was van een brutaliteit die ik nooit heb meegemaakt. Hij heeft Koen Geens, ons en heel Vlaanderen tot op het bot vernederd. België kan Magnette geen barst schelen.'
De melancholische heimwee naar Elio Di Rupo (PS): 'Dit zou Di Rupo nooit gedaan hebben. Hij is een heel andere persoon. Di Rupo is links geboren. Als zoon van een migrant, een arbeider. Magnette is links van overtuiging. Die is niet uit een mijnwerkersbroek geschud. Di Rupo kijkt anders naar België. Hij is er oprecht aan gehecht. Die bezorgdheid heb ik bij Magnette nooit bespeurd.'
Het ongenadige afscheid van Gwendolyn Rutten (Open Vld): 'Ik heb haar niet meer gesproken. Waarom zou ik? Als ik met de PS wil praten, doe ik dat wel rechtstreeks, niet via haar. Haar Open Vld is vandaag een dépendance, een onderafdeling van de Parti Socialiste.'
De onvermijdelijke druk die gaat komen op CD&V: 'Wie is er na zo'n vernedering nog in staat tot zo veel zelfverloochening? Niet de CD&V van vandaag, denk ik. Maar de druk op die partij zal immens zijn. Altijd zullen er bij CD&V wel een paar opstaan die vinden dat het zoetjesaan tijd is om het land te redden. Maar dat is nu net het misverstand: paars-groen-plus-CD&V gaat dit land niet redden. Die regering gaat niets doen. Nul komma nul.'
De fundamentele gevolgen: 'Als je het land zo snel mogelijk wilt doen barsten, handel je zoals hij nu heeft gedaan. Hij is er met de voorhamer tegenaan gegaan. Ik weet niet of ik daar nu blij of verdrietig om moet zijn, maar in de afbraak van België speelt Magnette een grote rol.'
Vervolgens het openlijke aanbod: 'Als dat nuttig kan zijn, ben ik bereid om in de Wetstraat 16 te gaan zitten, zij het dik tegen mijn goesting. De gedachte aan het premierschap leidt bij mij niet tot zinsverbijstering. Voor mij zou het premierschap een soort noodlot zijn. Maar ik zou het zeker ondergaan en aanvaarden.'
Het is meteen ook de perfecte voorbereiding op een mogelijke kiescampagne waarin de N-VA het verschil moet maken met Vlaams Belang: de centrumkiezer, die van N-VA 'verantwoordelijkheidszin' verwacht, is meteen op z'n wenken bediend.
'Vivaldi, die kunnen samen nog geen onderstationschef benoemen', haalt Theo Francken (N-VA) uit in La Libre.
'We moeten de chaos vermijden, en net daarvoor is confederalisme nodig', zegt Peter De Roover (N-VA) in Le Soir. Hij roept overigens de twee huidige opdrachthouders, Patrick Dewael (Open Vld) en Sabine Laruelle (MR), op om 'opnieuw PS en N-VA te proberen samenbrengen'.
Geen weldenkende mens gaat er overigens van uit dat Dewael en Laruelle nog gaan proberen om echt paars-geel nog eens op de been te brengen. Net zoals in de periode van Koen Geens (CD&V) het heel duidelijk was dat die net wél dat probeerde te doen, maar er hardnekkig blinden en doven bleven bestaan die maar hamerden op de 'open opdracht' van het Paleis, zou dat nu ook kunnen gebeuren, in omgekeerde zin.
Die opdracht van Dewael en Laruelle bestaat er dus vooral in als 'koninklijke sfeerbrengers' de relaties een beetje terug op kamertemperatuur te brengen. Want op dit moment zijn er diepe wonden tussen PS en CD&V geslagen, en die moeten wel geheeld worden, voor een Vivaldi of iets anders kan opgestart worden.
Bij Open Vld is het genuanceerder. Een deel van de partij, onder leiding van afscheidnemend voorzitter Rutten, blijft focussen op de 'ethische hervormingen', waarmee ze massaal hopen kiezers te verleiden. Dat irriteert CD&V mateloos, een constante frictie, die nog steeds de relaties tussen CD&V en de voorzitter van Open Vld vertroebelt.
Die aanpak is zeker niet ruim gedeeld binnen Open Vld: een pak tenoren verstaat niet waarom CD&V blijvend moet geïrriteerd worden. Hoe dan ook ligt het voor de hand dat dit thema naar de achtergrond verdwijnt, eens er een wissel van de macht is in de Melsensstraat. Of minstens een consensus-streven: 'Uiteraard willen de christendemocraten ook op een menselijke manier het einde van dementerend leven in de juiste banen leiden. Daarover valt wel degelijk een compromis te maken.'
Om te beginnen is ze vandaag al premier en een oude wijsheid in de Wetstraat zegt dat je 'moeilijk in de Zestien geraakt, maar nog moeilijker eruit'.
Ook bij de Vlaamse liberalen is er gefluister dat het Wilmès mag blijven, 'een vrouw is perfect'. Dat lost meteen de interne rivaliteit daar op.
Zelf heeft hij dat altijd afgehouden, 'met twaalf zetels heb je geen recht van spreken', maar niemand kan ontkennen dat De Croo erg graag minister is, en een premierschap als puntje bij paaltje komt niet zal weigeren.
'Patrick heeft in elk geval het carrure van een premier, hij zou dat erg goed doen', zo is binnen Open Vld te horen bij een kopstuk.
Met z'n optreden in De Zevende Dag na z'n mislukking, heeft hij zich meteen ook op een soort politiek voetstuk gezet. 'Een Tindemans-moment', zei professor Carl Devos zelfs. De Wever heeft hem bovendien het aura van 'betrouwbare staatsman' gegeven, die letterlijk 'zijn ziel niet verkocht voor een bord linzen'.
Dat Geens bovendien 'de kogel van binnen z'n partij' kreeg, zoals de PS in een Instagram-meme suggereerde, bevat natuurlijk ook een grond van waarheid: een pak lekken, én een onnodige communicatieve uithaal van Pieter De Crem (CD&V), maakten het hem bijzonder moeilijk. De vraag is dus niet zozeer of de andere partijen het Geens zouden gunnen, dan wel of CD&V zelf hem de Zestien gunt.
Waarom dit van tel is: Persoonlijke ambities hebben al een disproportioneel grote rol gespeeld in de onderhandelingen de afgelopen acht maanden. Het is van belang die dynamiek goed in het oog te houden, wil men de onderhandelingen goed lezen. Want zeker in deze nieuwe periode van 'Vivaldi', die onder Dewael en Laruelle is aangebroken, blijft het een sleutelelement.