Is opgeven echt geen optie? - Bravis Stiltecentrum
Is opgeven echt geen optie?
Mateloze bewondering heb ik voor ze, die wielrenners die op de laatste dag van de Tour tegen de Alpe d'Huez opreden. Je benen doen het eigenlijk niet meer, je hoofd roept alleen nog maar 'STOP!', er komt geen eind aan het klimmen, aan de bochten. En dan toch meter na meter doorgaan…
Daarom ook heb ik minstens zoveel bewondering voor de fietsers die meedoen aan Alpe d'HuZes, die dezelfde berg beklimmen om op die manier hun aandeel te leveren aan de strijd tegen kanker. Hun hoofd en benen zullen minder getraind zijn dan die van de profs uit de Tour, maar intussen is die berg voor hen precies even steil, en kent hij evenveel bochten.
Ik geef het je te doen…Chapeau!
Maar ik moet bekennen dat ik iets meer moeite heb met het motto van Alpe d'HuZes: opgeven is geen optie.
Ik kom ze tegen, mensen voor wie ziekte een vijand is waar ze met al hun energie en kracht tegen vechten. Hoeveel operaties ze ook moeten ondergaan, ze gáán ervoor, zoals dat tegenwoordig heet.
Bijwerkingen van medicijnen nemen ze op de koop toe.
Hoe ook hun lichaam het laat afweten, hun geest is niet te breken. Opgeven is voor hen inderdaad geen optie. Ze beklimmen de berg, tot en met de laatste bocht.
Ik luister naar de verhalen, en voel alleen maar diep respect.
Maar ik hoor ook de andere verhalen.
Verhalen van mensen die gewoon niet meer kúnnen. Lichaam en leven heeft hun bordje voller geschept dan ze nog kunnen verwerken, tot het moment waarop ze zeggen: zo is het wel genoeg…
Zijn zij dan de opgevers, de zwakkelingen die het laten afweten als het lastig wordt, die niet van doorzetten weten zodra de berg een beetje steil wordt?
Dat oordeel lijkt me wel buitengewoon onbarmhartig.
Ook naar hun verhalen luister ik dan ook met even diep respect.
Mensen voor wie opgeven geen optie is, ze oogsten alom bewondering, en ik gun ze dat natuurlijk van harte.
Maar mag ik dan ook eens een lans breken voor de mensen voor wie opgeven nog de enige optie is.
Ik gun het ze zo: mensen naast hen, die met een warm hart en met mededogen naar hun verhaal luisteren.