Roeien met de riemen die je bent | Plot magazine
"Het was het eerste boek waarvan ik dacht: hiervan vind ik het belangrijk dat er een film komt", legt hij uit. "Het is een heel persoonlijk, jong verhaal. En omdat het zo persoonlijk is, is het tegelijk ook heel universeel." Hij vergiste zich echter wel in wat er bij het schrijven van boekverfilmingen komt kijken. "Ik dacht dat het makkelijk zou zijn, het boek was er immers al. Je hebt je arena, je karakters, je conflict, je structuur... ik vond het valsspelen, eigenlijk niet echt scenarioschrijven. Maar daar ben ik helemaal van teruggekomen. Het is enorm scenarioschrijven, maar dan met heel veel beperkingen."
Sinds Zeeuws meisje werkten Norbert en Robert regelmatig samen, onder andere aan Waltz (waarnaar ze hun productiehuis Willy Waltz International genoemd hebben), Het gordijnpaleis van Ollie Hartmoed en natuurlijk A'dam - E.V.A. "Als je al lange tijd op zowel werk- als privégebied met elkaar verbonden bent, kun je al in een vroeg stadium dingen met elkaar uitknokken", meent Robert. "In het begin hebben we veel samen gedaan, maar je moet je niet afhankelijk van elkaar gaan voelen. Norbert is heel visueel, dus die heeft het altijd over plekken en werelden. Ik kon dan roepen: 'Dat is geen verhaal!' Of als hij iets voorstelde zei ik: 'Je loopt door mijn gedachten!' We hebben een poos niets samen willen doen, pas sinds Waltz zijn we weer met grote regelmaat gaan samenwerken. Ik was destijds nog niet zeker genoeg van mijn schrijverschap, maar op een gegeven moment denk je: kom maar op met die ideeën, want ik bepaal of ik er wat mee doe of niet. Alles is voedsel."
Roos schrijft sinds een jaar of zes voor film en televisie en Norbert noemt zichzelf een "gelegenheidsschrijver". Robert daarentegen is inmiddels zeer ervaren. Loopt hij nog weleens vast? "Eigenlijk nooit. Ik schrijf al sinds mijn zestiende. Ik begon met cabaretjes; André van Duin-stijl, echt flauw. Dingen met weinig prestige vond ik lekker. Heel erg je best doen op dingen die niet heel erg goed hoeven te zijn, dat vind ik eigenlijk het leukste. Als ik niet weet hoe ik ergens uit moet komen ga ik ontzettend stomme scènes schrijven, gewoon stug doorschrijven tot het weer lekker loopt. Ik heb trouwens wel vaak dat ik op een gegeven moment roep dat iets echt mislukt is, en Norbert dan vraagt: 'Op welke pagina ben je?' 'Op 27.' 'Aha, weer op 27.' Het is altijd dezelfde pagina en altijd dán denk ik dat iets veel te lang wordt." Norbert: "Je zou denken dat 'ie zelf op een gegeven moment wel die wetmatigheid gaat zien." Robert reageert onverstoorbaar: "...maar dan blijkt dat ik er meestal een heel stuk uit kan snijden."
Het werk van alle drie kenmerkt zich door iets liefdevols, iets hoopgevends, iets van een groot mededogen voor de mens, die ook maar door het leven struikelt. Zien ze zelf overeenkomsten, een bepaalde thematiek die hen verbindt? Norbert: "Ik denk dat we allemaal erg van de menselijke maat houden. Dat het niet per se om een spannend plot gaat, maar om het roeien met de riemen die je hebt, en waar je dan terechtkomt. Robert: "Ik denk dat we ook houden van een soort poëzie, schoonheid in kleine dingen. We zijn niet cynisch, we kijken nooit op personages neer. Roos: "Terloopse poëzie, waar A'DAM - E.V.A. wel het beste voorbeeld van is, is het allermoeilijkste om te vangen. Het is veel lastiger om die hele subtiele kant van het leven te laten zien."