Ontdekking van Groningen (e.o.): Slappe lach
In 2001 waren wij eens met ons drietjes een dag of vijf in Londen. We hadden een hotel dat er van buiten prachtig uitzag en van binnen leek het op Fawlty Towers, allerlei trappetjes en gangen met vloerbedekking en behang in de meest gewaagde kleurcombinaties. Na een lange dag wandelen door de stad lag Man even op het bed en Zoon zat te 'gameboyen'. Ik liep wat heen en weer te drentelen, kleding, foldertjes en spulletjes te ordenen. De vloer kraakte op al mijn bewegingen een soort wijsje. Man bewoog mee op de maat van dat gekraak. We keken elkaar aan en barsten in lachen uit. Geen gewoon lachen … we kregen de slappe lach. Schokschouderen en kronkelen op het bed en totaal niet meer aanspreekbaar. Zoon keek verstoord op en zei: wat … waaat … WAT! De aanleiding tot slappe lach is meestal nogal stompzinnig en niet uit te leggen.
Ook samen met mijn zusje tijdens familiebijeenkomsten komt het regelmatig voor. Zomaar ogenschijnlijk uit het niets voel ik het dan al aankomen, probeer niet naar haar te kijken en denk o, nee, nee hè. Maar vanuit mijn ooghoek zie ik toch hoe haar schouders al zachtjes bewegen. Ik probeer wanhopig aan iets saais of zo te denken, maar het is al te laat. Onze hoofden beginnen te knikken, ogen dicht … we proesten het uit, tranen rollen over de wangen, gierende uithalen, geen controle meer, hand op de buik, niet meer kunnen stoppen. Zelfs als omstanders bedenkelijk of wrevelig kijken, er is niets aan te doen, het moet vanzelf stoppen. Het is soms pijnlijk, je bent compleet machteloos, maar het is ook zo bevrijdend.
Ik dacht altijd dat het meisjesding was, maar bij mij is het nooit overgegaan. En dat ik dan een man tref die het ook heeft! Vooral de laatste tijd komt het weer vaak voor, heerlijk!