Nanomaterialen worden gebruikt in verven en coatings, bijvoorbeeld om de duurzaamheid te verbeteren en om nieuwe functionaliteiten te bieden, d.w.z. water-/vuilafstotendheid (‘gemakkelijk schoon te maken’), antimicrobiële resistentie of krasvastheid. Momenteel zijn de belangrijkste nanomaterialen voor de verf- en coatingindustrie nanotitaandioxide en nanosiliciumdioxide. Nanotitaandioxide wordt gebruikt in coatings, voornamelijk om de fotokatalytische activiteit te benutten die zelfreinigende oppervlakken oplevert. De toevoeging van synthetische amorfe silica kan de hardheid, slijtvastheid, krasvastheid en weersbestendigheid van verf vergroten. Daarnaast worden momenteel zilver, zinkoxide, aluminiumoxide, ceriumdioxide, koperoxide en magnesiumoxide in nanogrootte onderzocht voor mogelijk toekomstig gebruik in verven.
Inkten en toners kunnen om allerlei redenen nanomaterialen bevatten. De pigmenten zelf kunnen nanodeeltjes bevatten, en de grootte van de pigmentdeeltjes kunnen invloed hebben op de uiteindelijke kleuren die door het printen worden verkregen. In pigmenten die worden gebruikt als onderdeel van inkjetprinten kan gebruik worden gemaakt van nanomaterialen om te voorkomen dat de printkoppen verstopt raken.
Op farmaceutisch gebied worden nanomaterialen vooral gebruikt als hulpstoffen, dat wil zeggen, stoffen die als drager of medium voor een geneesmiddel dienen, maar zelf inactief blijven. Diverse tabletten, zetpillen en crèmes bevatten nanomaterialen zoals synthetische amorfe silica die worden gebruikt om de viscositeit en de uniformiteit van de werkzame bestanddelen te regelen. Daarnaast worden nanodeeltjes zilver al jarenlang gebruikt als antibacteriële middelen bij het verbinden van wonden.
Nanotechnologie speelt ook een belangrijke rol in de cosmetica-industrie. Nanomaterialen zijn te vinden in allerlei cosmetische producten, waaronder vochtinbrengende middelen, haarverzorgingsproducten, make-up en zonnebrandcrèmes. De primaire voordelen van het gebruik van nanodeeltjes in persoonlijke verzorgingsproducten zijn een verbetering van de stabiliteit van cosmetische bestanddelen (bijv. vitaminen, onverzadigde vetzuren en antioxidanten) door ze in te kapselen in de nanodeeltjes, efficiënte bescherming van de huid tegen schadelijke ultraviolette (UV-) straling, esthetisch aantrekkelijke producten (bijv. in minerale zonnebrandcrèmes, waarbij kleinere deeltjes van een actief mineraal het mogelijk maken om het product aan te brengen zonder dat het een zichtbare witte zweem achterlaat), het richten van een werkzaam bestanddeel op specifieke cellen of een specifiek orgaan, en een gecontroleerde afgifte van werkzame bestanddelen voor een langer effect, kennis die ook wordt verkend in de ontwikkeling van farmaceutische producten.
Nanomaterialen zoals roet worden gebruikt om het rubber in banden en andere producten van rubber te verstevigen. Nanomaterialen zoals silica kunnen ook voor deze toepassing worden gebruikt. Hierdoor wordt de houdbaarheid van de banden langer en worden de kosten voor zowel consumenten als bandenfabrikanten lager.
Voor sommige elektronische producten zoals computerschermen wordt gebruik gemaakt van nanotechnologie om gewicht en energieverbruik te verminderen. Nanotechnologie kan een hoog prestatievermogen opleveren met hogere operationele snelheden. Nanomaterialen kunnen ook worden gebruikt om computerchips te maken en om de grootte van transistors die in printplaten worden gebruikt te (helpen) verminderen. Nanotechnologie is tevens gebruikt om de snelheid van computers en de capaciteit van harddrives en externe geheugens te verhogen. Nieuwe televisieschermen die gebruik maken van kwantumstippen – ook wel bekend als halfgeleidende nanokristallen – verschijnen eveneens op de markt.
De plasticindustrie is een sector waar nanotechnieken op grote schaal worden toegepast. De ontwikkeling van nanocomposieten, d.w.z. versterkte polymeren waarin nanomaterialen zijn gebruikt, is een van de belangrijkste toepassingen op het gebied van (nieuwe) materialen. Met behulp van nanotechnologie versterkte thermoplastics kunnen hittebestendig zijn, brandvertragend zijn, stabiliteit geven en in staat zijn om elektriciteit te geleiden. Titaniumnitride is bijvoorbeeld een zeer hard materiaal dat in plastics zoals flessen van polyethyleentereftalaat (PET-flessen) wordt gebruikt om hun fysische eigenschappen en de efficiëntie van PET-fabricageprocessen te verbeteren.
Veel textiel dat tegenwoordig algemeen wordt gebruikt, bevat nanomaterialen. Sommig babytextiel kan een coating met nanozilver hebben om bescherming tegen bacteriën te bieden. Nanotitaandioxide verschaft UV-bescherming in badkleding. Veel waterdichte bergsportjacks en morsbestendige tafelkleden zijn gecoat met synthetische amorfe silica in nanovorm. Om de slijtvastheid te vergroten, kan textiel worden gecoat met nano-aluminiumoxide, koolstofnanobuizen of synthetische amorfe silica in nanovorm.
Zacht speelgoed bevat meestal nanomaterialen die antibacteriële eigenschappen hebben – ze helpen het speelgoed schoon te houden en zorgen ervoor dat het langer meegaat. Kinderverf kan ook nanomaterialen bevatten, aangezien ze in veel pigmenten worden gebruikt.
In sportartikelen zijn koolstofnanobuizen het meest gebruikte nanomateriaal. Ze worden op grote schaal gebruikt om lichter, maar tegelijkertijd sterker materiaal zoals tennisrackets, golfclubs en fietsframes te produceren.
Een toenemend aantal werkzame bestanddelen in biociden wordt goedgekeurd in de EU. Het produceren van sommige bestanddelen in nanoformaat kan in de toekomst bepaalde voordelen met zich meebrengen voor het gebruik van deze producten, hoewel voor biociden die nanomaterialen bevatten aparte goedkeuring en risicobeoordeling vereist kunnen zijn. In de lijst van bestanddelen van biociden waarvoor gebruik wordt gemaakt van nanomaterialen moet het gebruikte nanomateriaal worden aangeduid met het woord "nano".
Nanotechnologie heeft ook toepassingen in de voedingsmiddelensector. De tot nu toe belangrijkste ontwikkelingen hebben ten doel de textuur van voedingscomponenten te wijzigen, voedingscomponenten of additieven in te kapselen, nieuwe smaken te ontwikkelen, de afgifte van smaken te regelen, nanosensoren te ontwikkelen om de staat van voedingsmiddelen tijdens vervoer en opslag te traceren en te controleren en/of de biologische beschikbaarheid van voedingsbestanddelen te vergroten.