Imperfectly Perfect – Edith Inspirational Blog
Het heeft voor mij lang geduurd voordat ik mezelf heb kunnen accepteren. Wat dacht je van 30 jaar lang hahaha ik ben nu 31. Ok nu even serieus… ik lach erom maar het is echt waar, 30 jaar lang heb ik bewust maar ook onbewust op mezelf neer gekeken op verschillende vlakken. Dat is één van de redenen dat ik heel erg perfectionistisch ben ingesteld. Het is niet slecht om een perfectionist te zijn, maar een valkuil daarvan is het krijgen van een burn-out! Op de basisschool had ik moeite met rekenvaardigheid en ik werd daar erg op afgerekend door de leraren. Ik kreeg het gevoel dat ik dom was, omdat rekenen niet mijn sterkste kant was. Het gevolg was dat ik op een gegeven moment geen moeite meer deed om het te begrijpen. Verder was ik de enige donkergekleurde kind van de klas. Er waren wat allochtone kinderen en wat licht getinte kinderen, maar ik was de donkerste. Daar werd ik ook wel eens mee geplaagd. Ik zeg niet gepest omdat het gelukkig niet zover ging dat ik ongelukkig was op school. Het ging meer om bepaalde opmerkingen dat mij erg raakte als kind. Hierdoor had ik al twee complexen die ik meedroeg. Ik sprak er niet over en i was just living my life. Als kind heb je het ook niet echt door wat voor effect het op je heeft, daar kom je later pas achter…
In mijn tienerjaren droeg ik die complexen met me mee, waardoor ik me altijd op de achtergrond begaf. Ik was lang en dun en in mijn omgeving werd daar ook wel wat van gezegd. Opmerkingen zoals "eet je wel? Je moet meer eten hoor" Bam! 3e complex erbij. In mijn tienerjaren heb ik wel geleerd om mezelf te accepteren, om van mezelf te houden en dat God van me houdt zoals ik ben.
Er zijn zeker periodes geweest dat ik ook wel zelfverzekerd was. Maar ik had niet het idee dat ik met die wetenschap anders naar mezelf ging kijken. In mijn doen en laten bemerkte ik dat ik niet over mijn complexen heen was. Ik kon mezelf erg verwijten als ik faalde op school met bepaalde vakken, of als ik niet voldeed aan de verwachtingen van een ander. Je zou denken dat je minderwaardigheidscomplex weg zou gaan als je getrouwd zou zijn. Maar nee, ik had die bagage niet achtergelaten. Ik ben gezegend met een man die mij bemoedigd en accepteert hoe ik ben. En die mij totaal niet het gevoel geeft dat ik anders moet zijn. Maar ik kon nog steeds niet inzien hoe waardevol en perfect ik ben als mens. Op een gegeven moment moet je voor jezelf de keuze maken om anders te willen denken, gedragen en leven. Die keuze heb ik gemaakt op mijn 31ste verjaardag. Ik weiger nu om mezelf te vergelijken met een ander en ik weiger om op mezelf neer te kijken. Ik weiger het om te kijken naar wat ik niet kan. God heeft mij perfect gemaakt als mens. Maar ik ben onvolmaakt als persoon, omdat ik elke dag leer een beter persoon te zijn dan gister. Door de relatie die ik heb met God word ik alleen maar beter, verkrijg ik steeds meer wijsheid en ervaar ik vrede en liefde in mijn leven. Ik focus me op waar ik goed in ben en zorg dat ik daarin groei en voldoening uit haal.
Waar ik minder goed in ben zie ik niet meer als zwakte, maar als een uitdaging om aan te werken. Dat zal mij natuurlijk wel meer moeite kosten dan iets wat ik van nature kan. Focus op wat je kan en je zal jezelf meer omarmen en accepteren. Er is niemand op aarde die alles kan! De mensen waarvan wij denken dat ze alles kunnen, zijn de mensen die focussen op wat ze kunnen en dat wordt uitgelicht. Maar geloof me, iedereen heeft iets wat zij of hij niet goed kan. Wandel je levenspad met je hoofd omhoog en laat niemand je neerhalen. Laat je tekortkomingen je niet weerhouden om je dromen na te jagen.
Wat doe je voor jezelf?!
8 thoughts on "Imperfectly Perfect"
augustus 4, 2018 om 7:02 pm
Heel mooi verwoord Edith! Stoppen met vergelijken is zo bevrijdend en je leert jezelf te zien met je eigen ogen en niet met die van een ander. Je bent prachtig!