Editorial Esther JAN11: 'Feitelijk was ik nog steeds hartstikke kleurenblind'
JAN's Esther over inspiratie achter nieuwe nummer: 'Feitelijk was ik nog steeds hartstikke kleurenblind'
'Op mijn online column over Black Lives Matter kreeg ik lieve reacties, waaronder van Marije, moeder van twee kinderen van kleur die ook geen zin meer had om zich in te houden als haar kinderen voor 'poephoofd' uit werden gemaakt.'
Brenda van Leeuwen, JAN Magazine
JAN's nieuwe novembernummer met op de cover Nadia Moussaid ligt donderdag 15 oktober in de winkel. In haar editorial blikt Esther terug op haar online column over Black Lives Matter en vertelt ze over het interview met Marije, die openhartig is over de lastige situaties die zij doorstaat als moeder van kinderen van kleur.
LEES HIER MEER OVER JAN'S HAPPY ISSUE
JAN heeft een nieuwe online content manager, Zoe, een aanwinst die ons na al die jaren ineens heeft weten te leiden naar betoverende getallen als een miljoen unieke bezoekers. Ik ben haar niet alleen dankbaar voor deze magic online touch, maar ook dat ze me deze zomer heeft uitgedaagd te schrijven over het ongemak dat white privilege heet. Een onderwerp waar ik me uiterst bezwaard en onzeker bij voelde.
Hoe kon ik de juiste toon aanslaan in het debat, wie was ik nou helemaal om me uit te laten over een zaak als Black Lives Matter, met al mijn voorrechten, kansen en geplaveide zekerheden? Daar zag ik mezelf alleen maar hoon en toorn mee op de hals halen. 'Zeg dat dan,' adviseerde Zoe. 'Vertel waarom je je ongemakkelijk en gegeneerd voelt, en stap er overheen, want in de hele racismediscussie is jouw ongemak en schuldgevoel wel het minste probleem.'
Nog diezelfde dag tikte ik een stukje voor online over het pijnlijke besef dat mijn kinderen opgroeien in een witte bubbel van wind in de rug en voorsprong en besloot ik om de dag daarop naar de demonstratie op de Dam te gaan. Samen met twee van mijn puberkinderen stond ik daar, van m'n kruin tot tenen onder het kippenvel, terwijl de tranen achter ons mondkapje rolden. In mijn online column had ik geschreven dat ik met een broer uit Bangladesh weliswaar opgegroeid was met kleur, via hem heus geconfronteerd werd met racisme, mijn best deed om het gesprek aan te gaan, maar feitelijk nog steeds hartstikke kleurenblind was.
Pablo Delfos, JAN Magazine, november 2020
BESTEL HET JAN NOVEMBERNUMMER HIER
We hopen misschien van onszelf dat we ruimdenkend en geëngageerd zijn, maar er is vooral heel veel wat we nog niet zien. Ook in JAN doen we ons best om te letten op een divers aanbod van vrouwen en mannen wat betreft kleur en achtergrond. Maar we verdienen hiermee geen stickers en ik ben de eerste om toe te geven dat het nog heel veel beter kan.
Op mijn column kreeg ik tot mijn grote opluchting heel veel genuanceerde feedback en heel veel tips en inzichten. Waaronder een lieve reactie van Marije, moeder van twee kinderen van kleur die ook geen zin meer had om zich in te houden als haar kinderen voor 'poephoofd' uit werden gemaakt. Ze had genoeg van goedbedoelde 'complimenten' over haar 'halfbloedjes' en was klaar voor een nieuwe dimensie in het gesprek. Marije vind je terug in deze JAN, samen met andere moeders met kinderen van kleur, die vertellen over de bittere smaak van het sinterklaasfeest voor hun kinderen, over 'grapjes' van familie als je te laat komt dat 'dat wel bij de Surinaamse cultuur zal horen'. Ik ben er op Schiphol nooit uitgepikt voor een drugscontrole, Marijes gezin overkomt het steevast, zelfs de pop van haar dochter wordt dan even extra goed onderzocht.
We denken allemaal lang na over de namen van onze kinderen, maar waarschijnlijk niet allemaal om dezelfde redenen als Marije: 'Ik ken mensen die discriminatie ervaren omdat je meteen aan de naam kunt zien dat ze niet Nederlandse roots hebben, bijvoorbeeld bij een sollicitatie. Het is heel naar, maar daar wilde ik toch rekening mee houden. De maatschappij reageert anders op een Shaneequa dan op een Livia.'
Die maatschappij, dat zijn wij. Verandering zal niet over één nacht ijs gaan, maar erover lezen, naar deze ervaringen luisteren, is een piepkleine stap die we allemaal kunnen nemen. Dankzij jullie reacties ontwikkelt de toon in het gesprek zich. Dank dus voor iedereen die in juni op mijn online post reageerde. Ik kan alleen maar vragen dat alsjeblieft te blijven doen.