Posted on 25/05/2018 by karin
Ik was verbaasd vandaag over twee dingen. De eerste verbazing was de man in de tram op de terugweg naar huis met een urn in zijn hand. Hij glom goudkleurig en stak uit een gefrommelde trui. De man stond geleund tegen de deur en hij moest zijn urn steviger vasthouden als mensen eruit moesten. Ik vroeg me af of het zo'n goed idee was om een urn mee te nemen in de tram. En of die gladde stof van de trui ervoor zou zorgen dat hij het uit zijn handen zou kunnen laten glijden. Mijn verbeelding deed dingen met me; wat als hij die urn liet vallen, middenin die tram? Al die as. Als een rookwolk. Mensen zouden moeten hoesten. Wie zát er in die urn?
De andere verbazing was het boek dat beschreven werd als verpletterend. Als je de uitgever van Mano Bouzamour moest geloven want het stond heel groot op verschillende billboards vermeld. Het boek zou verpletterend zijn. Het was een quote die later, zo bleek, verkeerd gebruikt was. Het was uit een privémail tussen een journalist en de schrijver gehaald nadat de schrijver had gevraagd aan de journalist wat ze van het boek gevonden had. Ze had gezegd 'verpletterend' maar met een dubbelzinnige betekenis. Misschien bedoelde ze het letterlijk? De schrijver had het gemaild naar de uitgever. Ik ga er vanuit omdat het erg mooi zou staan op een billboard. Een boek dat 'verpletterend' was zou sneller gekocht worden. En als je de allesomvattende roem wilt dan doe je dit soort dingen.
Gisteren zag ik, toen ik in een verborgen hofje liep, een bordje op een hek. Niet duwen, deur sluit vanzelf. Dat is een mooie wijsheid dacht ik. Niet duwen. Niet pushen. Niet provoceren. Het sluit zich vanzelf. Op het juiste moment.