Soms moet je een lange adem hebben | Zoninjeleven.nl
Soms moet je een lange adem hebben
door Astrid | Inspiratie | 0 Reacties
Vorige week tijdens een gezellig etentje met vrienden ging het over 'koud afdouchen'. Sinds mijn man vorig jaar een workshop volgde bij 'Iceman' Wim Hof, staat de douche bij ons regelmatig op koud. Een vriendin wilde van ons weten hoe je jezelf kon trainen om dat moeitelozer te doen.
Ik was benieuwd hoe zij het nu aanpakte. Dit was haar strategie:
"Terwijl het water nog warm is, denk ik aan straks. Dat verschrikkelijke moment dat ik de kraan naar koud draai en dan die vreselijke koude straal op mijn huid voel. De gedachte alleen doet mij nu al beven en bibberen!"
Dat kan natuurlijk anders. Mijn man had al benadrukt dat het verstandig om je eerst mentaal voor te bereiden, voordat je de koude kraan aanzet. Door je te focussen en rustig en beheerst diep te ademen. Zo voorkom je dat je hoog gaat ademen en schrikachtig reageert wanneer je onder het koude water staat (= stress).
Van mijn Qi Gong leraar kreeg ik ook nog een tip:
"Stel je maar voor dat het koude water zich mengt met de warmte van je huid en beeld je in dat je huid dat water gewoon heel zachtjes wil opnemen, zodat de temperaturen koud en warm zich mengen, waardoor je het gemakkelijk volhoudt."
Dat bleek mij ook te helpen.
Maar weet je wat mij het allerbeste helpt? Mijn flesje met doucheschuim! Ja, het klinkt gek, maar het is echt zo. Ik heb sinds een tijdje een knaloranje flesje staan en de naam van dit geurtje is 'Happy Buddha'. De aanblik van dat flesje in de winkel maakte mij zo vrolijk dat ik besloot dat mijn nieuwe lentedouchegeurtje te maken.
Toen ik een keer geen zin had om koud te douchen, omdat ik net als mijn vriendin al dacht: "Brrrr… ik wil er niet aan denken hoe koud dat straks is!", zag ik ineens dat flesje staan: "Happy Buddha". Omdat ik ook echt geloof in het nut van koud afdouchen, vond ik eigenlijk ook dat ik me niet moest aanstellen en moest kiezen voor iets wat goed voor me is.
Ik zei in mezelf "Kom op happy Buddha" en stelde me voor hoe goed ik me zou voelen als ik toch gewoon de kou zou trotseren en met een big smile onder die koude straal zou kunnen blijven staan.
En weet je: dat werkt dus als een dolle. Logisch natuurlijk. Je staat er op een heel andere manier in (eh… onder natuurlijk!).
Mooi nieuws ook deze week dat wat Wim Hof al jaren beweert, nu ook steeds meer door de wetenschap kan worden 'bewezen' : Ons immuunsysteem kan worden beïnvloed door koudetraining en gerichte oefeningen (meditatie- en ademhalingstechnieken).
Niet dat het nu pas waar is. Dat was het natuurlijk al. Alleen willen de meesten toch bewijs hebben. Gelukkig heeft ook Wim Hof een lange adem en hij is zo overtuigd van zijn zaak dat hij er al jaren alles aan doet om ervoor te zorgen dat dit breder bekend wordt. Ik heb daar diep respect voor. En ja, mind over matter, daar geloof ik ook heilig in.
Mensen als Wim Hof helpen mij ook indirect om zelf een lange adem te hebben, wanneer het even moeilijk wordt. Ik ben al een tijdje bezig met mijn eerste echte boek (over perfectionisme). Afgelopen weken heb ik weer grote sprongen gemaakt. Maar ik kom mezelf ook af en toe behoorlijk tegen!
Ik heb gemerkt dat ik het niet kan uitstaan als het tegenzit. Maar ja, soms zijn er nu eenmaal taaie stukken. Of ik loop vast. Of ik zie de samenhang even niet. Op dat soort momenten is mijn tempo opeens nog maar 10% van wat ik op een goede dag doe.
Gelukkig realiseer ik me steeds vaker dat het een kwestie is van een lange adem hebben en gewoon gestaag doorgaan. En dan kan ik mezelf toch een schouderklopje geven wanneer het moeilijk is. En dat helpt. Want als iets niet motiverend is, is het wel dat je jezelf loopt te bekritiseren wanneer je het toch al even moeilijk hebt.
Ik las voor mijn boek ergens een stukje over doorzettingsvermogen. De vraag was: "Hoe verorber je een olifant?" Zo… dat is nogal een klus! Dat gaat nooit in één keer natuurlijk. Kwestie van gewoon ergens beginnen. Met een eerste hapje. En dan nog een, en nog een. Hoe meer hapjes je neemt, hoe sneller je ziet hoe goed je op weg bent. En dan realiseer je je opeens: ik heb een lange adem! Het komt goed.
Heb jij ook een olifant op je bordje liggen? Ben je er al aan begonnen? Wat is of was de eerste hap? En de volgende? Ik kijk uit naar je reactie hieronder!