De almacht die zij ziet, is er een van Jezus-achtig binnengaan van de werkelijkheid en in het lijden en de pijn besluiten aanwezig te zijn. Is dat almacht? De heersende God? Het is allemachtig dienend, elke keer weer.
Vandaag lees ik over Salomo die niet zo goed kan geloven dat God z’n intrek zou nemen op aarde – al heeft hij het machtigste paleis gebouwd dat een mens kan verzinnen en dat met het allergrootste feest wat hij kon bedenken, ingewijd. En dan staat er dat hij bidt: “Maar zou God dan werkelijk op aarde wonen? Zie de hemel, zelfs de hemel der hemelen, kan U niet bevatten; hoe dan dit huis, dat ik heb gebouwd!”
Tof zo’n tempel, maar het past niet. Die diepe eerbied voor de Maker van alles. Kan een aquarium, hoe vet ook, de macht van de zee bevatten? Voor wie de kracht van een werkelijke zeestorm kent, is dat een lachertje. Kan een schaatsbaan tippen aan de weidsheid van een bevroren meer in Siberië, of zelfs ons eigen Veluwemeer. Kan de grootsheid van alles een plek vinden binnen muren? Het kan er even aan raken maar meer is het niet.
God komt niet op aarde wonen, niet grijpbaar, plaatsbaar, beperkt – en ondanks de waanzinnige investering van Salomo beseft hij dat het niet genoeg is. Of misschien wel dankzij de waanzinnige investering. En toch dankt hij en buigt het hoofd omdat de Eeuwige, de ongrijpbare, zich heeft toegewijd aan een plaats en een tijd en mensen. Toen daar, nu nog. Aan jou en mij.