Ook op economisch vlak stelde Tsai haar kiezers teleur. De groei vlakte kort na haar aantreden sterk af. Zij wilde dat Taiwan zich minder afhankelijk van China zou maken, maar in de praktijk bleek dat lastig te realiseren.
Daar kwam bij dat Beijing haar de voet dwars zette. Het stuurde minder Chinese toeristen naar Taiwan. En talentvolle Taiwanese jongeren die Taiwan zelf ook hard nodig heeft, werden onder goede voorwaarden en met goede faciliteiten naar China gelokt. Tegelijkertijd maakte Beijing het moeilijker voor Chinese studenten naar Taiwan te verhuizen. Ook nam China’s militaire druk op het eiland toe en snoepte Beijing wereldwijd vijf van Taiwans 22 diplomatieke bondgenoten af.
De winnaar van de lokale verkiezingen is de Kwomintang (KMT). Die partij haalde 15 van de 22 zetels voor burgemeesters- en districtsbestuurders. De KMT vindt grotere afstand tot Beijing economisch en politiek onverstandig en houdt net als Beijing vast aan het idee dat Taiwan en de Volksrepubliek China deel uitmaken van één groot China. Daarom steunt Beijing de KMT, de tegenstander die het in 1949 nog uit de Volksrepubliek verdreef. Beijing verafschuwt Tsai en haar partij, want voor Beijing is een onafhankelijk Taiwan ten diepste onaanvaardbaar.
Dat de Taiwanezen nu massaal voor de KMT kiezen, komt mede doordat ze in de praktijk hebben gemerkt hoe onverstandig het is China tegen te werken.
De DPP beschuldigt Beijing ervan dat het de verkiezingen achter de schermen heeft beïnvloed. Erg hard zijn die beschuldigingen nog niet. Mogelijk zijn er lokale politici die contracten aangeboden hebben gekregen voor de afname van vis of agrarische producten door bedrijven op het vasteland van China. Dat zou gebeuren onder voorwaarde dat deze Taiwanezen Chinese standpunten steunen en uitdragen.
Beijing heeft zondag in een reactie op het verlies van de DPP meteen laten weten dat China graag samenwerking met steden en districten in Taiwan wil uitbreiden.

Afgelopen zondag waren we voor het eerst bij de Race Against Nature in het Belgische Averbode. We hadden de eerste editie van de Stihl Spartacus Series dit jaar moeten missen, dus hier wilden we graag bij zijn.
De info-voorziening vooraf was goed en op de website was alles prima terug te vinden. Je kon je starttijd ook nog terugvinden op de deelnemerslijst, iets wat in Nederland zelden voorkomt. De avond vooraf de tas gepakt, paspoort klaargelegd en op naar Belgi?. Gelukkig was de start pas om 14.00 uur, dus hoefden we niet extreem vroeg op.
De route stond goed met borden aangegeven, en ondanks dat de TomTom ons een andere kant opstuurde hebben we toch maar netjes de borden gevolgd. Wat ons opviel was dat er veel politie stond om mee te helpen, waar we in Nederland vooral vrijwilligers gewend zijn. We mochten gratis parkeren en werden wederom door een aantal vrijwilligers naar een plekje gewezen. We zagen hier direct al het obstakel?Sahara en hadden er zin in!
Na het ophalen van onze startnummers zijn we ons shirt gaan halen. Hier geen finisher-shirt, maar een singlet wat je al vooraf krijgt. Het gevolg is dat de helft van de lopers in het tenue van de Race Against Nature loopt. Slim gedaan dus. We kregen ook een chip mee die we aan onze schoenen vast konden maken. Bij het inleveren van de tassen werd de sticker van de garderobe niet alleen op je startnummer geplakt, maar ook op je arm geschreven met een stift. Erg slim omdat ik mijn startnummer zoals gewoonlijk onderweg tijdens het tijgeren weer ergens verloren ben.
Op het festivalterrein waren wat meer deelnemers van Team Dutch Mud Men aanwezig die afgereisd waren naar Belgi? en ook Mud Creeper Eric was natuurlijk van de partij. We hebben ons samen met andere deelnemers nog even “opgemaakt” met ware Spartacus Stripes op ons gezicht.