Wie zich verstopt, wil gevonden worden
Wie zich verstopt,
wil eigenlijk gevonden worden.
Wie steeds weer vertrekt,
wil zo graag geborgen zijn.
Dat wat ik angstvallig verborgen houd,
wil zo graag gekend zijn
(Van der Pol)
In mijn opleiding hebben we het nu over kernkwaliteiten. Eigenschappen die heel waardevol kunnen zijn, maar een valkuil worden als je er te ver in doorschiet. 'Teveel van het goede' laat zien. Waardoor je kwaliteit, uiteindelijk je zwakte wordt. Iets wat kan gebeuren als je onder druk staat.
Zo kan daadkracht een hele mooie eigenschap zijn, maar als je er te ver in doorschiet, drammerig worden. Dan wordt het een valkuil. En is je uitdaging, geduldiger te zijn.
In de omgang met anderen die teveel van jouw uitdaging laten zien, zul je de neiging hebben in je allergie te schieten. Echter, van mensen die in jouw allergie zitten, kun je weer veel leren! Ze hebben immers weer teveel van jouw uitdaging.... Volg je 'm nog..?
Het streven van de mens, is een evenwicht te vinden tussen deze polariteiten. Want onze natuurlijke beweging is balans te zoeken, heelheid. Yin en Yang. Als we bang zijn, hebben we moed nodig. Als je liefde kent, ken je ook de pijn van gemis. Pas als ze er allebei mogen zijn, dan is er sprake van harmonie en eenheid. En krijgen onze kwaliteiten en uitdagingen zoveel aandacht, dat onze valkuilen en allergieën verschrompelen (bron: van der Pol, Coachen als professie)
Zoals altijd tijdens de opleiding, moet ik er zelf ook aan geloven. Vanuit de gedachte, dat je zelf 'heel' moet zijn, om anderen te kunnen helpen te 'helen.' Jezelf moet kennen, om je er van bewust te zijn wat je eigen valkuilen zijn. Zodat je er tijdens de coaching niet intrapt en allergie voor anderen, geen minachting wordt.
Met bonzend hoofd hoor ik het aan. Getergd door een enorme migraine, die al bijna 2 weken aanhoudt, voelt mijn hoofd wazig en minstens drie keer zo groot. Sterker nog, hij lijkt wel uit elkaar te barsten. Mijn rechterarm en been, door uitvalsverschijnselen minder inzetbaar. Een overblijvertje van alle stress, die de MRI-scan en alle andere onderzoeken met zich mee brengen.
Mijn allergieën..? Mijn valkuilen..? Tja. Das een lastige, in deze toestand. 'Waarom denk je dat jij deze hoofdpijn hebt..?' vraagt mijn supervisor me. 'Je lag weer alleen in een scan, waarin je heel bang bent. De eenzaamheid overviel je weer. Maar je had geen keuze, je moest door! Dus wat heb je gedaan..? Je overlevingsmechanisme ingezet. Je hebt je alles verlammende emoties uitgeschakeld en je hoofd nam het over. En waar zit jouw pijn nu..? In je hoofd. Het puilt uit, barst figuurlijk bijna.
Jouw overlevingsmechanisme is dat je sterk probeert te zijn, door je hoofd het over te laten nemen. Je wilt geen slachtoffer zijn, want dat associeer je met zwakte en kwetsbaarheid. Hierdoor is je valkuil dat je geen emotie meer toelaat, je de controle wilt behouden. Maar dit is tevens je valkuil. En wat is dan je uitdaging..?'
De dagen erna, denk ik hier over na. Over and over again...En trap daarmee opnieuw in mijn eigen valkuil. Blijf in mijn hoofd zitten, in plaats van in mijn lijf.