Toen de kerstperiode aanbrak, nam Martijn een opmerkelijk besluit. “Ik ging me verloven, via een vrienden-app, Bottled. Daarmee kun je een boodschap per virtuele flessenpost de wereld insturen en iemand anders kan reageren. In mijn geval kreeg ik een brief terug van een meisje in Brazilië. Veel te jong was ze, een jaar of twintig. Ik weet niet meer wat ik heb geschreven, niet iets romantisch in elk geval, eerder iets prikkelends. We verloofden ons en ze zou ook naar Nederland overkomen, maar ik zat financieel niet goed en brak de verloving af.”
Martijn was weer alleen, maar slaagde er wel in om zonder hulp zowel met ‘de pammetjes’ als met de drank te stoppen. Sindsdien is hij nuchter, al benadrukt hij dat hij niet in nuchterheid gelooft. “Kijk maar eens naar wat er in koffie zit qua verslavende stoffen, of in brood of in káás. Kaas is de heftigste in Nederland vrij verkrijgbare drug!”
Als ik daarover doorvraag, adviseert Martijn me om te googelen, waarna ik op publicaties stuit van een Amerikaanse arts die caseïne ‘zuivelcrack’ noemt. “Matig kaas eten, probeer het maar, dat is echt lastig”, benadrukt Martijn. “Mensen die constant high van de kaas zijn, gaan het hebben over nuchterheid, in mijn ogen klopt dat gewoon niet.”
Martijns uitspraken doen me denken aan mijn goede vriend Karl, die ook was gestopt met drinken en vervolgens zijn eetpatroon radicaal aanpaste. Geen alcohol meer willen nemen leidde er bij hem toe, net als bij Martijn, dat hij heel veel stoffen niet meer in zijn lichaam wilde hebben, schoon van binnen wilde zijn. Hij at alleen nog raw food en als hij me mobiel belde moest dat ‘op speaker’, waarbij zijn toestel in de andere kant van de kamer lag, om zo min mogelijk straling binnen te krijgen. Dat praatte een beetje moeilijk, maar ik begreep dat verlangen naar zuiverheid wel, al bleek de zoektocht uiteindelijk eindeloos en stapte Karl vijf jaar geleden uit het leven.