Zo trots als een pauw | Mijn kind is verslaafd
Zo trots als een pauw - Blog van een vader
Ik ben Ronald. Vader van 2 kinderen, een zoon en dochter. Mijn dochter woont bij haar moeder. Zoon Casper woont sinds oktober weer bij mij en mijn vriendin.
Zorg voor contact
Na de scheiding is het contact tussen mijn ex-vrouw en mij nihil. Dit vind ik zelf heel vervelend en voor de kinderen is het verschrikkelijk (geweest). Daarom een tip van mijn kant. Zorg voor contact met je ex. Doe het voor je kinderen.
Hij ging drugs gebruiken
Casper kwam 3 van de 4 weekenden bij mij. Ik merkte dat hij zich "niet normaal" gedroeg. Hij toonde bijna geen emotie, had weinig tot geen vriendjes op school en was veel alleen. Op 15 jarige leeftijd stuurde ik hem daarom naar een psycholoog. In die tijd is Casper drugs gaan gebruiken. Dat had ik toen niet door.
Langzaam veranderde mijn zoon
Ik zag niets aan hem. Wel merkte ik dat zijn gedrag langzaam aan het veranderen was. Hij werd nukkig, onverschillig, onverzorgd, en ging vaak naar een vriend die ik niet mocht ontmoeten. Hij wilde niet bij ons langskomen omdat hij te ver moest fietsen. Enerzijds vond ik dat vreemd maar aan de andere kant was ik blij dat hij eindelijk een vriend had gevonden.
Een klap in mijn gezicht
Mijn vriendin vond op enig moment een opbergbakje voor jointjes. Dat was een klap in mijn gezicht die keihard aankwam. Mijn zoon gebruikt drugs. Dat kan toch niet? Enfin 2x bureau Halt en andere instellingen kwamen op ons pad. Er werd gezegd dat het een goede jongen is maar men vroeg zich af of hij niet autistisch was? Volgens een psycholoog niet.
Het huis uitgezet
Daarna een lang verhaal van 5 jaar grenzen verleggen, een gezinscoach, Novadic Kentron en haarscheuren in de relatie met mijn vriendin. Na 4 jaar ellende moest mijn zoon, na het verbreken van een afspraak, mijn huis uit. Samen met de gemeente heb ik een kamer voor hem gevonden. Nu moest hij de bodem bereiken, vond ik. Zijn moeder nam hem na enkele maanden, zonder overleg, weer in huis. Ik was met een iets bezig, wat zij hiermee helemaal onderuit haalde. Mijn verslaafde zoon had weer verzorging zonder dat hij iets hoefde te doen.
Ik ging kapot
Eind 2018, begin 2019 kreeg hij 2 psychoses bij zijn moeder. Zij wilde geen hulp inschakelen. (Dit is geen verwijt). Afgelopen zomer is hij met ons mee gegaan op vakantie. We zouden twee weken blijven maar na een week wilde hij weg. Ik heb hem op de trein gezet. Daar liep hij, kapotte tas en een verwaarloosde verzorging. Toen hij in de trein stapte ging ik kapot. Ik heb heel lang en heel hard zitten huilen in de auto. In gedachte zag ik hem als een JUNK lopen door de stad, zonder huis en haard. Het was zwaar voor me. Die ochtend kwam er veel ellende naar buiten, ik heb veel gehuild.
De derde psychose kreeg hij bij ons. We wisten niet wat te doen en hebben de huisartsenpost gebeld. Zij stuurden een ambulance. Wat er toen gebeurde was ellendig. Achteraf was het een geluk. Casper wilde niet rustig worden. Ik heb met hem gevochten, zonder te slaan en geslagen te worden. De politie werd erbij gehaald. Achteraf ons geluk. Geboeid werd hij afgevoerd naar ziekenhuis en vandaaruit naar een gesloten GGZ afdeling gebracht.
Geen gebruik van drugs
Maanden heeft hij daar gezeten, waarbij wij 3x in de week op bezoek konden komen. Casper had verschillende stemmingen. De ene keer kreeg je een omhelzing, een andere keer kon je meteen terug naar huis. In de instelling kon niet worden gebruikt. Langzaam veranderde hij weer naar een leukere jongen. Terwijl hij daar zat, kregen wij, zijn opvoeders, gezinstherapie. Al snel bleek dat ze het liefste hadden dat Casper bij mij en mijn vriendin zou komen.
Hij woont weer bij ons
Het juiste vervolg traject is wegbezuinigd. Tijdens de periode van zijn 3e psychose heeft Casper mijn vriendin proberen te verleiden of hij weer bij ons mocht komen wonen. Zij was zeer huiverig om Casper weer in huis te nemen, wat zeer begrijpelijk is. We hebben een lijst met gedragsregels opgesteld, voorgelegd aan Casper, en gevraagd of hij zich hieraan kon houden. Dat kon hij maar ik geloofde hem niet meer op zijn blauwe ogen.
Trots op hem
Casper is nu ruim 2 maanden bij ons. Hij is inmiddels gediagnosticeerd voor autisme. Dus toch! Hij heeft op eigen kracht werk gevonden en is nu zoekende welke opleiding hij wil gaan volgen. En ik, zijn vader? Eindelijk ben ik, na een dikke 6 jaar, weer trots op mijn zoon. Eindelijk kan ik weer positief zijn over hem. Hij blijft van de troep af, rookt nu alleen nog maar shag. Hij houdt het vol om zijn oude vriend, die zijn dealer bleek te zijn, niet meer te contacten. Hij wordt weer ad rem en zet me af te toe in de hoek.
Het kan goed komen
Kortom, dit had ik nooit verwacht. Het kan dus toch goed komen! Gelukkig kreeg hij bij ons een psychose en werd hij naar een gesloten afdeling gebracht. Gelukkig heeft hij een geweldige bonusmoeder. Dat laatste beseft hij (nog) niet.
Wil jij net als Ronald je verhaal delen met andere ouders dan nodig ik je van harte uit om je verhaal te sturen naar esther@mijnkindisverslaafd.nl. Wil je hulp? Vraag dan een adviesgesprek aan. Je bent van harte welkom.