De nieuwe geest die de hele wereld zal domineren, heeft zich in de poëzie nergens zo geopenbaard als in Frankrijk. De sterke intellectuele discipline die de Fransen altijd is opgelegd, maakt voor hen en hun geestesverwanten een opvatting van het leven, de kunsten en de literatuur mogelijk die niet zomaar een heropvoering van de klassieke oudheid is, en ook geen pendant van een mooi romantisch landschap.
De nieuwe geest die zich aandient, streeft als erfgenaam van de klassieken naar een fundamentele goede smaak, een zelfverzekerde kritische geest, een overzicht van het universum en de menselijke ziel en een plichtsbesef dat de menselijke gevoelens blootlegt en de uitingen ervan begrenst of eerder nog in toom houdt.
Als erfgenaam van de romantiek streeft de geest naar een nieuwsgierigheid die hem ertoe zet alle gebieden te onderzoeken die literair materiaal kunnen verschaffen, om het leven te bezingen in welke vorm het zich ook manifesteert.
Het verkennen van de waarheid en haar zowel zoeken in het ethnische domein als in dat van de verbeelding zijn de voornaamste karaktertrekken van die nieuwe geest.
Dit streven had overigens altijd al zijn dappere vertegenwoordigers, ook al waren ze zich er niet van bewust; het is lang geleden ontstaan en in beweging gekomen.
Niettemin is dit de eerste maal dat het zich met zelfbewustzijn presenteert. Tot nu toe waren de grenzen van het literaire domein streng omschreven. Men schreef proza of men schreef poëzie. Voor proza bepaalden grammaticale regels de vorm. In de poëzie vormden rijmende verzen de enige wet, die af en toe, maar zonder succes werd aangevallen.
Vrije verzen gaven de lyrische dichtkunst een nieuwe vlucht; maar dit was nog maar een eerste stap in de mogelijke verkenningen van de poëtische vorm. Onderzoek naar de vorm is tegenwoordig van groot belang geworden. Dat spreekt vanzelf: hoe zou een dichter niet geïnteresseerd kunnen zijn in onderzoek dat kan leiden tot nieuwe ontdekkingen in de ideevorming en de lyriek.