Zuurdijk zoekt zijn doopvont - Groningen - DVHN.nl
Zuurdijk zoekt zijn doopvont
Waar is het doopvont van Zuurdijk gebleven? Sinds 1974 ontbreekt ieder spoor, tot spijt van voorzitter Annette Broekhuizen (68) van de kerkcommissie.
Het doopvont moet daar gestaan hebben, wijst Broekhuizen op de hoek rechts naast de herenbanken, waar nu een gaskachel voor warmte zorgt. Ze herkent de plek van de foto die in 1970 van het waterbekken is gemaakt en die ze onlangs vond in een digitale beeldbank van de Rijksuniversiteit Groningen.
Vier jaar later, toen de kerk als een van de eerste werd overgedragen aan de Stichting Oude Groninger Kerken (SOGK), stond het doopvont nog op de inventarislijst vermeld. Maar nog eens vier jaar later, toen opnieuw een inventarisatie werd gemaakt, kwam het zesarmige waterbekken daarop niet meer voor.
,,Dat is toch ontzettend wonderlijk'', vindt Broekhuizen. ,,Waar is het gebleven? Misschien ligt het nog ergens in een kluis?"
De voorzitter deed al eens navraag bij de Protestantse Gemeente Leens-Mensingeweer, waartoe Zuurdijk behoort, maar dat leverde niets op. De kerk van Mensingeweer beschikt over twee doopvonten, hoorde ze, maar helaas: het exemplaar van de foto zit daar niet bij. Ook in de buik van het Rohlfing-orgel, waar organist Hans Fidom vlak voor de restauratie in 2010 nog wel de oude lessenaar terugvond, lag het niet.
Gedoopt is er sinds de overdracht aan de SOGK niet meer in de kerk van Zuurdijk. Toch zou de commissie, die hier 's zomers maandelijkse stiltemomenten organiseert en op ad-hocbasis andere activiteiten als concerten, het stuk graag terugzien. ,,Het hoort bij de historie'', meent Broekhuizen, die zelf sinds 1972 in het dorp woont.
Ze is trots op het dertiende-eeuwse kerkje, dat dankzij een fasegewijze restauratie zijn oorspronkelijke karakter terugkreeg. In plaats van een pleisterlaag zijn de oorspronkelijke stenen weer te zien, gebakken in het klooster van Aduard. ,,Daardoor is het geen dertien in een dozijn.''