Door het proces dat Gebi en ik beiden gaan, onafhankelijk van elkaar, dat we vanuit een eigen basis groeien, dat verdiept de liefde naar elkaar. En wat de laatste tijd nieuw is in mijn ervaring van liefde is dat mijn liefde juist wordt geraakt door de crack, de breuk, de bottleneck van die ander. De scheefgroei, de onvolmaaktheid. In plaats van dat ik me tekort voel gedaan, roept het, tot mijn eigen verbazing soms, mijn liefde op. En zo is dat eigenlijk ook naar mezelf. Misschien dat wel eerst. De crack in mezelf roept van binnen ook die liefde op. Compassie, mededogen. En ik merk dat deze ervaring me gelukkig maakt. De ervaring dat ik in staat ben om lief te hebben op een zuivere manier. Dat ik in staat ben tot compassie. Als een neutrale wetmatigheid.