De Weißenhofsiedlung is een woonwijk in de Zuid-Duitse stad Stuttgart.

De wijk telt 21 bouwwerken en werd gebouwd voor een internationale architectuurbeurs van de Deutscher Werkbund, die vanaf 23 juli 1927 in Stuttgart plaatsvond. De zeventien architecten werden geselecteerd door Ludwig Mies van der Rohe. Zij ontwierpen rijtjeshuizen, eengezinswoningen en appartementsgebouwen met een grote eenheid in stijl met strakke gevels en met platte daken, die waren ingericht als terrassen. Er werd veel prefabricage ingezet om de strakke bouwtermijn van vijf maanden te halen. Met deze wijk toonden de architecten een steekkaart van bouwwerken in de toen nieuwe internationale stijl en het nieuwe bouwen.

Twee bouwwerken zijn van de hand van de Frans-Zwitserse architect Le Corbusier, die hier samenwerkte met Pierre Jeanneret. Le Corbusier kreeg het grootste budget en de twee prominentste locaties toegewezen, die zicht hadden op de binnenstad. De andere architecten waren Peter Behrens, Victor Bourgeois, Richard Döcker, Josef Frank, Walter Gropius, Ludwig Hilberseimer, J.J.P. Oud, Hans Poelzig, Adolf Rading, Hans Scharoun, Adolf Gustav Schneck, Mart Stam en Bruno en Max Taut. Mies van der Rohe droeg ook zelf bij.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd een deel van de wijk verwoest. Later werden verschillende bouwwerken gesloopt of sterk verbouwd. Sinds 1958 staat de wijk onder monumentenzorg.

In juli 2016 tijdens de 40e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed in Istanboel werden de beide gebouwen van Le Corbusier en Jeanneret als onderdeel van de inschrijving Architecturaal werk van Le Corbusier, "een buitengewone bijdrage aan de moderne beweging" geklasseerd als cultureel werelderfgoed en onder die naam ingeschreven op de UNESCO werelderfgoedlijst. Het gaat om een dubbel woonhuis, waarin sinds 2006 het Weissenhofmuseum is gevestigd, en de villa Citrohan.

Behouden gebleven zijn ook de bijdragen van Behrens, Bourgeois, Frank, Mies van der Rohe, Oud, Stam, Scharoun en Schneck. De gebouwen van Döcker, Gropius, Hilberseimer, Poelzig, Rading en de beide Tauts gingen verloren.

Werelderfgoed in Duitsland
Bouwwerk van Le Corbusier
Europees Erfgoed