Egbert Schuurman (Nieuw-Buinen, 23 juli 1937) is een Nederlandse ingenieur, filosoof en politicus. Van 13 september 1983 tot 7 juni 2011 had hij zitting in de Eerste Kamer, eerst voor de Reformatorische Politieke Federatie (RPF) en later voor diens opvolger de ChristenUnie. Vanwege zijn lange politieke vertegenwoordiging was hij de nestor van de Kamer.
In 1944 ging Schuurman naar de protestants-christelijke lagere school in het Drentse Nieuw Buinen. In 1950 werd dit gevolgd door de hbs-b in Stadskanaal, waar hij op 18 juni 1955 zijn diploma ontving. Na een opleiding weg- en waterbouw aan de H.T.S. in Groningen kwam Schuurman in 1958 als eerstejaars student aan op de (toenmalige) TH Delft, waar hij wederom weg- en waterbouw (tegenwoordig civiele techniek) ging studeren. Hij sloot zich tijdens zijn studie aan bij de plaatselijke christelijke studentenvereniging S.S.R.-Delft. Toen in deze vereniging een scheuring ontstond doordat S.S.R.D. zich steeds meer concentreerde op gezelligheid in plaats van op geestelijke vorming, wierp Schuurman zich in 1961 op als één van de grondleggers van de nieuwe vereniging C.S.R.-Delft.
Op 5 maart 1964 studeerde Schuurman cum laude af en begon hij aan de studie filosofie aan de Vrije Universiteit van Amsterdam (een studie die hij in 1968 afrondde). Op 15 december 1964 trad Schuurman in het huwelijk. Uit dit huwelijk zijn twee dochters en een zoon voortgekomen.
Schuurman promoveerde in 1972 op het proefschrift Techniek en Toekomst - Confrontatie met wijsgerige beschouwingen. Van 1964-1966 werkte hij aan de Technische Hogeschool van Delft en van 1966-1984 aan de Vrije Universiteit te Amsterdam. In 1972 werd hij bijzonder hoogleraar in de reformatorische wijsbegeerte aan de Technische Universiteit Eindhoven en hij bleef dat tot 2004. Van respectievelijk 1975 tot 2004 vervulde hij die functie ook aan de Technische Universiteit te Delft en van 1984 tot september 2007 aan de Universiteit te Wageningen; in Delft was het de bedoeling dat Ad Vlot hem voor die leerstoel zou opvolgen maar diens overlijden verhinderde dat.
Van 1983 tot 1984 maakte hij in de V.S. deel uit van een internationaal researchteam over Responsible Technology. Hij was van 1981 tot 1983 lid van de zogenoemde Brede DNA-commissie, die in opdracht van de regering de maatschappelijke en ethische aspecten van werkzaamheden met erfelijkheidsmateriaal bestudeerde. Hij was lid van de stuurgroep van Het Koninklijk Instituut van Ingenieurs over "Grenzen aan de techniek".
Naast zijn proefschrift Techniek en toekomst heeft hij veel andere geschriften gepubliceerd - zie Bibliografie. Zijn laatste boek is: 'Geloven in Wetenschap en Techniek'. Verschillende boeken van Schuurman zijn vertaald in het Engels, Koreaans, Japans, Chinees, Spaans en Portugees. Ook was hij redactielid van twee internationale tijdschriften op het gebied van de filosofie van de techniek.
Schuurman verzorgde gastcolleges over onderwerpen uit de filosofie van de techniek in Canada, V.S., Engeland, Korea, Japan, Zuid-Afrika en Brazilië. In 1994 werd hem een eredoctoraat toegekend in de Technische Wetenschappen aan de Universiteit van Noord-West (Potchefstroom), Zuid-Afrika. In 1995 kreeg hij de Templeton Award uitgereikt in Berkeley aan het Center for Theology and Natural Sciences. In mei 2002 gaf hij een afscheidscollege aan de Technische Universiteit van Delft onder de titel: Bevrijding van het Technische Wereldbeeld – Uitdaging tot een andere Ethiek.
In 2014 verscheen van zijn hand het boek Tegendraads nadenken over Techniek. In 2017 verscheen van de hand van Remco van Mulligen een biografie over Schuurman met de titel Alleen God kan ons nog redden.[1]
Van 1983 tot 1999 fractievoorzitter in de Eerste Kamer der Staten Generaal voor de RPF, van 1999 tot 2001 voor RPF/GPV en van 27 maart 2001 tot 7 juni 2011 voor de ChristenUnie. Op 7 oktober 2008 hield de Eerste Kamer een 'bijzondere plenaire zitting' ter gelegenheid van het 25-jarig Kamerlidmaatschap van Schuurman.
Bijzonder hoogleraar Reformatorische Wijsbegeerte aan de universiteiten van Eindhoven, Delft en Wageningen.
Van 1987 tot 1997 voorzitter van het Prof.dr. G.A. Lindeboom Instituut - Centrum voor Medische Ethiek.
Techniek en Toekomst, Confrontatie met wijsgerige beschouwingen. Van Gorcum Assen, 1972, vertaald in het Engels en het Chinees.
Tussen technische overmacht en menselijke onmacht: Verantwoordelijkheid in een technische maatschappij. Kok, Kampen, 1985.
Geloven in Wetenschap en Techniek: Hoop voor de Toekomst, Buyten & Schipperheyn, Amsterdam, 1998, 2de druk 2004 vertaald in het Engels, Spaans en Portugees.
Bevrijding van het Technische Wereldbeeld: Uitdaging tot een andere ethiek, Delft, 2003, vertaald in het Engels en het Portugees.
In het midden het Fort bij Penningsveer, gelegen aan de rivier de Liede, verder zijn ook zichtbaar naar boven (zuiden) Fort bij de Liebrug, de spoorlijn Amsterdam - Haarlem en Fort aan de Liede.
Het Fort bij Penningsveer is een fort van de Stelling van Amsterdam. Het is gelegen aan de rivier de Liede bij de buurtschap Penningsveer, ten oosten van Haarlem.
Voordat de Stelling van Amsterdam werd aangelegd, kende Amsterdam al een eerdere verdedigingsgordel. Cornelis Krayenhoff kreeg in 1799 de opdracht om een permanente linie rondom de stad te ontwerpen die met gebruik van inundaties en aarden werken Amsterdam moest verdedigen. Deze werken stonden bekend als de Posten van Krayenhoff en bij Penningsveer kwam in 1813 Post 2 gereed, welke later werd opgenomen in de Stelling van Amsterdam.[1]
In 1886 werd begonnen op deze plaats met het opwerken van een aardwerk. Het zand werd daarna lange tijd met rust gelaten zodat het kon inklinken. Negen jaar later werd het zand vergraven tot een verdedigbaar aardwerk. De bomvrije gebouwen van Fort bij Penningsveer werden in 1901 opgeleverd en het fort maakte deel uit van de Positie bij de Liede. Deze Positie lag aan de oostkant van Haarlem bij de Liede en bestond uit dit fort, Fort bij de Liebrug en Fort aan de Liede, een liniewal, batterijen en inundatiesluizen.[1] Het fort kreeg de functie om het acces van de Oude Haarlemmerweg af te sluiten en de belangrijke inundatiesluizen voor de Veer- en Waarderpolder, aan de overkant van de Liede, te verdedigen.[1] Het fort had een bezetting van 169 man volgens een opgave uit 1913.
Het is gebouwd als model A fort en van binnen relatief luxe uitgevoerd. Het kreeg vloertegels en er zijn veel houten tussenwanden en panelen in de vertrekken. Verder heeft het tralies voor de ramen omdat het fort na de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt als bewaringskamp. Van 11 november 1946 tot 29 februari 1948 zaten zo’n 225 personen in hechtenis op “Kamp Fort Penningsveer”.[1] Beide hefkoepelgebouwen zijn tijdens de oorlog opgeblazen om de hefkoepels te verwijderen. Het staal van de koepels was nodig voor de Duitse oorlogsindustrie.
Tussen 1950 en 1980 gebruikte het ministerie van Defensie het fort als opslagplaats voor springstoffen en munitie.[1] In 1985 kwam het fort in handen van een stichting die het gebouw ging gebruiken voor jeugdwerk. Groepen dak- en thuislozen hielpen de vrijwilligers bij de renovatie, als onderdeel van een re-integratie-project. Als vervolg daarop is gepoogd allerlei alternatieve bedrijfjes en ateliers te laten vestigen. Het is ook beschikbaar voor verhuur aan groepen. Een gedeelte van het fort is sinds januari 2013 in gebruik bij de stichting HVO-Querido, een organisatie die hulp biedt aan onbehuisden met een psychiatrische beperking of met sociaal-economische problemen.[1]
↑ a b c d e f Oneindig Noord Holland Fort bij Penningsveer: voormalig bewaringskamp, nu plek voor jongeren, onbehuisden en psychiatrie, 17 december 2012, geraadpleegd op 12 januari 2015
Zie de categorie Fort bij Penningsveer van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Satudarah MC is een multiculturele motorclub, die door politie en justitie wordt beschouwd als een zogenaamde 1% outlaw motorcycle club.[1][2][3][4] Satudarah is per 18 juni 2018 verboden in Nederland.[5]
Satudarah MC werd in 1990 opgericht door negen voornamelijk Molukse vrienden, die in de Molukse wijk in Moordrecht woonden. Zij hadden een voorliefde voor het motorrijden en noemden zich de "erfgenamen der Molukse krijgers". Op het beeldmerk van de club staat een Alfoerse krijger afgebeeld. Satu darah in het Indonesisch/Maleis betekent "één bloed". De clubkleuren zijn zwart en geel. Het logo vermeldt Maluku als eerbetoon aan de herkomst. De motorclub is sinds de oprichting in 1990 gegroeid tot 85 afdelingen wereldwijd,[6][7] waarvan bijna 40 afdelingen in Nederland.[8] In 2012 telde Satudarah MC zo'n 400 leden verdeeld over circa 20 afdelingen[9][10] en had de motorclub tevens afdelingen in Duitsland en België.[10][11][12] Tegenwoordig is Satudarah MC verder uitgebreid met afdelingen die zich bevinden in Zwitserland, Spanje, Zweden, Denemarken, Suriname, Thailand, Maleisië, Indonesië, Frankrijk, Marokko, Curaçao, Bosnië en Herzegovina en Turkije. Elke afdeling of chapter heeft een eigen clubhuis.
In de zomer van 2011 was Satudarah MC veelvuldig in het nieuws, omdat motorevenementen in Nederland werden afgelast uit vrees dat zij zouden worden gebruikt om een vete tussen de Hells Angels Holland en de Satudarah MC uit te vechten. Beide motorclubs spraken dit tegen en organiseerden vervolgens zelf evenementen. Het gevreesde treffen bleef uit.
Satudarah MC vestigde zich in 2012 in Antwerpen onder de naam "Satudarah Belgium District 9".[10][11] Ze kon daarmee een concurrent worden voor de Hells Angels Belgium.
In 2014 werd de Zweedse tak van Satudarah opgerold omdat alle leden werden opgepakt voor wapenbezit en drugsmisdrijven.[13] In februari 2015 werd de motorclub door de Duitse overheid verboden, waarna een landelijke politieactie volgde met huiszoekingen en invallen in clubhuizen in onder andere Aken en Duisburg.[14]
Op 18 juni 2018 verbood de rechtbank Den Haag[15] Satudarah en zijn supportclubs Saudarah en Supportcrew 999 in heel Nederland in verband met de openbare orde; de rechtbank ontbond hen met onmiddellijke ingang. Ze mochten niet meer voortbestaan vanwege onder meer geweldsdelicten.[5] Overigens werd uitdrukkelijk bepaald dat de beschikking van de rechtbank een hoger beroep niet in de weg stond.
Satudarah MC maakte jarenlang deel uit van de 'Raad van 8', een overlegorgaan tussen alle grote motorclubs in Nederland, bedoeld om de goede verstandshouding tussen de grote clubs te bevorderen. Begin 2011 stapte Satudarah MC uit deze Raad van 8.[16]
↑ Outlawbikers in Nederland, publicatie Nederlandse politie, Nationale Eenheid, geraadpleegd 5 mei 2015
↑ a b Rechter verbiedt motorclub Satudarah na eerder verbod Bandidos. NU.nl (18 juni 2018). Geraadpleegd op 18 juni 2018.
↑ Satudarah mc, website van alle afdelingen Satudarah MC wereldwijd. Geraadpleegd op 23 december 2013.