In Drenthe woonde een boer met twee zonen die ’s ochtends wel eens een ree uit de hoofdvaart visten. Eenmaal in het water beland konden de dieren niet meer op de kade komen. De boer zette ze liever niet terug in zijn omgeving; hij hield van die beesten en wilde niet dat ze werden afgeschoten. Zo kregen ze een enkeltje Terschelling, waar ze ongestoord konden verder leven.
Jan Smit was tandarts op het eiland. Hij ontwikkelde een grote liefde voor jagen en voor wild. Op Ameland hadden ze reeën. Waarom kon dat op Terschelling niet? Hij filosofeerde er over met Joop Poutsma, een landelijk bekende bioloog en wildkundige. Terschelling, concludeerden ze, zou voor reeën een waar eldorado zijn.
Smit kijkt vanuit zijn woonkamer uit op de duinen van de Noordsvaarder. Daar op die top, wijst hij, heeft er ooit eentje gestaan. Het is al jaren geleden.
Misschien klinkt het vreemd dat een jager zo van reeën houdt. ,,Het is een beetje zoals een boer die er voldoening in heeft om zijn vee goed te behandelen. Maar die ook weet dat ze uiteindelijk naar de slager moeten.’’ Een ree is nu eenmaal ,,een prachtig dier om te zien’’. Het leek hem een mooie aanvulling op de eilander fauna.