Teagans leven zou de hemel op aarde moeten zijn nu haar beschermengel Garreth in haar leven is en aan haar zijde leeft als mens. Maar als Garreth door zijn aardse bestaan iets té menselijk wordt, gebeuren er onverwachte dingen. Teagan beseft dat lang niet alles is wat het lijkt als oude vijanden plotseling toch meer met haar gemeen hebben dan ze had gedacht.
In dit tweede en laatste deel van de serie komt Teagan erachter dat de engel die haar en de mensen van wie ze houdt kan redden misschien wel de engel is die ze altijd heeft gevreesd…
Voor mijn gevoel is de schrijfster tussen het schrijven van het eerste en het tweede deel gegroeid. Dit boek is qua tempo beter in balans. Ook zijn de personages en hun acties evenwichtiger omdat ze niet alleen maar goed of alleen maar slecht zijn, maar vaak beide.
Waar Teagan in het eerste boek nog wel eens gered moest worden door Garreth, is ze in dit boek echt de heldin. Dat maakte haar een interessant personage voor mij. Ze beleeft haar emoties in dit boek ook intenser, waardoor je haar beter leert kennen.
Romantiek speelt in dit deel een minder grote rol. Pas tegen het eind komt deze weer naar voren, maar dan diepgaander dan eerder. Spannend is het boek des te meer en de paranormale elementen komen weer veelvuldig naar voren. Ook hier weer vond ik deze interessant, maar ook een tikje verwarrend. De oplossingen die Teagan kiest lagen niet altijd erg voor de hand voor mijn gevoel. Dan moest ik even omschakelen om te zien wat ze bedoelde.
Het einde is ook dit keer weer spectaculair. Dat de strijd meer op het mentale dan het fysieke vlak plaatsvond vond ik bijzonder. Vooral omdat het toch ontzettend spannend bleef.
Ik vind dit een mooi slot van de duologie. Het is een boek waarbij de personages veel strijd moeten leveren en veel moeten leren. Ze leren andere kanten van zichzelf kennen en moeten soms een andere manier vinden om met elkaar om te gaan. Ik vond dat mooi om te lezen. De spannende ontknoping maakt het geheel goed af.