"Zen is een school in het boeddhisme, een vrij kleine religie, al zijn het wereldwijd honderden miljoenen mensen. Daar voel ik ook wel een band mee. Het boeddhisme is geen godsdienst want je aanbidt geen god. De Boeddha is al dood. In de zaal staat wel een foto van een Boeddhabeeldje, op een stuk karton geplakt. Dat is aankleding, verder niet. Net als een schoteltje met een Japans wierookje uit een zweverig boekwinkeltje dat ik aansteek. Ook aankleding.
"Kern van zen en het Boeddhisme is de zoektocht naar inzicht. Tweeëneenhalf duizend jaar geleden kreeg de Boeddha een inzicht, terwijl hij onder een boom zat. Dat inzicht krijgen, of eraan werken om in een volgend leven eenzelfde inzicht te krijgen als de Boeddha onder die boom, daar gaat het om. Het gaat dus niet om een god. De Boeddha was ook gewoon een man die moest poepen en plassen."
"Het is een eeuwenoude traditie uit Japan, China, India. In Japan is het heel groot. Een jaar of twintig terug las ik een boekje: Zen en de kunst van het boogschieten. Het was een slecht boekje maar ik werd er door geraakt. Dus ik ben meer over zen gaan lezen. En gaan 'zitten', zoals wij de meditatie noemen. In Nederland werd er toen nog weinig aan zen gedaan. Toen ben ik in Japan gaan kijken. Ik dacht dat ik daar moest zijn. Maar de serieuze zen-kloosters zaten niet op mij te wachten. Dus ik ben daarvan terug gekomen, letterlijk. Ik heb het daarna een jaar of vijftien niet meer gedaan, tot twee jaar terug.