'Ja, maar kijk dan naar Bergamo en Spanje.' Inderdaad, daar voltrekken zich rampen. Die we overigens ook in perspectief moeten durven zetten: in Italië zijn tussen 2013 en 2017 al 67 duizend mensen ­extra begraven in griepepidemieën. Die doden haalden nooit de krant of een alarmerende column van Ilja Leonard Pfeijffer. Ja, er vallen wellicht nog vele honderdduizenden doden wereldwijd, mede door corona. Naar, maar een fact of life in een wereld waar jaarlijks 56 miljoen mensen overlijden, van wie 600 duizend aan griep. Wie van hen redden we? Of zoals nog een criticaster van de coronahype, arts en filosoof Marli Huijer, dit weekend stelde: 'De besluitvorming wordt beheerst door angst voor hoge sterfcijfers, terwijl die cijfers te weinig in het perspectief worden geplaatst van het gegeven dat altijd mensen doodgaan.' (ScienceGuide, 21 maart). Grotere rampen liggen in het verschiet. Statistiek kan goed het verleden, maar minder goed de toekomst voorspellen. Dus probeer de spiraal van cijfers, nieuwslawine, maatregelen en angst te doorbreken. En erken dat de controle over ons leven beperkt is.