Battling Mediocrity | Sailing on Dreams
July 3, 2015 Gilles Havik	11 Comments
One of my worst fears is to be a mediocre writer. It wasn't always like that. Ten years ago I was fearless. I thought I was one of the better writers. But the more I get to know about it, the easier it is to see my flaws. And the more flaws I see, the harder I have to work to fix them. What was once a free and joyful act, thus becomes a procedure of delicately finding ways around my imperfection.
I haven't truly tested my market value as a writer so far. Sure, I've earned some money with it here and there, and yes, I've received some feedback, generally positive, I've even joined a competition or two (without success), but I never looked for agents or publishers for my work. This is partially because I'm quite busy, but it is also linked to the fact that what I'm trying to sell might be meaningless, or at least not meaningful enough to another.
As I grow older, I have invested more and more time and energy in writing, meaning my work takes an ever bigger place in my life. I hang on to it more and more. You would expect that the quality of the work keeps increasing, but I feel as if I'm hitting an invisible wall somewhere. Something I should pass if I am to improve further.
Perhaps I'm starting to feel the need of an external view by someone whose work I admire. Someone who can crush my self-comforting blindness and can really teach me something about writing. Someone who can force me into this fear of mediocrity and help me acknowledge that indeed, I'm not as good as I hoped I was. Someone who can show me my many areas of improvement.
Or maybe I need to really dig into a specific theme. Write a book, not just ramblings and short stories. Give myself the space to truly develop something that is worth the reader's while. Create real, living characters who face each other in living situations. My characters always have something rebellious. I don't know why that is. I don't find other characters very interesting. Maybe I should broaden my scope.
The key to greatness, where can it be? Perhaps it's in the struggle.
BlindnessBookFearGreatnessMeaningMediocrityPerspectiveRebellionSelf-comfortStruggleSuccessValueWriteWriterWriting
Previous PostBreakthrough in climate worldNext PostTaste
11 thoughts on "Battling Mediocrity"
write as much as you can. and write different things. the more you do it, the better you will get. i feel the fear of making things too, and a lot of time once you get into making something, the fun takes over and you don't feel the fear anymore. just google "TIMER", set it to 5 minutes, and write whatever. do that every day until the fear of writing goes away. remember, the first duty of an artist is to have fun with his own stuff. if the artist isn't having fun, how the hell is the reader supposed to enjoy it?
This is painfully on the mark. I wonder if there's any writer out there who couldn't have written these exact words.
Haha! Exactly! Thanks for that paradoxical comment : ).
I myself have decided to stop writing and specialize in eating potato chips instead. I'm well on my way to excelling. Much, much easier than writing. 🙂
Potato chips are great! I've been eating quite a few myself lately. Must be the hot weather.
I think maybe there should be pictures of writers and artists and potato chip bags, like there used to be on Wheaties.
Misha Denis says:
Graag zou ik je willen voorzien van feedback. Toegegeven ik heb het meeste van je werk niet gelezen. Deels omdat ik zogenaamd geen tijd heb, deels omdat ik niet al je onderwerpen interessant vind maar ook omdat ik veel van wat je schrijft gewoon weg niet zo goed vind 😛
Ik heb het je lange tijd niet willen zeggen omdat ik je enthousiasme en onze vriendschap niet wilde schaden. Maar nu je er zelf over begint …
Zelf zie ik 'negatieve' feedback als een uitstekend leermoment. Hoe vervelend en vaak lastig het ook is. Er is natuurlijk altijd ruimte voor verbetering. Als je de kunst leert van dingen vanuit een ander perspectief te zien/ leert begrijpen hoe een ander tegen dingen aankijkt, ook al ben jij het hier niet per se mee eens, zal het al veel eenvoudiger worden om je stukken te verbeteren/ op een hoger niveau te brengen.
Ik ben zelf natuurlijk geen schrijver, maar denk wel dat ik je hier en daar van nuttige feedback kan voorzien waarmee jij jezelf en je schrijven mee vooruit kan helpen. En wie weet kan ik dan weet van jou leren 😉
Nog 1 ding aangaande jouw stuk over reïncarnatie. Vanaf de eerste regels van dat stuk begon het al bij mij te 'kriebelen'. Na de eerste paar alinea's had ik het al helemaal gehad met dat stuk. Ik begon me boos te voelen en teleurgesteld. Dat heeft me aan het denken gezet, waarom ik me zo voelde. Meestal zijn die gevoelens een teken dat er iets geraakt wordt. Begrijpen waarom je je zo voelt is een eerste stap naar begrijpen van het standpunt van een ander. Ik las het stuk nog eens opnieuw met hernieuwde interesse en intentie om jouw standpunt te leren begrijpen. Ik ben nog steeds niet eens met een aantal van je standpunten en ook de manier van schrijven vond/vind ik te vaag en moeilijk te begrijpen. Je gebruikte een aantal woorden waarvan de betekenis maar vaag is en ik niet zeker weet of wat ik er onder versta ook is wat jij bedoelt. Hoe dan ook, de idee dat dat we allen deel zijn van een alles omvattende ziel sta ik wel achter. En na het stuk is zijn totaliteit te hebben gelezen en getracht te begrijpen heeft mij op zijn minst aan het denken gezet over de validiteit van het reïncarnatie principe. Mijn dank hiervoor 😀
Hoi Misha!
Toen ik je antwoord voor het eerst las, kwam hij wel even als een dolk in mijn hart (vooral toen bleek dat de uitgestoken tong smiley toch niet als grap bedoeld was), maar natuurlijk schaadt hij onze vriendschap niet. Ik waardeer het dat je nu toch de moeite neemt om me te helpen in mijn werk. Je bent geen schrijver, maar wel een lezer, dus jouw mening is ook waardevol. Begrijp ik het goed dat je aanbiedt om structureel kritiek op mijn teksten te geven? Of doelde je specifiek op het stuk over reïncarnatie, en dus op ?
Doordat ik het druk had met naar het strand gaan en waterballonnengevechten proberen op gang te krijgen, heb ik de afgelopen dagen wat tijd gehad om over je commentaar na te denken. Wat vooral was blijven hangen, was dat je boos werd van het stuk. Normaal gesproken zou ik dat als succes zien, maar in dit geval is het jammer, omdat jij mijn vriend bent, en niet een anonieme lezer. Ik probeer met mijn stukken mensen te prikkelen, en soms gebruik ik daarvoor de breekijzer methode. Ergens is dat natuurlijk lekker makkelijk als je niet precies weet wie je stuk leest. Ik wilde niet jou persoonlijk boos maken.
Ik ben wel nieuwsgierig waarom je precies boos en 'kriebelig' werd. Het kan zijn omdat je juist wel in reïncarnatie gelooft en je persoonlijk aangevallen voelde, maar het kan ook zijn omdat je het stuk qua schrijfstijl zo abominabel vond dat je boos werd dat ik het überhaupt had gepubliceerd. Of allebei. Vooral die tweede zou ik natuurlijk graag willen weten. Die eerste is misschien interessant om het in de kroeg eens over te hebben, maar in mijn ogen staat of je het met me eens bent los van of je me een goede schrijver vindt.
Een andere gedachte die ik had, had ik al toen ik het stuk schreef. Reïncarnatie is een bijzonder moeilijk onderwerp om over te schrijven vanuit het perspectief dat lichaam en geest niet gescheiden zijn, zonder de symptomen meteen als 'niet bestaand' van tafel te schuiven. De terminologie bestaat er niet voor, en ik moest in dit geval nieuwe woorden toekennen aan verschijnselen die normaal 'spirit' zouden worden genoemd. 'Psychosomatic charge' vond ik zelf trouwens wel een aardige vondst, en dus al een succes, maar ik had hem wel te weinig uitgelegd. Als ik jou zelf om feedback zou hebben gevraagd, had ik dat denk ik niet voor dat artikel gedaan, of niet voordat ik hem zelf eerst nog grondig zou hebben aangepakt. Wel leuk dat jij hem zo hebt gekozen.
Na je commentaar nog eens gelezen te hebben, en daarnet ook het stuk over reïncarnatie nog eens door te nemen, moet ik toegeven dat het wat mij betreft ook nog niet helemaal klaar was voor publicatie. Dat stuk was veel langer uitgevallen dan ik had gepland, en mijn concentratie was al verminderd (ik post altijd op vrijdag avond). Is geen goed excuus om toch op 'post' te drukken, maar ik heb het voor deze blog altijd wel belangrijk gevonden om 'door te gaan' en niet te lang bij stukken te blijven hangen.
Wel interessant dat je na hernieuwde interesse toch iets van waarde hebt ontdekt in het artikel trouwens. Graag gedaan : )
Maar als ik je goed begrijp doelde je met je commentaar niet zo zeer op het stuk over reïncarnatie specifiek, maar over mijn blog in het algemeen. Dat ik niet zo best schrijf.
Als je zin hebt, en inderdaad aanbiedt om meer feedback te geven (dus toch wel iets van vertrouwen hebt in mijn schrijverschap?), zou je wat stukken kunnen kiezen (of ik). Volgens mij is het dan het beste als ik hem eerst zelf nog eens doorlees en eventueel met vernieuwde blik aanpas, en dat jij dan je kritiek geeft. Dat zou ik namelijk ook doen als ik het bijvoorbeeld zou proberen als bundel te publiceren. Maar doe dat alleen als je je geroepen voelt, niet omdat je je verplicht voelt ofzo. Het moet voor jou ook leuk blijven.
Well I am in the same boat, I have not tested out myself as a 'market' writer and I've been nudged to self publish poems and finish short stories. It is like- I do not want to connect to the 'marketplace' of it yet for fear of losing that sense of writing out of joy rather than it being a chore.
Outside pressure is another reason, indeed. If I look into it, it might be a more important fear than the mediocrity one, but the two are related. In both cases you have to get out of your comfort zone to dig yourself and your work out further. Or so I think.
Well yes, I agree. Is it silly to say or feel that if I have reached to a depth in one or two rather than the masses… I feel ok with that? And I honestly feel that. I have had my blog for a few months, and rarely get many likes but that does not stop me. Maybe I do not feel the pressure in that as I feel more of a connect with the few readers who support my work than if I had many likes etc. And I like that but I do not know if that sounds strange or not. I like the pulp, writing for the sake of writing… and I am definately podium shy.