In de serie Singapore Social volgen we de levens van een groep jonge Singaporezen. We volgen het stel in hun weg naar geluk – en daar komt uiteraard een flink portie romantiek en drama bij kijken.
De vriendengroep bestaat uit een groot gezelschap influencers. Waaronder filmmaker Vinny Sharp, popartiest Tabitha Nauser, model Paul Foster, fashion influencer Mae Tan, blockchain ondernemer Nicole Ong en burlesque artiest Sukki Singapora.
Deze serie is duidelijk een gevalletje à la Bling Empire. Ook deze wealthy vrienden bezoeken het ene extravagante feestje na het andere. Naast een portie glamour krijgen we ook een kijkje in het werkleven en de personal issues van de castleden.
Hoewel de beschrijving van Singapore Social ons als muziek in de oren klinkt, is er ook wat commentaar op de serie. Kijkers vinden dat de cast niet realistisch is. Zo zou ieder castlid té Amerikaans zijn en geen juiste weerspiegeling geven van het leven in Singapore. Ook castlid Mae kan zich in dit commentaar vinden. Zij liet onlangs aan Today Online weten dat ze graag meewerkt aan een tweede seizoen, maar onder één voorwaarde.
"Ik doe alleen mee als ik een executive producer mag zijn", legt ze uit. Mae benadrukt dat ze invloed wil hebben op hoe de castleden neergezet worden in de show. Of Netflix een tweede seizoen gaat opnemen van de serie is dan ook nog niet duidelijk. Maarre, seizoen één is gelukkig al een goede portie binge-materiaal om een weekendje in lockdown door te komen.

We zitten in een van de vele cafés in de schaduw van de vroegere heilige (nu toeristische) heuvel van de Acropolis, genieten van een dampende kop koffie, Grieks, of van een van de andere Europese varianten waaraan we de afgelopen jaren gewend zijn geraakt. In de rommel en drukte van de moderne stad, in een sfeer met decor “ala palea” (of zoals wij dat in onze vereuropeeste taal noemen: “vintage”) zijn we op zoek naar sporen van een ouder Athene, rustig, authentiek, romantisch … het Athene wiens de geschiedenis tegenwoordig alleen in boeken staat, in zwart-witfoto’s en in de herinnering van de oudsten van haar bewoners.
Een groep toeristen staat van hun aangrenzende tafels op, ze passeren me en gaan naar hun gehuurde fietsen. “Volgende stop is Exarchia” informeert hun gids hen, “het centrum van Graffiti, anarchisten en het centrum van alle gevechten met de politie.”
Dus … als u op zoek bent naar een goede beginpunt voor deze reis naar het Athene van weleer, dan is dat het beste punt.
De slechte reputatie van Exarchia is tegenwoordig ontegenzeggelijk. Maar het favoriete verblijf van de anarchisten was niet altijd zo. Tot 1960 was het een rustige buurt met oude huizen met twee verdiepingen, houten deuren en maar een paar flatgebouwen.