Gevoelsmatig lag dit boek erg dicht bij me. Dat wil zeggen: ik vond het prachtig om te lezen hoe Tiggy haar gaven leert ontdekken. Daarnaast vond ik de geschiedenis van het Flamenco dansen erg fascinerend. Een van de mooiere delen van de serie, maar de mooiste vond ik…
Het (voorlopig) laatste deel in de serie. De laatste zus, Electra, heeft het allemaal voor elkaar: ze is bloedmooi, schatrijk en wereldberoemd. Toch gaat er achter dit perfecte plaatje een kwetsbare jonge vrouw schuil, die de oplossing voor haar problemen zoekt in drank en drugs. In tegenstelling tot al haar andere zussen heeft zij geen behoefte om te weten waar ze vandaan komt. Totdat ze een bijzondere brief ontvangt en ze een handje wordt geholpen. In dit boek het bruisende, chaotische Manhattan en de prachtige, uitgestrekte vlaktes van Kenia.
Dit vond ik echt het allermooiste deel uit de hele serie. Misschien komt het omdat ik dit boek echt gelezen heb (van papier) en niet geluisterd of misschien voelde ik me het meeste aangetrokken tot dit personage. Het kan ook zijn dat het komt omdat op dit moment racisme een grote rol speel in onze samenleving en daardoor een extra interessante laag had. Ik weet het niet precies, maar door de kwetsbaarheid van dit personage en de kracht van de personages in haar geschiedenis vond ik dit by far het mooiste boek.