Column | Levenslust - NRC
Dementerende mensen hebben baat bij een stabiele omgeving, verandering is slecht. Mijn moeder is de laatste maanden vier keer verplaatst en het eind van haar lijdensweg is nog niet in zicht. Op Koningsdag kwam het bericht dat er op haar gang in de tijdelijke verblijfplaats in de bossen bij Groesbeek tegen alle geruststellende verwachtingen in toch weer een besmetting is geconstateerd.
Ze moet weer getest worden, en misschien weer verplaatst.
Voor de rest heeft ze vooral last van allerlei lichamelijke klachten. In de dagrapportage die we kunnen inzien, lezen we over spanningen en dat ze agressief is tegen het personeel in de beschermende pakken.
Ik snap die boosheid, het is het laatste restje levenslust dat eruit komt.
Een bekende vertelde over zijn bejaarde vader die ook is opgesloten. Hij had geprobeerd om met een Boeddhabeeld een ruit in te slaan, om zo uit te breken. De zorginstelling heeft inmiddels alle losse obstakels uit de gangen verwijderd. Een onbekende mailde dat hij zijn moeder had mogen zien achter plexiglas in een container. Ze was opgestaan en had tegen het plexiglas geklauwd, daarna hadden ze elkaar aangestaard en waren ze in huilen uitgebarsten.
Begin deze week zag ik mijn moeder voor het laatst op de iPad.
Een geest met lange grijze haren, een afwezige blik.
De oudste (4) zat op mijn schoot.
"Is dat oma Velp?", vroeg ze.
"Zwaai maar", moedigde ik aan.
"Maar ze zwaait niet terug."
"Het leven is eruit", zei ik later tegen mijn zus. "Ze is een plant."
We vonden elkaar in machteloze boosheid op de hoogste verantwoordelijke. Het was te laat voor een passende oplossing, het werd een kwestie van doormodderen, er komt geen prettig einde meer aan dit verhaal.
Het hoogste is dat we af en toe mogen meekijken naar de eenzaamheid die haar zo kwelt, hoewel de zorginstelling al liet weten dat het videobellen gepaard gaat met tijdrovende emoties, waardoor andere activiteiten, zoals 'de wandelingen op het dakterras', in het gedrang komen.