Practijk der godzaligheid » Kuyper, A. » 1909 - Pag. 217 | Delpher
Maar dit sloot nog allerminst een anderen, niet min begeerlijken beleden °°r »onheiligen £eest" uit, den strijd met wie dien Zoon
De Christus zelf voer op. Aan wie hij achterliet zou thans de uitslag van het albeshssend, geestelijk pleit hangen. Spatte de vonk van het eeuwig licht uit die "Zonme der gerechtigheid", thans in duizend harten over, tegen die met hooger licht begenadigden kon dan nu, om hunner zwakheid wil, met hoop op beter gevolg, de felle aanval gericht; thans zoo mogelijk door dorst naar wraak over de geleden nederlaag nog in woede verdubbeld.
Het vleesch geworden Woord was nu reeds, zoo scheen het, buiten deze wereld gesloten. Gelukte het nu ook de spranken van leven die hij in de zijnen achterliet uit tc blusschen, maar immers dan zou ondanks den triomf van den Christus, de booze toeleg slagen kunnen en deze wereld behouden blijven voor het verderf.
Vandaar de verdrukkingen, die reeds blijkens de schriften der Apostelen m de Apostolische eeuw over de eerste discipelen van den N.izarener kwamen; vandaar de vervolgingen, die, als sterker uitbarsting dezer verdrukkingswoede, kort daarna over de Christenen uitbraken; vandaar "de aanvechtingen", die soms bitterder no°- dan druk en vervolging over de gezalfden van dien Christus zijn uitgegoten; altegader de aangrijpingen van de niets ontziende woede der onheilige machten om het zaad des levens in Gods kinderen te verderven.
Tegenover die aangrijpingen nu van Satan (en niet tegenover de kastijdingen Gods door gewone beproeving); tegenover die rustelooze poging om hen tot loslaten van het leven Gods te bewegen, hebben de volgelingen van den Nazarener, eeuw in eeuw uit, door het mysterie "der lijdzaamheid" getriomfeerd.
Ze zijn niet geweken; ze hebben niet gedeinsd; ze lieten niet los wat ze ontvangen hadden; en zelfs als hun adem in de vlammen wegstierf, hebben ze nog uit die vlammen het leven in tien, twaalf honderd nog onbekeerde menschenharten doen overspatten, opdat nu die weer voor de glorie van dat leven strijden zouden tegen hem die het belaagt.
Daarmee hebben dan deze verdrukten en vervolgden, deze martelaars naar het bloed en martelaars naar den geest, die lijdzaamheid metterdaad geoefend, waartoe de Apostelen hen juist tegenover die verdrukkingen opriepen, en nog eens, als op Golgotha is door die lijdzaamheid der heiligen Satans onheilig opzet mislukt.
Vraagt ge hoe dit kon? Of dan in hen die kracht was9
Neen, en nogmaals neen, mijn broeder! maar wat scheen was zoo niet. '
, Pe phnstus was niet buiten de wereld gesloten. Eer integendeel had hij door óns vleesch in den hemel te dragen, duurzaam en voor