Het verhaal van Evelien, werkzaam bij Lentis.
Home chevron_right Ervaringen chevron_right Het verhaal van Evelien
Evelien Meinen (1969) werkt al elf jaar met veel plezier bij Lentis. Ze heeft tien jaar bij de Crisisdienst gewerkt en is inmiddels Gedifferentieerd Verpleegkundige binnen de Intensive Home Treatment (IHT) Deeltijd. Samen met haar collega's behandelt ze patiënten die door psychiatrische problemen in crisis zijn geraakt: 'Wij zijn bezig met activering, structuur oppakken en dagplanning, zodat de patiënten weer de eigen regie over hun leven krijgen.'
Je hebt al veel ervaring in de geestelijke gezondheidszorg. Wat trekt jou aan in het vakgebied?
De psyche van de mens vind ik ontzettend boeiend. Wij kunnen hetzelfde meemaken, maar daar heel verschillend op reageren. Wat je overkomt, daar kun je niets aan doen. Maar wel aan de manier waarop je ermee omgaat. Ik vind het de kunst om iemand weer in zijn eigen kracht te zetten en weer de eigen regie te laten krijgen. Dat doen we onder andere binnen de IHT.
Je werkt nu ruim een jaar bij de IHT. Kun je daar iets meer vertellen?
IHT is een intensieve, kortdurende vorm van ambulante crisisbehandeling voor patiënten tussen 18 en 65 jaar. Het is onderdeel van de Acute zorg en onderverdeeld in de afdelingen Crisis, Deeltijd en Thuis. De afdeling Crisis doet 24/7 crisisbeoordelingen en interventies. IHT Deeltijd en Thuis bieden een zes weken durende aanvullende crisisbehandeling voor patiënten bij wie een opname indicatie is gesteld. Onze behandeling is gericht op het voorkomen of verkorten van een opname. Zes weken lijkt misschien kort, maar daardoor gaan mensen wel aan de slag omdat ze weten dat het in die zes weken moet gebeuren.
Hoe ziet een behandeling bij jullie eruit?
Dagstructurering en activatie staan centraal. De patiënten komen op afgesproken ochtenden bijeen om in groepsverband de planning voor de komende dagen te maken en door te nemen hoe de afgelopen dagen zijn gegaan. Het doel is om knelpunten en problemen te bespreken die zij tegen kunnen komen. De planning van de vorige keer staat op een bord en als Gedifferentieerd Verpleegkundige vraag ik onder andere wat er is gelukt, wat er minder goed ging enzovoort. Zo willen we de patiënt inzicht geven in en bewust laten worden van hun eigen patronen. De groep van tien tot twaalf patiënten ondersteunt elkaar en geeft elkaar tips en complimentjes. Er is (h)erkenning. Na een korte pauze schrijven we de nieuwe planning op het bord: wat ben je de komende dagen van plan? Wat heb je nodig om dat te laten lukken? We gebruiken de oplossingsgericht werken methodiek. De nadruk ligt op positiviteit en eigen regie. Met onze vragen en aanpak willen we op een positieve manier onze patiënten prikkelen, ze tot nadenken aanzetten en ze geestelijk én lichamelijk in beweging zetten.
"Binnen het IHT hebben de deuren geen drempels: je kunt zo bij elkaar binnenlopen."
Evelien Meinen
Er is twee keer per week psychomotorische therapie, een soort sport en spel. Ook is er een keer in de week psycho-educatie, waar we dieper ingaan op onderwerpen zoals depressie, levensstijl en ontspanning. Daarnaast is er aandacht voor het maken van een signaleringsplan. In de resterende tijd gaan we een spel doen met elkaar of een stuk wandelen. We proberen echt zoveel mogelijk in te zetten op wandelen, activeren en bewegen. Met name bij een depressie werkt dat nog beter dan medicatie. Onze locatie is daarvoor natuurlijk geweldig. Het Sterrenbos is dichtbij en we gaan ook weleens wandelen in het centrum. Groningen is een prachtige stad: al die leuke kleine straatjes met verschillende woningen, dat is prachtig om te zien.
Genoeg afwisseling zo te horen!
Ja, ik heb gewoon een hele leuke, veelzijdige en afwisselende baan. Zo weet je nooit wat je 's ochtends aantreft in de groep. De stemming is wisselend en daar moet je als Verpleegkundige op in kunnen spelen. Ze kunnen die dag allemaal somber zijn en dan kost het wat meer moeite om informatie te krijgen. Dat is een hele uitdaging. En andere dagen heb je een hele enthousiaste groep en ben je met elkaar in gesprek. Dat is hartstikke leuk. In de middagen voeren we onder andere individuele gesprekken, je plant je eigen agenda, er zijn nieuwe intakes, zorg afstemmingsgesprekken, vergaderingen, en dat soort dingen.
Kun je aangeven wat je binnen je werk het leukste vindt?
Het gaat toch om het totale plaatje. Maar het mooiste is om de groei te zien van de patiënten. Mensen kunnen hier heel passief binnenkomen en het is heel mooi om te zien dat ze binnen zes weken stappen zetten om die eigen regie weer in handen te nemen. Je kunt natuurlijk niet iedereen helpen. Dat is ook de realiteit. Soms krijg je als patiënt niet meer terug wat je had. Ik zeg weleens: weet je, je wordt niet weer de oude, maar je wordt wel een goede nieuwe. Het is mijn aard om altijd van het positieve uit te gaan en naar mogelijkheden te kijken. Door mijn beroep ben ik dat nog meer gaan doen.
Is er nog een inzicht dat je de afgelopen jaren hebt opgedaan?
Ik heb een hart voor de patiënten en ik wil dingen graag doen op een manier waarvan ik denk dat het goed is. Daar kon ik heel stellig in zijn. Maar alleen red je het niet. Die samenwerking waardeer ik nu steeds meer. Binnen het IHT hebben de deuren geen drempels: je kunt zo bij elkaar binnenlopen. Als ik bijvoorbeeld een gesprek heb gevoerd met een patiënt en ik denk 'ik wil dit bespreken', dan kan ik gewoon binnenwandelen bij de psychiater om te overleggen. Ook spar ik met collega-verpleegkundigen – we zijn met zeven – om situaties vanuit verschillende invalshoeken te bekijken. Die verbintenis is heel mooi.
Wat zou je nieuwkomers bij IHT Deeltijd willen meegeven?
Wij bieden een behandeling van zes weken en daarin moet ook alles gebeuren: we maken samen met de patiënt een behandelplan, de patiënt maakt een signaleringsplan en daarnaast is het belangrijk contacten te onderhouden met verwijzers en huisartsen. Het is doorwerken en de rode draad vast blijven houden. Met groepen werken is ook een vak apart, dat is heel anders dan het voeren van een individueel gesprek. Bovendien is het belangrijk om creatief te denken, prikkelende vragen te stellen en door te vragen. Uiteindelijk is het echt de kunst om je patiënten te stimuleren en te motiveren, zodat ze zelf de eigen regie weer in handen nemen. Maar bovenal wil ik zeggen: kom erbij en ervaar het zelf. Het is een heel mooi en veelzijdig beroep.