1 mei 2016 - Verslag Polderbende Haalderen | IVN
Home » Afdeling » RijnWaal » 1 mei 2016 - Verslag Polderbende Haalderen
1 mei 2016 - Verslag Polderbende Haalderen
De tocht van deze zondag staat in het teken van bomen. Waar in de buurt treffen we zoveel verschillende bomen aan als hier in het bosje tegenover 't Ambacht in Haalderen. Al meteen werd duidelijk dat de kinderen maar een paar bomen op konden noemen: appelboom, perenboom en eik. Er viel dus heel wat te ontdekken en te leren. Rick zei:' ik kwam erachter dat ik eigenlijk niet veel van bomen weet en daarom wil ik meedoen.'
Henny begon met een verhaal over de berk die niet tevreden was met de kleine blaadjes die hij had. Na een aantal andere bladen geprobeerd te hebben kwam hij erachter dat hij toch het best af was met zijn eigen blaadjes. Terwijl we luisterden stonden we bij de berk en hoorden we het geritsel in de wind en zagen we hoe klein ze waren.
We gingen in drie groepen uiteen. Elk groepje had zes bladen met daarop de afbeelding en kenmerken van bomen of struiken. Het was de bedoeling al lopend de bomen zien te vinden en als bewijs een blad, knop, schors of iets dergelijks mee te nemen. De kinderen gingen direct enthousiast aan de slag. Het viel niet altijd mee want er waren hoge bomen bij en de blaadjes waren nog klein maar ze vonden al snel oude blaadjes op de grond en eikels, hazelnoten, propjes van de els. De zwarte knoppen van de es vielen op en ook de plataan was gemakkelijk te herkennen aan de bast. De vogelkers stond te pronken met haar prachtige bloesem en als je een amandelgeur rook als je een blaadje kneusde, wist je zeker dat het van een Amerikaanse vogelkers was. Natuurlijk viel het daslook op dat hier volop aanwezig is. Uiteraard roken we hier ook aan en ja hoor, het rook echt naar uien. Daslook wordt door dassen en beren gegeten om hun darmen te reinigen na de winterslaap.
Natuurlijk kregen de kinderen volop de kans om te rennen en te klimmen in het bos en even lekker bij het groepje weg te lopen om daarna opeens achter een struik weer op te doemen en te roepen: 'Hallo, hier zijn we weer!'
Tijd voor een spel. De kinderen verzamelden elk twee identieke bloemen, blaadjes, knopjes, takjes etc. Het was weer even goed zoeken want het mochten natuurlijk niet allemaal madeliefjes of paardenbloemen zijn. Daarna werden ze onder een bekertje gelegd, allemaal door elkaar, en speelden we memory. De jongste kinderen konden dit het best!
We liepen weer verder, speurend naar de bomen die we nog niet gevonden hadden en kwamen opeens terecht in een heel andere sfeer. Hier geen zachtgroene lenteblaadjes of een lentezonnetje maar strakke rijen bomen die dicht op elkaar stonden. Het was ook stiller en donkerder. Het ideale gebied voor het bosdier dat hier woonde.
Het was best een lief dier, vertelde Henny maar het zag er eng uit en had geen vrienden. De hoogste tijd dus om een vriend voor hem te maken maar dan wel eentje die op hem leek. De kinderen gingen aan de slag met wat ze in het bos vonden. Het dier had hoorntjes en toevallig, heel toevallig lagen daar twee enorme schelpen met een punt eraan. Konden we die even goed gebruiken. Van allerlei rommel en takken werd het een prachtig monster. Nog even een foto en het dier was vereeuwigd!
Intussen was het alweer de hoogste tijd om naar het beginpunt te gaan. Natuurlijk nu ook weer over omgevallen bomen lopen en nog even klimmen.
Aan het einde wachtte ons een verrassing. Marielle, de moeder van Bruno en Simon had een heerlijke tulband gebakken. Mmm, daar hadden we net zin in.
Het was weer een heerlijke tocht waarin de kinderen geleerd hebben dat er heel veel verschillende bomen zijn en dat ze helemaal niet op elkaar lijken en toen we ze vroegen 'Noem eens een paar bomen', hebben we niks meer gehoord over appel- of perenbomen.
Op de terugweg naar huis vonden Annelie en Henny nog een dood vogeltje op het fietspad. Eeen kneu, helemaal gaaf. Kijk maar