Kies de mandjes in functie van de grootte en groeikracht van de waterlelie. Miniatuur-waterlelies kunnen in mandjes van 20 Ã 24 cm, terwijl grotere variëteiten een mand hoeven van 29 Ã 40 cm. Alleen de odorata-hybriden (weinig aangeboden in onze streken) vragen nog grotere containers. Het is belangrijke een rijk mengsel te voorzien dat zeker leem of klei bevat. Het toevoegen van een mestpil met traag afgevende meststoffen is aangeraden. Duw de aangerijkte vijveraarde goed in de mand, die eerst van een plantnetje, van jute of een speciale dunne zwarte plastic met micro-perforaties werd bekleed. Zo kan de klei niet naar buiten via de gaatjes in het mandje, terwijl er wel water en gassen kunnen uitgewisseld worden. Plaats de wortelstok met het oude stuk in een hoek van de mand en laat de groeipunt naar het midden wijzen. Zo heeft de wortel een lange weg af te leggen voor de overkant bereikt wordt. De wortelstok wordt, met uitzondering van de iets naar boven stekende groeipunt bedekt met een duim waterlelieaarde. Vervolgens komt er een 3 cm dikke laag gewassen rijnzand op of vijversubstraat of gewassen fijne grint tegen het opwoelen door vissen.
Het is belangrijk waterlelies zo snel mogelijk na het verplanten in de vijver te zetten. Het is verkeerd hen ineens diep te plaatsen. Zet de waterleliemand eerst op een ondiep niveau (of op bijvoorbeeld enkele bakstenen) en wacht tot de plant minstens 7 bladeren heeft. Dan kan de lelie een trapje dieper en wanneer er dan weer minstens 7 bladeren gevormd zijn nog een stap dieper.
Wanneer u ziet dat de bloemen van de gewone winterharde waterlelies in uw vijver een vijf tot tien centimeter boven de waterspiegel geheven worden en wanneer dat ook het geval is met de bladeren dan is het hoog tijd om uw planten te verdelen en te verjongen. Doe dat gerust in de zomer. De ideale periode is eigenlijk de maand juni maar het kan tot eind augustus. Gooi het achterste, oude stuk van de wortelstok weg. Behoud de krachtige topscheut met een stuk wortelstok van zo”n 10 tot 15 cm en plaats deze iets naar boven wijzend in een waterleliemand gevuld met een mengeling van vijveraarde en leem. Zet de wortel met zijn snijwonde in een hoek van de mand en laat de spruit diagonaal naar het midden van de korf wijzen. Dan heeft hij de langst afstand a te leggen voor hij weer vastraakt aan de overzijde. Verjongen zal meestal nodig zijn om de drie jaar. Daar waterlelies krachtige voedingsbehoeftige groeiers zijn is het jaarlijks toevoegen van een voedingspastille voor vijverplanten aanbevolen.
Een keuze maken uit het rijke aanbod aan cultivars is niet eenvoudig. Een grote waterplas vormt het ideale kader om grote waterlelies te herbergen. Middelmatig grote waterlelies voldoen het beste voor de doorsnee tuinvijver, terwijl dwergvariëteiten geschikt zij voor mini-waterwereldjes als kuipen en tobben. Wat ook van belang is, dat is de bloeiwilligheid in onze toch eerder koude Lage Landen. Winterhard betekent immers dat ze de winter doorraken maar wil daarom nog niet zeggen dat ze in onze streken willen bloeien. Veel cultivars zijn eerder geschikt voor zonnigere oorden als Spanje en het zuiden van Frankrijk en vertikken het te bloeien tijdens onze vaak druilerige zomers. Een zekere kennis is dus vereist vooraleer we naar het vijvercentrum trekken en er een keuze maken naar onze voorkeur. Smaak is persoonlijk en daarom raden wij aan om tijdens de zomer te gaan kijken naar bloeiende waterlelies. Het midden van de zomer (juni-juli) is trouwens de ideale periode om waterlelies te delen en te planten. Niets mag u dan ook tegenhouden om uw waterpartij te verrijken met een variëteit die u aanspreekt. Er is een gans palet aan kleuren beschikbaar. Er bestaan witte, roze, rode, gele en zelfs oranje cultivars. Blauwe waterlelies, aangepast aan ons klimaat, bestaan voorlopig nog niet.