Mijn grootste fout die ik heb gemaakt / Blog | vzw Anna-Lena
Gepubliceerd op 30 januari 2020 om 16:46
Gisteren schreef ik een post over de voordelen en valkuilen van klassiek autoritair/permissief/verbindend ouderschap.
Uiteraard is deze post gebaseerd op wat ik leerde in mijn opleidingen, maar er is meer dan dat. Ik heb ze zelf ook allemaal doorlopen en heel erg doorvoeld. Ik geloof in een sterk theoretisch onderbouwd kader als fundament, maar het is voor mij 'te leeg' als ik het eerst niet zelf gevoeld en doorleefd heb. Vandaar deze persoonlijke getuigenis....
Aangezien ik zelf klassiek autoritair ben opgevoed, kende ik niets anders. En deed ik wat me was voorgedaan. Ik was een heel autoritaire leerkracht. Met als voordeel dat ik weinig of niet moe was na een dag lesgeven, want mijn leerlingen waren altijd stil, ik moest nooit om orde vragen. Orde en rust waren een evidentie in mijn klas. Dit zorgde dat ik ook voor de leerlingen een veilig klimaat creëerde: er stond duidelijk iemand aan het roer. Dit gaf de leerlingen met onrust in hun lijf niet de kans om de klas over te nemen en om te vormen tot een onveilige plaats waar de wet van de sterkste geldt. Toch miste ik iets: verbinding , warmte, ontspanning, een warme lach,....
Daarna ging ik het radicaal anders doen. Ik ging voor de warme, begripvolle en ondersteunende aanpak. Ik had voldoening, leerlingen kwamen bij mij met hun persoonlijke verhalen, vertrouwden me... Maar.... De klas werd chaotisch, er was minder een veilige omgeving omdat het meer een ieder-voor-zich sfeer werd. Leerlingen met onrust in hun lijf, gingen dit overbrengen op de rest van de klas. Ik had de touwtjes niet meer in handen.
Ondertussen werd ik moeder en ook hier ging ik de behoeften en de gevoelens van de kinderen voorop zetten. Overdag liep ik altijd met ze rond in de draagdoek, 's nachts liet ik mijn slaap om voor hun veiligheid te zorgen, ... Dit gecombineerd met een volle verantwoordelijkheid voor alles in het huishouden, aangezien mijn man reeds verantwoordelijk was voor de verbouwing van het huis. Nooit nam ik een moment rust, nooit kon ik eens even tanken, nooit kon ik eens even op adem komen. Met als gevolg: ik totaal opgebrand, mijn kinderen overstuur. En we kwamen in een vicieuze cirkel terecht. Het is kleine K die ons heeft gered uit deze uitzichtloze situatie.
En mijn grootste fout? Werkelijk mijn allergrootste fout die ik maakte? Ik paste de basisvoorwaarde van verbindend opvoeden niet toe. Die van het steunend netwerk. Ik nam het ouderschap voor mijn rekening. Ik stond tussen de kinderen en mijn man stond erbuiten. Immers, ik was therapeut, ik had alle opleidingen gevolgd, ik wist wel wat best was voor onze kinderen... Vanuit systemisch perspectief is dit sowieso heel erg fout. In een gezond systeem staan mama en papa naast elkaar, vormen een team, de kindjes staan hieronder. En zodra een ouder niet in zijn natuurlijke autoriteit gaat staan, neemt een van de kinderen de plaats van die ouder in. Dat is een universele wet.
Het is de fundamentele keuze om naast mijn partner te staan, een echt team te vormen, die ons redde. (Binnen de steun van Kleine K.) Mijn man op gepaste tijd duidelijk boven de kindjes zetten ('Nee, mama gaat even niet kijken. Ik ben fijn met papa aan het praten.' ) is het beste wat ik kon doen. De liefde tussen mijn man en ik ging weer stromen, we waren een team, en de kindjes konden weer gewoon kind zijn. Alles klopte, alles stroomde. En wat heb ik een fantastische man. Wat ben ik blij dat ik naast hem mag staan, op hem mag leunen en zijn pure kracht mag voelen.... Zijn onvoorwaardelijke liefde, zijn recht-door-zee aanpak, zijn humor en liefde voor het leven. Wat geniet ik van hem en het samenzijn met hem. Ik ben zo blij dat wij weer voor fundamenteel 'samen' hebben gekozen.
Deze beslissing en de beslissing om in mijn kracht te staan, duidelijk regels en grenzen aan te geven hebben ons gezin tot een heel fijne plaats om te zijn gemaakt.
Verbindende autoriteit staat voor aandacht voor de behoeften en emoties van zowel kind als ouder. Maar ook voor een stevig houvast bieden, duidelijkheid bieden door regels en structuur en vooral heel veel warmte. Er is verbinding én er is een duidelijke autoriteit. Namelijk mama en papa die samen in hun ouderlijke autoriteit durven te gaan staan