Stijldansen | Roland Danckaert
Griezel Thierry Baudet →
Ik ben nog van de generatie (1967) met ouders die het belangrijk vonden dat je op stijldansen ging, omdat kunnen walsen je in het sociale en maatschappelijke leven van pas zou kunnen komen. In de jaren vijftig van de vorige eeuw en daarvoor was stijldansen inderdaad vrij belangrijk, maar onze ouders konden of wilden niet bevroeden dat onze samenleving enorm zou veranderen.
Met tegenzin zat ik op stijldansen, bij Pietje Moors in Roermond, een toen al bejaarde of bejaard uitziende man met (nog maar weinig) spierwit haar, een scherpe, open blik, een glimlach op de lippen en blosjes op de wangen. Pietje groette alle voorbijgangers als hij door de stad liep, alsof hij iedereen persoonlijk kende en herkende. Hij groette ook mij altijd, nog voor ik bij zijn school danste.
Stijlloosdansen, was wat ik deed. Dat tellen van de passen – rekenen was het haast, en ik was rekenblind – vond ik werkelijk afschuwelijk. Stijldansen is me te onvrij, te wiskundig. Je danst volgens bepaalde vastgestelde patronen, formules. Niks voor mij. Ik ben een vrijbuiter. Ik bedenk mijn eigen dansmoves wel.
Ik was er niet heel erg slecht in, maar ik was ook zeker niet goed. Eerder matig.
De jongens aan de ene kant, de meisjes aan de andere kant en dan moest je als jongen een meisje ten dans vragen (door op je voorkeur af te stevenen), alsof het niet 1984 was maar 1894. Ik – verlegen en niet initiatiefrijk – was er nooit snel bij en dus had ik altijd het meisje dat overbleef, het lelijkste meisje. Ik herinner me een grietje dat net tot boven de gesp van mijn broeksriem kwam. Ze had een krullig oma-kapsel met bijpassend oma-brilletje op haar Joodse neus. Ik schaamde me dat ik met haar moest dansen.
Onze kinderen zijn van de generatie met ouders die ze niet meer pushen richting danszaal of muziekschool. Dat is maar beter ook. In deze tijd draait alles om automatisering en digitalisering. Stijldansen en op een familiefeestje piano (kunnen) spelen, zijn helemaal uit de mode. De Smartphone is interessanter. Onze kinderen doen ons voor hoe het allemaal moet en werkt. En lossen onze computerprobleempjes op.
Het stijldansen ben ik helemaal verleerd, zoals ik 90 procent van wat ik op en van school uit mijn kop heb moeten stampen totaal ben vergeten of niet helemaal meer zeker weet. Kunnen stijldansen heb ik nooit nodig gehad, net zoals ik wiskunde in mijn leven gelukkig nooit nodig heb gehad. Heb ik in de wiskundeles en in de ballroom voor niks zo zitten lijden, zo zitten 'doodleven'… Maar ja, ik ben er door gehard, dat dan weer wel…