Tzum | Recensies Archieven - Pagina 3 van 248 - Tzum
Ge-als, ge-zoals en ge-alsof Ik hoop niet dat ik een dezer dagen sterf, want dan is als de Hemel genoeg ruimte heeft van Splinter Chabot het laatste boek dat ik
Navolgbare sprongen Als je de roman Waar vader was van Monika Helfer leest, voel je je soms een blinde die aan de hand wordt meegenomen. Het boek staat vol tijdsprongen
Zwavelzuur bijt nog steeds Twintig jaar nadat bij De Mandarijnenpers, toen te Groningen, de eerste druk verscheen van Willem Frederik Hermans' verzamelde Mandarijnen op zwavelzuur, is eveneens bij de Mandarijnenpers,
Alle sinofobie op een stokje Oreo van Fran Ross (Philadelphia, 1935 – New York, 1985) is maar net voor de poorten van de vergetelheid weggesleept. Uitgegeven in 1974 bracht het
Recensie: Eric van Loo – Iets kleins volstaat
Poëzie als pantser tegen de naderende dood Ziekte en gezondheid, maar ook jeugdherinneringen en licht filosofische opwellingen vormen de ingrediënten van Iets kleins volstaat, de postuum verschenen bundel van de
Recensie: Ayşegül Savaş – Wit op wit
Een rijke roman over identiteit, lichamelijkheid en kwetsbaarheid Ayşegül Savaş is een Turkse schrijfster die in Parijs woont en werkt. Haar verhalen, essays en romans schrijft ze in het Engels.
Gegraveerd door de natuur De negentiende eeuw ligt al ver achter ons, maar de gedreven onderzoekslust van die dagen, gekleurd door een nog aanzienlijk niet-weten, blijft tot de verbeelding spreken.
Pathetische tegeltjeswijsheden Allereerst de auteur: Charlie Mackesy (1962) is een illustrator en beeldend kunstenaar wiens werk eerder verscheen in boeken, galeries en kranten, maar ook in Britse klaslokalen, kerken en
Waarom? Daarom! De vraag die menige schrijver al honderd of meer keren heeft moeten beantwoorden en die vooral tijdens de Boekenweek niet van de lucht is, luidt: 'Waarom schrijft u?' Ja, waarom eigenlijk? Het
Een heerlijk lange, lange climax John Banville is een groot schrijver met een indrukwekkend oeuvre. In 2005 ontving hij de Booker Prize voor De zee en hij wordt al jaren
Recensie: Nanne Tepper – Van de kansel
Iedereen is dom (behalve Nanne Tepper) Er zijn schrijvers die zichzelf erg serieus nemen, er zijn schrijvers die zichzelf bloedserieus nemen, en dan is (was) er nog Nanne Tepper. De
Op zijn vader keek de zoon neer Als in alles een verhaal zit, mits je maar goed genoeg kijkt, is een veelgehoorde wijsheid in artistieke kring. Dat maakt het wel