Voor het echie | sy-Tignanello
On 31 mrt, 2016
We voelen ons opgesloten. Letterlijk. Tussen twee muren en vier deuren. En we gaan omhoog. Drie keer achter elkaar, iedere keer tien meter up. Dan een stuwmeer, en daarna weer naar beneden. Wederom drie sluizen, tien meter per sluis, omlaag dit keer. Wervelingen in het water waarvan we niet wisten dat ze konden bestaan. Zoet en zout door elkaar. Maar goed dat we aan vier lijnen vastliggen.
Het is gelukt: het Panamakanaal door. We zijn in de Pacific!
Het was wel even spannend. Net voordat we door de eerste sluis zouden gaan, en we het anker wilde ophalen, deed de ankerlier het niet. Geen beweging in te krijgen. De Tignanello weigerde dienst, alsof ze het een beetje eng vindt, zo helemaal naar de Pacific. En wij vinden het ook best spannend. Dan maar anker op met de hand, dat kan ook. De Tignanello werkt keurig mee, neus in de wind, geen rare fratsen, en zo halen we op de hand het anker binnen. Op het stuwmeer vinden we het probleem, en kunnen het snel oplossen. Tignanello en wij, we zijn weer blij.
Mattijs noemde het traditie. Er gaat altijd wat mis, voordat je door de sluizen van het Panamakanaal gaat. Een soort generale repetitie.
En nu zijn we dan echt aan die andere kant.
Terwijl de laatste massieve sluisdeuren zich openen, krijgen we een beetje koude rillingen. Niet meer opgesloten, vrij. We ruiken de zilte Pacific, voelen de wind weer langs onze oren. Dit is voor het echie, dit is onze première. 4200 mijl voor de boeg, naar de Marquezen. De Pacific roept ons.
Wij zijn er bijna klaar voor, en de Tignanello ook. Nog even wat laatste boodschappen, nog even een blik op die prachtige skyline van Panamastad, nog even een bezoekje aan de oude stad, Casco Antiguo. Die bruisende stad. Wachtend op goede wind.
En dan gaan we weer. Anker op. Richting vergelegen gebieden in het Westen. Weer een stukje verder de wijde wereld in…