Een fragment uit 'Breaking the Waves', film van Deens Dogma-regisseur Lars von Trier, waarin Bess, een puur, naïef, volgens sommigen simpel, meisje in een zwaar religieus Schots dorp, trouwt met de Deense Jan, die op een olieplatform werkt. Als hij weer vertrekt naar het booreiland mist Bess hem zo erg dat ze bijna gek wordt.
Ademloos. Keer op keer bij het bekijken van deze film, een onnavolgbare mengeling van ontroerende, onvoorwaardelijke liefde (mysterieus onderwerp wat mij betreft), rücksichtsloze overgave (idem), religieuze gekte en perversie. Een constant koorddansen van ongemakkelijkheid en verwondering en er zijn maar weinig regisseurs die dat voor elkaar krijgen. Alles ambachtelijk, rauw en zintuiglijk gefilmd, tot onder je huid. Het fragment is het begin, de knoop van waaruit gekte, toewijding, verwording zich ontvouwen.
Ik heb uren zitten huilen na deze film. Ik wilde de zaal pas uit toen iedereen weg was. Het voelde alsof ik stikte.