Roois Tourspel - Blog - Dolomietje
Dolomietje
Geen klikschoentjes vandaag, maar afgetrapte gympen. Geen goedgevulde bidon in de hand, maar een zware beitel. Terwijl een groot gedeelte van mijn bevriende 'Stapelaars' vandaag de Dolomieten trotseerde, bevond ik me in mijn nieuwe huis om te klussen. Onder het hakken, boren, krabben en vegen dwaalden mijn gedachtes vaak af naar hen.
Wie zou waar fietsen? Hoe koud zou het zijn? Er ligt immers sneeuw op veel plekken. Wie zou als eerste binnenkomen en met welke tijd? Terwijl ik de laatste laminaatstukken bij een Litouwse Laarbeker in zijn auto schuif, rammelt mijn telefoon. Een vlugge blik maakt duidelijk wie als eerste op het terras zitten met een lekkere grote witbiert. Het zijn Ruud, René en Joris. Zoals verwacht niet als eerste binnen, maar dat deert niet. Hen ook niet.
De drie hadden naar eigen zeggen een 'lekkere tocht' achter de rug. Ze mochten door een ingestelde tijdslimiet niet verder dan 55 km koersen. Een kwartiertje te laat waren ze, maar wanneer de limiet wel gehaald zou zijn, dan nog hadden deze heren hun dunne bandjes tegen de gevel van het plaatselijke café geparkeerd. Dat hebben ze toegegeven. De 105 of 138 km lieten ze maar wat graag over aan hun koersbroeders. Zo snel als ze konden, proostten ze op het mooie leven op de bergkam.
Ondertussen beleefden de nog actieve Stapelaars mooie momenten en ogenblikken van afzien. Dat kon haast niet anders. De natuur schijnt er prachtig te zijn, maar minder steile stukken en bijna haaks opdoemende wegen wisselen er elkaar af. Nog een whats'appje. Niemand minder dan Jan van Vroenhoven gaf even zijn eindtijd door. Niet mals, hij voltooide de gehele Dolomieten Marathon in 6 uur 37 minuten en 27 seconden. Wat een held! Daarna bleef het een hele tijd stil. De jongens hadden vast en zeker hun rust gevonden in het appartement. Evaluerend en dehydrerend.
In eerste instantie zou ik mee gaan naar Italië om me er vrijwillig op de slachtbank te laten leggen. De aankoop van een nieuw stulpje gooide 'roet in het eten.' Natuurlijk had ik er graag bij geweest om heroïsche fietsmomenten te delen met mijn matties. Ik ben stiekem best trots op ze. Maandenlang getraind voor dit ultieme avontuur. Maar ook ben ik een beetje trots op mezelf. Ik heb vandaag evenzeer een etappe meegemaakt. Een etappe trapkrabben. Toen ik eenmaal boven was, voelde dat best wel stoer. Ook al ben ik in vergelijking met de rest maar een dolomietje.