Herinneringen 3 - NRC
Omdat ik jaren geleden zelf langdurig in therapie was, waarbij na enige tijd spontaan dromen en `flitsen' van incest op baby- en kleuterleeftijd naar boven kwamen, heb ik het artikel over Kitty Hendriks met bijzondere belangstelling gelezen. De afgedrukte passages uit haar boek vond ik ronduit schokkend vanwege het insinuerende en manipulerende karakter van de `therapie'.
Ik ben innig dankbaar dat mijn eigen therapeut (een man!) altijd de grootst mogelijke afstand heeft bewaard. In zijn vraagstelling was hij volstrekt neutraal; zijn houding verried geen emotie. Zelfs als hij een hand gaf, hield hij nog een meter afstand. Ook gaf hij geen interpretaties van wat ik vertelde. Ik moest het allemaal zelf duiden – een proces dat voortgaat tot op de dag van vandaag en waarover ik heel tevreden ben.
Bij de intake had ik gevraagd om ook hypnose toe te passen. Ik wilde terug naar de kinderkamer die uit mijn geheugen was gewist; iets wat mij toen vreselijk dwarszat. Mijn therapeut was fel tegen hypnose: alles `van vroeger' moest op eigen kracht en bij vol bewustzijn naar boven gehaald worden, zodat je altijd weet dat emoties en beelden uit jezelf voortspruiten en niet zijn aangepraat. Wat tijdens de therapeutische sessies niet naar boven zou komen, bestond eenvoudig niet of was (nog) niet toegankelijk omdat je er dan blijkbaar nog niet aan toe was om het te verhapstukken.
Het relaas van Kitty Hendriks bevestigt mijn scepsis ten aanzien van zogeheten ervaringsdeskundigen. Zij missen per definitie kritische afstand. Bovendien weet je nooit of zo'n `therapeut' er op uit is vooral zichzelf te `helpen' door anderen tot medeslachtoffer te maken. Zulke mensen bieden een schijnveiligheid die tot grote psychische ongelukken kan leiden.
Ik heb mijn familie nooit met bovenstaande geconfronteerd. Daarom wil ik graag anoniem blijven in geval van publicatie.