Nu is het bekendmaken van deze zwangerschap een beetje beladen, omdat we onze zoon nog maar eind november verloren zijn. Daarom hebben we gekozen om echt te wachten tot 12 weken voor we het aan iedereen vertellen. Al weten onze ouders en zussen het wel, met hen wilden we dit delen. Zeker onze zorgen.
Hopelijk heb ik vrijdag weer een goede echo en dan is het moment ook dat we het aan iedereen gaan vertellen. Fijn hoor! Hoef ik dat buikje niet meer te verstoppen.
Pff wat verschrikkelijk heftig dat jullie je zoon verloren zijn! Logisch dat je het nu al vroeg met je ouders en zussen wilt delen, van hen kan je de meeste steun verwachten.
Dankje! Door de vroeggeboorte krijgen we veel echo’s, dus heb ik al drie keer mogen zien dat alles goed is, maar angst overheerst.
Leuk om te lezen hoe iemand anders er mee omgegaan is! Toen ik zwanger was van mijn eerste kindje, heb ik het verteld toen ik 8 weken zwanger was (ik wist het zelf al heel vroeg en ik kon het niet meer voor me houden). Maar bij mijn tweede kindje, heb ik het pas bij twaalf weken zwangerschap verteld. Als ik nog een keer zwanger zou worden, weet ik niet wanneer ik het vertel, het is altijd weer anders.
Wij hebben het vrij lang voor ons gehouden, niet dat we bang waren dat er iets mis ging. Dat we een jongen kregen vond ik nog moeilijker om voor me te houden. Vond het niet nodig dit met iedereen te delen. Pas met 6 maanden op Facebook gezet. Bij een volgend zwangerschap weet ik niet of ik het geslacht wil weten, heel gek.

Ik heb jullie alles verteld over mijn zwangerschap, mijn bevalling en de eerste maanden met ons zoontje, maar eigenlijk heb ik helemaal niet geschreven over de kraamweek. En dat terwijl het toch zo ongeveer één van de mooiste weken van mijn leven was! Daarom, zo’n 9,5 maand later geheel willekeurig, alsnog een verslag van die eerste bijzondere, mooie en emotionele week als moeder.