REISVERSLAG DINDIGUL
Het is een indrukwekkende en enerverende reis geweest. We hebben veel gesprekken gevoerd waaronder gesprekken met de bisschop van Dindigul en Father Hieronymus, de directeur van het kinderziekenhuis waar we logeren en dhr. Johnson Ray, directeur van Pro Vision die zich inzet voor vroegtijdige herkenning van leer- en gedragsstoornissen bij kinderen.
Van de leden van het JeroenBosch Koor uit Den Bosch hebben we geld gekregen voor de Nomadenmeisjes om iets voor hen te kopen, dus we gaan de derde dag bij dit meisjestehuis op bezoek. De kinderen die nu in dit tehuis zitten zijn de eerste generatie van deze Nomadenstam die naar school gaan. Met de zusters die het tehuis leiden besluiten we voor de kinderen slippers, koffers en schriften te kopen.
Wanneer de spullen zijn uitgezocht worden we naar binnen getrokken door de kinderen, ze hebben een programma voor ons. Ze zijn heel mooi gekleed en zingen en dansen prachtig voor ons. Een van de meisjes vertelt voor de hele groep haar levensverhaal. Het is heel knap dat ze dit wil delen met iedereen en alle kinderen luisteren aandachtig. Het is voor ons een schokkend verhaal en ik denk dat al deze kinderen zulke traumatische ervaringen hebben. Ondanks dat, zingen en dansen ze met een stralende glimlach en worden ze door Selyne, een van de zusters, glimlachend aangemoedigd om mee te doen. Het zijn blije en vrolijke kinderen die graag aandacht willen en dit van deze nonnen op een positieve manier krijgen. Ze zijn erg gedisciplineerd maar kunnen door dans en zang hun energie kwijt. Geweldig!
Het meest indrukwekkende van deze reis was voor ons het gesprek met de ouders van meervoudig gehandicapte kinderen. Zo is er een meisje van nu 22 jaar (kindhuwelijk) dat met haar 16e haar eerste kind kreeg. Tegen haar werd gezegd dat ze haar kind in het vuur moest gooien omdat het niet goed zou opgroeien. Een andere moeder vertelt dat de dokter bij de eerste halfjaarlijkse controle had gezegd dat ze haar kind beter dood kon maken omdat het toch nooit iets zou kunnen. Een grootvader zorgt voor zijn kleinkind met het syndroom van Down, zijn eigen dochter was gearrangeerd uitgehuwelijkt maar na de geboorte van haar kind naar haar vader teruggestuurd. Nu heeft hij de zorg voor twee dochters en twee kleinkinderen.
Als we vragen hoe zij de toekomst zien, beginnen enkele moeders te huilen. Ze zien de toekomst allemaal heel zwaar in en maken zich grote zorgen over wat er met hun kind zal gebeuren als zij er zelf niet meer zijn. Ze behoren tot de laagste kaste dus er is weinig meer hoop dan dat hun kind later opgenomen wordt in een tehuis of gaat bedelen naast een tempel. Het is verschrikkelijk om dit allemaal aan te horen. Deze moeders en vaders zijn trots op ieder stapje vooruit van hun kind maar hebben een vreselijk zwaar leven, uitgestoten en afgestoten door hun omgeving. We realiseren ons weer wat een geluk we hebben gehad dat onze wieg in Nederland heeft gestaan in plaats van in India. Maar ook hoe oneerlijk dit eigenlijk is….