Ministerschap en verdere politieke loopbaan - Parlementaire monitor
Ministerschap en verdere politieke loopbaan - Hoofdinhoud
In dit overzicht is te zien hoeveel ministers i in verschillende jaren na hun ministerschap op een verkiesbare plaats voor de Tweede Kamer i kwamen, hoeveel daarvan vervolgens weer minister werden, hoeveel er in de Tweede Kamer i bleven en hoeveel daarvan vervolgens binnen 4 jaar uit de Tweede Kamer vertrokken.
Soms vertrokken oud-ministers al snel uit de Tweede Kamer. Voorbeelden waren in 1952 Joekes i (naar de Raad van State), in 1959 Witte i (burgemeester van Eindhoven), in 1971 Luns (secretaris-generaal van de NAVO), in 1978 Duisenberg i (naar de Rabobank), in 1983 Van Agt i en in 1994 Ter Beek i (commissaris van de Koningin), in 2002 Vermeend i en Hermans i en in 2017 Dijsselbloem i.
Het komt ook voor dat ministers opnieuw minister worden in een volgend kabinet. In 1986, bij de overgang van Lubbers I i naar Lubbers II i, waren er maar liefst tien ministers die bleven zitten, terwijl ook nog één staatssecretaris uit het oude kabinet minister werd. In 1956 bleven negen ministers in de overgang van Drees III i naar Drees IV i. Bij de overgang van Paars II i naar Balkenende I i bleef alleen Benk Korthals i minister in 2002. In 2017 was minister-president Rutte i de enige 'blijvende' minister in het nieuwe kabinet-Rutte III i.
Bekende oud-ministers die langere tijd in de Tweede Kamer bleven, waren onder anderen Van Thiel i (1956-1972), Vondeling i (1967-1979), Roolvink i (1971-1977), Den Uyl i (1977-1987) en Klaas de Vries i (2002-2006). Als fractievoorzitter keerden onder anderen terug Biesheuvel i (1967), Bolkestein i (1988), Brinkman i (1989), Melkert i (1998), Van Aartsen i (2003) en Pechtold i (2006).
Toelichting: in 2002 gaat het om de ministers uit de kabinetten-Balkenende II i en III i.
Dijkhoff i werd na de verkiezingen minister en keerde terug in de Kamer
Opstelten i, Schultz van Haegen i en Kamp i keerden terug als minister, maar waren geen Kamerkandidaat
De Hoop Scheffer i, Donner, Veerman i en De Geus i keerden terug als minister, maar waren geen Kamerkandidaat