Natuurlijk is alles eindig; het lichaam, de kinderen en kleinkinderen en ja.. dan staat die steen er nog. Die steen met de naam van wie hij of zij ooit was en is geweest. De naam waar niemand meer echt van weet wie er eigenlijk bij hoorde. De naam staat er nog, maar de mens is vergeten. Zo gaat dat. En dat is niet erg.
Maar wel erg vind ik wat ik vandaag aantrof op de “Oude” begraafplaats aan de Zuiderweg in Hoogeveen. Nadat ik even bij mijn vader was en wegliep zag ik een afvalberg van stenen. Tussen het groen verscholen; maar zichtbaar. Respectloos, kapot en aan de kant geschoven. Een schroothoop van steen. Stenen met namen. Namen van mensen. Mensen die misschien niet meer dagelijks maar nog steeds een naam hebben. Een naam tussen een stapeltje stenen. In een hoekje. De schroothoop van namen, namen van mensen.
Mede om dit soort situaties wil ik liever een crematie.. Want als de steen met mijn familienaam op dit stapeltje eindigt? Dan zou mijn hart breken, net als de stenen…
“Voor altijd in mijn hart paps” én in dit geval heeft dat één voordeel… Dit staat voor eeuwig op internet.
Dit bericht is geplaatst in Columns, Nieuws met de tags Alexander van Netten, Begraafplaats, begraven, dood, grafsteen, herinnering, Hoogeveen, respect, steen, Zuiderweg. Bookmark de permalink.	
Slordig hoe de gemeente Hoogeveen omgaat met de oude gedenkstenen! Dit moet in de openbaarheid komen!
Het stuk is onderhand ook op RegioHoogeveen.nl terecht gekomen. Eén van de wethouders heeft me toegezegd dat de verantwoordelijke aangesproken zal worden.