En natuurlijk hebben jullie nog de uitslagen tegoed van de leden van De Hardloper van de 39e Kadeloop (bruto/nettotijd)!
Naarmate de uren verstrijken neemt de kracht van de zon toe, loopt de temperatuur op tot kadelopers-sloopweer achtige waarden.
Onze verenigings-weerman kondigde enkele dagen terug aan dat de temperatuur waarschijnlijk niet heel hoog zou zijn. Maar helaas voor ons lopers ,moeder natuur had andere plannen op deze zonovergoten dag.
De organisatie weet al sinds jaar en dag dat het tijdens de kadeloop heet kan zijn en heeft dus voldoende waterposten geregeld. En ….die hebben heel wat “klanten” gehad.
Van eerdere jaren weet ik dat het voor het lopen van de kadeloop belangrijk is om op tijd te beginnen met “indrinken”. Nou dat heb ik gedaan, waar al dat water vandaag gebleven is weet ik niet, maar ik heb onderweg nog nooit zo’n dorst gehad!
Langzaam maar zeker ontstaat er een gezellige sfeer in het dorp. Het start/finishterrein is met vereende krachten ingericht; het terrein van de voetbal met de inschrijftafels zie er feestelijk uit. De worden startnummers met enige spanning opgehaald. Waar de één nog eens kijkt hoe het parcours precies oopt, kijkt de ander of er van het startnummer op creatieve wijze een mooi eindklasseringsnummer van gemaakt kan worden (huh?). Kortom, iedereen is in een beste stemming en heeft zin in “het kaatje”.
Voor de 5 en de 12 km wordt om 14.30 uur afgeteld. De lopers zetten zich in beweging. Door het werken met een “ startfuik” is de druk in de eerste straten meteen al behoorlijk verdeeld (werkt goed Jan!!). De kleine wijziging in het parcours heeft een belangrijk voordeel èn nadeel. Het voordeel is dat we minder straten verkeer hinderen en eerder de polder in gaan. Het nadeel is dat we nu exact 12 km lopen, dus meer meters moeten afleggen (en de tijd dat ik een pr zou kunnen lopen ligt achter me dus ik doe daar langer over ).
Bij de 3km komt de eerste waterpost in zicht: Tanken!!! Tweehonderd meter verderop splitst de 5km af (dan ben je dus eerder terug. Maar ja, ik had met voor de 12 km ingeschreven, dus ik loop nog even verder.)
Voor de 4 km komt er een niet met name te noemen hardloopmaatje van me langs en gaat voorbij. Ik wil erbij blijven, maar m’n lijf schreeuwt dat dat niet verstandig is……. Misschien komt hij de man met de hamer nog wel tegen. “Bert loop vooral je eigen loop, laat je niet gek maken”, hou ik mezelf voor.
Op de Willemoordseweg weer een waterpost: Tanken!!! Dan vlak voor Vlietzicht, links af, terwijl Schipluiden rechtsaf is!! Dat is pychologisch toch altijd een bocht die pijn doet.
Bovendien, achterin de Veen, is het flink heet en de volgende waterpost is een behoorlijk eind verder.
Daarna de ka op draaien. De ka ligt er prachtig bij. Door de droogte is de toplaag wat zacht, bijna zanderig, in elk geval behoorlijk stoffig. De organisatie had vooraf nog een tip hierover: zorg dat je op de ka voorop loopt, dan heb je geen last van het stof. Heren bedankt voor de tip, maar voorop lopen is niet voor iedereen weggelegd……
Kort daarna Vlietzicht, waar de mensen onder het genot van een drankje in de schaduw lekker zitten te genieten (ik geniet ook, maar dan net op een wat andere manier).
Het bewuste hardloopmaatje is inmiddels ongeveer 100 à 150 meter op me uitgelopen. “Hij is sneller, hij verdient het”, hou ik me voor. Ik loop m’n eigen tempo.
Dat geeft weer wat energie. Dan de klok bij 10 km, die telt bij doorkomst 48 minuten. Dat valt gelet op de hitte nog niet tegen.
Nog twee kilometer, dit jaar dus nog twee echte kilometers (in tegenstelling tot voorgaande jaren). Tempo vasthouden, wegblijven van de man met de hamer, heel aankomen, dat hou ik in m’n hoofd. Ik nader de trambrug, maar niet alleen de trambrug. Ook dat ene hardloopmaatje komt dichterbij (of nader ik hem?).
Op die laatste slokken water kan ik naar de finish zien te komen. Dat blauwe verenigingsshirtje voor me trekt steeds meer mijn aandacht. Zal ik er naar toe lopen en kijken of m”n hardloopmaatje dan gaat versnellen???
Ik had me voorgenomen om niet te gaan sprinten, ik wilde immers alles heel houden, dus als m’n maatje had aangezet dan had ik hem laten gaan. Maar nu was ik hem dus voorbij.
De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik op de ka zelf ook door verschillende lopers ben ingehaald en die niet meer heb teruggezien, zo gaat dat tijdens een loop.
Het rondje om de vijver tot slot voelt altijd langer dan het waarschijnlijk is, maar met de finish in zicht en “ alles nog heel” kwam ik met een voldaan gevoel over de finish.
Hardloopmaatje: woensdag weer lekker trainen. Het blijft leuk om er met elkaar een beetje competitie in te houden