Helchteren: eerst zwemmen en tochten door de bossen, later op stap en achter de meiden aan (met gering succes...).
Samen op kamers in de flat Boschdijk in de middelbare schoolperiode.
Samen met vakantie. Connero Rivera. Weggestuurd van de camping en daarna in het wild gecampeerd in de bergen van Zwitserand.
Op (be)zoek (bij) naar Japie in Carrara.
Na onze jeugd ging ieder zijn eigen weg (op een bezoekje na, toen de kinderen klein waren). Tot je me vroeg om nog eens af te spreken in het AZM.... Ik ben blij dat ik je daar nog gesproken heb...
Jeugdvriend Arie Versluis, tot straks....
Arie - Maastricht
Rijnlands Revival-groep
Op 13 november 2016, morgen precies 2 jaar geleden, hebben we de RijnlandsRevival whatsapp groep in het leven geroepen rondom Hylke, die er op dat moment slecht voor stond. Zo wilden we, als oude vrienden en klasgenoten van Hylke, het gesprek en de flauwe en scherpe grappen tussen ons zessen gaande houden. Jan (soms in het Latijn), Xan vanuit Frankrijk, Sjak uit het midden van het land en Beth en ik (Wenja), inmiddels schoonfamilie van elkaar geworden, en natuurlijk Hylke, die ons deelgenoot maakte van zijn proces. We kwamen bij elkaar met een gezamenlijk bereide maaltijd, altijd met Champagne. Zelfs Xandra uit kon er een paar keer bij zijn. De laatste keren bij Hylke thuis en tenslotte in het hospice. Meerdere malen dachten we afscheid te hebben genomen, maar Hylke bleef ons verbazen, altijd helder en scherp. Door hem hebben we ook kennisgemaakt met Véronique en we waren het met hem eens dat hij het niet beter had kunnen treffen.
Tenslotte, Sjak (Jacqueline) noemde het al; liefde was de kracht die er over bleef.
Hylke was een goede vriend en ieder van ons had zijn eigen geschiedenis met hem. Toen hij weg ging van het Rijnlands Lyceum in Wassenaar vierden we wel weer gezamenlijk bij hem meermaals uitbundig carnaval. Na zijn scheiding woonde hij een periode bij Elsbeth, die hem opving. Voor mij was hij ook een kortstondige jeugdliefde geweest, maar vooral een vriend. We waren, ieder in ons eigen vak, kort collega's aan de VU. en op mijn bruiloft verraste hij mij toen hij als blonde zigeuner viool spelend aan kwam zetten met zijn muzikanten...onvergetelijk. En dat is precies wat we gaan doen, hem niet vergeten.
Wenja - Amsterdam
"De muziek houdt me op de been."
"De muziek houdt me op de been." De woorden van Hylke, toen hij onverwacht halverwege 2016 weer met zijn altviool op de repetities verscheen. We waren heel blij als altgroep van het Philips Symfonie Orkest dat hij weer kwam meespelen na zijn onverwachte ziekbed. Eind 2017 was ik Hylke's lessenaargenoot bij Mahler 8 in het Concertgebouw. Die symfonie is voor een gezond iemand al een uitputtingsslag, voor Hylke was het een ware titanenstrijd. De dagen ervoor had hij al zijn energie opgespaard, om tijdens die anderhalf uur alles te kunnen geven. Op typisch Hylke wijze natuurlijk: ietwat bozig reagerend als om hem heen iemand te hard speelde. Of zelf vergeten in te zetten als hij geïnspireerd zat te luisteren naar een mooie melodie elders in het orkest. Een foute grap makend over het koor, of trots opzij kijkend als we als altgroep een mooie lijn hadden gespeeld. Zeer inspirerend om samen met Hylke deze symfonie te mogen beleven en wat muziek vermag. Een altviolist en man om nooit te vergeten.
Raoul - Singapore / Amsterdam
Eind jaren '70. De zomer is aangebroken, wat gaan we doen? "Hylke, zullen we naar Frankrijk gaan?". "Prima, ik heb een 2CV. Waar naar toe?". "Meer van Annecy schijnt mooi te zijn". "Ok." Paar dagen later, op de dag van vertrek, Pa Hoogeveen staat gebogen naast de oprit te wieden. 'Pa, ik ga met Henk 'n paar weken naar Frankrijk". Pa Hoogeveen, zonder overeind te komen: "Veel plezier jongens!". Weg zijn we.
Er volgde een rit op basis van Michelin kaarten door de Vogezen en de Jura, volledig op de bonnefooi. Er schijnent ergens intacte delen van een Romeinse weg te zijn, natuurlijk vonden we die, in the middle of nowhere. De Route Napoléon deden we ook even. En Annecy, natuurlijk.
In die vakantie vertelde Hylke me dat zijn gelukkigste tijden waren in de hitte van de lege Spaanse hoogvlakten, het "veldwerk". "Stukjes steen hakken en fossielen determineren. Niemand die aan je kop zeurt". Ik mag graag denken dat Hylke nu ongestoord zijn geliefde veldwerk kan verrichten.
Muziek, muziek en.... Mahler 8
Zoveel mooie muziekmomenten samen, met als hoogtepunt dat je het nog kon opbrengen om in het Concertgebouw de Achtste van Mahler te spelen!! Voor ons allemaal onvergetelijk en je zo typerend....
Wat hebben we veel samen mogen genieten! Veronique en alle anderen dicht om je heen heel, heel veel sterkte !!
Jules - Amsterdam
Je mooie blonde haar.
Lieve Hylke, ik heb je leren kennen op de middelbare school, het Rijnlands Lyceum waar je een paar jaar verkeerde. Toen al was je een bijzondere persoonlijkheid. Je viel op met je lange blonde haren en je eigenzinnige houding. Je maakte me verlegen... De afgelopen 2 jaar zijn we met ons Rijnlands groepje een aantal keren bij elkaar geweest en dat waren zeer waardevolle, bijzondere momenten. Met flink wat pijnstillers in je lijf genoot je van dat samenzijn en straalde je positiviteit uit. Je veerkracht was enorm . Een van de laatste keren dat we je zagen, sprak je over liefde, voor jou het belangrijkste element van het leven. Dit wist je ons zo kort voor je afscheid te vertellen. Je bent te vroeg gegaan; we zullen je missen. Lieve Veronique en familie veel sterkte met dit verlies!
Uitschuif-alt
Vanochtend hoorden we dat Hylke overleden is. Daarna was het dringend nodig devrienden uit die tijd in Amsterdam, ergens tussen midden 70er en midden 80er jaren, te spreken. Hylke dood! De herinneringen buitelen over elkaar : Hylkes grijns, zijn doorrookte stem, zijn ( soms zeer foute) humor, zijn etage op de Marnixstraat met het Jezusbeeld op de vensterbank , en vooral Hylke en zijn altviool. Hoe hij bij een vette solo wat achterover ging leunen, soms het gebaar maakte of hij even zijn alt uit moest schuiven, en vervolgens los ging met ronkende toon en uitstaande neusvleugels. Wat zou zijn finest hour in ons orkest geweest zijn? De keer dat hij concertmeester mocht zijn in Brahms' Serenade (die zonder violen) ? of die keer dat hij de mandolinesolo mocht spelen in Don Giovanni? Alied (collega alt) diepte direct de herinnering op aan Hylke als aanvoerder van de alten, die op haar vraag hoe hij dacht dat de streek moest zijn in een bepaalde passage, zich omdraaide en bromde: " heen en weer ".
Wat naar om te horen hoe zwaar de laatste jaren geweest moeten zijn. En wat goed om in dereacties op deze site te lezen dat Hylke, hoe zijn leven ook gelopen is, dezelfde warme, vast ook wel dwarse en bizondere man gebeleven is die hij destijds , in Amsterdam , was en beloofde te worden.
Veronique en kinderen, zeer gecondoleerd met het verlies van je man en jullie vader
Jet - Arnhem
Een bijzonder mens is niet meer..
Ik heb je in de zomer van 2012 ontmoet in Arnhem waar je -prachtig en ontroerend-viool speelde tijdens de verjaardag van een gemeenschappelijke vriendin. We raakten aan de praat en hielden contact. Alleen virtueel, maar niet minder waardevol. Soms gewoon een uitwisseling van onbenulligheden die het leven aangenaam maken, steeds vaker ook een echt gesprek. Je allergieën en triggers, je blijdschap dat echte liefde had toegeslagen in de vorm van prachtige Veronique. Het overlijden van Sisel en uiteindelijk het onherroepelijke feit dat je ziek was en afscheid moest nemen. Je vertrek naar het hospice en de laatste loodjes.. Ongelofelijk wat jij en jullie als gezin in de laatste jaren hebben moeten doorstaan.