een verhaal in 100 woorden
Ik zag de uitdaging Schrijf een verhaal in 100 woorden de voorbije maanden al op meerdere plaatsen opduiken. Het leek me een interessante opdracht. Een leuke oefening. Moeilijk ook, want 100 is wel erg weinig materiaal om een zin-vol verhaal mee te breien.
Toen ik gisteren het hallucinante nieuws hoorde van die 13 verwaarloosde, geketende en ondervoede kinderen in een 'nette' wijk in Californië – voor zover bekend, een extreem geval van lichamelijke en geestelijke verwaarlozing tot foltering toe, dat in mijn ogen op geen enkele manier afdoende ver-klaar-d kan worden -, had ik een thema. Want het illustreert nog maar eens dat niet alle ouders het 'beste' voor hebben met hun kinderen. Dat, ondanks kinderrechten en opvoedingsadvies, lang niet alle kinderen liefde krijgen die 'voedzaam' en 'onvoorwaardelijk' is. Dat sommigen de 'voeding' die ze broodnodig hebben, moeten missen. Omdat ouders die, om wat voor reden ook, niet willen geven. Of dat niet kunnen. Niet willen kunnen. Nog te vaak dienen kinderen als 'voeding' voor hun ouders. En loert 'ondervoeding' om de hoek. Letterlijk én figuurlijk.
Dergelijke verhalen … ik word er elke keer weer boos en ook een beetje misselijk van.
Als er één ding duidelijk was, dan was het de puntenverdeling wel. Mooie rapporten bracht je naar Pa, met matige of slechte moest je naar Ma. Het was een ongeschreven wet in huis. Maar Saar was gehoorzaam en hield zich eraan, al moest ze vaak ongeduldig wachten tot 's avonds laat. Op dat magische moment waarop Pa even zou glimlachen en zij hoopte wat nestwarmte te voelen. "Hij houdt van mij," dacht ze, maar was dat wel zo? Haar lof verdween in de voorraadschuur van zijn ego en toen de laatste onderscheiding was binnengehaald, schoof de poort voor haar neus dicht.
Zin in meer van die verhalen? Surf dan bijvoorbeeld eens naar 100woordenverhaal, een WordPress-blog met uitsluitend korte, maar vaak rake verhalen.
17 januari 2018 17 januari 2018 · Geplaatst in dichtsels, fotorestjes, het burn-out beestje, huis-tuin-keuken, losse gedachten · Getagged 100woordenverhaal, ego, emotionele verwaarlozing, nestwarmte, oersoep, ouder-kind, puntenverdeling, schrijfoefening ·
31 gedachtes over "een verhaal in 100 woorden"
Een mooie uitdaging. Je bent alvast goed gestart.
Het verhaal is heel triest, maar helaas voor velen herkenbaar…
Zou toch niet mogen, hè.
Neen… teveel schrijnende gevallen…
Oh nee hè. Wel een erg triest verhaal. En toch maar met 100 woorden. 👍
Dat was de uitdaging hè. 😉
Lang niet alle kinderen hebben een fijne jeugd, ook die in de westerse wereld niet Anna.
Dat is de realiteit achter de fictie. 😣
Zo triest en onbegrijpelijk, wel (weer) raak geschreven in je verhaal!
Dank voor je compliment. Er was vorige week ook nog het verhaal van Lies Lefever die blind werd nadat ze als baby in een beerput was achtergelaten …
Hiermee heb je het bewijs geleverd dat, in tegenstelling tot wat mannen denken, vrouwen niet altijd veel woorden nodig hebben.
Haha. Dat bewijs had ik niet voor ogen, maar nu je het zegt … ik ken mannen die heel veel woorden nodig hebben. 😉
"Haar lof verdween in de voorraadschuur van zijn ego"
Hoeveel zulke voorraadschuren zouden er niet bestaan?
Mooi. En inderdaad … een misselijk makend bericht uit Californië.
Niet te bevatten wat die kinderen hebben meegemaakt.
Ondanks 'maar 100 woorden' beschrijf je heel pakkend een -volgens mij nog te vaak voorkomend – écht verhaal. Veel woorden zijn duidelijk niet nodig om tot de kern van de zaak te komen.
Dit Californisch gebeuren, hoe Lies L haar leven startte….. ik kan het niet begrijpen, maar het is soms de realiteit. Te verborgen, waardoor slachtoffers én daders niet kunnen geholpen worden.
Dat laatste is jammer genoeg maar al te waar.
Mooi gedaan. Maar vooral heel verdrietig natuurlijk.
Ik heb nog helemaal niet gehoord van die kinderen. Wat naar! 😦
Stond hier in alle kranten en was op elk tv-journaal. 😣
Waarom sommige mensen kinderen krijgen is me een compleet raadsel. Terwijl er zoveel warmhartige mensen zijn die ze niet kunnen krijgen. Zucht.
Daar heb je een dik punt …
Vreselijk verhaal inderdaad, maar wat een mooie tekst maakte je ervan! Wanneer schrijf je eens een boek? 🙂
Er zit een vaag plan in mijn hoofd…
Het is amper voor te stellen hoe kinderen zich moeten voelen die bij hun ouders liefde en geborgenheid moeten ontberen maar in plaats daarvan gruwel krijgen voorgeschoteld.
Ik heb het verhaal met belangstelling gelezen en het had, wat mij betreft, gerust meer dan honderd woorden mogen bevatten.