Veel zonderlinger nog luidde het oordeel van Freiligrath over het eerste deel, dat Marx hem geschonken had. Het vriendschappelijk verkeer tussen beide mannen had sinds 1859 voortgeduurd, zij het ook af en toe door de schuld van derden vertroebeld. Freiligrath stond op het punt naar Duitsland terug te keren, waar hem de bekende inzameling een van zorgen vrije levensavond had verzekerd, nadat de bijna zestigjarige man door de opheffing van het door hem geleide bankfiliaal brodeloos was geworden. De laatste brief, die hij zijn oude vriend zond — later hebben zij elkaar niet meer geschreven — was een hartelijke gelukwens met de bruiloft van de jonge Lafargues en een niet minder hartelijk woord van dank voor het eerste deel van Het Kapitaal. Freiligrath bekende uit de studie van het boek de veelvuldigste lering, het rijkste genot te hebben geput. Het succes zou misschien niet snel en luid, maar de werking in stilte daarom des te dieper en blijvender zijn. “Ik weet, dat aan de Rijn veel kooplui en fabriekseigenaars warm lopen voor het boek. In deze kringen zal het zijn eigenlijk doel bereiken, voor de geleerde zal het daarnaast als bron onontbeerlijk zijn.” Nu noemde Freiligrath zichzelf slechts een “econoom met het gemoed” en het “hegelen en hekelen” had hem zijn leven lang tegengestaan, maar hij had zich dan toch bijna tweemaal tien jaar midden in het wereldverkeer van Londen bewogen en het bleef dus een verbazend kunststuk, wanneer hij in het eerste deel van Het Kapitaal slechts een soort leiddraad voor jonge kooplui en hoogstens daarnaast een wetenschappelijke bron zag.