“Voordat ik hierheen verhuisde, hebben de medewerkers die me zorg komen verlenen zich laten informeren door het Aidsfonds”, vertel Dennis. “Zodat ze zouden weten hoe ze moeten omgaan met iemand met hiv.” In de praktijk blijkt echter dat de zorgverleners het lastig vinden om Dennis op een normale manier te verzorgen, zonder angst voor hiv. “Soms ging het goed, maar net zo vaak ging het helemaal niet goed en was er heel veel angst. Zo was er een medewerkster die me eerst wel wilde helpen, maar dat niet meer wilde zodra ze zwanger bleek te zijn. En een andere medewerkster deed alsof Smoky, mijn hulphond, haar had gebeten. Zij dacht dat ze hier dan niet meer hoefde te komen, maar er werd anders besloten: Smoky mocht niet meer bij de zorg aanwezig zijn. Terwijl Smoky er juist voor mij is en in de gaten houdt of ik geen epileptische aanval krijg. Pas een halfjaar geleden is dat weer rechtgezet en mag Smoky er weer bij zijn. Achteraf heeft de medewerkster, vlak voordat ze wegging bij de organisatie, toegegeven dat ze het deed uit angst voor hiv.”
Dennis vertelt dat hij die angst vaker tegenkomt. “Het zijn ook geen verpleegkundigen of verzorgenden die me komen helpen. Het zijn mensen die eerst een andere baan hebben gehad of huisvrouw waren. Zij krijgen een korte training hoe je mensen met een lichamelijke beperking helpt: hoe je hen moet aankleden, hoe je moet omgaan met tilliften enzovoort. Maar daar blijft het bij. Ze weten dus niets of niet veel van ziektebeelden en dus ook niet van hiv.”