Opvattingen over natuurbeheer zijn aan mode onderhevig. Nadat in het begin van vorige eeuw in eerste instantie het accent lag op behoud en herstel, ontstond op het einde een ware rage voor natuurontwikkeling. De romantische hang naar oernatuur leidde tot het streven naar ontpolderen, grootschaligheid, robuustheid, dynamiek en toebedachte zelfregulering.
Hele landschappen gingen op de schop en eeuwenoude structuren verdwenen als sneeuw voor de zon. Bij elke vorm van natuurbeheer of –ontwikkeling spelen echter continuïteit en voortgang een belangrijke rol om te komen tot kwaliteit, diversiteit en duurzaamheid. Doordat er geen aansluiting was bij de natuurlijke processen, ontbrak bij de nieuwe `natuurgebieden´ vaak een beheersvisie voor de lange termijn. Om na aanleg het `beheer´ toch enige vorm te geven werd waar mogelijk spoedig voor de inzet van grote grazers gekozen.
Het geloof in de maakbaarheid van de natuur neemt intussen af. Wanneer wordt de balans opgemaakt van de vele pogingen rond het millennium om, in een dicht bevolkt land met een complexe kunstmatige waterhuishouding, oernatuur te realiseren?
Het zou beter zijn als het natuurbeheer in Nederland zich meer gaat richten op het behoud van de resterende waardevolle cultuurnatuur en op het scheppen van de randvoorwaarden voor de voortgang van de laatste natuurlijke wordingsprocessen.