6 Jul, 2014 Dagboek 1411 Bezoekers
Ineens werd het teveel
Nee, ik ben geen persoon die in de put blijft zitten, ik ben juist iemand die altijd positief probeert te blijven, maar nu was het even allemaal teveel. Hij zei: "Zal ik even op mijn rug gaan liggen, dan kun je je even op je linkerzij draaien?" Ja, dat zei Ben, toen we in bed lagen. Eerst had hij me al gevraagd: "Heb je last van een snotneus"? Waarop ik ontkennend antwoordde. Hij had het door, ik lag te huilen in bed en hij wilde me troosten en vasthouden. Het was ook allemaal niet niks!
Ben kent me goed, heel goed. Hij weet hoe ik in elkaar steek, me groot houd, terwijl ik maar heel klein ben. Me verzet, me beter voordoe dan ik ben en altijd zo opgewekt mogelijk doe. Hij weet, dat het helemaal niet zo goed gaat. Ben snapt daarom zoveel, wat anderen nauwelijks door hebben. Hij begrijpt wel, dat ik me zorgen maak, dat ik bang ben dat we het niet redden, dat ik bang ben voor weer een infarct en dat ik altijd, werkelijk altijd, pijn in mijn buik heb, dat ik altijd vrolijk blijf doen, aardig blijf doen, terwijl ik krom lig van de pijn. Hij weet, hoe bang ik ben, voor de ongelukjes, voor het plotseling naar een toilet moeten en er geen kunnen vinden. Hij weet zoveel, mijn Ben, wat anderen niet weten.
Vandaag is hij jarig!
We zijn beide, vlak na elkaar jarig, maar dit jaar vieren we het niet en misschien in de toekomst ook wel niet, alleen samen. We zijn er wel een beetje achter en we hebben nu het gevoel dat het spontane voor de verplichte bezoekjes gaan. We hebben vandaag dan ook als persoonlijke verjaardag van Ben ingesteld. Natuurlijk waren er de felicitaties, natuurlijk was er taart en we hebben het gevierd, maar op onze eigen manier. Ben wist niet wat mijn plannen waren, maar ik wist ook niet wat zijn plannen waren. Wel had hij iedereen laten weten dat we hier, in deze flat, onze verjaardagen niet meer vierden. Volgend jaar op ons nieuwe stekkie, haha, misschien....maar vandaag heb ik hem mee uitgenomen naar de orchideeënhoeve!
http://artikelsite.info/Reizen-en-Recreatie/Bezienswaardigheden/756-De-Orchidee-nhoeve-in-Luttelgeest.html
We hebben er lekker gegeten, maar dat niet alleen, we zijn ook spulletjes wezen overbrengen naar ons nieuwe huisje. Dat kon allemaal in dezelfde ronde mee. Nu zijn we weer gerust, weer een aantal spullen over, moe, maar voldaan, vieren we vanavond nog zijn verjaardag. Morgen weer een nieuwe dag, nieuwe zorgen, maar ook weer blijdschap voor de dag die komt, wanneer we deze flat voor eens en voor altijd mogen verlaten. Het huilen stopt. Eens zal het over zijn en zullen we elke dag lachen, ik kon niet stoppen, maar het einde is in zicht.