Ik hou van jij! - On the Path to Freedom
"Ik hou van jij!" Ze roept het door de tram, ter­wijl ik afstap, en zij nog een paar hal­tes ver­der door­rijdt.
Ik steek mijn hand op en lach. Haar reac­tie is hart­ver­war­mend. We had­den een afspraak bij haar advo­caat. Wat was het een moei­lijk gesprek. Pra­ten over wat er in haar leven alle­maal gebeur­de en dan ook nog eens een advo­caat nodig heb­ben om haar recht te krij­gen haar kind te mogen zien.
Ter­wijl ze cha­o­tisch ant­woord­de op de vra­gen van de advo­caat, keek ik toe. De jon­ge vrouw zit vast in een web van pro­ble­men. Het ene raakt niet opge­lost omdat het ande­re zich aan­dient. De cir­kel van pro­ble­men waar ze niet weet waar het begin is en waar­van ze ook het ein­de niet kan zien.
Pra­ten is alles naar bui­ten mogen gooi­en.
Ik heb veel con­tact met haar. Ze komt twee keer per week pra­ten en als ze niet komt, belt ze. Pra­ten. Het is maar een woord, maar bij haar is het niet zomaar een gesprek tus­sen twee per­so­nen. Pra­ten is alles naar bui­ten mogen gooi­en. Soms is het schreeu­wen, uit­schreeu­wen dat het zo moei­lijk is…, de ande­re keer komt ze hui­lend, en is een arm om haar schou­der wat ik kan doen, en dan weer zit­ten we zomaar samen een half uur te lachen en wor­den alle zor­gen weg­ge­la­chen en wordt alles gere­la­ti­veerd. Soms ben ik streng en ver­plicht haar om din­gen in orde te bren­gen, die ze te mak­ke­lijk ver­geet of laat lig­gen. Dan lacht ze… "ik hou van jij he, dus ik zal luis­te­ren…" Ik lach dan terug en ik denk van bin­nen, "ik hou ook van jou, jij bent een prach­tig mens en ver­dient het om gehol­pen te wor­den."
Jij bent een prach­tig mens en ver­dient het om gehol­pen te wor­den.
Ik vind haar een bij­zon­der krach­ti­ge vrouw. Hoe­wel er in haar leven steeds maar weer opnieuw situ­a­ties zijn die haar neer­slaan, ze krab­belt elke keer weer recht. Dan staat ze er weer. Ja, geha­vend, met lit­te­kens, ver­moeid­heid, pijn, depres­sie, maar ze staat weer en dan zie ik haar trots zijn op zich­zelf.
Ik zie in haar ogen hoe ze zich voelt. En hoor het als ze me belt. "Mar­ga­ret…, ik voe­le mij nie goe van­dag…" Ik laat haar pra­ten. Ik merk dat het haar helpt dat ze het mag zeg­gen en dat ik luis­ter. Vaak ein­digt het gesprek: "Ik voe­le me al iets beter…"
Tra­nen in haar ogen toen ze van ons een cadeau­tje en roos­jes kreeg.
Gis­te­ren was ze jarig. Opge­won­den kwam ze het inloop­huis bin­nen met cho­co­laatjes met "I love you" op het doos­je voor ons team. Tra­nen in haar ogen toen ze van ons een cadeau­tje en roos­jes kreeg. En ondanks de zove­le zor­gen in haar leven, zei ze zacht­jes tegen mij: "Ik voe­le mij goed. Ik hou van jul­lie."
Voor vrou­wen zoals zij is het nodig om mee te stap­pen, stap voor stap te gaan. Stap­pen voor­uit en heel vaak weer een paar ach­ter­uit, maar steeds met de bood­schap: "Wij blij­ven erbij, we zijn er nog! En ook al had­den we al veel ver­der voor­uit kun­nen zijn, we gaan gewoon samen ver­der, of we begin­nen weer opnieuw, we geven het niet op. We vech­ten met jou mee."