Shrine of Insanabilis – Vast Vortex Litanies | Zware Metalen
Geschreven door Bart Al Foet op 11-01-2020 om 20:31 uur.
De vermoedelijke eerste vijg na Pasen is een feit. Shrine of Insanabilis' tweede album Vast Vortex Litanies kwam eind vorig jaar uit en verdiende mogelijk een plaats in mijn eindlijst. Niet getreurd, de review is hier, de bestelling is geplaatst. Shrine of Insanabilis is een Duitse (Baden-Württemberg) blackmetalband die in 2015 opgericht werd. Veel is er niet bekend over de leden. In 2015 verscheen het prima debuut Disciples of the Void, een degelijke Duitse versie op snelle Zweedse black met Nightbringer frivoliteit.
Waarom moet je Vast Vortex Litanies beluisteren (want dat moet je)? Wel, vanaf de eerste tonen word je overrompeld door een hoge intensiteit aan Zweedse black met veel geblast en zelfs zevende versnelling perikelen. Een huilend gitaargerag met melodieuzere leadbeslommeringen, vaak voorzien van zowel Deathspell Omega dissonantie als priemend Oekraïense klank(b)oorden in de vele tremolosecties. De composities zijn deels behoudend en toegankelijk, deels oppressief en orthodox. De vocalen mochten iets minder beheerst blackdeath wat mij betreft, maar geven de luisteraar wel de mogelijk het tekstuele gedeelte makkelijker te decoderen. Niet dat het catchy en moeiteloos te memoriseren valt, maar toch.
'Ja en', klinkt het dan mogelijk (nog steeds). Terecht, er zijn te veel bands die met voorgaande alinea beschreven worden en toch als tweedehands de vergetelheid dienen in te gaan. Shrine of Insanabilis heeft echter voldoende momenten die ver boven de middelmatigheid uitstijgen. De anoniem opererende band (maken ze graag duidelijk met hun foto's) heeft het in zich om met zijn Necromorbus Studio-productie voldoende eigenzinnigheid te brengen om herinnerd te worden. Beluister bijvoorbeeld het nummer Lusting After a Burning Star even, met de typerende temporiserende drumslagen na twee derde van het nummer. Zo heeft ieder nummer wel iets in zich om zijn identiteit te benadrukken.