Na bijna 2 jaar Twitteren weet ik het zeker: 't microbloggen ligt mij gewoon beter. Als meer dan één keer per maand een artikel schrijven op je eigen blog een worsteling wordt, moet je kappen. Misschien denk ik er over een tijdje anders over maar voorlopig is dit mijn laatste post. Ik hou nl. meer van kort en krachtig. Van de kracht van het snelle delen. Van dat vluchtige consumeren. Van het nu of van het straks. Een blog, daar ga of moet je naar toe. Als je je ervoor open stelt komt Twitter naar jou. Op de manier hoe het jou uitkomt, op het tijdstip van je keuze. Net zo simpel als geweldig.
Dus voor die anderhalve paardenkop die hier wel eens rondstruint: bedankt voor je bezoek maar ik ben vanaf nu all-Twitter. Take care now, bye bye then.
Hoe virtueel alle vormen van communicatie op internet ook lijken, de effecten zijn er niet minder realistisch om. Wie dacht met een doordachte en fraaie website voorlopig klaar te zijn, komt bedrogen uit. Over jouw organisatie, je merk en je mensen wordt vooral buiten de site volop gepraat in een taal die je wellicht nog niet spreekt. Tijd voor een overzicht van chats, tweets, hyves en fora. En wat je ermee kunt.
Dit onderwerp mocht ik vanmiddag presenteren tijdens het VIS-haakje 'Social Media'. Voor wie het nog niet weet: VIS-haakjes zijn workshops of lezingen voor relaties van VIS Free Format Communicatie en wat een prachtig medium is dat toch. Haakjes. Klinkt simpel, is het ook. Dus van de andere kant moet ik ook toegeven: de effecten van echt (off-line) netwerken en waarde toevoegen zijn er niet minder realistisch om. Superleuke en actieve groep, lekker hapjes, relaxte sfeer en een actueel en relevant onderwerp.
Je kent dat wel. Die situaties waarbij je op een feestje aan vrienden, kennissen of familie gaat uitleggen waar je je overdag nou eigenlijk mee bezig houdt. Er wordt gevraagd waar je goed in bent en waar je bedrijf of merk nou eigenlijk voor staat. Men luistert echt wel geïnteresseerd, maar tegelijkertijd zie je ook grote vraagtekens in de ogen van je toehoorders verschijnen. Ze vragen nog even door - jij zwetst nog even door. De vraagtekens worden alsmaar groter. Wat je insteek ook is, je krijgt de kern van je boodschap niet over de bühne. En dat terwijl de elevator pitch voor die prospect van laatst nog zo goed ging. Daar kon je doordringen tot de essentie van wat je nou eigenlijk te bieden hebt.
Vanmorgen waren we opgetrommeld voor een briefing bij een klant. De overkant van de tafel - het klantteam - werd bezet door een trio dat de communicatie verzorgt bij het klantbedrijf, ook al is communicatie niet de core-business van dit team (IT en sales wel).
Zo, eindelijk die oude meuk van een jaar oud uit het raam gemikt, paginaatje beetje gepimpt en gewoon helemaal opnieuw begonnen. Voici dan mijn nieuwe blog. En ja ik ga het nu echt (ja echt!) een beetje beter bijhouden. Beloofd.
Ik kabbel wel al een tijdje aan, hier en daar. Social media was voor mij toch niet veel meer dan beetje Linkedinnen (sinds eind 2005, dat dan weer wel), MSN'en, Twitteren, Hyven, Facebook'en en ook nog wat klooien op een klein blogje.
Internet is een levend organisme en ontwikkelt zich in bijzonder rap tempo. We verlaten zo zoetjes aan de BlogoSphere (dus loop ik tòch weer achter de feiten aan ;-) en we betreden op dit moment de StatusSphere. Oftewel, van 'gisteren' naar 'vandaag'. Vorige week verscheen er uit de hoge hoed van Forrester weer een nieuw onderzoekspareltje. Dit keer was de explosieve groei van consumentdeelname aan social media (en de groeiende rol van merken daarbinnen) voldoende reden voor een uitgebreid onderzoek. De r…