Vandaag is jouw sterfdag. Het is 5 jaar geleden dat je je laatste adem uitblies. Op je verjaardag. Ik heb nooit over je dood geschreven. Ook nooit de behoefte gehad. Het is niet iets wat ik tegenwoordig aan veel mensen vertel. Er was een tijd dat ik dat wel deed. Misschien ook wel om het zelf allemaal te kunnen bevatten. Om te kunnen verwerken dat het einde zo onwerkelijk abrupt was.
Van mama mocht ik vroeger nooit zeggen dat mensen dood waren gegaan. Mensen overlijden. Daar had ik moeite mee. Geef het beestje een andere naam, maar de betekenis blijft hetzelfde. Toch was jij de eerste bij wie het woord ‘overlijden’ de juiste lading dekte. Je was over het lijden heen. Het lijden van een ziekte waarvan je waarschijnlijk niet eens wist dat je het had. Tot het laatste moment schijn je te hebben gedacht dat je wel beter werd.