Iris werkt tijdens de coronacrisis op de ic: 'Het is het mooiste vak dat er is'
Je bent hier: Home > Persoonlijke verhalen > Iris (24) werkt tijdens de coronacrisis op de ic: 'Het is het mooiste vak dat er is'
Iris (24) werkt tijdens de coronacrisis op de ic: 'Het is het mooiste vak dat er is'
Door de pandemie kwam er een grote druk op de zorg te staan en dan met name op de ic-afdelingen. Iris (24) werkt op de ic in het Maasstad Ziekenhuis, ook tijdens de coronacrisis. "Ik bleef zelf bij de patiënt staan; je wilt niet dat iemand helemaal alleen is als diegene overlijdt."
Iris: "Van kleins af aan wilde ik verpleegkundige worden. Toen ik gediplomeerd verpleegkundige was en een dagje meeliep op de ic was ik om. Mijn opleiding tot ic-verpleegkundige rondde ik af in juni 2020. Door de coronacrisis kreeg ik al voor het behalen van mijn diploma verantwoordelijke diensten. Als ik thuiskwam na een dag werken, moest ik nog mijn scriptie schrijven en andere dingen voor mijn studie doen. Dat ik thuis niet even kon ontspannen, maakte het best lastig. Gelukkig duurde dat maar een paar maandjes.
Het begin van de coronacrisis was heel zwaar. Ook omdat het allemaal nieuw was. We wisten niks over de symptomen, konden nog geen patroon zien. We moesten bij elke patiënt volledig beschermend materiaal aan – dat kostte heel veel tijd. Normaal draag ik per dienst de zorg voor één of hooguit twee patiënten. Tijdens het begin van de crisis waren er meer patiënten, terwijl we hetzelfde aantal personeelsleden hadden. Soms had ik dus drie patiënten per dienst om mee bezig te zijn. Er was geen tijd meer om de volledige zorg te verlenen zoals normaal, bijvoorbeeld het wassen en scheren van een patiënt. Dat was lastig, want ik wil iedereen de zorg geven die ze verdienen."
"Op sommige dagen moest ik langer werken dan normaal, soms had ik extra diensten. Gelukkig viel het nog mee: mijn teamleiding wilde het team graag een beetje sparen. Ik vond het mooi om te zien dat – ondanks de drukte – het hele team er alles aan deed om goede zorg te leveren. Keer op keer zetten we als team opnieuw de schouders eronder en gingen we weer allemaal voor hetzelfde doel. Je hoort veel over burn-outs van ic-personeel in Nederland. Gelukkig is dat bij ons niet aan de orde; iedereen let heel goed op elkaar.
De bezoekregels waren vooral in het begin van de crisis heel streng. Toen heb ik een aantal keer meegemaakt dat een patiënt ging overlijden zonder dat de familie er bij was. Je probeert via videobellen contact te leggen met de familie, maar dat is eigenlijk een vreselijke vervanging van je naasten kunnen voelen, spreken en aanraken. Iedereen moet het recht hebben om afscheid te kunnen nemen. Dat vond ik heel erg lastig. Ik bleef dan zelf bij de patiënt staan; je wilt niet dat iemand helemaal alleen is als diegene overlijdt. Gelukkig zijn die regels nu iets minder streng en komt het minder vaak voor."
"Bij heftige situaties kunnen we altijd op elkaar terugvallen. Daarnaast kunnen we bij de teamleiding terecht en is er een speciaal maatschappelijk team bereikbaar voor als je echt je verhaal kwijt moet. Mentaal groei je er ook langzaam in tijdens je opleiding. Die is opgebouwd in verschillende fasen; je begint bij een patiënt die bijna terug kan naar een normale afdeling en op het einde van de opleiding ben je vooral bezig met patiënten die er erg slecht aan toe zijn en die erg veel zorg en medische ondersteuning nodig hebben.
Ondanks de drukte en de heftige situaties doe ik het werk graag. Er zijn mooie momenten waar je heel veel voor een patiënt, maar ook voor de familie, kan betekenen. Zelfs als een patiënt overlijdt; dan neem ik de tijd om nog uitgebreid de familie te begeleiden. Wanneer je een ontzettend zieke patiënt ziet opknappen, is dat echt een lichtpuntje. Dan denk ik weer: het is het mooiste vak dat er is."