Vera : Vanuit de schimmige underground der eerste golf van Noorse black metal heeft Enslaved zich opgewerkt tot een belangrijke band in het post black metal tijdperk met tal van progressieve invloeden om hun ruwheid te ornamenteren. Oprichters Ivar Bjørnson en Grutle Kjellson waren respectievelijk dertien en zeventien jaar oud toen zij een eerste gitaar omgordden, het is enkel logisch dat zij sinds die tijd een interessante evolutie als muzikant hebben doorgemaakt. Sinds het album 'ISA' is het enkel maar beter geworden, met inventieve songs en prachtige composities die al ver voorbij de grenzen van het zwartgeblakerde genre liggen.
Begin maart komt het dertiende album 'In Times' uit en deze opvolger van 'Riitiir' (2012) is wederom een werkstuk dat we aan iedere fan van extreme edoch progressieve metal kunnen aanraden. Het lange productieproces in tal van studio's heeft geleid tot een machtig geschenk voor de fans in de vorm van zes lange composities. 'Thurisaz Dreaming' is de eerste song met een woeste start met verpulverende screams en snel tempo. Deze overrompeling wordt op sublieme wijze getemperd door de cleane, zalvende zang van toetsenist Herbrand Larsen. Deze zangmelodie zit weldra gebeiteld in je hoofd en zal de vrijgeleide zijn om de beenharde passage en progressieve tendensen te behappen. Want Enslaved musiceert op een eenzaam hoogstaand peil, waarbij ze me meer dan eens aan de jonge Opeth doen denken.
'Building With Fire' is ingebed tussen geluiden van een smidse, maar weet meteen te beklijven door de weemoedige cleane zang contra ruwe screams. Let er echter op hoe intelligente solo's en een frivool bas intermezzo met synths dit alles naar perfectie stuwt. De semi-akoestische start van 'One Thousand Years Of Rain' (een apocalyptisch denkbeeld) leidt naar happige growls, terwijl er heel wat progressieve invloeden in de inventieve gitaarloopjes te bespeuren zijn. Een heerlijk nummer is dit, waarbij de cleane zang net weer zorgt voor de kers op de taart. In feite is elke song opgebouwd rond deze sterke ingrediënten, nu eens aangevuld met een vurige solo van Ice Dale ('Nauthir Bleeding'), dan weer het contrast tussen woeste furie en uitwaaierende ruimtelijke pracht op natuurlijke wijze een nieuwe betekenis gevende in het titelnummer. Wie met een song als 'Daylight' op de proppen kan komen, waarin de essentie van extreme metal met de berustende schoonheid van Pink Floyd verenigd wordt, verdient eeuwige roem. Neem die vette gitaarsolo er even bij als toetje. Verplichte aanschaf!!!