Door de geschiedenis heen hebben verschillende samenlevingen hun specifieke set van sociale normen en wetten vastgesteld die altijd te maken hebben met denkstructuren, manieren om de wereld en wat hen omringt te begrijpen, waarden die als moreel worden beschouwd, enz. Dit maakt elke set sociale normen specifiek en specifiek voor die gemeenschap en dat ze zo zijn georganiseerd in relatie tot de behoeften en belangen van die gemeenschap.
De normen zijn van oudsher mondeling en het feit dat ze worden geschreven, is wat ze universeel en objectief maakt, aangezien het interpretatieve misbruik dat de partijen kunnen begaan beperkt is omdat ze alleen in het geweten zijn vastgesteld. De huidige wettelijke normen zijn de erfenis van het Romeinse recht, een van de meest complexe sets van normen en wetten uit de oudheid. Wanneer we het hebben over wettelijke normen, blijven we verwijzen naar gedragsrichtlijnen, maar deze worden veel specifieker en hebben in veel gevallen mogelijk geen betrekking op attitudes en morele waarden die al als vanzelfsprekend worden beschouwd en die niet nodig worden geacht om op schrift te stellen.
De regels kunnen ook worden georganiseerd en geclassificeerd volgens de problemen en onderwerpen waarop ze betrekking hebben: economisch, gezin, politiek, arbeid, crimineel en vele andere. Dit maakt het gemakkelijker en sneller om toegang te krijgen tot de relevante secties van normen wanneer deze nodig zijn.
Net zoals alle samenlevingen hun eigen regels en wetten hebben, hebben ze allemaal verschillende systemen van straffen en straffen voor die onderdanen die ze niet naleven of respecteren en die dus in de categorie van gevaarlijke individuen voor de samenleving vallen. Sancties en straffen kunnen in intensiteit variëren, afhankelijk van het soort misdaad en het type samenleving of gemeenschap waarin de misdaden worden gepleegd, waarvan sommige strenger en repressiever zijn dan andere.