“Wat mij altijd zo irriteert aan nieuwsreportages over Zimbabwe, is het eenzijdige beeld dat ze geven. Het beeld van slachtoffers. Ik wil het Zimbabwe laten zien dat ik ken, een veerkrachtig Zimbabwe, een land met humor. Want ondanks een inflatie van een half miljard procent per jaar weten de mensen er toch een manier te vinden om gelukkig te zijn. Die veerkracht, de mens als een rubber balletje dat altijd wel weer opspringt ondanks de omstandigheden, was erg belangrijk voor mij om te tonen.”
Een van de terugkerende onderwerpen in uw verhalen is de huwelijkse en seksuele ontrouw van mannen. Het lijkt de nationale sport van Zimbabwe te zijn.
“Dat merken meer lezers op, maar ik heb het niet gepland als terugkerend thema. Ik denk dat literatuur vaak gaat over duistere dingen. Er wordt niet veel geschreven over een gelukkig huwelijk. Ik moet aantekenen dat er veel gelukkige huwelijken in Zimbabwe zijn, maar het is wel zo dat de Afrikaanse cultuur ontrouw aanmoedigt. Monogame relaties, zoals in het westen, kennen we niet in Afrika. Het is voor een man in Zimbabwe heel normaal om verschillende relaties tegelijkertijd te hebben.”