De dagen worden korter en korter. Het is steeds langer donker in de vroege ochtend en in de avond wordt het steeds vroeger donker. De mooiste periode van het jaar is op zijn retour. Als ik er aan denk dat de winter voor de deur staat, wordt ik niet vrolijk bij het idee.
Ik heb een rot weekend achter de rug. Met gebeurtenissen daarin die een grote impact hebben gehad op mij.
Deze week was de laatste fietstraining van het seizoen. Ik wilde daar toch bij zijn en ben dus naar de fietstraining gegaan. Ik had last van mijn enkel en die is toch enigszins gezwollen. Tijdens de trail was ik er flink door geklapt en maandag verstapte ik mij met als gevolg een iets dikkere enkel.
Vrijdag vanuit het werk doorgegaan naar de Esplanade. Even kijken naar de triathlon entourage. Dan krijg je toch een onaangenaam gevoel als je niet mee doet.
Zaterdag was het dan zover, de Classic Long Distance Tristhlon. Een mooi evenement wat in mijn woonplaats totaal niet meer leeft. De publieke belangstelling is dramatisch te noemen. Alleen wat met de triathlon te maken heeft op welke manier dan ook, is aanwezig. Jammer, want het is een prachtig spektakel. Met de lange afstand wordt toch wel bedreigd met uitsterven.
Na gisteren weet ik het weer zeker. Ik doe volgend jaar mee met de Challenge Almere Amsterdam. Ik wil volgend jaar het spektakel weer zelf volbrengen. Ik ben weer klaar voor een lag jaar gedisciplineerd te leven en te trainen.
Opmerkingen: het was koud op de fiets na twee uur de handdoek in de ring gegooid want werd niet meer voldoende warm