1832 De Lemeler Esch – ate vegter
Daar staan we dan, zomaar in de magere morgenzon. Wie had dat gedacht na al die dagen regen en wind. Kamperen in eigen land heb je niet in de hand. Je bent overgeleverd aan de zinnen van talloze schikgodinnen. In de verte rommelt Donar, of is het weer een vliegtuig. Ik herken het geluid bijna niet meer, zo lang is het geleden dat ik ze zag vliegen.
Onze kleine prinses Piep heeft vannacht voor het eerst een hele nacht in de kleine tent geslapen. We zijn heel trots op haar. Het ging zo goed, ze kwam er om tien uur uit gisteravond en toen dachten wij, nu is het gebeurd, maar ze kwam alleen even haar waterfles halen. Met een stoere trek om de lippen ging ze daarna weer naar buiten naar haar eigen tent. De jeugd vliegt uit. Dit is een eerste korte vluchtje.
Vrijdag vertrekken we (het begint nu te regenen terwijl de zon ook schijnt/regenboog), eerst een nachtje gezellig bij Baukje en Kitty (mijn zus en schoonzus) en zaterdag zijn we doorgereden naar hier. We hebben nog een klein misfortuin want een van de uitdraaipootjes breekt af. Ik heb de hele pootconstructie onder de caravan losgeschroefd en we krijgen een reservepootje van Baukje en Kit. Die hebben ook altijd alles in huis. Je kan het niet verzinnen of ze hebben de oplossing toevallig liggen. Goed, zaterdag slaan we hier onze caravan op en zondag komt daar de kleine tent bij.
We gaan die zondag eerst de Volvo aanduwen, want de accu laat het even afweten en dan gaan we lunchen in Ommen, bij Tante Pos. Ik weet zeker dat mijn vader er vroeger ook wel eens gegeten heeft en bestel wat hij ook zou bestellen, een postbestellerslunch, dat is een halve uitsmijter met een broodje kroket en wat zuur. Daarna doen we nog wat boodschappen bij de Jumbo, waar we niet allemaal tegelijk naar binnen mogen. Lief gaat en belt even later dat ze aan de andere kant naar buiten is gegaan. Ik wil omlopen, maar Piep trekt aan mijn arm en we lopen zo de Jumbo in, achter de kassa's langs, rechtstreeks naar de andere uitgang, iedereen vriendelijk groetend.
Dat zijn dan zo wel ongeveer de avonturen, want verder is Ommen op zondag zo gesloten als een kerk door de week en we eten 's avonds voor het eerst in de caravan. Vanmiddag om drie uur breekt de zon door en verder de hele week regen. Zo'n lockdown is toch zo gek nog niet. Fijne dag!
Ate Vegter, 6 juli 2020
Tags: column, dagboek, Lemeler Esch, vakantie
Vorige 1831 Altijd maar naar school – 2
Volgende 1833 Altijd maar naar school – 3
6 jul 2020 om 20:27
Wat leuk, en fijn en stoer van Piep om zo alleen de nacht door te brengen in haar eigen tentje. Een volwassen aanpak – gefeliciteerd Piep!
6 jul 2020 om 20:34
Ja het ging heel goed en toevallig is er vandaag een meisje van elf op ons veldje komen staan. Ze heet Lente. Ze zijn al dikke vriendinnen en slapen bij elkaar in de tent.
10 jul 2020 om 18:48
Wat mooi om ook Piep zo nu en dan hier te zien groeien! Kamperen heerlijk, tent of caravan, het is knus en 'vrij'.