azie | Spiertzfoto/Travel
Posted on februari 17, 2013 by Bert Spiertz
Mijn nieuwe serie Faces of Myanmar bestaat uit close ups van mensen. Onderweg in de bus, op de boot of wandelend op een markt, op een drukke straat in de stad of op een avond bij een tempel koos ik mijn "slachtoffers" snel en op gevoel. Het was vaak een geinteresseerde blik of een glimlach, de meest voorkomende groet in Myanmar. Maar het kon ook een objectief iets zijn zoals leeftijd, kleding of geslacht waardoor een foto kon bijdragen aan het beeld van veelzijdigheid van de Birmese bevolking.
Ik kreeg steeds meer plezier in de opdracht die ik mezelf had geven doordat hij zoveel korte ontmoetingen opleverde. Op een paar te verlegen meisjes na en een politie-agent na reageerde iedereen positief en soms zelfs vereerd of dankbaar dat ik diegene had uitgekozen.
De mensen, dat is meer dan wat ook wat Myanmar uniek maakt. De Birmezen komen uit een decennia durende duisternis van onderdrukking en isolement. Internet is voor de meesten nog onbekend. Zonder vragen of wantrouwen gaven vrijwel alle mensen die ik aansprak mij hun beeld. Ik heb de serie die ik voorlopig Faces of Myanmar noem niet van tevoren bedacht. Het waren de Birmezen die mij dit onderwerp gaven.
Hierbij een keuze uit de naar schatting 60 – 80 gezichten die ik in Myanmar trof.
Geplaatst in Uncategorized	| Tags: azie, Birma, foto's, Myanmar, reisfoto's, reisfotografie, reisverhalen, reisverslag, reizen, travel, travelphoto's travelphotography	| Geef een reactie
Posted on februari 15, 2013 by Bert Spiertz
In Hsipaw rijdt elke dag om half vier, of meestal later, de trein uit Mandalay binnen. Ook komt er dagelijks een trein in de omgekeerde richting. Minstens een uur van tevoren zitten de verkopers van fruit en andere etenswaren al klaar op het perron. De vier of vijf ouderwetse verbleekte lichtblauwe en roodachtige wagons worden getrokken door een diesel. De trein rijdt over een enkele smalspoorlijn die ook dateert uit de koloniale tijd. De rails sluiten na al die jaren niet meer zo precies recht op elkaar aan waardoor de wagons af en toe enorm slingeren en schokken. Het is vrijwel onmogelijk om tijdens het rijden door de trein te lopen ook al rijdt hij niet harder dan zo'n veertig kilometer per uur. Soms lijkt hij zelfs bijna te ontsporen
lees verder onder teksten (zie menu boven)
Posted on februari 12, 2013 by Bert Spiertz
Alle toeristen gaan in Mandalay naar het oude koninklijk paleis en naar de Mandalay Hill om vanaf die heuvel waarop een tempel staat de zonsondergang te fotograferen. Ik fietste juist de andere kant op, waar ik wist dat de Ayeyarwaddi moest zijn, de grootste rivier van Birma.
Geleidelijk kwam ik in een rustiger buurt, stak een kanaal over via een fraaie teakhouten brug en opeens was daar de Ayeyarwaddi, een brede watermassa en ook meteen het eind van de stad. Ik keek uit op een soort haven hoewel dat woord een beeld oproept van grote schepen aan een kade en draaiende kranen en dat was er allemaal niet. Er lagen alleen een heleboel platte houten schuiten van een of twee verdiepingen hoog, niet aan een kade maar gewoon in de modder en door loopplanken verbonden met de oever Op die loopplanken was het een komen en gaan van mannen en jongens, soms nog kinderen, die bijna rennend zware ijzeren bakken met vis, graan, groente en andere lading aan of van boord brachten. Ze hadden allemaal een een lungyi om met vaak een bloot bovenlijf. Af en toe kwam er een Chinees vrachtwagentje zonder motorkap voorbij rijden om een stapel van die bakken op te halen en liet daarbij een pikzwarte wolk roet achter. Het stonk naar bederf en er hing een enorme stofwolk boven het hele tafereel. Midden tussen de rennende werklieden zag ik een blote peuter met zijn vingertjes in het afvalwater roeren. Iets verderop de oever stonden rieten hutten waar de werkers in woonden naar ik aannam. Er hing was te drogen. De zon was heet en mijn keel brandde. Een paar vrouwen riepen me iets na en lachten toen ik voorbij kwam.