De stad Berlijn wordt op prachtige wijze in beeld gebracht, en de keuze om dit in zwart-wit te doen is een uiterst gelukkige. De afwezigheid van kleur past goed bij de ingehouden, minimalistische en poëtische stijl van ‘Oh Boy’. Cameraman Philipp Kirsamer schrijft met de camera als pen schitterende gedichten over de stadse leven in Berlijn, deze door Jan-Ole Gerster gebundeld in ‘Oh Boy’.
Niko’s doen en laten kan het best vergeleken worden met de manier waarop ze in New Orleans de trompet bespelen. Er is ruimte om te improviseren maar er wordt wel altijd teruggegrepen op een vast ritme, een kop koffie en een peuk. Het is daarom geen toeval dat de prachtige jazzy soundtrack van Major Minors en Cherilyn Macneil zo goed past bij dit roerende personage en de fraaie zwart-wit beelden van Berlijn. Dat Jan-Ole Gerster een buitengewoon getalenteerd filmmaker is bewijst hij met ‘Oh Boy’. De relevantie waarmee op absurde en komische wijze de problemen in de moderne tijd worden aangekaart lijken alle verwachtingen te overtreffen, het is daarom wachten op een vervolg van deze Duitse regisseur.