Kort door de Bocht. – Prins Eric
Het moet voor veel wensouders als een mokerslag gekomen zijn, dat advies van de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming. Dat we eigenlijk maar gewoon moeten stoppen met het adopteren uit het buitenland. Want volgens het rapport komt het er op neer dat de huidige adoptieregels niet werken en dat er door de enorme vraag een soort mensenhandel is ontstaan. Niet wenselijk, dus per direct ophouden met adopteren uit China, de VS en EU-landen. Het zou dan beter zijn om de focus te leggen op de opbouw en uitrol van de jeugdbeschermingssystemen in de landen van herkomst.
Nobel, want het belang van het kind moet altijd voorop staan, niet dat van de rijke wensouders uit Nederland. En ook kan ik me verplaatsen in het argument dat kinderen beter af zijn in hun eigen sociale omgeving, ook al is dat armoede. Maar ja, ik vind het nogal wat om in één klap alle wensouders die al jaren bezig zijn met een hartverscheurend traject ineens uit de droom te helpen. En wat te denken van alle mannelijke homoseksuele wensouders? Die zien met die voorstel hun toch al bijna te verwaarlozen kans om ouder te worden als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ik kan me zo voorstellen dat daar weinig geslapen gaat worden de komende tijd. Want ook al neemt de politiek de adviezen niet direct over, er hangt nu toch een donkere wolk over veel lopende adoptieprocedures. En er kunnen situaties ontstaan waar gehaast beslissingen genomen gaan worden en ook dat lijkt me nou niet direct de beste oplossing.
Het klinkt als een einde van een tijdperk. En dat is het eigenlijk ook. Door de welvaart in veel ontwikkelingslanden zijn de meeste kinderen die voor adoptie in aanmerking komen tegenwoordig zorgenkindjes, met een gebruiksaanwijzing zeg maar. Om die reden daalt het aantal adopties al jaren, vorig jaar waren er nog maar 304. Dat zijn er weinig, zeker vergeleken met de ruim 1100 van tien jaar geleden. Maar het zijn wel mooi 304 paar ouders die zich gezin mogen noemen. Die hun meest vorige wens uit zien komen. En of dat dan voor al die 304 kinderen een betere toekomst is dan ze in hun eigen land zouden hebben, dat weten we natuurlijk nooit. En dat gaan we ook in de toekomst nooit weten. Ik weet alleen uit ervaring dat als je zó graag kinderen wilt en er volledig voor gaat en dus een kind gigantisch welkom is, dat het eigenlijk alleen maar goed kan gaan.