Kledingwerk – Artanis
Kinderkleding verwerken in een kunstwerk
"De kinderen zijn de toekomst". Het wordt vaak gezegd. Het wordt waarschijnlijk door veel mensen geloofd en uitgedragen. Vaak wordt het als argument gebruikt voor allerlei meningen, plannen en beleidspunten.
Bij mij komt tegenwoordig steeds meer het gevoel van hypocrisie op. Je kan namelijk mooie woorden gebruiken om dit te uiten, maar tegelijkertijd maken we samen de wereld kapot waar onze kinderen en nageslacht in zouden moeten leven. Het is al vrij duidelijk dat door ons handelen in deze tijd, onze kinderen niet hetzelfde leven als ons kunnen gaan leiden. Het is duidelijk dat grondstoffen binnen enkele decennia op zullen zijn. De aarde warmt steeds meer op, waardoor natuurrampen in kracht en aantal toenemen. Ook de temperaturen wisselen steeds meer en sneller. Bovendien, de zeespiegel stijgt waardoor sommige gebieden waar nu nog mensen leven, in de toekomst waarschijnlijk onder water zullen staan.
Dan heb ik het nog niet eens over de gevolgen die oorlogen kunnen geven. De wapens worden steeds verwoestender. Denk bijvoorbeeld aan de dreiging die groeit met betrekking tot het gebruik van atoomwapens of zelfs mogelijk een atoomoorlog. Dan tasten we niet alleen de aarde aan, maar verwoesten we letterlijk leefgebieden voor de komende decennia of zelfs eeuwen. Bovendien verwoesten we dan een (groot) deel van de mensheid.
We zijn als mens bezig om elkaar en onze leefomgeving te verwoesten. De gedachte dat kinderen de toekomst zijn, is dan een leuk, maar is tegelijkertijd een leugen. We weten natuurlijk niet wat de toekomst zal zijn of wat er in de toekomst zal gebeuren. We weten niet hoe de wereld er dan uit zal zien. Waarschijnlijk zullen slimme koppen wel oplossingen bedenken voor de problemen die wij hebben veroorzaakt. Misschien zal het allemaal wel meevallen. Wie zal het zeggen?
Het punt is dat we nu met name direct en indirect ons best doen om de wereld van onze kinderen er een stuk slechter uit te laten zien dan dat onze wereld momenteel al is. Precies dát is een handeling met voorbedachte raden die verachtelijk is. We zouden ons moeten schamen, maar doen dit niet. We zouden rap verbeteringen moeten aanbrengen, maar deze verbeteringen komen maar moeizaam van de grond. De reden? Dit komt vooral doordat we graag met onszelf bezig zijn en aan onszelf denken. Het rekening houden met een ander persoon die nu leeft, kunnen we soms voor elkaar krijgen. Maar het rekening houden met een persoon of personen die nu nog niet leven, die we niet kunnen zien, voelen, horen of ruiken, dat kunnen we niet opbrengen.
Een kunstwerk van kinderkleding
Deze problematiek is tekenend voor deze tijd. Het doet mij veel. Het maakt mij verdrietig, maar tegelijkertijd schaam ik mij voor mijn lakse houding. Ook in ben hier niet erg proactief in.
Deze factoren wil ik graag verwerken in een kunstwerk van kinderkleding. Via Amazingkids.nl heb ik verschillende stukken kinderkleding opgekocht. De kinderkleding representeert de kinderen van nu en van de toekomst. Ik zal mijn artistiek talent gebruiken om met de kleding van nu de kinderkleding te ontwerpen van de kinderen van de toekomst. Ook zal ik hier meer over willen maken met auto's.