Haïti betekent in de oorsprong van het woord: bergachtig land. Een Haïtiaans gezegde gaat als volgt: de problemen zijn als het land. Achter elke berg volgt een nieuwe berg, achter elk probleem volgt weer een nieuw probleem, zo ver het oog reikt.
Bijna twee maanden ben ik ondergedompeld in de Haïtiaanse cultuur. En dat is heftiger dan ik dacht. Soms vlucht ik in Nederlands nieuws. Nederlandse foto’s, bemoedigende berichtjes en uitgebreide mails van vrienden. Ik neem dan een hap gezonde Hollandse mentaliteit, gevuld met doorzettingsvermogen, punctualiteit, kennis en nuchterheid om de WAAN van de dag weer te kunnen handelen.
Om het heerlijk, helder, Hollands te kaderen, heb ik de momenteel ervaren problemen even puntsgewijs, van klein naar groot in micro, meso en maso gezet:
Micro: Charlotte bevecht een hernia-achtige aandoening. Lees: platliggen, medicatie, lange hobbelige tochten naar dokter/röntgen/apotheken etc. Ons werk valt zo goed als stil, maar er is zo veel te doen.
Meso: Directeur Johan ligt met hartproblemen voor lange tijd in het ziekenhuis in de Dominicaanse Republiek, zijn vrouw Wilcie is bij hem, wat de aansturing op het kinderdorp lastig maakt.
Maso: Het land verkeert in diepe crisis, overvallen zijn eerder regel dan uitzondering. Ziekenhuizen staken al maanden. Luizen bedreigen de oogst in het zuiden, wat nog op zijn gat ligt door Orkaan Matthew. Iets over berg, na berg, na berg.
Waar haal je dan hoop vandaan? Een regel die mijn kleine omaatje van Egmond in haar leven uitsprak was: niet klagen maar dragen. Met vijf zoons in een naoorlogs gezin is dat een inzicht waar je iets mee kunt. Hollandse nuchterheid verankerd als werk- en levenshouding, niet perfect maar wel lonend op lange termijn.
Hier op Bon Repos worden kinderen opgevoed door tantes, twaalf ongeleide projectielen in één ‘gezin’, niet van jezelf en ZEKER geen engeltjes. Nul procent privacy, je woont, eet en slaapt tussen de kinderen. Drie weken werken, één week naar huis voor je eigen gezin. Ga er maar aan staan.
Deze week heb ik – met vertaler, man wat is Creools moeilijk – alle twaalf de tantes geïnterviewd over het wel en wee van hun werk. Rustig vertelde de kleine, grijze tante tegenover mij over haar werk en haar bestaan. Geen klacht, maar eerlijk over wat ze doet en hoe ze het doet. Daar, aan dat kleine, wankele tafeltje in het intensief bewoonde appartement, zat een klein vrouwtje, grijs haar, het leven intensief op haar gezicht getekend te vertellen dat haar hart uitging naar de kinderen.
In dat kleine, grijze vrouwtje vond ik hoop voor deze, bij vlagen, afschuwelijke maatschappij. De hoop om tegen beter weten in de kinderen klaar te stomen voor deze maatschappij. Niet klagen maar dragen. Stapje voor stapje, berg na berg, begeleidt deze tante twaalf kinderen zo goed en kwaad als het gaat naar een betere toekomst.
Mooi stuk en mooi geschreven. Heftige contrasten, waardoor het oneindig lijkt. Ook de Westerse wereld rijdt momenteel over een flinke bergpas. Aan het einde van elke tunnel is licht. Hoewel sommige tunnels wel eeuwig lijken te duren; wel alle joden en Grieken…
Ach ja Je lieve omaatje… ik hoop dat haar levenswijsheid je blijvend kan inspireren … En ik voeg daar aan toe : Niet klagen maar VRAGEN 🙏🏼 Ik zal met jullie meebidden Sterkte,beterschap voor Charlotte en heel veel zegen en liefs voor jullie! XX
Heel veel sterkte en ons gebed om dit alles aan te kunnen. Dank dat jullie ons op de hoogte houden, we leven met jullie mee. Herstel en beterschap voor Charlotte en Johan is ons gebed aan onze Vader die alles in Zijn hand heeft: ” Verberg hen nu onder Uw vleugels Heer. Houd hen vast in Uw sterke hand” . Liefs van ons.
Terwijl ik het las over die bergen, ging het lied: Ik hef mijn ogen op naar de bergen…door mijn hoofd.
Wat super om je verhaal te lezen, Rik. Het is een compleet feest als alles tegenzit. Want wanneer je geloof op de proef wordt gesteld… Lees zelf maar in jakobus 1.
Ondertussen – dat schrijf ik dus vanuit m’n luie stoel in een warme kamer met een kopje kofie naast me.
Klinkt heftig…wat bijzonder om bemoedigd te worden door het leven van je lieve oma Rik! Heel veel sterkte ook voor jou Char! We bidden voor jullie en voor Johan.
Wat een heftig verhaal, maar wat mooi dat je eindigt met hoop! Heel veel sterkte voor Charlotte en we blijven voor jullie bidden! liefs, Roelof en Brenda
Wauw, bemoedigend allemaal deze reacties! Het weer lijkt op te klaren hier, het gaat beter met zowel Johan als Charlotte 🙂