Wolfson: «Je ziet dat verschillende instellingen met een links maatschappelijk engagement, zoals de VPRO, de Volkskrant, misschien ook De Groene, nu worstelen met de koers die ze moeten gaan. Ze verlangen terug naar hun glorie dagen in de jaren zestig en zeventig. Ook bij sommige musea zie je dat. Die worden dan óf heel theoretisch óf ze grijpen terug op hun eigen geschiedenis. Het is niet verkeerd als het Stedelijk Museum in een tentoonstelling aandacht besteedt aan Sandberg, maar ik zie niet dat ze ook een idee hebben hoe ze nu verder moeten gaan. Je proeft nergens zoiets als: dít hebben we van Sandberg geleerd, dát zijn zijn tekortkomingen en nu gaan we zó verder.»
Van Tuyl: «Ja, absoluut. Allereerst probeer je met kunst te communiceren. Kunst is sowieso maatschappelijk. Het is pas iets als het wordt gezien. Je hebt nu niet meer die utopische naïviteit van vroeger. Als je al een utopie hebt is die heel pragmatisch, iets op de vierkante centimeter. Zoals Hans Ulrich Obrist op de Biënnale van Venetië: hoe kun je samen met de bewoners een buurt verbeteren.»