Zowel op donderdag als vrijdag zoeken we een school die bereid is om zich gedurende vier lesuren in de voormiddag te engageren. Per lesuur kunnen we een klas van max. 27 leerlingen bedienen.
Welke richting ga je uit? Waar zit je talent? Waarin zit er toekomst? Of moet je gewoon doen waar je zin in hebt? Maar weet je dan wat dat is? Of wordt het gissen?
‘De giscorrectie’ speelt zich af in de klas. De leerlingen wordt verteld dat ze les zullen krijgen van een stagiaire-leerkracht. Wat ze echter niet weten is dat ze in een fictieve rollercoaster van emoties stappen die nog lang zal nazinderen. In realtime speelt zich een cruciaal moment af in het leven van een jonge stagiaire-leerkracht, die tijdens deze belangrijke examenles de bal volledig misslaat. Achteraan in de klas zit haar examinator, meedogenloos streng, die haar steeds meer het vuur aan de schenen legt.
De voorstelling toont het parcours van enkele mensen op zoek naar hun talenten en gaat over het omhelzen, aanvaarden en loslaten van de beperkingen in ieder van ons. Ideaal voor de leerlingen van de 3e graad secundair onderwijs die binnenkort zullen beslissen welke richting ze uitwillen met hun leven.
Maar wat doen we dan met kinderen die net weer buiten die regeling vallen? En is uitzetting van anderen dan nog wel gerechtvaardigd wanneer zij naar een nog lastiger herkomstland moeten terugkeren? Bovendien, zeggen we met een nieuw pardon eigenlijk niet dat weigeren te vertrekken en procedures stapelen uiteindelijk zal worden beloond? Sterker nog, dat kinderen dus als ticket door hun ouders kunnen worden gebruikt?
Ons asielbeleid is opgebouwd uit regels die de toets der kritiek kunnen weerstaan, maar die af en toe in een individueel geval toch onbarmhartig lijken uit te pakken. Dan wordt daar eenzijdig en soms met weinig kennis van de echte feiten, een scherp oordeel over geveld.
Het is mijn taak als Kamerlid om erop toe te zien dat de staatssecretaris zijn bevoegdheid serieus overweegt. Natuurlijk komt het voor dat ook ik aandacht vraag voor wat overkomt als bijzonder schrijnend, maar dan altijd achter de schermen. Zeker wanneer een kind zelf zijn of haar zorgen deelt, is het moeilijk een uitkomst te aanvaarden. Maar wat de bewindspersoon uiteindelijk besluit en wat ter toetsing aan de rechter wordt voorgelegd, kunnen wij niet bepalen.
Wat in elk geval moet gebeuren, is dat de duur en de stapeling van procedures opnieuw tegen het licht gehouden ­worden. Eerder dachten we dat rechtsmiddelen, zoals hoger beroep en nieuwe procedures wegens gewijzigde omstandigheden, het systeem rechtvaardiger zouden maken. Inmiddels weten we beter.