Man julle moet maar net 30% reg kry….10% vir jou naam, 10% vir jou van en 10% vir darem een vraag reg. As ‘n tweede vraag reg kan antwoord word, dan kom daar 40%, ‘n onderskeiding, en universiteit toelating!
Ja, glo my daar is voorwaar n enorme kwota stelsel en wanvoorstelling aan die gang. Oor sommige uitslae kan n mens maar net wonder.????

Deze route is een aaneenschakeling van buitenplaatsen en landgoederen. Maar voor het zover komt gaat het vanuit de binnenstad van Amersfoort eerst over de stadswal waarin de Waterpoort Monnikendam genesteld zit. Door deze poort stroomt de Heiligenbergerbeek, die we vanaf hier een klein uurtje volgen. Dan verlaten we het lagere deel van de route en nadat de oude spoorbaan Amersfoort –Kesteren is overgestoken gaat het naar de flanken van de Utrechtse Heuvelrug.
Landgoed Den Treek – Henschoten is het grootste landgoed op deze route. Via een mooi brede laan bereiken we ook Huize Den Treek. Het laatste landgoed is Geerenstein. Kleinschalig landschap met weitjes, akkers en natte bospercelen, die er voor zorgen dat er hier een bijzondere flora en fauna aanwezig is.
Eenmaal aan de rand van Woudenberg sta je in een wip voor het raadhuis waarvan de architect ook (net als wij, wandelaars) uit Amersfoort afkomstig is.
De spits van Onze-Lieve-Vrouwetoren is het kadastrale referentiepunt voor het Nederlandse stelsel van de Rijksdriehoeksmeting, en deze meridiaan valt exact samen met de noord-zuid as van dit kadastrale coördinatenstelsel.
De waterpoort Monnikendam werd aan het begin van de 15e eeuw gebouwd als onderdeel van de tweede stadsmuur en bestaat uit twee ronde muurtorens, die door een boog met elkaar verbonden zijn. Naar alle waarschijnlijkheid dankt deze zijn naam aan Augustijner monniken die op de nabijgelegen Sint Andrieskamp gevestigd waren.
Bijzonder is dat het een combinatie is van zowel een waterpoort als een landpoort. De Heiligenbergerbeek stroomt hier vanuit de Gelderse Vallei de stad binnen.
Toen omstreeks 1840 een begin werd gemaakt met het afbreken van de oude stadsmuren, werd de Monnikendam opgenomen in de aanleg van het nieuwe plantsoen naar ontwerp van tuinarchitect J.D. Zocher jr.
Het bronmonument is een drijvend metalen kunstwerk in de Heiligenbergerbeek met verticaal twee stratenplannen van de buurt. Rustig en speels beweegt het in stromend beekwater, de wind en door het bronwater. Tussen twee schalen staat een verticale pijp waaruit het bron water klotst.
Nadat de schalen gevuld zijn met water schenken de schalen zich zelf leeg door te kantelen en weer leeg terug te bewegen om vervolgens weer gevuld te worden. We worden dus als het ware door beide buurten eeuwig toegezwaaid door stromend bronwater. Het kunstwerk drijft op vier onderwater-pontons en draait daardoor ook rondom de verticale pijp.
Zoals zo vaak het geval is bij buitenplaatsen als Randenbroek is ook het ook hier gegaan. Eerst was er een boerenhofstede die vanwege de gunstige ligging kon uitgroeien tot een statig landhuis. De ‘broek’ is de naam is afkomstig van een moerassig gebied, in dit geval gelegen onder aan een helling van de Utrechtse Heuvelrug. In de 17e eeuw heeft Schilder Jacob van Campen op Randenbroek gewoond. Twee eeuwen later was H. van Lunteren, de bekende tuinarchitect bewoner van Randenbroek. Zijn voorliefde voor parken in Engelse landschapsstijl heeft hij ook hier gestalte gegeven. Het huis is voor de laatste maal gerestaureerd in 1959.
Een heuvel in een moerassig gebied was in de middeleeuwen een veilige plek voor bewoning. Hier betreft het de vestiging van een klein klooster rond het jaar 1000. Lang heeft dat klooster niet bestaan, maar het is door de eeuwen heen wel steeds een toevluchtsoord geweest voor wassend water.
Van het oorspronkelijke 17e- eeuwse huis is niets meer over. Het werd in het begin de van 19e eeuw gesloopt. Het huis zoals het er nu uitziet dateert van 1815. Er is nu een onderwijsinstituut in gevestigd.
Deze beek wordt gevoed door kwelwater rondom Woudenberg en vanuit stroompjes vanaf de hellingen van de Gelderse Vallei. De beek is ca. 8 km lang en stroomt vanaf Woudenberg naar Amersfoort waar deze de stad bereikt bij de waterpoort Monnikendam. Amersfoort werd gesticht op de plaats waar tal van beken samenkomen en als rivier De Eem richting de Zuiderzee stroomde. De Heiligenberger Beek levert daaraan en grote bijdrage. De beek dankt zijn naam aan het Landgoed Heiligenberg gelegen tussen Leusden en Amersfoort.