Mijn lieve nicht werd alweer 30 jaar. Nou is deze stress kip er altijd voor iedereen. Dit keer waren er andere gelukkig ook voor haar. 30 Jaar is toch weer een mooie mijlpaal. Tijd voor een feestje. Nou ben ik meestal laat thuis uit mijn werk, maar ik moest daar ook gewoon heen. We zouden iets later binnen komen dan de verrassing, maar we zouden er zijn. Gezellig weer eens met mijn ma opstap. Daarnaast werd het ook echt weer tijd om deze kant van de familie te zien. De kant die er vaak genoeg voor mij is geweest.
In het dagelijkse leven ga ik niet al te vaak uit. Ik heb super veel met muziek en gezelligheid, maar het uitgaansgelegenheid blijf toch een dingetje. De aanwezige alcohol en de drukte benauwd mij dan soms behoorlijk. Gelukkig gaat het mij wel steeds beter af. Drank haat ik gelukkig niet meer zo erg als vroeger. Ik kan het gewoon iemand zien drinken. Het deeltje te veel drinken is wel nog een dingetje. Dat gaat denk ik nooit echt wennen. Ach, wie weet. Ze zeggen tenslotte altijd wel alles went behalve een vent. Toch vermijd ik het uitgaansleven wel vaak. Al is dat ook niet echt zo heel moeilijk. De mensen waar ik echt goed mee om ga, wonen vaak veel te ver weg. Dat is gewoon nog geen doen. Misschien ooit als ik een auto heb. Ben tenslotte toch altijd de bob.
Het verassingsfeest van mijn nicht bleek gevierd te worden in THOMS Restaurant & Underground Bar. Dat wist ik gelukkig nog niet ver van te voren. Ik had stiekem ergens verwacht dat er een zaaltje of zoiets was afgehuurd. Dat bleek bij aankomst al snel niet te kloppen. Bij aankomst was het echt facking druk. Het restaurant gedeelte zat vol, maar ook de bar beneden zat lekker vol. Gelukkig lukte het ons nog wel om er langs te lopen. Achterin de bar stond mijn nichtjes familie. Daar slotte wij ons ook aan.
Er hingen een paar slingers en een grote 30 aan het plafon. Dit bleek een beetje de grens te vormen. Een klein hokje voor ons en de rest was er gewoon voor iedereen. Ik bleef gezellig bij mijn ma staan en sprak wat bekkende. Geen familie van mijn kant, maar het voelt stiekem toch wel een beetje zo. Ik ken denk ik persoonlijk mee van hun kant, dan van mijn eigen kant. De ongemakkelijke schreeuw gesprekken konden beginnen. Sta je dan midden in een club, een beetje bij te praten. Het gesprekstof was ook nog een niet echt aan mij besteed. Het eerste gesprek ging al snel over geld en werk. Ja, nou werk ik elke dag al met cijfertjes, dus dat hoef in het weekend niet het geval te zijn. Dan wil ik gewoon lekker leven en mijn ding kunnen doen.
Wel was er dit keer iets heel tofs aan de hand. Ten minste ik vond het heel tof en mijn moeder stiekem ook wel. Het is ondertussen wel door gekomen dat ik tv en film dingen doe. Sommige hadden dit dus ook gezien. Het is echt super tof om hierover dan feedback te krijgen. Ik vind het oprecht een eer dat ze dan even de tijd nemen om het te checken. Iets heel kleins, maar voor mij ontzettend groot.
Verder liep ik een beetje rond te dwalen. Met mijn ogen opzoek naar leuke opvallende dingen. Dan voel ik mij toch iets meer op mijn gemak. Hier en daar waren er wel een paar leuke dingen te zien. Mensen die onhandig waren of steeds de zelfde vraag stelde aan de bar mensen. De ongemakkelijke dates bleken toch wel weer de leukste te zijn.
Alleen dat was gewoon niet genoeg. Ik voelde gewoon aan alles dat ik hier niet thuis hoorde. Te weinig mensen voor mij om mee te praten en de club was gewoon niet echt voor mij bestemd. Gelukkig hadden meer mensen hier volgens mij last van. De oudere generatie ging langzaam van zelf één voor één weg. Mijn moeder voelde het zelf gelukkig ook al een beetje aan. Zo gingen wij ook niet al te laat weg. Ik had in ieder geval even mijn grote nicht weer gezien. Dat was mijn doel, maar voor de rest had ik hier gewoon niet zo veel te zoeken
Tijd om weer lekker naar huis te gaan. Dat ongemakkelijke gevoel is maar niks
Fabian van der Gijze
volg mij verder ook via Facebook, Twitter en Instagram
Geplaatst in heden, lifestyle • 1 reactie op Plekken waar je eigenlijk niet wil zijn
Hoi ik ben Fabian van der Gijze. In mijn leven heb ik veel mee gemaakt. Dit en wat mij nu bezighoud post ik op mijn blog.
Met mijn verhalen hoop ik mensen te helpen, inspireren, te laten lachen en af en toe een traan tevoorschijn te toveren.
Hopelijk vind je mijn verhalen mooi en kan ik je er mee raken. In ieder geval wens ik je veel plezier op mijn blog. Een kleine aantekening door mijn dyslexie kunnen er soms kleine foutjes in staan hopelijk vergeef je dit mij.
Voor contact sta ik altijd open, dus wees niet bang om mij te berichten :)
Mijn social media’s
Kies hier de soort blogpost
Kies hier de soort blogpost Categorie selecteren 100 dates Acteren Boekarest De AllesKunner drank droom figuratie foto’s giveaway Gran Canaria heden het instituut introductie Jeugdherinneringenweek kerst kado mama Lang de rode loper lifestyle Liverpool Londen / Brighton Marokko mijn mening Monday movie time muziek Nu heb je mij toch weer een beetje beter leren kennen ondernemen Oslo Prime Time publiek review road to school Seks en Drugs spon tag Thailand toekomst top 40 uit een kinds ogen Uncategorized update vakantie Verhalen uit de oude doos verleden Vriendenboek Youtube