2)	Ik suggereer niet, maar cónstateer. Nu haalt u wéér iets door elkaar? Hoe een persoon het onderscheidende vermogen vaststelt van de persoonlijke belevenis en/of waarde tussen burgerlijk en kerkelijk huwelijk staat voor mij onberispelijk vrij. Ik heb niet anders gezegd en bevestig nogmaals volmondig: Ik beleid volwaardige, gelijkwaardige en respectvolle (wederzijdse) belevingsvrijheid, evenals eigen verantwoordelijkheid. Dat alles dus óók naar zijde van protestanten, waar nota bene de wortels van mijn persoonlijke denken liggen.
3)	Volstrekt géén laster, edoch een overdenkende uiting in vragende zin. Bovendien in grondwettelijk vastgelegde vrijheid van het woord. Wellicht bent u te vroeg gestopt met het lezen van die zin in zijn context. Het leidende voorwerp was niet u, maar de gewetensbezwaarde Bijzondere Ambtenaar “in openbare, wet uitvoerende, functie” in casu.
4)	Een enigszins contaminerende conclusie die geen reactie mijnerzijds behoeft. Een stelling blijft een stelling, immers.
5)	U mag ímmer een beroep doen op mijn natuurlijke drang tot het voelen van respect en/of tolerantie. Respect en tolerantie zijn bij mij echter en uiteindelijk wél aan de grenzen gebonden van de situaties waar deze kernwaarden niet wederzijds, gelijkwaardig en/of onvoorwaardelijk vormgegeven worden. In de uitvoering van een openbare en/of overheidsfunctie weegt die last zelfs beduidend zwaarder op de schaal van maatschappelijk uitwerking.