Het (solo)debuutalbum van David Ryan Harris is één van die platen van een (voor het grote publiek) onbekende artiest die me al lange tijd aan het hart ligt. Inmiddels ruim tien jaar oud, maar desondanks maakt het op mij nog steeds dezelfde mindblowing indruk die het ook al maakte na de eerste beluistering. Voor mij is het de soul equivalent van Lenny Kravitz, uitstekend georchestreerde soulliedjes met een fijne beat en veel akoustisch gitaar. De stem van deze man ligt zeer fijn in het gehoor en dat hij beïnvloed is door Stevie Wonder en Prince is voor mij wel terug te horen. Hij heeft zelf aangegeven dat hij door deze artiesten beïnvloed is, net als door Paul McCartney, alleen dit laatste hoor ik niet aan deze muziek af. Overigens is deze man een meer dan uitmuntende gitarist (komt niet op álle nummers even sterk naar voren), wat in mijn optiek altijd weer een teken is van het feit dat echte ‘muzikanten artiesten’ (kwaliteit) boven komt drijven.