Wanneer is het toch gebeurd dat 'zenden' een synoniem is geworden voor presentaties. Ik kom het té vaak tegen dat het doel van een presentatie lijkt om zo veel mogelijk informatie te droppen in zo'n kort mogelijke tijd. Reacties uit de zaal, bijvoorbeeld een vraag om een en ander beter te begrijpen, worden gezien als vervelend en zo snel mogelijk de kop in gedrukt. Hup weer door met zenden... Voordeel voor jou is dat je zo snel mogelijk van het podium afkunt. Effect hiervan is wel dat het publiek afhaakt en gaat nadenken over de avondmaaltijd of het eerstvolgende weekendje weg.
Heel vreemd is het overigens niet dat veel presentators zo snel mogelijk van het podium weg willen. Je staat er immers in je eentje tegenover een groep mensen. Dat 'één tegen veel gevoel' is maar op één manier te verhelpen; maak van deze twee entiteiten één. Zorg dat je samen één wordt met je publiek. Wellicht spannender dan het afdraaien van jouw batterij met sheets, maar écht interessanter voor je publiek en dus ook leuker voor jou.
Verbind jezelf met het publiek tijdens een presentatie
Hier 7 praktische tips om je met je publiek te verbinden tijdens een presentatie:
Een vraag is niet vervelend. Het is een ieder geval een bewijs van het feit dat je publiek nog wakker is. Bedank voor de vraag en belangrijk ook check of de steller tevreden is met het antwoord.
Ook weerstand kun je labelen als vervelend. Label het eens een keer als een 'wens'. Het doel van degene die weerstand uit, is zelden om jou onderuit te halen. Meestal zit er gewoon een behoefte achter. Vraag vanuit nieuwsgierigheid naar wat deze wens is.
Mocht de weerstand blijven komen, leg het dan breed. Vraag of er meer mensen uit het publiek zijn die er zo over denken. Nu zijn er twee opties: de weerstand komt slechts vanuit één persoon of een kleine groep. Parkeer 'm dan en vraag of je er na afloop over door kunt praten. Optie twee is dat de weerstand geldt voor een groter deel van het publiek. Dit is natuurlijk de minst leuke optie. Nu kun je wel doen alsof er niets aan de hand is, maar wie hou je dan voor de gek...
Na afloop van een presentatie is het de bedoeling dat je publiek iets KAN, WEET, VINDT of DOET. Bereid daarom je presentatie voor vanuit de gedachte: 'Wat moet mijn publiek na afloop kunnen, weten, vinden of doen.
Als je 20 minuten hebt voor een presentatie, bouw dan de helft van de tijd in voor vragen en reacties vanuit het publiek. Kans is groot dat je dan hooguit een kwart van de tijd hiervoor vrij houdt, maar dat is in elk geval al een kwart van de tijd meer dan geen enkele tijd.
Een presentatie creëer je twee keer. De eerste keer in je voorbereiding achter je bureau, de tweede keer in samenspraak met je publiek. Als je eerste creatie exact hetzelfde is als je tweede creatie, dan weet ik zeker dat je je publiek bent vergeten. Bovendien kun je je presentatie dan beter op de mail zetten...
Neem de tijd voor het maken van (oog)contact. Ook in een presentatie geldt 'van contact naar contract'. Maak écht contact. Secondes op het podium lijken langer te duren dan in het publiek. Voor het publiek is een stilte fijn om even de informatie te verwerken.
Tot slot nog één tip over verbinding. Maar nu niet primair verbinden met je publiek, maar juist verbinding zoeken met jezelf. Écht contact is er alleen vanuit gelijkwaardigheid. Vanuit onzekerheid hebben we de neiging onszelf kleiner of groter te maken. Met het kleiner of groter maken, verstoppen we een stuk van onszelf. We verbinden ons dus niet met onze eigen onzekerheid. En we zijn als mens helemaal niet zo goed in dit verstoppen.
Als we onszelf kleiner maken dan nodig, is de kans groot dat onze impact ook klein is. Ben jij iemand die zichzelf juist groter maakt, dan is de kans groot dat het publiek daar doorheen gaat prikken.
Effectiever is het dan om onzekerheid te delen. Heel veel mensen uit het publiek hebben ook wel eens gepresenteerd en zullen herkennen dat het lastig kan zijn. De mensen uit het publiek die nog nooit gepresenteerd hebben, herkennen het zeker. Publiek is altijd op zoek naar herkenning. Dat verbindt.