Vandaag een bezoek gebracht aan Mission Hill. Ook daar, deze keer bij toeval, een rekenles gezien in een 5th en 6th grade. De leerkracht Abdi gaf daar de les. In zijn klas had hij in gedrag een paar uitdagende leerlingen. Abdi bleef kalm, terwijl hij heel duidelijk liet merken wat hij verwachtte van de leerlingen. Soms negeerde hij ook even bepaald gedrag. Ik vond die dynamiek zowel mooi als heftig om te zien. De leerkracht zet zijn eigen grenzen even opzij in het belang van het kind. “Ga je iets doen om te zorgen dat je zo weer geconcentreerd mee kunt doen?” De leerlingen blijven altijd welkom bij de leerkracht ongeacht wat er gebeurd is.
Ik vind dat lastig, zeker als hierbij fysiek geweld aan te pas gekomen is. Wat doet dit met het veiligheidsgevoel bij mij, maar ook binnen de groep? Anderzijds vind ik het heel mooi, dat een leerling altijd welkom blijft en zich niet weer onbegrepen voelt. Dat ik dat als volwassene niet alleen lastig vind, bleek wel in een gesprek met een leerling. Als zij iets aan de school mocht veranderen, was dat men sommige leerlingen minder de ruimte moeten geven. Ze maken daar misbruik van. Alleen bij sprake van fysiek gebruik, wilde ze schorsing. Maar niet meer dan 2 dagen. Want de leerling hoort op school.
Gerelateerd
Dit bericht werd geplaatst in 09: A tone of decency and trust, De Blinkerd door paulavdberg . Bookmark de permalink .