Parochieblad januari 2018, pastorale column | Thomas a Kempis parochie, IJsseldelta
Home→Algemeen→Parochieblad januari 2018, pastorale column
← Op pelgrimage naar Santiago de Compostella
Goed nieuws van Vastenactie 2018 →
Dát is het thema van deze Navolging Vandaag. Tot een paar jaar geleden werd er steeds een werkgroep geformeerd, die zich bezighield met het thema voor de Veertigdagentijd dat parochie breed gebruikt zou worden. Mede dankzij de computer is veel bewaard.
We zitten in de lezingencyclus in het B jaar en in 2009 koos de groep: '40 dagentijd – Ga er maar aanstaan!', in 2012: 'tekenen van een nieuw verbond'. De regenboog is het symbool van het verbond van God met mensen, maar ook vice versa. 'Ga er maar aanstaan!' Dat moest bijvoorbeeld Noach met de zijnen bij de zondvloed en Abraham, toen hij zijn zoon moest doden. Maar ook het volk Israël toen het de 10 woorden ontving, die natuurlijk ook voor ons richting wijzen.
Maar waarom waren en zijn we zo druk met de Veertigdagentijd? Vasten zoals vroeger doen nog maar weinig mensen. Het vasten heeft een nieuwe betekenis gekregen. Op Aswoensdag zegt het Evangelie dat je vasten moet in het verborgene, je er niet op moet laten voorstaan. Vasten is ook bidden en aalmoezen geven. Tóch staat nergens precies beschreven hoe wij de Veertigdagentijd zouden moeten invullen, maar er is niet voor niets de Vastenactie, dit jaar voor projecten in Sri Lanka. Onze levensopdracht is om voor Gods schepping te zorgen en ons in te zetten voor een betere en meer rechtvaardige wereld. Daar horen oorlog en honger toch niet bij. Ieder mens heeft recht op goede levenskansen, veiligheid en geborgenheid.
Nadat velen volop genoten hebben van het goede leven en carnaval hebben gevierd, begint de Veertigdagentijd met Aswoensdag, nog steeds een officiële vasten- en onthoudingsdag om een goede start te maken. We worden opgeroepen ons te bezinnen op ons leven in relatie tot dat van anderen, Jezus te volgen op zijn lijdensweg en in navolging van Hem van onszelf te geven, wat we kunnen: materieel, maar ook in woord en gebaar.
Bepaald geen gemakkelijke opdracht, maar het feit dat wij hier in de omstandigheden leven, dat we carnaval mogen en kunnen vieren, mag ons ook doen beseffen dat dit niet voor iedereen op aarde geldt. Ik las ergens het volgende:
'Als we tijdelijk met minder genoegen nemen, kunnen we delen met anderen. Daarmee helpen we niet alleen een ander, we worden er ook zelf rijker van. We geloven dat – door met anderen te delen – we zelf ook meer mens worden '.