Na een jaar kon het souterrain worden verbonden en uitgebreid met een vrijwel identieke ruimte ernaast. Nu konden stock en expositie los van elkaar worden gepresenteerd. Er was meer ruimte en er werden nu ook voorwerpen buiten sieraden getoond, zoals lampen van Bruno Ninaber van Eyben. De parkeerplaatsen voor de galerie werden geconfisqueerd en bezet met bakken met planten en bomen.
In de beginjaren toonde de galerie vooral werk van onedele materialen zoals kunststof, textiel en aluminium. Edelmetalen werden in het kader van de vernieuwing in de kunst in die periode als te traditioneel vermeden.
In het buurpand huisde grafisch vormgever Nel Punt die al gauw de zorg voor het grafisch ontwerp voor het drukwerk op zich nam. Zij deed dit tot tot de sluiting van de galerie.
De continuïteit in aanbod van sieraden, objecten en informatie van de galerie zorgde voor waardering en erkenning. De uitreiking van de eerste Françoise van den Bosch Prijs aan Derrez in 1980 bevestigde dat.
In 1982 was Derrez als co-conservator betrokken bij een groot internationaal sieraadoverzicht in het Stedelijk Museum Amsterdam: Visies op sieraden, sieraden 1965-1982. In 1982 maakte hij in nauwe samenwerking met Openbaar Kunstbezit een nummer voor Kunstschrift dat geheel was gewijd aan (moderne) sieraden. Datzelfde jaar was Derrez ook jurylid van de tentoonstelling Jewellery Redefined, georganiseerd door de Crafts Council London (Verenigd Koninkrijk).