De ervaring is niet van de persoon op de foto.
Vanaf het moment dat er 'moeten' in mij leven is gekomen, dus eigenlijk vanaf het moment dat ik naar school moest, ben ik mijn onbevangenheid kwijt geraakt. Ik was vaak niet gelukkig, soms zelfs heel ongelukkig en moest veel en lang huilen. Ik wist zelf niet waarom en ook mijn ouders snapten het niet. Ik voelde me anders, onbegrepen en vreemd. Aansluiting bij andere leerlingen had ik niet. In een groep functioneren was een verschrikking. Ik vond het gek om op de wereld te zijn. Naar school gaan was een drama, ook omdat ik daar moest leren op een manier die niet bij me paste: volgens het boekje, en helemaal niet afgestemd op mij; op wie ik was en wat mij interesseerde. Als heel jong vroeg ik mezelf van alles af: Wie ben ik? Waarom ben ik op aarde? Wat heeft mijn leven voor zin? Achteraf zijn dat natuurlijk veel te diepe vragen voor 'n meisje van nog geen 8 jaar. Maar ik stelde mezelf die vragen. Een onbevangen kindertijd? Nee, die heb ik niet gehad.