Wanhoop – Diary from Moria
atifamoria	Geen categorie	 27 mei 2020 27 juli 2020 1 Minute
Ik durf niet meer naar mijn hangplekje.
Vandaag is het maandag. Ik ben al een week niet naar buiten geweest.
Ik had met een vriendin afgesproken om vandaag naar 'Hope project' te gaan, maar gisteravond hoorde ik dat de quarantaine weer wordt verlengd.
De schilderlessen gaan voorlopig voor een maand weer niet door. Ik heb geen hoop meer dat ik ooit het kamp uit kan.
Ik durf ook niet naar mijn hangplekje te gaan. Ik denk aan de meisjes die verkracht zijn. Wat een pijnlijke en gruwelijke ervaring. Wat zouden ze mentaal allemaal aan het doormaken zijn. Ik ben bang dat dit mij ook zal overkomen.
Je kunt ook niet uit vrees voor zoiets naar de politie stappen. Ze zouden zeggen: kom maar terug als het eenmaal gebeurd is.
Wat voel ik me benauwd en eenzaam. Alsof ik aan het stikken ben.
Zo'n leven had ik in mijn wildste dromen nog niet kunnen bedenken. Mijn hoop vervaagt steeds verder, dit hebben we niet verdiend.
Het pessimisme wortelt zich steeds dieper in mij. De negatieve gedachten worden overheersender en ik kan ze niet meer in bedwang houden. Daar komt bij dat ik gek word van de steeds terugkerende hoofdpijn.
Ik wachtte met enthousiasme en ongeduld op betere tijden, maar mijn hoop is omgeslagen in uitzichtloosheid. Ik ben de wanhoop nabij.