Rothaarsteig Luetzel-Lahnhof | Wandelpraat
Tegen achten gaan de luikjes weer open en we dutten nog wat na. Het ontbijt wordt op de eerste verdieping in de st. Hubertuszaal geserveerd. Kees en Bart zitten er al. We leggen weer een goede bodem voor vandaag en bereiden ons voor op de tocht. Om tien uur vertrekken we met de twee dames en een Amsterdams stel naar een stukje voor Luetzel waar we gedropt worden. Het gaat meteen hard naar beneden en de benen protesteren fel. En weer net zo hard als we moeten klimmen naar de uitkijktoren.
Uitkijktoren bij Luetzel
Even verderop belanden we op een ski-piste. Al zijn de sneeuwcondities hopeloos. Mijnheer Wandelpraat probeert het nog even maar de lift komt niet op gang.
Lastig skieen zonder sneeuw
Dan verlopen we ons bij een omgevallen richtingaaanwijzer en lopen een paar honderd meter voor noppes. Wie zei er nou dat je je op de Rothaarsteig niet kon verlopen?
Omgevallen wegwijzer
De omgeving doet nog het meest aan Zuid Limburg denken. Het pad is een stuk minder boeiend dan gisteren. Een breed kiezelpad langs de Eder lijkt maar geen einde te krijgen. Bij de lunchpauze even voor de Ederquelle is de blarenpleister van mevrouw Wandelpraat als helemaal dubbelgevouwen en we zijn vergeten nieuwe mee te nemen. Vol goede moed hervatten we tocht en bereiken de Ederquelle. Mevrouw Wandelpraat valt in de in een boomstronk uitgehouwen fauteuil.
De benen willen nog steeds niet zo en helemaal niet als het pad tot aan Grossenbach door een rupsvoertuig helemaal tot een baggerspoor gereden is.
Maar dan doemt na vijf uur en 19km ons hotel weer op en op de kamer nemen we de schade van de Rotblaarsteig op. Twee kleine blaartjes en een geschaafde dij. Uitgeput vallen we op bed in slaap. Tot het diner amuseren we ons met gewichtheffen op Eurosport (!). De mixed grill vindt gretig aftrek en moe maar voldaan zoeken we het bed weer op.