Atlas Contact, 2013, 288 p.
Citaat: "Minutenlang staarde ik de geportretteerden gedachteloos in de ogen. Toen kwamen, langzaam, de herinneringen. De geluiden, de geuren, de woorden. Ik wist weer dat ik naar de camera keek en dacht: ooit zal ik naar deze foto kijken, later, veel later, en dan zal ik me herinneren dat dit het geluk was."
Ventoux begon met de vraag aan de auteur om een filmscenario te schrijven over een groep vrienden, vijf jongens en een meisje die samen de Mont Ventoux beklommen. Voor één van hen liep dat fataal af. Voor de anderen betekende het een afscheid van hun onbezorgde jeugd en van elkaar. Tot ze dertig jaar later opnieuw samen komen in Bédoin en de gebeurtenissen van toen herbeleven. Wielersport, literatuur, Italiaanse films, seventiesmuziek, jeugdige liefde en eeuwigdurende vriendschap... het leest alsof je er zelf bij was. De hoge verwachtingen werden ruimschoots ingelost. Benieuwd naar de film.
Citaat: "De zonnebril paste precies over het smalle gedeelte, en toen hij de pet boven op de steen had gezet, stond er een wielrenner op het graf van de dichter Peter Seegers."
Een groep vrienden kent elkaar van de lagere klas. Ze studeren af en besluiten om de Ventoux te beklimmen. Ze ontmoeten er Laura die een aanstekelijke uitwerking heeft op ieder van hen. Het is best een allegaartje van karakters. André is een crimineel die aan het gerecht kan ontsnappen. Tom is journalist. Peter is de dichter van de groep. Joost en Laura zijn de bollebozen. Joost zal de Spinozaprijs voor natuurkunde krijgen. David is later bij het groepje komen aansluiten maar maakt er toch 'vol' deel vanuit.
Het begin is een beetje een allegaartje. De voorstelling van de personages verloopt wat warrig, maar eens dit achter de rug is, komt een sterk gevoel van heimwee naar de vriendschap van weleer naar boven. Na de dood van Peter is Laura uit de picture verdwenen tot ze zelf voorstelt om een reünie te houden in Avignon. Het wordt meteen een tweede beklimming van de Ventoux en een eerbetoon aan de verongelukte Peter (een heel sterk passage uit het boek.) Vanaf dan wordt mijn betrokkenheid en herkenbaarheid naar een hoger niveau getild. Er komen eigen herinneringen aan mijn schooltijd naar boven. De vrienden van weleer die er soms letterlijk niet meer zijn.
De verwaterde contacten, de ijzersterke herinneringen, de band die je met niemand anders kan hebben. Het zit allemaal in dit boek en het komt er allemaal uit in de vorm van flashbacks, mijmeringen en herinneringen. Het verhaal kabbelt maar is toch een ijzersterke stroom. Enkel jammer van het slappe begin.