Zo betekent warmer zeewater in de noordelijke tak van de Atlantische thermohaliene circulatie (een gevolg van de opwarming op lagere breedtegraden) dat er ook warmer water onder het Arctische zeeijs arriveert. Overigens zijn er geen aanwijzingen dat er méér water per tijdseenheid naar het Arctische gebied getransporteerd wordt – maar wel dat dit water warmer aan het worden is.
Echter – het gaat hierboven (figuur 1) over de luchttemperaturen in het Arctische gebied en niet over de smelt van het zeeijs op zich (dat ook van onderaf smelt). Het effect van het extra warmtetransport door de oceaan op de luchttemperaturen is ook onderzocht door Pithan en Mauritsen (zie ‘Ocean’ in hun figuur 2).
Er doet zich dan in de winter (!) een merkwaardig verschijnsel voor als gevolg van de door Jos al genoemde inversie: extra warmte die vanuit de oceaan komt en de lucht opwarmt, draagt dan lokaal bij aan een versterkte IR terugstraling. In de andere seizoenen (zonder inversie) zorgt de warmte uit de oceaan echter juist voor extra uitstraling naar het heelal als gevolg van hogere temperaturen.
Pithan en Mauritsen laten in figuur 2c zien dat het extra warmtetransport door de oceaan, over het hele jaar gemiddeld, juist een kleine negatieve terugkoppeling is. Het werkt – over het jaar gemiddeld – de opwarming iets tegen. Het gaat tegen de intuïtie in, maar de auteurs concluderen o.a.: