Boîte à Livres | Kijk, Zuid-Frankrijk!
Een van de prettigste boeken die in de in voorbije weken las, is 'Het oude Frankrijk' van Roger Martin du Gard (1881-1958), winnaar van de Nobelprijs voor literatuur in 1937. Verscheen al in 1933, nu in een nieuwe vertaling. Originele titel 'La Vieille France'. Subliem sfeervol geschreven verhaal over zo'n dorpje met een pastoor en zijn zuster, vrome weduwen, een 'linkse' cafébaas, en 'rechtse' kapper en een communistische onderwijzer. Plus een Duitser die na WO I is blijven hangen. Dan is het al spannend genoeg. Maar de spil in het verhaal dat één dag beslaat, is de postbode Joigneau die alle brieven eerst even zelf leest voor hij ze bezorgt. Hij weet dus alles: dreigementen, huwelijksellende, noem maar op.
Zo beschrijft de auteur het dorpsleven, met al zijn geheimen, maar net zo goed de angsten en dromen.
Allemaal van toen? Dat denk ik juist niet. De postbode is nu een 'livraiseur' van Amazon, maar onthoudt precies wat hij bij wie aflevert. Reken maar dat hij/zij in het dorpscafé onthullingen doet.
Ik las 'Het oude Frankrijk' en dacht dat er misschien niet zoveel is veranderd. Ik woon in zo'n dorp, we hebben geen pastoor meer, maar nog wel een kapper die tot mijn spijt graag 'rechts' knipt. Hebben we nog een 'communist? Ja, die oudere man die zich om zwerfhonden bekommert.
Een boek uit 1933, op een bepaalde manier toch eigentijds herkenbaar, en hoe dan ook een voortreffelijk geschreven 'brievenboek'..
Het oude Frankrijk, door Roger Martin du Gard, uitgeverij Meulenhoff, € 20,99
Dit boek van Philip Freriks (1944), nadere introductie waarschijnlijk overbodig, houdt gelukkig niet op bij dat station waar veel mensen uit Nederland en België arriveren om de overweldigende sfeer van Parijs te ontdekken. Dat is al anderhalve eeuw zo. Als je die treinreis niet voor het eerst hebt ondernomen, weet je dat je na aankomst eerst oesters gaat eten in restaurant Terminus, als er nog plaats is. Freriks is in dit boek de verteller van Franse verhalen en hij weet hoe je dat moet doet. Het gaat vooral een vorm van persoonlijke memoires, in combi met een kijk op iets van actualiteit. Ik heb er zelf niet zo'n last van, maar Freriks toont zich een overtuigde 'francofiel' met een kritische blik. Je leest ook over de dichter Verlaine en Jules Verne, die je (althans ik) niet wist. Zoals wel meer boeiende feitjes, of desnoods anekdotes.
Wie van Frankrijk houdt, of iets met het volgens mij in elk geval eigenaardige- land heeft, kiest ervoor dit boek van Freriks te lezen. Zie het ook en vooral als een alternatieve reisgids, de zomervakantie komt eraan.