Startpagina Wetscijfers Stephen Breyer Biografie
Stephen Breyer ging naar de Harvard Law School en ging uiteindelijk meer dan twee decennia rechten doceren aan zijn alma mater, en diende als assistent-officier van justitie tijdens de Watergate-hoorzittingen. Hij werd voorgedragen aan het Hooggerechtshof door president Bill Clinton en beëdigd op 3 augustus 1994. Hij schreef ook het boek van 2010 Onze democratie laten werken.
Stephen Gerald Breyer werd geboren op 15 augustus 1938 in San Francisco, Californië. Zijn vader, Irving, was juridisch adviseur van de San Francisco Board of Education en zijn moeder, Anne, meldde zich aan voor de League of Women Voters. Onder invloed van zijn ouders ontwikkelde het toekomstige Hooggerechtshof een begrip van het belang van openbare dienstverlening.
Breyer, die op jonge leeftijd een formidabel intellect toonde, stond bekend als het "troepenbrein" onder zijn mede-Eagle Scouts. Hij sloot zich aan bij het debatteam op de Lowell High School in San Francisco en werd na zijn afstuderen in 1955 verkozen tot 'meest waarschijnlijke te slagen'..
Na het behalen van zijn bachelordiploma in filosofie aan de Stanford University in 1959, ging Breyer naar de universiteit van Oxford's Magdalen College als een Marshall-geleerde. Hij keerde terug naar de Verenigde Staten om zich in te schrijven aan de Harvard Law School, en werd lid van de Harvard Law Review voordat hij magna cum laude afstudeerde in 1964.
Breyer diende als griffier voor hooggerechtshof Arthur Arthur Goldberg voor de periode 1964-1965, voordat hij speciaal assistent werd van de Amerikaanse assistent-procureur-generaal voor antitrust. In 1967 begon hij een lange ambtstermijn als professor in de rechten aan Harvard.
Na in 1973 lid te zijn geweest van de Watergate Special Prosecution Force, werd Breyer benoemd tot speciale raadsman van het Senaatsgerechtshof, waar hij lofbetuigingen ontving voor zijn tweeledige inspanningen om de luchtvaartindustrie te dereguleren. Aan het einde van het decennium werd hij het gerechtelijk comité'hoofdadviseur.
Met de eenmalige rechterlijke benoeming van de vertrekkende president Jimmy Carter die door de Senaat moet worden bevestigd, trad Breyer in december 1980 aan als rechter van het Amerikaanse Hof van Beroep voor het Eerste Circuit. Hij trad in 1985 en in 1990 toe tot de Amerikaanse strafcommissie. hij werd benoemd tot opperrechter van het Hof van Beroep en een lid van de Justitiële Conferentie van de Verenigde Staten.
Aanvankelijk overwogen voor een zetel in het Hooggerechtshof bij het afscheid van Byron White in 1993, wachtte Breyer in plaats daarvan nog een jaar om president Bill Clinton te verdienen's nominatie als vervanging voor Harry Blackmun. Na een week van hoorzittingen werd hij goedgekeurd door de Senaat bij een stemming van 87 tegen 9 en nam hij zijn positie als geassocieerd recht op 3 augustus 1994 aan..
Als het hooggerechtshof's junior rechtvaardigheid voor een bijna-record 11 1/2 jaar, Breyer ontwikkelde een reputatie voor zijn pragmatisme. Vaak in tegenstelling tot de oorspronkelijke opvattingen van justitie Antonin Scalia, verdedigde hij een interpretatie van de grondwet als een 'levend' document dat aandacht schonk aan hedendaagse kwesties. Als zodanig schreef hij een verschil van mening in de zaak van 2008 District of Columbia tegen Heller, die bepaalde dat het tweede amendement het recht van individuen beschermt om vuurwapens te houden en te dragen voor zelfverdediging.
Breyer kiest af en toe de kant van zijn conservatieve collega's, met name in een besluit uit 2014 waarin een grondwetswijziging in Michigan werd bevestigd dat bevestigende actie verbiedt bij toelating tot de staat's openbare universiteiten. Hij verbindt zich echter vaak met de rechtbank's liberale vleugel, zoals hij deed met de uitspraken van 2015 die de federale belastingsubsidies van de Affordable Care Act en het grondwettelijke recht voor het homohuwelijk handhaafden.
Persoonlijk leven en boeken
Tijdens zijn vroege jaren als universitair docent ontmoette Breyer psycholoog Joanna Hare, de dochter van de Britse conservatieve partijleider John Hare. Het echtpaar huwde in 1967 en ze hebben drie kinderen.
Breyer heeft verschillende belangen buiten de wet, waaronder koken en fietsen. Hij was betrokken bij een ernstig fietsongeval tijdens de behandeling van het Hooggerechtshof in 1993, en ontmoette president Clinton ondanks het herstellen van een lekke long en verschillende gebroken ribben.
Beschouwd als een van de beste schrijvers in het federale gerechtssysteem, heeft Breyer verschillende boeken geschreven over federale regelgeving. Meer recent legde hij zijn gerechtelijke filosofieën uit in zijn boek van 2005, Actieve vrijheid: interpretatie van onze democratische grondwet, en in zijn boek van 2010, Making Our Democracy Work: A Judge's Bekijk.