Het kampioenschap moest nog goed en wel beginnen en ik had mezelf al weer in een aardige fuik gepeinsd over mijn leraar Godsdienst, mijn allereerste racefiets en Chantal als deelmeenster van het NK.
Nadat ik de auto met de neus in de goede richting Autobahn (lees Rotterdam) had geparkeerd, stapten we uit en deed Anita een plas in een Dixie van Boels, hoofdsponsor van de ploeg van Chantal.
De foto die ik vervolgens via Twitter lanceerde was beduidend krachtiger dan de overbodige tekst die ik eraan toevoegde:
We vervolgden de Emmerikseweg richting de dorpskern van ’s-Heerenberg waar mijn aandacht werd getrokken door twee glad geschoren wielerbenen die parmantig uit een bont beplakte ploegleidersauto staken. Twee witte sokjes staken gracieus af tegen twee bruingebrande onderbenen. Ik raakte er zelfs een beetje opgewonden van. Sinds enkele jaren heeft het type zeekoe in het vrouwenpeloton plaats moeten maken voor het type Sirene, de halfgodin uit de Griekse mythologie met het lichaam van een vogel en het hoofd van een vrouw, vermaard om haar verleidelijke gezang.
Een seksistische gedachte, zeer zeker, maar een gemiddeld mannenoog is nu eenmaal niet gefocust op politieke correctheid. Om die reden zie ik persoonlijk liever een goede hockeywedstrijd van ons nationale damesteam dan het Kogelstoten bij vrouwen op de Olympische Spelen.
Eenmaal aangekomen in Café De Smouzen verwelkomden de leden van Team Blakie (bestaande uit Chantals moeder Arina, zus Nelleke, levenspartner Lars, schoonvader Theo, schoonmoeder Brigitte en fietsvrienden Mark en Alexander) ons hartelijk, ondanks het feit dat ze al een half uurtje zaten te wachten op hun lunch.
Ik vond het ontroerend klinken hoe een moeder van een professioneel wielrenster het voltallige vrouwenpeloton reduceerde tot enkel haar dochter.
Arina riep het echter zo onverwacht dat Anita van schrik haast het flesje cola van Theo omver gooide.
Een politiemotor met zwaailichten reed door winkelstraat De Bleek en sloeg linksaf de Molenpoortstraat in. Het was de prelude voor het peloton dat enkele ogenblikken later zou volgen. Ik voelde mijn hart a-ritmisch kloppen (en dacht onmiddellijk aan mijn gênante danslessen die vooraf gingen aan mijn huwelijksdag), liet de zwaarlijvige serveerster van Café De Smouzen met een verbaasde blik achter me en rende naar buiten. Anita bleek mijn platte pet te dragen.
‘KOM OP CHANTAL!’, brulde Theo die zijn handen in de vorm van een toeter had gekneed. Zo moet hij jaren geleden in de rol van nationaal tenniscoach ook de backhand van Richard Krajicek hebben geperfectioneerd.
Nelleke liet mij met trillende handen het filmpje zien alsof het kwetsbaar vogeltje betrof dat ieder moment het leven kon laten.
‘Wat mooi’, antwoordde ik en stond perplex van het feit hoe Moeder Natuur het voor elkaar had gekregen dat Nelleke precies sprak en keek als haar zus. Haar zus Chantal die in de hoedanigheid van halfgodin Sirene zo-even genadeloos hard voorbij scheerde.
Nadat Chantal en haar concullega’s enkele keren waren gepasseerd en hetzelfde ritueel zich per ronde voltrok (Arina schreeuwend ‘daar komt ze!’, het geluid van schuivende stoelen gevolgd door dat van kletterend bestek op een stenen vloer en Brigitte die mij vertelde hoe Chantal haar gisteren de basisprincipes van het “op de kant zetten” had uitgelegd en hoe Arina bij hoog en laag vol bleef houden dat ze pertinent niet nerveus was en dat Anita en ik ons daarop afvroegen hoe dát mogelijk was en Mark die om klokslag drie uur zijn mobiel activeerde om de livestream van de koers te volgen waarop Theo op zijn beurt reageerde ‘zet dat ding eens uit, ik word er bloednerveus van’), trokken we naar de dorpsgrens van ’s-Heerenberg, om precies te zijn naar de Slotlaan, waar we de Sirenes maar liefst twee keer voorbij zouden zien komen.
De lucht trilde van spanning toen twee helikopters zich hoog boven de Slotlaan meldden. Er zijn mensen die het geluid van de klappende wentelwieken van een helikopter associëren met oorlog. In mijn van wielerromantiek zwangere geest kan het geluid van een helikopter slechts duiden op één fenomeen: