Niemand sprak, en alles wat je kon horen was het geschuifel van voeten en mantels terwijl ze wachtten op de gastheren en -vrouwen om iedereen uit de zaal te laten (dismiss).
Na een tijdje begon iedereen langzaam de deur door te gaan. In mijn hoofd was ik nog steeds bezig met alle informatie die ik net had gehoord.
We gingen allemaal onze weg terug zoals we gekomen waren, via de paar wenteltrappen, kronkelingen en bochten. We keerden terug naar de hoofdgang waar we ons oorspronkelijk hadden bevonden.
Nu gingen we al lopend een lichte helling op naar de ruimte met de ceremoniële waterpartij. Dit zou ons dan direct terug leiden naar de zeer grote koepelvormige ruimte waarin ik aanvankelijk was aangekomen.
Ik bereidde mezelf mentaal voor om de reinigingsruimte binnen te gaan en geconfronteerd te worden met de mogelijkheid van een volgend scenario van publieke naaktheid, dit keer met een veel groter publiek.