Ayperi Karabuda Ecer's Photojournalism Lessons - Canon Nederland
Kijk op 24 september vanaf 14:00 uur mee om kennis te maken met de nieuwe filmcamera en nog veel meer.
Lessen in fotojournalistiek van Ayperi Karabuda Ecer
Van Reuters tot Magnum: de negen fotojournalistieke lessen van Ayperi Karabuda Ecer
Ayperi Karabuda Ecer heeft een fotojournalistieke achtergrond om jaloers op te worden; ze maakte deel uit van de jury van de World Press Photo, werkte als hoofdredacteur bij Magnum Photos Paris, en nog veel meer.
Ayperi Karabuda Ecer begon haar loopbaan in 1984 bij het Franse fotoagentschap SIPA. Sindsdien is ze hoofdredacteur geweest bij Magnum Photos Paris, vice-voorzitter van de fotoredactie van Reuters, en voorzitter van de jury voor de World Press Photo. Ze heeft fotojournalisten zien gaan en komen. Hier vertelt ze ons wat ze over fotojournalistiek heeft geleerd tijdens de meer dan drie decennia in het vak.
1. Fotografie is meer dan fotojournalistiek
"Ik denk niet dat fotojournalistiek zoals het is ontstaan, onveranderd blijft doorgaan," zegt Ayperi. "In de toekomst zal fotografie in veel verschillende vormen worden gebruikt - met of zonder journalistiek. Foto's zetten evenementen, mensen, situaties en de maatschappij op de kaart. Fotografie wordt vandaag de dag veel meer gedeeld en is veel inclusiever dan het was. Er worden allerlei verschillende stijlen gebruikt en verhalen verteld, en dat is positief. Dat romantische beeld van stoere kerels die de hele wereld over reizen, hebben we achter ons gelaten. Fotografie is nu van ons allemaal en vormt een belangrijk deel van ieders leven."
2. Fotojournalisten moeten het vertrouwen van het publiek verdienen
"We hebben het wantrouwen dat men nu voelt ten opzichte van journalisten niet helemaal voorzien. Van een betrouwbare bron en een gerespecteerd beroep zijn journalisten een stuk lager terechtgekomen op de ladder van wie mensen vertrouwen. Dat geldt voor alle soorten journalistiek - fotografie en het geschreven woord. Wat boeit zijn de nieuwe vormen [van fotojournalistiek] die daaruit voortkomen en hoe je dat wantrouwen kunt aanpakken. Je moet waarde toevoegen om het aan de kaak te stellen. Dat kan door belangrijke onderzoeken te doen, door iets te onthullen dat niemand anders kan, of door een compleet eigen vorm te kiezen."
3. Diversiteit is geweldig voor fotografie
"Talent vind je nu overal. Zo komt veel van de visuele technologie uit Azië, dus daar groeien nu generaties mensen op met toegang tot al deze technologie, die ook nog eens visueel gevormd zijn. Als je uit een andere cultuur komt, vertel je verhalen op een andere manier, of je het nu hebt over je eigen perspectief, je eigen land of dat van anderen. Het draait minder om een plek bezoeken en meer om mensen fotograferen waar ze wonen en de dingen waarmee ze een sterke band hebben."
4. Fotografen en schrijvers kunnen het beste samenwerken
"Ik ben altijd van mening geweest dat de relatie tussen fotografie en tekst erg belangrijk is. Ik raad jonge fotografen aan om contact te leggen met schrijvers, want je kunt niet 'alleen maar' een fotograaf zijn. Je hebt echt een sterke invloed nodig van mensen die de kunstenaars, schrijvers en spelers zijn van jouw generatie. Denk aan de grote generatie fotojournalisten na de [Tweede Wereld]oorlog. Dat waren niet alleen maar fotografen, ze maakten deel uit van een fantastische artistieke omgeving. Ze kenden alle creatieve geesten van hun tijd. Fotografie is niet bedoeld om een geïsoleerd bestaan te leiden. Een fotograaf moet gevoelig zijn. Je moet kunnen observeren, gepassioneerd zijn, empathie bezitten. Dat alles vind je ook in de literatuur."
5. Context is cruciaal
"Mensen willen niet alleen geweldig beeldmateriaal zien, ze willen context, en met de technologie waarover we vandaag beschikken, kunnen we hen die context geven. [Op een website] kun je steeds verder klikken en steeds meer te weten komen door bijschriften, feiten en gegevens. De foto opent de deur en raakt je emotioneel, maar daarna wil je meer weten over wat er aan de hand is. In de klassieke fotojournalistiek ontbrak de context soms – de technologie leende zich er niet voor om fotoseries te maken en vaak ontbraken de bijschriften – dus je vraagt je af of de impact die werd gemaakt, het begrip echt bevorderde."
6. Moderne fotografen moeten meerdere vaardigheden bezitten
"Ik heb de afgelopen 10 jaar meer slimme voorstellen en projecten gezien dan in de jaren daarvoor, omdat fotografen nu verschillende talenten nodig hebben; alles moet goed worden uitgedacht. Het is niet genoeg om een visueel ingesteld persoon te zijn. Je bent redacteur, fotograaf, verkoper, archivaris, en nog veel meer. Het valt niet mee om dat allemaal te doen, maar het lijkt erop dat veel nieuwe generaties het onder de knie krijgen."
7. Een fotojournalist heeft veel inkomstenstromen nodig
"In een bedrijf moet je altijd kijken waar het geld vandaan komt. Zo begrijp je waar het om draait. Zoals het er nu voorstaat, is het niet lucratief om als fotojournalist voor de media te werken [vanwege afnemende advertentie- en kioskinkomsten bij veel gedrukte publicaties]. De meeste fotojournalisten verdienen vandaag de dag hun geld door voor NGO's te werken. Dat soort fotografie, ook al worden de opnamen gemaakt door fantastische fotojournalisten, is geen fotojournalistiek: het is een soort belangenfotografie, want je wordt gevraagd om opnamen te maken voor mensen met een duidelijke agenda."
8. Onze helden namen ook commercieel werk aan
"Met crowdfunding, stichtingen en NGO's zijn de financieringsmodellen uitgebreider dan voorheen. Maar na de [Tweede Wereld]oorlog werkten veel fotojournalisten ook aan commerciële opdrachten - ze praatten er echter liever niet over. Werken voor bedrijven werd niet echt als chic beschouwd. Henri Cartier-Bresson werkte bijvoorbeeld voor IBM. In feite zochten veel mensen - zelfs in die geweldige tijd voor fotojournalistiek - andere manieren om hun brood te verdienen. Commerciële opdrachten waren in trek."
9. De toekomst ziet er goed uit
"Ik ben positief over de toekomst. Veel jonge mensen willen niet louter de realiteit documenteren – ze willen fotografie op een andere manier gebruiken, wat betekent dat er rijker beeldmateriaal is in de wereld. In de toekomst zullen er mensen zijn die verslag doen van grote mondiale verhalen, zoals milieu en migratie, maar er zullen ook veel lokale verslagen zijn van dingen die voorheen als niet zo boeiend werden beschouwd. Deze lokale verhalen zullen gaan over dingen die fundamenteel zijn voor het leven van mensen, ze zullen het dagelijks leven op een diepgaander manier laten zien, ze zullen de mensen in hun huiselijke omgeving opzoeken en tijd met hen doorbrengen. In visueel opzicht is het fotograferen van die vertrouwde dingen moeilijker dan opnamen maken van een dramatische situatie, zoals drugsmisbruik of geweld.
"We zullen in de toekomst verhalen ontdekken waaraan we nu nog niet eens hebben gedacht. In het verleden moest je een foto zien en meteen begrijpen. Nu komt er echt ruimte voor beeldmateriaal dat minder uitgesproken is, dat de kijker meeneemt en ruimte biedt om na te denken. Er is een hele generatie die voor beeldmateriaal kiest dat je laat dromen, nadenken en fantaseren, en dat vind ik fantastisch."
Stephen Mayes en Lars Boering over de toekomst van de fotojournalistiek
De traditionele fotojournalistiek heeft klappen gekregen door dalende publicatiebudgetten. Toch bestaan er nog kansen, weten Lars Boering van World Press Photo en Stephen Mayes, voormalig directeur van VII Photo Agency.
Wat maakt een journalistieke foto prijswaardig?
Drie juryleden van de World Press Photo Contest vertellen hoe ze winnaars kiezen en bespreken de impact van fotojournalistiek op de maatschappij.
Het beste advies van fotojournaliste Elisabeth Blanchet
De Franse documentairefotografe vertelt over haar manier om mensen te fotograferen en geeft haar beste tips voor wie in haar voetsporen wil treden...