We moeten allemaal bewuster omgaan met de beelden die we selecteren – waar ze ook voor worden ingezet.

In deze serie van vier video's biedt de curator van het Prado Museum, Alejandro Vergara, ons een rondleiding langs enkele van de meest representatieve schilderijen en kunstenaars uit de Spaanse en Nederlandse kunstgeschiedenis.
De video's zijn gemaakt door Alejandro Vergara voor zijn eigen YouTube-kanaal "Historias de Cuadros con Alejandro Vergara".
Vergara laat ons kennis laten maken met de belangrijkste kenmerken van de werken, met daarbij oog voor aspecten uit de kunstwetenschap en de historisch-artistieke context waarin ze zijn gemaakt. Op deze manier zullen we aan de hand van een van de grootste experts in Europa op het gebied van schilderkunst uit de Vroeg Moderne Tijd meer te weten komen over "Las Meninas" van Diego Velázquez, "De executies van 3 mei 1808 in Madrid" van Francisco de Goya, het werk van Johannes Vermeer en de subjectiviteit van artistieke smaak aan de hand van het werk van De Kooning.
Alejandro Vergara (1960) is Hoofd Curator van de Vlaamse eb Noord-Europees schilderkunst tot 1700 in het Prado Museum te Madrid. Afgestudeerd in Geografie en Geschiedenis (specialiteit Kunstgeschiedenis) aan de Complutense Universiteit van Madrid (1982) en doctor in Kunstgeschiedenis aan het Instituut voor Schone Kunsten van de Universiteit van New York, met een doctoraal proefschrift gewijd aan Rubens' relatie met Spanje (1994). Hij was onder meer hoogleraar kunstgeschiedenis aan de Universiteiten Columbia en NYU, beide in New York, en aan de Universiteit Carlos III te Madrid. In het Prado heeft hij verschillende tentoonstellingen samengesteld, waaronder de recente Velázquez, Rembrandt, Vermeer. Verwante blikken (2019).
Het programma zal éénvideoper week vertonen, beschikbaar zal zijn op het YouTube-kanaal (link hier onder).

Tussen de Seru Bosman en de Seru Manuel ligt een groot systeem van rooien (waterafvoeren van de bergen in de regenperiode). Fred had dicht bij de hoofdrooi "iets" gevonden op de topografische kaart van Werbata uit het begin van de 20e eeuw. Dit "iets" leek op een omheinde ruimte met in het midden een houten huis of hut. Interessant genoeg voor een expeditie van de Speurneuzen. We ontmoetten elkaar op donderdag 6 februari 2014 bij de ingang van het Christoffelpark om 8 uur 's morgens. Daarvandaan reden we het park in naar de Seru Bosman. Daar aangekomen parkeerden we onze auto's langs de weg.
We hadden een goed zicht op de vallei en de Seru Manuel vanaf de plek waar we parkeerden. En zowel de vallei als de Seru Manuel leken behoorlijk begroeid. Maar daar zijn we aan gewend, dus we begonnen vol goede moed aan de afdaling in de vallei. En, verrassend genoeg, bleek die afdaling gemakkelijk. Na drie kwartier bereikten we het laagste punt van de vallei en zagen we de hoofdrooi. Op weg daarnaartoe vonden we al enkele artefacten (delen van kelderflessen), een Karko schelp, kalksteen en versteend koraal. De kelderflessen zijn hier achtergelaten door eerdere bezoekers. Karko schelpen, kalksteen en versteend koraal komen hier niet van nature voor. Ze moeten hier dus opzettelijk gebracht zijn. Meestal een aanduiding van menselijke bewoning of in ieder geval menselijk gebruik van het gebied.
Nadat we waren aangekomen op de plek, waar volgens de Werbata kaart het mysterieuze gebouw moest staan, trokken we gedurende ongeveer een half uur kriskras door het gebied op zoek naar sporen van het gebouw. We vonden een aantal flessen, oud (19e eeuw) en meer recent (eerste helft 20e eeuw), en twee Aloé-velden, maar verder niets. Het mysterieuze gebouw is verdwenen zonder enig spoor achter te laten. Niet zo gek na een eeuw als het inderdaad ging om een houten omheining en een houten huis.
Na een rustpauze vervolgden we onze tocht aan de andere kant van de rooi en gingen we heuvelopwaarts in de richting van de top van de Seru Manuel. Halverwege vonden we een interessante structuur. Het bestond aan de ene kant uit een grote rechtopstaande natuurlijke rots, maar aan de andere kant was een halfronde muur gemaakt van gestapelde rotsblokken. Duidelijk mensenwerk. Het geheel ziet er uit als een door mensen gemaakte schuilplaats. Uit welke periode en met welk doel gemaakt is onduidelijk. Maar zeer zeker interessant.
We zetten onze reis naar de top voort. We passeerden daarbij een stapelmuur. Deze keer geen grens tussen twee plantages, maar waarschijnlijk gemaakt als een afscheiding om vee binnen een bepaald gebied te houden.
Op de top aangekomen hadden we een mooi uitzicht op de Noordkust van Curaçao. Direct tegenover de top ligt Boka Tabla met links daarvan Boka Wandomi en rechts ervan Boka Pistol. Het was inmiddels rond het middaguur, dus we besloten onze lunchpauze op de top te nemen
Na een welverdiende rustpauze begonnen we aan onze terugweg. We namen een richting min of meer rechtstreeks naar het dichtstbijgelegen deel van de asfaltweg. Daarvandaan zouden we dan over de weg teruglopen naar de auto's. Maar de natuur was het niet eens met onze directe lijn. We werden gedwongen meer en meer naar rechts af te wijken van die rechte lijn vanwege grote velden met Teku's (grondbromelia's). Daar wilden we bij voorkeur niet doorheen. Maar nadat we steeds verder naar rechts afweken hadden we op een gegeven moment geen andere keus meer dan dwars door zo'n veld te lopen om de weg te bereiken. Een behoorlijk zware klus en zeer vermoeiend. We waren dan ook allemaal blij toen we de weg bereikten, al was het daarvandaan nog een lange weg (grotendeels) bergop naar de auto's. Fred en ik hadden eerst de bedoeling om de weg weer te verlaten en dwars door de mondi een kortere route naar de auto's te nemen, maar het zicht op de velden Teku's langs de weg deden ons van dat plan afzien.