Opluchting | De Peperbus
Als je goed luisterde kon je zondagavond rond de klok van half zeven opgestapelde pakken ongerustheid horen vallen. Vooral bij de fans van PEC Zwolle. En als je nog beter luisterde vernam je zelfs forse zuchten van verlichting. Ook in huize Cramer werd een bescheiden feestje gevierd. Ik voelde me een jong kind dat onverwacht een mooi cadeau heeft gekregen.
Mijn club had net drie punten bijgeschreven en steeg op teletekst drie plaatsen op de ranglijst. Verder weg van de degradatiestreep die als een soort van zwaard van Damocles al maanden boven ons hoofd hangt. De verzachting van m'n zorgen is aangenaam. Er is gegronde hoop en naar ik aanneem ook bij de andere supporters. Het avondeten smaakte me als een feestmaal.
Zondag had PEC me flink in mijn rats laten zitten. Er werd weliswaar aardig gevoetbald bij Excelsior thuis, maar goals… Ho maar. Net nadat ik had gedacht dat we met een punt tevreden moesten zijn, scoorden we in een tijdbestek van twee minuten twee keer. De meegereisde supporters vierden uitbundig de overwinning. Hun liederen schalden door de huiskamer.
Drie wedstrijden in één week leverde ons uiteindelijk vier punten op. Daarmee verbleekt voor even de zwartgalligheid en kunnen we met een iets lichtere tred dan voorheen door ons supportersbestaan marcheren. En dat was hard nodig. Uiteraard voor het lijfsbehoud in de eredivisie, maar van de tobberigheid bij de supporters en het daarmee gepaard gaande cynisme heb ik voorlopig mijn buik vol.
We zijn er nog niet. Nog lang niet. Zondag heb ik nog niet de clubvlag gehesen. Er zijn nog veel meer punten nodig om het vege lijf in veiligheid te brengen. Maar de manier waarop afgelopen week werd gevoetbald geeft mij kalmte om rond te blijven dobberen in de om mij heen gecreëerde onrust.
En deining is er zeker rond PEC Zwolle. Bij het verschijnen van mijn vorige column waande ik mij in een nachtmerrie. Op de dag dat mijn vorige stukje verscheen werd trainer Jaap Stam benoemd tot hoofdtrainer van Feyenoord. De column was op slag achterhaald. Voor hem misschien mooi, maar voor mij als fan kwam het als een onheilstijding. De vloek die aan mijn lippen ontsnapte kan niet in de krant. Woest was ik. De combinatie tussen hem en mijn club leek zo mooi en dan vertrekt meneer aan het eind van het seizoen. Voor hem voelt het als promotie, ik voel me als supporter in de steek gelaten.
Vooral omdat de bevordering van de trainer voor een janboel zorgde, terwijl in alle rust je voorbereiden hét recept is om een crisis te lijf te gaan. Rusteloosheid bij de club kunnen we missen als een plotselinge longontsteking aan het eind van de winter. De voorzitter wil die rust bewaren en roept voorlopig geen trainer te zullen benoemen. Ik hoop vurig dat dat een rookgordijn is en dat achter de schermen gesprekken plaats vinden. Opdat er straks een man aan het roer staat die in ieder geval hart voor de club heeft en niet zijn eigenbelang de voorkeur geeft.