De afgelopen week was voor mij weer een ritje in de welbekende achtbaan. Na twee redelijk goede dagen kwam er een flinke aanval met de bekende dip die me regelrecht de put in duwde.
Ik weet dat de dips erbij horen. Handvatten om er mee om te kunnen gaan heb ik ook, maar in de praktijk werkt het toch even anders.
Na dagen opstaan met zoveel pijn dat je ervan baalt dat je wakker bent geworden. Dagen die je start dag met een flinke dosis pijnstillers.
Dagen die je met moeite doorkomt en vervolgens met dezelfde pijn weer naar bed gaat, maakt je geen vrolijk mens. Mij maakt het depressief.
Mijn leven is prachtig, begrijp me niet verkeerd. Manlief is geweldig en ik heb lieve vrienden, maar ze kunnen mijn pijn helaas niet wegnemen.
Het gevoel van nutteloos zijn is soms overheersend en uit zich in alles, mijn pijn kan me tot het uiterste drijven.