Het buiten Abspoel lag in het noorden van Oegstgeest en behoorde tot de goederen van de abdij van Egmond.
In 1574 werd Abspoel door Leiden in brand gestoken om te voorkomen dat Spaanse troepen zich in de gebouwen zouden verschansen.
Op afbeeldingen, waaronder van Roelant Roghman, is een omgracht, kasteelachtig huis te zien, bestaande uit ten minste drie vleugels en een (trap)toren.
Waarschijnlijk heeft de oude uithof als uitgangspunt dienst gedaan bij de aanleg van de buitenplaats.
Het terrein van Abspoel werd - zo blijkt uit een kaart uit 1742 - doorsneden door kaarsrechte, met bomen beplante lanen. Vanuit het huis was er via een centrale laan uitzicht op het Groene Kerkje van Oegstgeest. Alleen direct achter het huis lag een sier aanleg met onder meer parterres. De rest van het terrein bestond waarschijnlijk uit nutsgronden.
In de negentiende eeuw had het terrein een meer landschappelijk karakter, hoewel het oude lanenstelsel bleef bestaan.
Van Abspoel is niets meer over. De gebouwen werden in 1863 afgebroken, waarna het terrein tot landbouwgrond werd omgevormd.
Voor kasteel Endegeest staat een verweerde, achttiende-eeuwse zandstenen obelisk, afkomstig van het voormalige Abspoel.
Het object heeft een driehoekig grondvlak. Op de drie zijden zijn reliëfvoorstellingen van de Zondvloed, de Koperen Slang en Mozes die water uit de rotsen slaat, nog vaag herkenbaar.
Op de kaart van het hoogheemraadschap Delfland door N. Cruquius van 1712 is het terrein aangegeven en heeft het een eenvoudige formele aanleg. Mogelijk gaat het hier nog om een hoeve met herenkamer. Het complex wordt bij Cruquius nog niet bij name genoemd. Op de kaart van Van der Noordaa van 1839 is dit wel het geval. In een landschappelijke parkaanleg zijn duidelijk enkele waterpartijen te zien, waarvan één met eiland. Ook het hoofdgebouw, enkele bijgebouwen en de breedste lanen zijn duidelijk te onderscheiden.
Afgezien van de sterk gerestaureerde achttiende-eeuwse brug is er van dit buiten niets bewaard gebleven. Deze brug, waarop blijkens profilering in het muurwerk aan de straatzijde ooit stenen hekpijlers moeten hebben gestaan, was de voorname entree van de Hilvoorde.