Want zie, zegt hij, wij zijn slechts één met de zich telkens hervormende eeuwig levende Natuur. Haar ‘met de Godheid gansch doorweven’ en in haar strekking onverdelgbaar bestaan is met de ziel identies; ze kan noch worden, noch vergaan. Zooals haar geest is, is ook
Met de beschouwing van deze gedichten: ‘God en Vrijheid’ en ‘Het Alleven’ achten wij de wijsgeer Kinker voldoende gekenschetst. Tans keeren wij z'n gelaat, dat we naar 't uitspansel en de ruimte hielden gewend, om, en plaatsen hem tegenover z'n tijd en z'n volk. Hij was 'n kracht-man; een man-op-zich-zelf, die aan niemand dan aan zich zelf z'n sterkte ontleende. Daarom is de eigen-schap, die we in z'n isolement als krachtig en idealisties leerden kennen, in z'n betrekking tot z'n omgeving een zelfstandigheid geworden, die zich handhaaft door een onvermoeide ijver en in 't stalen en 't scherpen van een geduchte militante Kracht.