huishoudhobbels: december 2009
in: Oud&Nieuw
Kleurig hoekje
in: huis
Dat was niet de bedoeling! (broodmandje!)
in: kat
Iedereen heel fijne kerstdagen gewenst!
in: buitenshuis
De Nederlandse taal blijft lastig. Terwijl gisteren taalliefhebbend Nederland zich over het Nationaal Dictee boog, maakte ik met tientallen dorpsgenoten ons eigen plaatselijke dictee. Men had mij daarvoor gevraagd als "prominent" wat betekende dat ik twee keer geïnterviewd ben, zowel van te voren als achteraf. Van te voren was de vraag welke woorden ik lastig te spellen vond. Dat is niet zo'n gemakkelijke vraag, want de woorden die ik niet kan spellen, zijn de woorden die ik niet ken. En die kan ik dus ook niet noemen.
Maar het bleek als snel dat mijn grootste probleem in de verbindingsstreepjes zit. Tweeëenheid moest twee-eenheid zijn en calimerocomplex moest dan weer wel aan elkaar. En dan die hoofdletters. Ook zo lastig. Ik had er veel te veel. Het waren brave hendriken (wat mijn spellingschecker overigens steevast verandert in Hendriken met hoofdletter) en een jantje-van-leiden. En dan had men er ook nog even een paar moderne woorden tussen gegooid. Ik hoorde achter me al zuchten over het woord getwitterde, maar voor mij was ge-sms'te ook teveel gevraagd. Dat streepje had ik, maar die apostrof wist ik niet. Ik vind het ook niet logisch en het staat erg raar. Maar ja, er is ook nooit beweerd dat taalregels logisch zijn. Ik zag in het officiële nationale dictee ook een enorm lang woord, maar ik vond beganegrondwoningen al te lang en had daar dus weer een streepje te veel. En bij een weids gebaar stel ik me iemand voor met zijn armen gespreid, dus schreef ik wijds. De tussen-n is natuurlijk ook altijd grappig, maar daar heb ik in het verleden zo mee getobd dat ik ze nu allemaal goed had. Apegapen, kattebelletje, rozengeur en maneschijn. Het woord waar het meeste discussie over is geweest, was raadzaal. Dat moet zowel volgens het groene boekje als de Van Dale zonder s. Maar als je in de Van Dale raadszaal opzoekt, wat de meesten van ons opgeschreven hadden, staat het er wel in, met een verwijzing naar raadzaal. Om het nog net even iets lastiger te maken was er één zin waarin verteld werd dat het dictee niet versjteerd was geworden met woorden als: cordon sanitaire en mefistofelisch dilemma. Haha, erg leuk. In die paar woorden had ik drie fout.
Mijn eindtotaal was negentien fout, wat helemaal niet slecht bleek te zijn. En het was nog leerzaam ook, want die negentien fouten maak ik nu dus ook nooit meer!
in: column, schrijfnieuws, schrijfsels
De basis is een kunstkrans van dennetakken, de andere takken komen uit de tuin.
Een heerlijk stoofpotje
en eigengebakken brood.
in: keuken
Voorbereidingen voor een achttiende verjaardag.
Ik heb een erg volle week, zelfs voor mijn doen. Beetje onhandige planning van mijn kant was dat. Ik dacht slim te zijn en de drie interviews die ik in moet leveren voor de kerstkrant alvast deze week in te plannen, zodat ik wat langer de tijd zou hebben. Voor de komende week had ik ook drie opdrachten, wat de telling op zes brengt. Dat is best te doen, maar zondag hebben we ook nog een verjaardag. Dus moet het huis, dat ik de laatste tijd wegens griep en moe een beetje verwaarloosd heb, nu echt schoon. En hoewel ik op dit moment neig naar het serveren van zelf-gekochte etenswaren, hoop ik nog steeds toch nog zelfgemaakt te kunnen regelen. Hoe veel werk is het nu eenmaal om een cake te bakken?
Maar goed, Gisterenochtend had ik een hele lijst dingen die ik moest en wilde doen. De totale lijst verandert steeds, dat is wel lastig, maar ik dacht een redelijk strakke planning voor die dag te hebben. Twee dochters en echtgenoot moesten vroeg naar school en werk en de derde dochter had de hele dag vrij. Met haar zou ik om negen uur naar het winkelcentrum gaan om wat hoognodige spullen te kopen. Uiterlijk elf uur wilde ik dan weer terug zijn, zodat ik nog tijd had om op te ruimen en schoon te maken voor ik om half twee weer een interview had. Daarna had ik nog een aantal dingen die ik moest doen. Goed gepland. Maar ik zou inmiddels moeten weten dat zoiets niet te plannen valt.
Om acht uur vertrok dochter twee. Tenminste, dat was de bedoeling. Maar een minuut nadat ze naar buiten gelopen was, kwam ze al weer binnen. "Mijn band is heel erg plat!"
Ja, die was lek. En ze moest naar haar werk. Dus ik zei: "Ik breng je wel naar het metrostation."
Dat is dichtbij, dat kost maar een minuutje of tien. Maar ze moest nog wel even haar OV-kaart bijladen. Wat niet kon, want het apparaat stond simpelweg uit.
Dan maar rechtstreeks naar haar werk brengen. File in de nieuwbouwwijk, file bij het winkelcentrum, file bij het kruispunt naar de snelweg. En toen ik het kind had afgeleverd ook weer file in de omgekeerde volgorde.
Ik was pas om half tien thuis en toen moest ik nog ontbijten. Mijn hele planning in de soep. En dat bleef de rest van de dag zo. Want natuurlijk was er in het hele huis geen bandenplakset te vinden. Die moest ik dus eerst gaan kopen. Samen met het plakken kostte me dat nog eens drie kwartier. Het interview liep uit en in de supermarkt waar ik even snel iets ging halen was het belachelijk druk. Ik wilde per se netjes eten koken, maar ik was zo bang dat het eten zou verpieteren wegens laat thuis komende echtgenoot en dochter, dat het nog niet gaar was, toen het hele spul hongerig aan tafel schoof. Daardoor waren we pas om kwart voor acht klaar met eten en was ik tot tien uur bezig met het uittypen van mijn aantekeningen. Om de avond nog een beetje gezellig te maken, gingen we ook weer veel te laat naar bed.
Voor vandaag heb ik weer een hele lijst (waarvan een groot deel er dus gisteren al op stond). Geen afspraken voor de krant en het lijkt er op dat ik geen kinderen hoef te halen of te brengen. Ik zou me dus aan de planning moeten kunnen houden. Maar er zal heus wel weer iets onverwachts gebeuren. Zo gaat dat hier nu eenmaal. En ik troost me maar met de gedachte dat er vast meer mensen zijn die in zo'n chaos leven. Of ben ik echt de enige?
Handgemaakt voor Sinterklaas
Behalve de mutsen had ik niet veel dit jaar.
Er was een etuitje op verzoek.
En ik maakte op de valreep deze servetringen (de servetten zelf waren kant en klaar).
in: sinterklaas
Ons huis heeft een ietwat vreemde indeling. Dat komt eigenlijk doordat het veel te klein is. Toen wij het kochten verklaarde iedereen ons voor gek. Maar wij timmerden (met hulp van mijn vader, dat moet ik wel even vermelden) drie kamertjes in de voormalige garage en daar huizen onze kinderen nu. Wij hebben zelf de hele bovenverdieping geclaimd. Dat klinkt luxer dan het is, want die boven verdieping bestaat uit twee kamertjes van krap twee bij vier. In de ene kamer slapen we en in de andere heb ik mijn naai/schrijfkamertje.
Tenminste, dat was zo, want in een vlaag van ijver heb ik gisteren alle meubels omgewisseld, zodat wij nu in het achterste kamertje slapen, dat een stuk beter geventileerd kan worden. Het voorste kamertje wordt dan mijn werkplek en ik wil ook zorgen dat daar door het hele gezin geprint en gescand kan worden, want nu staan er twee printers en een scanner op een trolley in de huiskamer en dat is het toch niet helemaal. Mijn man mag dan kantoor houden op de bank, maar dat betekent nog niet dat ik die rommel voortdurend in het zicht wil hebben.
Maar goed, ik dwaal af. Sterker nog, ik was na de eerste zin al verdwaald. Want ik wilde eigenlijk vertellen dat op dit moment een groot deel van mijn huis verboden gebied is. De dochters zijn namelijk druk bezig met inpakken en gedichten schrijven en daarom mag ik absoluut niet in hun kamers (lees: het hele achterste deel van het huis) komen. Dat is niet zo'n ramp, want zij mogen niet boven komen. Tussen de nog niet geheel opgeruimde puinhopen van die spontane interne verhuizing liggen namelijk ook stapels cadeautjes. Ik ben bijna klaar, maar ook ik mag nog fijn een paar uurtjes inpakken en gedichten schrijven. Dat hoort nu eenmaal op het laatste moment.
Het is echt grappig om te zien hoe de dochters mijn manier van Sinterklaasvoorpret overnemen. Ze begonnen in oktober al met cadeautjes verzamelen, maar het bijna pakjesavond is, moet er door iedereen nog heftig geknipt, geplakt en gedicht worden. Gelukkig zijn we hier allemaal vrij sterk in het dichten. Of misschien kan ik beter zeggen: rijmen.