gen minder. Het lijkt me tenminste nog al sterk dat een verfijnd stadsjuffertje, in een slepende, gewatteerde kimono en op kamermuiltjes, blijmoedig assisteert bij de moeilijke geboorte van een eerste kalf. Ik las er Jo van Dorp-Ypma ‘Boven de polder de hemel’ nog eens over na. Die stelt het heel anders voor. Maar dat doet niets af aan de waarde van deze onderhoudende, plezierige, geslaagde boeken.
Waneer Anne Mulder vanuit de zeven eeuwen Nederlandse levenskunst een uitstapje naar het buitenland gaat maken, blijkt het, dat zij het Franse verleden even virtuoos hanteert als het Nederlandse. Als centrale figuur van het door haar opgehangen tafereel van ‘Parijs van de Romantiek’ koos zij Alphonsine Plessis, (Marie Duplessis, la Dame aux Camélia's), en daaromheen wist zij het hof van Louis Philippe te rangschikken, maar ook een keur van de bekende straattypen, de kunst en het carnaval, met nog allerlei wetenswaardigheden en anecdoten er bij. Alles heel interessant - en heus niet alleen omdat het Anne Mulder is, die het met zoveel exclamaties en pathetiek vertelt. Parijs is eeuwenlang het centrum van de cultuur geweest. Het twintigste-eeuwse Parijs trekt nog steeds bezoekers uit de hele wereld, ook uit Nederland. Wie het twintigste-eeuwse Parijs wil begrijpen moet het Parijs van de Romantiek leren kennen - en daartoe biedt dit boekje een uitgezochte gelegenheid.
Toen de Nederlandse Comedie Ed. Hoorniks toneelstuk De Zeewolf opvoerde, was menigeen getroffen door de ijle, verstilde sfeer van de Midi, die de auteur in dit werk had weten te leggen. Hiermede bewees Hoornik opnieuw een dichter van formaat te zijn. Maar hiermede ook alleen, want inhoud bevat dit leeghoofdig heen en weer praten van een troepje mensen, die in de vacantietijd aan de Middellandse Zeekust verblijven, hoegenaamd niet. Het stuk vermocht bij opvoering niet te boeien en bij lezing doet het dit evenmin. Het is bij een impressie van enkele daagjes aan zee gebleven. Op zichzelf sfeervol weergegeven, maar dit is niet genoeg voor een drama. Op het toneel is het niet voldoende als mensen praten, lachen, zitten, liggen, lopen, hollen, kauwen, huilen. Een toneelhandeling vraagt om een geestelijke achtergrond, die de toeschouwers weet te activeren; hun de lijdelijke rol van toeschouwers weet te ontfutselen en de actieve rol van medespelende toebedeelt. Dit wist dit vacantiekiekje van Hoornik niet te bereiken. Al was het goed genomen, het bleef een snapshot. Noni Liehtveld ontwierp de flap voor deze uitgave. Deze voorstelling is beter dan het stuk zelf, want het vertoont naast de attributen van de Midi: palmboom en kinkhoorn, ook nog een klassiek karakter en wil zo iets aanduiden, wat het toneelstuk mist: inhoud.