Jochem | Mark Schalekamp
← Hoongelach om Scheringa misplaatst
Dutch Bloggies – Stem Op Mij – in de finaleronde! →
'Bij mij thuis is het veel leuker.'
'Dan ga je toch lekker naar je eigen huis.'
Jochem is mijn buurjongetje, 7 jaar, met babbels en net te lang haar. En met streken: vorige week, toen ik bezig was mijn fiets voor mijn huis op slot te zetten, landde er ineens iets vies op mijn hoofd. Langzaam droop 't over m'n gezicht, iets dat voelde als een plak snot en ook nog groen bleek te zijn. 'You're slimed', schaterde Jochem boven me. Vanaf zijn balkon had hij Slime, zijn Speeltje van de Week, precies op mijn kop gegooid. Knappe worp, dat moet gezegd worden.
Jochem vindt voetbal heel erg leuk, zijn moeder niet en zijn vader woont ergens anders. Af en toe mag mag hij bij mij komen kijken. Hij is voor Ajaks -weet hij veel, hij is nog zo jong- maar toen hij vorig jaar Feyenoord-Ajaks kwam kijken, moest hij van mij een Feyenoord-shirt aan. Wat hij deed, onder protest. Ik wist niet dat hij zoveel scheldwoorden kende.
Zijn grote wens was om eens een keer een Champions League-wedstrijd zien. Die begint pas om kwart voor negen, als kleine kinderen allang in bed horen te liggen. Maar nu was het herfstvakantie en mocht 't van zijn moeder. Een andere wens was om eens bij mij te logeren. Die twee wensen werden gecombineerd en gisteren zat hij in z'n pyjama naast me op de bank.
'Als je 't Feyenoord-shirt niet aantrekt, krijg je geen cola.'
Jochem weigerde categorisch, ook al omdat het AZ tegen Arsenal was – 'n sterk argument van 'm. Geweld was geen optie: ik had net ergens gelezen dat dit niet okay schijnt te zijn met kinderen en gaf 't op.
'Wie is dat? Moet je daar kijken! Waar is Van Persie?'
De halve wedstrijd praatte hij door het commentaar heen. Meteen wist ik ook weer waarom ik nooit voetbal wil kijken met vrouwen.
'Mag ik nog wat chips?'
Intussen at hij chips of-ie een week niet had gegeten. Tegen 't einde van de eerste helft werd het steeds stiller naast me. In de rust, iets na half 10, tilde ik 't slapende ventje naar de logeerkamer. Het Feyenoord-shirt gebruikte ik als extra kussensloop, dat zou 'm leren.
Vanochtend om 7 uur stond-ie al voor mijn kamerdeur te schreeuwen, 't rotjoch. Kinderen zijn hinderen, had ik al eens geschreven.