Cutting Edge | Cirque Trottola & Petit Théâtre Baraque, 'Matamore'
Cirque Trottola & Petit Théâtre Baraque, 'Matamore'
Eén legendarische scène maakt de voorstelling niet
Opnieuw veel circus op de Zomer van Antwerpen in 2016. Naast de grote spektakels (dit jaar zelfs uit Cambodja en Guinée!) valt er ieder jaar ook wel een meer kleinschalig circuspareltje te ontdekken. In het verleden waren dat onder andere 'l'Après-midi d'un foene' en 'VORTEX' van de fantastische artieste Phia Ménard (formerly known als Philippe Ménard) en 'Pour le meilleir et pour le pire' van Cirque Aïtal. Dit jaar is 'Matamore' die intimistische circusvoorstelling voor meerwaardezoekers in de Zomerbar. Niet toevallig opnieuw een productie afkomstig uit Frankrijk, want onze zuiderburen zijn al decennia lang hét gidsland als het aankomt op vernieuwend én kwaliteitsvol circus: de overheid investeert er immers massaal in de discipline en overal zijn er 'pôles de cirque', regionale creatie- en presentatieplekken voor circus.
Voor 'Matamore' sloegen twee gevestigde gezelschappen de handen in elkaar: Cirque Trottola (opgericht in 2002) en Petit Théâtre Baraque (al sinds 1977 actief). De titel verwijst naar een personage uit de commedia dell'arte en betekent zoveel als 'moordenaar van de moren'. Niet bepaald vrolijkstemmend dus. Gelukkig is 'Matamore', dat al sinds 2012 tourt en nu voor het eerst in Vlaanderen te zien is, niet zwaar op de hand. Vijf circusartiesten kruisen de degens en veranderen voortdurend van personage en outfit. Het publiek zit rondom hen in een arena. Bijzonder is dat deze onder 'landniveau' ligt, waardoor je neerkijkt op de bijzondere figuren die zich in het zweet werken in de rotonde en net zoals in een Romeins colloseum ook kunnen verdwijnen en tevoorschijn komen uit een van de 'kooien' onder de tribunes.
Er is duidelijk ontzettend veel aandacht besteed aan sfeerschepping. 'Matamore' ziet er beeldig uit, al is het toch vooral het muziekontwerp dat met de meeste pluimen gaat lopen: de spannende soundtrack overstijgt ruimschoots de cliché circusriedeltjes die we nog te vaak horen in andere producties, en zuigt je mee in de vaak intense, donkere scènes. Eén daarvan is simpelweg onvergetelijk: een lappenpop wordt met de handen bevestigd aan een draaibuis, en een van de performers laat de lappenpop alle hoeken van de arena zien door met volle kracht aan de buis te draaien. Hilarisch, absurd en tot in de puntjes uitgewerkt: het is een legendarisch scène die tot de sterkste behoort die we ooit in een circusproductie zagen.
Maar zoals één vogel de lente niet maakt, zo maakt één straffe scène geen overgetelijke voorstelling. 'Matamore' is nog te vaak circus zoals het te verwachten en te voorzien was, met weinig originele momenten en wisselvallige taferelen. Technisch prima uitgevoerd en met een verzorgde opbouw en ombouw, dat wel, maar met te veel scènes die je al vergeten bent nog voor ze voorbij zijn. Hier toont zich opnieuw hét pijnpunt uit het hedendaagse circus: een gebrek aan een sterke regie en dramaturgie en te veel focus op sfeerschepping. Bovendien kan 'Matamore' niet de volle twee uur boeien: de makers hadden simpelweg meer keuzes moeten durven maken en de schaar in het aantal scènes moeten zetten. Hoewel 'Matamore' bijzonder is qua opzet en heel veel potentie in zich draagt, is de productie helaas niet over de hele lijn geslaagd.