Ik leg die stenen waar ik tegenaan loop neer. Ik ga er maar niet mee sjouwen en ik bouw er ook geen nieuwe muurtjes mee. Al die stenen op een hoop, als een groot stil gebed. Ik weet zeker dat Hij wel hoort en Zijn armen reiken ver. Ik hoop en bid dat daarmee stenen verdwijnen en muurtjes omvallen. Laat God het maar doen, ook in jouw leven.
Tot die tijd kijk ik toch wel over die muren heen. Hoe het me ook raakt, ik laat me niet afschrikken. Ik pak desnoods een ladder. Misschien blijft er altijd wel een muur overeind staan. Als er maar een venster is, zon schijnt warmer daar doorheen. Als er maar een deur is, waar een opening kan zijn. Ik gun het je zo en kijk daar naar uit. Dat opeens die deur openzwaait en er lucht is om volop te leven. Vol verbazing kijk ik toe, blij verwonderd.
Ik zal mijn best doen om niet tegen de deurpost aan te lopen. Maar ik ben ik, ik kan het niet beloven.
Arnold is allergisch voor heel veel in zijn omgeving, waaronder een groot aantal bloemen. Het lied: ‘Dank U voor alle bloemengeuren….’ zingen we daarom ook met een veelbetekenende glimlach op ons gezicht. In ons huis staan daardoor niet vaak bloemen. Dat is jammer, want ik hou wel van bloemen.
Dus buiten geniet ik des te meer van alles wat groeit en bloeit. Waaronder mijn lievelingsbloemen. Ze bloeien meestal niet in bloemenperken, ze worden niet ingevoegd in een mooi gemengd boeket. Het is een bloem die groeit op het veld, in de berm of soms een beetje eenzaam aan het spoor.
Klaprozen, de titel heeft het al verraden. Klaprozen kan je niet plukken. Als je ze plukt, verliezen ze iets van hun schoonheid. Verliezen ze juist dat wat hen zo uniek maakt. Teer, kwetsbaar tussen het gras.
Kwetsbaarheid raakt me, is puur en oprecht. Tegelijk ook heel breekbaar. Een klaproos heeft geen dorens nodig om je op afstand te houden. Een klaproos schept afstand door zijn kwetsbaarheid.
Kijkend naar bloemen geniet ik van kleuren. Ik heb zo mijn voorkeur, liefst niet te groen. Ik hou niet van dorens, ik ga meer voor fijntjes. Voor boeketten die ontstaan, als je wandelt langs de weg. Van alle mooie bloemen, raakt de klaproos mij het meest.
Er zit een barst in het raam van onze voordeur. (Dubbel glas, dus nee je hand kan er niet door!) Dat vind ik irritant. Wat matglas was, is nu helder en doorzichtig. Voor mijn gevoel kan iedereen zo naar binnen kijken. In mijn ondergoed snel naar beneden lopen om het boek op te halen dat ik in bed wil lezen, is er niet meer bij. Stel dat de buurman net zijn hond uitlaat en precies via dat stukje glas mij ontwaart in de gang. We hadden niet voor niets gekozen voor matglas.