Ook dit vijfde deel bevestigt nog eens dat deze vertolkingen zonder meer tot de topklasse moeten worden gerekend, om het even of ze worden afgezet tegen de 'traditionalisten' als Grumiaux/Haskil (Philips 412.253-2), Grumiaux/Klien (Philips 422.515-2), Szeryng/Häbler (Philips 462.185-2), Perlman/Barenboim (DG 463. 749-2) en Dumay/Pires (DG 431.771-2), danwel de 'authentieken' met het duo Manze/Egarr (Harmonia Mundi HMU 90.7380) als absolute koploper.
Om mij tot de vergelijking tussen Podger/Cooper en Manze/Egarr te beperken: stijlbesef is de gemeenschappelijke noemer, beide duo's leveren glanzend instrumentaal spel af, in alle denkbare kleurschakeringen, vormgegeven in de intimiteit van een kleine ruimte (de opname Channel Classics biedt iets meer galm, maar blijft binnen de kamermuzikale grenzen).
Podger en Cooper bedienen zich van uitstekend gedoseerde rubati en accelerandi in perfecte maatvoering. De energieke aanpak en ritmisch pregnante articulatie staan borg voor spanning en avontuur, maar ook de warme lyriek komt niets tekort (zoals in het Andante van KV 403). De spitse wisselwerking tussen de beide solisten verhoogt het muzikale genot nog eens aanzienlijk. De opname laat niets te wensen over. Kortom, een bijzonder geslaagde uitgave, duidelijk op weg naar de afronding van een van de twee beste historiserende uitvoeringen van alle vioolsonates van Mozart.