Bruin én lang – Gabriela van Gemert
"Dat is discriminatie, dat zeg je toch niet" briest zoonlief bij thuiskomt. Ze hebben hem weer eens bruin genoemd. "Wat ben jij bruin, jij hoeft niet meer op vakantie". Een uitspraak die hij steeds vaker hoort. Zoonlief, blonde haren, bruine ogen en inderdaad een steeds bruiner wordende huid. Dat gaat bijna vanzelf in onze familie.
Ook ik hoor het vaak. "Jij bent zeker Spaans/Italiaans" als ik mijn naam noem. Zeker ben ik dat. Vooral bevestigen. Soms Braziliaans of Argentijns zelfs. Het verhaal dat bij de belegering van Maastricht een Spaanse Soldaat een van mijn overgrootmoeders heeft ontmoet, gaat er ook direct in. Verklaart overigens meteen mijn temperament. En dat van mijn zoon.
Ik kan er inmiddels om lachen, zoonlief heeft er genoeg van. Het blijft niet daarbij. Hij is ook lang. 10 jaar en 1.56m. Kenners van groeicurves weten wat dat betekent. Zit ook al in de familie, dit keer bij vader. "Wat ben jij lang" kan hij dus ook niet meer horen. Tijdens de hockey wil de tegenpartij weten of hij wel echt 10 is en in de winkel zijn er genoeg lange broeken die vervolgens van zijn smalle taille glijden.
Manlief heeft overigens een andere uitdaging want die is 1.94, breed en sportief. Én vegetarisch. Dat leidt tot ongeloof. "Jij?" Zijn wedervraag is dan "en waarom eet jij vlees?". Hij ziet vooral de voordelen: kan altijd het podium zien en in de stad maken de mensen direct plaats voor hem. Om vervolgens tegen mij op te lopen. Gelukkig is dan mijn temperament weer handig.
Zoonlief zal er wel aan wennen. Bruin en lang bereidt hij zich voor op de vakantie. Nog bruiner en langer zal hij terugkomen. Dat zeg ik maar niet. Wel dat hij gewoon bijzonder is.