Furze - UTD | Metalfan.nl Review
Furze is wellicht één van de meest abstracte bands in het genre. Woe J. Reaper heeft op dit gebied een naam hoog te houden en met zijn laatste muzikale uitspatting lukt hem dat aardig. UTD is wederom een grotendeels, ongrijpbaar en onnavolgbaar stukje black metal. Vergeleken met het vorige album, Necromanzee Cogent, is UTD wel een stuk tastbaarder. Verder is er van enige langdradigheid, zoals op Necromanzee Cogent, niets meer te merken. UTD is opgedeeld in twee stukken, die de namen Beneath The Odd-Edge Sounds To The Twilight Contract Of The Black Fascist en The Wealth Of The Penetration In The Abstract Paradigmas Of Satan hebben meegekregen. Opvallend is dat Reaper de teksten soms al jaren klaar had liggen. In één geval al sinds 1997. Dit wekt de indruk dat over dit album goed is nagedacht en dat is ook aan de muziek te horen.
A Life About My Sabbath is de titel van het nummer waarmee Beneath The Odd-Edge Sounds To The Twilight Contract Of The Black Fascist opent. Van de oude, vertrouwde, ontoegankelijkheid is zo op het eerste gehoord weinig merkbaar. Lekkere melodieuze riffs met daar overheen de zang. Gefluister, gebrom, gekrijs, gepiep, vooruit en achterstevoren; Reaper gaat het hele rijtje weer af op dit album. Opvallend is dat Reaper op sommige momenten de luisteraar op een zijspoor probeert te zetten, door middel van uitstapjes uit de klanken waarmee hij je vertrouwen probeert te winnen, om vervolgens doorleuk de rode draad weer op te pikken. Hypnotiserende melodieën, de bizarre stem, dissonantie, vervorming en andere uitspattingen maken van dit deel een hoogst origineel stukje black. Echter, wie denkt dat hij na het lezen van deze alinea een indruk van het album heeft, komt nog voor een verrassing te staan.
Als we bij The Wealth Of The Penetration In The Abstract Paradigmas Of Satan zijn aangekomen, wordt duidelijk hoe de verschillende delen van dit album zich tot elkaar verhouden. Vergeleken met dit deel, is het eerste stuk bijna traditioneel te noemen. Na een welkome stilte volgt melodieus gitaarspel, met een onderliggende dissonantie. De traditionele elementen hebben in dit deel plaats gemaakt voor meer experimentele invloeden. Ja, zelfs vergeleken bij het vorige deel. Een spookachtige zweverigheid, duister en kwaadaardig gekerm en andere verkrachte vocalen zijn wat dit deel kenmerken. Het moge geen verrassing zijn, want als de Mandragora geoogst wordt, kunnen er rare dingen gebeuren. Zo ook hier. Toch zijn er op bepaalde momenten ook de vertrouwde, melodieuze riffs te horen, die we ook al eerder tegenkwamen. Als je dan eindelijk denkt een goed beeld van het album te hebben, wordt je weer compleet verrast door het in het Noors gesproken slotnummer Djerve Djevel, wat 'moedige duivel' betekent. Plots is het dan stil en zijn de laatste stuiptrekkingen van dit album verdwenen…