Beste mol | Femmy's gedachtenspinsels
January 10, 2014 by femmyblog
Brieven? Ik? Nooit krijg ik brieven, dacht de mol, nooit.
Verongelijkt groef hij een gang door de donkere aarde. Gewoon eens even de groeten of zo, dacht hij. Of een uitnodiging voor iets onder de woestijn. Of onder het ijs. Nooit. Woedend bonkte hij tegen de grond. Maar er kwam geen antwoord. Er is maar één iemand die mij wil schrijven, dacht hij. En dat ben ik zelf. En zo, in het donker, diep onder de grond, schreef hij zichzelf de ene brief na de andere.
Als hij een brief had geschreven verborg hij hem ergens onder de modder, vond hem een tijd later toevallig terug en las hem. Soms kreeg hij tranen in zijn ogen. Dank je wel, mol, dacht hij dan. Of: ik mis jou ook, mol. Of: je bent altijd welkom, mol, altijd.
Soms vierde hij feest met de afzenders van al zijn brieven. Dan holde hij van de ene kant naar de andere kant in zijn donkerste gangen en zalen. Dan danste hij ook. Maar of ik echt gelukkig ben… dacht hij, al dansend met zichzelf.
Aan het eind van een van die feesten ging hij in een hoek zitten en schreef een brief aan zichzelf, waarin stond:
Je moet op reis, mol.
Hij knikte en ging op reis. Naar boven. De geheimzinnige lucht in. Hij hield zijn adem in, zag het licht al door de grond heen schijnen en klom langzaam verder. Die avond bracht hij een onverwacht bezoekje aan de eekhoorn. Ze dronken zwarte thee en de mol vertelde over zijn feesten, diep onder de grond. Grote donkere feesten zonder een sprankje licht. Vol verbazing schudde de eekhoorn zijn hoofd. De mol roerde in zijn kopje en hoopte dat de tijd nu eindelijk eens stil zou staan.
Elke ochtend kijk ik uit het raam. Lijkt het zo? Of is er echt alweer een molshoop bij gekomen? Een nieuwe verse hoop zand tussen al die andere. Wat zou ik graag die mol eens willen zien. Hoe zou hij leven daar beneden?