Een nieuw idee over de dood: het Lazarus-effect - nl.baiug.org
Een nieuw idee over de dood: het Lazarus-effect
Vooruitgang in biologie en geneeskunde plaatst ons tegen vele paradoxen. Nooit zoals nu heeft de mens zo'n hoge levensverwachting. Tegelijkertijd is concept het concept van de dood echter nog nooit zo relativerend geweest als het nu is. Wetenschappers zijn het ook niet met elkaar eens om dit te definiëren. Moderne procedures om het leven kunstmatig te verlengen zijn talrijk en hebben altijd aanleiding gegeven tot sterke ethische debatten over hoe ze te gebruiken (en als we ze zouden moeten gebruiken). Maar daarnaast komen er steeds vaker gevallen voor van mensen die klinisch sterven en vervolgens opnieuw 'reanimeren' of hun lichaamsfuncties reactiveren zonder schade aan het lichaam te hebben.
Wat gebeurt er? Het uur van overlijden
Tot een paar decennia geleden was er een consensus waarbij iemand die de bloedcirculatie had onderbroken klinisch dood was verklaard.
Het was bekend dat de dood van de cellen langer duurde, maar na 20 minuten zonder vitale functies was de persoon officieel dood.
Het interval van 20 minuten was een bijna absolute waarheid. Er werd aangenomen dat als je een hartaanval had en de hersenen in die tijd geen zuurstof meer kregen, de dood aanstaande was. Maar nu zijn de dingen veranderd. Er ontstonden gevallen waarin sommige mensen gedurende meer dan vier uur met hartkloppingen bleven en toch "weer tot leven kwamen" met hun hersenen intact.
Aanvankelijk was dit een uitzondering en gevallen konden op de vingers van de hand worden gerekend. In de loop van de tijd zijn er nieuwe records in verschillende delen van de wereld. Op dit moment zijn er geen nauwkeurige statistieken, maar het is bekend dat het een feit is dat in minder dan 1% van de gevallen voorkomt. De vraag van één miljoen dollar is: hoe betrouwbaar kunnen deze cijfers zijn? Hebben veel mensen "gestorven" simpelweg omdat ze enige tijd zonder hun vitale functies hebben doorgebracht? Het zijn geen vragen van weinig waarde en zelfs de wetenschap definieert niet duidelijk de drempel die de overgang van leven naar dood markeert.
De hypothese Tot dusverre
wordt de discussie voornamelijk gevoerd in gevallen waarin de dood het gevolg is van fouten in de hersenen en het hart . De eerste conclusie kan daarom zijn dat een hartaanval niet synoniem is met de dood, en dat dergelijke gevallen zeer zorgvuldig moeten worden geëvalueerd om vast te stellen of er daadwerkelijk sprake is van overlijden of niet.
Professor Sam Parnia, directeur van het reanimatieonderzoek aan de Stony Brook University in New York, zei dat ze
gevallen kent waarin mensen tot vijf klinisch dode uren hebben doorgebracht en vervolgens in volkomen normale omstandigheden weer tot leven zijn gekomen. Hij wijst er ook op dat technische reanimaties correct moeten worden toegepast, zodat het lichaam weer normaal kan worden.Parnia gelooft dat nadat het hart stopt,
de hersenen in een proces terechtkomen dat 'winterslaap' kan worden genoemd. Het is alsof hij zichzelf tegen de dood beschermde en om deze activiteit te bereiken, minimaliseerde hij zijn acties, wachtend op betere voorwaarden om opnieuw te worden geactiveerd. In zijn boek "Het Lazarus-effect" geeft de leraar aan dat
reactivering van de hersenen een gevaarlijke tijd is en goed beheer vereist. De docent heeft met succes een methode toegepast om de temperatuur van de patiënt te verlagen, zodat de hersenen het proces langzaam uitvoeren en niet bezwijken in een poging opnieuw te functioneren. Waarschijnlijk is de dood niet meer wat het was