Intussen waren de collega’s van de TR gearriveerd en zij deden hun werk. De gemeentelijk lijkschouwer had de dood bevestigd en in afwachting van de komst van de lijkwagen, besloten wij de jongen in zijn bed te leggen om vervolgens de moeder en andere nabestaanden in de gelegenheid te stellen om te rouwen. Toen die klus was geklaard, werd de moeder weer naar boven geleid. Zij stortte zich huilend en schreeuwend op haar dode zoon.
Vanwege privacy redenen zal ik verder niet uitweiden over hoe het mijn collega van destijds is vergaan. Wat ik wel over kan zeggen is dat het ontzettend gecompliceerd is om een balans te zoeken en te vinden tussen het denken en het voelen met betrekking tot de confrontatie met menselijk leed.