Laat jij je kind achter bij de tv in de supermarkt? – La Vie Sanne
21/10/2018 - 31 reacties
Boodschappen doen met mijn twee bloedjes vind ik soms een hele challenge. De kleuter dichtbij me houden is een vrijwel onmogelijke taak – hij is nogal nieuwsgierig aangelegd en af en toe een tikkie dwars – en ook mijn jongste is niet altijd in the mood om een half uur rondjes te lopen in een omgeving waar zij overal met haar vingertjes van af moet blijven. Gelukkig is daar het welbekende tv-hoekje, waar kinderen naar hartenlust een filmpje op kunnen kijken of even op kunnen puzzelen. Een uitkomst zou je denken, maar of ik er echt zo kapot van ben?
Om het mezelf gemakkelijk te maken parkeer ik mijn kleuter geregeld eventjes achter het tv'tje in de supermarkt (vaak op zijn aandringen), zodat ik ongestoord mijn lijstje af kan werken en hij elders vertier heeft. Gelukkig is James absoluut geen wegloper en kan ik hem erop vertrouwen dat hij netjes blijft zitten totdat ik weer aan kom waaien. Ik blijf dan ook nooit langer dan een paar minuutjes weg, na drie producten te hebben gehaald word ik toch altijd een klein beetje onrustig en wil ik even checken of James inderdaad nog netjes op zijn plek zit.
Aan de ene kant vind ik het best handig dat ik op deze manier ietsje sneller door de supermarkt heen kan vliegen, aan de andere kant haal ik soms ook nare scenario's in mijn hoofd van wat er zou kunnen gebeuren als ik heel even bij een schap sta te kijken en James niet in mijn gezichtsveld is. Zal hij écht niet weglopen? Is er niemand die hem stiekem meelokt? Wordt hij niet zomaar aangesproken door een vreemdeling?
Sinds de grote verbouwing van onze supermarkt staat het tv'tje nu in het zelfde hoekje als de koffieautomaat en die koffieautomaat trekt nou niet altijd even frisse types aan. Toen er laatst iemand best wel lang naar James aan het staren was terwijl hij op het televisietje zat te spelen, vond ik het eigenlijk helemaal niet zo'n uitkomst meer.
Nu mag James van mij alleen nog maar naar het tv-hoekje toe als ik ook daadwerkelijk daar in de buurt moet zijn en ik hem te allen tijde in de smiezen kan houden.
Ik kan me niet voorstellen dat er dusdanig gevaarlijke types rondlopen dat mijn kind daar niet veilig is, maar ik neem dan toch liever het zekere voor het onzekere.
Ik ben benieuwd of jullie kind(eren) wel eens in de supermarkt of een andere winkel tv mogen kijken terwijl jij aan het shoppen bent.
Foto: Kwangmoozaa via Shutterstock.
Nee, absoluut niet. Het maakt me onrustig, het idee dat ik geen zicht op m'n kinderen heb in een grote winkel.. Je weet niet wat er gebeurt en achter laten bij vreemden, no way. Maar, mijn kinderen winkelen braaf mee dus ik heb er gelukkig ook geen 'last' van.
Mijn dochter heeft 1x bij zo'n tvtje gezeten. Ik vond het ook niet fijn. Nam haar altijd mee in het karretje. Begin van de supermarkt stond een wagentje met fruit en dan koos ik altijd mandarijn omdat ze daar dan even zoet mee was.
Bij het brood, kreeg ze een kortsje brood en daarmee redden we t vaak wel tot de kassa. Toen ze wat ouder was, deden we vaak ook een spelletje. Wie ziet als eerste de bananen? Kunnen we iets kopen hier wat rood is?
Grote boodschappen deden we wel eens met hele gezin, of lieten bezorgen of s'avonds alleen als ze op bed lag.
Nu zev4 is en naar school gaat doe ik meestal boodschappen als ze op school zit en als ik weinig nodig heb, krijgt ze een minder karretje.
Bij ons staat het tv-tje bij de zelfscan. Als ik ga afrekenen mag hij er wel even op. Als we de boodschappen nog moeten verzamelen niet. Ik word er ook zenuwachtig van als ik hem niet meer kan zien.
Over het algemeen luistert hij best goed als we boodschappen doen. Hij doet de boodschappen met de mini kar en mag helpen met het scannen van de boodschappen. Met kleine spelletjes komen we de winkel wel door.
Scannen is ook altijd een leuke bezigheidstherapie inderdaad. Maar ik ben daar te chaotisch voor.
Bij ons precies hetzelfde!Laatst heeft er een vies oud mannetje twee meisjes(waaronder mijn dochter van 7) aangesproken of ze misschien moesten plassen. Deze meneer zit dagelijks in de koffiehoek. Van mij mogen de kids nu niet meer alleen bij het tv'tje zitten. Lastig en zo jammer dat je tegenwoordig je kids niet even alleen kan laten spelen.
Oh he bah wat vervelend. Begrijpelijk dat je je kinderen daar nu minder snel zou 'achterlaten'.
Hoezo "tegenwoordig" Linda? Er gebeurt tegenwoordig niet méér dan "vroeger". Het is gewoon zo dat we elkaar gek maken op social media met dit soort verhalen. Dit is precies wat ik bedoel.
We kunnen beter onze kinderen goed informeren dan elkaar zo bang te maken.
Oh jeetje. Dat is wel schrikken zeg. Ik zou in staat zijn om naar een andere winkel te gaan (niet dat het aan de winkel ligt. Maar puur om diegene te ontwijken)
Al voor we de winkel in zijn vraag myron of hij naar het scherm mag. Het is écht onmogelijk om hem bij me te houden tijdens het winkelen. Dus hij mag er altijd heen. Soms is hij dan weg en dan hebben we samen de afspraak gemaakt als we elkaar niet kunnen vinden, dat we in het middenpad blijven. Zo komen we elkaar altijd weer tegen. Ik ben niet zo heel bang. Myron speelt met zijn 6 jaar, ookal 2 jaar alleen buiten. Hele dagen… ik laat hem altijd zelf de regels en afspraken herhalen en t werkt voor ons.
Helemaal eens met Tessa. Zo gaat het bij ons ook. Als je je kind niet een keer loslaat, zal het nooit voelen dat jij het vertrouwt. Dat wil je als ouder toch niet? Je kind moet de wereld in. Los van zijn ouders. Niet als het 2 is natuurlijk, maar als ze 4 jaar zijn in een supermarkt bij een schermpje: ja, absoluut. Uit zichzelf zal zo'n kind niet met een vreemde meelopen en als hij gedwongen wordt, zijn er tig mensen die dat zullen zien (en dan zal hij om zijn mama gaan roepen). En wat betreft James: die kun je volgens mij heel veel uitleggen.
Mijn zoontje van 6 jaar speelt ook al een jaar op straat en dan ga ik ook niet kijken waar hij is. Ergens in de wijk en hij moet om 18 uur thuis, net als wij vroeger :).
Ik denk dat hoe ouder James wordt, ik er ook meer vertrouwen in zal hebben dat het goed zal gaan. Maar voelde me er de laatste keer gewoon niet senang bij toen hij zo vreemd werd aangestaard door een vreemd persoon.
Dat begrijp ik, maar ik vind dat mensen elkaar op sociale media (zoals ook hier weer) ontzettend bang maken. Vaak door één of twee verhalen eruit te pikken.
Mogen die kinderen ook niet alleen op straat spelen als ze 6 zijn, vraag ik me dan af? Dan worden ze niet voorbereid op de wereld en heb je later een nog veel groter probleem.
Ik ben het niet helemaal eens. Er zijn genoeg experimenten waarbij men in een speeltuin heeft getest (waarbij de ouders van tevoren op de hoogte waren en toestemming hadden gegeven) of een kindje mee zou gaan met een "vreemde" (die hoorde uiteraard bij mensen van het experiment) die zei "Hoi! Hou jij van puppy's? Mijn hondje heeft net puppy's gekregen. Wil je even mee komen kijken? Dan mag je ze even aaien." En ja hoor, elk kind – zelfs als de ouders zeiden dat ze een afspraak hadden dat hun kind niet met vreemden mee mocht gaan – ging aan het handje mee met deze persoon. (Je kan de filmpjes online opzoeken) Natuurlijk zal niet élk kind dit doen, maar je kan er niet altijd maar vanuit gaan dat een kind nooit met een vreemde zou meelopen. Daarnaast geloof ik ook niet dat andere mensen het zouden merken als iemand z'n kind met een ander meeloopt. Mensen zijn vandaag de dag vaak alleen maar met zichzelf bezig, en het is daarbij niet iemand anders zijn taak om mee op kinderen te letten (nogmaals, uitzonderingen daar gelaten). En wanneer iemand met foute bedoelingen zegt dat een kindje niet mag gillen omdat ze anders hem – of haarzelf/mama/broertje/zusje gaan pijn doen, dan houden ze misschien ook al de mond dicht. Ik zeg echt niet dat iedereen zijn kinderen dan maar thuis moet laten omdat er anders iets kan gebeuren, want dat is inderdaad ook geen manier van leven. Maar er is ook helemaal niks mis met een beetje extra bezorgdheid als het gaat om je kind bij vreemden, dat mag nooit worden afgedaan als "overdreven", vind ik zelf.
Ik geloof je Wendy, die experimenten hoef ik niet te zien. Er zullen altijd kinderen zijn die meelopen. Maar er wordt gedaan alsof er constant mensen zijn die kinderen mee proberen te lokken en alsof alle kinderen meegaan. Er wordt overal angst gecreëerd en zo wil ik mijn kind niet opvoeden. Ik wil hem wel bewust maken van het gevaar uiteraard en verder wil ik mijn leven niet laten leiden door angst. Want: waar houdt het dan op? Wanneer kun je je kind dan wel loslaten? Het zal toch ook een keer alleen moeten kunnen blijven en alleen naar school moeten gaan? Op straat spelen? Overal is gevaar. Ik liet mijn kind ook niet alleen toen hij 2 of 3 jaar was. Maar op een gegeven moment heb ik hem voorzichtig aan toch de vrijheid gegeven, hoe moeilijk ik dat ook vond in het begin en hoe vaak ik ook om het hoekje heb gestaan (zonder dat hij dat zag).
Opvoeden is loslaten. En dat is heel moeilijk.
Brrrr nu ik sit zo lees denk ik gelijk nee..
Haha het is niet om mensen bang te maken hoor. Maar ben toch erg benieuwd hoe andere ouders dat doen.
Gelukkig hier geen last van, omdat we het altijd thuis laten bezorgen. We wonen landelijk en hebben maar 1 auto, manlief werkt gemiddeld 50uur in de week, dus als hij thuis is hebben we geen zin meer om nog boodschappen te gaan doen. Maar mochten we een keertje bij de plus bij mn schoonouders boodschappen, dan zou het alleen mogen als we bij de kassa staan. Daar zit de tv namelijk voor.
Ja het is inderdaad ook maar net afhankelijk van waar de tv staat. Bij ons dus echt in een hoekje en daar kom je zelf niet zo snel.
Ik heb laatst een kind in de nek gegrepen dat de winkel uit liep. Letterlijk niemand had het gezien. Het was koud buiten en het kind had geen jas en schoenen aan, daarom viel het mij op. Die kwam dus uit de speelhoek. De winkel is bij het water en zowel ik als melle waren onder de indruk. Wat mij ontzettend stoorde is dat de moeder niet eens knipperde met haar ogen. Bizar. Natuurlijk zei ze bedankt maar echt geschrokken van het voorval? Zo kwam het bij mij niet over.
Dat meen je niet! Dat is wel even schrikken! Brr, ook nog een supermarkt bij het water. Wat alert van je dat je meteen ingreep.
Ik zag laatst een jongetje, denk 2,5 jaar, richting de drukke wandelen. Kon hem net op tijd tegenhouden, geen moeder/vader in de buurt. Na twee minuten nog steeds niet. Toen kwam ineens een gehaaste moeder eraan: hij was weer eens weggelopen.. En dat was het. Geen: ik schrik me een hoedje, bedankt. Te bizar!
Alleen als ik in de buurt ben en om het product even checken. "Ik heb een poesje in mn auto, wil je even kijken?" en weg is je kind. Gelukkig gebeurt het niet veel, maar het gebeurt. M'n meest waardevolle bezit zou ik zelf nooit echt achterlaten tijdens een rondje supermarkt. Hij is nu net 3 trouwens.
Precies wat je zegt Angela, één opmerking van een vreemde waarbij je kind denkt 'goh, wat interessant, laat ik eens even meelopen' en weg is 'ie. Natuurlijk druk ik James op het hart dat je nooit naar dat soort mensen moet luisteren of mee moet gaan, maar je weet niet wat er in die koppies omgaat op het moment dat het wel gebeurt.
Ja, Skyler mag dat gewoon. Die blijft daar zitten en loopt niet weg. Daar is hij te angstig voor, haha. Wel inderdaad naar als er mensen gaan zitten kijken die dat niet horen te doen… Maar die tref je ook eigenlijk overal wel. Daar ben ik misschien een beetje te nuchter voor haha.
Shirley onlangs geplaatst…20 x fantastische winterjassen voor jouw kind
Absloluit niet. Waar ik ga, gaat Alaïa ook. Om het voor haar leuk te maken probeer ik har te betrekken bij het boodschappen doen (mandje trekken of boodschapjes in de wagen leggen en op de kassa band)
Mijn kinderen lopen samen naar het speelhoekje. Moeten samen blijven en komen soms met tegenstribbelen met ons mee. Het zijn kleine hoekjes hier en soms is het vol. Wij blijven de regels doorgeven, samen blijven, niet met anderen meegaan (ook geen andere kindjes!), als er al kindjes spelen en het is vol netjes wachten want ik loop er achteraan maar niet zo snel. Het is een voordeel dat ze hier elkaar hebben. Er mag ook niet altijd gespeeld worden, soms is het druk of hebben wij niet veel nodig en nee is op zijn tijd ook nodig.
Dubbel. Ik weet dat ik te beschermend ben en dus laat ik haar – 6 jaar – nu wèl bij het tv-tje. Al kom ik inderdaad om de paar boodschappen even kijken. Ook heb ik haar van jongs af aan geleerd (naast hoe ze de voordeur zelf met de sleutel moet opendraaien èn hoe ze 112 moet bellen. Overigens alleen als er iets zou zijn met H. Of mijzelf) dat ze heel hard moet gaan gillen als iemand haar mee wil nemen.
Toen ze 4 jaar was ontmoette ik eens een lieve oude vrouw, categorie Oma, die zei: "Zullen we eens kijken wat ze doet als ik met mijn zoon zodadelijk vraag of ze met mij meeloopt?". Ze was 'al' 4 jaar. Ik had haar geleerd niet met vreemde mensen mee te lopen. De vrouw en haar zoon vroegen:" Loop je mee?" En daar ging ze, aan het handje. Dat was voor mij toch wel een les eerlijk gezegd.
Mijn kinderen zijn 1 en 3 en echt no way dat ik ze ergens achterlaat waar ik ze niet kan zien. Denk ook niet zozeer dat dit een kwestie van je kind vertrouwen is. Ik vertrouw mijn oudste voor 100% maar er kan altijd iets gebeuren waardoor hij toch in paniek raakt.
Carmen onlangs geplaatst…Ouder zijn (parent) is een project management functie. Full time.
Een tv in de supermarkt? Dat is nieuw voor mij! In België hebben ze dat precies nog niet ontdekt 🙂
Je boodschappen online bestellen! Ik vind t ideaal met eentje van bijna 1 en een van 2,5. Tuurlijk vergeet je wel eens wat en moet je toch maar t gros wordt lekker bij mij in de keuken neergezet!
Ik word er onrustig van, dus doe dat eigenlijk niet. Wel als ik bij de kassa sta en hem kan zien, maar verder niet.
Mijn kinderen zijn redelijk relaxed tijdens het winkelen en dat helpt wel mee. Ook neem ik een koekje/soepstengel mee en zet ik die in, op het moment dat de sfeer dreigt om te slaan. Verder winkelt één van ons vaak in de avond, wanneer de kinderen slapen en de ander thuis is. Ook haal ik de boodschappen wel eens op bij het Pick Up Point van AH! 🙂