ColumnBubbel! Een mooi woord, dat ook nog eens heel oud is. Je trof de bubbel vroeger in je champagne aan. En je had een bad dat er vol mee zat. Vlak na het jaar 2000 was er de internetbubbel, niet lang daarna gevolgd door de aandelenbubbel en nu bekroond met de bitcoinbubbel.
Het allernieuwste is dat je in een bubbel kunt leven. President Trump zit in een bubbel van Geld, Roem en Macht. Er zijn honderdduizenden mensen die zich hebben opgesloten in de bubbel van nepinformatie, politieke waandenkbeelden, populistische praatjes voor de vaak, leugenachtige trollen en asociale media.
Het mooie - en tegelijk het akelige - van een bubbel is dat als je er eenmaal in zit, je er niet meer uit kunt. Je kijkt niet meer verder dan de binnenkant ervan. Je gaat hem voor de werkelijkheid aanzien. Alles wat in de bubbel gebeurt beschouw je als waar en echt. Zo verlies je het contact met je wereld en je medemens. En plaats je jezelf buiten de tijd.
Je raakt geïsoleerd, terwijl je denkt dat je met je neus overal bovenop zit, er helemaal bij hoort en als geen ander bij de tijd bent. Je keert je naar binnen in de veronderstelling dat jij de enige bent met een open mind, en dat jouw zicht op de dingen het zicht is dat iedereen zou moeten hebben. Je voelt je vrij, maar je hebt niet in de gaten dat je een gevangene bent.
Er is nóg iets dat mooi - en tegelijk akelig - aan een bubbel is: hij barst altijd open, hij spat vroeg of laat met een licht plofje - en soms met een knal - uiteen en blijkt daardoor te zijn wat hij is: een luchtblaasje dat niet tegen de druk van de werkelijkheid bestand is.
Het gevolg is dat alles wat je denkt zolang je in de bubbel zit, de enige waarheid is die bestaat, maar na het uiteenspatten het grootste bedrog is dat er blijkt te zijn.
Maar nu het ergste! Want het eindigt er allemaal mee dat iedereen - zonder uitzondering - een goed heenkomen in de laatste, grote bubbel zoekt in de hoop er veilig en zeker te zijn en er geluk en waarheid te vinden.
Dan gebeurt het onvermijdelijke: de bubbel spat met een reusachtige dreun uiteen. Waarna we moederziel alleen en van god verlaten in een wereld staan die ons intussen allang is vergeten.
De polyp of oktopus is sinds de jaren 70 een vaste waarde op veel Nederlandse kermissen. © Jean-Pierre Jans
De stoerste jongens meten hun krachten bij de boksbal, maar de schiettent doet het ook altijd goed. En dan een knuffel als beloning. © Jean-Pierre Jans