Liever verse doperwten 7 ½ - NRC
Restaurant De Steenen Tafel, aan de rand van Arnhem, is gevestigd in een voormalige watertoren. De toren is in 1928 gebouwd in de stijl van De Amsterdamse School. Een statig gebouw dat met zijn rug naar de weg gedraaid staat. De ingang zit om de hoek en pas als je in de grote eetzaal bent, zie je de brede glaswand die zicht biedt op bos en terras. De sfeer is die van een nette hotellobby. Met vast tapijt, easy listening, kunst aan de muur en op schildersezels, rieten stoelen met leren kussens, schemerlampen en een manshoge vaas onder een imposant, veelarmig lichtornament. De tafels zijn, op een bruine placemat na, ongedekt en allemaal van steen. Maar dat is geen opzet, verzekert de vrolijke gastvrouw ons.
Bij het aperitief verschijnen zoute stengels en worst van hert en wilde gans. De amuse gueule is een glas met garnalen in schuim van wasabi en komkommer. Schuim is als fotogenieke verlichter van sauzen een speeltje waar koks nog lang niet op uitgekeken zijn. Evenmin als op verrassingsmenu's. Die zijn hier van drie tot zes gangen, van 37,50 tot 65 euro. Plus een prestige menu van 79,50 euro, dat een greep uit de à la carte-sectie bevat. Wij kiezen voor- en hoofdgerechten van de kaart.
De klapper van de avond is een trio van eendenlever (24 euro): crème brûlée van eendenlever waarop een bonbonnetje met hazelnoot en rozijnen, naast gebakken eendenlever met bloedworst en kastanjepuree, plus terrine van eendenlever, klassiek geserveerd met briochebrood.
Bij de kreeft met asperge en hollandaisesaus (21 euro) is het enkelvoud geen tikfout, het is een opengesneden asperge, die als een kano gevuld met kreeft in wat hollandaisesaus vaart, naast een crème van doperwten. Een prima gerecht, al heb ik liever verse doperwten dan de Olvarit-versie.
Unforgettable zingt Nat King Cole, maar dat geldt niet helemaal voor de hoofdgerechten. De skrei (kabeljauw) tussen biet en rauwe mierikswortelrasp is helaas net een fractie te gaar. Het Galloway-rund, dat in natuurgebieden graast en per definitie biologisch is, komt als een gebakken, getrancheerde en met kaantjes geserveerde lende onder de naam steak-frites -salade (28 euro). Goed, behalve de Pont Neuf-frieten die dik, gelijkvormig en bielsgewijs stapelbaar zijn maar in dit geval helaas verre van krokant. Hierbij béarnaisesaus en aangemaakte veldsla.
De Steenen Tafel is een aangename plek – mede dankzij de opgeruimde bediening en ondanks de frietflater. We betalen 144 euro, inclusief vijf glazen goed passende wijn, water en espresso.