me in een sfeer van gelukzalige nostalgie. Ik vertelde mijn vrouw over de mooie herinneringen aan die plaat, en die periode. Over de creativiteit van de songs. De zwoele doch breekbare stem van Yoko Ono… U voelt het al aankomen : we kochten de cd, en ik stond te popelen om mijn nostalgisch genot in de auto met mijn vrouw te delen. Man, man, man, … wat was dat een afgang. Wat een ontgoocheling! Het gekrijs van Yoko Ono was ronduit vals ! En mits een paar uitschieters waren de prestaties van John Lennon absoluut geen hoogvliegers. Het bewijs is geleverd : nostalgie is een valse raadgever… PS : gelukkig kocht ik zaterdag ook de Cello Suites van Bach in een sublieme uitvoering van Rostropovich. Met dank aan Daan Sandra voor de tip !