Cambrai (Nederlands, in historische context gebruikelijk: Kamerijk[1], Latijn: Camaracum) is een stad in Frankrijk, in het Noorderdepartement in de regio Hauts-de-France. De gemeente telt bijna 35.000 inwoners.
De stad ligt aan de bovenloop van de Schelde en het oude centrum is gebouwd op de rechteroever die opklimt naar de heuvel in het oosten waarop vandaag de citadel staat. De stad is de historische hoofdstad van het Kamerijkse (Cambrésis), een heel vruchtbare streek met löss-bodem en van oudsher een belangrijke graanleverancier van de verstedelijkte Nederlanden.
Kamerijk wordt voor het eerst vermeld als Camaraco op de Tabula Peutingeriana, een middeleeuwse kopie van een Romeinse kaart uit de 4e eeuw; later duiken ook de namen Camaracum en Cameracum op. De stad is wellicht ontstaan als een bevoorradingsplaats op de kruising van twee belangrijke heerwegen: die van Bavay naar Amiens en van Atrecht naar Reims. Deze plek lag net buiten het gebied van de Nerviërs, dat na de verovering een Romeinse administratieve entiteit of civitas vormde (civitas Nerviorum). Oorspronkelijk was Bavay de hoofdstad, maar in de 3e eeuw is een duidelijke inzinking van de Romeinse aanwezigheid in Noord-Gallië merkbaar en in de late oudheid verschijnen nieuwe administratieve en militaire centra: Kamerijk vervangt Bavay als hoofdplaats van de civitas Nerviorum (zoals Doornik in dezelfde periode Kassel vervangt als centrum van de civitas Menapiorum). De perifere ligging van Kamerijk in de civitas is wellicht te verklaren vanuit een koloniale functie: de plek was via belangrijke heerwegen goed bereikbaar en vormde een bruggenhoofd naar de rest van het territorium.
Bij de inval van de Franken in de eerste helft van de 5e eeuw werd Kamerijk veroverd door de Frankische hoofdman Chlodio die een Frankisch rijkje stichtte met Doornik als hoofdstad. Dit gebied vormde kort daarna het kernland van het Frankische rijk onder Clovis. Men vermoedt dat Bavay reeds een christelijk centrum was en dat dit in de late oudheid verhuisde naar Kamerijk, dat een bisschop kreeg. De eerste met naam bekende bisschop is Sint-Vedastus (†540), die tegelijk bisschop van Atrecht was; de eerste bisschop die ook in Kamerijk resideerde, was Sint-Gorik (Latijn: Gaugericus, Frans: Saint-Géry). De grenzen van het bisdom Kamerijk hernamen ongeveer die van de Romeinse civitas Nerviorum en omvatten de rechter Scheldeoever van de bron tot niet ver van de monding, ten noorden van Antwerpen.
Het Frankische rijk raakte na de dood van Lodewijk de Vrome verdeeld en bij het Verdrag van Verdun werd Kamerijk in 843 onderdeel van het Middenrijk of Lotharingen. In 870 kwam het door het Verdrag van Meerssen (870) bij het Oost-Frankische Rijk, het latere Heilige Roomse Rijk. In dit oostelijke rijk ontwikkelde zich een stelsel waarbij kerkelijke waardigheidsbekleders wereldlijke macht kregen uit handen van de keizer. Zo gaven de Roomse keizers de bisschop van Kamerijk (in het Duits toen Kamerich) in 947 de wereldlijke (grafelijke) macht over de stad Kamerijk en in 1007 ook over het Kamerijkse. Hierdoor ontstond een tweeslachtige situatie: de graaf-bisschop van Kamerijk was politiek een vazal van de 'Duitse' keizer, terwijl hij kerkelijk ondergeschikt was aan de aartsbisschop van Reims, die traditioneel de Franse koningen zalfde. Tegelijk vormde het bisdom Kamerijk een personele unie met het bisdom Atrecht (tot de 11e eeuw), dat tot het Franse koninkrijk behoorde. De relatie tussen de graaf-bisschop en de stedelingen van Kamerijk was vaak gespannen. Door de Investituurstrijd raakte het bisschopsambt verzwakt en konden de burgers in 1077 gemeentelijke privileges van hun graaf-bisschop afdwingen, zoals overal elders in het Duitse rijk gebeurde. Dit maakte Kamerijk tot een van de oudste stadsgemeenten in wat nu Frankrijk is. Aan het begin van de 13e eeuw zou de graaf-bisschop zijn greep op de stad opnieuw versterken, wat herhaaldelijk tot confrontaties en financiële crises leidde.
Voor de middeleeuwse economie was vooral de textielproductie van belang, alsook de handel in graan. Als bisschopszetel kende de stad haar hoogtepunt in de 11e eeuw, maar ze groeide daarna nauwelijks nog en kende niet de demografische en stedelijke ontwikkeling van de noordelijker steden in het 'Franse' graafschap Vlaanderen en het 'Duitse' graafschap Henegouwen.
Aan het einde van de middeleeuwen kwam de stad steeds sterker onder invloed van de Bourgondische hertogen, die door hun expansiepolitiek de stad territoriaal haast omsingelden. In 1543 voegde keizer Karel V de stad bij de Habsburgse Nederlanden. Hij liet aan de rand van de stad een nog bestaande citadel bouwen, op de heuvel waar vroeger de Sint-Goriksabdij stond, om de stad tegen de dreiging vanuit Frankrijk te verdedigen. In 1559 werd de kerkelijke indeling in de Nederlanden hertekend (als een maatregel van de katholieke contrareformatorische politiek na het Concilie van Trente). Kamerijk werd, naast Utrecht en Mechelen de zetel van een aartsbisdom, meer bepaald voor bijna alle Franstalige Nederlandse provincies.
Tijdens de expansieoorlogen van Lodewijk XIV van Frankrijk werd Kamerijk belegerd en ingenomen. De Vrede van Nijmegen in 1678 maakte de stad definitief een deel van Frankrijk en tegelijk verloor de aartsbisschop zijn wereldlijke macht en zijn zetel in de Rijksdag van het Heilige Roomse Rijk.
De Franse Revolutie vormde een keerpunt in de geschiedenis en de aanblik van de stad. Niet alleen werd het aartsbisdom afgeschaft, maar een groot aantal kerken en kloosters werden afgebroken, zo ook de Oude kathedraal van Kamerijk die bekendstond als Wonder der Nederlanden. Uiteindelijk bleven in de huidige stad slechts twee voormalige abdijkerken en één kloosterkerk over (er waren oorspronkelijk 8 parochiekerken en ca. 20 kloosterkerken). Deze uitzonderlijk zware tol is vermoedelijk te wijten aan de grote macht van de kerkelijke instellingen, die tot 40% van de grond in Kamerijk en het Kamerijkse bezaten.
Cambrai heeft maar zeer beperkt deel gehad aan de Industriële revolutie, die nochtans kenmerkend is voor het Noorderdepartement.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog viel Cambrai in 1914 in Duitse handen. Tussen 20 november tot 3 december 1917 werd bij de stad de Slag bij Cambrai uitgevochten. Het was het eerste succesvolle gebruik van tanks.
Zoals veel plaatsen in Noord-Frankrijk heeft Cambrai een Nederlandse en een Franse benaming. De namen Kamerijk en Cambrai zijn beide apart ontwikkeld uit de Gallo-Romeinse naam Camaracum. Niettemin is Cambrai vanaf de Romeinse tijd steeds een Romaanse, Franstalige stad geweest. Dat er een aparte Nederlandse naam bestaat, is te danken aan de belangrijke rol die de stad speelde in de geschiedenis van de Nederlanden als hoofdstad van een bisdom (civitas nerviorum) dat in de middeleeuwen reikte tot diep in Nederlandstalig gebied (o.a. Zuid-Oost-Vlaanderen, Antwerpen, Brussel, de Kempen).
Cambrai was drie keer etappeplaats in de wielerkoers Tour de France. Er startte twee keer een etappe en eenmaal was het de aankomstplaats. Dat was in 2015 toen de Duitser Tony Martin er won.
De stad is bekend door de bêtise de Cambrai, een karamelsnoepje dat volgens de overlevering is ontstaan omstreeks 1850 door een vergissing in de bereiding. Deze lekkernij kreeg wereldwijde bekendheid door het Asterix-verhaal De ronde van Gallia, waarin de stripheld bêtises koopt om aan te tonen dat hij in Cambrai is geweest.
James George Frazer (Glasgow, 1 januari 1854 – Cambridge, 7 mei 1941) was een Schotse antropoloog. Hij is een van de voorlopers van de moderne culturele antropologie.
Frazer begon zijn studies aan de universiteit van Glasgow. Nadien was hij een leerling van de antropoloog Edward Burnett Tylor (1832-1917) aan het Trinity College te Cambridge, waar hij klassieke talen had gestudeerd. Frazer doceerde bijna zijn hele leven te Cambridge.
Tylors beroemde Primitive Culture (1871) inspireerde Frazer. Hij bestudeerde de mythe van Diana en Verbius, de cultus van de gouden tak rond een boom, met een priester die enkel kon vervangen worden door een rivaal die hem doodde.
Rond het begin van de 20e eeuw bestond er in de antropologie grote belangstelling voor de studie van magie en religie. Het meest invloedrijke werk werd Frazers The Golden Bough. A study in magic and religion, een monumentaal overzicht van gewoonten en gebruiken bij volkeren over de gehele wereld. Frazer beschreef de relatie tussen magie, wetenschap en religie in evolutionaire termen: magie was in de evolutie van de menselijke geest de eerste fase, en uiteindelijk zouden zowel magie als religie (gegroeid uit de 'fouten' van de magie) vervangen worden door wetenschap. Frazer probeerde zijn veelomvattende werk vooral in het licht van verbanden tussen die gewoonten en gebruiken te presenteren; en hoewel een aantal van de geboden inzichten thans niet meer wordt onderschreven, had The Golden Bough enorme invloed, ook buiten het vakgebied van de antropologie.
Het is overigens bij lange na niet Frazers enige werk; hij publiceerde zeer veel op zijn vakgebied, maar vertaalde ook de Griekse auteur Pausanias (1898). Om The Golden Bough is hij echter beroemd gebleven.
The Golden Bough (1890-1922) telde in de onverkorte versie ten slotte 12.000 bladzijden, werd vele malen en in vele vormen herdrukt, en is ook deels in het Nederlands vertaald als De gouden tak. Dit boek vormde lange tijd het basiswerk voor cultureel-antropologen. Het is van een hoog literair gehalte. Het werk accentueert, en suggereert, overeenkomsten en parallellen. Het is geordend volgens thema’s zoals weercontrole, en cyclische verschijnselen zoals landbouw, maar ook dood en (weder)opstanding: dood van de oude koning en komst van de nieuwe; dood en herrijzenis van goden, bijvoorbeeld die van de oogst.
thematisch: van vele verschijnselen wordt de cycliciteit benadrukt (het karakter van een kringloop), waardoor vaak verrassende verbanden aan de dag treden
synchroon: verschijnselen in de ene cultuur worden vergeleken en in verband gebracht met verschijnselen elders, waardoor overeenkomsten tussen die verschijnselen worden gesuggereerd
diachroon: van oorspronkelijk magisch/religieuze gebruiken worden survivals, overblijfselen in de eigentijdse cultuur aangegeven, en zo blijken oeroude gewoonten voort te leven in bijvoorbeeld kinderversjes, in de Amerikaanse "corn dollies", in traditionele vuren.
The Golden Bough is naar zijn intentie een antropologisch werk, dat mythen, gebruiken en overleveringen over de gehele wereld beschrijft en overzichtelijk presenteert, en is tegelijkertijd zeer verzorgd geschreven, literair in de gunstige, ongedwongen zin van dat woord. Frazers blijvende invloed is wellicht groter op literair gebied dan op antropologisch, waar werk van latere antropologen als Bronisław Malinowski en Margaret Mead tot nieuwere opvattingen heeft geleid.
Het is deels door Frazers literair meesterschap dat het werk in de schone letteren weerklank heeft gevonden, maar niet alleen daardoor. Terwijl het een uiterst erudiet overzichtswerk was, won het de lezer tegelijkertijd voor de charme van de "primitieve" verbeeldingskracht.
In literaire werken komen verwijzingen dan ook veelvuldig terug. De twaalfdelige derde editie (1911-1915) was van groot belang voor T.S. Eliots modernistische en enorm invloedrijke gedicht The Waste Land (1922). Dat werk kwam uit in hetzelfde jaar waarin de eendelige uitgave van The Golden Bough verscheen. Ook bijvoorbeeld in de intertekstualiteit van Angus Wilsons postmoderne As If by Magic (1973) zijn duidelijk (structuur)elementen te onderkennen die een bewuste verwijzing naar Frazers werk vormen.[bron?] Evenzo zijn verbanden gepostuleerd met de Heilige Graal, het ritueel en de romance van de zoektocht.[bron?] Er zouden echter talloze andere voorbeelden te noemen zijn van werk, door Frazer beïnvloed.[bron?]
Er is zelfs een literair-kritische school, die van de mythenkritiek, eigenhandig geschapen door de Amerikaanse literair criticus Northrop Frye. Het zou te ver gaan om te beweren dat Fryes werk, dat mythische structuren in ieder literair werk beoogt bloot te leggen, teruggaat op het werk van Frazer; verbanden zijn echter wel te onderkennen, en Frye verwijst bij herhaling naar Frazer.
Ook de Franse filosoof René Girard werd door het werk van Frazer geïnspireerd. Behalve op de literatuur heeft Girard zijn aandacht zich onder meer gericht op antropologie en het sacrale, en heeft hij zich onder meer met Claude Lévi-Strauss beziggehouden. Deze onderwerpen vormen raakvlakken met Frazers werk.
De partijleider van de Partij van de Arbeid (PvdA) is tijdens de Tweede Kamerverkiezingen de lijsttrekker. Meestal bekleedt de partijleider de functie van fractievoorzitter in de Tweede Kamer maar soms neemt de partijleider zitting in een kabinet. De eerste partijleider en lijsttrekker was mede-oprichter Willem Drees.
↑ Na het aftreden van Melkert werd Jeltje van Nieuwenhoven gekozen als Tweede Kamer fractievoorzitter tot er een nieuwe partijleider werd gekozen tijdens de partijleiderverkiezing.
↑ Bos maakte bekend geen minister-president te willen worden als de PvdA de grootste partij zou worden en schoof kort voor de verkiezingen de Amsterdamse burgemeester Job Cohen naar voren als kandidaat minister-president.
↑ Marcel van Dam, Een jaar Job Cohen: geen vechter of kopman. Volkskrant (28 april 2011). Geraadpleegd op 28 juli 2017.
↑ Na het aftreden van Cohen werd Jeroen Dijsselbloem gekozen als Tweede Kamer fractievoorzitter tot er een nieuwe partijleider werd gekozen tijdens de partijleiderverkiezing.
↑ redactie, Asscher gekozen als lijsttrekker PvdA, Samsom treedt terug als Kamerlid. NU.nl (10 december 2016). Geraadpleegd op 28 juli 2017.
The Lineup is een Amerikaanse film noir uit 1958 onder regie van Don Siegel. In Nederland werd de film destijds uitgebracht onder de titel De misdadiger in de rolstoel.[1]
Een internationale misdaadorganisatie gebruikt nietsvermoedende Amerikaanse reizigers uit Hongkong om heroïne over de grens te smokkelen. Vervolgens halen twee schietgrage bandieten en hun chauffeur de smokkelwaar op in San Francisco. De politie zit hen op de hielen.