Op de bodem van vrijwel elke zee op de planeet, in de breuken en kloven van zeesteen, bevindt zich de normale natuurlijke omgeving van de octopus. Onderzoek naar het universum van de octopus is een boeiende blik in een ondergedompelde omgeving.
Het octopusgebied zal in hoge mate afhankelijk zijn van het soort octopus. De meeste octopussen leven in kalm zeewater, behalve de Giant Pacific octopus die zijn thuis maakt in de noordelijke Stille Oceaan. De meeste octopussen geven de voorkeur aan de diepten van de zee voor hun huis, ondanks het feit dat er assortimenten zijn die in elk geval een deel van hun leven doorbrengen op de oppervlaktelaag van de uitgestrekte zee. Regio’s in de zee met de hoogste convergentie van octopussen zijn kustgebieden, rifzones en benthische of zeebasisregio’s.
Er zijn bepaalde gelijkenissen voor een breed scala aan woonruimtes van octopussen. Octopussen zijn koppotigen en hebben een absoluut botloze constructie. Dienovereenkomstig zijn de dieren zeer flexibel; klaar om hun lichamen in de kleinste kleine schuilplaatsen te drukken om te voorkomen dat jagers worden aangevallen. Het zijn beesten die zich nestelen, een thuis maken in zo’n spleet op of nabij de zeebodem of in ieder geval soms een opening in het zand duiken om een ​​heiligdom op te bouwen. Hun huis biedt een schuilplaats voor hun jagers, net als een plek waar het vrouwtje haar eieren kan leggen en uitbroeden. Een intrigerende realiteit over de octopus is dat hij schelpen van aaseters of shakes zal verzamelen en een fort zal fabriceren rond de aftrap van zijn heiligdom om het te maskeren.
Er zijn een paar soorten zeeleven in het octopusgebied dat zich vult als voedsel. Kleine krabben, vissen, aaseters, slakken en verrassend andere octopussen geven het dier een voedzaam eetpatroon. Om te eten, vangt de octopus en krijgt zijn prooi met behulp van de zuignappen op zijn arm. Het geheel van de armen verzamelt de prooi en trekt deze dichter naar de mond van de octopus, waar de snavel wordt gebruikt om aan de prooi te knabbelen. Verzachtend spuug wordt in de prooi ingebracht, wat dient om het weefsel te verzachten; waardoor het kan worden opgegeten door de octopus wanneer hij wordt aangevallen met verkleinde stukken.
Haaien, murenen en dolfijnen delen de natuurlijke omgeving van de octopus, maar niet prettig. Deze dieren zijn jagers van de octopus. Vaak komt de octopus erachter hoe hij aan de vangst kan ontsnappen door zijn vermogen om de toon, het voorbeeld en het oppervlak van een ander oppervlak over te nemen; onmerkbaar worden. Of aan de andere kant, het zal een donkere inkt uitstralen die de tastbare indruk van de aanvaller lang genoeg donkerder maakt om de octopus te laten breken.
De octopus is een intrigerend dier; slim, boeiend en leergierig, net als een complex individu uit de omgeving. De ondergedompelde wereld is een uitstekend aangepaste omgeving, een waarin de natuurlijke omgeving van de octopus een belangrijke invloed heeft.