Kelner Guust | Madameblogt
« Komedie met echo
Sake kopjes »
Kelner Guust
23/03/2008 Door madameblogt
Miek en Cook hadden zich online laten inspireren door de spijskaart. Ze hadden het restaurant nog nooit bezocht. De genodigden, mijnheer en madame, evenmin.
Je zag het meteen, het was een klasse restaurant. Hagelwitte tafelkleden, stoelen met een katoenen maatpakje aan, per persoon een stel van drie glazen. De nette inrichting straalde culinaire verwennerij uit, én een gepeperde rekening. Van dat laatste moesten mijnheer en madame echter niet wakker liggen. Miek en Cook boden het etentje aan, als dank voor de gepresteerde verhuisdiensten.
De perfecte gastvrouw verzorgde voornaam en vriendelijk de entree: welkom wensen, jassen laten weghangen, plaats aanwijzen, aperitiefje aanbieden, de suggesties meedelen, bestelling opnemen, enz. De feitelijke bediening liet ze over aan het personeel.
Guust bracht de voorgerechten. Gezien zijn prille leeftijd heette hij waarschijnlijk Milan of Kobe of Robbe of zoiets. Voor madame heette hij Guust. Guust droeg twee borden. In elke hand één. Hij hield zijn lijf zo roerloos en vertikaal mogelijk en schuifelde naar de tafel. Voortdurend flipperde zijn blik van het linkerbord naar het rechterbord. Lag alles er nog op? Waren de langoesten niet verschoven? Eenmaal aan tafel gearriveerd, roffelde in zijn ziel de suspense trom. Nu kwam het huzarenstuk. Hij moest één arm zwenken om een bord op de tafel te zetten terwijl het andere bord, uit zijn zicht, roerloos horizontaal in de lucht moest blijven hangen. De spanning was van zijn gezicht af te lezen. Zijn vingers trilden als vibrators. De borden leden aan Parkinson. Niettegenstaande de vibratie verliep de landing perfect. Guust slikte een "oef" in.
Het was duidelijk. Guust was een prille kelner die per se de kunst van parmantig opdienen onder de knie wou krijgen. Het zat hem evenwel niet mee die avond. Hij had bij bij Miek, Cook, mijnheer en madame de glazen met wijn bijgevuld. Tch, tch, tch. Volgens de etiquette had je dat nog niet mogen doen, jongen. Er was geen enkel glas leeg. Kort nadien kletterde twee tafels verder vaatwerk tegen de grond. Madame zag Guust naar de brokken duiken. Toen hij terug te voorschijn kwam, wendde madame haar blik af. Uit sympathie. Ze wou hem niet opzadelen met blikken die op zo'n moment afkeurend zouden overkomen.
Mijnheer, madame en konsoorten waren weer eens het laatste gezelschap dat opstapte. Op als laatste vertrekken hebben ze een monopolie. De gastvrouw stond klaar aan de deur om hen uit te laten, Guust stond in de vestibule paraat om de jassen aan te reiken. Hij hielp Miek gladjes in haar jas. Ook madame hielp hij feilloos in haar jas glijden. Toen nam hij de laatste jas. Hij stond onwennig met de jas te houden want geen van beide heren maakte aanstalten om zich in die jas te laten hijsen.
"Euh… Van wie is deze jas?" vroeg hij beschroomd.
"Niet van mij." zei mijnheer.
"Van mij ook niet." zei Cook.
"Oh," zei de gastvrouw, "dat is de jas van mijn man!"
Gedwee hing Guust de jas terug. Hij slikte zijn laatste flater van de dag weg. Ooit wordt hij de perfecte kelner.
op 23/03/2008 bij 22:11 | Beantwoorden zapnimf
Wees blij dat hij kelner was. Ik heb ooit zo'n type gynaecologenassistent geweten…
op 23/03/2008 bij 22:42 | Beantwoorden nagolore
Ik kan er zó een stripalbum van Guus Flater bij zien…
De laatste dagen geniet je blijkbaar dubbel….
op 24/03/2008 bij 10:01 | Beantwoorden zeezicht
Ah, maar opdienen is ook super moeilijk, zeker als beginneling. Het ligt er duidelijk op waarom jij aan 'Guust' dacht. 🙂
op 24/03/2008 bij 13:35 | Beantwoorden micheleeuw
Alle begin is moeilijk en blijkbaar weet 'Guust' dat nu ook. Aandoenlijk en lief om aan te zien. Misschien dat hotelschool goed voor zijn vertrouwen zou zijn ? 😉
Zo had je niet alleen goed gezelschap en lekker eten & drinken, maar ook nog iets extra. 😆
op 24/03/2008 bij 14:22 | Beantwoorden knoopke
Tja, het is ook niet altijd gemakkelijk om de creativiteit van de keuken tot een goed einde te brengen. Sommige borden zijn soms al zo zwaar zonder dat daar ook nog iets op geëtaleerd ligt. En soms maakt de kok daar dan nog een torentje van, dat dus zelden blijft liggen tot aan de tafel. Als ge 'mijn restaurant' volgt, ziet ge ook nog Guustjes en Gustakes! Soms schrijnend, soms hilarisch! Wel plezant om het te bekijken (als toeschouwer, niet als 'slachtoffer')! 🙂
op 24/03/2008 bij 16:08 | Beantwoorden Elise
Ocharm da manneke:-). Alle begin is moeilijk zeker? Heel attent van je om je blik af te wenden!
op 25/03/2008 bij 00:30 | Beantwoorden Chelone
De jas van de gastheer hing dus duidelijk op de verkeerde plaats. Hopelijk waren er geen inspecteurs in de buurt.
op 26/03/2008 bij 22:34 | Beantwoorden madameblogt
@ Zapnimf – Oh nee! Dat moet vreselijk geweest zijn!
@ Nagalore – Inderdaad. Niettegenstaande een ontsteking van de bovenste luchtwegen (die de kop opnieuw opgestoken heeft) geniet madame met volle teugen.
@ Zeezicht – Opdienen is echt moeilijk. Ik kan er van meespreken. 'k Heb ooit in een hotel in Engeland vakantiewerk gedaan. De flaters die ik daar begaan heb!…
@ Micheleeuw – Ik had een vaag vermoeden dat Guust een hotelschoolstudent was die stage liep.
@ Knoopke – In dat restaurant werden geen "torenschotels" geserveerd. Maar goed ook! Anders had Guustje er misschien een groter (of moet ik zeggen "platter") potje van gemaakt.
@ Elise – Ik had er ook medelijden mee.
@ Chelone – Mijnheer zei dat nadien ook. Eigenlijk had mijnheers jas daar niet mogen hangen.
op 29/03/2008 bij 10:45 | Beantwoorden Myette
Mijn hart bloedde toen ik het las… wilde dat jong
op 29/03/2008 bij 10:47 | Beantwoorden Myette
oeps… 2de bedrijf… al een knuffel geven… zijn onlangs in een hotelschool gaan eten… daar zie je een reeks van die toestanden… en dan nog die "leraar" erbij die elke beweging van je volgt… bbbrrr… kus van me