Met een parafrase van dezelfde Trotski zou men zich af moeten vragen ‘waarom we het privé-bezit moeten respecteren van fascistische grootgrondbezitters die het revolutionaire proces in Bolivia proberen te vernietigen?' Als men afkondigt dat de grond van Bolivia van de boeren is, de mijnen van Bolivia van de mijnwerkers en de fabrieken van Bolivia van de arbeiders, dan zou de overwinning van de revolutie meer dan verzekerd zijn. Geen enkele fascist, zelfs niet met de meeste branie, zou ook maar durven te protesteren tegen deze maatregelen wanneer hij zou geconfronteerd worden met de overweldigende kracht waarin de Boliviaanse massa zich zou transformeren terwijl ze haar gronden, mijnen en fabrieken verdedigt. Zelfs de imperialisten zouden wel twee keer nadenken alvorens te proberen tussen beide te komen onder die omstandigheden. Geen van deze ideeën zijn vreemd voor het Boliviaanse proletariaat, dat al in 1946 de Tesis de Pulacayo steunde. Evenmin is het socialisme vreemd voor de massa; een systeem dat geheel verwant is aan dat van de oorspronkelijke volkeren die in Bolivia de meerderheid uitmaken. De enige manier om de revolutie in Bolivia af te sluiten, om het fascisme voor eens en altijd te verpletteren, is de socialistische revolutie uitvoeren. Elke andere formule zal alleen maar de doodsstrijd van de massa verlengen en hen onderdompelen in nieuwe nederlagen.