De jungle is meedogenloos
wo 27 mrt 2019, 9:05
Eén land had ik nog niet bezocht in Centraal-Amerika: Panama. Tijd om, net als Columbus, hiernaar af te reizen. Vanuit de hoofdstad, Panama City, een indrukwekkende metropool met een schitterende skyline die weinig onderdoet voor Manhattan, vliegen we met een rammelend klein propellervliegtuigje naar de San Blas-eilanden, een archipel van ongeveer 400 bounty-eilandjes in een azuurblauwe Caribische zee. De meeste eilandjes, die voornamelijk met wuivende palmen zijn begroeid, zijn niet meer dan een speldenprik op de kaart. Sommige loop je in vijf minuten rond. Het leven is er loom en gemoedelijk, en door het ontbreken van enige vorm van massatoerisme een grote stap terug in de tijd. Op de witte stranden voelde ik me een beetje Robinson Crusoe. De kokosnoot kan op de eilanden dienen als betaalmiddel (2 kokosnoten voor 1 dollar).
De Kuna hebben een geweldig respect voor de natuur. Het woord Nabba dat 'aarde' of 'wereld' betekent, is samengesteld uit de woorden Nana (vader) en Baba (moeder). Als er een Kuna overlijdt, wordt deze in een hangmat begraven. Als een geboorte nadert gaat de hoogzwangere vrouw in een hut ver van het dorp in een hangmat liggen, met geen ander gezelschap dan enkele oudere vroedvrouwen. Na de geboorte wordt de baby in een onder de hangmat liggende mini-kano gelegd, die is gevuld met zeewater.
Na deze twee totaal andere werelden komen we in een omgeving terecht die aan Oostenrijk doet denken met maar drie verschillen: het is warmer, groener en veel exotischer. Boquete is een bergstadje met een heerlijk klimaat met een ongekend uitbundige fauna. Bloemen met kleuren en vormen die oogverblindend mooi zijn. Bovendien komt hier de beste koffie ter wereld vandaan. De volgende dag lopen we de Pianista Trail. Het begin van het pad is aangenaam, een breed pad dat geleidelijk aan omhoog kruipt. Het pad blijft stijgen en we komen in een nevelwoud terecht, wat betekent dat minstens de helft van het pad in de wolken ligt. Het landschap verandert in een druipend regenwoud, het leven bruist hier door de aanwezigheid van veel water en een aangename temperatuur. Het pad wordt glibberig, maar is nog wel goed begaanbaar.
Ondanks de schitterende omgeving loop ik het laatste stuk met een gemengde gevoelens omhoog, want het pad herbergt ook een duister geheim. In 2014 verdwenen op dit pad twee jonge Nederlandse studentes (Lisanne Froon en Kris Kremers). Na vele maanden vermissing werd geconcludeerd dat beiden waren omgekomen in de jungle. Ik kan mijn gedachten onmogelijk loskoppelen van de twee meiden uit Amersfoort. Hier liepen ze waarschijnlijk nog vrolijk kletsend naar boven, niet wetend wat hun te wachten stond. Allerlei vragen spoken door mijn hoofd. Wat ging er fout? Waar ging het mis? Hoe lang leefden ze nog nadat ze het pad waren kwijtgeraakt? Vragen die nooit beantwoord zullen worden. Eén ding weet ik zeker: Als je hier verdwaalt, ben je vrijwel kansloos om te overleven, want de weelderig uitziende jungle is meedogenloos.