The White Room – European Leadership Platform
December 17, 2017 January 8, 2018 ,Restaurants
The extravaganza of the interior contrasts nicely with the subtlety of the dishes. Wines are overpriced though.
Restaurant The White Room in het Amsterdamse Krasnapolsy-hotel zou eigenlijk The White, Golden and Glass Room moeten heten, maar dat bekt niet zo lekker. Subtiel is niet het woord dat bij je opkomt als je de gouden krullen, enorme spiegels en weelderige lampen ziet. 'Laten we van alles veel doen, dan wordt het vanzelf mooi', lijkt het motto van de ontwerpers te zijn geweest. Je moet ervan houden. For the record: ik vind het wel mooi. Het restaurant is overigens vernoemd naar De Witte Zaal, die in 1885 op deze plek werd geopend.
Net als Librije's Zusje onder auspiciën staat van Jonnie Boer, is de regie van The White Room in handen van driesterrenchef Jan Jacob Boerma, die zelf achter de kachel staat bij De Leest, naast de Librije het enige restaurant met drie Michelin-sterren in Nederland. In Amsterdam wordt gekookt door de jonge chef Arturo Dalhuisen. Mijn tafelgenoot en ik zijn het erover eens dat die zijn meester overtreft in kookkunst, vooral omdat hij spannendere creaties aflevert dan Boerma, die vooral bekend staat om de puurheid van zijn smaken.
De amuses zetten meteen de toon. Een kokertje van pittige makreel ligt op wat takjes; door de gebruikte stikstof lijkt het een klein kampvuurtje waarvan de rook opstijgt. Heerlijk ziltig is de mini-taco met oesterblad, creme fraiche en haringkaviaar.
Opvallend in de gerechten die passeren, is de prachtige balans tussen zoet en zuur. Dat geldt bijvoorbeeld voor het eerste gerecht: een spannende combinatie van noordzeekrab met daarop een flinterdun dakje van watermeloen, erbij gel van aalbessen en accenten van rode biet. Het zoete van de krab wordt geaccentueerd door het rode fruit en de biet en krijgt tegenspel qua frisheid van karnemelk en dille en het zuurtje in de bessen. Ook bij de langoestine met verschillende bereidingen van wortel en een schuim van kokos klopt de balans precies.
Verder passeert kabeljauw met tomaat. Dat klinkt saai maar is het niet. De roomwitte kabeljauw ligt in een schilderijtje van rode en groene tomaten en een rode tomatendressing. Met een pincet zijn er wat kruidige blaadjes op gelegd. Het daarop volgende botermalse hert – ook zonder gebit te kauwen – heeft gezelschap van ui, pompoen en eigen jus.
Het toetje bestaat uit verschillende bereidingen van granny smith. De groene appel krijgt een extra zuurtje van yuzu, de Japanse citrusvrucht. Het tegenwicht komt van amandel.
Voor zes gangen tikken we €85 per persoon af. Niet goedkoop, maar wat ons betreft de prijs zeker waard. Het wijnarrangement is echter aan de dure kant. Sommelier Isabel van Bueren, die eerder bij Bolenius werkte, schenkt aardige maar niet opzienbarende wijnen, waaronder een witte wijn van Pinot Noir-druiven uit Duitsland (Raddeck), een Gavi van Villa Sparina uit de Piëmonte en een Portugese Cabriz. Maar om €8,75 per glas te vragen voor wijnen die €10 tot €18 per fles kosten, vind ik niet kies.
The White Room is van dinsdag tot en met zaterdag open voor diner en alleen op donderdag, vrijdag en zaterdag voor lunch. Op de vrijdag dat wij er lunchen zijn slechts een paar tafeltjes bezet, maar voor het diner zitten ze bijna elke avond vol, zegt onze vriendelijke ober. Dat zij ze van harte gegund, zeker als ze bereid zijn om hun budget voor de wijn iets verhogen.