Het leven waar ik écht van droom....
Een leven waar ik van droom. Soms vraag ik mij af waar ik nog naartoe wil in het leven. Ik denk dat dit, zoals ik wel vaker geschreven heb, met de leeftijd komt als je de 30 gepasseerd bent. De laatste tijd, wellicht mede door de vreemde (corona) tijd waar we nu in leven, begin ik steeds meer helder te krijgen wat ik nu eigenlijk wil. Grappig maar eigenlijk wel te verwachten is, dat om mij heen mensen ambitieuzer worden met de tijd, en meer dingen willen bereiken. Bij mij word dit alleen maar minder en minder. Ondanks dat ik zeker nog doorbouw aan een hoop dingen verheug ik mij stiekem op een heel simpel leven.
Jacqueline Govaert beschrijft dit prachtg in haar nummer ''Simple Life''. Los van de sigaretten en wijn die hierin genoemd worden zie ik mijzelf hier helemaal mijn toekomst in. De geplande lange reis waar ik en mijn vriend momenteel naartoe werken, en hopelijk als gepland kan gaan plaatsvinden is hier eigenlijk het startsein voor.
In het verleden durfde ik de stap naar een langere reis nooit te nemen vanwege de angst om terug te komen met niks, of eigenlijk naar niks. Deze angst is zoveel minder geworden door de afgelopen jaren dat deze eigenlijk zo goed als niet meer bestaat. Waarom? Omdat ik gewoon mij erop verheug dat er niks meer van mij verwacht word en belangrijker nog, dat ik niet meer be- en veroordeeld zal worden. Natuurlijk zal er altijd wel een vorm van be- en veroordeling plaatsvinden in het leven. Mits je als kluizenaar woont in een hutje in de bergen en maar weinig de bewoonde wereld betreed. Wow wat een fijn bestaan lijkt me dat, maar nee niet realistisch.
Ik kan mij nu al zo verheugen op een niets zeggende baan waar maar weinig van mij verwacht word. Een baan in een tankstation bijvoorbeeld, een koffie kiosk op het station of werken als bezorgen van Hello Fresh pakketten zoals ik in het verleden heb gedaan. Gewoon een baan om te beginnen en te eindigen, niet thuis mee lastig word gevallen en je ook niks van je vorige werkdag hoeft te onthouden om mee te nemen naar de volgende. Ik ben gelukkig altijd goed geweest met het loslaten van mijn werk buiten werktijd. Hierdoor ervaar ik eigenlijk nooit stress van mijn werk op de momenten dat ik niet aan het werk ben. Maar toch voel je vaak dat je beter had moeten doen. Ik in ieder geval. En dat gevoel is voor iemand als ik, die zichzelf al niet snel de positiviteit in prijst, erg zwaar en moeilijk. In mijn salon weegt elke semi-negatieve review 100x zwaarder dan 10 super positieve reviews. Ik weet dat ik niet atijd iedereen blij kan maken. Maar de manier waarop mensen soms kunnen reageren is voor mij soms heel moeilijk naast mij neer te leggen. Vooral omdat ik zelf altijd mijn best doe en alles met de beste bedoelingen maar vooral omdat ik eigenlijk nooit iets niet goed genoeg vind en dus niet snel iets aan te merken heb op iets of iemand. Dit betekend dat ik minimale kritiek al als iets heel ergs beschouw. Zo lastig is dat. Het maakt niet uit hoeveel mensen mij een 10 geven, de ene 6, die blijft me steken.
Bovenstaande is 1 van de redenen dat reizen mijn grootste hobby en bron van plezier is geworden. Als ik op reis ben, ben ik anoniem. Niemand die zich over mij bekommert en niemand die mij dus beoordeeld. Natuurlijk is vakantie, vrij zijn en niet werken heerlijk. Voor de meeste mensen in ieder geval. Maar vooral het ontbreken van be- en veroordeeld worden maakt het zo fijn en maakt dat ik op reis de meest gelukkige versie van mezelf ben. Een versie die ik zo graag meer zou willen zijn.
Wanneer ik denk aan het winnen van een grote geldprijs denk ik ook nooit aan de dure en extravagante dingen die ik zou kunnen doen en kopen. Ik zou waarschijnlijk nog steeds op dezelfde plekken vakantie vieren en nog steeds met de auto en tent naar italie gaan in de zomervakantie. Maar oh wat fijn als dat alles is.
Onbewust heb ik dit alles altijd al geweten. Ik werk al jaren toe naar een toekomst, vanaf mijn 40ste of eerder, waarbij ik niks meer hoef te willen. Veel mensen vinden dit vreemd en roepen dan, bij 40 begint je leven pas! Dat hoop ik juist. Een leven waarbij ik rust heb, en vooral dat. Toen dacht ik dat dat alleen ging om financiele onafhankelijkheid. Nu weet ik wat daarbij allemaal komt kijken wat eigenlijk het hoofddoel is.