Dat art. 4 Wet BvR een beperkte strekking heeft, blijkt overigens ook uit uw doorkijkarresten waarvan er hierboven (5.21) een is geciteerd: als directe verkrijging niet aan heffing onderworpen zou zijn geweest, is tussenkomst van een rechtspersoon evenmin belast. Art. 4 Wet BvR strekt volgens u niet zo ver dat situaties worden belast die bij rechtstreekse verkrijging niet onder art. 2 Wet BvR zouden zijn gevallen of vrijgesteld zouden zijn geweest onder art. 15 Wet BvR.
Daarentegen lijkt mij middel (iii) gegrond waar het klaagt over onjuiste uitleg van het dienstbaarheidscriterium, in zoverre het zich verzet tegen ’s Hofs kennelijke opvatting dat [B] ’s actieve management, marketingstrategie en -inspanning, bedrijfsconcept-ontwikkeling, IT-systemen, relatiebeheer, klantpresentatie, mediacontact, beveiliging, standaardcontractontwikkeling en klantscreening niet dienstbaar (kunnen) zijn aan vastgoed-exploitatie. Voor zover de omvang van deze overhead al van belang is (de wet vraagt alleen naar de dienstbaarheid van het vastgoed aan vastgoedexploitatie), zou mijns inziens vastgesteld moeten worden in hoeverre zij toerekenbaar is aan terbeschikkingstelling van opslagruimte (in zoverre gaat het om dienstbaarheid aan vastgoedexploitatie) en in hoeverre aan dienstverlening die losstaat van terbeschikkingstelling van opslagruimte, zoals terbeschikkingstelling van steekkarretjes, verhuur van aanhangwagens, verzekering van self stored spullen en verkoop van sloten en verpakkingsmateriaal.