De toepassing van de responsibility to protect in Libië in 2011 was exceptioneel, omdat het beginsel voor het eerst werd ingeroepen om dwangmaatregelen te treffen – in eerste instantie een scala aan sancties,‍‍[13] en daarna, op 17 maart 2011, autorisatie van militair ingrijpen ter bescherming van burgers in Libië.‍‍[14] Over de motivatie die ten grondslag lag aan deze maatregelen wordt nog altijd getwist, en humanitaire motieven waren zeker niet de enige drijfveren. Maar nauwgezette reconstructies van internationale besluitvormingsprocessen destijds laten zien dat van een vooraf beraamde NAVO-interventie gericht op regime change geen sprake was en dat humanitaire overwegingen wel degelijk van cruciaal belang waren.‍‍[15]