Geboorteverhaal Célestine - Marijke Thoen Fotografie
Véronique vond zichzelf 'nog niet zwanger genoeg' toen we de zwangerschapsfoto's aan het maken waren maar omdat er die dag mooi weer voorspeld werd, mijn agenda nogal druk was in die periode en ze ook graag haar zussen en mama erbij wou hebben op de foto's spraken toch alvast af op een zonnige namiddag in oktober. Niemand had toen kunnen bedenken dat haar baby'tje minder dan twee weken later zou geboren worden..
Naar aanleiding van wereldprematuren-dag wil ik vandaag graag het mooie intense verhaal van de geboorte van Célestine met jullie delen.
Op maandagochtend liet Véronique me weten dat ze die nacht was opgenomen in het ziekenhuis met weeën, ze was toen 31 weken zwanger. We gingen er met zn allen nog steeds vanuit dat het met weeënremmers en voldoende rust nog wèken kon duren voor de bevalling echt zou doorzetten, maar niets bleek minder waar.. Véronique werd overgebracht naar een ziekenhuis in de buurt dat beter uitgerust is voor de opvang en zorg van premature baby'tjes. Niet veel later kreeg ik telefoon of ik kon komen.. de geboorte zou niet langer op zich laten wachten..
Toen ik aankwam in het ziekenhuis was ook de mama van Véronique er al. Zij zou haar dochter, die bewust alleenstaande mama zou worden, bijstaan tijdens de arbeid en bevalling.
De rest van het verhaal wil ik graag voor zich laten spreken uit de beelden, omdat woorden te kort schieten voor de sereniteit, de rust, de kracht en de onvoorwaardelijke liefde waarmee Célestine verwelkomt werd op deze wereld..
Haar kindje niet mee kunnen nemen naar huis, haar kindje (voorlopig) geen borstvoeding kunnen geven, weinig of geen privacy kunnen genieten op neonatologie en het gevoel hebben dat ze nooit 'zwanger genoeg' is geweest vallen de mama van Célestine nog steeds erg zwaar, ondanks de immense dankbaarheid om het goddelijke geschenk dat dit gezonde kindje voor haar is..
(post een hartje of een steunende boodschap in de commentaren onder dit verhaal om de mama van Célestine, en alle andere ouders van te vroeg geboren kindjes een hart onder de riem te steken..)
Na de fotoreeks vind je nog een stukje tekst waarin Véronique haar beleving onder woorden heeft gebracht..
"Ik droom er al mijn hele leven van om mama te worden. Toen ik eindelijk zwanger werd had ik een heel duidelijk beeld van hoe mijn bevallingen kraamtijd zou zijn: ik zou volledig natuurlijk bevallen, in water, omgeven door vrienden en familie. Ik zou mijn kindje zelf opvangen en meteen aan de borst leggen en ze maandenlang bij mij houden, omgeven door liefde en zachtheid. En die mooie momenten wou ik laten vastleggen door Marijke.
Maar het liep helemaal anders. Na amper 31 weken zwangerschap ging ik in arbeid, en die kon niet meer gestopt worden. Daar ging mijn droom… Dit was alles wat ik nooit gewild had. Ik zou moeten bevallen in een vreemd ziekenhuis, omgeven door dokters en vroedvrouwen die ik niet kende, vastgemaakt aan monitors, perfusies, op mijn rug liggend op een tafel… en mijn kindje zou meteen van mij weggenomen worden en in een couveuse gelegd worden met allerlei draadjes en tubes in haar lijfje.
Ik dacht er even aan om ook de geboortereportage te annuleren. Ik wou geen herinneringen van deze vreselijke nachtmerrie. Maar toen heb ik een knop omgedraaid en gedacht "Ik heb hier zo naar uitgekeken, dus ik ga er het beste van maken."
Wat pure magie is, is dat Marijke licht en schoonheid heeft gevonden, en die heeft vastgelegd op foto, daar waar er amper was. Haar foto's zijn prachtig mooi, sereen en hoopvol. Een prachtige herinnering voor mij en mijn dochtertje. Haar werk is zeer therapeutisch en ik raad het elke mama aan, ongeacht of haar bevalling verloopt zoals ze het gehoopt had of niet. Tijdens een bevalling verlies je sowiso het besef van tijd en ruimte, en je bent een beetje in een roes. Dus het is zeer helend om achteraf heel rustig naar de fotos te kunnen kijken, en alles nog eens te kunnen beleven op je eigen tempo, en het zo ook een plaats te geven.
Marijke heeft een hart van goud en een ongelofelijk oog voor schoonheid, en dat maakt van haar werk zoveel meer dan fotografie – voor mij was het pure magie, therapie, en nog zoveel meer."
Post tagsbabyfoto'sbabyfotograaf marijke thoenbabyfotografiebevallingbirthbirth photographer Marijke Thoenbirth photographybirthphotographersgeboortegeboortefoto'sgeboortefotograafgeboortefotograaf Marijke Thoengeboortefotografengeboortefotografiegeboortefotografie gentgeboortereportageMarijke Thoenprematuur
Sandrien 17 november 2016 Reply →
Hey whaw wat een sterke vrouwen. Kan mij deels inbeelden wat je toen doorstond, ik heb mijn zwangerschap voldragen maar liep op het laatste een zwangerschapsvergiftiging op(dit tast de stolling van jebloedvaten aan),ik heb een spoedkeizersnee gehad met een volledig operatie achteraf omdat ze niet vonden van waar de bloeding kwam. Had net zoals jij een bevalling in gedachten zonder verdoving en daarop volgend direct borstvoeding, integenstelling ben ik wakkergeworden op intensieve alleen. Het enigste dat mij er toen doorgehaald heeft is de onvoorwaardelijke liefde die ik van mijn dochter kreeg, vooruitkijken en dubbel genieten van elk moment met haar.
Veel sterkte en genot met je mooie dochter x
Gerjanne Immeker 17 november 2016 Reply →
Prachtige reportage, wat een ingrijpende gebeurtenis maar wat mooi vastgelegd Marijke! Proficiat voor de mama, wat een prachtig meisje! Hopelijk mag je haar snel bij je thuis hebben en kan het grote genieten beginnen!
Lien Callant 5 augustus 2019 Reply →
Onze dochter kwam ter wereld op 34 weken en 4 dagen. Ook ik had een heel geboorteplan: thuis de arbeid en dan een waterbevalling. Ondanks dat het anders liep, had ik een droombevalling. Daarna is het zwaar, de weken op neonatologie. Je kindje niet op je kamer. Je kan dit alleen maar begrijpen als je dit zelf meegemaakt hebt.