Eigenlijk relatief kort geleden, begin jaren ’90 van de vorige eeuw, moest het weelderig krullende oerbos aan terrein inleveren. Aanvankelijk nog slechts in omvang. Hup, de bikinilijn in met dat haar, al mocht een toef in die dagen nog wel van een dusdanige lengte zijn dat je er met goed fatsoen doorheen kon kroelen.
Zo’n tien jaar terug zette zich een zogenaamde hygiënische trend in, waarin veel vrouwen, gevoed door de media en reclamemakers, haar van onderen ‘vies’ begonnen te vinden. Kort en kaal werd gepromoot als hygiënisch voor de buitenkant, en voor de binnenkant werd de vaginale douche als een must voor de schone schacht geacht. In het verlengde hiervan werd kaalheid gezien als een service naar een sekspartner om vermeende flostoestanden tijdens de orale daad te voorkomen.