Han Bennink (Zaandam, 17 april 1942) is een fenomeen in de Nederlandse jazz en daarbuiten, een in de bop geschoolde drummer die een feilloos getimede swing verbindt met explosieve improvisaties, en uitersten laat botsen in een visueel frappante performance. Wereldwijd geldt Bennink als het symbool van de ‘New Dutch Swing’, de mede door hem ontwikkelde mix van improvisatie met jazz en absurdistische humor, waarbij hij muziek maakt uit alles wat voorhanden is: een stoel, een pizzadoos, de planken van het podium, of een perfect gestemde snaredrum. Benninks techniek heeft zijn basis in de jaren zestig, waarin hij als jonge autodidact de kans krijgt Amerikaanse topsolisten als Johnny Griffin en Eric Dolphy te begeleiden. Eind jaren zestig neemt Bennink afstand van de jazzconventies, om met geestverwanten als saxofonist Willem Breuker en pianist Misha Mengelberg een Nederlandse vorm van geïmproviseerde muziek te ontwikkelen.