Ik denk dat het mij nog het meest stoorde dat het perspectief zo beperkt is. Je leest alleen wat Henrik (de generaal) denkt, ziet en ervaart, niet alleen in het heden maar ook in het verleden. Konrád komt tijdens de avond en nacht van hun ontmoeting nauwelijks aan het woord. Het is een lange monoloog van Henrik en zelfs als Konrád op een gegeven moment antwoord wil geven op een vraag van Henrik, valt de laatste hem weer in de rede voordat hij zijn antwoord heeft kunnen geven.