Ik loop het restaurant van Terminal binnen, herken de lucht van oud frituurvet, zie het tafeltje in de hoek waar wij met lange tanden zaten te eten en krijg een spontane aanval van spleen.
Veel treuriger dan die nacht heb ik me zelden gevoeld. Ik voelde me schuldig over de hondjes, onze relatie was een tikkende tijdbom, mijn vermeende loopbaan was volledig in het slop geraakt en ik vond het leven nog zinvoller dan normaal gesproken.