Voor den bloei en het financieel evenwicht der groote steden is dus de overdracht van een deel der kosten op de grootste gemeenschap, den Staat, een dringende eisch. Niet minder is dit eene quaestie van billijkheid en breede politiek.
De Nederlandsche bevolking doet eene krachtig verschuivende beweging zien, zoowel centraliseerend als derentraliseerend.
Ook haar aanwas is beïnvloed door het algemeen Europeesch verschijnsel van verrnindering der geboorten en verhooging der gemiddelde leeftijden.
Door deze beweging in de geboorte- en sterfte-cijfers wordt de beteekenis van den enkeling verhoogd. Elke individuahteit vertegenwoordigt een steeds waardevoller bestanddeel van de natie. Zij blijft langer voor haar behouden, is langer hd van hare gemeenschap, langer burger in het staatsverband. Welke waarde zij vertegenwoordigt kan daarom aan den Staat niet onverschillig zijn.
Er bestaat slechts één middel om de overvleugeling der meer ontwikkelde bevolking door de sneller aangroeiende arbeidersbevolking, en onder haar de groep der sociaal-impotenten, te neutniliseeren, nl. verbetering van ras door physieke ontwikkeling, verhooging van intellectueele en geestelijke ontwikkeling door opvoeding en onderwijs.
Hierdoor alleen kan de waarde van een klein volk stijgen, moet zij stijgen, wil zij niet langzaam te gronde worden gericht door den druk van waardelooze elementen.