De Israëlische vredesorganisatie Peace Now maakt de nederzettingen in de bezette gebieden al jaren tot speerpunt in haar campagnes, omdat deze van Israëlische kant één van de belangrijkste hindernissen voor een vredesovereenkomst vormen, en het radikale deel van de kolonisten (feitelijk een minderheid, maar met bovenmatig veel invloed) tot de voornaamste tegenstanders van een tweestatenoplossing horen.
De Oslo akkoorden verboden niet de bouw of uitbreiding van nederzettingen. Ze verboden beide partijen de status van de Westoever en Gazastrook te veranderen, maar dat sloeg op de legale status van de gebieden, niet op bouw- of andere activiteiten. Wel schaadden de voortgaande groei van de nederzettingen en misdragingen van kolonisten het vertrouwen van de Palestijnse bevolking in het Oslo proces, en ze deden ook het internationale aanzien van Israël geen goed.
Met name de ruim honderd zogenaamde 'buitenposten' die sinds 1996 werden gesticht (variërend van enkele caravans tot hele dorpen) zijn ook volgens de Israëlische wet illegaal, maar er zijn tot nu toe, ondanks herhaalde beloften dit wel te doen, slechts enkele van ontruimd.
Minister Ehud Barak heeft al bij zijn aantreden het uitgeven van bouwvergunningen voor de bestaande nederzettingen bevroren. Hij probeert al een tijdje tot overeenstemming te komen met de organisatie van kolonisten, de Yesha Council, om een deel van de buitenposten vrijwillig te ontruimen, maar het zal moeilijk zijn de kolonisten daarachter te krijgen.