Stripboekhandel De Noorman | » Oorlogsverslaggeving in stripvorm
Het toeval wil dat ik op het moment zelf gefascineerd aan het lezen ben in het werk van Joe Sacco. Ik begon met Onder Palestijnen, ging verder met Footnotes on Gaza (binnenkort bij Atlas te verschijnen als Gaza 1956) en lees op het moment Moslimenclave Goražde. Het valt mij op dat boeken en artikelen vrij abstract kunnen blijven en soms zelfs de neiging hebben om in cijfers en opsommingen te vervallen. TV-documentaires tonen veelal pratende mensen, eventueel aangevuld met nagespeelde scènes. Die scènes maken gebruik van acteurs, wat de illusie doorbreekt en ze zijn slechts zo goed als het budget toestaat. In een strip is de persoon die het verhaal vertelt, ook de persoon die het oorlogsgeweld ondergaat. Je gelooft daardoor de ware gebeurtenissen te zien. Budget is geen probleem en het verhaal vervalt zelden in statistieken, omdat alle relevante details en omstandigheden getoond kunnen worden. Een strip geeft je daardoor het gevoel getuige te zijn, bij iets dat op geen enkele andere manier getoond had kunnen worden.
In de documentaire blijkt dat het beste uit het verhaal van Keji Nakazawa. Zijn autobiografische strip Hiroshima (Barefoot Gen) vertelt over de gruwelen pal na de ontploffing van de atoombom. Alle camera's waren door de explosie vernietigd en niemand heeft dus de middelen gehad om iets te filmen of te fotograferen. Zonder Hiroshima hadden we deze gruwelijke beelden mogelijk nooit gezien.
Behalve de auteurs die ik eerder noemde komen ook nog Art Spiegelman (Maus), Joe Kubert (A Fax from Sarajevo, Dong Xaoi Vietnam 1965), Zeina Abirached (Zwaluwenspel) en enkele minder bekende auteurs aan het woord. Bekijk de documentaire van krap een uur op Uitzending Gemist (of in de bèta versie). Als je dan nog niet verzadigd bent, staat er ook nog een radio interview online met Hanco Kolk en Michael Minneboo. Het duurt ongeveer 7 minuten (van 42:45 tot 49:56) en werd gemaakt naar aanleiding van de Close Up documentaire.