Hoe weet je dat je gezin compleet is? Is dat een gevoel of spelen praktische bezwaren zoals leeftijd een rol? Ik geef het niet graag toe, maar ik ben dus het type vrouw dat smelt bij het zien van een klein kind. Rammelende eierstokken? Kinderwens? Ik weet het niet. Maar ik kan het niet laten om kirrend, jubelend en gelukzalig zuchtend te reageren op het zien van een minimensje. Ik vind het ZO SCHATTIG!!!
Vorig jaar was ik er heel erg van overtuigd dat mijn gezin compleet is. Nu een jaar later en heel wat slaap verder, merk ik dat mijn gevoel een beetje begint te schuiven. Zoals een auto waarvan je de handrem niet strak genoeg aan hebt getrokken. En het erge is: alle praktische bezwaren (lees we hebben geen slaapkamer meer over, de auto is nu al te klein, ik was me nu al een slag in de rondte) lijken opeens niet meer zo doorslaggevend te zijn.