Boos - Column Freddy Klooté | Arenalokaal.nl
Boos - Column Freddy Klooté
25-3-2021 om 14:52 Door Freddy Klooté
Steeds meer landgenoten verkeren in een staat van boosheid. Dan heb ik het niet over een laagje ontevredenheid, maar echt kwaad zijn. Zoals een kleuter die niet op tijd de afstandsbediening aan oma wil geven en uiteindelijk capituleert. Daarna met de armen stijf over elkaar, met een donderwolkgezicht, haar eerste stappen zet in de wereld van boos- en opstandigheid.
Ondanks het feit dat we in ons mooie randstadlandje, omgeven door boerenlandschap, het nog nooit in de geschiedenis zo goed hebben gehad, is er altijd wel wat te mopperen, een beetje boos te zijn, rood van woede aanlopen. En ondanks het feit dat onze Schepper zijn uiterste best heeft gedaan om zoveel mogelijk verschil in alle mensen aan te brengen, blijkt dat zich groepen kunnen vormen, die "elkaar gevonden hebben". Ik heb het dan niet over postzegelverzamelaars, brasemvissers of tupperwareliefhebbers, die aan de randen van onze samenleving hun geluk bij elkaar vinden, maar over fanatieke mensen die als gemeenschappelijke eigenschap "boosheid" hebben.
Tijdens een vlaag van schoonmaakwoede vond ik een oud weekblad van enige faam. Het schoonmaakwerk bleef liggen en het blad werd woord voor woord geconsumeerd. De eerste boosheid die ik daarin tegenkwam kwam van een gekwelde beroepsgroep: de boeren. Daarin kwam het vaste patroon tevoorschijn. Kleine boertjes, grote boeren. Veel kleine bewerkers van weerbarstige gronden, behorend tot de keuterdivisie werden door de eredivisieherenboeren opgepeuzeld. Inmiddels zijn ook veel van die herenboeren opgepeuzeld door de vooruitgang en de drang van anderen om de natuur te beheersen.
Docenten kwamen boos bijeen. Eerst waren scholen te klein, later werden ze te groot en was het werken er te zwaar. Ook de financiële vergoeding voor het opleiden van de mensen van de toekomst werd als "te laag" omschreven.
De opkomst van machines en de digitale wereld was ook een "dingetje", waardoor velen boos thuis kwamen te zitten. Ook reden om in gezamenlijkheid op het voormalig veld waar malie werd gespeeld, bijeen te komen. Ik las: "ook goedbetaalde functies worden het meest blootgesteld aan kunstmatige intelligentie". Dus stoelde er weer een hoop boosheid op diploma's die bij nader inzien plotseling niets meer waard waren.
Ook onze tijdelijke verblijfplaats op deze aardbol, die er van een afstandje best fris uitziet, kreeg het door onze betrekkelijke welvaart zwaar te verduren. Onze tweede natuur, gemakzucht, waardoor we alles maar in het wilde weggooien, begon op te breken. De lucht die we moeten inhappen, teneinde ons verblijf alhier te bestendigen wordt steeds vuiler. Gelukkig is er ook een soort gelijkgestemden die als beroep "plannen maken" heeft. Maar ook zij leven in een donkere wolk van boosheid van buitenaf.
Ik heb nog maar een paar categorieën bozen genoemd. Wat dacht je van clubjes asielweghouders, corona-ontkenners, vleermuizenbeschermers, Gouden Eeuw-verfoeiers, ontslagen zorgmedewerkers, complotdenkers, het nieuwe normaalhaters, en ga zo maar door. Meest gebruikte uitdrukking: "We zijn het zat".