‘Reis in het verleden’ is een merkwaardig boek. Je bent deelgenoot in een beklemmend en persoonlijk relaas dat zeer leesbaar is opgeschreven. Het boek sleurt je mee. Ik ga als lezer hunkeren naar een oplossing. Wat is er gebeurd en wie is daar schuldig aan. Die oplossing komt niet, de slotnoot die de harmonie afrondt, komt niet. Daar gaat het kennelijk ook niet om: de reis is het doel van dit boek. Daarin is het bijzonder geslaagd.
Op de site Patientervaringsverhalen.nl staat een recensie van Reis in het verleden. De recensent schrijft: \’Knap van de schrijfster om zich tegen wil en dank te storten in een niet eenvoudig psychiatrisch proces, waarbij beetje voor beetje diep verborgen herinneringen naar boven worden gehaald.\’, citeert: \’De Man zit mij achterna en hij roept op plagerige toon mijn naam. Ik vlucht het woondeel van het Huis in en ren naar de zolder. Ik trek de deur van de bezemkast open. Hij piept, ik verraad mijzelf door het gepiep. In het achterste en donkerste hoekje maak ik mij zo klein mogelijk. De deurklink gaat naar beneden en hij staat daar groot en machtig met een walgelijke grijns op zijn gezicht …’ en \’Het gaat redelijk goed met mij. De dwanggedachten zijn teruggeschoven naar de achtergrond en het is weer rustig in mijn hoofd. Ik heb de psychiater gebeld en in overleg met hem is de medicatie weer opgehoogd, nu voor blijvend. Het doet zeer om elke keer weer te moeten constateren dat ik het alleen niet red. Ik moet gaan accepteren dat ik zonder medicijnen niet leven kan.\’. Hij vindt het \’Een goed, helder geschreven proces van ontwaking en heel worden.\’
Met haar Havodiploma in the pocket stort Sofie, ‘groentje’ uit de provincie, zich in het Haagse studentenleven. Er gaat een wereld voor haar open. En dan gaat het mis…een burn-out. Balen! Dappere Sofie leert niet alleen van grote hoogtes vallen, maar ook opstaan.