Al de mensen die thuis kunnen blijven door mantelzorgers, hebben geen dure gespecialiseerde hulp nodig of moeten niet naar een rusthuis. Ze besparen de gemeenschap dus veel geld.
‘We zien vaak dat mensen die de rol van mantelzorger opnemen zichzelf daar wat in verliezen. Dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat je zorgt voor iemand die je kent, dan voelt het niet als een taak die je afrondt, maar gewoon als iets wat je doet. En dan blijf je soms doorgaan… Studies wijzen bijvoorbeeld uit dat veel mensen in de mantelzorg afhaken na het vierde jaar. Je mag niet onderschatten hoeveel tijd er in die rol kruipt. Heel vaak neemt de zorgvraag ook toe, zodat het eigenlijk alsmaar meer wordt, terwijl de meeste mensen natuurlijk ook nog hun werk hebben, hun gezin, hun huishouden, een sociaal leven… De goedbedoelde fout die mensen soms maken, is dat ze alsmaar meer van hun eigen leven laten varen om te zorgen, waardoor ze op den duur geïsoleerd raken en uit die hoek geen energie meer krijgen. Wat ik ook hoor van mantelzorgers is dat het zo moeilijk is om de juiste informatie te vinden. Ondersteuning, praktische hulp, financiële vragen: het is niet simpel om daar een eenduidig antwoord op te krijgen. Er is bijvoorbeeld een vergoeding voorzien voor mantelzorgers, maar die is minimaal. Én ze is ook nog eens afhankelijk van de gemeente waar je woont: elke gemeente beslist autonoom óf ze een vergoeding voorziet én hoeveel die bedraagt. Het uitzoeken of je in aanmerking komt voor de vergoeding alleen al is geen sinecure.