Het gejuich over klanten in de KCW-flitsen gaat mijn fantasie te boven. Ik kan me echt geen andere klanten van een universiteit voorstellen dan haar studenten. En waar blijven die straks? Een universiteit moet haar studenten een omgeving bieden die ertoe leidt dat ze bij het verlaten daarvan de juiste vragen stellen in de meest uiteenlopende situaties. In plaats daarvan wordt hen geleerd om antwoord te geven, of dit in ieder geval op te kunnen zoeken. Met de renovatie van het oude hoofdgebouw blijft zo de geest van de hogeschool de academie bedekken
Met promovendi is het niet veel anders. Op dit moment telt Wageningen ongeveer vierhonderd aio's en oio's. Dat zullen er in het KCW alleen maar meer worden. Zij zullen in toenemende mate worden ingezet bij het uitvoeren van kant en klare onderzoeksvoorstellen, uiteraard voor een zacht prijsje. Terwijl zij zich voor 75 procent met wetenschappelijk onderzoek mogen bezighouden, kan in eerste instantie 45 procent op salariskosten worden bezuinigd, want ze zijn natuurlijk wel in opleiding. Ondertussen zijn hun begeleiders niet meer met wetenschap bezig, maar met het organiseren van voorstellen om nog meer projecten te verdienen, dan wel op de hoogte te blijven van de laatste ontwikkelingen omtrent de zoveelste reorganisatie in het Kennissen Centrum Wageningen. In die chaos moet de promovendus zich dan ook nog vaak in de meest vreemde bochten wringen om de wetenschappelijke wereld te kunnen blijven verbluffen met klantvriendelijk verkregen kennis
Er is een situatie ontstaan dat de wetenschappelijke productie van de academie steeds meer op de schouders van aio's komt te liggen. Daarbij slaat de universiteit internationaal geenszins een slecht figuur. De laatste jaren vertoont de hoeveelheid geproduceerde wetenschappelijke output een stijgende lijn, niet ondanks de aio's. Het is dus met een gerust hart dat het KCW in zijn missie de kennismarkt een productiviteitsverhoging van 2,5 procent per jaar in het vooruitzicht kan stellen. Een afstudeerverslag is dan volgend jaar geen 40, maar 41 bladzijden dik. Iemand schrijft een wetenschappelijk artikel niet in 80, maar in 78 dagen. Onderwijl besteedt het wetenschappelijk personeel jaarlijks 2,5 procent meer aan het schrijven van projectvoorstellen voor 2,5 procent meer aio's, die dus vijf procent meer moeten publiceren. Het is dus niet zo vreemd dat vier jaar vaak te kort blijkt voor een promotie, of dat een zesmaands vak twaalf studiepunten oplevert. De collegebanken worden vertimmerd tot klantenbalie. Are you free?