Dat veranderde langzaam toen ik ouder werd en toen tegelijkertijd de wereld veranderde. Yoga en biologische voeding werden hip, mediteren werd ‘hip’, spiritueel zijn was ineens hartstikke cool. Laat ik maar eerlijk zijn, destijds was ik nog gevoelig voor wat ‘cool’ was en wat niet, en dus veranderde ook langzaam mijn mening over dit toch wel vage thema. Ik ging op meditatie cursus bij de vrouw die ik jaren voor gek had verklaard: mijn lieve moedertje. Ik krijg nog steeds met enige regelmaat te horen hoe ik als 7 jarig meisje boos aan haar cliënten vroeg “of ze nou nog niet door hadden dat mijn moeder gek was?!” en nu kwam ik volledig vrijwillig haar om advies vragen, voor haar een cadeautje zoals je wellicht begrijpt.
Vanaf dat moment begon ik langzaam maar zeker mijn eigen spiritualiteit te ontdekken en te ontwikkelen. Ik begon te ervaren dat ik er enorm veel cadeautjes uit kon halen: diepe ontspanning, inzichten, geruststelling, genieten van uiteenlopende maar altijd prachtige kerken, en bovenal liefde, onvoorwaardelijke liefde voor mijzelf, het leven en de wereld.