In een washok bij een tankstation sta ik mijn auto lekker in te zepen. Dus niet de auto in een wasstraat gezet waarin het werk door een meedogenloze machine wordt gedaan, nee, gewoon zelf. Zoals onze ouders deden, ver weg in de vorige eeuw, op zonnige zaterdagochtenden. Iedereen in de straat deed dat op een vrije dag. Schiep een band.
Lees meer over Besmeurd
Gisterochtend liet het licht het al zien, nog voordat ik de gordijnen geopend had: de wereld was wit, in ieder geval een beetje. En dat bleek even later ook maar een beetje te zijn. Poedersuiker over de straten en daken, maar toch: lentesneeuw, een woord dat ik graag hardop uitspreek.
Lees meer over Handjes
Wanneer ik iets lelijk vind gezegd, neem ik het meteen letterlijk. Klotsende oksels. Vind ik altijd beetje vies. Heb niets tegen transpiratie, maar klotsen, nee. Is waarschijnlijk vooral het woord. Klotsen dus.
Lees meer over Vloedlijn
Lees meer over Niemandsland
Wat me ook opvalt, is dat juist mensen die haast nooit `iets hebben', nu geveld op de bank liggen en als ze er weer vanaf komen met vage klachten blijven rondlopen.
Lees meer over Neus
Over het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen lees je nooit iets waarvan je denkt: hè fijn. Altijd luidt er de noodklok. Na de beëindiging van zijn politieke carrière heeft Alexander Pechtold het daar voor het zeggen en hij kan er allemaal ook niets aan doen, maar als hij de situatie toelicht is dat nooit geruststellend, ook al praat hij sussend, wat hij goed kan. Nu is de wachttijd voor het examen een heet hangijzer. Die gaat door het dak, zoals dat heet. Kan oplopen tot vijf maanden.
De foto gisteren op pagina 3 van deze krant kwam hard aan. Ik houd niet van massale bijeenkomsten, ook niet van de kleur oranje, ligt dus aan mij. Ook de kop boven het artikel hakte erin: dat we gaan feesten `met Oekraïne in het achterhoofd'. Ik snap de goede bedoelingen, maar laten we alsjeblieft niet raar doen.