PUKKELPOP 2006 :: The Veils, donderdag 17 augustus, Club - enola.be
PUKKELPOP 2006 :: The Veils, donderdag 17 augustus, Club
Tweehonderd bands spelen er op Pukkelpop. En slechts een handjevol zijn in staat je tot op het bot te raken. Zeldzaam zijn ze, muzikanten die in staat zijn je iedere notie van tijd of ruimte te doen vergeten. Van Radiohead wisten we dat de band dat kon.
Maar van The Veils verwachtten we op basis van hun debuut The Runaway Found niet meer dan het zoveelste Britpop-bandje. Die eerste plaat grossierde immers in een overdosis al dan niet authentieke Weltschmerz. Het is louter uit sympathie voor dat hitje, "Lavinia", dat we eens een kijkje nemen in de Club, die late namiddag in Kiewit.
Hoewel we ruim buiten het bereik van frontman Finn Andrews staan, grijpt hij ons onmiddellijk bij de strot. Amper 22 jaar is dat ventje met zijn oversized hoed, maar toch beschikt hij over een gekweld stemgeluid dat je niet onberoerd laat. In eerste instantie zijn we ook simpelweg verbaasd door het materiaal uit hun nieuwe plaat, Nux Vomica. "Van glitzy discoballad tot rauwe bluesrock à la Nick Cave", verwoordt (mvs) het raak in zijn recensie.
Zo stuitert "Calliope!" een vrolijk eind weg terwijl de de oeh-oeh-oeh's van "Advice For Young Mothers To Be" de godganse festivaldag door je hoofd blijven zeuren. De band gaat er ietwat routineus doorheen, maar met de glimlach op het gezicht. De muzikanten weten dat het wel goed zit met die nummers. Ze hebben nog gelijk ook.
Andrews' blik versmalt en tonnen rauwe emoties worden bovengehaald voor titeltrack "Nux Vomica". De donderende gitaaruitbarstingen jagen je de nok van de Club in terwijl David Eugene Edwards met de ridders van de Apocalyps binnenstormt. Tel daar het demonische "Jesus For The Jugular" nog eens bij op, en je weet dat ze het menen. Ietwat lichtvoetiger gaat het eraan toe met die paar tracks van het debuut die de revue nog eens passeren, met als bescheiden hoogtepunt een trefzeker "Lavinia".
Afsluiten doet het gezelschap met "Not Yet". Halverwege dient Andrews de song af te breken omdat het lawaai van een van de omringende podia hem overstemt. De bassiste fluistert "go on". Voor ons part nog een paar uur lang. Veel beter hebben we deze editie immers niet gezien op een Pukkelpoppodium.