Intervisie is een geliefde aanpak omdat het praktisch is en omdat mensen van elkaar kunnen leren. Teamcoaches en trainers moeten minimaal een handvol intervisie methoden kennen. Varieer al naar gelang het vraagstuk maar doe één ding niet: van de methode die je kiest te veel afwijken. Je eindigt vrijwel zeker in een discussie en je schept een podium voor allerlei goedbedoelde adviezen. Voor je het weet zit de hele groep de probleemhebber te coachen.
Met wie: Liefst met een gelegenheidsgroep. Kan ook met een team, maar dan heb je de onderstroom er gratis bij. Doe dit niet met mensen die ‘verplicht’ moeten. Je hebt minimaal 4 mensen nodig, 6 tot 8 is beter. Meer is niet handig.
Er zijn veel stappenmodellen, die allemaal hetzelfde doen: netjes divergeren, en dan pas convergeren. Je kunt natuurlijk naar hartenlust variëren. Een goeie intervisie vraagt minimaal een uur, meestal twee.
Ieder stelt 2 vragen ter verduidelijking (kan ook in twee rondes, eerst open vraag, daarna prikkelender vraag (geen adviezen).
Een ieder beantwoordt de vraag: ‘de uitdaging van de inbrenger is volgens mij……’ (eerst laten opschrijven dan delen).
(inbrenger krijgt even de tijd om over de informatie uit punt 5 na te denken en een eigen zin te formuleren).
Casusinbrenger gaat tegenover begeleider zitten zodat hij/zij geen oogcontact heeft met de overige deelnemers.
Casusinbrenger vertelt zijn/haar casus aan begeleider. Begeleider luistert en stelt vragen m.b.t. de casus en de inbrenger.
Begeleider rondt gesprek af en gaat naar de eerste twee-drie omstanders (‘spiegels’). Casusinbrenger blijft zo zitten: geen oogcontact. Die luistert.
Begeleider stelt de vraag (een voor een): Waar moest jij aan denken toen je de casus hoorde? Er wordt niet over de casus gesproken, ook geen raad gegeven.
Vervolgens gaat de begeleider naar de andere spiegels en stelt de vraag (een voor een): Met wie identificeer jij het meest in die casus? Wat denkt/voelt die persoon, denk je?
Tot slot gaat de begeleider terug naar de casusinbrenger en vraagt: Wat roepen deze reacties bij je op?
Aan het eind wordt de kring weer gemaakt en wordt er verder doorgepraat over wat er allemaal gezegd is. Welke dilemma’s zijn aan de orde? Welke keuzes? Wat maakt het zo moeilijk/makkelijk om hier uit te komen? Als er meer dan 7 mensen zijn en dus ‘toehoorders’ zijn, doen zij vanaf dit moment mee: niet eerder.
Anderen gaan ‘roddelen’: alles zeggen wat in je op komt; er mag wat worden overdreven: volgens mij is het punt dit of dat, inbrenger heeft door x gedrag y gedrag opgeroepen, inbrenger zou kwaliteit x meer moeten inzetten. Deelnemers hoeven het niet eens te worden, alles mag worden gezegd.
Inbrenger draait zich om en geeft aan de groep terug wat dit gesprek hem heeft opgeleverd. Waar heeft inbrenger het meeste aan? Wat staat hem te doen?
Inbrenger geeft aan wat hij zou willen bereiken of oefenen. Hij kiest geschikte rolspelers en geeft hen een korte rolinstructie.
De situatie wordt gespeeld. De anderen observeren. Eventueel worden variaties bedacht: de inbrenger gaat aan de andere kant van de tafel zitten; de inbrenger neemt de rol van toeschouwer in.