Mag je nog mantelzorg weigeren? - Zorg+Welzijn
'Er klinkt in het huidige beleid een modeltype burger door. Je hebt werk, je gezin, je zorgt voor je oude ouders, je bent actief op de sportclub van je kinderen, in je wijk, niets is je te veel.', zegt ze in het Zorg + Welzijn magazine van oktober. Maar dat is voor veel mensen drie bruggen te ver, denkt de hoogleraar. Veel burgers zijn naast hun werk, gezin, vrienden en af en toe iets sociaals met hun ouders vooral moe en denken: morgen is het weer vroeg dag.
'Lang niet ieder kind, ieder familielid, iedere buurt wil bijdragen aan de zorg. Mag dat nog? Of moet je jezelf minimaal tot de grens van een burn-out werken?', vraagt de hoogleraar zich af. Ze verwacht dat er ook brave mensen zijn die geen nee durven zeggen op de vraag of ze mee willen zorgen voor een familielid 70 kilometer verderop. 'Er zit een heleboel aardigheid in mensen, waar je ook misbruik van kunt maken. De niet aardige mensen hebben dan dus een voordeel, die hoeven niet te zorgen. Hun familie krijgt professionele zorg.'
Margot Trappenburg is sinds september 2014 bijzonder hoogleraar 'Grondslagen van het Maatschappelijk Werk' aan de universiteit van de humanistiek. Ze is bovendien universitair hoofddocent bij Bestuursen Organisatiewetenschappen. Van 2008 tot 2014 was ze bijzonder hoogleraar 'Sociaal-politieke aspecten van de verzorgingsstaat' aan de universiteit van Amsterdam en 2004 tot 2008 bijzonder hoogleraar 'Patiëntenperspectief' aan de Erasmus Universiteit. Van 2001 tot 2008 was ze columnist voor NRC Handelsblad.