Jeugdopera Mozart wordt mooi volwassen in Brussel | Trouw
Jeugdopera Mozart wordt mooi volwassen in Brussel
Peter van der Lint 18 oktober 2007, 02:26
Symfonieorkest van De Munt en solisten olv Mark Wigglesworth met 'Mitridate, re di Ponto' van Mozart in een regie van Robert Carsen op 16/10 in De Munt, Brussel; t/m 11 november.
'Ik keer terug zonder lauwerkrans', zingt Mitridate, koning van Pontus, in de gelijknamige jeugdopera (1770) van Mozart. Maar schaamrood heeft hij aan de oorlog met de Romeinen evenmin overgehouden, laat hij weten. In de nieuwe productie van Robert Carsen in Brussel is het niet moeilijk om in deze ontboezeming een verwijzing te zien naar de toekomstige hangende-pootjes-terugkeer van de Amerikanen uit Irak. Overigens buitenaards mooi gezongen door tenor Bruce Ford, in een door halftinten gekleurde stem, naar binnen gekeerd, alsof hij het alleen tegen zichzelf heeft.
Regie in zang omgezet, oftewel zang die de regie versterkt. Want natuurlijk heeft regisseur Carsen het daar met zanger Ford over gehad. Normaal hoor je hier wat meer tenorale krachtpatserij, maar de contemplatie van Ford werkt wonderbaarlijk, alsof hij op zijn hoede is voor de militairen en politici die op dat moment het toneel bevolken. Onder die militairen en politici bevinden zich ook zijn twee zonen: Sifare, in politicuspak en Farnace (de opwindend zingende countertenor Bejun Mehta) in militaire outfit. In dit shakespeariaanse koningsdrama draait het om een vader, zijn zonen en hun loyaliteit aan hem. De vader heeft het gerucht laten verspreiden dat hij omgekomen is om zijn zonen te testen. Tegen die achtergrond speelt uiteraard de liefde mee, in de persoon van prinses Aspasia, die door alle drie begeerd wordt.
Elke keer als je Mozarts 'Mitridate' ondergaat, is daar de verbazing over het feit dat een 14-jarige jongen zo'n volwassen opera kon schrijven. Natuurlijk zijn er onhandigheden in de partituur, vooral in de verbindingen tussen de a- en b-gedeeltes van de aria's, maar Aspasia's grote scène in de derde akte is niets minder dan topmuziektheater. Sopraan Mary Dunleavy revancheerde zich daar volledig voor de verprutste aria (een technisch monstrum) in de eerste akte. Schitterend ook haar duet met Myrtò Papatanasiu (Sifare). Deze Griekse sopraan, vorig seizoen nogal wisselvallig als Donna Anna in Amsterdam, ontpopte zich als de ster van de avond. Haar aria met hoornbegeleiding was een muzikaal hoogtepunt. Net als in Amsterdam was het moderne orkest uitgerust met 'oude' hoorns en dat pakte ook in Brussel niet altijd even goed uit.
Dirigent Mark Wigglesworth wist overigens wel wat hij met deze partituur wilde; en ook al was het vibrato-arme spel van de strijkers niet altijd balsem voor de oren, spanning en stuwing zorgde voor een mooie, verontrustende avond. Carsens personenregie was weer om door een ringetje te halen en het decor van een over drie etages ingestort gebouw oogde de hele avond spectaculair. Een jeugdopera verpakt als volwassen oorlogsdrama. Het intendantschap van Peter de Caluwe in Brussel is nu echt – en goed – begonnen.