Kan jij jezelf zijn? | Passie voor Schrijven
Dit bericht werd geplaatst in Artikelen - Hou van jezelf! en getagged angst,buitenwereld,eerlijk,ik ben niet perfect,jezelf zijn,kwetsbaar,kwetsbaarheid,openheid,wie ben je echt door Ine . Bookmark de permalink .
4 reacties op "Kan jij jezelf zijn?"
Angelique op februari 16, 2014 om 4:38 pm schreef:
Als iedereen deed wat ze echt wilden doen in hun leven dan was iedereen gelukkig. Wat is een gelukkig leven, zeggen ze wel eens?
Jij bent zelf verantwoordelijk voor het leven dat je draait en niemand anders. En als je nu doet wat je hart zegt dan doe je iets wat je graag doet.
Maar vaak zijn we kudde schapen. De ene schaap springt over het hek en de andere volgen. Zo zie ik het om mij heen. Ik ben blij dat ik niet bij die kudde behoor en mijn eigen koers vaar. En ik doe waar mijn hart ligt. Daar draait het om in het leven, je eigen koers varen en niet wat een ander zegt.
Ine op februari 17, 2014 om 8:33 am schreef:
Dank je wel voor jouw comment, Angelique.
Ik hoor heel graag wat jij doet in het leven?
En heb je altijd je eigen koers gevaren?
Em op februari 18, 2014 om 9:58 pm schreef:
Ik ben wie ik ben door wat ik zag en zie in mijn omgeving. Altijd door de bedenking te maken of ik dit of dat wel wil. Meermaals tot de vaststelling te komen hoe ik het zeker niet wil. Heel veel te leren van anderen. Door ook altijd trouw aan mezelf te blijven, dat is mijn grootste kracht: geen spijt hebben in de keuzes die ik gemaakt heb. Steeds goed overdenken wat ik wil en dan beslissen. Het is niet moeilijk. Dat ben je gewoon verplicht aan jezelf. Hierdoor wordt je een zondagskind, denk ik. Het rare is dat mijn man dezelfde ervaring heeft gehad in zijn kindertijd. Wij zijn twee zondagskinderen vinden we zelf.
aagje op maart 28, 2017 om 4:18 pm schreef:
1 januari 2017 heb ik besloten te "worden" wie ik ècht ben. Nee, dat was geen goed voornemen, maar mijn vriend die aangaf nu is het goed geweest. Wij zijn, correctie waren, mensen die eigenlijk alleen maar bezig zijn/waren met het anderen naar hun zin te maken en het lietst het voor iedereen goed te doen. Terwijl je van héél veel mensen helemaal niets terugkrijgt. Een simpele situatie van een veeleisend familielid drukte ons met de neus op de feiten…Nu enkele maanden na onze beslissing, voelt het héél bevrijdend. Ik heb het nog wel wat moeilijk, meer van kan en mag ik echt aan mezelf denken? Is dat echt niet verkeerd?