contradictie - (tegenstrijdigheid)
contradictie zn. 'tegenstrijdigheid'
Vnnl. contradictie 'tegenspraak, verzet' [1512; MNHWS], 'verweerschrift, weerlegging' [1548; Stall.], 'tegenstrijdigheid' [1653; WNT Aanv.].
Al dan niet via Frans contradiction [ca. 1120; Rey] ontleend aan Latijn contrādictiō, afleiding van contrādīcere 'bezwaar maken, tegenspreken', gevormd uit contrā 'tegen' en dīcere 'spreken', verwant met -tijgen in → aantijgen, en waaruit ook bijv. → dichten 2 'poëzie schrijven'.
EWN: contradictie zn. 'tegenstrijdigheid' (1512)
ANTEDATERING: mnl. in der contradixien ocht wedersegginge Chore 'in de tegenspraak of weerspannigheid van Chore' [1384-95; MNW-P, N.T. in de Zndl. vert. (dl. 2), Canonieke Brieven]
contradictie [tegenspraak] {1512} < frans contradiction < latijn contradictionem, 4e nv. van contradictio [idem], van contradicere (verl. deelw. contradictum) [tegenspreken], van contra [tegen] + dicere [zeggen, spreken].
Contradictie (< Lat. contradictio = tegenspraak; contra = tegen; dicere = zeggen). Tegenstrijdigheid.
contradictie 'tegenspraak' -> Indonesisch kontradiksi, kontradisi 'tegenspraak; tegenstrijdig'; Menadonees kontradiksi '(in) tegenspraak, tegenstrijdig'.