Je blijft een tijdlang in de deuropening staan. Zoveel bloemen had je niet verwacht. Van vloer tot plafond, van sprei tot gordijn, je ziet maar één patroon van rose en oranje rozen, of misschien is het hibiscus (maar dan heeft de ontwerper zich van blad vergist).
Achter het venster is het pikkedonker. Je denkt dat de kamer omgeven is door bomen. Je maakt het raam open en in de stilte hoor je nu eens gesjirp, dan weer geritsel. In de verte roept een uil.
Morgen moet je vroeg op. Je bent spreker op een colloquium, en jij en je Duits moeten wakker zijn. Je gaat al snel naar bed. Zodra je het nachtlampje hebt uitgeknipt, is het in je kamer net zo donker als buiten. Je hebt het bizarre gevoel dat je midden in een uitgestrekt woud in een doos met rozen ligt.