Onlangs stonden in de kranten juichverhalen over een elfjarig Italiaantje dat als jongste uit de geschiedenis de omèrta, de zwijgcode van de maffia, heeft doorbroken. Zijn getuigenis heeft tot vijftig arrestaties geleid, onder meer die van zijn vader, maffiabaas Gregorio Malvaso. Wat een held, dit kind, de officier van justitie sprong een gat in de lucht. Begrijpelijk uiteraard, maar ik kon alleen maar denken: ‘Wat zielig’.
Want de natuur heeft ervoor gezorgd dat kinderen loyaal zijn aan hun ouders. Keren ze zich van hen af, dan moet er iets verschrikkelijks zijn gebeurd. Toch?
Dat weet ik haast zeker. En toch, soms ben ik even bang dat ook ik het verkeerd doe. Zonder het me te realiseren. Dat jij je opeens van me losscheurt en ik niet weet waarom.