Grim Reaper - Walking In The Shadows | Metalfan.nl Review
Het reünievirus lijkt nog lang niet uitgeraasd. De ene na de andere obscure band komt bij elkaar om het weer eens te proberen. Niet altijd komt het ook tot nieuw plaatwerk. Dat is voorbehouden aan de iets bekendere namen. Zoals Grim Reaper, ontstaan tijdens hoogtijdagen van de New Wave of British Heavy Metal. In de periode 1979 tot en met 1988 bracht de groep twee aardige platen uit die naar huidige maatstaven wel wat gedateerd klinken.
Voor Walking In The Shadows geldt dat ouderwetse in elk geval voor het songmateriaal. De productie daarentegen klinkt okselfris en een stuk zwaarder dan in de jaren tachtig het geval was. Gelukkig heeft de band besloten de muziek niet al te dicht te smeren. Zodoende blijft de ongecompliceerde en compromisloze heavy metal van het gezelschap enigszins organisch klinken. De hoofdrol is opnieuw voor Steve Grimmett, de zanger met de kenmerkende bolle toet. Thrashfans zouden hem nog kunnen kennen van zijn zangpartijen op In Search Of Sanity van Onslaught, de plaat waarop die eveneens Britse groep opeens uit de kast kwam als (overigens goede) Metallica-kloon. De jaren hebben nauwelijks vat gehad op de vocale capaciteiten van Grimmett. Hij klinkt wat rijper en in de hogere regionen misschien een tikje dunner dan voorheen, maar over het algemeen toont de man zich een uitstekend zanger die meer dan een beetje aan Biff Byford (Saxon) doet denken.
Muzikaal zijn de invloeden van Saxon, Iron Maiden en Judas Priest ook niet ver weg. Grim Reaper gooit het wel over een ietwat eenvoudigere boeg. De mannen spieken bovendien graag in het grote boek der clichés. Een songtitel als Come Hell Or High Water kan er nog mee door, maar Rock Will Never Die? Daar kun je tegenwoordig niet meer mee aankomen, zeker omdat dit nummer niet al te veel om het lijf blijkt te hebben. Het zal allemaal wel uit het hart komen, maar we hebben het hier toch over een stel vijftigers en niet over ambitieuze tieners die hun eerste plaat opnemen. Dan verwacht ik wat meer dan dergelijke simpele kreten.
Ondanks de zo nu en dan behoorlijk infantiele teksten valt er gelukkig muzikaal behoorlijk wat te genieten. Solo's, riffs en zanglijnen zijn allemaal dik in orde. De songs steken logisch in elkaar en zijn vrij makkelijk mee te zingen. Echt eenvormig wordt het gelukkig nergens, al moet je hier natuurlijk geen enorme diepgang bedenken. Maar dat is bij dit soort heavy metal niet nodig. Een handvol lekkere gitaarpartijen, vette solo-escapades en een luidruchtige zanger zijn precies de juiste ingrediënten. Soms hoeft het leven helemaal niet zo moeilijk te zijn en Walking In The Shadows is een prima soundtrack bij die gedachtegang.