Column Frank van Eekeren: Euforie « Sport Development
Gepost op 23.06.10 - NCDO - Redactie Share
Column Frank van Eekeren: Euforie	Ik ben mezelf niet meer. Het WK maakt onvermoede emoties in me los. Was ik voorheen uiterst kritisch over de mentaliteit van Oranje, zwartgallig over de schaamteloze commercie van de FIFA en wars van plat volksvermaak – een bezoekje aan feestend Johannesburg en alles is anders.
Gek genoeg lijken de thuisblijvers een omgekeerde gedaanteverandering te ondergaan. Voor het WK las ik in de pers nog volop enthousiasme over het spel van Van Marwijks keurkorps (dankzij "De Grote Vier"), de nalatenschap voor de arme Zuid-Afrikanen (dankzij FIFA's "enorme economische impuls") en de kennismaking met de Afrikaanse cultuur (dankzij "uitbundige supporters"). Maar we zijn een weekje dramatisch voetbal, een stel opgepakte Bavaria-babes en een paar vuvuzela's verder en alles is anders.
Ik doe dus niet mee aan dat negatieve gedoe. Het Nederlands Elftal speelt fantastisch. Eén dag voor de openingswedstrijd van het WK was het team al in topvorm. De Grote Elf (en de rest) schonk een openbaar trapveldje aan de probleemwijk Hillbrow. Dankzij het inspirerende optreden van Oranje, in knap samenspel met de KNVB, Johan Cruyff Foundation en de Nederlandse Ambassade, krijgen achtergestelde jongeren de kans om via de sport te kiezen voor een ander toekomstperspectief dan criminaliteit en drugsgebruik. Hoe het WK ook afloopt voor Oranje: met deze actie heeft het zich een ware kampioen getoond.
Ook met de vorm van de Bavaria-dames was niets mis, zo zag ik van dichtbij. Een lust voor het oog. Natuurlijk is de reactie van FIFA treurigmakend, maar ik word erg vrolijk van de gedachte dat Budweiser hetzelfde lot wacht als Buckler in het verleden – maar dan zonder tussenkomst van een zelfingenomen cabaretier.
Bovendien, eerlijk is eerlijk, hebben we ook wat moois te danken aan een FIFA sponsor. Sony mocht 'The Official 2010 FIFA World Cup Concert' samenstellen en schonk ons Shakira. De beroemdste buik ter wereld vloog naar Johannesburg om het onovertroffen 'Waka Waka' ten gehore te brengen. Voorafgaand aan het optreden trainde de Colombiaanse haar buikspieren in the gym en trof daar –toevallig- de Nederlandse selectie. Naar verluidt stoven onze jongens met hun filmcamera's op de superster af en hebben zij na één heupwiegje van Shakira voorgoed hun interesse in Yolanthe verloren.
Muziek speelt toch al een hoofdrol op het WK. Het Zuid-Afrikaanse volkslied 'Nkosi sikelel 'iAfrica' is na de openingsceremonie officieel het mooiste nummer aller tijden. Ik hield het niet droog. En zelfs 'Could you be loved' van Bob Marley, dat bij de opkomst van de teams in de stadions wordt gedraaid, behoort nu tot mijn favorieten. En dat zegt wat voor een zelfbenoemd reggae-hater als ik.
Zoals ik al zei, ik ben mezelf niet meer. Misschien, nu ik weer terug ben in Nederland, dat de realiteitszin snel toeslaat. Dat ook ik de vuvuzela ga vervloeken in plaats van te omarmen als een luid symbool van de (zwarte) Zuid-Afrikaanse cultuur. Dat ik me weer realiseer dat de arme township-bewoner volledig is buitengesloten van dit WK. En dat ik inzie dat het spel van Oranje vooral een uiterst effectief middel is tegen slapeloosheid.