Moeder zijn - HappyMOMs columnisten - Column Linda: De tijd staat niet stil | HappyMoms
De tijd staat niet stil. Zo aai je me over je haar, en zegt: ''Doe eens niet zo volwassen!'' en zo zit ik ineens naast je bed in het verpleeghuis. Het zal de laatste keer zijn dat ik hier kom. Jij bent het je niet bewust en slaapt rustig door. Ondertussen praat ik met mijn twee pleegzussen. We halen herinneringen op en lachen en huilen tegelijkertijd. We bekijken (trouw)foto's, jouw vertrouwde spullen tussen ons in.
Ik strijk door je grijze haren en herinner me bovenstaande zin alsof het gister was. Toen ik als vijftienjarige bedacht, dat mijn serieuze inslag immers ook niet zomaar gekomen was. Jij lachte en zei: ''Leef nou maar, doe maar eens dom, je jeugd is zo verdwenen.'' Ik voelde vooral ergernis opkomen.
De klok aan de wand is blijven hangen op kwart voor acht. Er moet een nieuwe batterij in. De tijd staat letterlijk stil. Hier tikt niks en er slaat geen uur. Alleen je raspende ademhaling is duidelijk hoorbaar. Ik voel me een beetje onwerkelijk. Ondanks dat de tijd niet loopt lijkt het zondag, toch is het nog maar zaterdag. De uren tikken hier geruisloos weg.
Ik geef je een kus. Je beantwoordt mijn gebaar met een luide snurk. Je ziet er minstens zo mistroostig uit als ik me voel. Wat zou het fijn zijn als je je blauwe ogen even open zou doen. Ondanks dat ik weet dat je me niet zult horen, praat ik tegen je. Ik bedank je haspelend. Je zult nooit weten wat dat voor me betekent... Ik stik bijna in mijn eigen woorden en stel het weggaan steeds weer uit.
Ik loop met hangende schouders de gang op en kijk nog een laatste keer de huiskamer in. Het is niet alleen een afscheid van mijn roofvogeltje, zoals ik haar in gedachte altijd ben blijven noemen, maar ook van de bewoners. Iedere keer als ik er was was ik bang dat het de laatste keer zou zijn, maar vandaag is er ook berusting. In de huiskamer kijken twee nieuwe mannelijke bewoners nieuwsgierig wat ik aan het doen ben. De eerste verandering is al doorgedrongen, de huiskamer was altijd domein van de vaste bewoonsters. Zo gaat dat met de dood, die doet alles er anders uitzien..
's Avonds barst ik ondanks mijn stoere houding in snikken uit. Mijn uithalen gieren door de nacht en ik kan niet meer stoppen. Ik realiseer me dat ook dit hoofdstuk bijna om is, ineens is alle tijd opgedeeld, maar ik ben nog niet in staat om het te bevatten. Het zal niet lang duren voor de agenda's weer vullen en alles weer in een ritme gevangen zal worden, maar voor nu wacht ik op haar en gun haar haar tijd om los te laten.
De stille grijze dag past exact bij mijn gevoel. De realiteit dringt door. Terwijl het zonnetje alsnog waterig doorbreekt, zet ik het laatste leesteken aan het einde van jouw column.
Ja mam, ik weet het dat is zwaar op de hand! Ik hoor het je bijna zeggen: 'Meisje toch wat een drama!'
In gedachten sta ik voor je. Dit keer niet geërgerd, maar met een glimlach. 'Wat had je dan verwacht? Eens moest ik toch volwassen worden....'