Dag 1. Velp > Wenen – Siltr
Gister heb ik mijn hele tas volgepakt. Volgens mij zit alles er in, maar ik ben toch altijd bang dat ik dingen vergeet. Sowieso ben ik best wel zenuwachtig over hoe alles gaat verlopen. Ik heb eigenlijk een hekel aan busreizen en bovendien echt geen idee hoe ver we eigenlijk gaan lopen. En wat als het zo de hele weg gaat regenen? Rianne zit nu in Schotland en zij heeft ook alleen maar regen, die wolken komen vast onze kant op! In mijn tas zit genoeg eten om een klein weeshuis een week van voedsel te voorzien, maar toch maak ik me er dan zorgen over of het genoeg is. Uitstellen kan niet meer, het is tijd om te gaan!
Met veel gesteun hijs ik de tas op mijn schouders. Pff, moet ik dat allemaal meeslepen… Tim lijkt helemaal niet zenuwachtig en loopt kalm naast me naar de bushalte in Velp. Renee, onze andere huisgenoot en een goede vriend van Tim en mij, loopt voor de gezelligheid ook mee. Het is een warme avond en helemaal geen vervelend weer om buiten te zijn. Gelukkig maar, want door mijn zenuwachtige gedram zijn we natuurlijk weer veel te vroeg bij de bushalte. Al wachtend op de bus praten we nog wat met Renee en maakt hij een foto van ons vertrek. Met de trolleybus zijn we in een kwartier in Arnhem, waar we vervolgens weer een uur op de Eurolines bus moeten wachten. Iets met zenuwen en bang zijn dat je te laat komt en de bus mist.
Tim (rechts) en Tim (ik, links) in Velp, klaar voor vertrek
Als de bus dan eindelijk aankomt, geven we onze tassen aan de chauffeur en stappen we zelf in. De bus is nog bijna leeg en onze plaatsen zijn gelukkig naast elkaar. Mijn kleine tas met wat eten, drinken, en paspoort stouw ik in het vakje boven mijn hoofd. Achter in de bus zitten alleen een paar Amsterdammers die op weg zijn naar Sziget. Gelukkig zijn ze niet al te luidruchtig, dus misschien kan ik zelfs wel wat slapen onderweg. Terwijl de bus door de Arnhemse binnenstad slingert, sms ik Rianne dat we onderweg zijn.
Niet veel later rijdt de bus over de A12 richting Duitse grens. Ik zit een beetje uit het raam te staren als er ineens twee motoragenten voorbij komen scheuren. De Hongaarse chauffeur murmelt iets onverstaanbaars door het omroepsysteem en de bus slaat af naar het dichtstbijzijnde tankstation. Even later staan de twee agenten die net voorbij het raam reden in de bus de paspoorten van de passagiers te controleren. Alles in orde en binnen een paar minuten zijn we weer op weg. Ik grap nog naar Tim dat ik hoop dat de douaniers wel aan hun collega's door hebben gegeven dat we al gecontroleerd zijn omdat het anders wel erg lang gaat duren…
Zonder problemen rijden we de Duitse grens over. Onderweg stoppen we een aantal keer om passagiers in en uit te laten stappen. Het wordt langzaam steeds donkerder en ik begin zo langzamerhand toch wel een beetje slaperig te worden. Ik vouw mijn trui onder mijn hoofd bij wijze van kussen en probeer een beetje mijn benen te strekken onder de stoel voor me. In zo'n bus lig je nooit echt comfortabel maar toch lukt het me een beetje weg te dommelen.
Nachtelijke tussenstop in Munchen
Ineens schrik ik wakker. De bus remt af en we komen ergens op een donkere parkeerplaats tot stilstand. Wat is er in vredesnaam aan de hand! De lichten in de bus gaan aan en voor in de bus staan een aantal mannen met een van de chauffeurs te praten, waarna ze door de bus lopen en van iedereen het paspoort innemen. Ik heb geen idee wie het zijn en wat ze willen, maar het zal wel goed zijn want de chauffeur heeft ze naar binnen gelaten. Het kan me op het moment eigenlijk ook weinig schelen. Ik wil alleen maar dat ze snel doen waar ze voor gekomen zijn en dan snel weer ophoepelen zodat we weer door kunnen en ik zo snel mogelijk uit deze bus ben! Maar een andere passagier is het er echter duidelijk niet mee eens! Hij begint tegen een van de mannen een verhaal af te steken dat zij het recht niet hebben zijn paspoort mee te nemen en wat ze wel allemaal niet van plan zijn met zijn paspoort! De man legt duidelijk uit dat ze van de Duitse douane zijn en alleen even een routine controle uitvoeren, niets aan de hand dus. Maar mijn medepassagier is er niet echt overtuigd… Ik geef hem geen ongelijk (van 3 mannen zonder uniform die zomaar ergens langs een donkere Duitse snelweg mijn paspoort innemen word ik ook echt wel zenuwachtig), maar ik wil vooral zo snel mogelijk weg hier en dan is ruzie maken met de douane niet echt de beste oplossing. Inmiddels is de douanebeambte het verhaal van de man ook meer dan zat en besluit hem mee naar buiten te nemen om eens even af te koelen. Eenmaal buiten komt de man kennelijk nog niet echt tot bedaren waarop de douane besluit dat dit toch wel erg verdacht is en ze dus graag even in de tas van de man willen kijken. Hiervoor moet het halve laadruim van de bus worden uitgepakt, want de tas ligt natuurlijk helemaal achteraan. Gezellig dit!
Een uur later komt de man de bus weer in gevolgd door dezelfde douane-meneer die nog even haarfijn uitlegt dat de hele bus nu een uur op hem heeft staan te wachten en dat hij de volgende keer beter niet zo moeilijk kan doen. Ik weet niet of het de "peptalk" van de douanebeambte of de ijzige blikken van zijn medepassagiers zijn, maar de man houdt zich ineens heel rustig en we kunnen weer vertrekken. Ik kijk nog een keer boos naar de man en probeer mij zelf weer zo comfortabel mogelijk in mijn stoep te nestelen.