Autotest - Vooruitgang is goed. Echter, niet iedereen verandert even snel. Een rebel wil alles zo snel mogelijk radicaal anders, terwijl de modale burger bij voorkeur stapje voor stapje verandert. Daarom biedt de Kia Niro de keuze uit hybride, plug-inhybride en elektrische aandrijving. Voor wie is de plug-inhybride bedoeld?
De vormgeving is veelzeggend. De tweede generatie van de Kia Niro oogt modern en zelfverzekerd, maar is nooit aanstootgevend of baanbrekend. Van een SUV (terreinwagen voor recreatief gebruik) heeft de Niro de hoge bouw en van een personenauto de verfijnde uitstraling. De Niro is daarom hoger dan een doorsnee auto, maar lager dan een terreinwagen en wordt vanwege die kruisbestuiving ook wel als "crossover" aangeduid.
Ruimte en uitrusting
Dankzij de hoge bouw is de instap net even makkelijker dan gemiddeld en heeft de bestuurder net even meer zicht over het verkeer dan in een traditionele, lage personenauto. De ruimte voor- en achterin is goed. Let op dat die ruimte iets verschilt per motor. Bij de hier gereden plug-inhybride is de batterij voor een gunstig zwaartepunt (laag en centraal) onder de achterbank geplaatst. De brandstoftank moest daarom naar de bagageruimte verhuizen en die is daardoor het kleinste van alle Niro's (maar nog steeds prima bruikbaar).
De opzet van het dashboard is in lijn met de andere Kia's van deze generatie. Een beeldscherm achter het stuurwiel en een beeldscherm centraal op het dashboard zijn samen in een glimmend zwart paneel gevat, waardoor ze een geheel lijken te vormen. Ondanks de moderne uitstraling is de bediening meteen vertrouwd. Waar dat zinvol is worden functies bediend middels een beeldscherm en wanneer dat handiger is kiest Kia voor traditionele knoppen.
Eén ding vraagt wel gewenning: onder het centrale beeldscherm is een display te vinden dat afhankelijk van de geselecteerde functie het infotainment- of het klimaatcontrolesysteem bedient. Het betreft hier een zeer breed en slank beeldscherm dat zo'n scherpe weergave heeft, dat het lijkt alsof het hier om fysieke knoppen gaat! Wie dat niet weet denkt een rij knoppen te missen.
De Niro biedt alles wat mag worden verwacht van een moderne auto in dit segment op het gebied van luxe en veiligheid. De Niro is echter nooit vernieuwend op het gebied van elektronica of ergonomie. Op die manier gaat Kia mee met de tijd terwijl geen enkele aanpassing van de bestuurder wordt gevraagd.
Helaas deed zich tijdens de test een probleem voor. Afgaande op de kaart van het navigatiesysteem leek de rit uitzonderlijk traag te verlopen, maar in feite was het beeld bevroren. Nadat op willekeurige knoppen werd gedrukt om het systeem weer tot leven te wekken, viel het geheel weg en gingen alle beeldschermen op zwart. Door de auto uit en weer aan te schakelen werd het probleem opgelost, maar dit mag uiteraard niet gebeuren! Bovendien bedient de Niro zich van hetzelfde audio-, communicatie- en navigatiesysteem als andere modellen van Kia, dus het betreft hier geen hagelnieuw systeem dat nog in de kinderschoenen staat. Gelukkig viel het rijke, gebalanceerde geluid van het Harman Kardon audiosysteem juist positief op.
Plug-inhybride: theorie
Zoals eerder aangegeven, is de Niro leverbaar met hybride, plug-inhybride en elektrische aandrijving. Voor deze test is de plug-inhybride, ook wel bekend als PHEV (plug-in hybrid electric vehcile), ingezet. Onder de motorkap zijn een benzine- en een elektromotor te vinden. Deze elektromotor en bijbehorende batterij zijn veel sterker dan die van de standaard hybride, waardoor tot 59 km geheel elektrisch kan worden gereden. De batterij wordt tijdens het rijden bijgeladen met energie die vrijkomt tijdens remmen of uitrollen. De bestuurder kan in drie stappen bepalen hoeveel energie wordt teruggewonnen. Daarbij geldt: hoe sterker de auto inhoudt bij het loslaten van het gaspedaal, hoe meer energie wordt teruggewonnen. De belangrijkste stroombron is echter een publiek laadpunt of het stopcontact thuis.
Door de bestemming in te geven in het navigatiesysteem kan de beschikbare elektriciteit automatisch zo efficiënt mogelijk over de rit worden verdeeld. Daarnaast kan de bestuurder zelf de voorkeur geven aan de benzine- danwel de elektromotor.
De aandrijflijn is grotendeels gelijk aan die van de vorige Niro, alleen op details is er verschil. Zo maakt de benzinemotor gebruik van de tweede generatie "GDi"-techniek, waarbij de brandstof onder hogere druk wordt ingespoten en olie met een lagere viscositeit wordt gebruikt. De batterij maakt gebruik van dezelfde cellen en chemie als voorheen, maar heeft door het gebruik van meer cellen een grotere capaciteit (was 8.9 kWh is nu 11.1 kWh). Vervolgens kan daarom meer energie worden toegediend aan de elektromotor (was 43.5 kW is nu 62 kW) en zijn de prestaties veel beter dan van de vorige Niro PHEV.
Plug-inhybride: praktijk
En daarin zit een groot deel van de aantrekkingskracht van deze motor-variant. De bestuurder kan kiezen voor de rust en souplesse van elektrisch rijden, maar ook voor de kracht van twee motoren die elkaar aanvullen. Dankzij het riante vermogen voelt de PHEV krachtiger en gewilliger dan de standaard hybride en veruit superieur aan auto's met alleen een conventionele verbrandingsmotor.
Toch is er een kritiekpunt: het samenspel tussen de beide motoren verloopt niet altijd even harmonieus, waardoor de aandrijving soms kunstmatig aanvoelt. Bovendien geeft de Niro PHEV in de elektrische modus niet het gevoel van een volledig elektrische auto, omdat ook dan te vaak merkbaar is dat de computer ingrijpt.
Tijdens de test was het beloofde elektrische bereik te realiseren, mede omdat de weersomstandigheden zeer gunstig waren (warm, droog, windstil). Het daadwerkelijke verbruik is, net zoals bij iedere andere PHEV, afhankelijk van de frequentie waarmee wordt opgeladen. Hoe vaker elektrisch wordt gereden, hoe lager het brandstofverbruik. Daarom is een PHEV vooral bedoeld voor gebruikers die veelal een vaste route afleggen en aan de start of finish kunnen laden. Wanneer niet consequent wordt geladen is de batterij alleen ballast en is de standaard hybride een verstandigere keuze.
Weggedrag
De plugin-hybride heeft een grotere batterij dan de standaard hybride, maar een veel kleinere dan de volledig elektrische Niro. En dat is duidelijk merkbaar in het weggedrag! De PHEV stuurt niet zo scherp en levendig als de hybride, maar is beduidend minder zwaarlijvig dan de elektrische Niro.
Het onderstel weet het riante vermogen van de PHEV moeiteloos te verwerken. Ook in lastige situaties reageert de Niro veilig en voorspelbaar. De Niro heeft geen uitgesproken sportief of comfortabel karakter, maar is bedoeld als goedmoedige gezinsauto voor de beschaafde middenklasse.
Conclusie
De Niro is de compacte crossover van Kia. De Niro is bedoeld als gezinsauto en daarom wel vooruitstrevend, maar niet innovatief. Juist omdat de Niro niet baanbrekend is, is de auto ook zo goed als foutloos.
De plug-inhybride is bedoeld voor wie vooruitgang wenst in bescheiden stappen. De PHEV biedt veel van de voordelen van elektrisch rijden, zoals een hoge mate van comfort en een laag verbruik. Doordat de benzine- en elektromotor hun krachten kunnen bundelen, presteert de plug-inhybride veel beter dan soortgelijke auto's met alleen een verbrandingsmotor. Tenslotte geeft de benzinemotor gemoedsrust, want wanneer de batterij leeg is, rijdt deze half elektrische Niro gewoon verder.
De Kia Niro plug-inhybrid is daarom als graffiti in opdracht: het spannende is er af, maar het idee is gebleven. Het antwoord op de vraag "voor wie is de Niro plug-inhybrid" luidt daarom: voor keurig nette rebellen.