Met de Franse slag - Verleg je horizon
Patricia Hengeveld 6 oktober 2019 9 december 2019
Door de aanhoudende regen vervolgen we onze weg richting het zuiden. De volgende stop op onze route is La Rochelle. De plek waar Marc in zijn kindertijd een aantal heerlijke vakanties heeft doorgebracht.
Ik droom weg bij zijn herinneringen aan de schilderachtige havenstad. Na al die plensbuien zie ik ons al zitten. Op het zonnige terras van een kleine wijnbar, nippend aan een glaasje wit. Een zwierige ober die onze glazen bijvult, de zon die langzaam ondergaat…
Je snapt em.
Na een fikse rit vinden we een ruime camperplaats aan de rand van de stad. Zodra we zijn geïnstalleerd, snoeren we de wandelschoenen aan voor dat gewenste drankje in het oude centrum. Hoe langer we wandelen, hoe meer ik de wenkbrauwen van Marc omhoog zie gaan. Want zoals zo vaak met jeugdherinneringen, zijn ook die van hem inmiddels gekleurd. Niets rust en romantiek, maar een drukte van jewelste op de boulevard. Gezinnen, verliefde stelletjes, skaters, een luidruchtig vrijgezellenfeest. Ondanks het rumoer heeft de stad haar charme weten te behouden en is de sfeer er ontspannen. We vinden in een achterafstraatje een 'dog-friendly' café. Daar is geen woord aan gelogen. Spetter maakt binnen no-time vrienden onder het barpersoneel en de stamgasten. Ondertussen genieten wij van hipster muziek, zelf gebrouwen bier en een borrelplank.
De volgende dag verruilen we Normandië voor Bretagne. Op advies van een van de bargasten rijden we naar Lac d'Hourtin-Carcans. Volgens haar een must-see tijdens onze rondreis. En wie zijn wij om een tip van een local in de wind te slaan, dus daar gaan we. Het is zondag, de meeste gehuchtjes onderweg lijken nog meer uitgestorven dan anders. Hier en daar is wat bedrijvigheid van een plaatselijke ondernemer. Bij de boulanger kopen we een baguette en voor de légumes stoppen we bij een groentestalletje. Een boer ploegt rustig zijn akker om, verderop schiet een paar reeën de weg over. Landelijker dan dit heb ik zelden gezien. Ondertussen blijft het stug door miezeren.
Pal aan het meer van Hourtin-Carcans ligt het badplaatsje Carcans-Maubuisson. In het hoogseizoen is het hier een paradijs voor surf- en zwemliefhebbers, nu een oase van rust. Het is fijn om na de drukte van Le-Mont-Saint-Michel en La Rochelle weer in de natuur te zijn. En dat kan hier volop. We stoppen in Fôret Dominiale de Carcans aan de rand van het meer. Voor Spetter is dat dubbel feest. Hij kan lekker in het dennenbos rauzen én hij mag nog even zwemmen. De zon breekt door. We klappen onze stoeltjes uit en zitten tevreden voor de camper. Dat is van korte duur. Terwijl de pastasaus niet veel later op het fornuis borrelt, tikt de eerste regen op ons camperdak. Marc en ik kijken elkaar aan. Morgen rijden we door naar Spanje, op zoek naar de zon, hoe graag we ook wat meer van 'la douce France' hadden willen zien. Amper een week hebben we langs de kustlijn gereden.
Typisch gevalletje 'met de Franse slag'…
* De uitdrukking 'met de Franse slag' wil zoveel zeggen als iets afraffelen. Wat ik niet wist is dat deze term zijn oorsprong vindt in de paardrijkunst van de 17e eeuw. De term werd gebruikt om de zwierige Franse rijstijl te omschrijven, waarbij de ruiter de lange zweep (slag) losjes hanteerde.
Tegenwoordig wordt de uitdrukking vooral figuurlijk gebruikt en verwijst het naar het afleveren van half werk.