Zelf geteelde aardbeien snoepen is geen zonde: ze zitten barstensvol vitamine C en zijn goed voor de lijn
23 calorieën zitten er slechts in 100 gram aardbeien
Amerikaanse voorouders
Tot de ontdekking van Amerika waren er in Europa enkel wilde aardbeien en bosaardbeien, overwegend kleine aardbeienvariëteiten. De eerste voorouders van de aardbeien zoals wij die nu kennen werd in de 17de eeuw uit Noord-Amerika ingevoerd. Dat was de Fragaria virginiana, een wilde aardbei met kleine vruchten. In de 18de eeuw bracht de Franse ontdekkingsreiziger Antoine Frézier uit Chili de Fragaria Chiloensis mee, een ras met grote vruchten. Franse telers slaagden erin om beide vruchten te kruisen. Zo ontstond de Fragaria x ananassa. Door deze aardbei opnieuw te kruisen met de Europese bosaardbei kwamen de doordragende rassen tot stand, zoals we die nu kennen. Deze rassen blijven vruchten produceren van de lente tot het najaar, tot wanneer de vorst het onmogelijk maakt.
Het ene ras aardbeien is het andere niet
Zowat 90 procent van de beroepstuinders teelt het ras Elsanta. Dat ras is zo populair omdat het gemakkelijk te plukken is, mooi van vorm, gemakkelijk te stockeren en te bewaren. Het zorgt voor zowat 75 procent van het huidige aardbeienaanbod. Elsanta wordt aangevuld door het ras Darselect, dat ook grote mooie vruchten levert met een goede zoete smaak. Bij de vroege rassen zijn Lambada en Clery belangrijk. In het voorjaar kun je weleens de Franse Gariguette aantreffen, een delicate aardbei met een subtiele smaak en aroma.
Barstendvol vitamine C
Van alle besvruchten bevatten aardbeien het meeste vitamine C, gemiddeld 60 mg per 100 g. Bovendien zitten in aardbeien mineralen zoals calcium, fosfor, kalium en magnesium, vitamine B1, B2 en B6, vruchtenzuren en suikers. Ze bevatten weinig koolhydraten en eiwitten en geen vetstoffen. Ze zijn goed voor de lijn: 100 g vers geteelde aardbeien bevatten slechts 23 kcal.
De aardbei is geen echte vrucht, zoals bijvoorbeeld een appel, maar een schijnvrucht. Wat we eten is de opgezwollen bloembodem van de plant. De eigenlijke vruchtjes zijn de tientallen kleine pitjes aan de buitenzijde. Een gemiddelde aardbei heeft 200 van die pitjes.
Lekker zoete en aromatische aardbeien vragen om eenvoudige bereidingen. Eet ze puur, eventueel met een beetje suiker of zoetstof, of met wat slagroom, een bolletje roomijs, platte kaas of yoghurt. Aardbeien kun je verwerken in vruchtensoepjes samen met onder meer rode en blauwe bessen, bramen en frambozen, verfrist met een takje munt, of samen met dezelfde vruchten in een gratin met een sabayon van eidooiers, room en mousserende wijn of champagne. Je kunt ze verwerken in smoothies, coulis, sorbets en roomijs, of in schijfjes snijden en er gebakken taartbodems mee beleggen. Aardbeien combineren goed met chocolade, aardnoten, amandelen, honing, oranjebloesem, peper, munt en zoethout. Minder verwachte combinaties zijn met parmezaan en blauwe kaas, boleten, chilipepers, mosterd, geroosterde kip en lamsvlees, en met wijnen zoals chardonnay en tempranillo.
Geteelde aardbeien bewaren
Aardbeien zijn het allerbest op de dag dat ze geplukt zijn, maar je kunt ze ook nog enkele dagen bewaren. Laat ze in een bakje verpakt met cellofaan of leg ze in een kommetje bedekt met plastic folie en zet ze in de koelkast. Daar kunnen ze twee tot drie dagen blijven. Spoel ze even voor gebruik en verwijder pas daarna het kelkje. Zo voorkom je dat de vrucht te veel water opneemt en aroma en vitamines verliest. Laat ze na het spoelen zo snel mogelijk in een vergiet uitdruipen en dep ze droog met keukenpapier. Haal ze een uur of twee voor je ze opeet uit de koelkast. Hun smaak en aroma ontwikkelen beter als ze op kamertemperatuur zijn.
Aardbeien: goede buren / slechte buren
- goede buren: knoflook, kropsla, prei, radijsjes, borage, stambonen, spinazie - slechte buren: koolsoorten Klik hier voor uw dichtsbijzijnde dealer Lees ook: aardbeien kweken kas