omdat ik een stuwmeer aan vakantiedagen op mn conto had staan waarvan er slechts 5 meemogen naar 2010, moest ik gaan inplannen. weekje tussen kerst en oud/nieuw was al verplicht, maar toch resteerden er nog 12 1/2 dag om aan eigen vrije tijd te besteden.
afgelopen week kwam dus plots, maar we hebben er een heerlijk ontspannen weekje van gemaakt: we checkten het beeld-en-geluid instituut, we checkten de idfa (negative, veel te duur om aan een dosis filmminuten te komen), we bekeken twee biosfilms en lasten één dvd-avondje in. bovendien trokken we een anderhalf dagje naar egmond aan zee voor de combi van strandwandelen en sauna-arrangement in een puik hotel.
Voeg daar nog aan toe dat ik een waanzinnige achterstand aan administratie heb weg- en bijgewerkt en u snapt dat ik errug relaxed ben.
ik vind dat er iets wringt in de opstelling: je maakt op hoge poten amok over het voornemen een stel net-niet=mislukte jongeren voor een werkproject naar new york te sturen, omdat het weggegooid geld zou zijn en je deze mensen niet wilt belonen.
tegelijkertijd vind je dat je zelf het recht hebt om naar een land op werkbezoek te gaan waar je al geruime tijd je afkeer van betuigt en waar je echt niet heen gaat om de relatie eens te verbeteren. het woord "contradictio" komt bij me op.
waarom is t fout om jongeren een werkvakantie te bezorgen die wellicht inderdaad een hoge beloning is, terwijl je zelf in een reizende commissie gaat zitten om op zeker effe een relletje te schoppen in Turkije?
dat is toch geen stijl? hou de eer aan jezelf, laat iemand meegaan die wellicht echt iets aan de verbetering van banden wil gaan doen tijdens die trip.
Vorgie week stierf de oude, althans: hij wachtte op euthanasie. Aangezien er geen geld is voor een nieuwe, kwam de hulp van vriend Rondie- alsof hij t rook- als geroepen.
met veel kunst en vliegwerk bouwde hij een gereedstaande reserve pc om tot het apparaat vanwaar ik u nu bericht.