Een paar dagen na 11 april (four-eleven voor onze overzeese vrienden) kwamen de gezamenlijke cultuurfondsen (een unicum) met een reactie die enerzijds te verwachten, maar anderzijds eigenlijk heel raar was. De fondsen vonden namelijk dat wat de Raad voorstelde, veel te ingrijpend was. Vernieuwing, zo stelden ze, moest in een lagere versnelling gezet worden. Hiermee, om de hiervoor geschetste beeldspraak af te maken, begonnen de fondsen met een dijkverzwaringsproject rondom diezelfde culturele polder.
Zo lijnrecht als nu hebben beslissers in de culturele sector nog nooit tegenover elkaar gestaan, wil ik maar zeggen. Om het even scherp te zetten: de Raad pleit voor een terugkeer naar het systeem van vóór 1986. Toen bracht het rapport van de Commissie De Boer een scheiding aan tussen lokale, regionale en nationale financiering in respectievelijk presentatie, educatie en productie.