Jan Garbarek and The Hilliard Ensemble | Astrid Daans
door Astrid | dinsdag, 17 november, 2015 | Artiest van de week
Jan Garbarek and The Hilliard Ensemble – Parce mihi domine
Ik ben dol op muziek, bijna alle muziek. Zo kan ik heerlijk wegzwijmelen met een pure soul 'evergreen' (van het 'Me and Mrs. Jones' kaliber), maar een melancholisch riedeltje blues (B.B. King spelend op zijn Lucille) op zijn tijd mag ook. Pop, klassiek, jazz, muziek met Afrikaanse en oosterse invloeden, experimenteel, noem maar op. Het mag allemaal!
Lievelingetje
Er is echter één instrument dat bij mij een stapje voor heeft. Een instrument dat een speciaal plekje in mijn hart heeft en dat is de sax. In het bijzonder de Alt sax. Voor mij het mooiste instrument van allemaal!
'Hippe' ma
Voor mijn jongens ben ik best een toffe, want ik kan met ze meepraten over bijvoorbeeld hip-hop, dubstep en drum and base (heerlijk ritmisch). Ik ben een heuse fan van Kid Cudi en de Gorillaz en zelfs Justin Bieber (met een hele volwassen sound nu) staat in mijn muzieklijst.
Muziek is een wezenlijk onderdeel in mijn leven. Zowel een melodie als een tekst kunnen mijn hart raken. Ik kan verwonderd raken van een mooi bespeeld instrument of een goed getimed 'tingeltje'. Ook vind ik het heerlijk om een stuk te 'ontdekken'. Ik kan eindeloos luisteren en steeds nieuwe dimensies en lagen in het stuk ontdekken.
Ik ben denk ik een echte tekstenfreak. De tekst kan voor mij ook heel bepalend zijn of het me gaat raken of juist niet. Ik word gewoon blij wanneer een tekst perfect aansluit op de melodie en andersom.. "La.la.la.la" of refreinen die ontelbaar worden herhaald, worden onbarmhartig door mij gediskwalificeerd.
En dan word je zo nu en dan compleet uit je sokken geblazen. Liefde op het eerste gezicht om het even plastisch uit te leggen. Dan overkomt je een 'mindblowing', niet in woorden uit te leggen moment, waarin verwondering, ontzag, herkenning en ontroering als het ware over elkaar heen buitelen. Dat magische moment waarbij je adem stokt en je hart een slag overslaat (en misschien je mond ook nog eens open valt).
Dat overkwam mij twee maanden geleden toen ik op een stilteretraite was in Maarssen. Iedere ochtend kom je in stilte bij elkaar in een kapel voor een kleine dienst en een aantal teksten die je kan overpeinzen die dag. Omdat iedereen 'binnendruppelt' wordt een muziekje afgespeeld tot iedereen aanwezig is. Op zo'n moment, net toen ik ging zitten op een meditatiebankje, werd ik dus compleet onverwacht verrast door zo'n overdonderende prachtige compositie dat ik het niet droog hield.
Ik hoorde een Gregoriaans gezang, begeleid door een voor mij op dat moment onbekende saxofoonspeler. Dát en mijn onderonsje met de Allerhoogste maakte de ervaring 'hemels'.