Feuilleton: Over Bergen Heen (271) | Nederlands Dagblad
271. Rachel was zwanger van de tweeling. Ze had wat je noemt een partiële abruptie, wat zeggen wil dat de placenta begon los te komen van de baarmoederwand. Ze kreeg een maand absolute rust in bed, in de hoop dat we het konden tegenhouden, maar ondanks dat en zonder dat zij er iets aan kon doen, verslechterde de situatie. Ze was een lopende tijdbom.
Ik probeerde met haar te praten en haar uit te leggen dat het de dood van de tweeling en van haarzelf zou betekenen als de placenta volledig losscheurde. Haar dokter en ik wilden de tweeling halen. Ze staarde ons aan alsof we ons verstand verloren hadden en zei: 'Waar breng je ze dan naartoe?'
Ik wilde Rachel houden, en als dat betekende dat de kinderen daarom moesten gaan, dan moesten ze gaan. We zouden ze aan God teruggeven. Zij en ik konden meer kinderen krijgen. Ik wilde dat we samen oud zouden worden en om onze rimpels zouden lachen.
Zij wilde dat ook, maar het probleem was dat er een kleine kans … een heel kleine kans was dat de kinderen het toch zouden halen als we niets deden. Dat ze het alle drie zouden halen.