Uit het oogpunt van een mogelijk daardoor verslechterde relatie met het voormalig moederland? Een voormalig moederland dat tot de dag van vandaag formeel excuses moet aanbieden voor hetgeen Doedel en diens familie is aangedaan? Opsluiting zonder enig vorm van proces? Nederland weigert nog altijd zijn medisch dossier vrij te geven. Zeer wel mogelijk omdat er in staat dat Doedel geen geestesziekte had en dus niet in een psychiatrische kliniek thuishoorde.
Het ultieme doel van het Comité is om een dergelijke excuses voor elkaar te krijgen. Eerherstel van Doedel door Nederland. En opname van de gevangenschap van Doedel in de Guinnes Book of World Records. Doedel heeft langer vastgezeten dan ’s werelds bekendste oud politieke gevangene, Nelson Mandela.
Tijdens de bijeenkomst werd door Henk Herrenberg, bestuurslid van het Comité Herstel Louis Doedel en adviseur van president Bouterse, erop gewezen dat alle ‘gevallen helden’ uit de Surinaamse geschiedenis in ere moeten worden hersteld. En of je nu fan bent van Bouterse & co of niet, wapenfeit is dat in 1983 een plein naar Doedel en andere grote zonen van Suriname is vernoemd. De beschikking werd geslagen, alleen kreeg het Louis Doedel plein nooit een gezicht, noch naambord.
Mij viel vooral dit op tussen al die toespraken. De boodschap van pater Wong Loi Sing en oud-vakbondsleider Thomas van Genderen dat niet alleen de koloniale leiders van toen fouten maakten, maar ook leiders van nu. En dat het de hoogste tijd is dat de leiders van nu, beginnen met zich corrigeren willen ze de geschiedenis ingaan als goede leiders. Want ook zij maken vandaag de dag personen en organisaties die het niet per se met hun handelen eens zijn, monddood. Precies zoals Doedel ooit monddood werd gemaakt. Hem het leven onmogelijk werd gemaakt. Het recht op een menswaardig bestaan is hem ontnomen door de jarenlange eenzame opsluiting.
Die vernedering voelen vele niet medestanders van de huidige machthebbers in Suriname nog altijd. Van de nabestaanden van de 8 december slachtoffers, kritische mensen in de politiek, journalistiek of vakbondsbeweging tot personen die plotseling op ‘de verkeerde plek’ zaten bij het waaien van een nieuwe politieke wind. Nog altijd voert de Oude Politiek de boventoon in Suriname. Een erfenis van de slavernij. Of je bent met mij, of je bent het niet. Dat betekent: je loopt mee in de pas en sluit je aan bij mijn partij, anders wordt je ontheven, krijg je ontslag, krijg je geen hulp van mij of werk ik je zelfs tegen. De patronen van de koloniale periode zijn nog altijd prominent aanwezig in een samenleving als Suriname. Leiders van iedere politieke kleur hebben zich hieraan bezondigd.
Door hiermee te stoppen en ook tegenstanders of critici van jouw regime vrijelijk hun ding te laten doen zonder angst en intimidatie, betoon je jezelf pas echt als een leider van een volk. Wong Loi Sing voegde aan deze wijze woorden ook nog eens formele excuses namens de katholieke kerk toe voor dat wat Doedel is aangedaan.
Weliswaar speelde de katholieke kerk geen actieve rol in Doedels opsluiting, maar door jarenlang te zwijgen – zich niet uit te spreken over het lot van één van haar volgelingen, kerkgenoten, zijn de katholieke kerkleiders van toen medeschuldig aan het lot van Doedel en vele anderen die onderdrukt werden enkel en alleen omdat ze zich uitspraken. Pater Wong Loi Sing gaf met zijn uitspraken die ochtend bij de onthulling van het beeld van Doedel, en het excuses het goede voorbeeld. De hand in eigen boezem steken heet dat.