Sweet 21: Elise, ex-topsportster | Humo
Sweet 21: Elise, ex-topsportster
'Tot mijn achttiende verliep mijn leven volgens een klokvast schema: 's ochtends om zes uur lag ik al in het zwembad, daarna school, krachttraining, zwemmen, eten, slapen. Elke dag hetzelfde. Eigenlijk is dat heel makkelijk, want je hoeft er niet bij na te denken en geen keuzes te maken. Nu moet dat kiezen wel, en dat vind ik aartsmoeilijk.'
ab dinsdag 17 december 2013, 06:34
Weinig jonge levens zijn in vijf jaar tijd meer veranderd dan dat van Elise Matthysen. Kort na het vorige Humo-interview vertrok de zestienjarige topsportster naar de Olympische Spelen in Peking als piepjonge zwembelofte die België, na Fred Deburghgraeve en Brigitte Becue, opnieuw op de kaart zou zetten. Peking werd een succes – ze haalde de halve finales op de 100 en de 200 meter schoolslag – maar drie jaar en drie maanden later stopte ze met competitiezwemmen, ontgoocheld omdat ze niet meer dezelfde toptijden neerzette. Volgens haar omgeving was de mentale druk te groot en bracht de overgang van meisje naar vrouw gewichtsproblemen mee, waardoor ze minder snel zwom en haar zelfvertrouwen kwijtraakte. Elise werd een gewoon meisje uit de Kempen dat, met één been in de volwassenheid, een stukje van haar jeugd moest inhalen.
Elise «Stoppen met zwemmen: dat beslis je niet van vandaag op morgen. Ik heb er maanden over gepiekerd. Zwemmen was mijn hele leven. Wat moest ik ánders gaan doen? Dus deed ik altijd maar voort. Tot ik op een bepaald moment besefte dat ik alleen maar zwom uit gewoonte, niet omdat ik het graag deed. Toen heb ik de knoop doorgehakt – in november 2011 was dat. Het gevoel dat ik daarbij had, was heel dubbel: het was alsof mijn wereld instortte, en tegelijk was het een enorme opluchting.»
'Ik kan me niet voorstellen dat ik er over een halfjaar mee zou stoppen, ik zou me dood vervelen als ik niet zou zwemmen.' (Elise op haar zestiende in Humo, zomer 2008)
HUMO Verveel je je vandaag dood, Elise?
Elise «Ik zwem nog altijd, hoor, ik heb geen degout van chloor (lacht). Maar niet op het niveau van vroeger, en niet met mensen die constant op mijn vingers zitten te kijken. Ik zou me inderdaad dood vervelen als ik nooit meer in het zwembad lag. Ik train nog altijd zes tot acht uur per week, afhankelijk van mijn lessenrooster – ik studeer chemie aan de Karel de Grote-­Hogeschool in Antwerpen. Voor een leek is dat misschien veel, maar voor mij echt niet. Soms doe ik nog eens mee aan een wedstrijd, maar niets moet en alles mag.
»Ik geef ook zwemtraining aan kinderen van zeven jaar: dat vind ik heel tof, het geeft me veel voldoening om ze te zien evolueren.»
HUMO Tijdens ons vorige interview, in de zomer van 2008, was er van stoppen nog geen sprake. Peking moest toen nog komen. Hoe was dat voor jou?
Elise «De Spelen zijn zo overweldigend, zo'n totaalervaring, dat je nooit helemaal de juiste woorden vindt om het gevoel te beschrijven dat je er krijgt. Voor mij was het al een enorme verrassing dat ik ernaartoe kon: dat was een prestatie op zich, het maakte eigenlijk niet veel meer uit of ik het daar nu goed of slecht zou doen. Ik was de jongste van de Belgische ploeg, het enige meisje bij de zwemmers, en ik werd wel in de watten gelegd (lacht). Het zwemmen komt aan het begin van de Spelen, dus nadat ik mijn wedstrijden had gezwommen, kon ik twee weken doen wat ik wilde. Ik deelde een appartementje met Kim Gevaert, Tia Hellebaut en turnster Gaelle Mys. We deden veel onnozel: in het Olympische dorp rondhangen, naar de wedstrijden kijken, dagenlang het volkslied inoefenen (lacht)... Heel ontspannen allemaal. En natuurlijk keek ik op naar die meisjes, zeker toen Kim zilver haalde en Tia goud.»
HUMO Je hebt het daar zelf ook erg goed gedaan.
Elise «Ik heb twee keer de halve finale gehaald en ben dertiende en zestiende van de wereld geworden, op de 100 en 200 meter schoolslag. Da's eigenlijk fantastisch, maar destijds stond ik daar niet bij stil. Ik dacht gewoon: 'Ha ja, ik heb goed gezwommen, fijn.' Pas achteraf heb ik beseft wat voor unieke momenten dat waren. Als ik ergens spijt van heb, is dat het wel: dat ik er op het moment zelf niet méér van genoten heb.»