Mijn vader heeft een soort van Marokkaans gewaad. Ik denk dat het een nachthemd is, maar hij vertelt dat het gebedskleding is. Er hoort ook iets van een mutsje bij. Ik weet niet of hij het ook wel eens draagt. Op de momenten dat hij alleen is. Ik kan me een keer herinneren dat hij het aan had, maar dat was op verzoek van mijn zus en mij.
Bij het appartementen complex waar hij woont is een wilde tuin. In het midden staat een grote betonnen kikker waar ik graag op klim. Nadat we een Spiderman film hebben gekeken in het filmhuis klim ik op weg naar huis door het winkelcentrum heen. Ik schiet web uit mijn polsen.
Is hij wel eens alleen? Mijn vader heeft heel veel vrienden. Vrienden waar hij ons wel eens mee naar toe neemt. Hun namen ben ik nu vergeten, maar ik kan hun gezichten nog uittekenen. Er hing een vrijgevochtenheid om hen heen die ik schijnbaar als 6 jarig jongetje herkende en die waarschijnlijk meer met werkloosheid, drank en drugs te maken had (de vrienden niet mijn vader). Ook heeft hij net als wij thuis een kostganger. Een Engelsman.
Als ik in het weekend bij mijn vader ben dan stoeien we altijd op het bed. Ik win heel vaak, maar dat is meer omdat hij mij laat winnen en dat weet ik natuurlijk best wel. Toch voel ik me stoer en sterk. Talloze malen steken we met de bus of op de fiets de dijk naar Enkhuizen over. Evenzoveel keren zit ik in een cel in het gevangenis museum. Het Zuiderzee Museum is alleen nog maar binnen en ik kan de boten die daar liggen uittekenen. Van ieder knopje van de permanente tentoonstelling in Het Nieuwland, beneden bij de grote zendmast aan het begin van de dijk, weet ik wat het doet. Bijna ieder weekend gaan we wel ergens naar toe.
Op een zondag zijn we bij kennissen in een andere wijk. Hun zoon is van mijn leeftijd en heeft een gokautomaat in zijn kamertje staan. Om vier uur fietsen we heel hard naar huis, want op de ARD die met ruis via de antenne te ontvangen is zenden ze een piratenfilm uit. Als hij ons aan het eind van de zondag naar huis fietst rijden we in mijn hoofd altijd de sloot vlak naast het huis in. Toen het een keer heel hard onweerde dacht ik helemaal niet aan de sloot, maar kroop stevig tegen zijn rug aan.