Volgens één van mijn professoren was de mensheid in twee groepen te verdelen. Mensen die leven in grotten en mensen die leven in hutten. Voor de liefhebbers van grotten moet het Minnaertgebouw in Utrecht ideaal zijn. De centrale hal is een soort grot. Niet altijd even warm en oorpronkelijk was het de bedoeling dat water via het dak in een vijver sijpelde. Dat water moest bijdragen aan de koeling van het gebouw dat aan weerszijden van de centrale grot vol met apparatuur staat.
Dankzij deze briljante ingreep werd er bespaard op peperdure koelinstallaties. Bovendien was een grote aula niet meegenomen in het oorspronkelijke programma. Uiteindelijk bleek het experiment met het lekwater niet goed uit te pakken. Tegenwoordig wordt het water via hemelwaterafvoeren van het dak geleid. Het zou zomaar kunnen dat binnenkort, 15 jaar na oplevering, alsnog in koelinstallaties moet worden geïnvesteerd.
Interessant is te bedenken dat een conventionele installatie na 15 jaar zou zijn afgeschreven. Ook zonder centrale aula was het gebouw dus toe aan een grote investering. Wat dat betreft heeft dit experiment linksom of rechtsom blijvende waarde. Zeker voor grotbewoners.
Lees een kritisch artikel over de experimentele gevel en binnenruimte van het Minnaertgebouw op bouwwereld.nl
Geplaatst in: 1995-1999, Michiel Riedijk, Utrecht, Willem Jan Neutelingsgetagd: grotpermalinkEen reactie plaatsen	
Noem me ouderwets maar voor mij mag een gebouw gewoon een gebouw zijn. Met een gevel van stenen, glas, staal, misschien hout, leien of zink. Het sportcentrum in een hoek van het van Galenzwembad probeert zich te verbergen achter een laagje planten. Het verstopt zich voor de buurtbewoners die hier eigenlijk geen gebouw wilden. In een stad is groen heilig. Ook al staat er een hek omheen zoals rond de ligweide van het van Galenbad. De bomen en de struiken laten de stad ademen en bieden een rustpunt in het jachtige stadsleven. Datzelfde groen is een barrière. Het groen van de ligweide en het Rembrandtpark markeert het einde van de stad. Een paar honderd meter groen, een viaduct en bruisend Oud-West is overgegaan in desolaat Nieuw-West. Een gebouw had de verbinding kunnen maken tussen die twee stadsdelen. Een gemiste kans, al moet ik eerlijk zeggen dat de groene gevel overtuigend is begroeid. Door het jaar heen bloeien verschillende kleuren. Zelfs in de winter kleurt de gevel groen. Achter de gevel is het binnenbad al even zorgvuldig ontworpen. Onder golvende houten plafonds zwem je toch nog veilig van Oud- naar Nieuw-West.
Geplaatst in: 2005 - 2010, Amsterdam, Andere Tijden Architectuur, Ton Venhoevengetagd: mercator, nieuw west, oud west, sportfondsenbadpermalinkEen reactie plaatsen