Veel hulpverleners zoeken naar methoden en technieken om te visualiseren. De Duplo-methodiek, ontwikkeld door Marleen Diekmann en gebaseerd op het contextuele gedachtegoed van Nagy, biedt hierin tal van mogelijkheden.
Zowel datgene wat speelt binnen een individu als datgene wat speelt tussen individuen wordt met de duplo-popjes zichtbaar en zo beter hanteerbaar gemaakt voor zowel de cliënt als de hulpverlener. Ook datgene wat niet of moeilijk in woorden te vatten is, kan zo tot uitdrukking worden gebracht. Het is een methodiek die zowel kinderen als volwassen aanspreekt en die kan gebruikt worden binnen de context van hulpverlening en therapie, supervisie en teamvergaderingen.
Tussen de theoretische uiteenzetting en demonstraties door gaan de deelnemers zelf intensief met de ‘popjes’ aan de slag. Deze workshop reikt in korte tijd een aantal heel bruikbare hulpmiddelen aan.
Werken met de duploblokjes is ontwikkeld door de Nederlandse therapeute Marleen Diekmann en dient als methodische ondersteuning bij psycho-therapie. De contextuele benadering van Ivan Boszormeny-Nagy vormt het kader van deze methodiek. Het is een belangrijk instrument om een verhaal in beeld te brengen en kan ook gebruikt worden om trauma’s te bespreken.
De taal wordt uitgedrukt door middel van duplo poppetjes in allerlei maten, soorten, generaties en culturen. Ze hebben verschillende huidskleuren, er zijn afwijkende types om bepaalde karakteristieken te symboliseren en er zijn er in allerlei leeftijden, van baby’s tot grootouders. Ze kunnen staan en zitten en hun armen en benen kunnen bewegen. Naast de poppetjes kan er ander materiaal gebruikt worden om allerlei mogelijke beelden en betekenissen te symboliseren. Zo kan men gekleurde vierkantjes gebruiken om processen, klachten of symptomen aan te duiden, schatkistjes om krachtbronnen aan te duiden en verhogingen om iemand groot te maken. Als grens tussen het verleden en het heden gebruikt men een toverstokje. De samenstelling van het materiaal hangt af van de smaak, stijl en creativiteit van de hulpverlener en cliënt. Zo kan als symbool voor alcoholisme een klein flesje genomen worden maar daarvoor kan je ook andere symbolen verzinnen.
De cliënt en de hulpverlener spelen met de poppetjes alsof ze aan het schaken zijn. Dit ‘schaakspel’ zet de emotionele en relationele geschiedenis stukje bij beetje op tafel. Stukjes uit het verleden worden zichtbaar en dit kan veel teweeg brengen. Mensen die onverdraaglijke dingen meegemaakt hebben, geraken soms verlamd. Het zien van hun eigen werkelijkheid in gekleurde, zich verplaatsende poppetjes, plastieken vierkantjes en symbolen brengt hen opnieuw in beweging. De humor en de speelsheid die van de poppetjes uitgaan maken de werkelijkheid bespreekbaar en beter te verdragen. Door symbolen toe te voegen aan de poppetjes en de poppetjes in verhouding te zetten tot elkaar, krijg je de betekenis ook sneller helder.
De poppetjes blijken een internationale zeggingskracht te hebben, vooral in gebieden waar cliënten creatiever zijn en minder verbaal theoretisch dan in Europa.
is psychologe en Contextuele psychotherapeute met een zelfstandige praktijk. Opleider en supervisor bij Leren over Leven, medestichtster van de Scheidingsschool en Context in beeld, opleider bij Rapunzel. Ruime werkervaring in de Bijzondere Jeugdzorg, in het werken met ouders en kinderen in (echt)scheidingssituaties en in het contextueel werken met de duplomethodiek, EMDR-therapeute.