geplaatst: 3 december 2020, 16:16 uur
Wow wat een gaaf boek weer van een schrijver die me zeer aanspreekt tot nu toe. Na het geweldige boek The Road las ik dit keer No country for old men. Ook ik heb helaas eerst de film gezien, maar goed dat viel niet meer terug te draaien.
McCarthy heeft een bijzondere schrijfstijl. Korte, droge zinnen, vaak zonder leestekens... de 2 verhalen die ik nu van hem las, leenden zich hier echter uitstekend voor. Ook dit verhaal was weer rauw, spannend en bij vlagen troosteloos. Mensen die leven op of net over het randje van de samenleving, emotieloze killers, grauwe stadjes in het hete en droge zuiden van Amerika. Tijdens het lezen viel e.e.a. goed te visualiseren.
Het begint met de vraag wat je zou doen als je toevallig tegen een 'crime scene' aan loopt en een koffer vol geld vind. Draai je je snel om of neem je het mee? De hoofdrolspeler kiest voor optie 2 en roept daarmee veel ellende over zich af. Spannende scènes volgen, waarin hij wordt achtervolgt door goedwillende politie agenten en nietsontziende moordenaars. Met name Anton Chigurh spreekt tot de verbeelding. Als lezer kom je niets van zijn motieven te weten. Heeft hij je eenmaal gevonden dan is het kop of munt spel nog de enige uitweg uit een zekere dood. Hij legt daarbij rustig uit, waarom hij je gaat doden. Aanstekelijke gesprekjes, alsof het over koetjes en kalfjes gaat. Nogmaals, de schrijfstijl van McCarthy werkt uitstekend in dit boek.