Seksmail met journalist Lotfi el Hamidi: 'Ik verlang onbaatzuchtig naar God' | De Volkskrant
Seksmail met journalist Lotfi el Hamidi: 'Ik verlang onbaatzuchtig naar God'
Wekelijks mailt (of appt) Arnon Grunberg met mensen over seks. Deze week: journalist Lotfi el Hamidi.
Dag Lotfi,
Recent schreef je in je column in NRC Handelsblad over de verheerlijking van misdaad en de verleidingstechnieken van criminelen, door bijvoorbeeld Happy Meals uit te delen. Ook de film Scarface met Al Pacino kwam ter sprake. Zoals al eerder door onderzoekers is opgemerkt is die film populair onder jonge criminelen én sommige terroristen.
Maar Scarface was en is voor mij nog altijd een essentiële en erotiserende film. Tony Montana is ondanks alles een voorbeeld.
Heb jij ooit net als Tony Montana gefantaseerd dat de wereld van jou is? Heb je ooit, al was het maar even, die sensatie gevoeld? En was dat niet bij uitstek een erotiserend gevoel?
Grappig dat je Scarface als voorbeeld neemt. Had die film eigenlijk niet een antikapitalistische boodschap? Onvergetelijk is de scène waarin Montana in een jacuzzi richting de televisie vloekt en tot de volgende conclusie komt: 'Kapitalisme is genaaid worden.' Sprak de doorgewinterde kapitalist, reageerde zijn doorgesnoven vrouw ad rem.
Nee, de fantasie de wereld te bezitten heb ik nooit gehad, ik vrees dat ik daar te romantisch voor ben. Vandaar ook dat ik me meer kon identificeren met Al Pacino in Carlito's Way, waar hij een crimineel speelt die juist uit de misdaad wil stappen. Weg naar de Bahama's, met de liefde van zijn leven.
Het is wellicht minder erotisch, net als monogamie. Maar het is wel heerlijk overzichtelijk.
Je kunt van alles in Scarface zien, ook de ontluistering en deconstructie van de Amerikaanse droom. Misschien zelfs antikapitalisme, en nee, ik ben geen antikapitalist.
Maar ik vermoed dat jongens, misschien ook meisjes, die om wat voor reden dan ook menen geen vanzelfsprekende toegang te hebben tot alle geledingen van de maatschappij in Tony Montana iets herkennen, of in hem zelfs een rolmodel zien.
Hij doorziet het systeem en verschaft zich toegang tot geld en liefde, ik zou hem een romanticus willen noemen. Er is niets tegen monogamie en overzichtelijkheid. Het is mij dikwijls niet gelukt monogaam te zijn, maar dat betekent niet dat ik monogamie afkeur.
Minder erotisch, zeg je, maar overzichtelijk. Wat is voor jou het belangrijkste in het leven en hoe ga je om met verlangens die haaks staan op een monogame levenshouding?
Het belangrijkste in het leven, zo'n vraag aan een family guy levert zelden een spannend antwoord op.
Naast een romanticus ben ik trouwens ook een mysticus, in navolging van de middeleeuwse soefilerares Rabi'a uit Basra, ook wel beschouwd als de grondlegster van de liefdesmystiek. Zij stelde spirituele extase op één lijn met het verliefd worden op God.
Ik verlang onbaatzuchtig naar God. Jij ook?
Niet alleen spannende antwoorden zijn goede antwoorden. Bovendien is veel spannend als je echt nieuwsgierig bent.
Onbaatzuchtig naar God verlangen vind ik erg mooi. Dat ontroerde me. Ik geloof niet dat ik onbaatzuchtig kan verlangen, ik geloof dat er in al het verlangen iets zit wat het onbaatzuchtige uitsluit, al is het het verlangen om de ander te redden of de ander van zijn pijn te verlossen.
Ja, ik verlang denk ik ook erg naar God. Het verlangen naar God is het verlangen naar het monster in jezelf waarmee niet goed te leven valt. Het verlangen naar God begrijp ik verder als het verlangen naar verlossing, naar de dood – voor zover verlossing en dood van elkaar te scheiden zijn, ik hoop van wel – en uiteindelijk ook naar kennis en inzicht die altijd ook macht zijn.
Hoewel ik mijzelf als een ironisch mysticus beschouw denk ik niet dat ik verliefd kan worden op het idee God, maar ik kan wel verliefd worden op Zijn vertegenwoordigers op aarde, op stukjes God die wat mij betreft altijd ook stukjes monster zijn.
Maar het belangrijkste, lieve Lotfi, is het verlangen en volgens mij vinden wij elkaar daarin: zolang het verlangen leeft leven wij.