Ervaringsverhaal: een premature geboorte bij 29 weken - Het verhaal van Aimée - Baren & zo
De 20 weken echo is wat eerder dan normaal vanwege onze geplande zomervakantie. Het wordt een ontspannen echo. We hebben al veel gezien op de echo rond 16 weken waardoor we met vertrouwen de 20 weken echo tegemoet gaan. En gelukkig wordt ons gevoel bevestigd. Het kindje lijkt het prima naar zijn zin te hebben! Een aantal weken na de 20 weken echo heb ik een reguliere controle bij de verloskundige. Ze hebben de 20 weken echo met elkaar nog eens bekeken en uit voorzorg willen ze me iets intensiever gaan begeleiden. De baby blijkt aan de kleine kant te zijn. Ze zit op de onderste groeilijn. Zo lang ze deze lijn blijft volgen, is het goed. Maar ze mag nu niet meer achterblijven. Aangezien Sophie en Luuk ook kleine kindjes waren bij de geboorte past het in het plaatje en maakt de verloskundige zich geen zorgen. We spreken af dat er elke 3 weken een groei echo gemaakt wordt. Ik ben blij dat ze het zo serieus nemen en ze weten me gerust te stellen.
In de weken op de highcare groeit ons vertrouwen. We moesten voor de thuiskomst uitgaan van de uitgerekende datum. Stiekem hoop ik dat dit eerder zal zijn nu blijkt dat ze het zo goed doet. Wat een kracht heeft dit meisje! Er blijft een aandachtspunt en dat is haar HB. Deze blijft maar dalen en komt op een kritiek punt. Toch laat Aimée in haar gedrag niet zien dat ze last heeft van een laag HB. De hoop is er dat haar lijfje dit zelf gaat oppakken en zal laten stijgen. Helaas gebeurt dit niet. Er wordt besloten om haar in week 36 nog een bloedtransfusie te geven. Dit hebben ze ook gedaan op haar geboortedag omdat toen al bleek dat ze een laag HB had. De bloedtransfusie doorstaat ze goed. En in de dagen daarna gaat Aimée met grote sprongen vooruit! En dan komt het moment dat de verpleegkundigen vertellen dat het zo goed gaat dat ze het aandurven om Aimée van de monitor te halen. Een grote stap waar we naar uit hebben gekeken, maar een stap die we ook zo spannend vinden. Ook al probeerden we goed te letten op wat Aimée liet zien, de monitor gaf ons de informatie over hoe het ging met Aimée. Het was onze houvast. Ongemerkt hielden we de monitor tijdens het buidelen maar al te goed in de gaten. Straks ligt ze niet meer aan de monitor. Hoe weten we dan of ze het goed doet? Wat als ze wel een dip heeft in haar saturatie of hartslag en we dit niet weten? We realiseren ons dat ons vertrouwen in de afgelopen weken gegroeid is, maar dat het ook nog kwetsbaar is. Om ons voor te bereiden op deze stap zetten ze de monitor alvast op zwart als wij komen buidelen met Aimée. Zo zien wij niet meer hoe Aimée het doet, maar zien de verpleegkundigen dit nog wel op de schermen die voor hen zijn aangesloten. Een mooie tussenstap. Als dat ook goed blijkt te gaan, is het moment dan toch daar. Samen met de verpleegkundigen halen we de draadjes los van haar lijfje en zetten we de monitor definitief uit. Zo fijn dat je hier als ouder bij wordt betrokken! In de dagen daarna blijft het goed gaan met Aimée. We mogen samen met haar een dag doorbrengen in een eigen kamer. Weer een voorbereidende stap richting het naar huis gaan. En dan komt het verlossende bericht; zondag 29 november mag ze met ons mee naar huis! Precies wanneer ze 37 weken is! Op de laatste dag wordt ze nog een keer gewogen. En wat blijkt? Ze is precies verdubbeld in haar gewicht! Geboren met 1180 gram en wanneer ze 2360 gram is gaat ze met ons mee naar huis!