Waar zie je God aan het werk? Waar zie je wonderen gebeuren? Waar zie je iets nieuws ontstaan waar niets was? Wij merken dat we midden in een proces zitten waarin we dat leren te zien. Je kijkt er namelijk zo vaak overheen. Het zijn vaak ogenschijnlijk zulke kleine dingen, die we zo snel als 'normaal' bestempelen. Goed leren kijken en luisteren waar God aan het werk is, is een vaardigheid die oefening vraagt. Daarnaast hebben we dit jaar geleerd, dat Gods wonderen juist daar zichtbaar worden, waar Zijn kinderen los durven laten. "Geloven is risico nemen" zei laatst iemand. En ik denk dat hij gelijk heeft. Maar wel risico nemen in geloof. Dat is wat Petrus deed toen hij uit de boot stapte, zonder 100% zeker te weten of die stem inderdaad van Jezus was. Wij zeggen vaak stappen, maar ik stel me voor dat hij al schuddend en bibberend zich over de rand van het schip heen werkte, terwijl de wind om zijn hoofd gierde, de golven over het dek sloegen en de boot wild op en neer ging als een rodeostier. Zo liet hij zich vallen en…. bleef staan! Jezus maakte het onmogelijke mogelijk en Petrus wist nu zeker dat Hij het was, die hem riep.
Geloven is 'gaan'
Zoiets voelen wij in het klein. We hebben een jaar in Schwerin gewoond en hebben gezocht naar de plek waar God ons in de toekomst wil gebruiken. We hebben nooit een stem vanuit het niets gehoord, een heldere droom gehad of grote letters in de lucht gezien: "Lankow". En toch denken wij dat God ons een deur opent naar deze buitenwijk van Schwerin. Door ontmoetingen, studie, verlangens van andere partijen, eigen gevoelens, opmerkingen van de kinderen en nog veel meer verzamelden we puzzelstukjes, die allemaal in deze richting lijken te wijzen. Maar hoe weet je het nu 100% zeker dat dit je 'roeping' is? Het antwoord is simpel: Niet. Het is uiteindelijk een stap op water. Uitproberend ontdekken of je het goed gehoord hebt. Gaan. In beweging komen.
Op dit moment zijn we aan het zoeken naar een woning, maar geschikte woonruimte voor een gezin met 3 kinderen is er in de wijk Lankow niet. Bijna alle woningen hebben maximaal 2 slaapkamers. Dit is ook de reden, waarom de wijk vergrijst, sociaal zwak is en er weinig nieuwe gezinnen komen. Ons gebed is dat God voor ons het onmogelijke mogelijk maakt. Dat hij iets beschikbaar stelt, wat er nog niet is. Enkele weken geleden werden we gebeld door twee woningcoöperaties: ze hadden allebei een 4-kamer-appartement beschikbaar. Dat is was een bemoediging en uiteraard zijn we ze gelijk gaan bezichtigen. Maar ook deze woningen waren behoorlijk krap en we stelden onszelf de vraag: kunnen we hier de komende jaren wonen? Antwoord: als het niet anders gaat, ja. Maar veel bewegingsruimte moeten we niet verwachten. De spannende vervolgvraag voor ons was: wat doen we? Gaan we voor safe? De tijd begint tenslotte wel wat te dringen, aangezien Lisa na de zomer in Lankow naar school hoopt te gaan en wij nog een opzegtermijn van onze huidige woning hebben van drie maanden. Of nemen we het risico en wijzen we de woning af? Waar ligt de goede balans tussen 'door God gegeven verstand gebruiken' en 'geloofsvertrouwen'?
We hebben besloten de woning af te wijzen en hebben God gebeden voor een appartement met minimaal 5 kamers. Deze week hadden we weer contact met de woningcoöperaties en werden ons twee kleinere woningen naast elkaar aangeboden, waarbij het mogelijk was een tussenmuur uit te breken. De dag erna belde een andere woningcoöperatie, dat zij intern onderzoeken of er meerdere gezinswoningen gecreëerd kunnen worden door twee woningen samen te voegen. De kans dat ze ons binnenkort iets konden aanbieden, waarbij wij onze verbouwingswensen konden aangeven, was erg groot, werd ons verteld.
Hierin zien we God aan het werk. Als hij ons ergens voor wil gebruiken, dan zal Hij ook in alles voorzien wat nodig is om het werk tot Zijn eer goed te kunnen doen. Van ons wordt gevraagd los te laten, beschikbaar te zijn en te ontvangen wat Hij aanbiedt.
Hoe het verder gaat en waar we precies terechtkomen weten we nog niet. Dat blijft spannend, maar ook avontuurlijk. We hopen daar in de komende tijd meer over te kunnen delen. In ieder geval veel dank aan een ieder die meegebeden heeft voor een woning. Dat was niet te vergeefs en blijft nog altijd een gebeds- én dankpunt! We hopen ook dat dit lange verhaal zal bemoedigen ook in uw/jouw situatie te oefenen in het zien waar God aan het werk is en zelf eens 'uit de boot te stappen'. Moet je vaker denken aan een bepaald persoon, fiets eens langs. Misschien wil God je juist dan gebruiken in Zijn koninkrijk.