Schooltv: Maud heeft anorexia - Een eetstoornis waar je ziek van wordt
Een eetstoornis waar je ziek van wordt
21 november 2016 (online tot 20 november 2026)
Hulpverleners zien de laatste jaren steeds vaker jonge kinderen die in de problemen raken door hun eetgedrag. Ze willen gezond eten en gaan daar zover in dat het niet meer goed is voor hun lichaam. Maud is tien jaar en heeft anorexia: ze wil niet eten omdat ze bang is dat ze dik wordt.
Zo. Nee, ik wil 'm niet. Alsjeblieft. Ga even goed zitten. Nee Maud, dat doen we niet. Ga even goed zitten. Ik wil niet. Dan gaan we even beginnen. Niet het brood kapot maken. Ik maak het brood niet kapot! Ik zie het toch. Nee! Ik wist niet dat ik een eetstoornis had, dat het zo heette. Toen moest ik eerst het ziekenhuis in, allemaal onderzoeken gehad. Toen moest ik naar een psychiater, ook een keer. Want misschien was er wel iets in m'n hoofd aan de hand. En toen zeiden ze: je moet naar een diëtiste.
En toen was ik helemaal van slag. Ik dacht: dat wil ik niet.
Een diëtiste gaat eten geven en ik haat eten en ik wil niet eten. En ja, toen werd vastgesteld dat ik echt anorexia had. Een hekel aan eten. Ze haat het zelfs dus. Maud heeft anorexia. We zitten inmiddels op 15 minuten, Maud. Dus je hebt nog 10 minuten over. Er zitten hier 11 kinderen, maximaal 12 tegelijk op de kliniek. Dit is een van de plekken waar kinderen met anorexia geholpen kunnen worden. Een kliniek in Zeist. Ook Maud zat hier een tijdje, toen het echt heel slecht met haar ging. Eigenlijk is anorexia niet meer dan een gebrek aan eetlust. Dat hebben we allemaal weleens gehad. Want iedereen heeft griep gehad en dan heb je geen eetlust. Maar anorexia nervosa is de ziekte waarbij je minder wil eten omdat je bang bent dik te worden. En waarbij je lichaamsomvang of je gewicht een hele grote rol in je gedachten gaat spelen. Annemarie werkt al jaren met anorexia-patiënten. Er zitten steeds vaker jongere meisjes bij. Daar maakt ze zich zorgen over. We denken dat kinderen jonger worden omdat ze veel jonger worden geconfronteerd met gezond eten. In de tweede helft van de basisschool worden er lessen gegeven over gezond eten en gezond bewegen. Ouders zijn zich daar ook bewust van. Maar bij sommige kinderen haakt dat aan iets verkeerds aan. Die gaan dan afvallen, minder eten. En die raken daar helemaal door geobsedeerd, hun hele hoofd zit er vol mee. Dat geldt zeker ook voor Maud. De gedachte aan anorexia is groter dan al haar andere gedachten. We maken een onderscheid tussen de eetstoornis en mij. Dit is de anorexia. En dit is Maud. 'Je mag niks meer eten.' Dat zei een stemmetje in je hoofd? Ja. Was die nogal boos ook, dat stemmetje? Ja, die zei de hele tijd: 'Je bent niet goed, je bent te dik en je hebt een dik hoofd, dat is vooral het probleem.' De anorexia heeft invloed op de hele familie van Maud. Maud ken ik als een heel behulpzaam, lief zusje. En de eetstoornis die is gewoon heel hard tegen mij soms ook.
Eerst dacht ik bij mezelf van: Wat heeft Maud toch, wat is dit Maud, doe niet zo flauw. En nu denk ik steeds meer van: Het is die eetstoornis maar, laat maar lekker babbelen. Ja, hier is-ie. Wat is dat? Dat is m'n sokkenbol.
Wat ga je daarmee doen? Je bent wel benieuwd he? Ja, ik snap er niks van. Goed he? Ja, echt wel. Kampioen slopen.
En waarom doe je dit nou? Om m'n woede kwijt te raken.
Een paar maanden geleden was Maud extreem veel afgevallen. Ze at toen bijna niets meer. Maar langzaam maar zeker gaat het steeds beter met haar. Sinds kort gaat ze weer naar school. Dit is toch wel goed, jongens? Nee. Te klein? Ik denk dat-ie iets te dun is. Haar klasgenootjes hebben haar een steuntje in de rug gegeven, met een kalender vol lieve briefjes. Er staat op: 'Maud is cool, behulpzaam en lief.'	Wat voor gevoel krijg je als je dit zo leest? Ik vind het gewoon lief. Dat ze hier tijd in steken, ik vind het gewoon hartstikke lief. Ik wil een verdediger. Handen weg van degenen die aanvaller willen zijn. En sporten, dat doet ze ook weer. Oke Maud, kom maar op. Naam roepen en gaan. Eh... Tina! Het gaat dus de goede kant op. Maar het gaat niet vanzelf. Ze heeft nog veel begeleiding nodig. En eens per week moet ze terug naar de kliniek om gewogen te worden. En dat vindt ze verschrikkelijk. Wat is er dan Maud? Ik wil het gewoon niet! Nee, maar je weet dat het elke week moet. Ja, en jij weet dat ik het elke week niet wil!	Je doet het hartstikke goed, lieverd. Als Maud zwaarder is geworden baalt ze, want dan voelt ze zich te dik. En als ze is afgevallen betekent dat dat ze meer zal moeten eten. Het is dus nooit goed. Ja, het bonnetje komt eruit. Je mag je aankleden.
Het is ietsje minder dan vorige week. Had je zeker niet verwacht, of wel? Daar gaan we zo meteen naar kijken.
Tja, het is nog even moeilijk voor Maud. Maar toch helpt het enorm dat ze met haar ouders hulp heeft gezocht in de kliniek. Als je jong bent, maak je de beste kans om helemaal te herstellen van anorexia nervosa. Dat komt omdat je ouders gemotiveerd zijn. Ook als jij dat niet bent, want jij vindt het heel moeilijk om te herstellen.
En omdat ouders ook echt goed kunnen blijven opletten.
Laatste slokje. Hulp zoeken dus, want je kunt het niet alleen. En dat is ook precies de reden dat Maud haar verhaal wil delen. Ik hoop dat ik er andere kinderen mee kan helpen. En dat zij ook weten dat er andere kinderen zijn die het hebben. En dat ze het ook vertellen aan hun ouders. Hij zit wel!