In de 6e klas deed ik mijn eindexamen. Na overleg met school heb ik besloten dat in een keer te doen, in plaats van het uit te spreiden over 2 jaar. Tussen neus en lippen door is toen mijn moeder aangespoord om mijn PWS te schrijven. Verder heb ik met hulp waar dat nodig was, een aparte kamer, een leraar die mijn woordenboek hanteerde, mijn eindexamen gehaald en ben ik geslaagd!
Met dit korte overzicht van mijn middelbare schooltijd wil ik graag duidelijk maken wat in mijn ogen valkuilen zijn en wat de school kan betekenen voor leerlingen met een lichamelijke handicap. Ik was daarbij ook nog eens erg verlegen, wat echt een dodelijke combinatie is. Je kunt nog zo ver komen in een rolstoel, maar uiteindelijk loop je vast en heb je hulp nodig als je verder wilt. Als je dan te verlegen bent om die hulp te vragen, loop je dus vast. De school kan je hierbij helpen, bijvoorbeeld door een soort buddy-systeem (zoals dat tijdens mijn Rome reis) te gebruiken. Met een beetje geluk hou je daar goede vrienden aan over.
Je te veel afzijdig houden, ook in de pauzes en tussenuren, is niet handig. Je kunt je beter onder de medeleerlingen mengen, zodat zij ook merken dat je erbij wilt horen. Ze zullen je meer betrekken bij activiteiten en in gesprekken. Veel leuker dan alleen filmpjes te kijken op je tablet of telefoon.
Een andere valkuil is dat het erg lastig is in te schatten wanneer je anders dan de ‘gewone’ leerlingen behandeld moet worden. Zo hoefde ik nooit na te blijven voor te laat komen. Voor het eerste lesuur van de dag was dat ook wel eerlijk, omdat ik afhankelijk was van de taxi (leerlingenvervoer). Maar voor andere uren had ik echt geen excuus, en kon ik best als ieder ander gestraft worden. Een slimme jongen (zoals ik) maakt daar gebruik van, en houd bijvoorbeeld wat langer pauze. Het helpt om je situatie uit te leggen. Het is meestal zo dat men je wel wil helpen, maar vaak niet weten hoe en wanneer. Als je ze daarbij helpt door te vertellen wanneer je welke hulp nodig hebt, komt het vaak goed!

Wandelen gaat eigenlijk vanzelf. Toch gebeurt er inwendig echt wel wat. Wat doet een uurtje wandelen met je lichaam?
Je hartslag gaat langzaam omhoog, je bloedsomloop krijgt een boost en je spieren warmen op. Je gewrichten worden minder stijf en je gaat soepeler bewegen. De koolhydraten in je lichaam leveren de nodige energie voor de activiteit.
Je hartslag versnelt en je bloeddruk verhoogt. Er komen chemische stoffen vrij die je bloedvaten verwijden. Zo bereiken bloed en zuurstof gemakkelijker en sneller de spieren. In deze fase verbrand je zo’n 6 calorieën per minuut.
Je lichaamstemperatuur stijgt. De bloedvaten onder je huid zetten uit om hitte af te geven. Je ademhaling versnelt. Hormonen, zoals adrenaline en glucagon, komen vrij. Adrenaline bereidt je lichaam voor om in actie te komen en glucagon verhoogt je bloedsuikerspiegel.