De Gnevny-klasse (Russisch: Эскадренные миноносцы проекта 7, Eskadrennije minonostsi projekta 7) torpedobootjagers werden eind jaren dertig, begin jaren veertig gebouwd voor de Marine van de Sovjet-Unie. Deze schepen vochten in de Tweede Wereldoorlog.

Beschrijving 
Begin jaren 1930 voelde de Sovjet-Unie zich in staat om de bouw van torpedobootjagers opnieuw te beginnen en 48 schepen werden besteld onder het tweede Vijfjarenplan. Het ontwerp werd geproduceerd met Italiaanse hulp, ondanks ideologische verschillen tussen de Sovjets en Fascistisch Italië. Ze lijken op gelijkwaardige torpedobootjagers gebouwd in Italië voor de Griekse en Turkse Marinekorpsen.

Ze hadden last van enkele zwakheden van gelijke Italiaanse schepen zoals structurele zwakheden en beperkte zeewaardigheid. Er waren ook significante machineproblemen in de eerste schepen. De ontwerpfouten kwamen aan het licht tijdens testen van de eerste schepen in 1936 en 1937 en de productie werd stilgelegd na 30 schepen. Een aangepast ontwerp kwam daarna in dienst als het Type 7U.

Vier schepen van de Pacifische Vloot werden overgedragen aan de Marine van het Volksbevrijdingsleger van de Volksrepubliek China en dienden daar als de Anshan-klasse.

Schepen

Zwarte Zeevloot

Baltische Vloot

Pacifische Vloot
Alle Pacifische-Vlootschepen werden gebouwd door Dalzavod in Komsomolsk aan de Amoer en gesleept naar Vladivostok voor de afbouw, wegens de ondiepte van de Amoerrivier. Een schip, de Resjitelny (I), ging verloren door stranding tijdens de sleep, en was te beschadigd om te repareren. Het materiaal voor deze schepen werd samengesteld in Nikolajev en daarna verscheept naar het oosten via de Trans-Siberische spoorlijn.

Torpedobootjagerklasse