Sigismund van Oostenrijk (Innsbruck, 26 oktober 1427 — aldaar, 4 maart 1496) was een zoon van Frederik IV van Oostenrijk en Anna van Brunswijk-Lüneburg. Hij volgde zijn vader in 1439 op in Tirol en Voor-Oostenrijk, tot 1446 onder regentschap. Tijdens een groot deel van zijn regering lag Sigismund in strijd met de bisschop van Brixen, die hij in 1460 gevangen nam, waarvoor hij door paus Pius II geëxcommuniceerd werd.

Met het Verdrag van Sint-Omaars (1469) verkocht Sigismund, Opper-Elzas en het graafschap Ferrette (een erfenis via zijn grootmoeder) aan Karel de Stoute, met een clausule tot terugkoop. Dit laatste was de aanleiding voor de Bourgondische Oorlogen.

In 1477 werd hij door Frederik III verheven tot aartshertog. Samen met paus Sixtus IV probeerde hij tevergeefs te voorkomen dat veertien joodse inwoners van Trente in 1485 werden opgehangen op beschuldiging van moord op de kleine Simon van Trente.

Sigismund voerde tijdens zijn bestuur een hervorming van het geldwezen door. In 1487 werd Jakob Fugger de Rijke zijn bankier en geldverschaffer.

In 1490 werd hij gedwongen om het graafschap Tirol en Voor-Oostenrijk af te staan aan de latere keizer Maximiliaan I

Sigismund was eerst gehuwd met Eleonora, dochter van Jacobus I van Schotland en daarna met Catharina, dochter van Albrecht van Saksen, maar had geen nakomelingen.

Voorouders

Referenties

Habsburg
Aartshertog (niet regerend)
Graaf van Tirol
Persoon in de 15e eeuw