|
|-
| 
|-
| 
|-
| 
|-
| 
|-
| 
|-
| 
|-
| 
|}
De Mikojan-Goerevitsj MiG-17 of kortweg MiG-17 (Russisch: Микоян и Гуревич МиГ-17) (NAVO-codenaam: Fresco) was een straaljager uit de Sovjet-Unie uit het begin van de jaren 1950.

Ontwikkeling 

De MiG-17 werd gebaseerd op de succesvolle voorloper van Mikojan-Goerevitsj, de MiG-15. De ontwikkeling ervan begon in 1949. Het toestel werd ontworpen om de tekortkomingen van de 15 bij hoge snelheden weg te werken. De belangrijkste vernieuwing was het gebruik van hoekvleugels. Samen met de hertekende staart zorgden die voor meer stabiliteit voorbij de geluidsmuur. De MiG-17 kreeg ook nieuwe van Rolls-Royce gekopieerde turbojets met naverbrander.

Het prototype van de MiG-17 maakte een eerste vlucht op 14 januari 1950. Op een gecrasht prototype op 17 maart na werd het toestel met succes getest en op 1 september 1951 werd het in productie gebracht. Het basistoestel was bestemd als gevechtsvliegtuig uitgerust met drie boordkanonnen. Een tweede prototype was ontwikkeld als onderscheppingsjager. Dit toestel werd uitgerust met een radar. Er werd ook een variant met radar ontwikkeld voor alle weersomstandigheden (17P). Midden 1953 verscheen de 17F-variant met de VK-1F motor met naverbrander wat betere prestaties gaf. In 1956 werden 47 toestellen omgebouwd tot 17PM's. Ze werden uitgerust met de nieuwe K-5-lucht-luchtraket. Ten slotte werd ook een kleine serie 17R-verkenningsvliegtuigen gebouwd.

Vanaf 1955 mocht Polen de MiG-17 in licentie zelf produceren. De Poolse toestellen heetten Lim-5. Het eerste toestel werd gebouwd op 28 november 1956 en tegen 1960 waren 477 toestellen geproduceerd. Polen bouwde naast de standaardversie ook de verkenningsversie (5R), de onderscheppingsjager (5P) en een eigen aanvalsvariant (5M). Andere Poolse versies waren de 6bis vanaf 1963, de 6M in de jaren 70 en de 6R en MR verkenningsvliegtuigen.

Nadat er in 1956 reeds 17F's geassembleerd werden verkreeg ook China een licentie op het toestel in 1957. De Chinese versie ervan heette Shenyang J-5 en de Chinese exporttoestellen F-5. In 1964 begon het land met de ontwikkeling van een variant uitgerust met radar, de J-5A. Er werd ook een trainingstoestel ontwikkeld (JJ-5/FT-5) met twee zitplaatsen. Dit was de enige tweezitsvariant van de MiG-17 en werd tussen 1966 en 1986 ook als laatste variant geproduceerd. Het toestel is nog steeds in dienst bij de Chinese luchtmacht. Ook in landen als Noord-Korea, Pakistan en Soedan zijn varianten van de MiG-17 nog steeds in dienst wat het tot een van de langst operationele gevechtsvliegtuigen ooit maakt.

Operationele geschiedenis 
Het hoofddoel van de MiG-17 waren Amerikaanse lange-afstandsbommenwerpers die destijds nog propelleraangedreven waren. Toen die vervangen werden door supersonische bommenwerpers was de MiG-17 verouderd en werd opgevolgd door de supersonische onderscheppers MiG-21 en de MiG-23.

Alvorens dat gebeurde werd het toestel wel operationeel in twintig luchtmachten. Begin jaren 1960 werd de MiG-17 standaard in de landen van het Warschaupact. Andere kopers waren bondgenoten van de Sovjet-Unie in Afrika en Azië.

In 1958 was de MiG-17 voor het eerst bij gevechtshandeling betrokken toen Chinese toestellen op Taiwanese F-86 Sabre's botsten boven de Straat van Taiwan. Midden jaren 1960 werden MiG-17's van Noord-Vietnam ingezet in de Vietnamoorlog. Ook MiG-17's van Arabische landen zagen actie in de verscheidene oorlogen tegen Israël. Hier kenden de toestellen weinig succes wat geweten wordt aan de ondermaatse opleiding van hun piloten.

Varianten 
 I-300  Prototype.
 MiG-17  Basisversie met VK-1-motor.
 MiG-17A  Gevechtsvliegtuig met VK-1A-motor.
 MiG-17AS  Multirol-toestel voorzien voor raketten.
 MiG-17P  Toestel voor alle weersomstandigheden met radar.
 MiG-17F  Basisgevechtsvliegtuig met VK-1F-motor.
 MiG-17PF  Toestel voor alle weersomstandigheden met radar en VK-1F-motor.
 MiG-17PM/PFU  Gevechtsvliegtuig met radar en K-5-raketten.
 MiG-17R  Verkenningsvliegtuig met camera en VK-1F-motor.
 MiG-17SN  Prototype met twee zijluchtinlaten en 23mm-kanonnen in de neus.
 Shenyang J-5  Chinese versie in licentie.

Gebruikers 

  Afghaans Nationaal Luchtkorps  Ongeveer 100 MiG-17F's vanaf 1957.
  Albanese luchtmacht  12 J-5's en 8 JJ-5-trainers van Chinese makelij.
  Algerijnse luchtmacht
  Angolese volksluchtmacht/luchtverdediging en luchtafweer  Toestellen in dienst.
  Bangladese luchtmacht
  Bulgaarse luchtmacht
  Burkina Fasaanse luchtmacht
  Koninklijke Cambodjaanse luchtmacht  Toestellen mogelijk in opslag.
  Luchtmacht van het Volksbevrijdingsleger  Eigen Shenyang J-5-variant.
  Congolese luchtmacht
  Cubaanse revolutionaire luchtmacht
  Egyptische luchtmacht
  Ethiopische luchtmacht
  Guinese luchtmacht
  Guinee-Bissause luchtmacht
  Hongaarse luchtmacht
  Indonesische luchtmacht  MiG-17F en -17PF toestellen geopereerd van 1961 tot 1969.
  Iraakse luchtmacht
  Jemenitische luchtmacht
  Libische luchtmacht
  Madagascarse luchtmacht
  Malinese luchtmacht  Toestellen in dienst.
  Koninklijke Marokkaanse luchtmacht
  Mongools luchtverdedigingsmachtcommando
  Mozambikaanse luchtmacht  Toestellen in dienst.
  Nigeriaanse luchtmacht
  Koreaanse volksluchtmacht  Toestellen J-5 in dienst.
  Ugandese luchtmacht
  Oost-Duitse luchtmacht
  Pakistaanse luchtmacht
  Poolse luchtmacht  Eigen Lim-5-variant.
  Roemeense luchtmacht  12 17PF's vanaf 1955 en 50 17F's vanaf 1956.
  Soedanese Luchtmacht  Toestellen 17 en J-5 in dienst.
  Somalisch Luchtkorps
  Somaliland
  Luchtmacht van de Sovjet-Unie
  Sri Lankaanse Luchtmacht  Toestellen uit dienst.
  Syrische luchtmacht
  Tanzaniaanse Volksverdedigingsluchtmacht  Toestellen J-5 in dienst.
  Tsjechische luchtmacht
  Luchtmacht van de Verenigde Staten
  Vietnamese Volksluchtmacht
  Zimbabwaanse luchtmacht

Zie ook 

 Mikojan
 Mikojan-Goerevitsj MiG-15

Externe links 
  fas.org - MiG-17 FRESCO / J-5 FRESCO
  globalsecurity.org - MiG-17 FRESCO

17
Straaljager