Een sprookspreker was een beroep in de middeleeuwen.

Een sprookspreker was een persoon die rondtrok om overal waar het maar kon zijn gedichten en teksten voor te dragen tegen betaling. Het handelt hier om een rondreizend brooddichter, minstreel en spreker die door literatuurdeskundigen met het begrip sprookspreker wordt aangeduid. Een van de bekendste sprooksprekers was Willem van Hildegaersberch. Het eerste deel van het woord verwijst naar sproke, een kort Middelnederlands verhaal in verzen, vaak met een opvoedkundige strekking.

Sprooksprekers traden op op feesten en partijen en aan het hof. Tijdens feesten, met kerst en Nieuwjaar en bij bruiloften werden ze uitgenodigd als deel van het feestvermaak tussen muzikanten, artiesten, komedianten en muziekmakers. Sprooksprekers behandelden in hun voordrachten zowel morele zaken als huwelijk, hoofse liefde alsook politieke kwesties als oorlogen, adellijke rol in bestuur, belastingheffing, corruptie, rechtspraak en burgerij. Hun sproken waren voorzien van een morele en opvoedkundige lading en dienden als spiegel en reflectie voor de toehoorders.

Sprooksprekers 
 Augustijnken van Dordt, die de voorganger was van
 Willem van Hildegaersberch
 Willem van Delf
 Freidank (Midelhoogduits), ook: Vridanc
 Boudewijn van der Loren
 Noyde of Noydekin

Zie ook
 Orale traditie
 Volksverhalen van Nederland

Beroep in de middeleeuwen
Middeleeuwse literatuur
Volksverhaal
 
Voordrachtvorm