De bal is rond. Een paar dagen geleden kwamen we ’s morgens bij onze favoriete groenteman. Er werd druk gespeculeerd over de wedstrijd die het Italiaanse elftal die avond moest spelen tegen Uruguay. Gezien de magere prestaties van ‘gli azzurri’ tot dan toe zei ik dat die arme stakkers het nog zwaar zouden gaan krijgen. Er viel een ijzige stilte. ‘Arme stakkers? Wist ik wel over wie ik het had? Hollanders, dàt waren pas zielige, lompe heikneuters. Ik hoefde de zaak niet meteen te verlaten, maar was er nog iets anders van mijn dienst of wilde ik meteen afrekenen? Toen Nederland Mexico had uitgeschakeld en Italië allang weer aan andere dingen dan voetbal dacht, ging ik natuurlijk toch even bij ze langs en kocht alleen een kilo sinaasappels, vanwege de mooie kleur. Over voetbal geen woord, of toch, want toen ik weg liep siste de groenteman tussen zijn tanden: ‘maar una coppa hebben die olandesi nog nooit vastgehouden’.
En dan gisteravond. Ik keek bij mijn lieve Nederlandse vriendinnen van de minicamping ‘Piazza Azzurra’, bij Ostuni. Inderdaad, een zwaar frustrerend gebeuren, tot de ontknoping natuurlijk! Zag je dat van Gaal niet eens zo hard juichte toen het was afgelopen? Dat komt omdat hij alles in de nacht voor de wedstrijd allang had zien aankomen. ‘In de allerlaatste minuut gaat Krul erin en dan is het gepiept’, dacht hij en draaide zich nog eens lekker om. Tussen de wedstrijden door blijf ik natuurlijk toch fijn doorkoken en het is nu een ideaal moment om van alles in de zon te drogen, zoals tomaten, abrikozen en andere groenten en fruit. Hier worden de ingrediënten op lange matten gelegd, die gemaakt zijn van iets wat op bamboe lijkt maar in het Italiaans ‘canna’ wordt genoemd: heel dik riet. Je kunt die matten, -‘sciaje’ heten ze in Pugliees dialect – voor weinig geld overal kopen en dat is een geluk, want het is nogal een klus om ze zelf te maken. De abrikozen die ik gebruik om te drogen zijn groot, zoet en sappig. En eenmaal gedroogd hebben ze bovendien een prachtige kleur!
Italiaanse recepten zijn vaak in de “wij” vorm geschreven. Dat maakt de band die er toch al is (want Italianen zijn een kokend volk) alleen nog maar sterker.