Het Boekje Open: Lucas Zandberg
In de bijna wekelijkse rubriek Het Boekje Open geven auteurs een kijkje in het brein van een schrijver. Lucas Zandberg debuteerde in 2007 met Mijn leven is van mij, een roman over Elisabeth van Oostenrijk. Eerder schreef hij Mayling, een biografische roman over de Chinese presidentsvrouw Madame Chiang Kai-Shek, en De laatste maîtresse, waarin een courtisane de turbulente periode van de Franse revolutie beleeft. Lucas schrijft daarnaast met enige regelmaat korte verhalen, hij verzorgt een boekenrubriek in het literaire tijdschrift Azra Magazine en schrijft recensies voor de populaire literaire weblog Tzum. Zijn vierde roman De vergeten prins is een fictieve interpretatie van een periode in het leven van Wiwill, de vroeg gestorven oudste zoon van koning Willem III en zijn eerste vrouw koningin Sophie. Lucas vertelt over zijn schrijfgewoontes, toekomstplannen, en do's en don'ts tijdens het schrijven: 'Al die mensen die een paar stukjes op een blog zetten en zichzelf dan schrijver noemen… Bespottelijk.'
'Mensen die beweren dat ze kunnen rondkomen van het schrijverschap hebben doorgaans een goedverdienende partner of een vermogende familie. Dat geldt niet voor mij. Om in mijn levensonderhoud te voorzien werk ik op een hogeschool. Leuk werk, overigens. Het schrijverschap en de daaruit voortvloeiende nevenactiviteiten stellen me vooral de laatste jaren wel in staat minder te werken, dat zeker.'
Wat was je geworden als je geen schrijver was?
'Diep ongelukkig, want ik heb altijd geweten dat ik later zou gaan schrijven. Ik kan me er geen voorstelling van maken dat het me niet zou zijn gelukt. Als ik nu nog niet zou zijn gepubliceerd, zou ik nog steeds de hoop koesteren dat het alsnog zou lukken.'
'Dat doe ik vrijwel nooit, uit angst dat een buitenstaander mij in dat prille stadium ontmoedigt. Mijn redacteur mag natuurlijk meekijken als er eenmaal een flink aantal woorden op papier staat.'
'De allereerste afgeronde versie van het manuscript stuur ik naar de inmiddels hoogbejaarde moeder van een bevriende schrijfster, die een scherp oog voor detail heeft. Zij ziet dingen die ik over het hoofd zie. Als het boek eenmaal gedrukt is, probeer ik het los te laten, want dan is het in principe van iedereen.'
'Thuis aan een bureau zitten is niets voor mij. Ik maak de meeste schrijfkilometers als ik in een andere omgeving vertoef. Ik reis bijvoorbeeld graag naar de Alpen, waar ik me dan afzonder in een b&b of een hotel. Overdag maak ik dan zeer lange bergwandelingen, en 's ochtends en 's avonds schrijf ik. Mijn roman Mayling heb ik grotendeels in China geschreven. Maar deze winter zat ik tweemaal een week met mijn dochter op een Waddeneiland. Dat leek me toen best een fijne schrijfplek, dus wie weet zoek ik het een volgende keer dichterbij.'
Wat heb jij absoluut nodig om te kunnen schrijven?
'Rust! Ik word razend als iemand het aandurft mij tijdens het schrijven lastig te vallen met alledaagse kwesties. Dan blokkeer ik volledig. Vandaar dat ik de eenzaamheid opzoek tijdens het scheppende proces. Speciale rituelen heb ik niet. Daarvoor ben ik vermoedelijk te aards.'
'Dat laat ik graag aan anderen over. Ik ben te bang dat anderen mijn eigen woorden tegen me gebruiken. Ik ben een lafaard.'
'Op de basisschool. Vooral dankzij meester Freek, die mij stimuleerde te gaan schrijven. Ik was dan ook diep beledigd toen de lerares Nederlands in de brugklas mij niet selecteerde om een stukje te schrijven voor de schoolkrant. Maar ik durfde mezelf pas schrijver te noemen nadat mijn werk gepubliceerd werd. Anderen houden er andere maatstaven op na. Al die mensen die een paar stukjes op een blog zetten en zichzelf dan schrijver noemen… Bespottelijk.'
'Iemand die zegt dat hij nooit jaloers is op het succes van een ander liegt. Een collega-auteur gaf laatst toe dat ze best jaloers is op het succes van één van mijn boeken, maar dat ze me dit aan de andere kant erg gunt. Zo sta ik er zelf ook in. Een kleine dosis jaloezie is gezond. Het houdt je scherp en maakt je ambitieus.'
'E.L. James, de schrijfster van de Fifty Shades-trilogie. Totaal niet kunnen schrijven, maar toch een wereldberoemd auteur zijn. Dat moet een unieke sensatie zijn.'
'Zulke vragen vind ik vreselijk, want ze geven me altijd het gevoel dat ik op een of andere manier tekortschiet. Ik zou hier waarschijnlijk een prachtig antwoord op geven als ik zo iemand was uit een beschermd milieu die enkele studies "uitprobeert" en dan op kosten van zijn ouders gaat filosoferen over de maatschappij, maar mijn teleurstellend prozaïsche verklaring is dat ik schrijf voor mijn eigen plezier en vanuit een innerlijke drang.'