Kleurrijk Grijs (13): Mevrouw Liebregts heeft een mooi idee | Eindhoven | ed.nl
EINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als schrijver in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij neemt waar en legt vast, in woord en beeld. Vandaag deel 13.
Rob Schoonen 29-08-17, 10:07 Laatste update: 30-08-17, 09:45
Mevrouw Liebregts mist haar Frans elke dag. Niet dat ze daar elke dag over klaagt, maar ze hield zoveel van hem. En dan voelt dat gemis nog altijd als een hard gelag. Ook al is het nu 14 jaar geleden. Gelukkig heeft ze een grote familie en die ziet ze best wel vaak; haar oudste zoon (ook Frans) komt zelfs elke dag op bezoek: ,,Die slaat geen dag over".
Mevrouw Liebregts. © Rob Schoonen
Wat ook helpt: zijn schilderijen hangen om haar heen. Want Frans had jarenlang een schildersbedrijf in de Hoogstraat, maar daarnaast was hij ook kunstschilder: ,,Daar heeft hij verschillende cursussen voor gevolgd." Een aantal van zijn landschappen zie je in haar kamer, naast bloemen en stillevens. ,,Hij trok er graag op uit, naar de hei bij Veldhoven bijvoorbeeld of de velden bij Gennep; met een veldezeltje erop uit. Heerlijk vond t-ie dat."
Hij trok er graag op uit, naar de hei bij Veldhoven bijvoor­beeld of de velden bij Gennep; met een veldezel­tje erop uit. Heerlijk vond t-ie dat
Mevrouw Liebregts over haar 14 jaar geleden gestorven man Frans
Er komt een heel dik fotoboek op tafel, amper te tillen zo zwaar. Daarin eindeloos veel foto's van schilderijen en tekeningen die Frans Liebregts in de loop der jaren heeft gepenseeld en getekend. ,,Hij heeft ook wel geëxposeerd. Onder meer bij De Harmonie. Was alles in enen keer verkocht. Ja, ja, ik denk dat de wat oudere mensen in Gestel allemaal wel een doek van hem in de woonkamer hebben hangen."
Ze heeft Frans ontmoet bij 'het cabaret'. Dat deed mevrouw Liebregts in haar jonge jaren en nog altijd trouwens, ook in Parc Gender. Als 18-jarige hoorde ze van een vriendin dat er op een goede dag een nieuwe gitarist bij de band zou komen: ,,Een knapperd, volgens mijn vriendin. Maar toen ik 'm zag, dacht ik: is dat nou alles?" Ze kan er nu nóg om grinniken.
Mevrouw Liebregts kijkt nog maar eens naar het schilderij dat haar Frans maakte van de Genneper watermolen: ,,Nog met een afdakje boven het rad, zie je dat? Is er later vanaf gesloopt, tja."
Wat haar een mooi idee lijkt, een héél mooi idee, is als er een expositie zou kunnen worden geregeld met werk van haar Frans en met werk van haar jongste zoon Michael. ,,Want die kan ook geweldig mooi schilderen, heeft t-ie geërfd van zijn vader hè. Dat zou toch mooi zijn, niet?" Volgend jaar, in de lente, wordt mevrouw Liebregts 90. Dat is een mooi moment voor een mooi idee...