Het was gisteren Valentijnsdag en ik had natuurlijk graag meegedaan aan de groepsknuffel in Amsterdam. Maar ja, mijn blog moest ook af.
Natuurlijk heb ik een aantal liefdevolle ludieke kaarten verstuurd aan mensen die me dierbaar zijn. Met tekst. Dat gaat me eerlijk gezegd goed af, het gaat min of meer vanzelf. Was dat ook maar zo met het zorgdossier.
Ik kan me nog goed herinneren dat ik járen geleden een cursus probleemgestuurd rapporteren moest volgen.
Voor de groep stond een bevlogen blonde vrouw met een hoge paardenstaart en een flamboyante outfit die in een duizelingwekkend tempo de systematiek met ons doornam.
Die was behoorlijk ingewikkeld. Je moest gegevens verzamelen, problemen benoemen, per probleem doelen bepalen, acties uitzetten en evalueren. En dat dan binnen de visie dat zorg heel de mens omvat.
We moesten dus niet opkijken als een patiënt wel acht tot tien problemen kon hebben. Die allemaal om een aanpak vroegen. En om een deugdelijke rapportage.
Ik was blij dat we af en toe een pauze hadden. Ze mocht dan een beetje doordraven, maar toch heeft ze me iets essentieels bijgebracht. Iets dat ik eigenlijk wel wist, maar toen pas echt goed tot me doordrong.
Ik hou ervan om voor mensen te zorgen, daar geniet ik van. Dat is mijn werk, mijn passie. Zorgen dat iemand zich zo prettig mogelijk voelt. Dat iemand zich gehoord voelt. Dat je een familielid net dat zetje kunt geven dat ze weer verder kunnen, hoe moeilijk het soms ook is.
Dat je die hand ziet die je uitwuift met die net door jou gelakte nagels: toch weer een beetje mens. Daar doe ik het voor. Maar Paardenstaart had een punt.
Zelfs als ik een ziek kleinkind verzorg, is het wel handig als mijn dochter weet dat ik die dag al twee keer een kinderdosis paracetamol heb gegeven, dat hij goed heeft gedronken en dat hij niet heeft gegeten, dat hij één keer heeft gespuugd, dat hij geen koorts meer heeft en dat hij helemaal geen zin had om te kijken naar Paw Patrol.
Ze had gelijk: het bijhouden van een zorgdossier is belangrijk. Als er al fouten worden gemaakt in de zorg dan scoren ‘missers in de communicatie’ zonder uitzondering hoog. En er is echt niemand die dat wil. En toch gebeurt het.
Omdat communicatie, zoals het bijhouden van het zorgdossier, vaak het sluitstuk is van de zorg: iets dat ook nog moet. Terwijl je al zo hebt lopen buffelen om recht te doen aan de zorg voor mensen. Maar ook omdat we in de zorg werken met allerhande verschillende zorgdossiers. Voor flexibele medewerkers is dat een geweldige opgave. Elke organisatie heeft immers zijn eigen zorgdossier. Soms droom ik van een eenduidig eenvoudig zorgdossier. Voor alle zorg. Voor heel Nederland.