Van Merwijk zingend op zijn best
Jeroen van Merwijk met de voorstelling Lucky
Gezien op: 03-05-2018 De Kleine Komedie, Amsterdam
Jeroen van Merwijk is na een paar jaar afwezigheid weer terug in de theaters met een soloprogramma. Eind 2013 kondigde hij, voor de tweede keer in zijn carrière, zijn afscheid aan. Maar erg lang hebben zijn fans tot nu toe niet op zijn terugkeer moeten wachten. Wat dat betreft begint hij een beetje de Jezus van het cabaret te worden. Hij staat altijd weer op uit de dood. Na een tournee met Harry Jekkers is Van Merwijk terug met het soloprogramma "Lucky". Van Merwijk behoort tot de top van de Nederlandstalige cabareteske liedjeszangers. Zijn tweede comeback doet bij de fans het hart weer vol verwachting kloppen .
Van Merwijk heeft genoeg aan zichzelf op het podium. Geen decorum, één stoel, een tafeltje en twee gitaren sieren het podiumbeeld. In de bekende van Merwijkstijl begint hij dit keer vertellend de voorstelling. Vol cynisme en zelfspot vertelt hij het verhaal van een gevonden katje in Frankrijk. Deze kat Lucky wordt de rode draad van zijn voorstelling. Het verhaal van de kat Lucky is eigenlijk een metafoor. Van Merwijk spint zijn voorstelling uit in twee delen. Het zijn de twee persoonlijkheden die in Van Merwijk strijden om de voorrang. De oude van Merwijk, die volgens zijn alter ego Lucky verworden is tot een bedaagde, ingedutte en oubollige cabaretier. En Lucky de cynische nietsontziende cabaretier.
Met het verhaal over de kat Lucky stelt van Merwijk het geduld van zijn publiek behoorlijk op de proef. Er zit wel erg veel inleidend verhaal aan het begin van de voorstelling. En het voelt bijna als een opluchting als hij eindelijk zijn gitaar pakt en geeft wat zijn publiek het liefste hoort: mooie, goede en vooral ook erg komische liedjes. Zodra van Merwijk zingt is hij to the point, geestig en weet hij de vinger op de zere plek te leggen en zo nu en dan ook te ontroeren. In zijn tussendoorverhalen die veelvuldig terugkeren, is dat een stuk minder het geval. Hoe hij ook zijn best doet, het lijkt hem een stuk minder te passen. Het lijkt wel of Van Merwijk heeft geprobeerd een cabaretprogramma te maken dat voldoet aan de klassieke cabaretverwachting. Een praatje, een liedje, een praatje, af en toe een paar liedjes en een praatje. Maar schoenmaker blijf bij je leest. Want met de conferences heeft hij zichzelf, om in zijn oeuvre te blijven, te krappe schoenen aangemeten. Het wringt.
De voorstelling zit overigens knap in elkaar. Zijn alter ego Lucky, is natuurlijk niet voor niets een kat uit Frankrijk. Het refereert aan het Parijse café Le Chat Noir, waar het cabaret ooit is ontstaan. Lucky is de kritische, cynische en zelfingenomen en niets ontziende cabaretier in Van Merwijk die op alles en iedereen een vernietigend en moordend commentaar heeft. Niets deugt en hij zal wel even vertellen hoe het zit. Daartegenover staat Jeroen van Merwijk zelf, de wat bedaagde cabaretier op leeftijd die het allemaal wel best vindt en eigenlijk naast het podium een stuk grappiger is dan er op.
Voor de pauze zien we Van Merwijk in de speelstijl zoals we hem al jaren kennen. Tussen de bedrijven door is hij vooral in discussie met zijn alter ego en moet hij zichzelf naar hem verantwoorden. Na de pauze neemt zijn alter ego Lucky het over en wordt uit een heel ander vaatje getapt. De bedaagde akoestische gitaren zijn verruild voor een elektrische en het tempo is tien keer hoger. Er volgen 50 minuten energiek cabaret-cabaret waarin alles en iedereen het moet ontgelden. Van het slavernijverleden tot een heuse Drs P imitatie. Hoewel de stijl wel verfrissend aandoet bij van Merwijk, zie ik hem ook hier liever zingen dan praten. Daarbij komt een gedeelte van het materiaal wel erg gedateerd over. Zo wordt de naam Wim Kok wel erg vaak genoemd, komt Srebrenica regelmatig terug en wat te denken van de cultuurbezuinigen van Halbe Zijlstra die al jaren achter ons liggen. Maar over zijn Russische nepverhaal geen woord.
Pas als van Merwijk een gitaar in zijn handen heeft, doet hij waar hij echt goed in is: het vertolken van zijn liedjes. Ook in Lucky zitten weer een aantal pareltjes. Als van Merwijk zingt weet hij ons echt te raken, ons te laten lachen en te ontroeren. Lucky is een voorstelling waar zijn fans wel even aan zullen moeten wennen. Maar uiteindelijk geeft Van Merwijk toch waarvoor zij komen en mogen we ons Lucky prijzen dat hij zijn gitaar niet voorgoed aan de wilgen heeft gehangen.