Het publiek in Zürich had echter veel geluk dat in de hoofdrol dé Lohengrin-ster van dit moment te zien was: de engelachtige, vocaal gracieuze Klaus Florian Vogt. Zijn interpretatie is zo bijzonder als het maar kan, een mengsel van grote energie en bijna falsetachtige stemvoering. Een groot wonder. Ik meen erin te horen waarom Wagner zo van de muziek van Bellini hield. Daar staat Vogt voor: het vinden van een wagneriaans belcanto.
Een andere richting sloeg helaas de Elsa van Elza van der Heever in, die met haar interpretatie en zang weinig te bieden had. Ze heeft een sterke, vaste stem, die echter weinig expressiviteit en al helemaal geen fascinatie aan de rol van Elsa kon geven. Geen wonder dat het net getrouwde paar niet lang samen bleef: dat was vocaal zo’n tegenstelling.
De razende mezzosopraan Petra Lang zetten een exorbitante, Disney-achtige Ortrud neer. Maar hoezeer ik overdrijving en ‘camp’ op het operatoneel ook kan waarderen, in dit geval moest ik me aansluiten bij de mening van andere toeschouwers, dat een geloofwaardige slechterik meer gediend is bij een spaarzame omgang met schelle vocale effecten, om te vermijden dat het al te lachwekkend wordt.