Wereldwijd en ook in Nederland zijn juist steden heel actief om de 17 doelen te realiseren. Utrecht is bijvoorbeeld heel actief bezig als Global Goals-gemeente. En in de gemeente Oss werden SDG’s omarmd als gids voor oplossingen bij het verdwijnen van belangrijke arbeidsplaatsen. Steeds vaker zoeken steden elkaar ook op. Bewegingen als de Global Parliament of Mayors, C40, Cities Alliance en het voormalig 100 Resilient Cities pakken thema’s aan als klimaatverandering, mobiliteit, energietransitie, gezondheid, ongelijkheid, migratie en circulaire economie. Ze wisselen hun kennis uit, enthousiasmeren andere steden en helpen en inspireren elkaar in concrete projecten. Denk hierbij aan het Rotterdamse waterplein dat door steden over de hele wereld als voorbeeld wordt gebruikt.
Een duurzame stad bestaat niet als niet iedereen van de voordelen mee kan genieten. Duurzame steden zijn dus per definitie inclusieve steden. Neem een grote deltastad als Manilla. De armste mensen wonen er in de gebieden die het meest kwetsbaar zijn voor bijvoorbeeld overstromingen. Klimaatverandering heeft zijn impact op de hele stad, maar eerst en vooral op de groep mensen die vaak het minste te zeggen heeft. Dichter bij huis zien we dat ook. De energiekosten stijgen, en dat raakt juist de mensen die in een (sociale) huurwoning leven; die woningen zijn vaak nog niet verduurzaamd. Maar juist voor deze groep mensen zijn duurzame energieoplossingen niet betaalbaar en dus niet toegankelijk. Een duurzame stad vraagt om een aanpak waar iedereen mee kan en mag doen.