In de loop der jaren wordt de publieke televisie wat terughoudender, omdat de macht van Kirch over de programmering wel erg groot aan het worden is. Men wijkt uit naar concurrenten. Maar via diverse ‘mistige’ bedrijfsconstructies lukt het Kirch om grootaandeelhouder te worden van zijn eigen concurrenten. Een ander middel om zijn invloed te vergroten is het aangaan en onderhouden van diverse vriendschappen en warme contacten met diverse politici en bestuurders. Iets waar hij later veel profijt van heeft.
Erg bekend is Kirch overigens niet in die jaren. Hij is een erg mediaschuwe persoonlijkheid en geeft nagenoeg nooit interviews. Lange tijd zijn er ook amper foto’s van hem in omloop. Van groot uiterlijk vertoon houdt hij niet en hij is bijzonder gelovig. Een van de tradities waaraan hij vasthoudt is dat hij iedere zondag in zijn geboortedorp naar de kerk gaat en daarna met zijn oude vrienden nog even een borrel drinkt in het dorpscafé. Wekelijks laat hij zich er met zijn helikopter heen vliegen. Gedurende de jaren heeft hij steeds meer te kampen met een zwakke gezondheid. Hij lijdt aan een ernstige vorm van suikerziekte waardoor hij uiteindelijk blind wordt.
Kirch bouwt zijn imperium verder uit in de jaren tachtig. Al lang koestert hij de wens een commercieel televisiekanaal te starten. Bij bondskanselier Helmut Schmidt, die commerciële televisie gevaarlijker dan kernenergie noemt, komt hij er niet in. Maar als in 1982 Helmut Kohl het stokje overneemt komt de weg vrij. Helmut is een van die politici waar Kirch goed bevriend mee is geraakt. Kohl, die de publieke omroepen teveel op de hand van de SPD vindt, ziet ook grote kansen en zodoende wordt de wet aangepast.
In 1984 gaat Sat 1 de lucht in. Een dag later gaat overigens RTL, van de concurrent Bertelsman, van start. De introductie van beide wordt ook een politieke aangelegenheid. In deelstaten waar de CDU het voor het zeggen heeft is in de beginjaren enkel Sat 1 te zien en in de SPD staten geldt hetzelfde voor RTL. Later normaliseert het. In 1989 lanceert Kirch met ProSieben de tweede zender. Die wordt door zoon Thomas Kirch bestierd.
In 1985 begeeft Kirch zich ook in de wereld van de kranten. Dit doet hij door een groot minderheidsbelang te kopen in de krantenuitgever Springer (Bild, Die Welt). Het krantenimperium is opgebouwd door Axel Springer, die kort daarvoor is overleden. Friede Springer, de weduwe van Axel, ziet in Kirch een ongewenste indringer. De jaren daarna is er een hevige machtsstrijd rondom de meerderheid van de aandelen. Het gaat zo ver dat Friede Springer in 1989 via een belang in Sat 1, het concern van Kirch laat wankelen. Toch weet hij zich er met zijn contacten uit te redden. Hoewel Kirch zijn belang in Springer weet uit te breiden tot veertig procent, zal het hem nooit lukken om de meerderheid in handen te krijgen. In 1990 wordt een staakt het vuren afgesproken, al zal het nooit boteren tussen Kirch en Springer. De invloed van Kirch op Springer is in die jaren desalniettemin groot. Begin jaren negentig moet een hoofdredacteur het veld ruimen, nadat de krant kritisch is geweest over lastenverzwaringen van Helmut Kohl.
In de vroege jaren negentig bereikt Kirch het hoogtepunt van zijn macht. Door diverse belangen in allerlei media te combineren kan hij in die periode zijn machtspositie maximaal uitbuiten. De onvoorwaardelijke steun van Kirchmedia komt de kwakkelende Helmut Kohl bij de verkiezingen van 1994 goed uit. Kirch wordt gezien als de Duitse variant van Silvio Berlusconi, maar dan zonder directe politieke ambities. Ook is Kirch door zijn teruggetrokken houding een stuk mysterieuzer en heeft niemand – behalve hijzelf – echt inzicht in zijn handel en wandel. In 1994 probeert het blad Der Spiegel, waarmee Kirch het al sinds de jaren zeventig aan de stok heeft, zijn imperium in kaart te brengen. Het linksliberale blad noemt Kirchmedia steevast “Het zwarte rijk”.
De eerste barsten in het imperium ontstaan in 1996. Kirch ziet een gouden toekomst in betaaltelevisie. Iedere Duitser zal een decoder aanschaffen voor een exclusief aanbod aan sport en entertainment op zijn zender Premiere. Hij bezit al enkele jaren de rechten op de Bundesliga en koopt nog meer sportrechten. Om het te laten slagen gaat hij een onverwachte alliantie aan met zijn aartsvijand Bertelsmann. Dit omdat beide inzien dat de markt te klein is voor twee verschillende decoders. Maar de twee aandeelhouders krijgen al snel hevige ruzies met elkaar. Ook met de Australische miljardair Rupert Murdoch, die er een duidelijke dubbele agenda op na houdt, wordt een deal gesloten om zijn plannen van de grond te krijgen. De populariteit van betaaltelevisie blijkt echter een dure misrekening. Premiere loopt bijzonder slecht en maakt voortdurend verlies. In 1997 moet Kirchmedia daardoor van een faillissement gered worden door de Beierse deelstaatregering. Het verstandshuwelijk tussen Bertelsmann en Kirchmedia loopt in juni van 1998 op de klippen. De Europese Commissie oordeelt dat de plannen tot een monopolie leiden. Helmut Kohl probeert nog te bemiddelen maar Karel van Miert, de commissaris die het mededingingsbeleid beheert, is onverbiddelijk.