Elbow in Lotto Arena: een warm bad met Guy | De Morgen
Een volgepakte Lotto Arena dompelde zich graag onder in de warme tonen van Elbow. De band uit Manchester overtuigde het meeste wanneer de leden licht dissonant tegen elkaar speelden, en zo fraai laag op laag opbouwden. Als een knusse muziektrui bij vriestemperaturen. Er volgde ook een opgestoken vinger naar Donald Trump.
Wim Wilri 28 februari 2018, 8:50
Na Pukkelpop vorige zomer speelde Elbow gisteren een Belgische zaalshow. Tussen twee Nederlandse shows door verkochten de Mancunians ook de Lotto Arena uit. Na ruim twee decennia bekoren ze als band nog steeds een groot publiek. Dat liet zich wel pas in de tweede concerthelft horen. Voordien luisterde de massa aandachtig naar de mooie opener 'Starlings' en het weinig gespeelde 'Fly Boy Blue'.
'The Bones of You' werd al vroeg bovengehaald als ankerpunt, maar naast galmende hoorns en donderende trommels trok ook het decor de aandacht. Het podium was fraai opgebouwd als een grote kubus, en herinnerde aan succesplaat Seldom Seen Kid. Knappe projecties zorgden voor de juiste sfeer. Zoals de skyline van Manhattan in 'New York Morning', zacht ingezet met een streepje 'Summertime' op trompet, als was Ella Fitzgerald even in de zaal.
Tegendraads schuren en botsen
De onverlaat die beslist had de airco zo hard te laten blazen, wensen we een verkoudheid toe. Terwijl mensen rondom ons hun sjaal boven haalden, vertelde zanger Guy Garvey over zijn liefde voor treintjes en de eerste Elbow-reis door Amerika ("We wilden zo graag Jack Kerouac zijn, maar die gravy smaakte gruwelijk").
Niet elke hap in dit concert trof raak. Het middenstuk van de set kabbelde wat. 'Any Day Now' uit debuutplaat Asleep in the Back gaf nooit aan waarom Elbow zo succesvol zou worden. Het waren de tegendraadse songs, die schuurden en botsten, die het diepst je ziel binnen drongen. Zoals het prachtige 'The Birds'. Heerlijk hoe de toetsen er tegen de strijkers in gingen, en drum en gitaar daar een weg probeerden tussen te banen. "Dit is ons eigen favoriete liedje", bekende Garvey. En dat hoorde je.
Plaats daar gerust ook 'Little Fictions' naast, de titelsong van hun jongste plaat. Een lied over ruzie maken, en dat leken de instrumenten ook echt te doen. Een zoekende, zoemende gitaar nam het op tegen de drum, die tegen het tempo in baantjes trok. Niet de makkelijkste weg. Maar daar was Elbow op zijn fraaist, als het de rand durfde opzoeken. En er toch een prachtig geheel van maakte.
Elbow begon met negen op het podium, en stond er heel even met amper twee. Voor een kort maar innig 'Puncture Repair', waarbij Guy Garvey toetsenist Craig Potter vervoegde. Het venijnige 'Leaders of the Free World' haalde ook de setlist. "Dit is een song die we al enkele jaren niet meer gespeeld hebben. Dat hoefde ook niet", bekende de zanger. "Er zat een progressieve president in het Witte Huis..." Trump bleef ook in de gedachten tijdens het eerste bisnummer 'Lippy Kids'. Onwillekeurig dacht je aan de kinderen die stierven bij de dramatische schietpartij in een school in Florida.
Lotto Arena als koor
De Lotto Arena bleek het laatste halfuur eindelijk ontdooid. 'Magnificent (She Says)' stond als een huis, en was sinds Pukkelpop vorig jaar nog gegroeid. Garvey bespeelde het publiek als was het zijn koor. Hij liet iedereen "love" zingen, als in een mantra die overging in een feestelijk 'Grounds for Divorce'. Om tijdens de onvermijdelijke afsluiter 'One Day Like This' iedere verdieping een andere noot te laten aanheffen, en even op het drumpodium te gaan liggen rusten. Badend in een warme badkuip vol muziek. De vrieskou voelde je bij het buiten gaan plots veel minder.