Scheren en rollen - Mantelzorgelijk
Zijn scheerapparaat ligt weer uit elkaar, voor de zoveelste keer.
Ook blijken twee van de drie "radertjes" niet meer te draaien; lastig goed scheren zo.
Dit apparaat is nog niet zo oud, maar het heeft wel wat te lijden gehad en is nu duidelijk aan het eind van zijn Latijn.
Ondanks veel uitgaven de laatste tijd, zal er een nieuwe moeten komen; dat kan niet meer uitgesteld worden. Eenzelfde lijkt mij niet slim, dus ik zoek via internet een andere uit, eentje zonder radertjes.
Het zou op zaterdag bezorgd worden, maar dan is er geen receptie, dus zal die later op de afdeling komen.
Ik waarschuw wel alvast de verpleging, dan weten ze er in ieder geval van.
Dinsdag arriveert de nieuwe aanwinst.
Woensdag ligt zijn gezicht open van het te goed scheren, helaas. Zelf ziet hij de humor er wel van in, maar hij is de enige.
Vrijdag word ik er door iemand van de verpleging op aangesproken dat hij niet met dit apparaat overweg kan.
Ik zeg dat het vorige ook niet goed gehanteerd kon worden en dat ik daarom deze, een hele andere dus, had uitgezocht.
De verpleging kan het scheren overnemen, maar dit willen ze zo lang mogelijk uitstellen en liefst voorkomen, want ook dat zou weer verlies van een stukje zelfredzaamheid betekenen.
De verpleegkundige stelt voor dat ik deze terug zou kunnen sturen, maar het is tot bloedens toe gebruikt en ondanks het feit dat het goed schoongespoeld is, ga ik dit niet eens proberen.
Dat kunnen we niet maken.
Weer een nieuw apparaat besteld, via internet, soortgelijk als de eerste, omdat dat bekend is in het gebruik.
Speciaal eentje voor een gevoelige huid ook.
Helaas is het weer zaterdag, dus dat zal dinsdag op de afdeling komen.
Ondertussen wordt hij met de hand geschoren door de verpleging en gelukkig vindt hij dat geen enkel probleem.
Wat dat betreft verwacht ik hiermee ook geen echte problemen als dit vaste routine zou moeten worden.
Dat hij niet kan lopen, vindt hij vele malen erger.
Ondertussen was er ook nog de kwestie van de rolstoel, zowel aanpassingen voor de elektrische, als ook rond de nieuwe transferrolstoel.
Ik heb zelf nog gebeld met het zorgkantoor, kwestie van dubbel checken, maar we moeten deze toch echt zelf betalen, wegens incidenteel gebruik.
Een alternatief was nog een rolstoel lenen vanuit de zorginstelling, maar dat zijn van die lompe dingen waarmee je niet overal binnenkomt en aangezien het nu geen weer meer is om ergens op de stoep te gaan zitten, lijkt mij dat dus geen optie.
Er zit niks anders op dan er zelf één aan te schaffen.
Vrijdagmiddag komt er iemand van de rolstoelleverancier met een "demo" langs.
Aardige man, goed gesprek mee.
Er kan van alles, "maar daar hangt ook een prijskaartje aan en elk dingetje erbij maakt de rolstoel niet met een paar "tientjes" duurder, maar gelijk met honderd of nog meer", zegt hij.
Hij kijkt even naar de elektrische met een kennersoog en noemt een astronomisch bedrag wat die kan hebben gekost.
Ik sla steil achterover… dat zijn bedragen waar je een goede tweedehands auto voor kunt kopen of zelfs een nieuwe van een onbekender merk.
Als we de transferrolstoel alle comfort geven, komen we op een heel hoog bedrag uit.
Ik slik. De man ziet mijn blik.
Hij gaat erover nadenken zegt hij, en als hij de "demo" gebruikt, drukt dat de prijs ook weer wat.
Twee dagen later komt hij met het voorstel om een goed kussen in de rolstoel te doen, voor rug en zitvlak, dat eega een aantal uren uit te laten proberen, en na het proefzitten, verder te praten.
We beginnen zo "basic" mogelijk; verder uitbouwen kan daarna altijd nog.
Het bedrag voor "basic" is evengoed aanzienlijk; ik had ongeveer de helft in gedachten gehad, maar wat moet, dat moet.