Afgelopen paasweekend dook uit de rijke archieven van het geslacht Draebkickerxsz. dit oude exemplaar op van De Courant van donderdag 18 april 1912:
Een feest van een tijdsbeeld, met onder meer advertenties voor anti-corpulentiemiddelen, een bericht over ‘de eerste zelfmoord met een aëroplane’ en een reclame voor Blooker cacao:
Wat blijkt namelijk: exact een eeuw geleden was er in Nederland een totale zonsverduistering te zien. Lees zo’n verslag nou eens:
En besef vervolgens dat dit uit tijden komt dat mensen nog nooit van het Empire State Building, Adolf Hitler of tweezijdig plakband hadden gehoord.
Toch is die zonsverduistering kennelijk niet echt bij de kinderen en kindskinderen blijven hangen. Waarom? Ik denk dat dat andere bericht er iets mee te maken heeft.
Dit bericht werd geplaatst in Aantrefsel, Be- en verwonderingen, Heelal, Hemelverschijnselen. Bookmark de permalink .	
Schitterend. Inderdaad een prachtig tijdsbeeld in alle opzichten. Let op de reclame voor het horloge op pag. 3. Duidelijk nog uit de tijd van vóór de one liners à la Miele. Er ís geen betere!. (De laatste zin is misschien wel al een aanzet daartoe).
Het wonderlijke is de JUISTHEID VAN GANG voor een prijs ver beneden wat U voor een goedlopend horloge van een ander fabricaat moet betalen. Koopt dus een Ingersoll Anker Horloge met garantie — het horloge tegen lagen prijs waarop U kunt vertrouwen.
Fantastisch! De ansjovis trekt reeds dieper de Zuiderzee binnen. Ook door Hoornsche visschers zijn in de haringnetten de eerste visschjes gevangen. Ze waren mooi van stuk.
“Mijn lieve Beatrice, sprak de heer Darcy lachend, als ik, gewapend met het adresboek van deze stad, alle vrouwen opriep, wier naam of wier voornaam met een B begint, om daaruit de schuldige op te sporen, zou ik met u een uitzondering maken, wel wetend, dat de geheele wereld schuldig kan zijn, behalve gij.”
H’mm, ik denk dat je iets op het spoor bent! “Mijnheer de kapitein? Duid mij, ik bid u, niet euvel, dat ik u uit uw zooëven opgezochte sponde terugroep, maar zoojuistelijk verneem ik van onze alerte uitkijkpost, dat, niettegenstaande het node ontberen van eenige golfopslag alsook verre-kijker, hij, en dit werd daarzooëven bevestigd door zijn al even opmerkzame collega, naar de einder turend, een niet onaanzienlijke en als zoodanig potentieel nijpend voor de doorgang onzer reis kunnende blijken ijsb-“
Ja, reuzeleuk hoor, taal, maar het is altijd zo rómmelig. De ene keer staat een woord na het andere, dan weer ervoor of andersom, geen peil op te trekken, laat staan een touw. Dus vandaar mijn voorstel om gewoon voortaan per (deel)zin alle woorden op alfabetische volgorde te zetten. Zeg nou zelf, is toch veel ordelijker zo?
Donker het nog was, toen de de december in in morgen 1946 onze stad tweeëntwintigste van vroege, de eerste het huis op Schilderskade van verdieping 66, de deze geschiedenis held van, Egters Frits van, ontwaakte. Hij horloge keek lichtgevend op zijn, dat aan een hing spijker. ‘Kwart voor zes,’ hij mompelde, ‘het is nacht nog.’
Gezicht het hij in wreef zich. ‘Droom een ellendige wat,’ dacht hij. ‘Ging het over waar?’ Hij binnen brengen de inhoud kon langzaam te zich. Gedroomd had hij, dat bezoek de huiskamer vol was. ‘Dit goed het weekeind weer wordt,’ iemand zei. Binnen bolhoed een een hetzelfde kwam man met ogenblik op. Hem lette niemand op en begroet door hij niemand werd, maar bekeek Frits hem scherp. Bezoeker bons de de een grond met op opeens viel zware.
‘Alles dat was?’ dacht hij. ‘Er gebeurde verder wat? Niets, geloof ik.’ Hij in sliep weer. De droom ging voort, waar hij opgehouden was. De lag man, bolhoed de gedrukt gezicht met over zijn, doodskist een in zwarte, die de een een hoek in kamer lage op stond tafel van. ‘Die ik ken niet tafel,’ dacht hij, ‘die geleend zijn zou?’ De hij in keek kist en luid zei: ‘Daar geval ieder in mee morgen nog opgescheept we zitten.’ ‘Dat hoeft niet,’ bril een een een een en gezicht hoofd kaal man met rood zei, ‘wedden, dat begrafenis de geregeld ik kan krijgen nog op twee uur vanmiddag?’ Hij opnieuw wakker werd. Het minuten over twintig was zes. ‘Al ben ik uitgeslapen,’ bij hij zei zichzelf, ‘daarom ik vroeg wakker word zo. Een flink heb ik nog uur.’
Alfabetisering gebeurt per deelzin; voeg- en betrekkelijke voornaamwoorden blijven op hun oorspronkelijke plaats: Zij overwoog | om | Frits een oplawaai te geven > Overwoog zij | om | een Frits geven oplawaai te.
Als de deelzinnen erg lang zijn, mag er ook tussen komma’s worden gealfabetiseerd: zie bijvoorbeeld de openingszin van Avonden de.
In een woordenboek staan alle boeken die ooit zijn geschreven; ze moeten alleen nog even in de juiste volgorde worden gezet.
Precies; het is allemaal zo makkelijk maar de mensen willen het niet zien. Kijk, en als mijn voorstel een beetje begint aan te slaan kunnen we daarna meteen door naar stadium 2. Het enige wat je dan nog nodig hebt is een appendix die je voor elke letter vertelt waar hij moet staan. Kind in het bakkie, de muizen doen de was, orde en betegeling!
Hah, ja, ik heb ook even gespeeld met de overweging om de alfabetisering eerst met de woorden binnen zinsdelen te doen en daarna pas met de (aldus gealfabetiseerde) zinsdelen zelf: [Een mooie op pinksterdag] | [als] | [even] [het] [kon] | [aan handje het] [de in zon] [dochter met m’n] [het in parrekie] [ik] [liep] [te kuieren]. Maar dan wordt het een beetje onrealistisch.
Als Drabkikker even geen heisa maakt, hebben medelezers opeens tijdelijk uitstel van vileine waanzin.
Beste brave Drabkikker, als dit echt jouw mening of opvatting was, dan had je misschien nog overtuigende tegenargumenten uitgedacht. Het lijkt namelijk nu wel zo, maar dit is niet ontzettend sterk. Absent Martian.
Eëeltuven ook nog liglol om het met greletpenter te beproren! Hahawa, ik voorzie degekenon perspectieven. (Om albefarenseti daarna dan de denwoor ook te weer een jeslag lijkschijnwaar te wordt zot. Aldesminniette, inessantter.)