FILMRECENSIE: Never let me go * * * * | Overig | ed.nl
Scène uit Never let me go.
FILMRECENSIE: Never let me go * * * *
'Niemand weet zeker wat hij later zal worden. Behalve jullie. Bij jullie is er geen later." Lerares Lucy maakt een barst in de idylle die Hailsham heet, de Britse kostschool waar Kathy H. (Carey Mulligan), Tommy D. (Andrew Garfield) en Ruth (Keira Knightley) redelijk zorgeloos opgroeien. Het is midden jaren zeventig en in Groot-Brittannië zijn alle ernstige ziektes uitgeroeid.
Maar er wordt een hoge prijs betaald. De leerlingen van Hailsham zijn Donoren, speciaal om die reden in laboratoria gekweekt. Eenmaal volgroeid geven ze 'donaties', net zolang tot ze 'voltooien'. Hun taak is dan volbracht. Bijna niemand zal de dertig halen. Maar, zo vraagt de film, hoe anders is hun leven dan dat van de mensen die ze redden? Klinkt futuristisch allemaal, maar Never let me go, naar het boek van de Japans-Britse Kazuo Ishiguro (Remains of the day), is science fiction zonder science. Afgezien van het kloon-thema had het een sociaal drama op het Britse platteland kunnen zijn.
En, net als bij het gelijkgestemde Gattaca dat vragen stelde bij genetische manipulatie, vormen de ethische kwesties juist meer het decor voor het menselijke element, dan andersom.
Ruth is het soort vriendin waarvan je je afvraagt waarom ze eigenlijk je vriendin is. Ze kaapt de schuchtere Tommy voor Kathy's neus weg, juist omdat Kathy en Tommy voor elkaar lijken voorbestemd. Zij vormen dan ook het hart van de film. Carey Mulligan, die in 2009 furore maakte als de opgewekte scholiere Jenny in An education, toont ons een heel kleurenpalet aan droefenis, van milde melancholie tot hartverscheurend verdriet. Andrew Garfield is haar schilderslinnen. Garfield heeft een zeldzame gave. Hij ademt een soort kinderlijke puurheid, zoals in Boy A, zijn doorbraakrol.
Zijn laatste glimlach aan Kathy in Never let me go is zo open, zo vol van vertrouwen en hoop, dat het niet alleen het hart breekt van Kathy, maar dat van iedereen in de zaal.