Migranten | Stichting Ik was een vreemdeling
Columns - februari 26, 2018
Per ongeluk liep ik er tegenaan. In Creil wordt een Alpha-cursus gegeven. Wekelijks komt een groep mensen bij elkaar om over de beginselen van het christelijk geloof na te denken. Door het hele land zijn er van die avonden, in hoofdzaak bedoeld voor nieuwe christenen. Het bijzondere in Creil is, dat van de 24 deelnemers de helft vluchteling is. Twaalf mensen uit zes verschillende landen. Bijna allemaal moslimlanden. Sommigen zijn vanwege hun geloof gevlucht, anderen vanwege allerlei ander gevaar. En dan zijn er nog de Nederlanders. Een mooie mix. Mensen met een moslimachtergrond, vervolgde christenen en luxe christenen. 'Waarom is Jezus voor ons gestorven', was vanavond het thema. Er wordt niet afstandelijk of theoretisch over gesproken. Gewoon telkens een rondje met een belangrijke vraag. 'Hoe heb je Jezus leren kennen?' 'Ben je een zondaar?' 'Kun je vergeven?' 'Heb je al eens iemand vergeven?' Er wordt open en eerlijk gereageerd.
Mooi al die migranten. We kunnen wel wat van ze leren. Bijvoorbeeld van degenen die elke dag in gevaar waren vanwege hun geloof. En die islamitische mensen hebben hier de unieke gelegenheid om in alle vrijheid het evangelie van Jezus te horen. Het moet hen dan natuurlijk wel verteld worden. Waar kun je daarvoor beter terecht dan op Urk. Zoveel christenen, zoveel kerken. Je kunt op Urk niet alleen kennis maken met de Joods-christelijke traditie, maar ook met het Joods-christelijke leven. Gastvrijheid en liefdevolle aandacht zijn daarbij heel belangrijk. Maar om Hem te leren kennen heb je Zijn Woord nodig. Op dat gebied is er ook beweging. De Syrische vluchtelingen zijn met een maandelijkse Bijbelstudie begonnen. Ze vinden een warm onderdak bij het Leger des Heils. En sinds kort komen ook de Eritrese christenen maandelijks samen om de Bijbel te bestuderen. Zij vinden gastvrij onderdak in het Ethiopië centrum. Die bijbelstudies zijn nodig, want voor Syriërs en de Eritreeërs geldt wat voor Urkers ook geldt: van traditie alleen kun je niet leven.
Inmiddels zijn de meeste kerken op Urk op een of andere manier bij vluchtelingen betrokken. Onder andere door directe ondersteuning van gezinnen en door het organiseren van verschillende activiteiten. Naast bijbelstudie is het gebed een belangrijke spil. We hebben liefde, geduld en wijsheid nodig. En volgens Jacobus mogen we daarom bidden. Dat kun je ook samen doen. Daarvoor komen we elke maand samen in het atelier van Geert Weerstand. Hij dekt voor ons de tafels, met wereldkaarten, Bijbels en liedbundels. Er worden namen en situaties genoemd waarvoor gebed nodig is. In de laatst gehouden samenkomst zijn we ook even stil geweest. We hebben gedacht aan zesentachtig mensen die onlangs in de Middellandse Zee verdronken. Een boot met negentig vluchtelingen sloeg om, vier mensen werden gered. De slachtoffers mogen niet naamloos en gedachteloos verdwijnen. We hebben aan hen gedacht en voor de nabestaanden hebben we gebeden. Voor de partners, de moeders, de vaders, de broers en zusters, de grootouders. Wat een verdriet. Een Middellandse Zee van tranen.