VLISSINGEN - De stoomhijskraan Schelde 38 kreeg zaterdag een echte fluit cadeau. Nu nog een plekje op het Scheldekwartier.
De fluit zat hiervoor ook op een stoomhijskraan, van een ander type. De zware messing stoomfluit maakt een stevig schril kabaal, liet vrijwilliger Jos Roelse van de Stichting Stoomhijskraan Schelde 38 zaterdag horen in de Machinefabriek in Vlissingen. Daar wordt de oude hijskraan, ooit gemaakt door en voor de Koninklijke Maatschappij De Schelde, gereconstrueerd.
Wesley Sekewael, de motor achter het restauratieproject, duikelde de fluit op bij een handelaar in 's Gravensande. Voor 350 euro. Die kwam uit de PvdA-kas, als aanmoediging. De partij geeft jaarlijks de Pluim van de Arbeid weg aan een mooi Vlissings initiatief. Die arbeid komt voor het leeuwendeel van Roelse en nog vijf vrijwilligers, gepensioneerde Scheldemensen. Vaak hebben ze de kraan nog werkend gekend, zoals Jan Bommeljé, die machinist op de 38 was. Hij klom zaterdag wmet verwondering in het nieuwe machinistenhuis. Dat glimt nog van het blanke staal. Het eigenlijke machinistenhuis was al verloren in de shredder. Binnenkort wordt de kraan van boven tot onder helder geel gespoten, inclusief de lange giek, zoals voorheen.
Dan kan de kraan de bescherming van de Machinefabriek verlaten. Van Gelder hoopt dit voorjaar al. Dan wordt de torenkraan van de Schelde weer compleet wordt gemaakt en geplaatst op de kade voor de Machinefabriek. Als dan de stoomhijskraan ook haar plaats kan innemen op de railsresten die vlak achter het Scheepswerfmuseum liggen? ,,We hebben het vertrouwen terug dat het lukt." Een lijst bezweringen dat de kraan niet onder stoom komt, beveiligd is tegen zwiepen en zwenken en vandalen, goed wordt verzekerd en onderhouden, dat ze te verplaatsen is als het moet en boven alles de gemeente geen cent zal kosten, lijkt in het stadhuis goed te vallen.
Dat is voor het eerst, onderstreepte Sekewael zaterdag. Tot nu kwam uit het stadhuis enkel ontmoediging. ,,De gemeente lijkt te lijden aan erfgoedintolerantie'", zei hij zaterdag. Sekewael vroeg enkel een werkplek in de Machinefabriek en op aandringen van de gemeenteraad kwam die er. De kraan stond veertig jaar bij de Stichting Stoomtrein Goes-Borsele, maar die zag geen kans de kraan te restaureren. Toen SGB in 2015 de tweelingzus no. 39 van de kraan geheel gerestaureerd cadeau kreeg van een ander museum, ging no. 38 naar schroothandelaren. Sekewael (24) spoorde de onderdelen op en kocht ze op voor 3800 euro. Daarna kwam de hulp, financiëel, materiëel en in menskracht, van alle kanten. Er is nog achtduizend euro nodig voor ontbrekende onderdelen, maar dan is de klus geklaard, vertelt stichtingsvoorzitter Ad van Gelder. Hij vroeg hulp om fondsen te benaderen om die som bijeen te krijgen.
De kraan is inmiddels opgenomen in het Register Railmonumenten van Historisch Railvervoer Nederland (HRN), de belangenvereniging van museale en toeristische railorganisaties. Dat geeft verder geen bescherming, weet Van de stichting Ad van Gelder, maar het staat wel mooi op het briefpapier: nationaal railmonument.