Brandweer redt jongen uit huis vol rook: 'Een actie uit het boekje' | StadNijkerk
REGIO Het was voor Demy de eerste keer dat hij iemand uit een huis moest halen. Johan redde al een keer eerder een slachtoffer. ,,Het blijft kicken'', zegt hij achteraf. ,,Dit is waar we het voor doen'', zegt Demy. ,,Daarbij gebruik ik bewust het woordje 'we', want Johan en ik hebben die jongen uit dat huis gehaald en worden daarom genoemd, maar vergeet niet dat dit een teamprestatie is geweest.''
We schrijven zondag 5 januari 2020 even voor 18.00 uur als bij de vrijwilligers van brandweerpost Ede Stadspoort de pieper afgaat. 'P 1 BGM BR Woning (keuken) Jan Steenlaan Ede' staat er te lezen in het display van de pieper, hetgeen zoveel betekent dat de brandweer met de hoogste prioriteit naar de Jan Steenlaan moet in verband met een brand in een woning. De vrijwilligers wonen allemaal in de directe omgeving van de brandweerpost. ,,Ik hoef alleen maar de geluidswal over te rennen en de weg over te steken en ik ben er'', vertelt Demy. ,,Ik ben er dan ook vaak als eerste. In dit geval was Johan net iets sneller op de post.''
RENNEN Terwijl de mannen hun kleding al aantrekken, komen de overige teamleden ook binnen rennen. Demy en Johan starten alvast de auto en doen de garagedeur open. Vervolgens gaan zij op hun plek achter in de auto zitten en 'hangen zij meteen om'. ,,Iedereen heeft zijn of haar taak binnen de brandweerteams. Wij weten al dat we naar binnen gaan en hangen dus bij voorbaat ademlucht op onze rug. Zo kunnen we bij aankomst meteen in actie komen'', legt Johan uit.
Maar wat die actie precies in gaat houden, weten zij op dat moment nog niet. ,,Dat bepaalt de bevelvoerder'', zegt Demy. ,,De centralist die de melding aanneemt verwerkt de verworven informatie in een systeem, waar wij actueel in mee kunnen kijken. Dat noemen wij het kladblok. In dit geval was Wilbert de bevelvoerder. Het eerste wat hij doet is de iPad opstarten en kijken wat er in het kladblok staat. In dit geval stond daar dat er sprake was van een keukenbrand en dat er zich nog een persoon in het huis bevond die omwille van de rook naar zolder gevlucht was. Er hingen geen rookmelders in het huis en toen het slachtoffer de rook opmerkte, kon hij al niet meer naar beneden.'' Volgens de regels zouden we niet voorbij de brand naar boven mogen gaan
MASKER De bevelvoerder maakte daarop een zogenaamd aanvalsplan. ,,Hij gaf Demy en mij de instructie om naar boven te gaan en die jongen van zolder te halen en daarbij het 'redmasker' mee te nemen en onze collega's het bevel om de brand te blussen'', gaat Johan verder. ,,Eenmaal binnen bleek dat de trap zich in de woonkamer en voorbij de brand bevond. Strikt volgens de regels zouden wij niet voorbij de brand naar boven mogen gaan. Je kunt jezelf immers in laten sluiten door de brand. Maar we zagen dat het een zeer kleine brand betrof en wisten dat onze maten met de slang vlak achter ons zaten. Daarom bedachten wij ons geen moment om toch naar zolder te gaan.''
Het trapgat fungeerde als een grote schoorsteen Waar de mannen beneden in de woning nog prima zicht hadden, werd de rook, hoe hoger zij kwamen, steeds dikker. ,,Op de overloop van de eerst etage moesten we al even zoeken'', zegt Demy. ,,De trap naar zolder bevond zich achter een deur, en daar waren er vijf van op die overloop.'' Als Demy en Johan op zolder aankomen zien zij inmiddels geen hand meer voor ogen. ,,Er was sprake van een flinke rookontwikkeling. Achteraf bleek dat het slachtoffer in een dakraam zat. Voor de rest was alles dicht in huis. Het trapgat fungeerde dus als een grote schoorsteen.''
Ook boven moesten de brandweermannen op de tast op zoek gaan naar het slachtoffer die zich in een kamertje achter weer een deur bleek te bevinden. ,,Hij zat in het dakraam al half buiten om maar zoveel mogelijk frisse lucht binnen te krijgen'', vertelt Johan. ,,Demy was het dichts bij hem en hij heeft die jongen uit het raam getrokken en gezegd dat hij moest gaan zitten.''
,,Ik zag dat hij best de bibbers had'', kijkt Demy terug. ,,Goed te begrijpen. De situatie waarin hij zich bevond was al heftig, en dan staan er ook nog eens twee mannen voor je met maskers op die tegen je schreeuwen wat je moet doen. Helaas kan dat niet anders. We moeten hard praten, anders zijn we niet verstaanbaar door ons masker heen.''
De jongen reageert goed op de commando's die hem worden gegeven. Terwijl Demy het 'redmasker' over het hoofde van de jongen trekt. voorziet Johan de bevelvoerder via zijn portofoon van informatie. ,,Wat dat 'redmasker' is? Dat is een masker met een luchtfilter er in waarmee we iemand door de rook mee naar buiten kunnen nemen. Aan de onderkant zit elastiek dat om de nek sluit en er zit een venster in waar een slachtoffer doorheen kan kijken.''
DIKKE ROOK Maar in het geval van de brand aan de Jan Steenlaan pakt dit iets anders uit. ,,'Ik zie niks', zei die knul tegen me'', gaat Demy verder. ,,Ik zag dat zijn masker besloeg. Maar dat maakt voor de redding verder niet uit. We gingen toch weer de dikke rook in en het slachtoffer blijft te allen tijde tussen ons in. Op een dergelijk moment is het weer een kwestie van die jongen beetpakken en kordaat meenemen naar beneden. Wij zijn leidend en hij moet doen wat wij zeggen.''
Demy en Johan lopen met het slachtoffer naar beneden, waarbij Demy onder loopt met zijn gezicht naar het slachtoffer toe. ,,Mocht hij struikelen dan kan ik hem op die manier nog opvangen'', legt hij uit. Beneden aangekomen staat de verpleegkundige van de ambulance al te wachten. ,,Wilbert heeft de informatie die Johan hem gaf al doorgegeven aan het team, waarna onze taak er ook meteen op zit.''
Die jongen had echt niet veel langer daar in dat dakraam moeten zitten Op zich hadden Johan en Demy nog best heel even contact willen hebben met de jongen met wie zij in korte tijd een bijzondere band kregen, maar dat zat er niet in. ,,De verpleegkundige wilde door. En dat begrijpen wij natuurlijk goed. Zij zijn ook gebrand op hun taak en willen het beste voor het slachtoffer. Of ik die jongen nog eens zou willen zien? Jazeker, ik ben best benieuwd hoe het met hem gaat. Je weet het niet, wellicht komen we elkaar nog eens tegen'', zegt Johan.
Die avond lezen de mannen wat er in de media geschreven wordt. ,,Dat is gaaf'', vinden zij. ,,Die jongen had echt niet veel langer daar in dat dakraam moeten zitten. We zijn er op tijd bij geweest en dat geeft een goed gevoel. Maar hoe dan ook, het blijft een teamprestatie. Zonder chauffeur komen we helemaal nergens, om maar eens iets te noemen. En wij konden naar boven, omdat we wisten dat die brand meteen geblust zou worden door de waterploeg. De centralist heeft goed uitgevraagd en de informatie snel verwerkt in het kladblok, en Wilbert heeft een kloppend aanvalsplan bedacht. Dit is de brandweer in optima forma. Een actie uit het boekje, zoals Wilbert achteraf concludeerde.''
Heel lang hebben de jonge brandweermannen niet na kunnen denken over de actie. Diezelfde avond rond 23.40 uur gaat de pieper weer. Reanimatie staat er in het scherm. Demy rent de geluidswal over, terwijl Johan als de brandweer rechtstreeks naar het adres rijdt, want dat is sneller vanaf zijn huis. Een nieuwe melding, vol aan de bak om het leven van een vijftiger te redden. En de dag daarna? ,,Dan gaan we gewoon weer naar ons werk. Dat is het leven van een vrijwilliger bij de brandweer. Het is hard werken en je moet er ook echt iets voor over hebben. Het voelt goed om iets te kunnen doen voor de maatschappij en in levens van mensen. Zeker op zo'n dag als die zondag. Dan voelen we ons bevoorrechte mensen'', vertellen Demy en Johan tot besluit.