Collectief vraagafhankelijk taxivervoer
Lopen, zitten, staan, rennen-vliegen-hollen... de meeste mensen staan er niet bij stil.
Het is zo vanzelfsprekend vrij te kunnen bewegen. Anders wordt het wanneer je door leeftijd of een lichamelijke handicap niet meer zo goed uit de voeten kunt en aangewezen bent op hulpmiddelen. Speciaal voor die mensen vallen deze voorzieningen onder de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Het doel van de Wet maatschappelijke ondersteuning is dat iedereen kan meedoen in de maatschappij.
Om dat te bereiken zijn de gemeenten verplicht geld te reserveren voor diverse hulpmiddelen en voorzieningen, bijvoorbeeld op het gebied van wonen en vervoer.
Bent u door uw leeftijd, ziekte of handicap beperkt (geraakt) in uw mogelijkheden om die dingen te doen die u altijd zelfstandig hebt gedaan, dan kunt u een beroep doen op de Wmo.
De Wmo en vervoer
De gemeente is er verantwoordelijk voor dat iedereen moet kunnen meedoen met de samenleving. Daar passen ook vervoersvoorzieningen in, zoals een taxibus, een taxikostenvergoeding of een scootmobiel.
Gemeenten bieden voorzieningen waarmee mensen zich lokaal kunnen verplaatsen. De gemeente houdt rekening met persoonskenmerken, behoeften en de financi�le situatie van de aanvrager. De Wmo schrijft niet in detail voor welke vervoersvoorzieningen een gemeente moet bieden.
De gemeente bepaalt of iemand de vervoersvoorziening in natura krijgt, via een financi�le tegemoetkoming of een persoonsgebondenbudget (pgb). Sommige gemeenten hebben een collectief vervoerssysteem waarmee iemand zijn beperkingen kan compenseren. Dan is de gemeente niet verplicht om mensen een pgb voor vervoer aan te bieden.