Op weg naar de middelste zone - Strijdtoneel (6) | strijdtoneel | vervolgverhaal | spannendverhaal | zonegrens | Flying Eagle
In dit zesde deel van 'Het strijdtoneel' zien we hoe de overgebleven deelnemers de middelste zone van het eiland bereiken. Zal dit net zo gaan als bij de ontmoeting van Oost en Zuid?
De zonegrens in beeld
Anna, Appie en Debbie lopen niet al te ver achter Jesper en Jochem. Ze zien de twee voor zich lopen. Maar ja, er zit nog wel wat afstand tussen. Op dit glooiende parcours is het moeilijk inschatten, maar een paar honderd meter is het al gauw.
In de controlekamer verheugt Don zich op de dingen die komen gaan. Hij is sowieso al blij, dat zijn droom - het Strijdtoneel - nu eindelijk uitkomt. Maar ook de manier waarop de strijd wordt aangebonden brengt hem danig in zijn sas. 'Mijn Nieuwe Maatschappij is ècht een prachtig idee!', houdt hij zichzelf voor.
Daar denkt Debbie op dit moment wel even anders over. Zij loopt voorop het trio en laat van tijd tot tijd haar gedachten de vrije loop. Of liever gezegd, haar gedachten gaan dan met haar op de loop. Ze beseft dat Anna en haar eigen teamgenoot Appie eigenlijk tegen haar zijn. Ze is constant op haar hoede voor 'friendly fire', zoals dat heet.
Voor zich ziet Debbie hoe Jesper en Jochem de zonegrens passeren. Zij zijn in elk geval op het middenterrein van het Strijdtoneel aangekomen. Tegelijk ziet zij bij die grens een digitale klok, die aangeeft dat over 5 minuten de zonegrens gesloten zal worden. Hoe dat in zijn werk gaat weten de deelnemers niet, maar dat het onverbiddelijk is beseffen ze maar al te goed.
Het scherm wordt opgetrokken
Zo'n vijftig meter voor grens heeft Anna kort oogcontact met Appie. Die knikt en Anna snelt een paar meter naar voren. Ze werpt haar vangnet vakkundig over Debbie heen. Samen met Appie bindt ze het net dicht en bindt het snel om de dichtstbijzijnde boomtak.
Anna en Appie rennen door en passeren de zonegrens met nog 58 seconden op de klok. Zowaar lukt het Debbie nog om zich los te wurmen uit het vangnet en de grens tot op 5 meter te benaderen. Maar dan schiet voor haar neus een 3 meter hoog hekwerk als een stevig scherm omhoog. De grens is gesloten en Debbie kan niet verder meekomen.
Bij Don is duidelijk een dubbel gevoel op zijn gezicht af te lezen. Debbie was zijn persoonlijke favoriet, dus hij vindt het jammer dat juist zij nu afvalt. Maar aan de andere kant, het is natuurlijk schitterend om dit scherm zo mooi uit de grond te zien oprijzen. En dan ook nog zo'n verbaasd, verbijsterd gezicht te mogen zien, met de wanhoop in de ogen… Dat is dan wel weer genieten!
De voorlopers uit Zuid
Jesper en Jochem zijn ondertussen gewoon doorgelopen. Ze hebben veilig het middenterrein bereikt. Als ze even achteromkijken, zien ook zij het hekwerk omhoogkomen. Ook zij zien hoe Debbie daar achterblijft. Een brede grijns verschijnt op hun gezichten.
'Zo, dat is er weer een minder', zegt Jesper tegen zijn maatje. 'En onze voorsprong is ook weer gegroeid', antwoordt Jochem blij. Hun voorsprong is inmiddels zo'n 800 meter, vertellen de beeldschermen Don.
Tegen zijn medewerkers in de controlekamer zegt Don: 'Ik denk dat ik mijn persoonlijke favorietenrol nu maar ga toekennen aan de jongste van het stel, aan Jesper'. En zijn medewerkers knikken hem bedeesd toe.
Ze zijn heel benieuwd hoe de strijdvaardige nog zo jonge Jesper dit verder zal bolwerken de komende uren.