In de vorige nieuwsbrief hebben wij leden de mogelijkheid geboden het bestuur te informeren over hun visie op het begraafplaatsen van de gemeente Westerkwartier. Het ging het bestuur vooral om […]

Een jaar geleden constateerde Monica Bronsgeest (nu 61) zelf dat ze een knobbeltje in haar borst had. “Mijn eerste reactie? Ik wist meteen dat het fout was. Natuurlijk, wel geschrokken, maar ik was er ook tamelijk nuchter onder. Ik heb het maar over me heen laten komen.”
In het ziekenhuis werd bevestigd dat Monica borstkanker had. Ook werd duidelijk dat de tumor HER2+ was: het oppervlak van de tumor had een verhoogde hoeveelheid van het HER2-eiwit, dat cellen stimuleert om zich te delen. Voorheen hadden deze tumoren vanwege de snelle groei dan ook een slechte prognose.
De behandeling bestond allereerst uit een operatie waarbij de tumor werd verwijderd, gevolgd door bestraling en chemotherapie. De chemotherapie bestond aanvankelijk uit een vrij zware kuur en vervolgens uit een combinatie waarbij ook een monoklonaal antilichaam was gevoegd, dat specifiek HER2+ aanpakt. “Die chemokuur was niet prettig, maar er was overheen te komen. De combinatie die volgde was zonder meer heel goed te doen. Ik was er niet naar van, geen ernstige bijwerkingen. Het klinkt vreemd, maar ik heb het gezien de omstandigheden positief ervaren.
”De combinatiekuur is bijna klaar en dan heeft Monica een jaar lang het monoklonaal antilichaam gehad. “De hele behandeling en begeleiding waren zo goed, ik heb daar veel vertrouwen in gehad. En de ziekte was curatief. Het feit dat de tumor HER2-positief was, vond ik eigenlijk een pluspuntje. Als je met dit middel behandeld kunt worden, heb je als het ware een extra medicijn om de groei van de tumor te voorkomen. Het is niet alleen maar bestralen en chemo, nee, er is nog iets om ervoor te zorgen dat de tumor wegblijft. Ja, dat klinkt tegenstrijdig, want tien jaar geleden had een HER2+ tumor juist een slechte prognose. Tegenwoordig is het haast een voordeel.”
Monica realiseert zich dat ze geluk heeft gehad. “Op tijd erbij, niet uitgezaaid, goed operatief te verwijderen, goede medicijnen. En de rest zal ik zelf moeten doen. Maar het is waar, ik heb veel meevallers gehad.” Ook de bijwerkingen van de medicijnencombinatie viel Monica mee. “Pijn in de gewrichtjes onder de bal van mijn voet, wat een bijwerking kan zijn. Een stevige wandeling is niet goed mogelijk. Verder een loopneus, wat tranende ogen, een mindere conditie.
Maar eigenlijk peanuts in vergelijking met de bijwerkingen van de conventionele chemotherapie.” Wel wordt Monica’s hartfunctie nauwlettend in de gaten gehouden, omdat het anti-HER2 medicijn ook het hart kan aantasten.

Het aantal patiënten met huidkanker is de afgelopen vijftien jaar sterk gestegen. Dit blijkt uit cijfers van de Nederlandse Kankerregistratie (NKR). In de meeste gevallen gaat het om goed te genezen basaalcel- en plaveiselcelcarcinomen. Het aantal patiënten met een melanoom, de meest agressievere vorm van huidkanker, laat echter ook een sterk opgaande lijn zien.
Het aantal nieuwe gevallen van melanoom is sinds 1990 gestegen van 1.554 naar meer dan 5.887 gevallen in 2015. Deze toename heeft deels te maken met het stellen van de diagnose in een vroeger stadium, hoewel ook het absolute en voor leeftijd gecorrigeerde aantal mensen dat overlijdt aan een melanoom de afgelopen decennia is toegenomen.
Hoewel de bewustwording over de risico’s voor het krijgen van huidkanker sterk is toegenomen, is het aantal nieuwe diagnoses de afgelopen jaren sterk gestegen. Dermatologen en epidemiologen spreken in dit verband ook wel van het ‘topje van de ijsberg’. De stijging van het aantal patiënten wordt vooral toegeschreven aan veranderingen in zongedrag in Nederland gedurende de afgelopen decennia.