29 januari 2022 3 februari 2015
Broers en filmmakers Christian en Michael Blackwood volgden jazzlegende Thelonious Monk in 1967. Ze filmden achter de schermen tijdens zijn tournees en concerten in New York, Atlanta en in Europa.
De prachtige, ruwe opnamen vormen de basis voor een schitterende, anderhalf uur durende documentaire Thelonious Monk: Straight No Chaser uit 1988.
De historische opnamen de legendarische high priest of bebop lagen jarenlang op de plank. Totdat ze in 1981 werden afgestoft en aangevuld met nieuwe interviews van muzikanten, vrienden en familie van Monk.
Vermaarde collega's zoals Barry Harris and Tommy Flanagan zijn uitgebreid aan het woord over Monk's composities. Ze lichten hun verhalen toe aan de piano. Monk heeft de bebop en de jazz language gevormd.
Jazzfan Clint Eastwood produceerde de film, die in 1988 uitkwam. Geweldig materiaal.
"Working with Monk brought me close to a musical architect of the highest order. I felt I learned from him in every way — through the senses, theoretically, technically. I would talk to Monk about musical problems, and he would sit at the piano and show me the answers just by playing them." — John Coltrane
Thelonious Monk, Zo hip, sterk en origineel. De rebel, de anarchist, de verpersoonlijking van de jazz spirit.
Hij zou anno 2015 waarschijnlijk niet eens toegelaten worden tot een conservatorium. Zouden we de muzikale uitvinders van onze tijd herkennen als ze voor onze neus staan?