Het ongeluk wilde echter dat zowel Odilon-Jean Périer als Paul van Ostaijen jong stierven. Eddy kende Jan toen al en ik herinner me hoe ontsteld hij was over dit verlies. Later kwam hij zijn gedicht ‘Het gebed op de harde dood’ dat hij bij hun dood schreef, voorlezen. Hun dood betekende voor Eddy een groot verlies, niet alleen omdat zij zijn enige intieme Belgische vrienden waren, maar ook omdat hij nu het voor hem nodige klankbord miste van mensen aan wie hij zijn werk kon voorlezen om er later over te praten. Hij zou zich zeker heel eenzaam hebben gevoeld als Jan, door zijn verblijf in België, die leemte niet had kunnen opvullen. Bij afwezigheid van Jan was ik er dan altijd nog, nu wel niet zo deskundig als Jan, maar volgens Eddy blijkbaar met genoeg begrip om naar hem te luisteren. Dit was soms niet gemakkelijk. Zo herinner ik mij nog dat Eddy op een ochtend tegen etenstijd op de Boulevard Auguste Reijers kwam, terwijl jan nog niet thuis was. Hij bracht iets mee dat hij pas had geschreven. Ik was in de keuken bezig biefstuk te bakken. Eddy wilde bepaald niet op Jan wachten: ik kon ook wel luisteren. Het sissen van het vlees in de pan leidde mij natuurlijk wel enigszins af, maar dit scheen Eddy niet te hinderen, hij las tenminste onverstoorbaar verder.
Een tijdlang was het Eddy's gewoonte altijd òf vlak voor òf tijdens ons middageten op te dagen. Hij wilde dan niet mee-eten, maar kwam wel aan tafel zitten. Het gebeurde dan dikwijls dat Jan dan maar met hem naar zijn werkkamer ging en òf zijn half-leeg gegeten bord meenam óf het op tafel liet staan. Daar we twee schoolgaande jongens hadden, was ik gedwongen op een bepaalde tijd te eten. Het
bezoek van Eddy bracht dan een zekere deining met zich mee welke mij, eerlijk gezegd, niet beviel. Ik zei hem toen dat hij, zoals hij wel wist, altijd van harte welkom was, behalve het tijdje dat wij aten, tenzij hij op tijd kwam om een hapje mee te eten. Eddy was helemaal niet over dat verzoek te spreken en zei, een beetje verontwaardigd: ‘Vrienden moeten altijd welkom zijn, al is het in het holst van de nacht.’ Dit was inderdaad zijn hoge opvatting van vriendschap. Ook op Gistoux, het kasteel te Wavre, hield hij zich als het in zijn kraam te pas kwam niet aan de geregelde etensuren. Ik heb 't dikwijls bijgewoond dat we zonder hem aan tafel gingen en dat dan na afloop van de maaltijd het eten weer voor hem opgewarmd moest worden. Ik heb mij soms afgevraagd of hij wel wist wat hij at en of hij met zijn gedachten niet ergens anders was. Zo heb ik hem bij Simone (toen zijn vriendin, later zijn vrouw) een koud, waarschijnlijk van de vorige dag overgebleven, gebakken ei zien eten, dat mij koude rillingen gaf. Hij at het echter, steeds met Jan en mij pratende, rustig op. In die tijd was hij bepaald niet geïnteresseerd in de kookkunst (hoewel zijn moeder dat wèl was) en ook in drank stelde hij geen belang. Dit laatste was trouwens toen bij geen van onze vrienden het geval. Het enige waar hij op culinair gebied enthousiast over kon praten, was roomijs. Dikwijls als hij bij ons was, gingen we met auto en chauffeur naar een gepaalde patisserie in de stad waar volgens hem het ijs het lekkerst was.
Er werd in 1927 in Nederland nog weinig of geen aandacht aan Eddy's werk geschonken. Zijn boeken die in België in kleine oplagen werden uitgegeven, bereikte de pers en het publiek niet. Pas toen hij in Nederland ging publiceren en zijn boeken daar verschenen, begon de literaire kritiek zich met hem bezig te houden. Hij kreeg lang niet altijd waarderende kritieken onder ogen, maar wilde alles lezen wat men over hem te zeggen had. En als bleek dat iemand zijn werk niet begrepen had of afkeurde, werd hij echt boos. Jan die als oudere er heel anders over dacht, trachtte hem te weerhouden aan zo'n criticus te schrijven. Maar Eddy wilde daar niet van horen: hij moest ‘die stommeling’ dadelijk van commentaar dienen. En of Jan ook al zei: ‘Wat kan het jou in godsnaam schelen wat iemand in Gasselternijeveen in een plaatselijk blaadje over je te zeg-