Een van de hoogtepunten van de zeventiende-eeuwse Nederlandse literatuur is de vertaling die Vondel in de laatste jaren van zijn leven maakte van de Metamorfosen van Ovidius. Het werk verscheen in 1671 onder de titel Herscheppinge van P. Ovidius Naso . Zestig jaar later had dit werk nog altijd zoveel aanzien dat de dichter en taalkundige Balthasar Huydecoper (1695-1778) het werk als uitgangspunt nam voor zijn beschouwingen over de Nederlandse taal. Bladzijde voor bladzijde voorzag hij Vondels vertaling van commentaar.
De volgende fragmenten zijn genomen uit diverse hoofdstukken. De woorden in hoofdletters zijn de citaten die Huydecoper overneemt uit Vondels Herscheppingen . Daarna volgen zijn opmerkingen.
Eigenlijk vond Huydecoper het Middelnederlands het meest zuivere Nederlands, omdat die taal nog niet was besmet met leenwoorden uit vreemde talen. Ook Vondel was wat dat betreft niet vrij te spreken van buitenlandse invloed. Maar, schreef Huydecoper optimistisch, 'laten we gezamenlijk overwegen wat VONDEL goed, wat hij fout deed; het eerste navolgen, het tweede verbeteren'. Huydecoper bleef de rest van zijn leven sleutelen aan zijn Proeve . Na zijn dood verscheen daarom een bijgewerkte uitgave.