Heraclitus (6e eeuw na Christus) zei: ’Life is a flux’ en wees daarbij op het Leven als een continue stroom van verandering. Alles beweegt voortdurend. Een andere bekende uitspraak van hem is: ‘Je kunt niet tweemaal in dezelfde rivier stappen’. Alles beweegt, tuimelt, kantelt en transformeert maar door. Het leven is niet lineair en maakbaar en er komen dingen op ons pad die soms radicale veranderingen inluiden.
In een hutje op de hei heeft de afgelopen 6 jaar ca. 30 ‘Re-treat je Hart’ stilte-retraites georganiseerd in boeddhistisch centrum Kadampa in Schin op Geul. Een dierbare plek waar honderden mensen zich overgaven aan een vierdaagse stilte-retraite. Overgave een proces waarbij het verkrampte ‘ik-besef’ zich langzaam maar zeker kon ontspannen in een ruimer besef van ‘zijn’ met een vanzelfsprekende aandacht voor het Hart - dat in haar subtiliteit voortdurend...
Gisteren verscheen in het 3 e kwartaalnummer 2015 van het Tijdschrift voor Begeleidingskunde' Robbert's reactie op een hoofdartikel over 'Emotie op de werkvloer' - 'Van Professioneel naar Professio-heel'
Er is helemaal niks actief te ‘verbeteren’ of te ‘transformeren’. Alles beweegt zoals het zich ontvouwt.
Ook zo leuk bezig met actief jezelf te verbeteren, bewuster te worden om je ikje in het geluk te laten zwelgen? Hou toch op zeg. Het is illusie. Er is geen zelfstandig of autonoom ik-zelf. En al helemaal geen ‘zelf’. Wanneer houden we op met die Amerikaanse ego-spiritualiteit? Ontspan gewoon in het leven zoals het wil gebeuren; ook door en als jou!
Hobbymatig spiritualiteit beoefenen. Als tegenwicht voor onze rationele samenleving. We willen ons immers niet ‘geleefd voelen’. Maar die hobby leidt tot helemaal niks, maar zet heel subtiel het macramé-werk van ons lijden voort. Eckhart Tolle zou het een collectief ‘pijnlichaam’ noemen. We zetten met de hobby-spiritualiteit krampachtig eenzelfde gemeenschappelijke patroon door: steeds opnieuw blijven we ervaren dat we incompleet zijn, tekort schieten en niet goed genoeg zijn. Het is zelfs een collectief...
In mijn bescheiden praktijk als veranderaar van organisatieculturen, begeleidingskundige en als coach verwonder ik me al langere tijd over een fenomeen waarover ik regelmatig hoor van professionals op alle niveaus. Aan de ene kant voelen velen zich op de een of andere manier persoonlijk beknot door het rationele het systeem van de organisatie waarin alles is uitgekauwd in meetbare en maakbare stapjes. Men voelt zich daarbinnen niet voldoende benut in ervaringskennis en men mist erkenning over wie men nog meer is dan alleen de functionaris met een takenpakket. Aan de andere kant hoor ik hoe mensen buiten het werk bezig zijn met zingeving en spiritualiteit en maken zij een ontwikkeling door die als ze op het werk komen weer eventjes geparkeerd wordt.
Wat nou ‘participatiesamenleving’? Meer menselijkheid? Het bestaan is er vol van, ál wat als mens leeft is altijd al menselijk en verbonden. Zelfs als je dat niet zo beleeft. Veel mensen denken dat ze een los elementje zijn in wat je de Menselijke Conditie zou kunnen noemen; hun ikje wil onderscheidend ánders zijn. Beter, slimmer, rijker, dienstbaarder en eventueel spiritueler dan de rest. Wordt wakker, smelt door de indentificatie met dat zogenaamde losbestaande ikje heen en herken in de wereld de unieke uitdrukking van het leven door jou, als jou. Als één van de miljarden unieke belevingen in de veelkleurige maalstroom van het collectieve Menszijn.
Afgelopen week zag ik een fragment van een film waarin de Dalai Lama o.a. sprak over het ‘zelf’. Hij vertelde dat elk wezen, hoe klein ook, een besef van bestaan heeft....
De decembermaand ligt alle-goden-zij-dank weer achter ons. Hopelijk gaven de volledig vercommercialiseerde rituelen nog enkele kortstondige momenten van betekenis, voordat de beleving van deze ‘feestdagen’ weer vergleden in de immer voortgaande pruttelpot van geleefde tijd. We bevinden ons momenteel in de periode van ‘de-beste-wensen-hè? Een goed moment om eens stil te staan en te reflecteren op onze échte beleving van de vleesgeworden decembergewoonte, in de hoop dat het nieuwe jaar werkelijk iets nieuws zal brengen en wel élk moment opnieuw.
Laat me duidelijk zijn; er is helemaal niks mis met de behoefte aan rituelen, omdat ze op de een of andere manier een verbindend karakter hebben over iets dat groter lijkt dan waar we onszelf positioneren en rituelen nou eenmaal een kracht ontwikkelen die de zin van ons bestaan raakt voorbij de alledaagse werkelijkheid. Maar als de spirituele kracht van dit soort rituele momenten al decennia lang blijkt in te boeten en we moeten...