Voor een Stoïcijn impliceert ‘goed leven’ een heldere greep op de realiteit. Daar past angst dus niet in: angst houdt zich immers bezig met wat er kan gebeuren, en niet met wat er ìs. En dus kan pijn, die ondanks de beloften van moderne medicatie toch helaas vaker dan men denkt onvermijdelijk is, niet het kwaad zijn.
Beide houdingen ten opzichte van pijn zijn vaak verkeerd begrepen. Epicurus wordt dan gezien als de uiteindelijke hedonist die alleen maar pleziertjes zoekt, en de Stoïcijnen als verbeten lui met stijve bovenlip.