James maakte een docu over vluchtelingen en dat was behoorlijk ingewikkeld | Whocares
James maakte een docu over vluchtelingen en dat was behoorlijk ingewikkeld 2858 cares
jessicaNumann 14 september 2016 00:00 14 september 2016
Probeer maar eens een docu te maken als je deels afhankelijk bent van beelden die vluchtelingen on the road zelf met hun telefoon schieten. Da's een logistieke operatie waar je u tegen zegt. Maar echt. We spraken de Britse filmmaker James Bluemel, die de driedelige serie 'Verjaagd door de Oorlog' regisseerde. En we waren impressed!
'Sommigen zien vluchtelingen als een zwerm mensen waar je ver weg van moet blijven. Indringers die in je achtertuin komen wonen' vertelt James. 'Ik geef het probleem een gezicht door ze uit de context te tillen en een persoonlijk verhaal te vertellen. Want over iemands levensverhaal en persoonlijke struggels kún je helemaal niet kritisch zijn'.
En inderdaad: zowel linkse als rechtse Britse kranten waren enthousiast over de docu. De regisseur maakt het liefst films over niet-populaire onderwerpen. Issues waar veel mensen boos over worden door vooroordelen, belabberde mediaverslaggeving of angst. 'Ik duik in die wereld en presenteer het onderwerp van binnenuit'.
James maakt graag films over dingen die mensen boos maken.
Zo ging het ook bij het maken van 'Verjaagd door de Oorlog' (officieel heet 'ie 'Exodus: Our Journey to Europe'). In drie delen volg je onder anderen studenten Ahmad en Anas, leraar Engels Hassan en de kleine Isra'a en haar vader, die een eigen zaak had. Allemaal uit Syrië. 'Omdat we steun van de BBC hadden, konden we veel meer bereiken dan andere filmmakers die de vluchtelingencrisis in beeld willen brengen. Probeer maar eens op eigen houtje naar Libië te gaan, dat is niet te doen. We hebben de mensen zo ver mogelijk gevolgd, maar we kunnen gewoon niet overal komen, zoals op de boot naar Griekenland. Die stukken heeft de cast zelf gefilmd'.
En dat is precies wat deze docureeks zo bijzonder maakt. 'Het selecteren van die 'cast' is cruciaal geweest voor de film. Als je de juiste mensen te pakken hebt, is een groot deel van het werk gedaan. Ze moeten likable zijn en de kijker moet zich met ze kunnen identificeren'. James en zijn team zijn gewoon naar vluchtelingenkampen gegaan en hebben mensen aangesproken, op zoek naar een wederzijdse klik. 'Maar het moest wel snel, want ja; deze mensen zijn on the move'.
Als het dan ook klikte, gaf James ze een stoomcursusje 'filmen met je iPhone', want een groot deel van het succes hangt af beelden die hij van deze mensen binnenkrijgt. En dat is geen makkelijke klus. 'Vaak heb je geen idee waar je 'cast' is. Telefoons raken kwijt, vallen in het water, worden verkocht, nummers veranderen… veel materiaal sneuvelt daardoor en dan moet je je verhaal weer aanpassen. Ik was een keer iemand kwijtgeraakt in Duitsland. Hij zat in een auto, maar had geen idee waar hij heen ging. Hij gokte op Berlijn en ik stuurde een heel leger lokale journalisten op hem af om hem op te vangen. Was 'ie in Dresden terechtgekomen. Dat vertraagt het proces natuurlijk enorm'.
James is echt gehecht geraakt aan de mensen met wie hij is meegereisd. 'Als iemand op zijn eindbestemming weet te halen, ben ik zo opgelucht!' Hij heeft nog steeds goed contact met de cast uit de docu. 'Velen zijn nog steeds niet waar ze willen zijn en ik wil ze blijven volgen.' Die vervolgserie is al in de maak!'