NB: Carine doneert de royalty’s die zij voor Raaf zal ontvangen aan het goede doel Kom op tegen kanker. Een groot applaus en een diepe buiging voor Carine.
In dit eerste deel leer je Raaf kennen. Het bliksemde groene bliksems en er stortte een witte vogel, met een zwarte pen in zijn verenkleed, neer voor de archiefmeester Deze vogel was geen gewone vogel, het was een enorme witte raaf en hij droeg een korf met daarin een baby. Logischerwijs groeide deze jongen op onder de naam Raaf binnen de veilige muren van de abdij. Wanneer de lucht jaren later nogmaals groen ziet van de bliksem stort Raaf neer langs de weg. Als hij wakker wordt, weet eigenlijk niks meer. Geen abdij, geen beschermend woud, niks. Dan krijgt hij en dus ook jij, via een heks en een kat te horen dat hij een grote lotsbestemming heeft. Oké, daar zit je als puberjongen op te wachten. Oja, en dan is er nog één best wel grote kanttekening. Je kan mogelijk je erfgoed redden en heroveren, alleen overdag ben je een raaf en ’s avonds ben je een mengeling van een jongen en de raaf.
Je wordt als lezer direct een kleurrijk verhaal ingetrokken, dat wordt verteld vanuit verschillende personages. Raaf is uiteraard het hoofdpersonage, maar er zijn meer uitgesproken en bijzondere karakters die de revue passeren en aan het woord komen. Hekate is een belangrijke heks die hem op weg helpt en een van de meest uitgesproken heksen uit de heksenkring. Daarnaast heb je de pratende katten Baldarus en Selma. Ieder met hun eigen messcherpe tong, wat voor overige personages frustrerend kan zijn, maar voor de lezer betoverend. Tenminste, als je ervan houdt. Ik besef wel ten zeerste dat dit een karakter kan zijn dat bij sommige mensen tegen de haren in kan strijken. Dat kan vervelend zijn, maar toch is dat een compliment aan de schrijver als die zo’n hevige reactie bij een lezer weet los te krijgen. Gelukkig is Baldarus niet het hele boek aan het woord, maar alleen enige passages.