Als echter de spanning in een andere richting wordt aangelegd, dan vloeit er wel een elektrische stroom. Gelijke polariteiten stoten elkaar af, dus de elektronen worden naar links geduwd, terwijl de ‘gaten’ naar rechts worden geduwd. Wanneer de spanning hoog genoeg is, wordt de dode zone overbrugd en kan een elektron terechtkomen in een ‘gat’, waarbij het zijn energie verliest (men noemt dit recombinatie). Dat verlies van energie wordt uitgestraald (men spreekt van een foton).
Deze straling is monochroom. Het bestaat enkel uit stralen met dezelfde golflengte en heeft dus maar één kleur. De golflengte is afhankelijk van de materialen die worden gebruikt en afhankelijk hiervan, zijn de LED’s bijvoorbeeld rood, oranje, geel, groen of blauw. Er bestaan ook LED’s die UV-licht (onzichtbaar) uitstralen.
Wit wordt verkregen door de kleuren te mengen (drie LED’s: rood, groen en blauw) of door lichtgevende poeders aan te brengen die de straling van de LED omzetten in zichtbaar wit licht. Zo worden bijvoorbeeld blauwe LED’s voorzien van een laagje geel fosfor. De voeding en de thermische huishouding (de LED warmt bij dit proces ook op) gebeuren door middel van de sokkel waarop de materialen zijn gemonteerd. De plastieken lens beschermt de chip tegen omgevingsinvloeden en dient tegelijk als optische lens die de openingshoek van de lichtstraal bepaalt.
De laatste jaren zijn LED’s in voortdurende ontwikkeling. Ze hebben meestal een laag vermogen, van 0,5 tot 8 W per LED of LED-groep. Hun absolute lichtstromen zijn beperkt (tot 400 lm) door de vereiste relatieve oppervlakte voor afkoeling. Tegenwoordig vinden ze hun toepassing in oriëntatieverlichting, signalisatie of architecturale verlichting, maar ze zijn nog niet zonder meer bruikbaar voor functionele verlichting.
LED’s bieden een heel goed lichtrendement gaande van 2 tot 60 lm/W naar gelang van het type uitgezonden licht en hun vermogen. Drie aspecten zorgen ervoor dat ze meestal niet onderhevig zijn aan classificatie: