Vanmorgen las ik een vrij summier bericht in de Volkskrant over het plotseling overlijden van Alvin Lee. Hij was gitarist van de band Ten Years After en zijn optreden op het legendarische Woodstock festival in 1969, was één van de hoogtepunten toen. De Woodstock film heeft indertijd een onuitwisbare indruk op me gemaakt, met name door zijn optreden. Fantastische rock’n roll met briljant gitaarspel van Alvin. Daarnaast speelde hij op een prachtige Gibson ES 335 met een grote `ban de bom` sticker erop. Maar niet alleen zijn gitaarspel maakte indruk. Zeker zo boeiend zijn de gelaatsuitdrukkingen tijdens zijn solo’s! Die probeerde ik als jonge gitarist nog wel eens na te doen voor de spiegel met een gitaar om de nek…..zo stoer vond ik dat.
Met name de manier waarop het nummer begint is echt overdonderend. Ik had het jaren niet meer gezien en was nieuwsgierig of het de tand des tijds heeft doorstaan. Gelukkig wel! Voor een deel ook nostalgie, maar ik begrijp nog steeds waarom het toen zo’n enorme indruk maakte…..ik zou dus zeggen: luister, maar kijk vooral ook.