Recensie van Met de Kameleon voor de wind (H. de Roos)
Titel: Met de Kameleon voor de wind
ISBN: 90-206-6757-2
Elfde druk, 2003 (oorspronkelijke uitgave in 1985)
Er gebeuren weer eigenaardige dingen in Lenten, het dorp van de veertien jaar oude tweeling Hielke & Sietse Klinkhamer. Er komt een totaal uitgeputte man de smederij van hun vader binnen. Hij weet niet hoe hij heet en waar hij vandaan komt. Het enige dat hij zich kan herinneren, is dat hij uit een auto stapte en dat daarna de auto verdween. Veldwachter Zwart ziet hem voor een landloper aan, maar boer Gerben weet de onbekende een baantje en tijdelijk onderdak te bezorgen.
Kort daarna komen Hielke & Sietse in aanraking met een jonge vrouw die op de vlucht is voor een louche figuur. Zij geeft hun een kostbare ring in bewaring. Ze heeft die van de man - ene George - gekregen maar vermoedt dat hij hem gestolen heeft en deze haar daarom wil afpakken. Zodra de man met het geheugenverlies de ring ziet, herkent hij deze, maar hij weet niet waarvan. Ondertussen vreest Kees, de zoon van de molenaar, die de ring tijdelijk onder de molen verborgen heeft, dat George hem 's nachts zal overvallen.
Met de Kameleon voor de wind geeft H. de Roos een vertrouwd beeld van het Friesland waarin de deeltjes zich afspelen. De sfeer is daarbij zeer gemoedelijk. Wie kent niet de personages, zoals de grappenmaker en verhalenverteller Gerben, de schrokop Kees en de opmerkzame veldwachter Zwart? Net als elk deel bevat dit boekje verschillende korte avonturen en een aantal rode draden, zoals de man met het geheugenverlies en de bouw van een windmolen. De humor die daarin verweven wordt, is vaak op het randje van flauwigheid, maar wie er open voor staat, vermaakt zich uitstekend.
Het is goed te merken dat dit één van de latere deeltjes in de 60-delige reeks van Hotze de Roos (1909-1991) is. In de eerste delen is Gerben nog een eenvoudige boerenknecht, ongetrouwd, die soms onverantwoorde grappen uithaalt. In dit deel, nr. 57, is hij getrouwd en draagt hij zijn steentje aan de samenleving bij. Veldwachter Zwart heeft zich ontpopt van een barse politieman die op de letter van de wet paste, tot iemand die er zelfs niet vies van is zelf een grapje te maken. Wie had dat kunnen denken in De schippers van de Kameleon, het boekje waarmee het in 1948 allemaal begon!