En toen werd ik mama: Herinnering
De juiste cijfers en letters zijn vervaagd,
om hoeveel dagen het juist ging weet ik niet meer
Maar het gevoel kan ik nog oproepen
Na de transfer van het bevruchte eitje of na de inseminatie ging je weer aan de medicatie. Op strict tijdschema. Alles wat je voelde kon een goed of een slecht teken zijn. Beetje bloedverlies kon door innesteling maar ook een slechte voorbode zijn, bij krampjes net zozeer.
Maar de verlossing kwam er per telefoon. X aantal dagen na de transfer was er een bloedname en dan mocht kreeg je in de namiddag telefoon vanuit Leuven. Ze belden altijd tussen 13 en 16u of zoiets.
Die dag was een hel. Dat wachten was om gek van te worden. Ik werkte altijd thuis, ik kon op zo'n dag niet onder de mensen komen.
Soms kwam er zoveel bloedverlies rond die tijd dat je wel wist dat de poging was mislukt maar meestal kwam het slechte nieuws via hen.
Een verpleegster uit Leuven met op de achtergrond een gekkenhuis van geluiden
" Het spijt ons mevrouw, het is deze keer niet gelukt"
Je recht houden om nog af te sluiten, te bedanken. Wat ze nog vertelde daar hoorde ik niets van. Altijd die ongelooflijke pijn, teleurstelling. Knock out.
Vallen en weer opstaan na korte tijd.
Als je daarover nadenkt, mijn hart doet er pijn van, mijn keel knijpt dicht. Bijna altijd was ik alleen bij het nieuws. Ik denk dat ik wel weende, me terugtrok onder een dekentje. Om de dag erna weer door te gaan.