Triggerfinger-drummer Mario Goossens gaat op zoek naar de helende kracht van muziek
Mario Goossens in Kigali Beeld Noxville
Achter de drums bij Triggerfinger is hij de komende maanden niet meer te vinden. Maar fans van Mario Goossens kunnen vanaf vrijdag terecht bij Paradise City. Een nieuw Canvas-programma waarin de kracht van muziek centraal staat.
Pieter Dumon 3 oktober 2019, 10:00
"Een nummer van Slayer keihard door de luidsprekers jagen en eens helemaal loos kunnen gaan. Op zo'n momenten heb je dat nodig." Toen Mario Goossens zijn vader verloor sleurde de muziek hem er door. Niet alleen de snoeiharde gitaren trouwens. "Ook de nummers uit mijn kindertijd deden me in die periode deugd."
Toch was hij niet meteen overtuigd toen televisiemaker en muzikant Karel Van Milleghem hem vroeg om een documentaire te maken over de helende kracht van muziek. Van Milleghem trok de voorbije jaren vaak naar rampgebieden om reportages te draaien over ngo's.
"Tijdens die reizen viel me telkens op dat muziek in dat soort situaties vaak het enige was wat hen – ondanks de omstandigheden – gelukkig maakte. Wanneer je dan dieper graaft en naar de oorsprong van de verschillende muziekgenres zoekt, zie je dat die heel dikwijls zijn ontstaan bij gemeenschappen die het zwaar te verduren kregen."
Van Milleghem wou absoluut een muzikant als gezicht voor het programma. "En dan nog liefst een muzikant die een oerinstrument bespeelt. Dan kom je al heel snel bij drums uit. Als drummer ben je niet afhankelijk van melodieën, dat maakt dat je makkelijk klikt met andere muzikanten, waar ook ter wereld."
Maar Mario Goossens had vragen bij zijn rol als uithangbord. "Karel dacht dat ik de ideale host voor zo'n programma zou zijn, ik vond van niet. (lacht) Ze hebben me uiteindelijk het vliegtuig op gekregen met de belofte dat ik er op elk moment mee kon stoppen. Als het me niet meer aanstond, zouden we de camera's opbergen en gewoon vakantie nemen. Dat was an offer you can't refuse."
Goossens en co. trekken naar New Orleans. De baarmoeder van de blues en de stad die in 2005 de orkaan Katrina over zich heen kreeg. Op zoek naar verhalen over de rol die muziek speelde in de heropstanding van de stad. Maar die eerste dagen loopt dat stroef. "Ik voelde me ineens een soort voyeur in het leven van die mensen", zegt Goossens. "Ik had ook geen enkele ervaring met dat soort interviews." Gelukkig is er de muziek als glijmiddel. Goossens: "Als je samen begint te spelen zien mensen je als muzikant, niet langer als journalist. Ze gaan ervan uit dat je hen begrijpt en worden openhartiger."
Een fenomeen dat zich na New Orleans ook in Port-au-Prince, Belfast, Detroit, Kigali en Hiroshima herhaalt. In die laatste stad mag Goossens op audiëntie bij Osamu Munakata, een van de laatste grote taiko-drummers. "Hij sprak enkel Japans, rechtstreekse communicatie was onmogelijk, maar toen we samen begonnen te drummen, klikte het meteen. Hij was zeven toen de atoombom viel en had daar zeventig jaar lang niets over willen zeggen. Maar plots kwam het hele verhaal er uit. Bleek dat de overlevenden van de aanval jarenlang gediscrimineerd werden omdat me ervan uitging dat radio-activiteit besmettelijk was. Zelfs aan zijn eigen kinderen had hij dat nooit durven vertellen. Nog steeds is de schaamte daarover heel erg groot."
Mario Goossens mocht in Hiroshima aan de slag met taiko-drums. Beeld Noxville
In Belfast trok Goossens op met Andy Cairns en Michael McKeegan van de band Therapy? De ene protestant, de andere katholiek. En dat was in de woelige tijden waarin Therapy? het levenslicht zag allesbehalve evident. "Alleen al aan het repetitiehok raken, dat midden in een zwaar protestantse buurt lag, was voor Michael telkens weer een huzarenstukje."
Niet alleen professionele muzikanten passeren de revue in Paradise City. Goossens: "Het is zeker geen rondreis langs de grote muzikale namen van zo'n stad. In Kigali leerden we bijvoorbeeld een man kennen die een liedje heeft geschreven als soundtrack bij een animatiefilmpje. Met dat filmpje probeert hij zijn kinderen uit te leggen wat er tijdens de genocide met hun familie is gebeurd."
Paradise City is meer dan enkel een tv-programma. Er is ook een theatertour, een Radio 1-programma en een boek aan gekoppeld. En onder de groepsnaam Starman brengen Van Milleghem en Goossens een album uit waarmee ze daarna ook de boer op gaan. De pauze die Triggerfinger vorige week aankondigde komt dus op het perfecte moment. "Al heeft het ene niets met het andere te maken", zegt Goossens. "We zijn met Triggerfinger na de Collosus-tour naadloos in onze jubileumtour gerold. Met als gevolg dat we nu al een aantal jaar continu aan het touren waren. Dan is het niet slecht om even op pauze te drukken. Kwestie van eens te herbronnen. Het is niet de eerste keer dat we dat doen. Een paar jaar geleden hebben we Triggerfinger ook al eens anderhalf jaar on hold gezet."
Inspiratie voor het eerste album van Starman vonden beide heren bij de muziek die ze tijdens het draaien van Paradise City hoorden. "Tijdens die reizen merk je dat je als westerse muzikant heel erg vast zit in je eigen wereld", vertelt Goossens. "Het heeft me echt geholpen daar eens uit te stappen. Om andere dingen te zien en te voelen. Wanneer je in Japan die taiko-drummers bezig ziet of in Kigali iemand als Sophie Nzayisenga Afrikaanse harp hoort spelen, dan denk je eerst: wat is dees? Maar als je wat langer luistert, begint je die muziek te voelen en te snappen. Dan pakt je dat wel."
Al hoor je Goossens niet beweren da hij daarmee het warme water heeft uitgevonden. "Paul Simon trok voor Graceland ook al naar Afrika. Of kijk naar de gasten van Arsenal. Maar voor mezelf lag dat anders. Ik ben begonnen met de ambitie om een goede drummer te worden. Pas de laatste vijf jaar begon ik de dingen breder te zien. Ik ben toen zelf beginnen schrijven en producen. En nu ben ik plots zelfs zanger. Nooit gedacht dat ik dat nog zou doen."