Niet alleen de jongeren zelf, maar ook hun ouders (en andere familieleden) kunnen nauwelijks informatie of hulp vinden om hun kind bij te staan, en beter te leren begrijpen. Zo sta je als jongere én als ouder dus totaal alleen, in een meedogenloos veroordelende wereld.
De respondenten zeiden bijna allemaal dat praten met gevoelsgenoten het beste helpt. Een anoniem forum zoals dat op www.pedofilie.nl, waar mannen en vrouwen, jong en oud, elkaars vragen beantwoorden, blijkt in een grote behoefte te voorzien.
Op dat forum kunnen jongeren hun zorgen en angsten uiten, zonder bang te hoeven zijn vernederd te worden. Daar vragen ze advies over hoe je erover met ouders of familie kunt praten. En ze worden er gemotiveerd om hulp te zoeken bij hulpverleners waarvan in de forumgemeenschap bekend is dat zij kundig zijn.
Vooral dat laatste – hulp bij het vinden van een kundige hulpverlener – is heel nuttig. Ten eerste omdat de meeste hulpverleners zo weinig ervaring hebben met pedofilie. En ten tweede omdat de hulpverleners die wél ervaring hebben, daar meestal niet mee te koop lopen, uit bezorgdheid over onbegrip in de samenleving.
Ik heb dat ook zelf ondervonden. Bij het schrijven van mijn scriptie werd mij bijvoorbeeld regelmatig gevraagd wat mijn relatie is met het onderwerp. De suggestie dat ik zelf wel pedofiel zou zijn, lag er duimendik bovenop. Terwijl ik alleen maar aan Ouders Online had gevraagd om een goed onderwerp.