Het opvoeden van een kind lijkt wel een beetje op een project. Veel ouders denken dat je dat opvoeden er wel even bij doet.
En sommigen denken dat ze nooit te maken hebben met projecten. Of ze krijgen jeuk van alleen het woord alleen al. En al helemaal van de autistische zweem die om de term “project” hangt.
Want projecten worden gedaan door mannen met six sigma black belts, die met de nieuwste scrum-technieken het PID-varkentje wel eens zullen wassen. Volkomen Agile proof natuurlijk.
Toch hebben ze een punt. Want als je zomaar in een project duikt, dan is de kans dat dit mislukt meer dan 70 procent. Je kunt maar beter voorbereid zijn.
Precies daarover gaat de masterclass van september. Over welke vragen je moet stellen voordat je een project begint. En hoe je door deze vragen vooraf te stellen ervoor zorgt dat jouw project wel succesvol wordt.
Hoe je baas ineens bloednieuwsgierig wordt naar je HR-project door maar één ding toe te voegen aan je projectplan.
HR Masterminds is een programma voor HR-professionals die toe zijn aan next level HR. Elke maand krijg je een nieuwe succesformule opgestuurd over een HR-thema.
Word je VIP-member, dan krijg je ook één-op-één coaching en kom je 4 x per jaar met andere gelijkgestemde HR-professionals bij elkaar die net als jij alles uit hun vak willen halen.

Op de vraag wie ben jij? Krijg je vaak antwoorden als: "ik ben Nancy" of "ik ben coach" of "ik ben moeder" maar zegt dat iets over wie ik werkelijk ben? Ik ben: moeder, dochter, partner, zus, schoonzus, bonusmoeder, bonus-oma, nicht, ex-partner, coach, hypnotherapeut, trainer, eigenaar, vriendin, buurvrouw, collega, medewerker, student, buurvrouw, klant, gast, Nederlander, Europeaan, inwoner, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Dat zijn allemaal delen in mij, allemaal rollen die ik vervul en bij iedere rol horen bepaalde kenmerken, verantwoordelijkheden en kwaliteiten maar ben ik dat? Is dat mijn identiteit???
Heel veel mensen kunnen zich volledig identificeren met een bepaalde rol…. Ik ken moeders die leven voor hun kinderen, ik ken workaholics die 80 uur per week werken, topsporters die leven voor hun sport en de meeste zijn daar heel gelukkig mee! En daar is niks mis mee.
Maar ik ken ook de verhalen van het lege nest syndroom, moeders die volledig onthand zijn als de kinderen zelfstandig zijn gaan wonen. Mensen die in een depressie raken na het verliezen van hun baan, of het zwarte gat na het stoppen met de topsport carrière enz. enz.
En dat heeft er vaak mee te maken dat iemand zich volledig heeft geïdentificeerd met een bepaalde rol die hij/zij heeft vervuld. En als die rol er dan niet meer is zoals we gewent waren dan kan het zijn dat je je verdwaald voelt, het gevoel van "doe ik er nog wel toe"? En het antwoord op de vraag "wie ben jij" kan dan heel ingewikkeld worden.
Steeds meer mensen gaan op zoek naar hun eigen identiteit en authenticiteit…. Wie ben ik, wat wil ik, wat is echt belangrijk voor mij en als je daarbij alle rollen weg laat (en dus geen rekening hoeft te houden met anderen) dan kom je dichter bij jezelf....... Maar hoe moeilijk is dat! Want dat kan voelen als arrogant of egoïstisch maar is dat ook zo? Of is het zorgen voor jezelf en je eigen geluk. En geef je daarmee anderen de mogelijkheid om ook te onderzoeken wie zij zijn en waar zij gelukkig van worden. Bij steeds meer mensen groeit de behoefte naar authenticiteit, maar er is ook vaak de angst om mensen te verliezen, we zijn sociale wezens met behoefte aan verbinding. En het is de angst om verbinding te verliezen die het pad naar authenticiteit in de weg kan staan.