27. Het kan verkeren… – Over mezelf, adoptie en Korea
4 mei 2022 om 15:52
Pfff, wat ik voel is een belachelijk kleine fractie van hoe het voor jou/jullie moet zijn en ik weet al niet waar kruipen van verwarring en chaotische gevoelens.
Maar wat prachtig en moedig dat je blijft zoeken naar kansen op verbinding.
Ik wens het jou en jullie een miljoen keer toe dat die moed en mildheid beloond wordt met waar je recht op hebt.
4 mei 2022 om 15:54
Ik ga met je mee in al je wispelturigheid! 🤪 Hoe mooi is het dat je straks (bijna) iedereen bij elkaar hebt. Op Jeju nog wel!! 🤩 En ja, soms vergeten we even hoe wij hun hebben afgewezen en in onzekerheid hebben gebracht in het begin. Afstand en adoptie kent wat dat betreft vooral veel verliezen voor beide partijen.
Slaap lekker voor nu en geniet! 🇰🇷🥰
4 mei 2022 om 16:06
Zo heftig allemaal! Qua flexibel zijn kan dit tellen, en ook al geldt het spreekwoord 'Oefening baart kunst', aan elke oefening zijn er grenzen. Je doel om je familie te zien begrijp ik ten volle. Ik hoop dat de ontmoetingen kunnen verlopen in een context die voor iedereen zo haalbaar mogelijk is. Helaas kan niet alles voor iedereen perfect gaan, ik duim dat de prille familie-liefde kan doorgroeien zodat de pijn die bij alle partijen aanwezig is, beetje bij beetje kan verzachten. Liefs van je blog-maatje, An Sheela
Gene simpele om mee om te moeten gaan. Onvoorspelbaarheid in iets wat emotioneel heel uitdagend is.
Maar eruit halen wat erin zit, zou ook mijn spontane reactie zijn. En das ok denk ik, zolang je jezelf toelaat achteraf te overdenken en het wat anders te laten verlopen een volgende keer. Het is een rollercoaster aan emoties tussen de verwachtingen van alle parties, de intensities van ontmoetingen, het alles een plaats geven. Je kan niet anders denk ik dan in eerste instantie reageren zoals je nu doet. Zolang je maar genoeg terug tot jezrlf en je eigen stuk komt. Misschien kan na het loslaten van de 'loyaliteit' naar je adoptieouders, het (te veel?) rekening houden met de gevoelens van je bologische familie, en jouw ervaring daarrond, wel eens op tafel komen te liggen. Sowieso ben ik wel heel blij voor je dat je contact hebt! Laat dit een mooie tocht zijn naar jezelf, samen met je gezin. 😘
4 mei 2022 om 17:28
Ben echt blij voor jullie ik voel met je meegenieten ervan
4 mei 2022 om 18:05
Wat een rolkercoaster, ongeloofelijk hoe je van het ene uiterste naar het andere wordt geslingerd. Maar we zijn wel superblij voor je dat je uiteindelijk dan toch je familie en in extremis je mama kan ontmoeten, zodat ze alsnog jou gezin, jouw kindjes keren kennen. We hopen voor jullie mee voor fijne momentjes daar ❤️
4 mei 2022 om 21:41
Wat een reis vol teleurstellingen, tegenstrijdige gevoelens en verrassingen.
Adoptie is voor iedereen overleven en maakt dat we gekke sprongen maken. Hopelijk kunnen jullie elkaars overlevingsstrategieën voornu kunnen vergeven en aanwezig zijn in het nu…waarin jullie samen kunnen zijn.
Ik ben zo ontzettend blij dat jij en je kinderen jullie familie gaan ontmoeten. Laat alles voor nu los … en let it be….❤️