Dat neemt niet weg dat mensen in Nederland zich niet identificeren of verbonden voelen met de kerkgemeenschap of het christelijke geloof in zijn algemeen.
Over het algemeen wordt bij een Christelijke uitvaart de voorkeur gegeven voor een begrafenis. Christenen geloven in bepaalde maten in het eeuwige leven na de dood.
Binnen de christelijke kerk heb je 2 belangrijke stromingen, namelijk de katholieke en de protestantse stroming. Beide stromingen hebben nog steeds hun eigen tradities, maar het herkenbare verschil dat vroeger duidelijk zichtbaar was, heeft tegenwoordig een ander gezicht. Dit komt ook door het feit dat de leiders en vertegenwoordigers van beide stromingen steeds meer proberen samen te werken.
Terwijl andere trouwe volgers juist voor hun eigen identiteit kiezen binnen hun stroming. Bij zowel een katholieke als protestantse uitvaart wordt er bijna altijd een gebed uitgebracht aan de overledene, uit de bijbel gelezen en het ‘Onze Vader’ gebeden. Een christelijke uitvaart wordt omschreven als rustig en ingetogen.
Chinezen vinden hun inspiratie in diverse stromingen, namelijk het confucianisme, het taoïsme en het boeddhisme. Daarnaast is er ook een klein deel dat het Katholieke pad volgt. Tijdens een uitvaart worden afhankelijk van de stroming de bijbehorende rituelen en tradities toegepast.
Voorouderverering is net als bij een Hindoestaanse uitvaart een belangrijk aspect van een uitvaart. Ook wordt er traditiegetrouw nepgeld verbrand en jade (edelsteen) moeten ervoor zorgen dat de ziel van de overleden persoon niet ontsnapt. Alle spullen die de overledene als laatst aangeraakt heeft, gaat mee in de kist.
Een overledene krijgt daarnaast in zijn of haar kist allemaal spullen en voedsel waren mee, vanuit de filosofie dat de ziel een reis aflegt van zeker 6 dagen.
Een Chinese uitvaart kenmerkt zich door witte kleding. Het komt ook weleens voor dat er vuurwerk wordt afgestoken met de gedachte boze geesten te verjagen.
Een boeddhistische uitvaart is een religieuze uitvaart met eigen kenmerken en tradities. Het heeft eigen tradities en rituelen, maar heeft raakvlakken van een Chinese en Hindoestaanse uitvaart.
Boeddhisten hebben een bijzondere manier van verering door de overledene te gedenken tijdens een speciaal geesten festival.
Om de geesten rust te geven en in de juiste stemming te krijgen wordt er veelvuldig gebruik gemaakt van wierook. Een boeddhistische wordt ceremonieel geleid door een Boeddhistische leider en de overledene worden doorgaans altijd gecremeerd.
Tijdens de plechtigheid worden diverse offers gebracht naar de overleden persoon en wordt er gebeden om een positieve karma te creëren met alle aanwezige voor de overledene.
Wereldwijd hebben de hindoestanen reïncarnatie ook wel wedergeboorte, hoog in het vaandel staan. Dit speelt dan ook een zeer belangrijke rol bij een Hindoestaanse uitvaart ongeacht de stroming binnen het hindoeïsme. Bij een overlijden van een hindoe wordt het lijk door een aantal familieleden (vaak zonen bij mannen en dochters bij vrouwen die overlijden) gewassen en klaargemaakt voor hun laatste reis. Hindoestanen geloven sterk in het leven in het hiernamaals. De dienst wordt over het algemeen begeleidt door een hindoe priester en mannelijke familieleden scheren hun hoofd kaal geschoren op een klein plukje na. Een Hindoestaanse uitvaart kenmerkt zich als een drukke uitvaart met veel families en vrienden, die hun laatste offer aan de overleden persoon brengen, voor het gecremeerd wordt. Na de crematie is afhankelijk van de religieuze stroming een periode van rouw, waarbij families avonden bij elkaar komen om te overledene te eren.
Joden brengen hun gebed in de Synagoge tot uiting. Joodse mensen vinden het leven mooi en moedigen elkaar ook aan om te genieten van het leven. Euthanasie is dan ook ten strengste verboden binnen het Jodendom. Op het moment dat iemand overlijdt, wordt er tot en met de begrafenis een kaars aangestoken of wordt er ergens in huis een lamp aangezet. Joden geloven vol overtuiging in het eeuwige leven van de ziel. Bij een overlijden wordt het lijk volgens Joodse rituelen gewassen en vervolgens naar de begraafplaats overgebracht. Joden cremeren niet, maar kiezen altijd voor een begrafenis, omdat zij ook geloven in de wederopstanding van het lichaam. Bij een Joodse begrafenis scheuren familieleden kledingstukken, als teken van verdriet en volgt er na de begrafenis een intense periode van rouw. Dit duurt over het algemeen 7 dagen.

De koning is met een groep trouwe ridders gevlucht en heeft het aan mij overgelaten om de slag te leiden.
Ik spreek ze toe in de hoop hun een hart onder de riem te steken en ze te motiveren nog een keer hun best te doen.
Voordat we ons opstellen doe ik nog snel een gebed voor de overwinning maar vooral voor het overleven van zo veel mogelijk van mijn mannen.
Het is duidelijk dat ingraven niet zal werken, dit zal echt een frontale botsing tussen wat er over is van beide legers worden.
Het zal echt gaan tussen de voetsoldaten en de boogschutters, er zijn aan beide kanten nog maar zo weinig ridders en cavalerie over dat deze geen betekenis zullen hebben in de komende strijd.
Ik deel de boogschutters in twee groepen en zet ze op de flanken waar ze profijt hebben van de heuvels en daarna geef ik de ridders en overgebleven cavalerie de opdracht om de boogschutters te beschermen.
De voetsoldaten stel ik in het midden op zodat ze een schildmuur kunnen vormen en zo kunnen oprukken.
Ze gaan over in een draf en er weerklinkt een harde knal en het geluid van scheurend ijzer als de schildmuren van beide kanten met volle kracht tegen elkaar aan botsen.
Dit is geen strijd van tactiek, dit is puur bot geweld, man tegen man, en de overwinnaar zal degene met het meeste uithoudingsvermogen of brute kracht zijn.
Ik stuur koeriers naar de boogschutters en beveel ze om hun zwaarden te gebruiken en deel te nemen aan de strijd.
Ik kijk rond en zie dat er niets meer te bevelen valt dus pak ik mijn schild, trek mijn zwaard en roep tegen de andere bevelhebbers en de koeriers dat ze mij moeten volgen.
Langzamerhand word alles rood van het bloed en de lijken beginnen zich op te stapelen in deze, eens zo mooie, vallei.
Tegenstanders zijn alleen nog te herkennen aan de vorm van hun helmen aangezien iedereen die nog leeft onder het bloed en de modder zit.
De meeste soldaten bloeden zelf ook uit diverse wonden, ik zelf heb ook twee wonden maar ik voel ze niet eens door de adrenaline.
Ik kijk om me heen, op het einde hebben de goden ons geluk toegeworpen, wat er nog over is van de vijand geeft zich over.