SHELDON WOLIN wijdde het leeuwendeel van zijn academische leven aan de devolutie van de Amerikaanse democratie die hij zich voor zijn ogen zag voltrekken. Door de jaren heen kwam hij tot de conclusie dat het bedrijfsleven en de politiek in de VS dusdanig vervlocht zijn geraakt, en het publiek zo apathisch is, dat een daadwerkelijke participatieve democratie in het beste geval een ‘vage mogelijkheid’ is geworden. Zo schreef hij in zijn laatste boek, Democracy Incorporated (2008): ‘Je kunt eigenlijk geen enkel nationaal instituut nog omschrijven als democratisch, zeker niet de volkomen door geld verzadigde verkiezingscycli, het door lobbyen besmette Congres, het imperiale presidentschap, het op klassenvooroordelen gebaseerde (straf)rechtssysteem of, het minst van allemaal, de media.’
Wolin stond dan ook uitgebreid stil bij de verschillen tussen het geïnverteerde totalitarisme dat hij in naoorlogs Amerika zag opkomen en het ‘klassieke totalitarisme’.
Zo schreef hij in Democracy Incorporated: ‘In tegenstelling tot de nazi’s, die het leven van de rijken en geprivilegieerden onzeker maakten terwijl ze sociale programma’s creëerden voor de werkende klassen en de armen, buit het geïnverteerde totalitarisme de armen uit door sociale voorzieningen uit te hollen of te verzwakken, terwijl het goed onderwijs nagenoeg onbetaalbaar maakt voor een onzekere arbeidsbevolking die zich toch al bedreigd voelt door de influx van lage-lonenarbeiders.’ Dus waar de nazi’s hun burgers juist trots en zelfverzekerdheid gaven na de vernederingen die het verlies van de Eerste Wereldoorlog met zich had meegebracht, daar zorgt het Amerikaanse geïnverteerde totalitarisme ervoor dat ‘burgerschap, of wat daarvan over is, in een aanhoudende staat van bezorgdheid wordt beleefd. Hobbes zag het al: als burgers onzeker zijn en tegelijkertijd worden gedreven door competitieve aspiraties, dan prefereren ze politieke stabiliteit boven maatschappelijk engagement, en bescherming boven politiek engagement.’
Sheldon Wolin SW is realistischer dan Thomas Hobbes. Als de burgers onzeker zijn hebben ze al niet meer te kiezen, want hun onzekerheid is te wijten aan een maatschappelijke ordening, aan het feit dat de macht berust bij een kleine minderheid. Zoals nu in de VS en de EU. Dat ze kiezen voor politieke stabiliteit en bescherming is niet zozeer aan de menselijke natuur te wijten maar aan de maatschappelijke ordening.