We stappen de bus uit en worden gelijk aangesproken door enkele vrouwen. Of we niet bij hen willen slapen in de casa. We vinden ze maar opdringerig en lopen weg. Uiteindelijk dachten we een deal te hebben, maar de casa zag er heel treurig uit en was nog niet af. Een casa-eigenaresse schiet ons te hulp aan de overkant en we worden opgehaald door Marisol. Onze kamer bij Casa Marisol y Bernardo was super en het eten is echt heerlijk wat ze maakt. We komen even bij op onze opa-schommelstoel en lunchen voordat we te paard de vallei gaan verkennen.
Heel eerlijk? Ik heb 1 keer op een paard gezeten op de basisschool op een manege. Ik ben niet zo’n fan van het rijden op dieren en Edwin al helemaal niet. Hij gleed al eerder van een kameel in Marokko. Vooruit, een rustig paard zien we dan wel zitten. We stappen op Caramello en Mojito, onze paarden voor de komende uren. Het paard staat op standje automatisch, want hij weet inmiddels de weg wel. Mijn paard heeft overigens wel heel veel oog voor al het gras en probeert tijdens het lopen steeds ergens een hapje van te nemen.
De eerste stop is bij een tabak boer. We worden ontvangen in de typische huisjes waar de tabaksbladeren normaal drogen. Het typische beeld van de Vallei van Viñales. Wij zijn helaas niet in het seizoen, maar gelukkig kan de boer ons wel vertellen hoe het proces normaal in zijn gang gaat. Hij biedt ons een sigaar aan en ik rook mijn eerste sigaar ooit. Ik vind het verbazingwekkend niet eens vies, stiekem zelfs een beetje lekker! Edwin besluit even 20 sigaren te kopen, echte Cubaanse!