Van vrijwilligster tot verpleegster bij Geneeskunde voor het Volk | Berichten van de frontlinie (14) | Solidair
Hallo, ik ben Laura. Ik ben een nieuwe verpleegster van de groepspraktijk van Geneeskunde voor het Volk in La Louvière.
Om van een overgang te spreken, dit is er nogal één. Ten eerste is er de overgang van een ziekenhuis naar een groepspraktijk. Maar midden in een pandemie terechtkomen is een twee keer zo grote verandering en vereist nog een grotere aanpassing. Het werk is helemaal overhoop gehaald, met bijna alleen nog telefonische raadplegingen, een volledige reorganisatie, afstand houden, extra voorzorgsmaatregelen en vooral een compleet lege wachtkamer... Genoeg voor een vliegende start. Maar gelukkig weten ze bij GvhV hoe ze nieuwkomers moeten verwelkomen en ben ik stap voor stap aan het integreren.
Voor ik officieel bij de groepspraktijk begon, had ik er al een paar keer vrijwilligerswerk gedaan. Zo hielp ik bij het opzetten van een callcenter, want in deze periode heeft de groepspraktijk er een erezaak van gemaakt om de meest kwetsbare patiënten te blijven volgen, door een paar telefoontjes te plegen om te horen hoe het met hen gesteld is en of ze wat nodig hebben. Veel van onze patiënten maken zich zorgen en als ze iemand van de groepspraktijk aan de lijn krijgen, is dat al alleen een enorme geruststelling. Deze telefoontjes kunnen ook dienen om hun vragen te beantwoorden en zo te voorkomen dat onze artsen worden overbelast met niet-essentiële oproepen. Alles staat of valt met teamwerk en goede communicatie.
In deze coronatijd maakt de groepspraktijk er een erezaak van om de meest kwetsbare patiënten te blijven volgen
Natuurlijk stond ik er niet alleen voor. Verschillende vrijwilligers hebben aangeboden om te helpen in deze moeilijke tijden. Er zijn heel veel vrijwilligers, sommigen steken een handje toe bij de administratie, anderen maken lekker eten klaar, om de troepen op te beuren, nog anderen werken voort aan het call-centerproject met kwetsbare patiënten, sommigen spelen zelfs voor postbode om onze patiënten voorschriften of andere documenten te bezorgen. We hebben zelfs vrijwilligers die boodschappen doen voor patiënten die zich niet kunnen verplaatsen. Ik denk niet dat ik ooit zo'n gulheid meemaakte bij onze medeburgers. Het is niet te geloven!
Tijdens een teamvergadering vernam ik dat er groepen naar instellingen gingen om testen af te nemen. Ik had meteen zin om daar ook mijn steentje bij te dragen. Twee dagen later gingen we, onder begeleiding van een multidisciplinair team, naar het eerste rusthuis: de test nam een ochtend in beslag. Tevreden over mijn ervaring vroeg ik meteen om deel te nemen aan andere screenings. Twee dagen later kon ik, samen met een ander team, weer een soortgelijke actie ondernemen. Zo kon ik, op een week tijd, al deelnemen aan twee screenings in mijn regio.
Voor die acties hadden we soms geen precies idee van de moeilijkheidsgraad en wat je allemaal aan middelen nodig hebt om een test in goede omstandigheden (materiaal, personeel, tijd...) uit te voeren. En heel gauw dringt het door dat veel instellingen daar niet de nodige middelen voor hebben: daarom is het zo belangrijk om elkaar bij te staan in deze moeilijke tijden!
Verscheidene medewerkers van de groepspraktijk wilden trouwens op verschillende manieren helpen: maskers naar instellingen in nood te brengen; cupcakes en steunberichtjes brengen naar een winkel een paar straten hiervandaan; steunbetuigingen achterlaten in het openbaar vervoer of via Operatie Regenboog (tekeningen met steunbetuigingen gemaakt door kinderen die voor verschillende beroepen worden uitgehangen). Want voor hen gaat het niet alleen om de ondersteuning van de zorgverleners, maar van alle mensen die nog aan het werk zijn. Zo krijgt het woord "solidariteit" zijn volle betekenis ...