Het geding is behandeld ter zitting van 28 oktober 2004, waar appellant zich niet heeft laten vertegenwoordigen, en waar gedaagde in persoon is verschenen.
Bij beschikking van 23 februari 1996 van de kantonrechter te Delft is de arbeidsovereenkomst tussen gedaagde en Peek & Cloppenburg Distributie B.V. (hierna: P & C) met ingang van 29 februari 1996 ontbonden. Daarbij is aan gedaagde een vergoeding ten laste van de werkgever toegekend ten bedrage van f 144.000,-- bruto. Dit bedrag bestond blijkens een brief van P & C van 22 februari 1996 aan gedaagde in hoofdzaak uit een beëindigingsuitkering ter hoogte van
18 maandsalarissen inclusief vakantietoeslag. P & C heeft bij brief van 29 februari 1996 aan gedaagde bevestigd dat deze kon kiezen tussen het direct uitkeren van de ontslaguitkering onder inhouding van 45% loonbelasting en het uitkeren van het (bruto-)bedrag aan een levensverzekeringsmaatschappij waarbij een stamrecht wordt bedongen, en dat gedaagde heeft gekozen voor de laatste mogelijkheid. Het bedrag is vervolgens aan de verzekeringsmaatschappij overgemaakt. Gedaagde ontvangt uit de verzekering bruto f 32.592,-- per jaar.
Na zijn ontslag heeft gedaagde een uitkering ingevolge de Werkloosheidswet ontvangen; vanaf 1 maart 2001 heeft hij recht op een vervolguitkering. Op 25 februari 2001 heeft gedaagde een uitkering op grond van de Toeslagenwet (TW) aangevraagd. Bij besluit van 15 maart 2001 is deze aanvraag afgewezen. Bij besluit van 23 juli 2001 heeft appellant het bezwaar tegen het besluit van 15 maart 2001 ongegrond verklaard. Daaraan ligt het standpunt ten grondslag dat de periodieke uitkering uit een stamrecht welke gedaagde ontvangt en waartoe de beëindigingsvergoeding van f 144.000,-- is aangewend, is aan te merken als inkomen in verband met arbeid als bedoeld in de TW.
Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank met een bepaling betreffende de vergoeding van griffierecht het beroep tegen het besluit van 23 juli 2001 gegrond verklaard en dat besluit vernietigd. Zij heeft daartoe onder meer overwogen dat gelet op de ontstaansgeschiedenis van het Inkomensbesluit Toeslagenwet bij de beantwoording van de vraag of een uitkering uit een stamrechtverzekering behoort tot het inkomen in verband met arbeid essentieel is of betrokkene de vrije keuze had tussen ontvangst van een geldbedrag ineens en uitkering uit een stamrechtverzekering. Naar het oordeel van de rechtbank heeft gedaagde ten aanzien van de eenmalige uitkering bedoelde keuzevrijheid gehad. Bij volledige uitbetaling had gedaagde deze ook kunnen aanwenden voor een andere besteding, waarmee volgens de rechtbank is voldaan aan het criterium dat de eenmalige vergoeding ter vrije besteding van de werknemer komt. In verband hiermee dient de periodieke uitkering uit het stamrecht niet aangemerkt te worden als inkomen in verband met arbeid.
In hoger beroep heeft appellant het oordeel van de rechtbank gemotiveerd bestreden. Volgens appellant is wel bepalend of gedaagde een vrije keuze heeft gehad voor de besteding van de beëindigingsvergoeding, maar is in dit geval van een zodanige vrije keuze geen sprake geweest. Naar de mening van appellant heeft gedaagde met de keuze voor de eenmalige aankoop van een stamrecht de vrije besteding van de eenmalige uitkering prijsgegeven.
Artikel 2, eerste lid, aanhef en onder a, van de TW bepaalt - voorzover hier van belang - dat recht op toeslag heeft een gehuwde, die recht heeft op loondervingsuitkering, en per dag een inkomen heeft dat lager is dan het minimumloon.