winterweer | Ariadnesdraad
Worries over weelderig wit
Gisteravond. High Coffee bij Dametje Buur.
Ze kijkt bedachtzaam. Voorzichtig zegt ze : " We krijgen sneeuw ". "Ja , in de Ardennen " , repliceer ik ". Monter. Want 'blisfully unaware' omtrent het laatste weerbericht.
" Neenee, …………. " Ze last een strategische stilte in, net lang genoeg om een bakje troost voor mijn neus te zetten. "Veel. Ook hier." "Vanavond al."
Onderzoekende blik van haar kant. Ze peilt mijn reactie. Vindt dat die meevalt en neemt zelf ook een teugje.
Dametje Buur weet – tegen wil en dank, soms – dat sneeuw voor mij een kleine ramp is te noemen. Na enige maanden persoonlijk puffen en steunen onder een gedwongen immobilisatie nóg beter.
De bom die sneeuw heet is gevallen.
We kijken allebei tobberig. "Zien wat voor weer we krijgen," zeg ik.
Dametje Buur duwt ferm op het aan-knopje van haar tv. We zijn net op tijd om de nieuwslezer ernstig te horen zeggen "U doet er goed aan het weerbericht met onze weervrouw Jill te blijven volgen …" Instant gevolgd door een exuberant opgetogen weersvoorspeller.
Die ons allemaal aanraadt om sneeuwpoppen te gaan maken en naar de stilte van de sneeuw te luisteren.
Tussen haar tanden door zegt Dametje droog : " Als morgen die poppen dan maar niet aan het dansen gaan ."
Nu lachen we met twee. Ondanks onszelf. We zien een legertje dartelende sneeuwmannen voor ons, en wij ertussen, zwierend en zwalpend om op de been te blijven.
Een fractie van een seconde zie ik de miniversie van mijzelf weer een vierkante metertje tuin in kruipen, om een sneeuwpop te maken. Achternagezeten door mijn moeder, die sneeuwmannen maken allesbehalve een strak plan vond. That is, in pyama, zonder enig schoeisel nog wel.
Nu raken de ontdooi-perikelen me oneindig veel meer. Wee ende helaas.
Daarom ben ik blij dat ik naar het kougevoel geluisterd heb. Je weet wel, het kilte-gevoel dat soms aan een sneeuwtapijt vooraf gaat.
Het stemmetje dat zei : "Zin of niet, doe NU boodschappen, want wie weet …"
Yep. Een verwittigd mens heeft mondkost in huis voor ze zichzelf noodgedwongen " inbunkert ".
Na het anticiperen kwam het wachten. En met stijgende onrust kijken naar de dikte van de mat en de vlokken. Toen de ochtend.
" Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit , Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m'n ogen uit,
Viel zacht naar beneden, de eerste sneeuw "
Het licht en de stilte verdrijven de laatste restjes slaap uit m'n hoofd.
Eén blik naar buiten leert : de lucht grijs is en zit vol vlokken.
En de buiten-plannen voor vandaag zitten er onder. In de diepvries …
Dit bericht is geplaatst inJukebox, Zonder Etiket en getagd Dametje Buur, eerste sneeuw, High Coffee, huisarrest, Jan De Wilde, sneeuwman maken, sneeuwtapijt, winterweer op 15 januari 2013 by ariadnesdraad.