‘Wat verlang je?’ vraagt de overste aan de kandidaat. De wens om in het monastieke leven te treden moet uit persoonlijk verlangen voortkomen, stelt de Regel van Benedictus. Pas wanneer de vraag ‘Wie is er onder jullie die naar het leven verlangt en goede dagen hoopt te beleven’ wordt beantwoord met ‘Ja, ik’, kan de kandidaat intreden en ‘ingekleed’ worden in zijn habijt.
Zo beschrijft filosoof Wil Derkse in het pas verschenen (foto)boek Ora et Labora. De Regel van Benedictus de kleine plechtigheid die nog altijd plaatsvindt wanneer de Benedictijnen een nieuwe monnik verwelkomen in hun gemeenschap.
Benedictus, grondlegger van de orde, werd in het jaar 480 geboren in het Umbrische stadje Norcia (Latijn: Nursia). Zijn ouders stuurden hem naar Rome om te studeren, maar het leven in de drukke stad bleek niets voor hem. Hij ontvluchtte de stad en leefde drie jaar lang als kluizenaar in het plaatsje Subiaco, ongeveer veertig kilometer van Rome.
Benedictus werd spiritueel leider van een aantal monniken, die zich echter tegen hem (en zijn strenge leefregels) keerden en hem probeerden te vergiftigen. Hij verliet Subiaco en stichtte twaalf nieuwe kloosters. Zelf nam hij zijn intrek in de abdij van Monte Cassino. Daar schreef hij zijn Regel: een boekwerk over het kloosterleven, bestaande uit een proloog en drieënzeventig hoofdstukken.
Op de plek waar mogelijk zijn geboortehuis in Norcia stond, prijkt nu een aan Benedictus gewijde kerk, genaamd de San Benedetto (helaas raakte deze kerk tijdens de aardbevingen in 2016 zwaar beschadigd, red.). Sinds het jaar 2000 wonen er weer monniken in het klooster dat achter de kerk schuilgaat; jonge mannen die leven naar de Regel van Benedictus onder leiding van padre Cassiano. Zeven keer per dag klinkt er sindsdien weer klokkengelui, gevolgd door zang.
Nog altijd leeft de Regel van Benedictus. In het prachtige fotoboek Ora et labora. De Regel van Benedictus word je als kijker meegevoerd naar de fascinerende wereld van de Benedictijner kloosters in heel Europa. Een klein voorproefje uit de inleidende tekst van Wil Derkse:
‘Centraal staat de toewijding aan de persoon (ook die van jezelf) en de gemeenschap – de foto’s in dit boek tonen ook vaak monniken en monialen in de context van hun gemeenschap. Die toewijding toont zich niet het minst in de zorgvuldigheid in alles, waaronder ook de zorg voor jezelf, voor je medezusters en -broeders, ook met degenen die falen en lastig zijn, voor je spullen – dus alles ‘als heilig vaatwerk’ behandelen – en (nogmaals) voor jezelf: niet verwaarlozen (blijven voeden), niet overbelasten (hulp durven vragen), niet onderbelasten (durven groeien in wat moeizaam is), ‘nee’ durven zeggen om des te beter ‘ja’ te kunnen zeggen.’
De masseur wrijft met de warme stenen over de zijkanten van Eliza’s rug. Vanzelf dwalen haar gedachten af naar die… https://t.co/hOCC5QhKhX46 minuten ago