Liefde is ingewikkeld. Laatst kreeg ik een mailtje van een bezoeker.
Ze vroeg zich af wat ik bedoel als ik zeg
"Je kunt je beter niet hechten aan mensen en spullen."
Liefde is toch een vorm van hechten?
Het is toch juist goed om je heel erg te hechten aan mensen?
Laat ik het zo zeggen: je hebt vissen die zich hechten aan een grote vis, en je hebt vissen die dat niet doen. Als de grote vis dood gaat, dan zijn het de gehechte vissen die in de penarie zitten. Of ze gaan ook dood, of ze gaan een hele moeilijke tijd tegemoet. Of geen van beide, en is deze metafoor slecht gekozen. Maar laten we net doen of dat niet het geval is.
Mensen zullen schoppen tegen de dingen waaraan jij je hecht. Dus aan hoe meer dingen je gehecht bent, des te kwetsbaarder je zult zijn, des te meer pijn je zult ervaren. En dat is nergens voor nodig. Hechten heeft geen zin. Je kunt niets meenemen je graf in. Je denkt dat je huis 'van jou' is? Kijk er dan eens zo naar: eerst was het van andere mensen, als jij eruit gaat zal het weer van andere mensen zijn. Je bent geen eigenaar, je bent beheerder. Ook van die geweldige auto waar ik ter illustratie zojuist twee deuken in heb geschopt.(sorry).