Ik zat in Barcelona achter een menuutje van 8 euro (salade vooraf, friet met halve kip, nagerecht, halve fles wijn en een kop koffie) en dacht, waarom kun je beneden Sint-Job-in -’t-Goor overal voor onder een tientje eten, maar in Nederland niet? Ik dacht dat een jaar eerder in Lissabon trouwens ook, achter mijn menuutje van 6 euro (brood en olijven vooraf, friet met halve kip, halve liter vinho verde, pudim flan en een bica na). Maar dat was te snel geconcludeerd. Je kunt in Utrecht ook voor onder een tientje eten in restaurants en eetcafés. Maar is het ook wat?
Bij Café Rex in ieder geval niet. Het knusse bruine café was de eerste plek waar ik het eten eens ging proberen. Alle hoofdgerechten zijn daar 10 euro en de wekelijks wisselende dagschotel (de weekhap) 8. wat krijg je dan? Opgepimpt eetcafé-eten. Chic bord met mooie goudbruine frieten, salade met mierzoete dressing in apart bakje en – ai, dat is jammer qua plasticeiland en goedkope uitstraling – mayonaise in een plastic bakje. En dan rechtsboven dat ding dat varieert per bestelling. En dat kan dan een biefstukje, een portie saté, of in dit geval, een cordon bleu zijn.
Wat is een cordon bleu? Dat was vroeger een exclusief gerecht dat door Van der Valk en AC Restaurants ordinair is gemaakt. Het is een vóór het paneren dubbelgevouwen schnitzel met daartussen een plakje (goede) kaas en een plakje ham. Ik heb het aan tafel nog even opgezocht, want dat plakje kaas bovenop de cordon bleu bracht me in verwarring. Ik beschouwde het als een interessant experiment en ik had al lang genoeg gewacht op mijn eten (bijna drie kwartier).
Tot ik het vlees aansneed. De gepaneerde onderkant was niet echt gaar en had zich volgezogen vol vet, terwijl onder het plakje kaas op de bovenkant een verkoolde korst zat. Normaal zou ik dit terugsturen, maar ik ging naar de film en had geen zin de reclames met 3D surround vooraf te missen. En daarbij vond ik het lomp en schattig tegelijk, dat iemand in de keuken denkt zo zijn gasten voor de gek te kunnen houden. Met een plakje gesmolten kaas. Het is best mogelijk dat een doorsnee bezoeker van Rex het niet eens opmerkt, maar dan nog getuigt het van minachting voor je gasten en, nog erger, voor je eigen eten. Maar goed, in een eetcafé moet je je beperken tot friet met saté, al zal ik me bij Rex dan toch afvragen wat die pindasaus moet verhullen.
Als je die tweede foto opklikt, lijkt het net of je in die wetenschappelijke extreme-close-uprubriek van de Sir Edmund bent beland. “Nee, dit is geen openhartoperatie, dit is een cordon bleu van de firma Rex.”