Verloren tijd | Advalvas
30 June 2022 00:40
De afgelopen week had ik de kans om de documentaire 'Picture a Scientist' te kijken. De film gaat over drie wetenschappers die als vrouw identifceren en de problemen en uitdagingen waar zij tijdens hun wetenschappelijke carrière tegen aanlopen. Om er een paar te noemen: genderdiscriminatie, racisme, seksuele intimidatie en pesten. Ondanks dat men zich bewuster wordt van (on)bewuste vooroordelen, zijn deze vormen van misbruik nog steeds voor veel historisch gezien gemarginaliseerde wetenschappers een bron van frustratie, op zijn zachst gezegd. Dit soort praktijken belemmert nog steeds het goed functioneren van topwetenschappers binnen de academia.
Alle vrouwen uit deze film hadden deze tijd veel liever doorgebracht met het doen van hun onderzoek
Wie de film goed bekijkt, ziet hoe jarenlange discriminatie en/of intimidatie diepe sporen nalaat bij diegene die gediscrimineerd of geïntimideerd werd en wordt. Die sporen hebben decennia later nog steeds een grote invloed op de emotionele toestand van de gediscrimineerde/geïntimideerde persoon. Naast dat het dus ontzettend naar is op het moment van discriminatie/intimidatie zelf, heeft de gediscrimineerd/geïntimideerde persoon ook voor de rest van de loopbaan, en, waarschijnlijker, ook de rest van het leven een extra emotionele balast bij zich.
De bron van 'frustratie' zit dus niet alleen in het moment van discriminatie/intimidatie zelf en ook niet alleen in de tijd en energie die het kost om uit zo'n situatie te navigeren zonder daarbij jezelf te verliezen of je droom aan de wilgen te hangen. De frustratie zit óók in alle uren, dagen, weken, maanden aan cumulatieve tijd die de gediscrimineerde/geïntimideerde persoon erover heeft nagedacht. Alle vrouwen uit deze film hadden deze tijd veel liever doorgebracht met het doen van hun onderzoek, maar de externe omstandigheden, waar zij niet om hadden gevraagd, hebben dit significant belemmerd. Wat zouden deze, en vele andere wetenschappers die worden gediscrimineerd en geïntimideerd op de werkvloer, wel niet hebben gepresteerd als alle tijd die in het vechten tegen heersende systemen en ongewilde aandacht was gestoken in hun passie, het onderzoek?