Verkeerde man, foute vrouw? - Plazilla.com
Verkeerde man, foute vrouw?
Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 23:16
Vanmiddag kwam ik tot de conclusie dat ik telkens op de verkeerde types val. Mannen die niet deugen: mannen die manipuleren en domineren, mannen met een drank of drugsprobleem, mannen die vreselijk bezet zijn of gewoon totally onbereikbaar zijn, mannen die oneerlijk zijn en liegen en bedriegen. Zelfs een keer een man die eigenlijk niet op mij maar op mn dochter viel, brrr! Hoe komt het toch, dat ik me keer op keer aangetrokkken schijn te voelen tot mannen die "niet deugen"?
Natuurlijk, zij zijn anders dan de gewone man, het is spannender en onvoorspelbaar. Maar word ik er gelukkig van? Wil ik eigenlijk niet ook zo'n "gewone" man; degelijk, deugdelijk en betrouwbaar? Maarja, díe zijn allemaal allang bezet natuurlijk.
Als ik zo terugdenk aan al die mannen en jongens die ik in de loop der jaren als "vriendje" heb gehad, was er maar een enkeling bij die helemaal ok was.
Mn eerste echte vriendje, E, die deugde. Was alleen 4 jaar ouder en véél serieuzer dan ik in die tijd. Na anderhalf jaar heb ik t uitgemaakt.
Voor ene R1, een gitarist met lange haren. Mooi was ie wel. Hij dronk, veel, heel veel. Was niks, werd ook niks.
Kreeg verkering met R2 uit mn eigen dorp. Lekker dichtbij. Maar hij manipuleerde en domineerde en blowde en dronk ook nog es enorm veel. Bleek later een alcoholist te zijn. Heb ik het toch 2 1/2 jaar mee uit gehouden, maar ik kwam enorm beschadigd uit die relatie.
Mn maatje F, die deugde, deugt. Maar ik durfde onze vriendschap niet in de waagschaal te leggen voor een liefdesrelatie. Tot groot verdriet van mn moeder, die hem wel zag zitten als schoonzoon.
Op school waren er nog 2: M1, mooi en aardig; hij deugde zeker maar zag mij niet staan. De ander, M2, was ook mooi. Maar alleen aardig als er geen anderen in de buurt waren. Diep van binnen deugde hij wel, maar wilde stoer en macho zijn en deed dus erg zn best om niet te deugen.
Toen kwam R3. De eerste 7, 8 jaar was hij geweldig goed voor mij, hij deugde. Hij trok me uit de modder en gaf me mn zelfvertrouwen terug. Ik veranderde, en hij ook.
Na een jaar of 13 vond ik m niet meer lief maar bleef bij hem omwille van de vertrouwdheid en de kinderen. Nu, door schade en schande wijs geworden zeg ik: hij deugt niet. Hij manipuleert, gebruikt (soft)drugs, domineert, liegt en bedriegt.
Na die 15-jarige relatie was ik wanhopig op zoek naar een vervanger. En vond F uit Brabant. Die deugde niet; hij loog en bedroog vanaf de eerste ontmoeting, maar helaas kwam ik daar pas later achter.
Ik werd verliefd op V, maar hij deugde ook niet. Hij was eigenlijk uit op mn dochter van toen 9 jaar jong! Zo snel mogelijk gewist uit mn leven.
Daarna was er R, hij leek wel erg te deugen. Betrouwbaar, eerlijk en deugelijk maar zo beschadigd. En erg conservatief, eigenlijk helemaal niet geschikt voor mij. Toen het uitging bleek ook hij niet erg te deugen: er werd ineens met modder gegooid.
Ik was er klaar mee, met mannen en relaties. Ben nu inmiddels al dik een half jaar vrijgezel. Maarja, niet helemaal alleen.
De minnaar van nu, deugt die? Natuurlijk niet, als je vreemd gaat deug je niet, toch? Bovendien een drank én drugsprobleem, niet betrouwbaar en deugdelijk.
En die ander, een jochie nog. Zit in zn verlate "studententijd"; na werk hangen, zuipen en snuiven met zn maten, nog lang niet toe aan het "volwassen" leven. Deugt die?
En wat ben ik zelf? Deug ik eigenlijk wel? Waarom zoek ik toch steeds die grens op, waarom val ik op mannen die niet gewoon "gewoon" zijn? Wil ik eigenlijk wel een man die helemaal ok is?
Het is wel veilig, fijn voor de kids en de omgeving zal niet kletsen. Maar voor mezelf? Ik hou wel van spanning, onvoorspelbaarheid en apart. Dat de mensen kletsen vind ik voornamelijk vervelend voor de kinderen; daarom hou ik mezelf misschien wel (teveel) in?
Ik drink niet, ik gebruik geen drugs, ik werk hard, ik steel niet.
Maar liegen en bedriegen... als je een stiekeme minnaar hebt, ben je zelf natuurlijk ook niet helemaal clean. Ik ben medeplichtig aan het bedrog. Het is niet mijn verantwoordelijkheid en ik voel me ook niet verantwoordelijk, maar ik doe er met veel graagte aan mee, en dat maakt me medeplichtig.
Een stoute vrouw, dat wil ik graag zijn. Maar is stout gelijk aan niet deugen, of aan ondeugend?
Stoer, zelfstandig, zelfbewust, onafhankelijk, direct, positief, nee kunnen zeggen; dat hoort bij de stoute vrouw zoals Heleen bedoelt. Maar ook grenzen zoekend en grenzen verleggend, taboes doorbrekend, recalcitrant en opstandig tegen hoe "het hoort". En ook ondeugend soms, ook in die zin stout dus.
Maar de maatschappij kan mijn ondeugendheid gemakkelijk uitleggen als niet deugen. Waar ligt de grens eigenlijk? Maatschappelijk gezien waarschijnlijk ergens anders als waar ik de grens zie. En waar mijn mede-stoute vriendinnen de grenzen zien.
Ben ik stout of fout, of misschien wel allebei? Of misschien wel geen van beide, en ben ik gewoon een braaf dorpsmeiske dat af en toe dagdroomt dat ze een stoere meid is?