Vieren van herinneringen
Hoewel het al weer een week geleden is wil ik graag vandaag wat vertellen over het bloemencorso van de Bollenstreek. Er reden zaterdagavond 23 april om half tien 20 praalwagens en meer dan dertig met bloemen versierde luxe en bijzondere wagens de Spaarnestad binnen. Toen was het al behoorlijk donker, voor een kijkje naar al dit moois heb ik gewacht to de volgende dag. Nadat het corso twee jaar afwezig was geweest door de coronabeperkingen kon ik zondagmiddag 24 april weer genieten van deze bloemenweelde, een van de grootste jaarlijkse evenementen in de hoofdstad van Noord-Holland. Als rasechte Haarlemmer mocht ik dit niet missen!
Ik zag tot twee keer toe heel bloemrijk versierde steltloopsters. Langs de route was ruimte voor de vele honderdduizenden bezoekers. Daaronder bevond zich zondag een kleine groep vanuit de datingsite, enkelen, die graag mee hadden willen wandelen moesten helaas afhaken door "fysiek ongemak" en andere omstandigheden.
Mij sprak het thema van dit jaar bijzonder aan: "Celebrating memories". De grotere praalwagens gaven daar elk hun eigen invulling aan. Hoe vier je jouw herinneringen? Ik heb mijn herinneringen net als een ieder hier, maar de oproep om ze allemaal te omarmen en te vieren kan ik maar deels onderschrijven. De memories, waar ik blij van wordt, ja die vier ik en die deel ik ook graag met anderen. Maar waarom zou ik mijn vriendenkring opzadelen met mijn sores, met de herinneringen, die ik liever wegpoets? De geijkte manier om herinneringen op te halen zijn de fotoalbums. Natuurlijk raken die door de digitale opslag van beelden een beetje op de achtergrond; toch zocht ik onlangs een bepaalde foto uit mijn recente verleden en dat noodzaakte mij er toe mijn albums weer eens door te neuzen. De foto's haalden inderdaad veel herinneringen aan mijn verleden naar boven. Oude vriendschappen, vakanties, mijn vrijwilligerswerk. Het was alsof er een film werd afgedraaid. Tijdens het corso hebben we alle drie foto's gemaakt. Leuk voor nieuwe herinneringen…
Leuk was het, dat we tijdens onze wandeling langs de praalwagens een min of meer gezamenlijke kennis tegenkwamen. Piet was weinig veranderd, er was genoeg gespreksstof, en opnieuw kwamen er herinneringen bovendrijven.
Overal onderweg stuitte ik op herinneringen aan gebeurtenissen uit het verleden. Ik heb beide lady's maar niet vermoeid met alles waar ik bij bepaald werd. We waren er immers voor het corso en voor de gezelligheid.
Na de bezichtiging van het corso zat ik met twee lady's op een terras, om de hoek van het monumentale gebouw waar ik veertig jaar als vrijwilliger actief geweest was. Voordien stonden we gedrieën even stil voor dat gebouw. De aanblik van dat gebouw, waar ik nu vrijwel nooit meer een voet over de drempel zet, riep wederom herinneringen bij mij op.
Plotseling zag ik hem. Uiterlijk was Henk nog niets veranderd, hij liep wel met een rollator langs de mensenmassa's maar hij keek nog heel helder uit zijn ogen. Hoe vaak heb ik met hem aan de kaarttafel gezeten, en genoten van zijn commentaar als ik een verkeerde kaart trok! We hadden niet veel tijd om wat verder te praten, toch deed het mij goed Henk na zoveel jaren weer eens te zien, waar het contact jaarlijks enkel bestond uit het per post uitwisselen van kerstgroeten.
Achteraf hoorde ik dat mijn zoon en schoondochter en hun kinderen ook bij het corso waren. Hoewel hij met zijn gezin en ik er ook waren hadden we beiden heel verschillende dingen gezien, verschillende herinneringen dus.
Door dit alles ben ik mij gaan realiseren, hoe herinneringen uit het verleden opduiken. De ontmoeting met anderen is de belangrijkste aanleiding. En je kunt wat er vroeger is gebeurd ook bewust opzoeken. Is dat goed? Wat voor toegevoegde waarde heeft dat; moet ik mij niet meer richten op de toekomst? De toekomst wordt toch ook deels bepaald door wat er voordien is gebeurd? De meesten hier en ik zeker ook zullen herinneringen hebben aan hun vorige relatie(s). Die kan ik niet wegpoetsen. Het is natuurlijk altijd uit den boze die memories breed uit te meten bij een date… Zo'n date krijgt vrijwel zeker geen vervolg…