Het beeld 'Wachter' is een mensfiguur op een taps toelopende, vierkante sokkel. Dit symboliseert de driegelede mens, die met lichaam, ziel en geest het door de natuur gegevene (verbeeld in de sokkel) overstijgt. 'Wachter' markeert het tijdelijke. Hij staat daar waar het tijdelijke overgaat in het tijdloze, en voorkomt dat het tijdelijke door het tijdloze wordt meegenomen. Met het tijdelijke bedoel ik alles waar de tijd vat op heeft. Wat daarachter ligt is tijdloos, geldt altijd en bestaat dus buiten de tijd om. Zo is gewicht bijvoorbeeld een tijdelijk gegeven (want zal veranderen), terwijl zwaartekracht een altijd aanwezig en daarmee tijdloos fenomeen is. Het ene is in tijd te meten, het andere is datgene wat was, is en zal zijn. Nietsche noemde dit laatste 'het zijnde'. Het is tevens datgene waar Shakespeare naar verwijst als hij laat zeggen: 'to be or not to be'. Het beeld is de tijdloze gestalte die het tijdelijke overschrijdt in het eeuwige nu. De wachter bevindt zich daarmee tussen leven en dood. Hij staat op het omslagpunt of de grens waar ruimte tijd en tijd ruimte wordt. Dit is te vergelijken met het midden van een zandloper, waarin de opeenvolgende zandkorrels tot tijdlijn transformeren. Ook het beeld heeft de vorm van een zandloper.