Drijvend op illustere hoop – Papa toch
Geplaatst door Papa Toch on 16 januari 2019 16 januari 2019
Een goede titel creëert verlangen, honger, goesting.
Naar meer, naar beter.
Het doet je verder lezen, woorden verslinden, opeten, slikken zonder kauwen. Gulzig, zonder je daarover schuldig te voelen. Een zoete zonde qoui. Het dessert direct gevolgd door een digestief, een koffietje met een koekje én een ijsje. Omdat het niet op kan, er geen schaarste heerst en de sky niet langer the limit is. Beter zelfs, nooit geweest. Het zat niet in ons gedachtengoed. Het eindige is immers niet te zien met het blote oog, laat staan voor iemand die normaal een bril draagt, of lenzen bij het sporten.
Zo'n titel dus. Dat is het summum voor de schrijver. De kers op de taart. De kroon op het werk. Het is ook iets wat je verdiend natuurlijk, waar heel veel métier bij komt kijken. Een goede titel komt er niet zomaar. Het is zwoegen, keihard werken. Het vergt inzicht en psychologisch vernuft. Je moet je namelijk kunnen verplaatsen in het hoofd van jouw doelpubliek, achterhalen wat hen boeit, waar zij heen willen gevoerd worden met jouw zielenroerselen.
Dat hoop ik te weten bij jullie. Als ik het goed heb zijn jullie meerwaardezoekers. Zo laten jullie zich niet makkelijk verlijden tot gezever. Weten jullie direct wanneer jullie aan het lijntje worden gehouden, wanneer er een ommetje met jullie wordt gemaakt. Jullie doorzien dat. Zijn ook snellezend en begrijpend.
Stillezen en begrijpen was bij jullie op de lagere school nog een vak. Heersers waren jullie hierin. Altijd als eerste in de speelhoek terug te vinden omdat jullie als primus van de klas binnen afzienbare tijd de oplossing al klaar hadden, nagelezen én ingediend. Het rapport leek op een stickerboek door alle dikke duimen en PRIMA's. Vandaar dat jullie teksten diagonaal lezen aan onnavolgbaar tempo. Scannend, zoekend naar de essentie van dit alles. Jullie weten als geen ander dat de clue meestal terug te vinden is in de laatste alinea. Eerste zin meer bepaald. Leer jullie de stijlelementen van schrijvers kennen. Meer doorwinterd dan jullie maken ze ze niet meer. Hoe kan het ook, met die opwarming van de aarde… Er zijn geen seizoenen meer. Dat maakt dat jullie de ervaring met zich meedragen.