Een blik op de weerkaarten en het programmaboekje voorspelden het al: dit zou een topdag worden. Het was dan ook koppenlopen op het festivalterrein en niet in het minst op en rond de Dance hall en Boiler room. Vanuit de lucht moeten de groene glasvlekjes schaars geweest zijn, nooit was het op dit deel van de wei drukker.
Tweede opmerking van de dag: haast alle acts in de Dance hall hebben subtiel het woordje ’live’ tussen haakjes achter hun naam staan. Hoewel de invulling ervan niet altijd even consequent is, lijkt het wel dé trend van deze editie te zijn. Over hoe New Young Pony Club of Booka Shade die term opvatten kunnen we echter niets kwijt.
De Noor Anders Trentemöller neemt de term ’live’ dan weer heel letterlijk. Geflankeerd door een drummer en bassist werd opvallend veel tijd voorzien (vijfenzeventig minuten) om de elektronicaklanken vat te laten krijgen op het publiek. Hoewel het buiten nog licht was, lukte dat al aardig. De uitbarstingen waren subtiel, maar dat zijn ze op plaat ook.
In zijn album The Last Resort werd zorgvuldig gegrasduind en een rijk palet aan stijlen naar buiten getoverd. Van kalme tracks als "Miss You" en "The Very Last Resort" over "Evil Dub" tot de absolute publiekslieveling "Moan". De reis door dit onherbergzame maar mysterieus mooie oord wordt in schril contrast daarmee begeleid door vaak lachwekkende filmpjes van bijvoorbeeld een dansende Bettie Page (lookalike?).