Verslavend, die stortvloed aan nieuws | Trouw
Brief van dehoofdredactie
Cees van der Laan 18 januari 2020, 13:11
Met haar rollator kwam ze vief de redactievloer op lopen, mevrouw Van der Linden-Karsemeijer (93), vergezeld door haar kleindochter en haar vriend. Op bezoek bij háár krant, die ze al meer dan 75 jaar leest. Als koerierster smokkelde zij de destijds illegale verzetskrant van het ene naar het andere adres. Trouw is háár krant en nu is ze eindelijk in het zenuwcentrum.
In mijn werkkamer vertelt ze over haar leven en wat de krant voor haar betekent. Ze slikt 'm niet voor zoete koek, ze heeft een paar kritiekpunten meegenomen ("Wanneer komt de tekst terug bij het weerbericht?"). Samen lopen we de redactievloer op. Ze geeft redacteur Joop Bouma een hand, vorig jaar journalist van het jaar. Even verderop spreekt ze met redacteur Ghassan Dahhan, winnaar van een aantal journalistieke prijzen. Ze kent de namen, nu ontmoet ze hen in het echt. Haar ogen schitteren.
Voor mevrouw Van der Linden-Karsemeijer is de krant haar venster op de wereld, zoals ik dat wel vaker omschrijf. De krant voedt haar algemene ontwikkeling en helpt haar bij haar meningsvorming.
Mijn eerste reactie was korzelig
Ik moest aan haar denken toen ik het interview herlas met de Zwitser Rolf Dobelli die een boek heeft geschreven met als insteek waarom je gelukkiger wordt als je het nieuws niet meer volgt. 'Ik ben gelukkiger zonder het nieuws', stond er boven het interview in de Verdieping van dinsdag 14 januari.
Mijn eerste reactie op dit interview was korzelig. Wat een over het paard getilde zelfbenoemde intellectueel, die zich kennelijk verlaagt om met een journalist van krant te praten ter promotie van zijn boek! Want er moet natuurlijk wel brood op de plank komen, mopperde ik tegen de muren van mijn werkkamer. De interviewer, redacteur Isabel Baneke, prikte overigens moeiteloos door zijn hier en daar ietwat zwakke betoog heen. Want tja, hij las wel The New Yorker, Foreign Affairs en The Economist.
Toch zette dit interview mij aan het denken. Vooral als het gaat om de hoeveelheid nieuws die mensen over zich uitgestort krijgen of tot zich nemen. Dit heeft enerzijds zonder meer te maken met het aanbod van nieuws online, via de sites en apps van heel veel journalistieke media en het aanbod op sociale media. Anderzijds is er een grote behoefte van de consument om vooraan bij het nieuws te 'staan'.
Altijd weer de apps afstruinen naar nieuws
De smartphone voorziet in die behoefte en kan zeer verslavend werken. Altijd weer de apps afstruinen naar nieuws, niet alleen uit nieuwsgierigheid maar ook uit verveling of om de tijd te doden. Wachtend op de bus of tram, of staand in een overvolle trein. Dat kan tot een overdaad aan informatie leiden. Niet voor niets worden er nu apps op de markt gebracht om je smartphonegebruik te reguleren.
Die apps heb ik niet nodig. Mijn mobiele telefoon ligt thuis op een vaste plek en gaat nooit mee naar de slaapkamer. Mijn rustmoment is om 's avonds op de bank de langere verhalen in de krant te lezen.
Als wij een krant maken, iedere dag weer opnieuw, dan doen we dat voor mensen als mevrouw Van der Linden-Karsemeijer en honderdduizenden anderen, die uitstekend hun afweging kunnen maken wanneer ze wel of niet het nieuws willen lezen. Daar hebben ze het boek van Rolf Dobelli niet voor nodig.