ECLI:NL:CRVB:2011:BR0776 LJN BR0776, Centrale Raad van Beroep, 10-4270 AW enz, 30-6-2011, BestuursrechtAmbtenarenrecht :: Jure.nl
Uitspraak ECLI:NL:CRVB:2011:BR0776
LJN BR0776, Centrale Raad van Beroep, 10-4270 AW enz
De uitkomst daarvan (door de wetgever aangeduid als de vut-overeenkomst) is bindend, ook voor het personeel van de betrokken overheidsinstellingen (artikel 3, tweede lid, Wkvo ). De vraag of in ruimere mate dan thans gebruik moet worden gemaakt van de belastingtechnische speelruimte is in het overleg tussen de betrokken partijen aan de orde gekomen. Het gerechtsbestuur moge u verwijzen naar hetgeen daaromtrent door de minister van BZK in haar beslissing op uw inleidende verzoek is vermeld. Dat heeft niet geleid tot een wijziging van de regeling van de FPU-aanspraken.
3.2.3. Dit betekent dat de besturen zich niet bevoegd achten in gevallen als deze toepassing te geven aan artikel 46, eerste lid, van de Wrra . Dit acht de Raad onjuist. Sinds de inwerkingtreding van de Wet van 30 januari 2002, Stb 65, is de materiële inhoud van artikel 46, eerste lid, van de Wrra in overeenstemming gebracht met de voor rijksambtenaren geldende regeling in artikel 69 van het Algemeen Rijksambtenarenreglement (ARAR). De eerder aanwezige wettelijke beperkingen voor het toekennen van een schadeloosstelling of vergoeding van kosten aan een rechterlijk ambtenaar (in opleiding) zijn bij die gelegenheid verwijderd (kamerstukken 27 699 nr. 3). Naar het oordeel van de Raad ligt noch in de tekst van deze voorschriften noch in de wetsgeschiedenis van artikel 46, eerste lid, van de Wrra een aanknopingspunt voor een door de wetgever beoogde beperking van het bereik van dit voorschrift zoals door de besturen bedoeld. Ook in de rechtspraak van de Raad over artikel 69 van het ARAR en vergelijkbare voorschriften is zodanige beperking niet neergelegd. Het oordeel van de Raad in onder meer de uitspraak van 9 december 2004 (LJN AR7748 en TAR 2005, 33), recent herhaald in de uitspraak van 6 januari 2011 (10/1199 MAW en LJN BP1535), dat bepalingen zoals artikel 69 van het ARAR kunnen worden gezien als de uitdrukking van de norm dat de overheidswerkgever verplicht is zich als een goed werkgever te gedragen en dat deze norm als zodanig de ambtenaar geen aanspraak geeft op vergoeding van schade die in een bepaalde situatie voor zijn rekening blijft, leidt anders dan de besturen menen op zichzelf beschouwd niet tot een beperking van de gevallen waarin het desbetreffende bevoegde orgaan gebruik zou kunnen maken van de mogelijkheid om een verzoek om vergoeding geheel of gedeeltelijk te honoreren.