Fil 3:7 Wanneer je naar Paulus keek voordat hij een christen werd, was er veel in zijn leven dat geweldig leek. Hij was een overtuigde gelovige. Het Oude Testament was voor hem het Woord van God. Alles wees er op dat hij een levende band met God had. Hij was zo overtuigd dat hij de christenen met alles wat in hem was vervolgde. Dat waren de mensen die zeiden God te vereren en die zeiden dat Jezus Christus de beloofde Verlosser was. Dat was voor Paulus toen Godslastering. Je vindt in die tijd bij Paulus wat hij in de Romeinenbrief over zijn volksgenoten schrijft die niet in Christus geloven: "Want ik getuig van hen dat zij ijver voor God hebben, maar niet met het juiste inzicht. Omdat zij immers de gerechtigheid van God niet kennen en een eigen gerechtigheid tot stand proberen te brengen, hebben zij zich niet aan de gerechtigheid van God onderworpen."
Het grote punt is of je geleerd hebt om van genade te willen leven of dat je met al je ijver denkt het voor een deel zelf te kunnen en te moeten doen. Kan en moet ik zelf mijn plaats bij God verdienen? Ben ik voor een deel mijn eigen Verlosser? Om zo te denken en te leven lijkt winst maar het is verlies. Je bedriegt jezelf namelijk. Je kunt alleen steunen op wat Christus met Zijn offer en Zijn leven verdiend heeft. We moeten het voor 100% van Hem hebben. Dan verliezen we gelukkig ons eigen ik en worden we een nieuw mens door het werk van de Geest dat Christus voor 100% verdiend heeft.