Er zijn van die dingen die je niet kan helpen, het zit in je genen, je verandert er niets aan. Zo ben ik optimistisch van aard. Ik pieker wel eens ergens over maar nooit lang. Vervelende dingen? Ik vergeet ze bijna altijd vrij snel. Het motto ‘Maak je alleen druk om dingen waar je iets aan kan doen’ is mij op het lijf geschreven. Irritant optimistisch.
Ik snap wel dat niet iedereen zo is als ik maar hoe het is om depressief te zijn, dat vind ik lastig om me een voorstelling van te maken.
Min of meer toevallig blijken een paar van de bloggers die ik volg niet alleen heel humoristisch te kunnen schrijven maar ook last te hebben van depressies en/of angststoornissen. En af en toe schrijven ze daar ook over. Dat maakt dit lastig onderwerp niet alleen bespreekbaar maar ook wat begrijpelijker voor buitenstaanders zoals ik.
Wie meer wil begrijpen van mentale aandoeningen en daarnaast ook heel erg lachen kan ik de boeken (en het blog) van Jenny Lawson aanbevelen.
In ‘Let’s pretend this never happened’ schrijft ze vooral over haar jeugd. En dat levert fantastische verhalen op over het opgroeien in het achterland van Texas met onder andere een vader die zijn hart volgt en dode beesten opzet.
In haar tweede boek, ‘Furiously happy’, vertelt ze vooral over hoe het is om niet alleen akelige ziektes als reuma te hebben maar ook angststoornissen en depressies. Hoe het haar beperkt maar ook hoe ze heeft besloten om van de goede periodes te genieten en dan furiously happy te zijn. Het leest als een trein, ik heb echt hardop zitten lachen en gniffelen tijdens het lezen en het maakt een ongelooflijke indruk.
Haar blog heet The Bloggess en dit is het verhaal waardoor ik haar ben gaan volgen: ‘And that’s why you have to pick your battles‘.
Dit is een recent verhaal over een slechte periode: ‘I’m not quite myself right now‘.
Ik ben blij dat ze zo goed kan verwoorden en mij een beetje in haar hoofd laat kijken. In a good way.
Ook humor op Epbot: Jen runt al jaren samen met haar man de site Cakewrecks, over ‘professional cakes hilariously gone wrong’. Ik neem er iedere dag even een kijkje.
Ze heeft daarnaast nog een blog, gewoon voor de lol: Epbot. De naam is een verwijzing naar Epcot, een onderdeel van Walt Disney World, waar ze in de buurt woont en haar liefde voor robots. Ze schrijft over geek stuff, comicons, steampunk, kostuums, de katten en ja, ook over haar angststoornis.
Allebei van harte aanbevolen. En mocht je één of beide boeken van Jenny Lawson willen kopen: ze staan bij bol.com maar denk ook eens aan je lokale boekhandel. Net zo snel, zelfde prijs en zo veel leuker!
Zo goed, Kramer en Van Doorn? 😉
#100dayproject – dag #12
Doorsturen?
Delen
Twitter
E-mail
Vind ik leuk:
Vind-ik-leuk Laden...
Gerelateerd
Geplaatst in Uncategorized |
One comment
Ingrid, helemaal goed; dat kon niet beter. Zo’n ambassadrice, daar hebben we iets aan ! Hopelijk wordt het advies ook volop ter harte genomen…En als we in de loop van het jaar (waarschijnlijk) op een nieuwe locatie zitten wordt het nog mooier allemaal !