Met dat al verlangde hij sterk om uit zijn gevangenis verlost te worden. De gemeente van Kampen wilde wel voor hem betalen, maar zij hoopte steeds, dat hij wel uit zijn gevangenis ontslagen zou worden zonder betaling van boete. Dit bleek echter een ijdele hoop te zijn en alle pogingen, die hij zijn familie en vrienden daartoe liet aanwenden, bleven vruchteloos.
Den 9den November richtte Konerding’s vader een brief tot den Raad der stad, waarin hij uiteenzette, dat het hem noch zijn zoon doenlijk was de boete van 200 gl. te betalen. In ootmoedige bewoordingen smeekte hij den Raad, zijn zoon in vrijheid te stellen; op de onderdanigste wijze werkte hij op het gemoed en het gevoel der raadsleden en in de roerendste termen poogde hij hen te vermurwen door hen te wijzen op de wankele gezondheid van zijn zoon, die pas van een zware ziekte was hersteld.
Dit schrijven mocht echter niet baten. Voor den magistraat geroepen, werd den gevangene medegedeeld, dat wat in de sententie