Idyllisch mooi : Als niets vanzelfsprekend is
« Scouts | Homepage | Een gewone dag »
"Het wordt hoog tijd dat het eens echt wintert", zei ik vorige week nog nadat eerst Loes in de living een wesp had achterna gezeten en 2 dagen later papa met een wespensteek binnengelopen kwam. En zie, ik word op mijn wenken bediend en dat vind ik best - idyllisch mooi zelfs - zolang ik niet de deur uitmoet.
Ik kan hoegenaamd niet jaloers zijn op diegenen die skivakanties zo geweldig vinden. Neen, ik houd niet van sneeuw. Of van vrieskou. (of van witte zoutvlekken op de garagevloer). Niet toen ik als 12-jarige op sneeuwklassen mee moest, niet toen ik als volwassene met collega 's enkele keren een short-ski meegedaan heb. Gelukkig delen mijn huisgenoten mijn mening, voorlopig althans nog.
Louise vond de turnles op de Kapucienenberg gisteren dan ook geen succes (in tegenstelling allicht tot vele klasgenootjes). Ze was doorweekt tot hemdje en slipje toe, handen blauw van de kou en haar lippen tot bloedens toe opengesprongen. 1,5u en een heet bad later, was ze eindelijk volledig bekomen.
Zozeer zelfs, dat ze pa overtuigde om in de donkerte buiten te gaan spelen, Natalie volgde moedig met kay walker. Papa mocht de slee trekken, terwijl ik gezellig binnenbleef met Katrien die liever huiswerk maakt dan kou lijdt.
Opnieuw viel het op hoe makkelijk het is als je niet bij elke activiteit heel de tijd één van je kinderen moet dragen. Als Natalie gewoon rechtstaand zelf met de sneeuw kan spelen en op en af de slee kan stappen (met een beetje hulp natuurlijk). Ze genoot er zelf ook ten volle van.
Natalie had sowieso een goede dag gisteren, want het leeshuiswerk gebeurde zonder enig gemopper (hoewel het maar liefst 3 bladzijden was). En ook het extra rekenen - wat de kindjes in de namiddag in de klas gezien hadden - deed ze gewillig. Wat een verschil ...
Het vlot eén dag en ik heb meteen al het gevoel dat het allemaal makkelijk te doen is!
Dat mijn draagkracht groter is dan de last die moet gedragen worden.
Nochtans steek ik heel veel tijd in de herintegratie van Natalie in het gewone leven: heen-en-weer-rijden, kine, communicatie met alle betrokken partijen, werkschriften inscannen, documenten converteren, laptop configureren, bijwerken...
"Wat is een deugd mama?", vroeg Louise eergisteren toen we voor de 1ste keer pim-pam-pet speelde. (met dank aan de buurman bij wie we (oude) spulletjes waren mogen gaan uitkiezen).