Door de biecht, één van de zeven sacramenten, kreeg de kerk zijn eigen geheime dienst die, met instemming want absolutie, volledig op de hoogte was van de seksuele intimiteiten van de leken. Het kinderen voortbrengen om 'het aantal christenen op peil te houden en te vermeederderen' was 'toegestaan en gewenst ', maar daarnaast golden strenge regels om het genot zo veel mogelijk te beperken, en overtredingen moesten worden opgebiecht. Hij citeert de moraaltheoloog Alfonsus Maria de Liguori (1696-1787), in 1950 door paus Pius XII verheven tot de patroon der biechtvaders en moralisten, die in zijn werk 'Theologia moralis' de biechtvaders erop wees 'dat ze moesten vragen hoe de geslachtsgemeenschap had plaatsgevonden (zittend, staand, met dieren, man onderliggend, enzovoort)'. Het biechtgeheim laat Van Gilst onbesproken.