Charlie | Annelie Jonquiere Blog
← Meedoen!
De beet →
Gisteren lag niet de humor op straat. Gisteren lag een agent op straat.
Vóór het gebouw van een satirisch weekblad. De agent tilde zijn hoofd op. 'Was hij nou neergeschoten? Of had-ie dat gedroomd?' Hij droomde het niet. Na het optillen van zijn hoofd, liggend op straat, -op de Parijse trottoirtegels-, heft hij smekend beide handen op. 'Genade.' Maar die krijgt hij niet. Zonder pardon schiet een gemaskerde man hem dood met een Kalasjnikov. Gewoon, achteloos. Bang, bang, bang. Dood.
Het is al weer wat jaren geleden dat ik mij voorbereidde op mijn eindexamen Geschiedenis. Het examen bestond uit het verklaren van cartoons en beantwoorden van vragen aan de hand van cartoons. Cartoons over China na de dood van Soen Jat-sen, tot de dood van Mao Tse-toeng 1925 – 1976. Over onze parlementaire democratie: 'Koning – Kabinet – Kamers'. Ik bekeek de tekeningen en verklaarde de geschiedenis. Met de grappige, mooie, moeilijke, gemakkelijke en altijd symbolische cartoons.
Ons oudste kind deed twee jaar geleden eindexamen Geschiedenis. Het examen bestond uit het verklaren van cartoons en beantwoorden van vragen aan de hand van cartoons. Over Amerika vanaf 1865 tot en met 1945. Over De Republiek in de tijd van vorsten.
Dit jaar doet onze zoon eindexamen Geschiedenis. Zijn examen bestaat uit het verklaren van cartoons en beantwoorden van vragen aan de hand van cartoons. Over de Prehistorie tot nu.
Wij allen leerden en leren onze geschiedenis aan de hand van humor en satire. Scherpe humor. Humor die machthebbers in en van alle tijden niet altijd grappig vonden. En toch. De kunstvorm bleef en blijft. Het potlood als wapen in de strijd tegen machthebbers, geweld, misstanden. Humor als tegenkracht tegen oorlog, terreur, macht.
Gisteren werden niet alleen twee politie-agenten en een aantal cartoonisten en journalisten doodgeschoten. Gisteren werd een poging gedaan een deel van ons, onze geschiedenis, onze cultuur, ons gevoel voor humor en relativering te doden. Door twee in het zwart geklede mannen die, al springend in hun zwarte vluchtautootje 'on a tué Charlie Hebdo!' riepen.
'Mais non!'
Nooit heeft iets of iemand de humor kunnen doden. De lach, ironie, satire, sarcasme, nooit zal die gedood worden door twee 'Allahu Akbar' roepende idioten. Keep on dreaming.
Vive Charlie! Vive la liberté!
Tagged aanslag, cartoon, Charlie Hebdo, fundamentalisme, geschiedenis, journalistiek, Parijs, terreur, vrijheid van meningsuiting