Yohei Sasakawa: In India bijvoorbeeld belanden veel mensen die lepra gehad hebben als bedelaar op straat. Ze hebben geen andere inkomsten. Met de Dalai Lama heb ik besproken of we hier iets aan kunnen doen. Hij heeft vervolgens een boek geschreven en de opbrengst daarvan aan onze stichting geschonken. Later hebben we een vereniging opgericht om mensen die lepra gehad hebben, een klein pensioen te kunnen geven. We verstrekken ook microfinanciering en leren mensen hoe ze weer een inkomen kunnen verwerven.
Daarnaast verstrekken we beurzen aan kinderen van ouders die hersteld zijn van lepra. Dit gebeurt echter alleen in Ethiopië en India.
Yohei Sasakawa: Dat weet ik niet. Het is jammer dat het zo gaat. We willen hetzelfde doen in Indonesië. Voor zover ik weet is er in Mozambique geen plaats waar alleen mensen met lepra leven. Maar als mensen zich verenigen, is het misschien eenvoudiger om steun te krijgen. Ik begrijp mensen die herstellend zijn willen werken, maar ze krijgen die kans niet. We kunnen helpen die kansen te creëren.
Uw stichting wist er bij de Verenigde Naties een resolutie door te krijgen voor ‘het uitroeien van discriminatie van mensen met lepra en hun familie.’ Hoe kun je het effect van zo’n resolutie meten in de lidstaten?
Yohei Sasakawa: We hebben inderdaad landen weten te mobiliseren en deze resolutie erdoor gekregen. Maar het gaat hier om principes en richtlijnen zonder sancties. Sommige landen hebben deze richtlijnen in hun beleid opgenomen, maar dat zijn er helaas maar een paar.
‘Stigma en discriminatie zijn diepgeworteld. Deze uit de wereld helpen is alleen mogelijk als iedereen samenwerkt’
Lepra gaat nog steeds gepaard met aanzienlijke stigmatisering. Het stigma dat mensen met lepra krijgen, wordt gezien als een groot sociaal onrecht. In sommige delen van Afrika worden mensen met lepra van anderen afgescheiden, terwijl de wetenschap bewijst dat dit niet nodig is. Wat is hieraan te doen?