Marsman behoorde lange tijd tot de stroming van het vitalisme, maar nam daarvan in de jaren 30 afstand. Hij geldt als de belangrijkste Nederlandse vertegenwoordiger van het vitalisme in de vooroorlogse poëzie (Wikipedia, 2013).
Bij het vitalisme wordt vooral de nadruk gelegd op het leven. Het vitalisme is een levensstijl waarbij men zo intens mogelijk probeert te leven. Daarnaast is er heel veel angst voor de dood. Het vitalisme vinden we terug bij bijvoorbeeld Hendrik Marsman en Jan Jacob Slauerhoff. Slauerhoff was een Nederlandse dichter en romanschrijver die leefde van 1898 tot 1936. Zijn werk wordt ook wel tot het romantisch vitalisme gerekend. Marsman was een Nederlandse dichter die leefde van 1899 tot 1940. Hendrik Marsman ergerde zich aan de Nederlandse beperking. Hij wou zo intens mogelijk leven. Dit is een kenmerk van het vitalisme ('Dribbel', 2008).
Het vitalisme was ook een protest tegen de maatschappij. De levensfilosofie sprak daarom ook vooral bij die mensen aan die zich bekneld voelden door de bestaande maatschappij met al haar normen, waarden en regels ('Dribbel', 2008).
Volgens het vitalisme kan het leven beschouwd worden als een grondbeginsel waaruit alles wordt afgeleid. De wereld wordt gezien als een groot levend wezen. Vitalisten keurden het idealisme af omdat de geest volgens hen werd gedragen door het leven. Bij sommigen wordt de geest zelfs als schadelijk gezien voor het leven (G.J. van Bork, 2012).
In onder andere de beeldhouwkunst en schilderkunst komt het vitalisme ook terug als kunststroming. Vooral de vertekening van de menselijke proporties past bij deze vitalistische kunst. De mens in zijn natuurlijkste vorm (bloot) is voor vele vitalistische schilders een inspiratie bron. Ook wordt in de schilderkunst vaak het leven geschilderd, wat goed past bij de normen en waarde van het vitalisme (Wikipedia, 2013).