Het is me gelukt, het is mezelf gelukt.
Het is momenteel mei 2009 en de ervaringen die ik heb gehad van de slikangst zijn alweer lang geleden, gelukkig. Voor iedereen die dit zal lezen, zal ik maar meteen beginnen met, dat het over gaat, dat je er van af komt en dat het je leven niet meer zal beheersen. Op dit moment misschien wel heel ongeloofwaardig, maar jullie moeten mij geloven.
Het is mij gelukt, het is mezelf gelukt. Ik raad iedereen aan om vooral naar je eigen gevoel te luisteren, jouw gevoel is het beste. Als je huisarts iets aanraad waar jij niet achter staat, dan kun je het wel proberen, maar als jij je bewust of onbewust daar al tegen verzet, dan gaat het sowieso niet werken. Jij bent tenslotte degene die jezelf helpt ervan af te komen. En jij bent daar sterk genoeg voor.
2001, was voor mij het jaar waarin de slikangst zich in een snel tempo ontwikkelde. Het werd zelfs zo erg dat ik mijn eigen speeksel niet meer durfde te slikken. Raar, ja dat vond ik het, zo ontzettend raar. Slikken is toch iets wat je automatisch doet! Ik schaamde me er dan ook zo voor, dat ik er zo'n moeite mee had. Nou ja moeite, het lukte me niet meer. Het was alsof mijn keel dichtgeknepen werd, elke keer wanneer ik iets door wilde slikken. Het ging dan ook niet, ik kreeg het benauwd en het zweet brak me uit. En vervolgens lukte het niet om ook maar iets door te slikken.
Ik weet nog goed ik zat in de keuken in mijn huis in Delft. Mijn vriend was nog wat spullen aan het inpakken, omdat we op vakantie zouden gaan naar München. Een weekje naar het Oktoberfeest. (dat is een feest wat elk jaar gehouden wordt en waar veel mensen bijeen komen voornamelijk voor de gezelligheid en het bier.)
Ik zat in de keuken in ons gezellige Duitse hoekje. (zo'n hoekbank met tafel) ik was een boterham aan het eten met bacon. Niet echt het makkelijkste eten, maar wel lekker. En ja hoor voor de zoveelste keer, bleef de bacon half in mijn keel hangen en kreeg ik het niet doorgeslikt. Uiteindelijk heb ik het stuk bacon met mijn vingers uit mijn keel getrokken. Ik kreeg het er warm van, maar liet me niet kennen en at weer verder. Inmiddels was mijn vriend ook in de keuken en kwam er gezellig bij zitten. En weer gebeurde het. Weer bleef de bacon hangen, ik raakte inwendig in paniek, maar wilde niet dat mijn vriend het zag. Ik probeerde met alle kracht die ik had te slikken en het lukte, ik had het idee dat mijn vriend het toch wel door zou hebben, hoe raar ik zat te doen, maar gelukkig had hij niks in de gaten. De adrenaline pompte door mijn lichaam heen.
De boterham heb ik laten liggen en maar gezegd dat ik geen trek meer had, terwijl ik dat wel had, ik had hem graag op willen eten, maar de angst overwon het.
Dit was natuurlijk niet het begin van mijn slikangst. Nee de slikangst is altijd wel aanwezig geweest bij mij.
Ik was altijd een moeilijke eter. Ik kauwde alles tot moes, voordat ik het doorslikte, maar goed sommige dingen zijn dan niet meer door te slikken, denk maar eens aan een biefstuk, als je daar op blijft kauwen wordt het 1 kleffe bal, die gewoon niet door te slikken valt.
Die biefstuk kan ik me ook nog goed herinneren.
Ik hield er niet echt van en als ik het dan toch kreeg, dan zat ik maar te kauwen en mijn ouders maar zeggen, je moet niet zo lang kauwen, maar bij mij zat het er zo in als ik niet kauw dan krijg ik het niet weg, maar ja die biefstuk die was niet weg te krijgen.
Niet dat mijn moeder niet kan koken, ze kan heerlijk koken, maar ik hield niet van eten. Dat eeuwige gekauw en alles wat dan zo moeilijk weg te krijgen is. Het eten aan tafel was altijd een drama en ik zag er ook zo tegen op. Zelfs de vla kauwde ik, ik kon er niks aan doen, het was iets wat ik altijd al deed, overal op kauwen voordat je het door kan slikken. In principe hoef je niet eens zolang op iets te kauwen, maar leer maar iets af, wat voor jou een gewoonte is geworden.
Met de auto gingen we naar München. Het is 850 km rijden en dan af en toe een tussenstop en af en toe in de file staan dan kom je gauw op als je geluk hebt 9 uur rijden, als je geen geluk hebt kan je er ook 11 uur of nog langer over doen.
In de auto kreeg ik al moeite met het slikken van mijn speeksel. Zo stom vond ik dat, hoe kan je nou niet je eigen speeksel doorslikken. Mijn vriend wilde ik niks laten merken dus ik was mijn best aan het doen om te kunnen slikken. De hele weg naar München ben ik daarmee bezig geweest...zo vermoeiend, het kostte me zoveel energie, maar mijn vriend merkte niks. Onderweg als we wat gingen eten, probeerde ik het eten met drinken weg te slikken en dat ging nog wel. Ik denk ook wel dat, dat lukte omdat mijn wil om mijn vriend niets te laten merken zo groot was, dat ik sterk genoeg was om toch nog te kunnen slikken.
In München aangekomen werd het eten alleen maar slechter, totdat ik op het punt aankwam dat ik het wel moest vertellen aan mijn vriend. Hij had inmiddels ook wel gemerkt dat er wat aan de hand was. Ik vond het zo moeilijk om het hem te zeggen, maar ik moest wel. Gelukkig nam hij het goed op, ik denk dat hij het niet echt begreep, maar hij deed wel zijn best om het te begrijpen, want hij zag de pijn en moeite die het me kostte.
Mijn vakantie in München was dus ook niet echt een super vakantie, ik was alleen maar bezig met het slikken van ofwel het eten, ofwel mijn eigen speeksel.
Gelukkig konden we weer naar huis. Thuis ben ik uiteindelijk naar de dokter gegaan, want dit kon niet langer zo. Bij de dokter vertelde ik mijn verhaal, hoe moeilijk ik dat ook vond. Hij hoorde me aan, maar voor mijn gevoel nam hij me niet serieus. Ik was inmiddels al 10 kilo afgevallen. Hij kwam aanzetten met pillen die ik moest slikken. Ehm hallo ik kon niet slikken en dan krijg ik pillen?! Hij gooide het erop dat ik depressief was en schreef antidepressiva voor en pillen tegen overgeven, wat ik ook zo raar vond, want ik wilde dolgraag eten, waarom zou ik dan mijn eten eruit willen gooien? Verder gaf hij me ook iets rustgevends voor de nacht, zodat ik zou kunnen slapen. Dat was het enige wat ik wel kon waarderen. Verder had ik het idee dat hij dacht dat ik aan anorexia leed, waarschijnlijk omdat ik zo was afgevallen. De pillen voor antidepressiva en tegen het braken heb ik niet ingenomen, dit ging totaal tegen mijn gevoel in dus heb ik het ook niet gedaan.
Toen ik weer thuis kwam voelde het alsof ik geen steek verder was gekomen.
Inmiddels had ik het ook al aan mijn zus en ouders verteld, die mij ook zo goed opvingen. Ze vonden het vreselijk voor me dat ik er zelf zo'n tijd mee had gelopen en ze zouden willen dat ze me konden helpen.
Mijn zus kwam met allerlei dingen aanzetten: "Misschien kan je dat Slimfast drinken, het is vloeibaar en vloeibaar gaat misschien beter dan iets wat je moet kauwen en in Slimfast zitten alle vitamines en mineralen die je lichaam nodig heeft." Heel erg lief dat ze daar aan dacht. Ik was haar ook zo dankbaar, maar helaas kon ik dat ook nog niet slikken.
Op een gegeven moment was ik het zo zat. Ik had eten gekookt en wilde zo graag eten en vond het voor mijn vriend ook zo erg dat ik niet mee at. Ik zat daar maar aan tafel te klungelen met het slikken, elke keer weer was het een marteling en het lukte eigenlijk toch niet, tot mijn vriend zei: "Nou dan eet je toch niet?" ik voelde me schuldig als ik niet at en dacht juist aan de gedachte van anderen om me heen, maar hij had gelijk.
Dan eet ik toch niet.
Stukje bij beetje ging ik het steeds meer loslaten. Als het lukt dan lukt het, maar ik ging niks meer forceren.
Op mijn werk had ik het ook al verteld en kreeg daar helaas niet de nodige steun, maar juist tegenwerking. Ik zat nog in de proeftijd en ja ze wisten niet of ze me wel wilden hebben de ja of de nee. Is ook wel logisch als baas zijnde wil je wel een stabiel iemand en niet een persoon die met zoiets geks aan komt zetten als ik kan niet slikken.
Nadat ik het losgelaten had, ging het eigenlijk al beter.
Ik had meer ontspanning in mijn lichaam en was rustiger. En als ik iets wilde eten dan kauwde ik het en spuugde het weer uit.
Op een gegeven moment lukte het me weer om water te drinken en daar was ik zo blij mee. Als ik dan die eerste slok had gedronken dan moest ik doordrinken, want anders lukte het soms niet meer. Op een gegeven moment lukte het me om de pillen te nemen zodat ik 's nachts kon slapen. Het waren geen slaappillen, maar pillen waardoor ik wat meer kon ontspannen. Ik sliep dus 's nachts weer wat beter en doordat ik water kon drinken werd ook mijn hoofdpijn minder. Nu dat water wat lukte kon ik ook die Slimfast drinken en kreeg ik zo weer wat voedingsstoffen binnen. Elk beetje wat lukte om te eten was een overwinning en ik was zo trots op mezelf. En mijn vriend, ouders en zus waren dat ook.
Dit is een tijd geweest dat ik de wereld om me heen heb gelaten voor wat het was en eens aan mezelf heb gedacht. Waarschijnlijk had ik dat nodig.
Op een gegeven moment kwam ik via een folder in de brievenbus uit op Power-Yoga.
Ik zag dit zo zitten, dat ik meteen belde en een aardig persoon aan de telefoon kreeg die me met zoveel enthousiasme over Power-Yoga vertelde dat ik het wel moest gaan doen. Ik ging er een week later naartoe en heb me ingeschreven.
Ik ben dit 2 keer in de week gaan doen en het beviel me heel goed. Ik was eerst bang dat ik het niet zou kunnen doordat het slikken nog niet geheel goed ging, maar de bewegingen en de ontspanning en de rust die het mijn lichaam gaf was echt goed voor mij.
Daarnaast ben ik ook een cursus gaan volgen op diezelfde sportschool over energieën. Hoe je met je eigen energie het beste om kan gaan en ook dat heeft mij erg geholpen. Stukje bij beetje werd ik weer de oude en kon ik steeds meer en meer weer eten.
In 2005 ben ik toch nog een keer naar de dokter gegaan, ditmaal een andere dokter. Deze nam mij heel serieus en verwees mij door naar een logopedist. Zij heeft mij goed kunnen helpen door met me te praten en voorbeelden te noemen en te vertellen hoe ik mijn slikken beter kon maken. Ik had alleen nog tijdens stress situaties last van mijn slikangst.
De logopediste vertelde mij dat spieren een herinnering hebben. Als je iets doet en het wordt door je spieren als onprettig ervaren dan willen je spieren ervoor zorgen dat, dat niet meer gebeurt. Zo ook dus met het verslikken. Dit is een onprettige ervaring, mijn spieren wilden dit voorkomen en blokte het voor mij, dus dat ik niet meer kon slikken, alsof mijn keel dichtgeknepen werd, zo voelde het aan. Ik moest mijn spieren aanleren dat het slikken niet iets vervelends is, maar iets wat juist prettig is, ik krijg voedsel binnen en voedsel heb je nodig om te kunnen leven. Ze vertelde mij door met het puntje van mijn tong tegen mijn voortanden aan te duwen en dan met mijn tong een golfbeweging naar achteren te maken ik zo mijn keel sterker kon maken.
Eerst je eten kauwen dan tong tegen je tanden en slikken maar. Dit moest ik een paar keer proberen en als dat steeds goed ging, leerde ik mijn spieren dat slikken prettig was. Ik mocht het niet te vaak doen, gewoon een paar keer en dan weer eten op de manier dat ik gewend was, zodat ik me niet kon verslikken tijdens het sterker maken van mijn keel.
Als ik zo terug kijk, ben ik best trots over hoe ik het gedaan heb. Het heeft lang geduurd voordat ik ervan af ben gekomen, maar ik heb het uiteindelijk zelf gedaan, ik ben sterk genoeg om mezelf te kunnen helpen.
Daarom ben ik ervan overtuigd dat je het dichtst mogelijk bij je eigen gevoel moet blijven, want vaak weet jezelf wat het beste voor je is.