Het kabinet-Madison was de uitvoerende macht van de Amerikaanse overheid van 4 maart 1809 tot 4 maart 1817. Minister van Buitenlandse Zaken James Madison, een "Founding Father" uit Virginia van de Democratisch-Republikeinse Partij werd gekozen als de 4e president van de Verenigde Staten na het winnen van de presidentsverkiezingen van 1808 over de kandidaat van de Federalistische Partij voormalig ambassadeur Charles Cotesworth Pinckney, een mede "Founding Father" uit South Carolina. Madison werd herkozen voor een tweede termijn in 1812 na het verslaan van partijgenoot zittend burgemeester van New York en luitenant-gouverneur van New York DeWitt Clinton, wiens kandidaatschap werd gesteund door de Federalistische Partij. In 1815 maakte Madison bekend zich niet kandidaat te stellen voor een nieuwe termijn in de presidentsverkiezingen van 1816 en sprak zijn steunbetuiging uit voor minister van Buitenlandse Zaken James Monroe als zijn opvolger.

Madison