Soms moeten mensen en dorpen plaats maken voor de industrie. Doel bijvoorbeeld wordt al sinds 1968 bedreigd door de uitbreiding van de Antwerpse haven. Eerst was er het plan om het Baalhoekkanaal te graven. Een kanaal achterom Doel en onderlangs het Land van Saeftinghe, door Zeeuws-Vlaanderen. Op die manier zou de gevaarlijke bocht bij Bath en de smalle doorgang bij Walsoorden omzeild kunnen worden. Ook zou de weg Noordzee-Antwerpen zo een stuk korter worden.
Dit kanaal is er uiteindelijk niet gekomen. Maar na deze plannen is Doel niet meer uit de gevarenzone geweest. Plannen om de haven van Antwerpen aan de Linkeroever uit te breiden, maken dat Doel zal moeten verdwijnen. Veel bewoners zijn verhuisd. De lege huizen mogen niet opnieuw bewoond of verhuurd worden. Vandaar dat er veel huizen nu dichtgetimmerd zijn. Omdat dit proces al jaren aan de gang is, kun je je voorstellen dat het dorp steeds verder achteruit gaat. Als je de mogelijkheid hebt, moet je er eigenlijk eens gaan kijken, het lijkt net een spookdorp. Er is nog wel een kleine groep bewoners die nog steeds actievoeren om het dorp te behouden. Zij hebben een protestsite gemaakt.
Hieronder een opname over het dorp Lillo uit 1962 en 1964 over het verdwijnen van Lillo in de Antwerpse polder in de jaren '60, ook vanwege uitbreiding van de Antwerpse haven.
Slechts het fort, de huizen binnen de wallen en het getijdenhaventje bleven bestaan. Het vestingstadje, vooral in het weekend zeer populair bij dagjesmensen, staat voor een volgende grote verandering. Voor het Sigmaplan worden de dijken versterkt en verdwijnt het getijdenhaventje.
Wij verzorgen ook voor de Stichting Jachtopleiding Nederland het praktijkgedeelte: vaardigheid met het hagelgeweer; vaardigheid met het kogelgeweer. U kunt hiervoor elke zaterdagmiddag bij ons terecht vanaf 13.00u. tot 15.00u Wilt u instructie op een andere dag dan kan dat alleen op afspraak. Graag van tevoren even bellen. Voor vragen kunt u bellen met: 0597 64 64 44 of mailen: info@schietcentrum.nl
Evert Moll werd 15 december 1878 in Voorburg geboren en overleed op 10 mei 1955 in Den Haag. Hij woonde en werkte tussen 1895 tot 1930 in Voorburg, Londen, Parijs, Den Haag, en Rotterdam. Hij vestigde zich vervolgens in Den Haag. Daar kreeg hij raadgevingen van Willen Maris en vormde zich verder zelf. Hij werkte veel in opdracht van kunsthandelaren in de Verenigde Staten en in Canada. Schilderde landschappen, maar vooral rivier, zee- en havengezichten en in zijn laatste jaren ook stillevens. Werk van Evert Moll bevindt zich o.a. in de Rijkscollectie, het Zuiderzeemuseum en het museum Boymans-van Beuningen.
Evert Moll was geen hemelbestormer en geen kunstenaar met een onverzadigbare vernieuwingsdrang. Nieuwe ontwikkelingen gingen schijnbaar onopgemerkt aan hem voorbij. Hij bleef trouw aan zich zelf en aan de beginselen van de Haagse School.
Evert Moll is vooral bekend van zijn ruim duizend havengezichten. Bijster veel is er van deze schilder niet bekend. Wel, dat hij graag en vaak vertoefde in de Rotterdamse haven. Het reilen en zeilen in een haven,de drukte en de traagheid van de kolossale zeeschepen boeiden hem mateloos. Hij hield van de geur van het water, de stookolie en de wind. Evert Moll was meer dan een schilder van havengezichten. Ruim de helft van zijn totale oeuvre bestaat uit landschappen, stadsgezichten en bloemstillevens. Ook als Moll landschappen en stadsgezichten schilderde, kon hij het niet laten om veel water te schilderen. Veel van zijn landschappen zijn geschilderd vanaf of met uitzicht op het water.
Evert Moll, geboren in Voorburg en praktisch zijn hele leven wonend in een wijde cirkel tussen Den Haag en Rotterdam is autodidact. Van jongs af aan is hij bevriend met Albert Roelofs, de zoon van de beroemde Haagse School schilder Willem Roelofs. In huize Roelofs komt hij in aanraking met kunstenaars die rond de eeuwwisseling het kunstklimaat in Nederland bepaalden. Moll kon het zich aanvankelijk veroorloven te schilderen wat hij wilde. Hij leidt dan ook een relatief zorgeloos leven, totdat zijn vader in 1908 failliet wordt verklaard. Dan wordt het flink aanpoten om in zijn levensonderhoud te voorzien.
Dat Moll zijn levenlang trouw bleef aan de principes van de Haagse School, betekent niet dat hij geen ontwikkeling doormaakte. Naarmate hij ouder werd, maakten zijn aanvankelijke sobere kleurgebruik en brede penseelstreken plaats voor rijker en gevarieerder kleuren en een fijnere verftoets. Moll schilderde vooral buiten. Met zijn klapstoel en het papier op schoot zat hij aan de waterkant. Veel van zijn werken zijn van hetzelfde formaat: 19 bij 31 centimeter. Dit is precies het formaat van zijn schilderskist die hij als ‘onderzetter” gebruikte. Deze paneeltjes dienden vaak als voorbeeld voor de grotere werken die in zijn atelier ontstonden.
De havengezichten van Moll laten zich lezen als een geschiedenisboek. Zo legt hij aan het begin van de 20e eeuw de maritieme ontwikkeling vast. Hoe de havens uitdijen, de schepen groter worden en de zeilschepen het veldruimen voor motorschepen.