Ben maar niet bang, we zijn er nog. Het heeft even geduurd voordat we de stap durfden te zetten om Tulum achter ons te laten. Onze smaakpapillen dansen nog steeds de Samba. Wat een culinaire trip was dat.
Maar aan alles komt een einde, tijd voor iets nieuws. Toen we deze trip gingen plannen (nou ja, we zijn niet echt van het plannen – we bedenken iets en doen daarna iets heel anders) bedachten we dat het leuk zou zijn om in Mexico op zoek te gaan naar koffieboontjes. Want die schijnen hier best lekker te groeien. Zo ook in Cuba, maar daar kan je niet echt zomaar een plantage oplopen want dan denken ze dat je een spion bent, vooral als je een US of A paspoort hebt. Dat risico vonden we iets te groot en bovendien zitten we niet in Cuba dus dat probleem was snel opgelost.
Bij een lokaal koffietentje in Tulum (hé, daar istie weer) hadden we aan de barista (chique woord voor iemand die koffie zet) gevraagd of hij wist waar we een plantage konden bezoeken. Dat wist hij! Top! Reisplan weer veranderd en richting Xalapa (of Jalapa, dan weet je meteen waar de jalapeñopepers vandaan komen). Vliegtuigje richting Veracruz, daar twee dagen rondgeslenterd (in Veracruz, niet in het vliegtuigje) om alvast een snufje mee te pikken van de lokale koffiecultuur. De ‘Lechero’ zou een must do zijn, dus wij de top koffiebar in om er eentje te bestellen. Een Lechero is eigenlijk een latte machiato, je weet wel: zo’n groot glas volgepropt met melk en een klein toefje espresso voor de smaak/kleur whatever. Na de bestelprocedure kregen wij twee van die grote glazen, laag espresso onderin en voor de rest niks. Geduldig zitten wachten op wat er komen zou, maar als de vriendelijke ober niet de helpende hand toestak hadden we er nu nog gezeten. De truc: je ramt met je lepeltje zo hard tegen het glas dat het net niet breekt, blijkbaar is dat geluid zo irritant dat er in no-time een andere ober aankomt met twee grote theepotten warme melk die hij vervolgens met een sierlijke boog in je glas espresso giet. En dat is nou een Lechero!
Na die twee dagen zijn we met de bus richting Xalapa gegaan. De koffie-hoofdstad van Mexico. Na onze eerste verkenningstocht kregen we een beetje het idee dat dit wel eens de eindbestemming van onze trip kon worden. Accomodatie, eten, drinken: het kost hier vrijwel niks!! Eindelijk ging de app die we gebruiken om ons reisbudget bij te houden van het rood in het groen, hoe gek we ook deden. Voorbeeld: we gingen eten bij een eettentje langs ons hostel. We hadden al gezien dat een menu (voorgerecht + hoofdgerecht) voor 35 pesos (€ 1,75) van eigenaar zou wisselen. Lache! Tafel werd keurig gedekt, er werd een volle kan drinken neergezet en het eten smaakte heerlijk. Toen we alles op hadden kregen we de vraag of we nog koffie na wilden. Tuurlijk, met die prijzen zeggen wij geen nee. Vervolgens werd de rekening gepresenteerd. En wat denk je? 35 Pesos per persoon. De kan met drinken en de koffie zitten gewoon in de € 1,75 verrekend. Doet U mij nog maar zo’n setje.. 😉
Een dagje later zijn we met een lokale bus richting Coatepec gegaan voor een dagtripje. Op tripadvisor had iemand gezegd dat je op iedere hoek van de straat koffie zou ruiken omdat het stadje leeft van de koffiecultuur. Waarschijnlijk zijn wij bij de verkeerde hoek uitgestapt want ik rook niets. Na een broodje van 1 euri met een versgeperste wortelsap van nog minder dan 1 euri zijn we meer dan 2 kilometer in de brandende zon gaan lopen op zoek naar een plantage. Om een lang verhaal heel kort te maken: niet gevonden. Weer terug gelopen naar het dorpje, helemaal stuk van de hitte, gingen we het eerste de beste koffietentje binnen om bij te tanken. Tip: als er niemand aan de tafels zit dan heeft dat een reden! Na deze mok slootwater heel snel weer vertrokken richting de VVV. Die vertelde dat we net de andere straat in moesten want daar zaten genoeg fatsoenlijke tentjes waarvan er één erg bekend is omdat hij al vele prijzen in de wacht had gesleept vanwege zijn beste koffiebonen. Hij deed er dan ook iets langer over om een fatsoenlijk bakkie te bereiden maar de smaak was er dan ook naar. Lekker! Misschien de volgende keer maar eerst naar de VVV..
Het was een takke-eind lopen en helaas geen koffieplantage gevonden. Gelukkig werden we feestelijk onthaald!
Volgende poging. Via een koffietentje in Xalapa hadden we een naam gekregen van de plantage waar ze hun bonen haalden. Via Facebook had ik contact opgenomen en ik kreeg als reactie een telefoonnummer met de vraag om via Whatsapp te reageren. Lindy heeft dat keurig gedaan, maar toen we bij de profielfoto keken zagen we een foto van Batman, niet echt de doorsnee koffieboer lijkt me. We kregen een locatie en we waren welkom om langs te komen. Busje gepakt, net iets te laat uitgestapt (zie de vorige blogpost) en terug gelopen naar de locatie. Nu had ik het idee dat een koffieplantage een enorm groot veld zou moeten zijn waar slecht betaalde mannen en vrouwen de hele dag boontjes plukten, maar de locatie waar we terecht kwamen zag er best klein uit. Te klein voor mijn gevoel. Het beeld van Batman kwam weer terug en ik had echt het idee dat we voor de gek werden gehouden.
Maar gelukkig was dat niet zo. De plantage was geen groot veld, maar een ecologisch goed opgezette plantage. Ze waren zelfvoorzienend (regenwater filteren, maar ook bepaald planten plaatsen om zo de ondergrond beter geschikt te maken voor de groei van de fijne boontjes) en de zoon van de eigenaar nam ruim de tijd om ons alles uit te leggen. Het was super interessant! Vaderlief was 50 jaar geleden begonnen met de koffieplantage en had dit inmiddels uitgewerkt tot een biologisch wonder. Ze maakten er o.a. ook meubels en verkochten wat andere spullen, maar alles verantwoord en met het idee dat het ten goede komt aan het produceren van koffiebonen. Ze behoorden dan ook tot de top 20 van de wereld! Bam, in the pocket!! Uiteraard gaan er wat bonen mee naar huis dus als je ze wil proberen dan weet je ons te vinden.. We weten alleen nog niet wanneer we weer thuis zijn.
Genoeg gegeten en gedronken, we gaan richting Puebla. Met het idee om een glimp op te vangen van Popocatepetl (en dan bedoelen we niet het Mexicaanse restaurant op de Keizersgracht). Op naar de vulkaan!
Joop met een schaap en Gertjan van klompenburg bij klompenburg achter in de tuin. (bron: Atie van Halen)
Sinterklaasfeest met als Sinterklaas Rijm Mulder en Zwarte piet Riet van der Louw. Hans Klompenburg op schoot bij Sinterklaas.
met eigen gemaakte bootjes varen voor het huis nr 37-39. Links Hans van Klompenburg rechts John de Wit. Rond 1966 (bron: Hans van Klompenburg)
Op een oude brommer crossen. Dat kon toen allemaal in de Ridderbuurt. Voor Ton den Hertog, achter Hans van Klompenburg.
Trouwerij van Bert van Egmond (nr.67) met Fennie van Klompenburg (nr.39). Op de achtergrond Anja Slagter, Jante Klompenburg, Wil van Tol, Gonneke en Quirina Mulder en de LTB-wagen waar Jacob de Wit zo'n 45 jaar op gereden heeft.
Neel Klompenburg- van Varik (moeder van Fennie) en Aaltje en Piet van Egmond (bron: Fennie van Klompenburg)
Op de brug Alie van Egmond. Als toeschouwer o.a vrouwtje van de bakker, Ria de Wit, Anja Dekker, Teun en Riet Dekker. (bron: Fennie van Klompenburg)
Boomhut maken met Joop van Halen, Ton den Hertog, Hans van Klompenburg (andere onbekend). (bron: Hans van Klompenburg)
Fennie van Klompenburg met dochter Thea, ongeveer 1970 voor huis nr. 39. (bron: Hans van Klompenburg)