In meer dan de helft van die 529 artikels blijkt sprake van een co-auteur die werkt bij een Chinese veiligheidsdienst, zoals politie, leger, justitie of aanverwanten. “Er is een samensmelting van het onderzoek naar forensische genetica en de Chinese politie”, zegt Moreau aan de telefoon. Bovendien concentreert het onderzoek zich op de DNA-profilering van Oeigoeren en Tibetanen, twee minderheidsgroepen in China. Rekening houdend met hun proportionele aanwezigheid in China ten opzichte van de Han-Chinezen, is er 40 keer meer onderzoek naar forensische genetica bij Tibetanen, en 30 keer meer bij Oeigoeren.
Die onderzoeken verschijnen bij toonaangevende uitgevers, hoewel ze bepaalde ethische standaarden niet naleven. Uitgevers rekenen er op dat een artikel langs een ethische commissie is gepasseerd, maar Moreau vond 17 publicaties terug die passeerden via een ethische commissie die afhangt van het Chinese ministerie van Justitie, exact dus de instelling die de etnische groepen in kwestie viseert.
The New York Times bracht woensdag uit dat de onderzoeken bovendien gebruik maken van DNA-data die vermoedelijk onder dwang verzameld is. Het is al langer bekend dat China tussen 1 en 3 miljoen Oeigoeren opsluit in kampen in de provincie Xinjiang. In 2017 nam het ook bloedstalen, vingerafdrukken en irisscans af bij 19 miljoen mensen in Xinjiang, onder de naam ‘Physicals for All’.
Verschillende studies naar gezichtsmodellering maken gebruik van een DNA-dataset van 612 Oeigoeren. Gaven zij ooit hun vrije en geïnformeerde toestemming voor die staalname? En als ze die gaven, kan dat dan wel in een land waar die bevolkingsgroep arbitraire opsluiting riskeert? Bij dat onderzoek is bovendien een auteur betrokken van het Ministerie voor Openbare Veiligheid in Peking.
Een andere auteur van die studie is Liu Fan, aan de slag bij datzelfde Ministerie, maar ook assistent-professor bij het Erasmus Universitair Medisch Centrum in Rotterdam. In The New York Times zegt het Erasmus dat Fans positie in China “volledig onafhankelijk” is van die in Nederland. De universiteit voelt zich niet verantwoordelijk “voor onderzoek dat niet onder het toezicht van Erasmus” gebeurt.