Er bestaat een officieel Italië, zoals wij het kennen uit de reisgidsen, foto's en plaatwerken. Een heerlijk land van zon, muziek en gelukkige mensen. Het strekt zich uit vanuit het noorden over Turijn, Florence, Bologna, Rome, steeds zuidelijker en smaller ten slotte Napels en Capri.
Maar daarnaast bestaat er een ander Italië, een verborgen land van verstompte armoede, van doffe berusting. Een verschrikkelijk land van vergrijsde ellende, boomloos en geteisterd. Het strekt zich uit van smalle uitlopers in het noorden naar het zuiden. Een land waar de 1280 miljard Lires waarmee de regering sedert enige jaren de grootste ellende tracht te ledigen, als in een zinkput vallen. Waarin behalve de armoede nog een groter probleem bestaat, hoe de bevolking uit zijn indolentie wakker te schudden.
Tussen het officiële Italië en dit andere Italië nu gaapt een ravijn, een ravijn van misverstand en krachteloze wrok. Maar een brug over dit ravijn kan niet door het goedwillende noorden alleen worden geslagen. Ook zonen van het zuiden zullen het ravijn moeten overtrekken.
Uitgevoerd door Bert van ’t Hoff (tenor), Wessel Dekker (gitaar), R. Baams (mandoline) en R. van Velden (mandoline).