Hier komt verder niemand, ik dwaal over het eiland en laat me verder niet zien. Het is stil op de branding na. Vóór me scheren meeuwen langs de hemel, achter me zie ik in de diepte een wolkendeken. Piloot waan ik me, de wolken aan mijn voeten. Zo blijft de natuur het grootste wonder waar ik me dagelijks over verwonder en waarin ik me als zeevaarder kwetsbaar klein en tegelijk veilig geborgen weet. De wereld mijn huis. Ik besef dat onze wereld met al haar schoonheid zelf een voorbijgaande reiziger is in een universum dat blijft. Ik tuur in de verte en verlang naar de eenzaamheid van een eindeloze horizon …