Voor Pure Jazz brengt hij een eerbetoon aan zijn vroegere vriend John Coltrane, de belangrijkste tenorsaxofonist van de tweede helft van de twintigste eeuw, die veertig jaar geleden overleed. Golson en Coltrane trokken met elkaar op in het Philadelphia van de jaren veertig. “We waren nog tieners. Hij speelde toen vooral altsaxofoon. Ik probeerde te spelen zoals Arnett Cobb en hij als zijn idool Johnny Hodges. Nadat we samen een optreden van Dizzy Gillespie en Charlie Parker hadden gezien wilden we onmiddelijk van stijl veranderen. Dagenlang hebben we in mijn woonkamer naar die 78-toeren platen zitten luisteren om uit te zoeken hoe ze die opwindende muziek speelden.” Meer dan zestig jaar later klinkt er nog verwondering en ontzag in de stem van Golson als hij praat over die bebop-revolutie. Spannende tijden voor de ontwikkeling van de jazz. “Oh brother”, verzucht Golson instemmend. In 1955 begon Trane naam te maken als tenorist in het kwintet van Miles Davis. Met veel plezier herinnert Golson zich hoe zijn carrière als componist begon. Dankzij Coltrane. “John speelde al een paar weken bij Miles in New York toen hij even langs kwam bij mij in Philly. Hij zei dat Miles op zoek was naar nieuwe tunes. Ik had net Stablemates gecomponeerd. Ik zei misschien vind Miles het wat. Coltrane belde me een maand later om te vertellen dat ze Stablemates op de plaat hadden gezet. Ik zei: get outta here, you’re kiddin’ me... Ja. Coltrane en Davis zijn verantwoordelijk voor mijn start als componist. Door die plaat wilden opeens allerlei musici mijn werk uitvoeren.” Benny Golson komt naar Den Haag met onder andere pianist Kirk Lightsey en die andere tenorheld Johnny Griffin. “Welke Coltrane-stukken we zullen spelen weet ik nog niet. In ieder geval Mr. P.C. Maar we hebben geen vast programma. We spelen waar we zin in hebben. We’re pretty loose”, lacht Golson.