Bo is me - Boïsme
Surfend het leven door
Daar sta ik dan. 23 jaar (2019) en voor het eerst op een surfplank aan de andere kant van de wereld. Hier in Nieuw-Zeeland vecht ik met een immense kracht. Zo eentje die je niet onder controle kunt houden, die je onder water opslokt en waarna je iedere keer met nieuwe moed op je plank klautert. Maar ik moet en zal het leren. Ik moet en zal leren leven met pijn, diepgang, zinloosheid, intense pieken en 'the meaning of life'. En dat alles, met mijn filosofieboek onder mijn arm.
Grote vragen over (het) leven
De filosofie gaf mij woorden voor de gevoelens waar ik als puber mee rondliep. Terwijl mijn leeftijdsgenootjes met een biertje en een pilletje de golven vermeden en verdoofd de klappen opvingen als ze van hun surfplank afdonderde, had ik enkel moeite met de golven op zich.
Waar waren we mee bezig? Hoe moet ik leven? Wat is leven? En waarom voelt het alsof iedereen maar wat doet en verplicht is het spelletje, dat leven heet, mee te spelen? Het liefst met een glimlach op het gezicht want leven is toch 'oh zo leuk' en zal koste wat het kost gewaardeerd moeten worden.
Het lukt me niet. Surfen is moeilijk. Ik probeer de balans te vinden, mee te zwemmen met een golf die precies op het goede moment omslaat. Vervolgens trek ik de surfplank iets naar me toe, zit binnen enkele seconden op mijn knieën en sta. Ik sta.
Maar het leven kan hard zijn. Ze kan binnen enkele seconden je wereld totaal op zijn kop zetten. En daar ga ik al. Ik drink 3 liter zoutwater, maak 2 dubbele salto's achter elkaar en laat me onder water voortslepen door een onzichtbare stroming. Maar altijd, altijd kom ik weer boven water. Om het opnieuw te proberen, omdat ik een doorzetter ben, een vechter, een doorgewinterde filosofiestudente.
'Ik heb het toch geprobeerd'
Mijn naam is Bo en ik schrijf over mijn eigen ervaringen tijdens het surfen, tijdens mijn leven. Neem een kijkje op mijn site en wie weet leren we ooit samen die golven te bedwingen. Het leven wordt er niet makkelijker op, misschien juist wel moeilijker. Maar zeg nu zelf:
Is het niet een enorm gaaf en mooi gevoel als je dan uiteindelijk op je surfplank staat, je handen in de lucht steekt en schreeuwt?
De overwinning en het geluk voel je door je aderen stromen om vervolgens met je gezicht plat op het wateroppervlak terecht te komen, je surfplank op je kop te krijgen en met een bebloede neus en een smile van oor tot oor te zeggen: 'Ik heb het geprobeerd. Ik ben weer ietsje dichterbij gekomen. Ietsje dichter bij het leven (en daarmee ook de dood).'