In de krant lees ik dat de buitenpost (een soort stuiptrekking van een nederzetting) Migron op de Westelijke Jordaanoever ontruimd moet worden. Met het argument dat deze post op Palestijns grondgebied is gebouwd. En illegaal. Wat een nieuws! Het gaat om een relatief klein aantal woningen, ik geloof dat er zo'n 250 personen leven. Maar het feit dat het Hooggerechtshof voor de eerste keer eist dat Israël een post ontruimt en dus de wetgeving laat zegevieren, is voor mij al een reden om blij verrast te zijn.
Als dit daadwerkelijk gaat gebeuren, zou dit dan het begin van meer verplichte ontruimingen kunnen zijn? Dat dit smaakt naar meer, dat er meer buitenposten worden ontmanteld? En dat daarna dan ook hele nederzettingen ontruimd zullen moeten worden? Zou het dan echt mogelijk zijn dat het recht uiteindelijk het laatste woord heeft? Dat we eindelijk kunnen gaan praten over eerlijke grond- en huizenruil tussen joden en Palestijnen? Of smaakt alleen de hoop naar meer en draaf ik door?
Parallel aan dit bericht lees ik dat de demonstraties (ook een hoopgevende ontwikkeling!) in Tel Aviv en Jeruzalem maar doorgaan. Met uiteenlopende eisen aan de regering, waaronder de eis om de huizencrisis te verhelpen, door de huurprijzen te verlagen en meer betaalbare woningen te bouwen. Het antwoord daarop maakt me direct weer hopeloos. Want waar is ruimte om meer huizen te bouwen? Juist, op de Westelijke Jordaanoever. De verplichte ontmanteling van Migron zal dan leiden tot niet meer dan het verplaatsen van die bakstenen.
Zoals ik in mijn eerste column al schreef, ervaar ik Israël als een schizofreen land. Dat beeld hebben ze voor mij met bovengenoemde ontwikkelingen weer eens bevestigd.