Interview met Meike van Poppel - BGL & partners
Ik ben Meike van Poppel, 35 jaar oud, getrouwd met Rolph en moeder van onze 4-jarige dochter Myrthe. In 2002 ben ik als orthopedagoog cum laude afgestudeerd aan de universiteit van Nijmegen, waarbij mijn afstudeerrichting 'leerproblemen' was. Ik werk nu al zo'n 12 jaar als orthopedagoog met gezinnen en kinderen. Tot juli 2015 ben ik nog in loondienst voor 2 dagen per week bij een Psychologische Praktijk in Almelo. Daarnaast werk ik nu ook als zelfstandig ondernemer in mijn eigen orthopedagogische praktijk.
Op 8 maart jl. was het openingsfeest van mijn eigen "orthopedagogische praktijk JADE" in Schalkhaar, (gemeente Deventer,de Groeiplaats). Hier werk ik als orthopedagoog, kinder- en jeugdcoach en gezins- en opvoedcoach. Mijn missie is om bij kinderen, ouders en professionele opvoeders een positieve verandering in gang te zetten. Een verandering die zich kan uitspreiden, zodat de kinderen van nu dit later ook weer door kunnen geven aan hun kinderen.
In 2010 heb ik bij BGL de opleiding tot Kindercoach en in 2012 de opleiding tot Gezins- en Opvoedcoach opleiding gevolgd. Via Facebook ben ik nog in contact met medestudenten van beide opleidingen. Daarnaast heb ik nog regelmatig, in een gezellige setting, contact met een aantal van mijn studiegenoten van de Gezins- en opvoedcoach opleiding: onder het genot van hapje en een drankje pretenderen intervisie te hebben (haha)
In 2008 heb ik jullie Open Dag bezocht in Driebergen. Ik ben toen naar de Kindercoach- en Gezins- en Opvoedcoach voorlichting geweest en was meteen enthousiast. Door ziekte heb ik toen noodgedwongen mijn plannen even in de koelkast gezet. Dit gaf mij wel de gelegenheid om goed na te denken, wat ik nou eigenlijk wilde. Herstellende van mijn ziekte heeft het volgen van de opleiding mij toen veel steun gegeven. Ik kon in mijn eigen tempo inhoudelijk bezig zijn. Mijn honger naar nieuwe contacten, dingen leren en ervaringen opdoen werd gevoed. Ik weet nog dat ik dacht, 'nu doe ik iets, waar ik gelukkig van word'!
De lekkere lunches! Pure verwennerij…
Ik had altijd veel zin in de lesdagen. Het praktijkgerichte en de koppeling naar je eigen ontwikkeling viel óók bij mij zeer in de smaak. De docenten zagen aan mij dat ik altijd alles als een spons opnam. En dat was ook zo, ik stond er volledig voor open. Heel bijzonder vond ik de contacten met medestudenten; in een kort tijdbestek leer je elkaar op bepaalde punten intensief kennen. De lesdagen vlogen voorbij, omdat het 'gewoon' heel leuk was.
Aan Kindercoach docent Angelique de Graaff van wie ik alle NLP lessen heb gehad.
Ik vond het mooi om te zien hoe positief en krachtig ze les stond te geven, terwijl ze privé een moeilijke tijd doormaakte met betrekking tot het ziekteproces van haar man. Dit sloot aan bij mijn eigen proces…
Haar NLP lessen over het takelen van niveau's , communiceren op gedrags- versus identiteitsniveau, zijn mij al die tijd nog bijgebleven. Beter zeggen "wat doe je vervelend!", in plaats van "wat ben je toch vervelend!" .
Mijn besluit om de opleiding tot Gezins- en Opvoedcoach te volgen.
Ik was altijd meer gericht op het begeleiden van kinderen. Totdat ik zelf een kind kreeg en in contact kwam met mijn wijkverpleegkundige. Zij vond het bijzonder hoe ik met mijn dochter Myrthe, die als baby veel huilde, omging. Met name de manier waarop ik haar gehuil ontving en het gewoon kon laten zijn. Myrthe was destijds overprikkeld en voor mij had het huilen een functie. Het mocht er zijn en ik was er voor haar als moeder dicht bij. De verpleegkundigen zag potentie in mij om naast kinderen ook ouders te coachen. Ouders die van de 'roze wolk' waren gevallen, doordat het allemaal net even anders liep als voorzien.
Door bepaalde oefeningen in de Gezins- en Opvoedcoach opleiding kwam ik er achter dat je ook kinderen kan helpen via de ouders. Het zit 'm vaak niet alleen maar bij het kind, maar ook bij zijn/haar omgeving en daar heb ik toen veel meer oog voor gekregen. Sinds de geboorte van Myrthe kan ik me beter voorstellen dat opvoeden voor veel mensen lastig kan zijn. Ik kan mij nu beter inleven en weet dat je als mens kwetsbaar kunt zijn op dit stuk. Hoe komen en hoe breng je bepaalde boodschappen over aan je kind?
Wat mij ook heeft verrast is dat de combinatie orthopedagoog en coach goed bij mij past. In mijn opleiding tot orthopedagoog heb ik meegekregen dat ik de deskundige ben, die adviezen geeft. Juist die switch naar het coachende, kinderen en ouders zo te bevragen, zodat ze zelf met de sleutel tot de oplossing die bij hun past komen, dat vind ik mooi. Met oplossingsgericht werken kun je zoveel in gang zetten. Je hoeft ook niet inhoudelijk van alles te weten, de mensen hebben het zelf in zich!
Het oplossingsgerichte coachen. Ik ben de opleiding gaan doen, omdat ik onzeker was op het gebied van het aanpakken van sociaal-emotionele vraagstukken. Ik heb daar nu een soort van leidraad in gevonden. Handvaten voor gekregen, hoe je een gesprek kunt aangaan om veranderingen in gang te zetten. Bovendien heb ik in de tussentijd meer zelfvertrouwen ontwikkeld.
Tijdens het begin van de Kindercoach opleiding kwam ik er achter dat ik nog echt in een 'leerling-leraar verhouding' gevangen zat. Ik was nog steeds op zoek was naar goedkeuring en bevestiging van de docent. Aan het einde van de Kindercoach opleiding dacht ik ondertussen vaker in termen van 'wat vind ik nou eigenlijk zelf belangrijk?' en heb ik geleerd steeds meer op mijn eigen oordeel te vertrouwen. Bij het volgen van de tweede opleiding was ik een stuk relaxter en ging het eigenlijk als vanzelf. Dit vergrote zelfvertrouwen heeft mij ook geholpen bij het zetten van stappen in ontwikkeling naar een eigen praktijk. Vroeger paste ik me over het algemeen aan bij wat sociaal wenselijk was. Dat vrat energie van me. Wat ik nu doe, past bij mij! Dáár word ik blij van en dát levert me energie op. Nu is het tijd dat ik ga uitdragen waar ik voor sta en dat ik meer van me laat horen.
In mijn dagelijks leven probeer ik het geweldloos communiceren toe te passen in het contact met de mensen om me heen en in de opvoeding van Myrthe. Hierin vallen heus nog wel slagen te maken. (Mijmert), ruimte voor gevoelens en deze (h)erkennen, de link met de behoefte te leggen, geen eis, maar een verzoek doen……
Feedback aan bijvoorbeeld stagiaires probeer ik zoveel mogelijk op de top-tip-top manier te geven. Ik benoem altijd van te voren deze methodiek.
Ik betrap mijzelf er regelmatig op, dat ik tijdens non-verbale communicatie probeer aan te sluiten op de ander door die te modelleren.
Ik heb mijn primaire ambitie verwezenlijkt door het starten van mijn eigen praktijk. Daar ben ik heel trots op. Vooral de manier hoe alles tot stand is gekomen en dat het zo goed bij mij past. Ik ontvang regelmatig reacties van mensen, dat ze mij herkennen in de manier waarop ik alles heb vormgegeven.
Mijn eerste vervolgstap zal worden dat ik contacten ga leggen met scholen. Laten weten dat ik er ben, wat ik zoal doe en dat ik graag een bepaalde samenwerking wil aangaan. Ik wil graag dat mijn praktijk persoonlijk blijft en laagdrempelig is; de huislijke sfeer vasthouden en hopen dat mensen zich hierbij prettig voelen. Bij iedere training die ik geef, reserveer ik een plek voor een gezin met een beperkt inkomen. Dan bied ik een opleidingsplek met flinke korting aan.
Ik heb er bewust voor gekozen om niet in de vergoedingensfeer te werken en ben huiverig dat zorgverzekeringen door regelgeving een steeds grotere vinger in de pap krijgen. Ik hoor regelmatig dat praktijken het hierdoor niet meer redden. Ze zijn zoveel tijd en energie kwijt aan het naleven van deze regelgeving. Dat is iets wat ik absoluut niet wil. Voor mij is het echt belangrijk dat ik zelf contact blijf houd met ouders en kinderen. Dáár krijg ik energie van!
Weet je, de laatste tijd word ik vaak gebeld door stagiaires en afgestudeerden of ik een baan voor ze heb, zo grappig, ik ben net begonnen….(lacht hardop).
Professioneel, persoonlijk, praktijkgericht, uitdragen wat je aanleert, inspirerend!
Aan collega orthopedagogen en psychologen:
Binnen psychologen- en orthopedagogenland wordt er veelal 'op'gekeken naar de GZ-psychologen- en NVO-generalisten opleidingen, waardoor je in het BIG-register kan worden opgenomen, zodat je cliënten eventuele vergoedingen kunnen ontvangen. Dit zijn weliswaar wetenschappelijke opleidingen, vaak brede opleidingen, maar m.i. niet echt praktijkgerichte opleidingen. Tijdens een sollicitatiegesprek werd er een tijd geleden tegen mij gezegd, "Maar… de opleiding die jij hebt gedaan is toch maar een post-HBO opleiding". Daar kan ik echt boos om worden. Sommige mensen weten niet waarover ze praten en kunnen niet bevatten hoe waardevol een dergelijke opleiding zoals die van jullie kan zijn. Niet alleen op het gebied van persoonlijke groei en ontwikkeling, maar ook met betrekking tot praktische relevantie, de vertaalslag naar de praktijk. Hoe je ook 'anders' met mensen om kunt gaan. Ik heb inhoudelijk zoveel geleerd bij BGL! Op de universiteit werd er van alles een beetje aangestipt, maar niet praktisch geoefend. Uiteindelijk moet je het geleerde toch gaan toepassen in het contact met je cliënten. Hetgeen ik bij BGL heb geleerd, is zó inzetbaar en sluit zó goed aan bij de praktijk… Ik denk, dat meer orthopedagogen en psychologen daar baat bij zouden kunnen hebben.
Nou, dus zeker aan orthopedagogen en psychologen. Recent ook nog aan een vriendin, die nu intussen de Kindercoach opleiding bij jullie volgt. En wel vaker hoor, aan mensen die zich op scholing aan het oriënteren zijn en mij om advies vragen.
Wat ik bijzonder vind aan de opleidingen die ik tot nu toe bij BGL heb gevolgd, is dat je met heel veel verschillende docenten te maken krijgt, die zelf ook uit het werkveld komen. Zij delen hun praktijkervaringen en de manier waarop zij communiceren met hun cliënten. De lessen zijn geen hoorcolleges en er wordt meteen een vertaalslag naar de praktijk gemaakt.