Triomfantelijk overhandigt hij me een doos. Ik haal de pomp eruit. Er zitten een paar viezige strepen op en er klotst water in. Verder ziet hij er prima uit.
Mijn globetrottersglimlach was terecht. Sinds mijn vertrek uit Punta do Sol zijn er al drie aluguers voorbij gekomen. Ik heb ze niet gevraagd mij mee te nemen. Ik wil nog doorwandelen. Ik heb nog wel even tijd.
De lucht is inmiddels grotendeels opgeklaard. De zee is nu weer diepblauw. En helder wit. Een schuimende massa. Vlak voor de kust zwellen de golven aan. Ze worden steil, krullen om tot een watergordijn dat even de zwaartekracht lijkt te tarten en klappen dan in een orgie van schuim en geraas om. Elke keer weer anders. Hypnotiserend.
Hier en daar breken golven op rotsen. Schuimend wit water spat hoog op - een waterballerina die vertraagd door de lucht lijkt te zweven.
Voorbij het diepe blauw, het schuimende wit en de rotsen rijst de kust steil op. Ruige bergen verdwijnen in de wolken. Roestbruine steenmassa’s bedekt met een nauwelijks zichtbaar laagje groen. Een groen donssnorretje. Dat zij leiden naar een verscholen paradijs, de groente- en fruitmand van de Kaapverden, is moeilijk voor te stellen.
Over het slingerende ponton loop ik weer terug naar de Ship Shop. Ik ben de hele dag bezig geweest met de pomp. Hij is net iets anders dan zijn voorganger. En dus was het niet makkelijk hem te installeren. Maar na eindeloos gepiel was het gelukt.
Ik duw de deur van de Ship Shop open. Een lichte bezorgdheid trekt over het gezicht van de Ship Shop jongen.
Bedwelmende schoonheid. Ik draai mijn hoofd. Het is alsof ik in een kijkdoos met verspringende beelden kijk. De ster in de ruit, precies voor mij, maakt het misschien nog wel mooier dan het al was. En dan ook nog eens die muziek.
In deze aluguer geen Adele. Hier wordt Kaapverdische muziek gedraaid. Warme, melancholische muziek over liefde, lijden, gemis. Ik kijk opzij, naar de chauffeur. Een jaar of zeventig schat ik. Grijs haar. Een mooi gezicht waar de vriendelijkheid in lijkt te zijn geëtst.
Ik kijk naar achter. Het is alsof we in een microcosmos over de weg rollen. Ons eigen perfecte miniuniversum. Niemand zegt iets. Er wordt alleen gekeken en geluisterd. Met een blik van intense tevredenheid.
Alles is schoonheid. We zitten er middenin. Ik kijk naar de chauffeur. ‘Impressionante,’ mompel ik tegen hem. Hij draait zijn hoofd even naar mij toe en glimlacht. Hij begrijpt wat ik bedoel.
Ik schroef het laatste schroefje vast. Tevreden kijk ik naar de korte stang die uit de spleet onder het aanrecht uitsteekt. Ik schuif de rubber pedaal erop. Eindelijk! Weer een werkende zoutwaterpomp. Nu kan ik weer afwassen zonder van buiten emmertjes zout water te hoeven halen. In de haven of voor anker gaat dat nog wel, maar straks op zee niet. En juist dan moet er zo min mogelijk drinkwater worden verspild.
De havenmeester bleek nog een tweedehands waterpomp te hebben liggen. Met een slang en een emmer water demonstreerde hij dat de pomp werkte. Voor dertig euro mocht ik hem hebben. Zo is het probleem van de onvindbare waterpomp van de Ship Shop eindelijk opgelost. Vier dagen achter elkaar krijg ik al hetzelfde te horen.
Ik zet mijn voet op de pedaal en pomp een paar keer. De kraan sputtert. Lucht, en … ja, daar komt het – water! Hij werkt! Voldaan pomp ik het zeewater uit de kraan. Weer een vinkje op de to do lijst.
Een slapstick. Ik had het kunnen weten. Het was te makkelijk. De schroevendraaiers liggen in een plasje water. Het komt van de pomp. Hij lekt. Bij de demonstratie vanmiddag was dat niet te zien. Terug bij af.
Ik neem een slok koffie en zet de mok terug op de kaartentafel. Eerder deze week heb ik ontslag genomen. Voor mij geen rol meer in de grote Ship Shop klucht. Overmorgen komt Jelmer aan. Met een nieuwe, wel werkende, waterpomp en een reserve drive belt. Gewoon in Nederland gekocht. Als we dan ook het verse voedsel hebben ingeslagen, staat er een vinkje voor elk punt op de to do lijst.
Nog drie dagen. Dan is het zo ver. Dan verlaat ik samen met Jelmer de Kaapverden. Geen Sailsimulator meer. Eindelijk het echte werk. De Atlantische oceaan over!