Praat eens met Lindsie Geef je altijd antwoord? - Praat eens met Lindsie
Wàt heb je een hekel aan leidinggevenden die roepen "breng me geen problemen, breng me oplossingen"!
En inmiddels denk je het zelf al een week of twee regelmatig. Omdat je helemaal simpel wordt van één van je teamleden, die alles, maar dan ook werkelijk alles komt vragen. Behalve of hij naar de wc mag.
Zal ik die en die e-mailen over die vraag? Wat denk je over het antwoord van zus en zo? Ik wil graag naar die vergadering, maar ik ben niet uitgenodigd.
Het oh ja moment komt altijd te laat, dus je hebt al zo'n week of drie overal antwoord op gegeven. Drie weken waarin gewoon antwoorden overging in verbazing en daarna in lichte verbijstering. In bijna alle gevallen volgt op je antwoord namelijk een "dat dacht ik ook". Het moment dat je gaat vragen waarom hij het dan eigenlijk vraagt, is er bijna.
Ineens niet meer antwoorden is geen optie. "Wat-denk-je-zelf-vragen" is iets waar je een enorme hekel aan hebt. Maar eens over praten dus. Je snapt ook wel dat hier iets speelt met zoeken naar bevestiging. Hoe begin je een gesprek met iemand waar je tegen zou willen zeggen dat je hoorndol van hem wordt?
Hoe kun je zeggen wat je ervaart, zonder meteen te oordelen? Eigenlijk is dat het enige dat je kunt zeggen. Je ervaart dat je bij alle beslissingen wordt betrokken. In het gesprek dat volgt is het vast mogelijk samen af te spreken waar je samen over beslist en wat hij alleen doet.