Grenzen verleggen – Mooionkruid
4 november 2016	 16 november 2016
(Voordat je begint met dit verhaal wil ik even duidelijk maken dat ik een hekel heb aan het woord 'uitdaging'… ik probeer het altijd te vermijden. Maar in dit stuk komt het een paar keer terug. Omdat het in het verhaal past en het toch wel weergeeft wat ik bedoel. Mijn excuses voor het opzoeken van mijn eigen irritatie 🙂 )
Nog één dag ja.
En dan heb ik geen werk meer.
Apart om te ervaren hoe snel tijd eigenlijk gaat. Een half jaar geleden zat ik er voor mijn gevoel heel anders bij. Om heel eerlijk te zijn zat ik er als het ware toch wel een soort van doorheen. Het werk werd steeds zwaarder voor me, emotioneel zat ik aan mijn taks. Gesprekken met mijn bazin volgden. Gek eigenlijk, juist de dingen die mij voorheen altijd energie gaven, zogen me nu leeg. Iets waar ik absoluut niet bij stil stond, maar wat wel gaande was.
Vanaf mijn zeventiende wist ik dat ik hulpverlener ging worden. Ik begon met studeren. Hbo, Universiteit. Sociale wetenschappen. Het lukte allemaal en ik was er wel tevreden mee. Altijd ben ik door blijven leren. Cursusje hier, certificaatje daar. Alles wat te maken had met mensen en ontwikkeling. Ik werkte met hele interessante doelgroepen en begon later ook nog mijn eigen onderneming. Want, hulpverlener, dat was het voor mij. Luisteren naar mensen, naar verhalen, gedragsproblemen, multi-problem gezinnen, systemisch werken… Mensen helpen om weer het juiste pad te vinden, hen te zien groeien, dat gaf me zoveel voldoening! Heerlijk.
Toch voelde ik me steeds vaker ongemakkelijk. Wat voorheen uitdagend was, werd voor mij langzaamaan een drempel. En alles liet zijn sporen na in mijn hoofd en in mijn lijf. Vage klachten. Ik kon voor mijn gevoel steeds vaker niet meer de hulp bieden die ik eerst altijd wel kon geven. Hoewel dat voor mij een poosje als 'falen' voelde, heb ik dat helemaal om kunnen switchen naar 'groeien'.
Als iets niet meer goed voelt dan mag dat er zijn.
Dan is het tijd om grenzen te gaan verleggen.
Mijn bazin zag het ook en maakte de beslissing. Zo heel erg vind ik het helemaal niet. Ik ga even een poosje stoppen met hulpverlenen. Eventjes niet in de sfeer van anderen helpen. Maar gewoon naar mezelf luisteren (en naar het UWV). Er voor mezelf zijn. Dat is voldoende voor nu. Dingen gaan zoals ze gaan. Maar niks staat ooit stil. Alles is constant in beweging. Niet altijd met het blote oog te zien. Maar alles beweegt. Als mens groei je constant, op alle levensgebieden. Ik kan de ontwikkeling die ik nu doormaak zien als iets heel moois. Ik wil niet blijven hangen in wat was, maar ik wil vooruit. Ik ga de uitdaging aan om werkloos te zijn. En te zien wat er op mijn pad gaat komen. Omscholen? Opnieuw ondernemen? Reizen? Wie weet…
Dat ik ook in het komende half jaar mijn huisje Vila Kakelbont moet gaan verlaten, is een bijkomstigheid. Onlangs te horen gekregen, en nu ik van de schrik bekomen ben zie ik het als een hele uitdagende bijkomstigheid! (Lees: letterlijk dorpsgrenzen verleggen, samenwonen met Hartje, antikraak; mogelijkheden genoeg!) Ook op dat gebied zal ik grenzen gaan verleggen 🙂
#grenzen #groeien #uitdaging #werkeloos
4 november 2016 om 09:45	6 jaar geleden
Nou Anniek, vandaag is het zover.
Je laatste dag! En ja, het komt zoals het komt. Hopelijk vind je het komende half jaar rust en inspiratie voor wat je straks wil gaan doen.
En weer een nieuwe huisvesting zoeken. Dat had toch echt niemand verwacht. Je had het daar zo naar je zin. Maar helaas.
Gelukkig krijg je nu de tijd om te zoeken naar dat wat je wil. Ik wens je heel veel succes met je zoektocht.