In het begin heb ik regelmatig lang gebeld met haar man. Dat gaf ook steun. Dat heb ik een beetje laten verwateren, want het rakelt ook weer van alles op. We zien of zagen elkaar alleen op de wat meer uitgebreidere feesten of verjaardagen, zij zijn de eerste keren weggebleven (hoefde van mij uiterard niet, maar zij wilde en durfde écht niet).
Nogmaals, ooit een scheve schaats had ik in mijn relatie wel ingecalculeerd, we zijn ook maar mensen, en ik heb zo vaak in mijn omgeving zoiets incidenteels zien gebeuren, daar hield ik vaag wel eens rekening mee. Maar zo dichtbij, zo onder mijn neus, en zo'n lange tijd (1 jaar), het valt moeilijk te bevatten en verwerken.