Het beeld dat ik had gekregen vanuit opvoeding en opleiding was dat het wel heel raar was om zenuwachtig te zijn. Docenten lachten het gewoon weg, wat voor mij toch wel als uitlachen voelde. Ik weet dat ze het niet kwaad bedoelden. Het was meer dat ze er misschien zelf geen raad mee wisten.
Mijn strategie was: niet erover praten maar er tegen vechten en doorgaan! Maar echt ermee leren omgaan, dat gebeurde niet. Ik stopte alles weg en stond eigenlijk nergens voor open. Ik sloot me af voor alles van buiten mezelf maar ook voor alles van binnen mezelf.
De handreikingen of tips die ik wel kreeg sloeg ik in de wind of ik hoorde ze niet eens. Dacht dat ze niet op mij van toepassing waren, terwijl ze zo waardevol bleken!
Misschien kun je zeggen: we mogen weer, i.p.v. oh jee, we moeten zo weer = omdenken van negatieve bewoording naar positief benoemen.
Ga terug naar het gevoel van je mooiste en beste ervaring en neem dat mee naar je volgende = visualiseer je meest ideale concertsituatie en uitvoering, waar gebeurd…of in je dromen
En het bleek nog waar te zijn ook! Het had op dat moment niet eens iets te maken met fluit spelen. Ik trok het gewoon even niet meer. Alles leek op het zelfde moment mis te gaan en toen begaf mijn auto het ook nog.