Dan is er natuurlijk nog wat beleidsmakers zo graag het kostenplaatje noemen. En juist deze beleidsmakers, die van de overheid welteverstaan, spelen een belangrijke rol in de realisering van zo’n reeks literaire klassieken. Een cruciale rol zelfs, want een project van deze omvang heeft slechts dan kans van slagen, als er flink in de subsidiepot wordt geroerd. Men hoeft nauwelijks enig commercieel benul te hebben om te beseffen dat geen enkele uitgever in staat is om de volledige verantwoordelijkheid voor zo’n uitgave op zijn welwillende schouders te dragen. Oók niet als verschillende uitgeverijen hun krachten zouden bundelen.
Ook in dit opzicht is er reden om met enige afgunst naar Frankrijk te kijken. Gallimard, de Parijse uitgever van de bijna zeventigjarige Bibliothèque de la Pléiade, werkt hoegenaamd zonder een franc subsidie. Het Centre National des Lettres, de Franse tegenhanger van het Nederlands Literair Produktie- en Vertalingenfonds, komt de uitgever slechts tegemoet door goedkope of renteloze leningen te verstrekken. Met zo’n slordige vierhonderdduizend verkochte exemplaren per jaar is de reeks zonder meer rendabel voor de uitgeverij.
De vergelijking met de Nederlandse situatie is even ontmoedigend als onzinnig. Natuurlijk bedient de Pléiade een taalgebied dat vele malen groter is dan die van Nederland. Maar ook de omgang met het literaire erfgoed is onvergelijkelijk. Waar in Nederland een literair werk het predikaat klassiek voornamelijk verdient en behoudt door zijn ongelezen status (zoals Kees Fens ooit in die geest opmerkte), daar zijn de Franse gouwe ouwen toch wel iets meer dan een stelletje stofverzamelaars. En niet alléén voor een selecte groep specialisten.