Ozlo | Mechelen Blogt
Toen ik mijn eerste boek signeerde in Salvator kwam Ozlo op mijn schoot gekropen, en tussen het krabbels zetten door, streek ik door de rosse pels...
En dan kwam vriend Ozlo in beeld. Hij moet me deze streek bezorgd hebben. Wellicht en waarschijnlijk. Maar het is hem vergeven. Schuld had hij er niet aan. Puur toevallig.
Een kater heb ik er niet aan overgehouden.
''t Ga je goed beste Ozlo. Jouw naam blijft bij boekenminnend Mechelen klinken als een klok. Net zoals bronzen Salvator daar hoog in onze toren. En al helemaal in Salvator-hier-beneden.