Ze maken het ons moeilijk! 'Ik verwacht dat jij een hobby doet, dat je geen ruzie maakt, dat je beleefd bent, dat je het goed doet op school, dat je vrienden hebt, dat je doet wat er gevraagd wordt... '
Als de verwachtingen ingelost worden voelen we ons opgelucht en vrij. Zo niet, voelt het bezwaard en als falen...'waarom loopt het niet zoals ik verwacht had!' 'Waarom gedraag jij je zo?' Dan komen de oordelen om de hoek piepen. Deze zijn gebaseerd op eerdere ervaringen of gedachten...
Als je er op let hoe we communiceren, zal je merken hoe deze vervuld zijn van interpretaties en oordelen. 'Wat is er nu weer aan de hand, jullie maken altijd maar ruzie, kunnen jullie nu niet samenspelen', 'je bent heel goed in lezen, het kan nog wel een beetje sneller', 'je hebt niet goed gegeten', 'je wilt me tegenwerken door je broek niet aan te doen'...
En dan voelen we ons vaak lastig worden en laten we dit merken aan onze kinderen. En dit niet altijd op een even heldere en transparante manier. Door de verwachtingen stel je je eigen waarheid voorop, terwijl een kind tal van waarheden kan volgen en deze misschien wel anders zal zijn dan de jouwe...
Wanneer we in het nu blijven en zien en horen wat er op dat moment aan de hand is, kan je inspelen op wat er effectief is. Je oordeel en verwachting uit zetten is niet makkelijk. We zijn dit immers zo gewoon om ons idee en interpretatie klaar te hebben. Het is een hele oefening om bewust waar te nemen...en tegelijkertijd is het iets heel eenvoudig. Je kijkt en hoort op het moment...zo kom je vanzelf veel dichter bij je kind...
Het er bewust zijn zorgt voor empathie en de verwachtingen en oordelen gaan naar de achtergrond.
Kinderen willen immers niet lastig zijn, ze hebben het gewoon soms echt lastig. Ze hebben ons nodig en in de eerste plaats tijdens de moeilijkste momenten. Dus in het nu zien en horen wat er aan de hand is, is de boodschap!