Ze huurden personeel, kochten twee paardjes van de arts Jan Hovy, juffrouw Houtman zorgde voor het hooi.
Ik ontving met mijn familje alle daegen van zeer veel hupsche en wellevende menschen bezoek [...]. Ondertusschen [...] geliefde het ons Heer al onze dienstboden, geen een uytgesonderd, ziek te laeten werden, ja de meesten zeer kranck, zo dat ik altijd d'Eer van practyk in mijn eygen gasthuys had. Zommige liepen weg om dat wij niet met haar spreken konden, anderen beliefden meer te neemen als haer toequam, dat men in mijn land steelen heet, maer hier een gewoonte. Zij zijn dat zo gewend, en by aldien dat je daer te strack in wild zijn, zo zul je niemand kunnen houden; zie daer mijn antwoord.
Onverwacht kreeg Bidloo opdracht met de tsaar te vertrekken. Hij had daarover openlijk zijn ongenoegen laten blijken, was daarbij door aanwezige collega's terecht gewezen en zag nu in dat je het ook van een andere kant kon bekijken: ‘Het was maek je gereed, en dat viel niet tegen te zeggen, en 't zouwe belachelijk geweest zijn, hebbende zo grooten Eer, waerna zoo velen snakten, de minnelijke gunst van zo een Vorst te wederstreven’. Toch had Bidloo zijn ‘huys en zaecken liever eerst wat verder in stand te willen gehad, en de tael en costumen wat meer gekend hebben. 'T geen mijn vrouwtje geen kleyn pleysier en gemak, en mijn beurs groot profyt zoude geweest hebben’, want ‘boodschappen doen zonder de taal te kennen leidde tot geen kleijne schaede van onse beurs’.