"Nu de versoepelingen bekendgemaakt worden, wordt onze onzekerheid groter" - Blog - Onafhankelijk Leven vzw - Neem de regie in handen
Home › Blog › Getuigenis › "Nu de versoepelingen bekendgemaakt worden, wordt onze onzekerheid groter"
"Nu de versoepelingen bekendgemaakt worden, wordt onze onzekerheid groter"
Geschreven op do 4 juni, 2020 door Xander Berbé in de categorie Getuigenis
Volgende week worden de coronamaatregelen verder versoepeld. Maar mensen met een beperking worden niet eens genoemd in de exitstrategie. Dat komt hard aan. We laten drie ouders aan het woord over deze moeilijke periode.
"Ik kan niet uitleggen wat er aan de hand is"
Laurette is alleenstaande mama (72) van Dominique (49) die sinds eind 2019 in het begeleidingscentrum Duinhelm woont. Zij heeft maandenlang geen contact gehad met haar dochter
"Sinds 9 maart zit mijn dochter in lockdown. Ze blijft normaal gezien 2 weken in Duinhelm en komt dan een weekend naar huis. Maar op 20 maart mocht dat plots niet meer.
Mijn dochter vindt de situatie heel moeilijk, net als ik. Aan de telefoon vraagt ze me wanneer ze naar huis mag. Ik kan niet uitleggen wat er aan de hand is, mijn dochter heeft een IQ van een kind van 2,5 jaar. Daar pieker ik heel erg over.
Als ze niets van mij hoort, dan is ze rustiger. Dat is gemakkelijker voor haar en de begeleiders. Dus toen ik de kans kreeg om haar via het raam te begroeten, heb ik dat niet gedaan om een drama te voorkomen. De begeleiding is mij daar heel dankbaar voor.
Ik weet dat er geen andere keuze is. Ik heb zelf gezondheidsklachten en het zou een onhoudbare situatie worden voor mij als ik maandenlang alleen zou moeten zorgen voor mijn dochter. Toch verlang ik heel hard naar de dag dat mijn dochter terug naar huis mag."
Wanneer krijgen wij nieuwe vooruitzichten?
Christine en Erik uit Oostende hebben 3 kinderen. De jongste zoon Jan (36) heeft een mentale beperking en epilepsie. Hij woont sinds 2017 tijdens de week in De Bezaan, een woonproject voor volwassenen met een beperking:
"Onze zoon Jan is er trots op dat hij zijn eigen appartementje heeft. Hij woont er met ondersteuning van een coach. Tweemaal per week komt er een verpleegkundige langs, om de twee weken is er poets- en strijkhulp van Familiehulp. Elk weekend komt hij naar huis. Bij deze regeling voelen wij ons allemaal prima. Tot corona roet in het eten kwam gooien.
We stonden voor de keuze: ofwel moest Jan in De Bezaan blijven ofwel moest hij naar huis komen. Zonder dagopvang en ondersteuning van zijn coach kan Jan niet alleen wonen, dus de keuze om naar huis te komen was niet moeilijk .
Oorspronkelijk was er sprake van 3 weken. Niemand kon vermoeden dat deze crisis veel langer zou duren. We volgen de nieuwsberichten, maar horen zelden nieuws over de situatie van onze kinderen. Wanneer krijgen zij nieuwe vooruitzichten? Wanneer starten de dagbestedingen opnieuw? We worden precies doodgezwegen.
We komen niet eens aan bod in de exitstrategie
Chantal en Franky uit Veurne hebben 3 kinderen waarvan 2 met een licht mentale beperking. Als gepensioneerde leerkrachten uit het basisonderwijs hebben ze ervaring met zorgkinderen. Toch valt de exitstrategie hun zwaar:
"Onze dochter Delfien (32) werkt in zorgboerderij De Palingbeek in Ieper. Op weekdagen verblijft ze in een leefgroep. Dat geeft haar vaste structuren waaraan ze zich optrekt.
Op 16 maart kregen we telefoon van de begeleiders: ofwel moest Delfien wekenlang onafgebroken in de leefgroep blijven ofwel mochten we Delfien thuis opvangen. We moesten niet lang nadenken: we sprongen in de auto en gingen haar halen. Voor Delfien vielen alle structuren plots weg en er was even paniek. Maar het lukte: we vonden dingen om samen met Delfien te doen.
Nu de exitstrategie wordt bekendgemaakt, wordt onze onzekerheid groter. We beloofden haar dat 'die slimme veiligheidsmensen' zouden vertellen wanneer ze terug mag gaan werken. Maar mensen met een beperking of woonzorgcentra worden niet eens meer genoemd in de exitstrategie. Economie wordt belangrijker, geld wordt belangrijker.
Onze kinderen kunnen geen mentale weerstand opbouwen. Het is onze taak, als ouders, om creatieve oplossingen te zoeken, maar dat is niet makkelijk als we niet eens aan bod komen op de briefing van de Veiligheidsraad. Wij worden niet eens genoemd. Er is voor ons geen perspectief.