Een voorstelling in Teatro Cervantes | Malagaartje
← Smakelijke hapjes
Geplaatst op juni 17, 2016 door José
De klanken van heavy metal knallen uit de speakers en lichtflitsen en rookwolken omhullen het toneel, terwijl de zeven afgetrainde heerschappen hun flamencovoetjes laten trommelen in het op zijn minst als Hans Klok-waardig te omschrijven spektakel in het Cervantestheater.
De voorstelling laat het publiek niet onberoerd. "Zeven broers, geboren om te dansen" stond er op de aankondiging maar ik heb een sterk vermoeden dat hun ontblote torsen hier het belangrijkste aandeel in hebben.
Wat maakt het uit, ik vermaak me kostelijk.
Toch ben ik blij dat ik – met het oog op het mogelijke, en inmiddels driedubbel bewezen hoge kitschgehalte – voor de goedkopere plaatsen in de achterbak heb gekozen. Nu is er tenminste geen man overboord als ik besluit Renata bij haar gillende seksegenotes achter te laten.
Ik weet namelijk niet hoelang mijn zelfbeeld de confrontatie met zeven glimmende wasborden uithoudt.
Teatro Cervantes de Málaga is een prachtige 19e eeuwse schouwburg met loges en versierselen waar grote producties worden geprogrammeerd en waar je al op de drempel het gevoel hebt een avondje uit te zijn.
Ondanks dat het vanavond geen chique hoogstaand programma betreft zit het bomvol en terwijl de uitwisseling tussen artiesten en publiek regelmatig voorspelbaar is en soms platter dan een dubbeltje, veert en deint de tribune onder het enthousiasme van de voornamelijk Spaanse dames om me heen.
Misschien geen verantwoorde cultuur, maar cultuur is het zeker.
Al ben ik toch verbaasd wanneer ik de middelste van de drie elegant geklede vrouwen in de rij voor me op haar stoel zie klimmen en als een bootwerker richting podium hoor schreeuwen.
Alsof ze het gehoord hebben zetten de zeven dansende broers er nog een tandje bij.
Een kleine piso in een volkswijk. Christus en Maria zijn alom tegenwoordig en iedere vierkante meter is volgestampt met kasten en zwaar meubilair.
Maar wat echt de aandacht trekt zijn de hoge plafonds en het licht.
Samen kijken Renata en ik dwars door donkere houtwerk en de vele muren heen en zien ons droomappartement.
'Maar ik wil hier niet wonen als er ellende aan kleeft,' zegt Renata. 'Geen huisuitzetting, geen verwaarloosde bejaarde, of iets dergelijks.'
De makelaar beweert stellig dat dat niet het geval is hier.
Twee weken later moet de koopakte getekend worden en maak ik mijn borst nat voor een ontmoeting met de vorige bewoonster.
De vrouw die door de chauffeur uit het taxibusje geholpen wordt is klein. En dan bedoel ik niet aan de kleine kant, maar écht klein. Mijn navelhoogteklein. Net wanneer ik dat gegeven verwerkt hebt volgt er een man die amper twee centimeter groter is, en nog een, en nog een. De teller stopt bij zeven.
Sneeuwwitje en de zeven dwergen schiet er door mijn hoofd. Acht bijna identieke kleine mensen met als enig verschil dat een van hen met duidelijke vrouwelijke kenmerken bedeeld is. Zelfs in leeftijd zullen ze elkaar niet meer dan een jaar of zeven ontlopen. Tussen de tachtig en negentig, schat ik ze.
'De broers begeleiden de dueña,' fluistert de makelaar me in het oor. 'Ze zijn helemaal uit La Mancha gekomen.'
Na het tekenen bij de notaris gaan we met zijn allen voor een hapje en een drankje naar een gelegenheid om de hoek en daar barsten plots de verhalen doorspekt met humor van het stel tachtigers los. Lotgevallen in het beste restaurant van La Mancha worden afgewisseld met anekdotes uit het luxe verzorgingshuis waar de dueña is ingetrokken. God, Jezus en Maria komen niet geheel onverwacht ter tafel, maar het merendeel van de verhalen gaat over schelmenstreken uit lang vervlogen jaren.
Na anderhalf uur genieten volgt een warm afscheid, met de zegen van de dueña voor ons, de nieuwe bewoners van haar piso, en een uitnodiging voor de beste javali-bout van Spanje.
Dan verdwijnen de acht weer in het taxibusje voor de ruim driehonderd kilometer lange tocht terug naar huis.
Ze zit daar goed met zo'n familie in de buurt, besluit ik nog steeds grijnzend. En wij kunnen met een gerust hart onze intrek in haar piso nemen.
Een explosie van licht brengt me terug naar het heden. De zeven broers op het toneel zijn met een spectaculaire act bezig: terwijl er drie op een stellage de flamenco dansen hangen de andere vier ondersteboven en doen met strakgespannen sixpack hetzelfde. De dames om me heen gaan nu helemaal uit hun dak.
Wanneer tien minuten later het doek valt moet ik aan de brief die vanmorgen in de bus zat denken: de dueña is in haar slaap overleden. De everzwijnenbout is er nooit van gekomen, maar ik weet zeker dat ze geweten heeft dat we met volle teugen van haar huisje en Málaga genieten.
Dan klinkt op het podium het thema van de film Sneeuwwitje en maken de zeven dansende broers nog eenmaal hun opwachting om vervolgens achter elkaar lopend tussen de coulissen te verdwijnen.
'Wat heb jij een vette grijns op je gezicht,' zegt Renata wanneer het zaallicht aan gaat.
Mijn gedachten zijn bij zeven hele andere mannen.
Málaga 952 22 41 09
Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags Cervantestheater, dans, flamenco, José Hennekam, Malaga, Teatro Cervantes, theater, voorstelling. Bookmark de permalink.