World of Warcraft: Battle for Azeroth - Review | Power Unlimited
World of Warcraft: Battle for Azeroth - Review 2018-08-22T15:30:00 2018-08-22T15:18:49
Een nieuwe World of Warcraft-expansie doet Alie haar hart altijd nog een vreugdesprongetje maken. Alhoewel ze de MMORPG al ruim een decennium speelt, stond ze vooraan om Battle for Azeroth te mogen reviewen. Inmiddels heeft ze een weekje mogen snuffelen aan deze zevende expansie. Gezellig samen met PeterKoelewijn en Marvin.
World of Warcraft: Battle for Azeroth begint direct na de gebeurtenissen uit Legion, waarbij de Titan Sargeras zijn zwaard in Azeroth plantte. Dit leverde een fikse wond op, van waaruit de planeet nu haar levensbloed Azerite verliest. Dit Azerite kan je kracht vergroten, zodat het een een waardevolle resource is in de oorlog tussen de facties.
Deze oorlog staat centraal in Battle for Azeroth. Toen de gehele wereld nog gevaar liep, werd de strijdbijl kort begraven, maar inmiddels staan de Alliance en Horde weer lijnrecht tegenover elkaar. Om de tegenstelling tussen de facties te vergroten, heeft Blizzard de kwaadaardigheid van de Horde flink opgeschroefd, onder meer door Horde Warchief Sylvanas Windrunner de Night Elf-stad Teldrassil in de fik te laten zetten.
Bondgenoten vinden
Het afbrandden van Teldrassil vond echter plaats in de pre-expansie patch. Grappig genoeg merk je in Battle for Azeroth in eerste instantie namelijk eigenlijk niet zo heel erg veel van die oorlog. Dat komt vooral omdat beide facties koers zetten naar een ander eiland. De Alliance gaat hulp halen in Kul Tiras en de Horde klopt aan in Zandalar. Om die bondgenoten voor je te winnen, moet je echter eerst de lokale problemen aanpakken.
Net als in Legion ben je ook in Battle For Azeroth vrij om zelf je startgebied te kiezen. De eilanden van beide facties kennen elk drie gebieden, waarbinnen de vijanden en items met je level mee omhoog schalen. De omgevingen zien er mooier en gedetailleerder uit dan ooit, met als klap op de vuurpijl twee reusachtige hoofdsteden, Boralus en Zul'dazar.
Gescheiden questen
Ik speel al sinds mensenheugenis op Alliance. Natuurlijk heb ik wel eens een personage aangemaakt op Horde, maar de cap heb ik daar - al lang niet meer - gehaald. Het feit dat Horde en Alliance nu erg gescheiden van elkaar questen, heeft het grote pluspunt dat als ik nu een Horde-personage level mijn ervaring ook daadwerkelijk anders zal zijn. Ik heb zelfs al stiekem even een kijkje genomen in Zul'dazar en dat smaakte zelfs voor een verstokte Alliance-speler naar meer.
Zo ver is het echter nog lang niet. Battle for Azeroth heeft me tot dusver namelijk overspoelt met quests. Alle gebieden zitten tot de nok toe volgepropt met content. Ik begon mijn reis naar level 120 bijvoorbeeld in Stormsong Valley. Ik bevocht gecorrumpeerde piraten, werd geconfronteerd met de Old Gods en redde een paar boeren van de ondergang. Ik had het zo druk dat ik eigenlijk helemaal niet meer aan de oorlog met de Horde dacht, totdat ik het dorp Brennadam binnenreed...
Reminders aan de oorlog
In een bonus quest moest ik in Brennadam een Horde-invasie stoppen. Ik werd aan het werk gezet om inwoners te redden, vuurhaarden te doven en een war machine stoppen, terwijl er boven mijn hoofd steeds meer zeppelins verschenen. De oorlog is nooit ver weg in Battle for Azeroth.
De Foothold expeditions uit de War Campaign vormen een tweede reminder. Hierbij word je in vijandelijk gebied gedropt om voet aan wal te krijgen. De Alliance is zich namelijk wel degelijk bewust van het feit dat de Horde ook bondgenoten probeert te vinden, en vice versa. Zodoende toog ik bijvoorbeeld samen met Brann Bronzebeard – de beste Dwarf in WoW – naar het Horde-gebied Nazmir.
Als je wilt, kun je met Battle for Azeroth zelfs non-stop de andere factie bevechten. Als je War Mode aanzet, zie je alleen andere spelers die ook PvP-geflagged zijn. Met andere woorden: je maakt van je eigen server een PvP-server. Als je op deze manier quest, verdien je meer xp en mag je gebruik maken van je PvP talents.
De hierboven besproken War Campaign en War Mode zijn slechts twee van de nieuwe toevoegingen in Battle for Azeroth. Zo kun je nu ook op zogenaamde Island Expeditions. Dit zijn korte uitstapjes die je met drie man kunt ondernemen. Het doel is om Azerite te bemachtigen voor je factie. Je wordt daarbij gehinderd door ofwel NPC's of door andere spelers.
Helaas heb ik echter nog niet alle beloofde content kunnen checken. De War Fronts worden bijvoorbeeld pas in september gelanceerd. Tot die tijd moet ik het doen met een hele zwik nieuwe dungeons en een nieuwe battleground. Deze zitten – zoals je gewend bent – allemaal goed in elkaar. Echt vernieuwend zijn ze niet, maar voortborduren op iets wat werkt, is niet altijd slecht.
Verbeterd voortborduren
Battle for Azeroth borduurt namelijk op nog een aantal punten voort op eerdere uitbreidingen. In Legion draaide het allemaal om het verzamelen van Artifact Power voor je wapens; in Battle for Azeroth ga je op zoek naar Azerite voor je gear. De Azerite verzamel je in je ketting de Heart of Azeroth, die je de gehele uitbreiding draagt. Daarnaast kun je - net als je dat al deed in Warlords of Draenor - wederom followers verzamelen en hen op missies sturen.
De doorzetting van deze elementen voelt echter niet per se als gemakzuchtig of lui van Blizzard. Dat komt vooral omdat beide systemen nu net effe iets lekkerder werken. Het verzamelen van Azerite voelt tot dusver soepeler dan de eeuwige zoektocht naar Artefact Power. Tegelijkertijd voelt het echter ook belangrijker, aangezien het je speelstijl flink kan beïnvloeden.
Met behulp van je Heart of Azeroth speel je namelijk Armor Traits vrij voor de rest van je gear. Deze Armor Traits moet je zien als keuzes: wil je liever die heal als je omringd bent door meer dan vier vijanden of ga je voor extra damage output voor je main attack? Azerite helpt je in dat opzicht je gear naar persoonlijke speelstijl aan te passen.
Enthousiasme en meer emoties
Ik heb het gevoel nog geheel aan het begin van Battle for Azeroth te staan. Ik heb al een paar kleine schermutselingen met de Horde gehad, maar van een echte oorlog is toch nog echt geen sprake. De opbouw die in de pre-expansie patch werd ingezet, is echter uitstekend. Ontspoort Sylvanas nog verder? Of schaart de Horde zich liever achter een icoon als Varok Saurfang? Wanneer besluit King Anduin dat het echt genoeg is geweest? En kan hij Jaina Proudmoore straks nog wel onder controle houden? De verteltechniek is sterker dan ooit en ik kan niet wachten om te zien waar het verhaal heengaat.
En dat is precies wat het reviewen van een MMORPG zo lastig maakt... Ik moet een cijfer plakken op iets wat eigenlijk nog niet af is, maar technisch gezien wel als eindproduct in de winkels ligt.
Maar goed, ik kan in ieder geval wel zeggen dat Battle for Azeroth op dit moment nog niet hetzelfde enthousiasme bij me opwekt als Legion. Desalniettemin vormt deze zevende uitbreiding ook nu al een frisse, spannende toevoeging aan World of Warcraft. Wat de toekomst brengt, ga ik hoe dan ook meemaken. Ik vermaak me de komende maanden namelijk wel weer. Misschien zelfs wel tussen de Trolls en dino's van Zandalar...
Wat vinden PeterKoelewijn en Marvin?
Ik was niet van plan om Battle for Azeroth te spelen. Mijn broer was echter alweer een half jaar aan de MMORPG verslingerd en preorderde de game vanaf dag 1. Toen ik meekeek en de toffe nieuwe gebieden en quests zag, begon het meteen te jeuken. Damn you Blizzard!!!
Mijn zwakke wilskracht terzijde, ik geniet al een week met volle teugen van de expansion. Mijn Draenei Paladin is bijna level 120 maar ik heb nog lang niet alle quests in Kul Tiras voltooid. Ook de nieuwe hoofdstad heb ik bij lange na niet volledig verkend maar dat ben ik zeker van plan. De manier hoe Blizzard Boralus en de omringende gebieden heeft ontworpen, vind ik de grootste verbetering ten opzichte van de voorgangers. Er is letterlijk achter iedere heuvel iets interessants te vinden, van een nieuwe questlijn tot een schatkist of zeldzame mob. Legion had dit ook maar was nog wat lineairder terwijl Battle for Azeroth je juist beloont als je op ontdekkingstocht gaat.
Als ik een nadeel moet noemen dan is het dat de Allied Races niet meteen beschikbaar zijn. Je moet eerst weken quests grinden voordat je de mogelijkheid krijgt om ze vrij te spelen, en voor sommige rassen zijn dat zelfs quests van de vorige expansion! Uhm… veel plezier daarmee. Ik kies wel een van de oude Horde rassen om Zandalar te verkennen.
Ook ik stond niet te trappelen om te beginnen aan Battle for Azeroth. Misschien dacht ik ergens dat mijn WoW-tijden achter me lagen, maar mede door mijn vriendin kon ik er niet onder uit. Ze haalde me tijdens Legion al over om een paar maanden te spelen, maar de end game heb ik daarvan nooit volledig gedaan. Voor die van Battle for Azeroth ben ik nu al zo goed als klaar, en het wordt voor mij langzaam de leukste uitbreiding in pakweg acht jaar tijd.
Binnen een week heeft mijn Dwarf Paladin immers de meeste quests op zowel het Alliance-eiland (Kul Tiras) als het Horde-eiland (Zandalar) wel gedaan, ben ik ver over de helft van de War Campaign, zit mijn Item level op zo´n 325 en maak ik me klaar voor Mythic dungeons. Mijn Paladin heeft zijn positie als main character verstevigt – het leren van een nieuwe rotatie is voor een oude speler nooit leuk, wel belonend – en alles wat mij nu rest is het farmen van reputatie, herlopen van (weinig interessante) dungeons en wachten op de eerste raids. En misschien word ik nog even een tank, want dat kan blijkbaar prima met DPS-gear – uhh…
Tja, de game is vandaag de dag een stuk makkelijker om je in omhoog te werken dan pakweg zes jaar geleden, en daardoor voelt het geheel een stuk minder episch aan. Goed voor mijn sociale leven is het misschien wel. Ware het niet dat ik nu al mijn tijd steek in questen; dit verhaal grijpt me zoals alleen Arthas dat ooit kon. Niet al te veel gedoe over legendarische Titans en stervende planeten, maar ouderwetse haat tussen de Horde en Alliance, in de schaduw van een steeds slechter wordende Sylvanas Windrunner. Ik kan niet wachten om de climax mee te maken.
Daar komt bij dat ik nu veel in-game tijd over heb om te genieten van dit waanzinnige verhaal (in sidequests, World Quests, etc.), professions te leren, achter mounts aan te zitten en Horde-personages af te slachten. Nooit gedacht dat ik dat laatste zou zeggen; PvP was na een korte periode op een PvP-server (in 2009) niet echt mijn ding, maar de War Mode past perfect in deze strijd tussen de Alliance en de Horde. En stiekem is het erg leuk om je mannetje te kunnen staan in deze gigantische wereld. For the Alliance!
Battle for Azeroth kende met de pre-expansie patch een ongekend spannende opbouw. Die belofte is helaas nog niet volledig ingelost. De expansie voelt op dit moment nog een beetje onaf, maar kent desalniettemin al genoeg geweldige content. De gebieden zijn mooier dan ooit, de verhaaltechniek is sterk en de nieuwe features vormen leuke toevoegingen. Ook wordt er sterk voortgeborduurd op oude features. Laat die oorlog maar komen; ik verleng mijn subscriptie nog wel een paar maanden.