Altijd was er dan toch die onzekerheid hoelang deze betrekkelijke vrijheid zou duren. Mijn oudere broer kon ook nog gewoon mijn moeder volgen, maar in de loop van de tijd werden er af en toe razzia’s gehouden om jongens vanaf 16 jaar mee te nemen. Hierbij ging het er zeer willekeurig aan toe, uit een gezin met meerdere zoons moest de ene mee, de andere niet, en wat het doel was bleef onduidelijk: de jongens werden naar de gevangenis gebracht (niet naar een kamp dus) en daar zeer slecht behandeld, maar na enige tijd weer vrijgelaten.