Socrates weet tenminste wat hij niet weet, en dat zou hem dan de wijste man van Athene maken. U kunt zich misschien voorstellen dat een dergelijke toespraak niet echt leidt tot een toename van de populariteit van onze (nu) geliefde filosoof. Hij snapte dat zelf ook en zegt meermaals dat de aanklacht tegen hem komt uit boosheid, rancune of jaloezie misschien zelfs; niet omdat hij werkelijk de jeugd corrumpeerde, of nieuwe goden aanhing, of het zwakkere argument sterk maakte.
In het daarop volgende stuk laat hij één voor één zien dat die aanklachten ongefundeerd zijn met behulp van zijn vraagmethode. Heerlijk. Hij provoceert alleen net een beetje teveel en zijn mede-Atheners achten hem schuldig, zijn straf is op dat moment nog niet bepaald. De eis is echter de doodstraf, maar de verdedigende mag een alternatieve straf voorstellen.
Dat doet Socrates dan ook: een feestmaal, dat is toch het minste waar hij recht op zou hebben. Hij heeft namelijk de jeugd onderwezen, is altijd rechtvaardig geweest in zijn denken en handelen en zal zijn filosofische zoektocht ook graag doorzetten. Hij zou zich nooit laten verbannen of gevangen laten zetten of stoppen met zijn filosofische methode, want:
En als ze hem geen feestmaal willen geven, een kleine boete betalen kan ook wel. Zelf heeft hij niet veel geld — waar heeft hij een filosoof dat immers voor nodig? (Let op alle paralellen in dit stuk met Jezus) maar een aantal vrienden zijn wel bereid een eventuele boete voor hem te betalen.
De jury, dus de inwoners van Athene, hebben het wel gehad met Socrates zijn geblaat en veroordelen hem tot de doodstraf, precies zoals hij had verwacht (en stiekem wel gehoopt?) Teleurgesteld is Socrates in ieder geval niet, we weten namelijk niet wat de dood ons brengt.