auteur: Hans Emmering
geplaatst in: Het Vrije Volk, 1965
In de fanclub-uitzending eind vorig jaar wilde Boudewijn de Groot op een vraag van Astrid Engels geen oordeel uitspreken over zanger Don Mercedes. 'Is een collega,' zei hij, 'dus laat ik er niet over praten.' Dit deed voor de camera wel sympathiek aan.
Inmiddels echter heeft deze Don Mercedes. tegenover VARA's Herman Stok voor de microfoon gezegd dat hij Boudewijns 'De soldaat' de slechtste plaat van 1965 vond.
En dit is voor Boudewijn de Groot aanleiding om hard te lachen en te zeggen: 'Dat bewijst nou weer de kortzichtigheid van de jongen. Hij heeft niet gezegd wat hij er slecht aan vond, he? Het is de vertaling van Donovans Universal soldier, hij heeft hem zelf ook opgenomen.'
'Mijn beste lied'
De tekst en de muziek zijn niet van mij, dus ik kan betrekkelijk objectief zijn: hoewel ik er nog niet helemaal tevreden over ben, vind ik het m'n beste lied. Ik probeer het nog steeds uit, maar het is zeker niet m'n slechtste.'
Boudewijn de Groot stemt zijn gitaar in de kleedkamer van het Haagse theater In de Steeg, terwijl opmerkelijk veel meisjes de zaal binnengaan. Boudewijn is in 'in', vooral sinds zijn plaatje 'Een meisje van zestien', Niettemin zingt hij in dit theater, samen In een programma met Ronnie Potsdammer, een geheel ander repertoire. Een repertoire van liedjes, die gemakshalve onder de noemer 'protest-songs' worden geveegd.
Het begon allemaal in 1962. Hij was zeventien, had gitaarles en zong liedjes van Jaap Fischer om zich zelf te kunnen begeleiden. In kleine kring, soms op school, in Haarlem.
Lennaert Neigh, die nu de teksten voor hem schrijft, maakte in die dagen een paar filmpjes en Boudewijn verscheen via zo'n filmpje op het witte scherm. Besnorde televisieman Ed Lautenschlager zag wat in hem, bezorgde hem enkele introducties en Boudewijn was 'ontdekt'.
Er volgden wat plaatjes, single en EP. De teksten waren steeds van Neigh, de muziek, voor zover het geen vertalingen betrof van Boudewijn zelve.
'Ik voel me wel aangetrokken tot het satirische Nederlandse chanson, de teksten hebben wat te zeggen, ze ageren ergens tegen.' Toch wil Boudewijn niet de zanger van de 'boodschap' zijn. Als er een boodschap in zit, sta ik er wel achter, zegt hij, maar liet hoeven helemaal niet altijd protestsongs te zijn.
Hij heeft geen bezwaar tegen commerci‰le nummers, zegt hij, als de tekst maar goed is. Zoals bij 'Een meisje van zestien'.
Boudewijn de Groot is inmiddels 21 geworden, hij is getrouwd en is alweer een jaar vader. Hij heeft Heemstede als woonplaats verwisseld voor Amsterdam en probeert in de muziek een aangenamer broodwinning te vinden dan in het Amsterdamse warenhuis, waar hij werkte.
Geen vaste plannen
Vaste plannen over de toekomst heeft hij niet. Tot eind januari staat hij met Potsdammer in Den Haag. Potsdammer voelt er wel voor, het contact te laten voortduren en voorlopig samen te blijven spelen. Boudewijn, die al een seizoen met hem in het Amsterdamse Lido optrad, ziet nog wel. Over twee maanden komt er een LP van hem uit. Met onder meer "Een respectabele man - de vertaling van uiteraard 'Well respected man'. En Boudewijn zal, al is hij geen principieel protestzanger, achter de boodschap staan.