Marokko (2) – IN STUKKEN
Ed Koning 02/07/18 25/02/22
Een BH? Ongehoord!
Woensdag 2 maart even na 6 uur
We zitten op een terras in Marrakech in de namiddagzon en verhalen over wat we die dag hebben meegemaakt. We zullen zo samen gaan eten. Ik drink mijn inmiddels onafscheidelijke potje mierzoete Marokkaanse muntthee waar ik hier zo van ben gaan houden. Het terras is hier gemengd met ook verschillende knappe vrouwen en fraai uitgedoste mensen. Marrakech heeft een veel mondainer karakter dan bijvoorbeeld Fes. Yukiko vertelt me quasi verbijsterd dat ze vandaag lingeriewinkels zijn tegengekomen waarbij de koopwaar buiten uitgestald hing. Ongehoord! Onvoorstelbaar in Japan. Ik vertel hun dat als ik al geen cadeautjes had gekocht ik nu alsnog zou overwegen lingerie te kopen en bij het overhandigen daarvan zou medelen dat het in Nederland een belediging zou zijn het niet onmiddellijk te showen. En dan kijken wat ze zouden doen. Grote ogen, gejaagd verbijsterd Japans overleg, vervolgens gelach. Ik zei dat het zeker zou gebeuren als een goede vriend van me nu bij ons zou zijn geweest. The more courageous one…
We stropen het Djema el-Fna af, het grote plein dat het kloppende hart van Marrakech schijnt te vormen met haar slangenbezweerders, geketende aapjes, kaartlegsters, luide verhalenvertellers, enzovoorts. We zijn zonder haast al een uur of zo op zoek naar een restaurant en bekijken menukaarten en laten ons de hard sell van de ronselaars van de vele openlucht restaurantjes welgevallen zonder echter geïnspireerd genoeg te raken om ergens neer te strijken. Opeens zien we wat lingerie buiten hangen en ik stel voor erop af te gaan. Yukiko reageert een beetje verbijsterd en protesteert lichtjes, Wakako can hardly wait. Ik meen steeds vaker een nieuwsgierigheid in haar ogen te herkennen. I like it. Ik besluit tot een geïmproviseerde "Find some underwear you like" of zoiets. Met de nodige commotie. Ik begin zelf het een en ander keurend te betasten. Met nog veel meer reactie en zo dollen we een poosje door totdat ik een winkelende Marrokaanse per ongeluk een elleboogstoot geef. Tijd om te vertrekken.
Donderdagochtend 3 maart
We zitten op de binnenplaats vol planten van ons hotel du Pacha in de zon te ontbijten. 'Les gazelles' – de gazellen – zoals onze chauffeur ze noemde en wat ik heb overgenomen, vertrekken later vandaag naar Casablanca en van daaruit morgen naar Parijs. Ik heb ze zojuist twee cadeautjes gegeven die ik gisteren heb gekocht na plichtmatig afdingen. Ze zijn er blij mee. Ik ook. Yukiko vertelt dat ze zonder mij nooit zo'n avonturen zouden hebben beleefd. Dat Japanners altijd georganiseerd en beschermd reizen in een bus. Wakako zegt dat ze haar hele leven al in zo'n bus heeft doorgebracht en 'I want to get off that bus'. Ik ben geroerd.
Ik heb me voorgenomen voor ze vertrekken Wakako te vertellen dat ik erg van haar gecharmeerd ben. Er zijn allerlei redenen om dat niet te doen maar juist daarom lijkt het me goed om het wèl te doen om te zien hoe ik het er vanaf breng. En te zien hoe zij reageert natuurlijk.
Ik vraag Yukiko toestemming om Wakako een half uurtje voor mezelf te hebben (dat was een van de redenen om het niet te doen – Yukiko te schofferen) en we gaan wandelen. As usual is het niet gemakkelijk maar ik houd het simpel door te zeggen dat 'als ik zóveel jonger zou zijn en zóveel kleiner (waarbij ik een afstand aangeef van zo'n 40 cm tussen mijn handen, Wakako reikt immers niet veel verder dan mijn navel) ik er zeker werk van zou hebben gemaakt haar te versieren'. Ze buigt haar hoofd op Japanse wijze en zegt 'Thank you' en vervolgens vraagt ze me droog: 'then you would have bought me a bra?' refererend naar onze lingeriesessie van gisteravond. Het ijs is gebroken. Ik vertel haar alles wat ik leuk aan haar vind en heb gevonden waarvan ik tot dan toe nog niet het lef had het te zeggen. Once again it felt very good. Wakako zegt: 'you have big impact on me'.
Een uurtje of wat later nemen we aangedaan afscheid op het treinstation in Marrakech. Ik mag ondanks dat ik geen kaartje heb, mee het perron op. Ik heb ze opgepakt en gezoend. Even later zeg ik hun dat het de eerste keer is dat ik twee meisjes tegelijk twee keer aan het huilen en aan het lachen heb weten te brengen. I feel proud. Wakako springt nog even uit de trein en vliegt me – very un-japanese – huilend om de hals en geeft me teder een kusje op de wang. De conducteurs voeren een act op om me de trein in te duwen. Dan vertrekt de trein en daarmee werd het een stuk saaier in Marrakech.