Een waardig afscheid voor Mitch Henriquez | De Volkskrant
Rondom de boom in het Haagse Zuiderpark waar Mitch Henriquez (42) op 27 juni onder het gewicht van vijf agenten het bewustzijn verloor, hebben zich een week na dato veel boze mensen verzameld. De oproep van de familie van Mitch ten spijt om vooral verdriet te tonen.
Sander van Walsum 5 juli 2015, 18:49
Nouzha uit de Schilderswijk is boos omdat het lot van Mitch ook het hare had kunnen zijn - of dat van elke buurtgenoot. De politie in de wijk waar zij opgroeide, heeft haar nooit het gevoel gegeven het welzijn van de burger te dienen. Sterker: de politie wekt niet eens meer die pretentie. Nouzha vertelt over kinderen die twee dagen vastzaten omdat zij zich niet hadden kunnen identificeren. Of over een jongen die, geboeid op de achterbank van een politieauto, nog klappen kreeg. Voor de registratie van aangiften is het bureau De Heemstraat volgens haar niet beschikbaar. Zeker niet als de aangifte betrekking heeft op de politie zelf: je wordt gewoon weggestuurd.
Een omstander - 'niet uit de Schilderswijk' - valt haar bij. Haar vader werkte bij de Haagse GGD. Geregeld zou hij door de politie zijn ontboden om gemolesteerde arrestanten op te lappen. Nog steeds hoort ze geregeld dit soort verhalen. Ze beantwoordt de suggestie dat ze dergelijke voorvallen onder de aandacht zou moeten brengen van hogere instanties met een blik vol meewarigheid: van welke planeet bent u? Om haar heen dwarrelen lichtblauwe ballonnen die deelnemers aan de stille tocht voor Mitch hebben opgelaten. De hitte is verdreven door een bries van zee.
Theo uit Ypenburg, een verklaarde 'anti-fascist', is ook boos. Op de politie uiteraard, die de schijn-democratische rechtsorde overeind houdt. Maar ook op zijn blanke buurtgenoten die met onverschilligheid op de dood van Mitch reageerden of die kordaat politieoptreden in het algemeen wel kunnen billijken. Het verrast hem dat hij hier, bij de boom die alles gezien heeft, tussen de paar honderd 'familieleden en vrienden van Mitch' nog blanke Nederlanders aantreft.
Een van hen is Richard Meijer uit Leiden. Littekens op zijn gezicht, armen en benen duiden op een bewogen leven. Hij is vijftig dagen afgekickt, en sindsdien reageert hij nogal emotioneel op de actualiteit. Met name op de dood van Mitch, met wie hij zich nu volledig vereenzelvigt. Op internet zocht hij contact met een nichtje van de overledene. En nu is hij hier, met een bosje verlepte rozen. Hij begrijpt niet waarom bij de aanhouding van Mitch maar liefst vijf politiemensen waren betrokken. 'Ik had het makkelijk in mijn eentje afgekund, en dan had Mitch nog geleefd.'
Alex Dijkhoff, neef van Mitch en diens 'beste vriend', laat zich niet uit over de politie, en evenmin over de redenen waarom de familie Henriquez geen prijs stelde op de aanwezigheid van burgemeester Van Aartsen bij de stille tocht op deze zaterdag. Hij wil alleen genoteerd zien dat hij tevreden is over 'het waardige karakter' van de bijeenkomst en over de medewerking die de autoriteiten hebben verleend. Dijkhoff voerde de stoet aan die zich eerder in een bedaagd wandeltempo van station Moerwijk naar het Zuiderpark heeft verplaatst. 'Nos ta stima bo', staat op het spandoek dat hij meevoerde. Papiaments voor 'wij houden van je'.
Familie en vrienden van Mitch Henriquez. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Over de man die Mitch geweest is, zijn de familieleden niet erg mededeelzaam. Hij was, in hun karakterisering, 'een lieve jongen', 'een toffe gozer' dan wel 'een heel opgewekte man', altijd in voor een grapje. Dat hij met een grapje - een verwijzing naar een wapen waarmee hij zijn geslachtsdeel bedoelde - de aandacht van de politie op zich vestigde, maakt zijn dood zo bitter. Mitch woonde de laatste jaren op Aruba, maar hij miste Nederland - en dan name Heerhugowaard, waar hij een groot deel van zijn leven heeft gewoond. Hij werkte in de haven van Rotterdam, zegt een neef. Op Aruba was hij vrachtwagenchauffeur. Na zijn echtscheiding woonde hij weer bij zijn moeder in. Op de Arubaanse televisie gaf ze ingetogen uiting aan haar verdriet. 'Als hij terugkwam van zijn werk, riep hij altijd: 'mám, ik ben weer thuis!' Nu zal ik dat nooit meer kunnen horen.'
Zijn laatste bezoek aan Nederland heeft amper twee weken geduurd, zegt de neef. Hij was hier om zijn twee kinderen op te zoeken. 'Een jongen van, ik meen, dertien en een meisje van 18 of 19.' Zijn dochter bevalt binnenkort van haar eerste kind. Mitch zou hier grootvader zijn geworden.