Nazomer » Vermeersch, Gustaaf » 1907 - Pag. 250 | Delpher
Hij noemde haar bij haar naam, maar deed niet gemeenzaam. Hij was pas geschoren en op zijn best maar onzeker in zijn handeling en in zijn glimlach. Had ze niet naar zijn gelaat gezien? De uiterlike mens had haar vreugde opgewekt en daarom dacht ze een zonde bedreven te hebben omdat ze het zich anders had voorgenomen. Maar kan het anders dan dat men eerst de indruk opvangt van de dingen zoals ze zich voordoen?
Stiena liet hem binnengaan in de voorplaats. Haar hart klopte hoorbaar. Nu was het niet meer het uitzicht maar de nabijheid van iets waarin ze vrede vond, geluk en zaligheid en veiligheid, de goede warmte van iets dat krachtig haar tegen laaide. Nu was ze ineens moe te strijden en wenste in zijn armen uit te rusten.
Hij sprak. Hij zei maar een paar woorden. Hij sprak niet van beminnen, ook niet van een vereniging van belangen of over het uitvoeren van enige hartstocht. H et was haar niet duidelik hoe hij het inkleedde, maar het kwam tot haar zoals ze het voelde, zonder haar te kwetsen, in volkomen harmonie. Het was alsof het er reeds lang was in latente toestand doch nu plots krachtig tot werkzaamheid werd geroepen niet door een uiterlik prikkelmiddel