Deze man was de eerste Spanjaard die het podium van de Tour de France (1952) mocht bezetten, naast de meest illustere kampioenen ( Fausto Coppi en Stan Ockers).
Om daar te staan moest hij evenwel Bartali, Robic, Magni, Geminiani, e.a. achter zich laten. Enkele jaren nadien bewees hij uit welk hout hij gesneden was door in 1955, 1956, 1957, ieder jaar de eindmeet te halen van de drie grote evenemente Tour,Giro, en Vuelta. Terecht mag dan ook geschreven worden dat Bernardo Ruiz werkelijk een onvermoeibare renner was, zeer sterk in de rittenkoersen.

Dit bericht werd geplaatst in Magical Trio en getagd jodel, Magical Trio door Funny Grunnie . Bookmark de permalink .

Een paar weken geleden wilde ik opeens het spannende genre proberen. Ik zat namelijk in een leesdip en ik had het vermoeden dat een ander genre me hieruit kon helpen. Het voordeel van boekenblogger zijn is dat je een netwerk hebt vol met boekenliefhebbers, dus ik vroeg op social media rond voor tips. En die kreeg ik, maar één boek werd me meerdere malen aangeraden: Echo. Hoe is dit boek me bevallen?
Nick en zijn klimmaatje Augustin zijn in de Zwitserse Alpen. Ze worden tijdens hun tocht aangetrokken tot een berg die de Maudit heet en waar bijna niets over bekend is. Ondanks het onheilspellende gevoel dat deze berg geeft, is de aantrekkingskracht om deze berg te beklimmen groter. Ze besluiten de Maudit te beklimmen, maar dit bekoopt Augustin met de dood en Nick raakt in een coma.
Wanneer Nick ontwaakt is hij niet alleen lichamelijk verminkt, maar ook op een vreemde manier veranderd. Zo voelen de mensen in zijn omgeving zich vreemd en gebeuren er nog vreemdere dingen in zijn omgeving. Nick wil niet praten over wat er op de berg is gebeurd en heeft gaten in zijn geheugen met betrekking tot wat er op de berg is gebeurd. Zijn geliefde, de Amerikaanse Sam, wil er alles aan doen om hem te helpen en samen vertrekken ze naar Zwitserland om te achterhalen wat er is gebeurd. Maar of Nick hier beter van wordt…
Schrijver Thomas Olde Heuvelt schrijft bijna speels. Hij wisselt regelmatig van persectief tussen Nick en Sam, maar wisselt ook tussen normale vertellerstekst, aantekeningen en een manuscript. Ook wordt de lezer op sommige punten aangesproken. Op deze manier raakt de lezer niet alleen meer betrokken bij de twee hoofdpersonages, maar ook actiever tijdens het lezen. Al met al is de schrijfstijl meer dan prettig.