De grote discussies in het theater van de afgelopen jaren – diversiteit en inclusiviteit, #MeToo, de moraal in het repertoire – zijn weersverschijnselen die zichtbaar maken dat ook in de kunst het klimaat verandert. Aan het theater worden weer morele vragen gesteld. Mag dat?
Dramaturg Marianne Van Kerkhoven schreef dat de wanden van het theater van huid zijn. Ze wilde daarmee aangeven dat de wereld en het theater in directe verbinding staan met elkaar. … Lees verder
De afgelopen tijd zagen dramaturgen Fanne Boland en Robbert van Heuven een aantal voorstellingen waaruit de ‘mensen’ en een met de toeschouwer gedeelde realiteit verdwenen leken. Al schrijvende probeerden ze de voorstellingen te vangen en zo de ontwikkelingen in het werk van een aantal hedendaagse makers te duiden.
Fanne Boland bezocht HUIS van Suze Milius (House Crying Yellow Tears), gemaakt bij Productiehuis Rotterdam. Hier volgt haar persoonlijke verslag. (Alert voor wie het nog gaat zien: deze bespreking bevat spoilers).