Delpher Boeken	- De geest van China Borel, Henri [ca. 1916]
De geest van China
IX, 176 p
167 F 12
d. i. ,,De taal moet (de bedoeling) bekend stellen en daarmede uit".
Het is de bedoeling, de gedachte, waar het in de Chineesche taal om gaat, niet de grammatische finesse. Daarom is zoogenaamd "letterlijk vertalen" uit het Chineesch absurd. Ook al omdat de Chineesche ideografische karakters iets gehéél anders zijn dan letters. De meeste geleerde Ëuropeesche sinologen willen dit niet aannemen.
De Chinees is van zijn jeugd af gewend om ideeën te associeeren met geteekende symbolen, zooalis wij, Europeanen, die ideeën associeeren met letter-combinaties, die woorden voorstellen.
De Chineesche geschreven (beter: geteekende) karakters zijn geen weêrgevingen van woorden, maar zijn, zooals de sinoloog Prof. Legge het zeer juist heeft uitgedrukt, meer "symbolen van ideeën", en de combinatie van Chineesche karakters in een boek "is niet zoozeer de representatie van wat de schrijver (in woordén} wilde spreken, maar van wat hij denkt. Zéér terecht zegt Legge van vertalingen uit het Ghineesch: ,,In a study of Chinese classical books there is not so much an interpretation of the characters employed by the writer as a participation of the thoughts; there is the seeing mind to mind". Inderdaad geeft een Chineesch boek — hoe vreemd dit ook voor westerlingen moge klinken — niet zoozeer weêr hetgeen een Chineesch schrijver wil zeggen, spreken, maar vooral hetgeen hij denkt.
Hieruit volgt al dat de Chineesche geschreven taal een ideaal voertuig is voor filosofie. De ontoereikendheid van het woord om begrippen zuiver uit te drukken, waarover o.a. door lady Wel'by zulk een mooi boek is geschreven 1) wordt lang niet zoo gevoeld in de Chineesche taal, waarin gedachten als 't ware symbolisch geteekend kunnen worden.