Zij moesten met vele andere Gaasterlanders zich laten registreren in de door het arbeidsbureau in gebruik zijnde MULO-gebouw aan de Pypsterstikke in Balk. Jan Lucas de Weerd stuurde de mensen een schriftelijk dreigement dat bij weigering hun naam aan de gehate SD (Sicherheidsdienst) doorgegeven zou worden. Hierdoor gingen in 1942 ongeveer 65 Gaasterlanders de grens over naar Duitsland. Dit was niet niks.
Waar was in 1942 een onderduikadres. De meeste boeren waren vanwege de hoge melkprijs en de komst van de Pachtwet helemaal nog niet tot actie bereid. De tweede vraag was niet minder belangrijk: Waar moest het geld voor onderhoud van een gezin met vijf kinderen vandaan komen. En zoals vader zei: “Als ze aan mijn gezin komen, moet ik toch voor het licht komen”.
Mijn zuster Alie vertelde mij: ”Heit en Mem ha in hiele nacht bij de tafel sitten en de oare deis seine se tsjin de bern: “Heit giet al fuort“. (Vader en Moeder hebben een hele nacht bij de tafel gezeten en de volgende dag zeiden ze tegen de kinderen “Vader gaat wel weg”).