Virginie Loveling (1836-1923) – dagelijks iets degelijks
writers' blog	in vlaamse literatuur	 1 december 2018 618 Words
De scherpe politieke tegenstellingen van haar tijd inspireerden haar tot twee antikatholieke werken ("In onze Vlaamsche gewesten. Politieke schetsen", 1877 en "Sophie", 1884), waarin ze ten aanval trok tegen de geestelijkheid, die volgens haar een te grote invloed had op het platteland. Zo beschrijft "Sophie" de schoolstrijd op het Vlaamse platteland.
Daarna trad een periode van evenwicht en rijpheid in, waarin ze nog talrijke novellen, kinderboeken, essays (onder andere over folklore) maar vooral romans heeft geschreven, die zich meestal op het platteland in Oost-Vlaanderen afspelen. "Een revolverschot" (1911) heeft de noodlottige liefde van twee zusters voor dezelfde man als thema en wordt als een van haar beste romans beschouwd.
Samen met haar neef Cyriel Buysse schreef ze "Levensleer" (1911), een humoristische roman over de verfranste Gentse bourgeoisie, later bewerkt tot een toneelstuk. Prof.Musschoot heeft hierover een andere bijdrage geschreven voor de Mededelingen van het Cyriel Buysse Genootschap. De aanleiding was dat het manuscript hiervan kort daarvóór werd overgedragen aan het Genootschap en nu is men dus in staat om op basis van het handschrift ieders bijdrage te identificeren. Een erg technische bijdrage waarop ik normaal gesproken niet de aandacht zou vestigen, ware het niet dat de roman oorspronkelijk onder een pseudoniem is verschenen, namelijk Louis Bonheyden, en in haar inleiding heeft prof.Musschoot het dan ook over het gebruik van mannelijke pseudoniemen door vrouwelijke auteurs, een problematiek die ook mij interesseert. En wat lees ik hier dan (p.158)? Prof.Musschoot citeert "Het veld der verbeelding. Vrijzinnige vrouwen in Vlaamse literaire en algemeen-culturele tijdschriften" van Liselotte Vandenbussche (Gent, KANTL, 2008) en voegt daaraan toe: "Ook uit andere studies blijkt dat de keuze voor een mannelijk pseudoniem in de 19de eeuw ongewoon was. De meeste schrijfsters beklemtoonden juist hun vrouwelijkheid en kozen voor een neutraal of duidelijk vrouwelijk pseudoniem, of publiceerden onder initialen of een voornaam, waarmee ze probeerden zo weinig mogelijk op te vallen. Bescheidenheid en zelfverkleining was hierbij een evidente opstelling." (black van mij)
Virginie was nochtans een zeer ontwikkelde, geëmancipeerde vrouw. Haar romans "Een dure Eed" (1891, bekroond met de Vijfjaarlijkse prijs voor de Nederlandse letterkunde) en "De twistappel" (1904) gelden als haar hoofdwerken. Ze beheerste ook meerdere talen (onder andere Duits, Frans, Italiaans) en heeft enkele grote reizen gemaakt. Zo vergezelde ze in het najaar 1886 het echtpaar De Deurwaerder-Fobe op een reis naar het Zuiden. Ze verbleven een paar maanden in Nice en reisden dan naar Italië. Virginie was innig bevriend met Adèle Fobe en erfde een gouden armband, bezet met diamanten, en een grote som van haar. Met dit geld kon ze zich in 1899 een maandenlange reis naar Australië veroorloven.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog hield ze een dagboek bij, dat in 1999 voor het eerst verscheen in een integrale editie (zie bovenstaande foto van Canvas). Virginie Loveling overleed in 1923. Ze werd begraven op de Westerbegraafplaats in Gent. (Wikipedia)