Bloc Party doet Paradiso maar niet ontploffen | Het Parool
Bloc Party doet Paradiso maar niet ontploffen
19 februari 2009, 10:53
De van nature verlegen maar steeds meer aan charisma winnende zanger Kele Okereke (rechts) speelde ook een interessant spelletje door vanaf het begin het inderdaad wat makke publiek op te roepen vooral meer energie terug te geven. Foto ANP/Ed Oudenaarden
Als er iets duidelijk is geworden uit de inmiddels zes jaar durende carrière van de Engelse gitaarband Bloc Party, is dat ze het vooral voor zichzelf boeiend willen houden. In 2007 speelde de band nog in de Heineken Music Hall, deze week is het Londense kwartet terug in Amsterdam voor twee uitverkochte concerten in Paradiso.
Nadat de band in 2005 snel doorbrak met het met furieuze, postpunkachtige debuutalbum Silent alarm, strooide de band onder leiding van zanger Kele Okereke opzettelijk zand in de machine. A weekend in the city was niet de logische opvolger met een nieuwe stroom dansvloerhits, maar ging muzikaal en tekstueel verder de diepte in.
Met het vorig jaar verschenen Intimacy gooide Bloc Party het roer opnieuw om en experimenteerde het viertal met breakbeats en drumcomputers.
In Paradiso zat de aantrekkingskracht voor een groot gedeelte juist wel in de herhaling. In principe speelde Russell Lissack, die met lange haarlokken voor zijn ogen volledig in zijn eigen wereld leek, steeds dezelfde prachtig melancholische en uitwaaierende vierhoekjes op zijn gitaar. De combinatie met de agressieve, maar emotionele zangstijl van Okereke vormt nog altijd de basis voor het geluid van de band.
Niet heel veel echt goede popsongs
Ook dat kan gaan vervelen, want in anderhalf uur werd duidelijk dat Bloc Party gewoon niet heel veel echt goede popsongs heeft. Nieuwe nummers als Talons en Mercury gaven binnen dit stramien wel de broodnodige afwisseling, maar juist de mooi ingetogen nummers van Intimacy ontbraken in de set.
Het spektakel op het podium moest vooral komen van de lichtshow, want een band vol opwindende posterboys is Bloc Party nog altijd niet. Oké, hyperactieve drummer Matt Tong, slechts gekleed in een gymbroekje en witte sokken, liet zijn haar wapperen met behulp van een ventilator en trok gekke gezichten.
De van nature verlegen maar steeds meer aan charisma winnende zanger Kele Okereke speelde ook een interessant spelletje door vanaf het begin het inderdaad wat makke publiek op te roepen vooral meer energie terug te geven. Hij pompte zichzelf op en beloonde Paradiso uiteindelijk zelfs met een tweede toegift.
Maar Paradiso laten ontploffen zoals het soms kan doen, lukte hem niet. Misschien is hij in Engeland gewoon een intenser publiek gewend, of is hij altijd op zoek naar de rush die zijn band hem nu eenmaal net niet kan geven.
Natuurlijk ging het overwegend jonge publiek los op Ares (''We dance to the sound of sirens'') en zong het de sleutelzin uit Helicopter (''Are you hoping for a miracle'') uit volle borst mee.
Maar het moet ook voor de hier en daar toch glimlachende Kele Okereke toch een ietwat onbevredigende avond zijn geweest. Vanavond nog maar eens proberen. (SANDER KERKHOF)