Heel goed ben ik in staat, om wanneer iemand mij een verhaal over een zuchtend huis staat op te dissen, zonder dat dit ook maar het vermoeden van een haperende oogopslag oplevert, een ziekelijk lekker recept voor een dood eendelichaam de binnenwaartse revue te laten passeren. Want wat kan ik met andermans zuchtend huis? Ik hief in gedachten mijn wijsvinger en terstond en onhoorbaar rammelde de morsesleutel van mijn voorstellingsvermogen erop los:
Wilde eend een halve dag marineren in witte wijn, waarin gekneusde peperkorrels, tijm, oregano en dragon. Nu en dan op de andere zijde. Bak een fijngehakte ui in twee eetlepels olijfolie, voeg daaraan de voormalige, inmiddels gezeefde, marinade toe en tien ansjovisfilets. Uit het zout en afgespoeld. Laat koken tot ingedikt tot een eerzame puree en stamp er ook nog twee eetlepels gehakte kappertjes door.
Kwart citroen in eend, lapjes dun spek erop en in een half uur gaar braden. Waarna de eenzame eend uit de schotel wordt getild, het vet verwijderd, sap niet. Room bij het sap, dat bij de ansjovis- en kappertjessaus. ‘Peper en zout.’ Het deed er niet toe maar die laatste drie woorden had ik hardop gezegd.
Het was zo'n gezicht waarvan iemand, niet op zoek naar vraagtekens, gezegd zou hebben dat het, toen zij nog een kind was van niet veel meer dan zeven jaar, aanvankelijk op een half voltooide legpuzzel leek. Volharding, en haar eigen naam stond daar helder en duidelijk onder, had ervoor gezorgd dat alle stukjes ten slotte op hun eigen plaats terecht waren gekomen. Omdat zij naar de juiste dingen had gekeken, op tijd geglimlacht en veel gezwegen, maar toch tijdig haar juiste vragen gesteld.