En het is een maatregel die gesteund wordt door een meerderheid van de Nederlanders, zo bleek uit onderzoek van de Vrije Universiteit in juni 2020. Ook artsen roepen op tot vergaande preventieve maatregelen om de gezondheid in Nederland te verbeteren en noemen de invoering van een suikertaks een van de oplossingen.
Tot nu toe zet het kabinet in op zelfregulering door de voedingsindustrie. Kijkend naar andere sectoren waar zelfregulering moet leiden tot het gewenste effect, hebben wij hier weinig vertrouwen in. Uiteindelijk is deze industrie erbij gebaat zo min mogelijk te veranderen, zo lijkt het. Onderzoek van onder meer Universiteit Utrecht ondersteunt dit wantrouwen en pleit daarom ook voor steviger ingrijpen door de overheid.
En we hebben niet veel tijd meer: de enorme gevolgen van de obesitas-epidemie zijn overal om ons heen zichtbaar. Ook voor de corona-epidemie liep de zorg al tegen zijn grenzen aan: zonder wijzigingen moet in 2040 één op de vier mensen in Nederland in de zorg werken en stijgen de zorgkosten naar maar liefs 174 miljard euro, zo’n 16,4 procdent van het BBP. Dat is gewoon onhoudbaar.
Er is dus veel meer nodig dan wij nu doen om ons zorgstelsel overeind te houden. De sleutel ligt voor een belangrijk deel in het voorkomen dat mensen ziek worden. ONVZ pleit daarom voor een daadkrachtige aanpak van de overheid.
En het mooie is: een suikertaks hoeft niet te leiden tot hogere kosten voor de Nederlandse burger. De opbrengsten voor de staatskas vanuit een suikertaks kunnen worden gebruikt om de belasting op gezond eten te verlagen.
Een suikertaks is geen fata morgana. Verschillende Europese landen hebben de afgelopen jaren laten zien dat de invoering ervan werkt. Zo hebben Portugal, Spanje, Engeland en Noorwegen een suikertaks ingevoerd – en in al deze landen is de suikerconsumptie sterk afgenomen.