De kunstwerken van Tanja Smeets lijken te leven, te groeien, te bewegen. Ze banen zich als schimmels een weg langs vloeren en muren. Het zijn organische vormen en hun onstuitbare woekeringen lijken van een afstandje op een natuurlijk, maar wellicht ongewenst, proces. Het zijn parasieten die bestaan uit alledaagse materialen zoals Chinese lepels, kopjes, bladvangers en frituurzeven.
Voor de tentoonstelling ‘Rafelranden van Schoonheid’ ontwikkelde Tanja het werk ‘Nebula and the Soft Machine’. De enige beperking die zij bij de opdracht meekreeg van het TextielMuseum was dat ze in het TextielLab niet meer dan twaalf dagen breien en zes dagen laseren tot haar beschikking had. Nebula betekent ‘stofwolk’ en wordt gevormd door gelaserde vilten lappen, die in elkaar gedraaid en op elkaar geplaatst een driedimensionaal landschap vormen. Voordat voor het industriële vilt werd gekozen, zijn er heel wat andere textiele materialen uitgeprobeerd en soms ook in brand gevlogen…. Door het vilten tapijt aan te vullen met bladvangers van eenzelfde kleur ontstaat één geheel. Je ziet niet goed waar het textiel ophoudt en een ander materiaal begint.
Voor ‘The Soft Machine’ vormden tekeningen van groeivormen de basis voor de gebreide buisstructuur. ‘De breisels moesten heel massief worden. Daarom kwamen er ook lussen bij’. Om de ideeën van Tanja uit te werken werd het vermogen van de breimachine tot het uiterste opgerekt. Het programmeren kostte heel veel tijd. Er werd een combinatie gemaakt van verschillende draden, elastiek, dikke en dunnen draden, in wisselende kleursamenstellingen. Het breisel moest zowel aan de binnen- als aan de buitenkant een goede structuur hebben, zodat het kon worden opengevouwen en vervormd. Samen met de viltconstructie en bladvangers vormt het ‘Nebula and the Soft Machine’.
Tanja vindt werken in de openbare ruimte het meest interessant. Een zachte laag in een versteende publieke ruimte aanbrengen is een uitdaging. De ruimte wordt als het ware veroverd. De opdracht van het TextielMuseum leidde voor Tanja Smeets tot een opdracht van het Centraal Museum in Utrecht voor het trappenhuis in de toren van het heringerichte museum.’ Liquid Garden’ is in feite een vervolg op het werk in het TextielMuseum.
Tanja Smeets is opgeleid als schilder, maar vond in verf als materiaal niet genoeg voldoening. Het werken in 3D paste beter bij haar. ‘Het driedimensionale, iets stukje bij beetje opbouwen tot een beeld dat groei suggereert, ligt me meer’.