De Elf Fantasy Fair is een evenement waar naast veel muziek, LARP, lezingen en presentaties ook veel ruimte is voor schrijvers om hun verhaal te doen en hun boeken te promoten bij potentiële lezers. Uitgeverij Luitingh greep deze kans om de boeken te presenteren van twee schrijvers, namelijk Tisa Pescar en Thomas Olde Heuvelt. Naast een aantal tegenstellingen zijn er ook veel overeenkomsten tussen deze twee auteurs te ontdekken. Want naast een geheel eigen schrijfstijl, vertegenwoordigen zij naast andere auteurs de Nederlandse stem in het horror/fantasy genre.
Thomas Olde Heuvelt (1983) heeft al diverse boeken op zijn naam staan. ‘Hex’ is zijn vijfde boek en het derde boek (naast ‘Leerling Tovenaar Vader & Zoon’ en ‘Harten Sara’), dat bij Uitgeverij Luitingh verschijnt. ‘Hex’ keert in tegenstelling tot voorgaand boek ‘Harten Sara’ weer volledig terug naar het fantastische horrorgenre en laat duidelijk de voorliefde van Olde Heuvelt zien voor het boek ‘Heksen’ van Roald Dahl. Wanneer je een liefhebber bent van Amerikaanse getinte horror met een vleugje Sodom en Gomorra en moderne technologie, dan kun je ‘Hex’ beslist een kansje geven.
‘Wie er wordt geboren is gedoemd er tot zijn dood te blijven. Wie er zich vestigt komt er nooit meer weg. Het ogenschijnlijk pittoreske dorpje Beek is in de greep van de Wylerheks, een vrouw uit de zeventiende eeuw wier ogen en mond zijn dichtgenaaid. Zwijgend loopt ze door de straten en dringt ze de huizen binnen, nachtenlang staat ze aan je bed. Iedereen weet dat haar ogen nooit mogen worden geopend. Er wordt alles aan gedaan om haar aanwezigheid geheim te houden. Maar als een groep jongeren besluit viral te gaan met de heks, laat ze de moderne samenleving langzaam maar zeker afglijden naar middeleeuwse praktijken. En dan is de wraak van de Wylerheks nog niet eens begonnen…’
In het begin is het als lezer even wennen aan de schrijfstijl van Olde Heuvelt. Hij is namelijk geneigd lange zinnen te maken, waar het soms moeilijk is je aandacht bij te houden. Daarnaast wordt de lezer in het diepe gegooid, omdat in de eerste bladzijden nog niet duidelijk wordt, wat er precies aan de hand is. De zeer ongeduldige lezer zou hierdoor bij het eerste stuk van het boek al af kunnen haken….Gelukkig wordt de achtergrond in het boek later duidelijker.
Olde Heuvelt promoot zijn boeken veel via de zogenoemde nieuwe media als facebook en twitter en dit is in zijn nieuwe boek duidelijk terug te vinden. Het komt dermate in het boek naar voren, dat je je af kunt vragen of Olde Heuvelt dit boek vooral gericht heeft op jongeren (‘Young Adult’ genre, Red.) Dit gegeven leidt wel tot een interessante tegenstelling, want aan de ene kant leidt Beek onder een eeuwenoude vloek van de Wylerheks. Aan de andere kant worden nieuwe media, als de Hexapp ingezet om informatie rond te sturen over wat de Wylerheks doet en waar ze zich op dat moment bevindt. Deze tegenstelling brengt ook gevaren met zich mee, omdat niemand van buiten Beek af mag weten van de vloek. Maar sommige mensen in Beek willen juist dat de buitenwereld bekend wordt met de vloek.
Wat eenmaal in Beek is, blijft in Beek en Olde Heuvelt laat in zijn boek heel mooi zien hoe verschillende afzonderlijke bewoners hiermee omgaan. De jongeren halen bijvoorbeeld grappen uit met de heks (waarbij de grap met de lantaarnpaal toch wel geniaal genoemd mag worden, Red.) en anderen brengen offers om de heks te vriend te houden. Beek wordt hierbij heel realistisch neergezet, als een soort Nederlandse variant van Noord-Korea. Er wordt dan ook alles gedaan, om bijvoorbeeld buitenstaanders uit Beek te houden en vooral zichzelf te beschermen tegen de grillen van de Wylerheks. Hier zie je ook duidelijk de angstaanjagende praktijken van de heks aan de ene kant en het feit hoe ver de mensen kunnen gaan om zichzelf (en de heks) tevreden te stellen, aan de andere kant. Wel lijkt Olde Heuvelt hierin zich soms wat te verliezen in de emoties van bewoners, wat de vaart wat uit het verhaal haalt. Aan de andere kant gebeurt er in één hoofdstuk soms zoveel, dat je het als lezer bijna niet bij kunt houden. De beste manier om ‘Hex’ te omschrijven, is waarschijnlijk als een soort achtbaan.
Ondanks de wat lange zinnen is de schrijfstijl van Olde Heuvelt toegankelijk en heel visueel. Het visuele laat hij ook duidelijk terugkomen in de diverse filmpjes, die hij ter promotie voor ‘Hex’ heeft gemaakt. Eveneens heeft Olde Heuvelt kleine naaisetjes gemaakt, mocht je de behoefte voelen om de ogen van je vrienden dicht te naaien.
Hij heeft duidelijk een bepaald gevoel voor humor, die in ‘Hex’ duidelijk naar voren komt. Bijvoorbeeld de grappen, die de jongeren uithalen met de Wylerheks. Daarbij is hij een duidelijk een liefhebber van pure horror en dit wordt met veel gruwelijke details beschreven. Olde Heuvelt maakte via Facebook eens de opmerking, dat hij na het boek ‘Leerling Tovenaar, Vader & Zoon’ steeds meer zijn eigen stem heeft gevonden. En dit is in ‘Hex’ duidelijk te merken. Want Olde Heuvelt heeft met ‘Hex’ ondanks wat minpuntjes gewoon een goed horrorboek afgeleverd.
‘Hex’ geschreven door Thomas Olde Heuvelt is een uitgave van Uitgeverij Luitingh en te verkrijgen bij Bol of Bruna. Tot 30 juni 2013 kost het boek 12,50 euro, daarna zal het boek 16,95 bedragen. Voor meer informatie over Thomas Olde Heuvelt: www.oldeheuvelt.com.
In het hypnotiserende ‘Woodshock’ volgen we Theresa (Kirsten Dunst), een jonge vrouw die het verlies van haar moeder probeert te verwerken. Wanneer ze haar angsten en schuldgevoelens met versterkte cannabis probeert te bestrijden, raakt ze langzaam in trance en wordt ze geconfronteerd met haar eigen isolatie, paranoia en verdriet.
Een beschrijving die mij behoorlijk triggerde en aan ‘Deep in my Mind’ (Günther Brandl, 2011) deed denken. Het blijkt helaas niet in dezelfde categorie te behoren. ‘Woodshock’ van de debuterende regiezusjes Kate en Laura Mulleavy mist de shock uit de titel.
De film start traag, het tempo dat je van een goede arthousefilm gewend bent, maar de versnelling en verdieping komen niet na de gebruikelijk 10 à 15 minuten. Theresa werkt in een winkel voor medicinale wiet en is ook de leverancier van de dodelijke dosis andere drugs, waarschijnlijk van synthetische oorsprong, in een joint voor haar doodzieke moeder. Terwijl haar moeder opgelucht deze tot zich neemt, ontstaat er bij Theresa een schuldgevoel. En dat gevoel gecombineerd met de toegang tot wiet loopt tot een film waarin de overigens 70 minuten als een soort waas voorbijtrekken.
Nou hoopte ik dat deze film nog ergens een boodschap bevatte, of een ongekende emotionele twist. Maar het blijft een waas, enige vorm van diepgang ontbreekt. Je zou je haast afvragen hoe stoned het gehele productieteam is geweest.