Clay – de hoofdpersoon uit het boek – heeft mij met zijn gedachten en ervaringen een paar waardevolle lessen geleerd over ziek zijn. Bij ECJP werk ik veel samen met mensen die ‘ziek zijn’ (wat ik zelf een erg naar woord vind trouwens) en ik denk dat ik de lessen van Clay daarbij goed van pas komen. Ik zal natuurlijk niet écht weten hoe het voelt om ziek te zijn, maar ik denk dat ik door dit boek het wel beter begrijp.
De belangrijkste les die ik van Clay heb geleerd is dat het goed is om vaker oprecht te vragen hoe het gaat. Een ‘zieke’ wil niet altijd medelijden, maar wil ook niet dat de ziekte áltijd vergeten wordt. Ondanks dat je niet ziet dat iemand ziek is, kan diegene zich wel zo voelen.
Tot zover begreep ik het ook nog voordat ik het boek gelezen had overigens, voordat ik overkom als een bot persoon die ziektes bagatelliseert. Maar door de manier waarop het is beschreven door Hanna Bervoets, begrijp ik ook beter waarom het fijn is om over de ziekte te blijven praten. Ik had soms namelijk het idee dat iemand met een ziekte al vaak genoeg over zijn ziekte praat, waardoor het fijn is om het júíst over iets anders te hebben. Nu denk ik dat het goed is om er wel bij stil te staan en ernaar te vragen, maar daarnaast ook praten over andere dingen.
De vriendin van Clay besprak niet meer met Clay wat zij meemaakte, omdat ze – naar mijn idee – hem niet het gevoel wilde geven dat zijn leven stilstond en zij wel van alles meemaakte. Ik denk dat ik soms ook die neiging had, maar dan omdat ik het gevoel had dat mijn leven niet zo interessant was. Bijvoorbeeld: als iemand zich ziek voelt, dan ga ik diegene niet lastigvallen met mijn geklaag over hoe rommelig mijn huis is.
Na het lezen van het boek wil ik gesprekken (in het algemeen) beter aanpakken: oprecht vragen hoe iemand zich voelt (en doorvragen, want een oppervlakkige ‘gaat goed’ is niet geloofwaardig!), erkennen dat iemand ziek is maar niet continu medelijden uiten en ook meer praten over wat ik meemaak of voel.
Tot slot denk ik dat boek ook mooi de waarde van EJCP laat zien; het is fijn om mensen te ontmoeten die tegen dezelfde dingen aanlopen om te leren van hoe zij daarmee omgaan.
Doordat Anne en ik beide het boek gelezen hebben is het duidelijk dat we het allebei vanuit een ander perspectief hebben gelezen. Voor mensen met een aandoening die nog in het begin van het proces staan kan dit boek prettig zijn omdat het herkenbaar is. Wanneer je al verder bent in het acceptatieproces kan het – naar mijn mening – pittig zijn.
Toch vind ik het mooi dat Anne, en wellicht meerdere mensen zonder aandoening of ziekte, wel meer begrijpt over ziek zijn en er nu op een andere manier naar kan kijken. Dat is naar mijn idee veel waard, want begrip voor onzichtbare ziektes is er nog erg weinig.
Laat onder de post van het boek weten waarom jij het wil winnen én tag iemand die dit boek ook wel zou willen winnen