De Staten, ‘in achtinge genomen dese seer onderdanige bede en betuyginge van berou’, besloten dat de supplianten hun begane fouten ‘goedertierenlijkck’ zouden worden vergeven. Echter hiervan werden ‘geëximeert so dane personen welcke autheurs aenleiders of voornaemste Belhamers mogten sijn geweest van de gedane teikeninge, muiterie, afsetten van de regeeringe en van ’t opnemen der wapenen’. Tegen deze lieden zou de heer Landdrost van Vollenhove gelast worden naar landrecht te procederen. De schout van Wanneperveen, een in de buurt van Steenwijk gelegen schoutambt, werd geautoriseerd om als rechter op te treden en de rechtszittingen te beleggen.51 [51. St. arch. Ov. inv. 284 fol. 98.] Verder zouden de Drost van Vollenhove en de gewestelijk griffier Lemker met voorstellen dienen te komen omtrent de samen-
stelling van een nieuwe Gezworen meente. Opvallend is dat de Staten eisen dat dit dient te gebeuren ‘sonder daertoe nogthans te mogen voorslaan ene of enige van nieuws aangestelde gemeensluden nog oock van de oude welcke medepligtig sijn geweest of gecoopareert hebben dat de gemeente in plaatse van alle jaar keurbaar te sijn ad vitam eangestelt is’.52 [52. Ibid.] In deze resolutie werden dus niet alleen de oude meenslieden voor hun optreden op 13 april gepasseerd; ook de magistraat door de Staten op 8 mei zo duidelijk als enige en wettige stadsregering geproponeerd, werd in haar rechten gekrenkt; immers het aanwijzen van de meenslieden behoorde haar rechtens toe.
De Staten wilden, evenals op 17 april was gebeurd, bemiddelend optreden in de plooierijkwestie. De Drost en Griffier dienden aantekening te maken van de klachten en grieven welke de burgerij zouden uitspreken en op naam van Ridderschap en Steden werd een publikatie gemaakt waarin de burgers werden uitgenodigd om ‘haar wettige clagten tegens de magistraat op papier te brengen’. De door de burgerij ten tijde van de Plooierijen gemaakte afspraken, engagementen, of beloften -zelfs indien ze onder ede waren gemaakt- werden ongeldig verklaard.53 [53. Ibid.]
In bovengenoemde resolutie leken de Staten duidelijk begrip te hebben voor de noodzaak tot enige veranderingen, zoals de Nieuwe Plooiers hadden voorgestaan, doch hoe de Staten over het optreden van de burgerij in de Plooierijen dachten, werd duidelijk in een 3 juni 1703 afgekondigd plakkaat, bestemd ‘om alom ten plattelande en in kleine steden in dese provintie gepubliceert en geaffigeert te worden’. In dit plakkaat dat op 8 juni in Steenwijk werd aangeplakt spreken de Staten over de Plooierijen als een poging van bepaalde personen om door middel van onruststoken onder het gewone volk ‘sig daar door een weg te banen om te voldoen aan hare ambitie/ en door het verlaten van de wettige Regenten/ sig selfs in hare plaatsen in te dringen’. Alle pogingen die in de toekomst tot een dergelijk volkse opstandsbewegingen zouden worden ondernomen, konden rekenen op juridische vervolging. Mocht men iets tegen de eigen stadsregering hebben dan diende men zich te vervoegen bij de Ridderschap en Steden van Overijssel.54 [54. Wertheim 80-82.]
Op 20 juni werd een van de geschilpunten tussen de burgerij en de magistraat opgelost doordat de magistraat aankondigde dat zij de burgerij rekeningen zou overleggen.55 [55. Kronyk bijlage p. 17.] Of dit gebeurde op instigatie van de Staten of dat dit een eigen initiatief van de magistraat was, blijft onduidelijk.
Op 22 juni arriveerden de Drost van Vollenhove, de griffier van de Staten Lemker en de schout van Wanneperveen om i.v.m. het te voeren proces getuigen te horen. Ook de volgende dag gingen ze voort met hun onderzoek. De burgerij stelde in deze dagen een lijst van 25 artikelen samen (bijlage 2) . Deze lijst bevatte naast de 13 artikelen die op 17 april reeds te berde waren gebracht (bijlage 1), nog een aantal nieuwe aantijgingen tegen de magistraat. Deze ‘grieven van bezwaar’ welke de aanhangers van de Nieuwe Plooi aan de Drost en Griffier overhandigden, geven ons een goed beeld welke bezwaren men tegen het beleid van de magistraat had en waarom de Nieuwe Plooi bij de bevolking zo’n breed draagvlak kende.56 [56. Kronyk 433-436.] De eerste lijst met dertien artikelen had met name betrekking op het politiek ondoorzichtige beleid; het niet volgens het stadrecht handelen van de magistraat bij de verkiezingen van de ‘volksvertegenwoordigers’; het nemen van belangrijke beslissingen zonder de burgerij daarin te kennen en de ontbrekende financiële controle bij de