We ontdekten dat ‘zelfredzaamheid’ wordt misbruikt om het ware probleem te verhullen: er is in Nederland een structureel tekort aan opvangplekken en betaalbare huisvesting. Om ervoor te zorgen dat de schaarse middelen ten goede komen van de meest kwetsbaren werpen gemeenten drempels op die in strijd zijn met mensenrechtenverdragen. Zo worden daklozen zonder psychiatrische en verslavingsproblemen in Amsterdam geweigerd bij de maatschappelijke opvang, terwijl volgens de Raad van Europa iedereen recht heeft op een basale vorm van onderdak. En hoewel wettelijk is vastgelegd dat de zorg in Nederland landelijk toegankelijk moet zijn, worden daklozen, soms hele gezinnen, weggestuurd bij gemeenteloketten omdat ze geen ‘binding’ hebben met de regio.