Alles ging volgens plan. De raket boorde zich met 5600 kilometer per seconde in de maan, sneller dan een kogel die net uit de loop van een geweer komt. Daarbij zou 350 ton aan stof worden opgewarreld, zo had Nasa van te voren berekend, een kilometers hoge pluim. Kortom, er zou met telescopen een groot spektakel te zien zijn. En door het ontbreken van lucht en de zeer veel zwakkere zwaartekracht van de maan zou de stofwolk lekker lang blijven hangen.
Over de hele wereld hadden mensen zich verzameld voor grote schermen om het ‘bombardement’ van de maan te zien. Amateur-astronomen wilden de foto van hun leven nemen. Alleen, er gebeurde niets.
De raket sloeg zeker in. De satelliet die de impact moest vastleggen, filmde de raket bij de laatste stoot gas die hij gaf om een stevige knal te maken. Hij sloeg in op de maan en veroorzaakte daarbij, eh, niets. Althans, niets dat met het blote oog te zien was. Pas toen Nasa de foto’s van het evenement gingen vergroten was er een soort speldenprikje te zien waar de raket het oppervlak had geraakt.