Op een andere wijze weer leek mij ook De Gesmade Klerk vaak te geconcentreerd. Naast buitengewoon rake typeering van een stemming of een persoon, is de weergave van stemmingsovergangen bij dezen notarisklerk, die de liefde voor de dochter van zijn patroon kweekt en doorlijdt, te abrupt (b.v. blz. 112-115). Hier was het gegeven toereikend voor een geheel boek. In Letje, St. Nicolaas-avond en Schemer blijft dit bezwaar achterwege. Letje doet ons - het kan haast niet anders - denken aan de kinderschetsen van Ina Boudier, is zeker niet minder. St. Nicolaas-avond en Schemer staan het naast aan de sfeer, waarin Top Naeff's romans ons verplaatsen. De Oude Mevrouw van Leeuwen blijft wel het meest eigene van al.