Persoonlijke PRI ervaring | Coaching by Sophie
Persoonlijke PRI ervaring
In 2011 kwam ik voor het eerst in aanraking met PRI*. Ik kreeg van een van mijn beste vriendinnen het eerste boek van Ingeborg Bosch, 'de herontdekking van het ware zelf'. Ik las het boek (en daarna ook alle andere PRI-boeken) in een ruk uit. Ik voelde van binnen dat dit 'klopte'. Tranen over mijn wangen over zoveel herkenning. Het gevoel dat overheerste was: "oh gelukkig, ik ben niet gek, er zijn meer mensen zoals ik!".
Dat klinkt misschien een beetje vreemd, maar ik was zo blij dat ik niet de enige was die bij tijd en wijle kampte met gedachten en emoties die ik zelf niet goed begreep, waar ik me geen raad mee wist en al helemaal niet wist hoe ik daarvan af kwam. Erover praten durfde ik niet. Ik schaamde me. Ik kon toch niks te 'zeuren' hebben, ik leidde een droomleven, nota bene het leven waar ik zelf als kind altijd van had gedroomd. Lieve kinderen, een geweldige vent, een prachtig huis, een leuke baan. En toch klopte er iets niet. Ik was soms neerslachtig, terwijl ik niet wist waarom en voelde een vage leegte, een eenzaamheid binnenin mij, die ik niet kon verklaren, maar waar ik wel last van had.
Ook werd ik soms opeens ontzettend boos. Vaak omdat ik het gevoel had dat het me allemaal teveel werd. Ik werd dan ook boos op mijn man en op mijn kinderen. En daarna voelde ik me dan heel slecht en schuldig én een enorm slechte moeder.
Daarnaast was ik altijd heel erg 'druk', had nooit rust. Ook omdat ik alles heel graag heel erg goed wilde doen voor alles en iedereen. Wilde graag dat 'iedereen' blij met me was. Maar ondertussen verlangde ik ontzettend naar rust en naar het moment dat al die gedachten in mijn hoofd, over wat ik allemaal nog moest doen, éindelijk zouden zwijgen. Maar ik dacht: 'als ik nou nog even dit... en nog even dat...dan heb ik rust en kan ik me ontspannen'. Maar dat moment kwam nooit. Vaak lag ik er ook 's nachts wakker van. En al dat 'van mezelf moeten' jaagde me uiteindelijk een diepe burn-out in.
Door het lezen van de PRI boeken wist ik dat er hulp was voor iedereen die dat wil en dat was een enorme opluchting. In 2012 ben ik met een PRI-traject gestart. Het heeft me ontzettend geholpen mezelf beter te begrijpen. Ik snap nu dat de dingen die ik deed en die ik voelde de oude overlevingsstrategieën uit mijn jeugd waren en waar ik in mijn volwassen leven dus enorm veel last van had. Door PRI ben ik gaan begrijpen én voelen hoe dat werkt met die oude overlevingsmechanismen en ook hoe je jezelf kunt bevrijden uit het doolhof van emoties waar je soms, vaak zonder dat je het zelf doorhebt, 'opeens' en 'zomaar' in belandt.
Daarnaast heeft PRI ervoor gezorgd dat ik veel meer verbinding ben gaan voelen met mezelf, maar vooral ook met mijn gezin en mijn omgeving. Daar ben ik nog elke dag enorm dankbaar voor.
Voor mij persoonlijk heeft de PRI-methode dus een hele belangrijke rol gespeeld in het vinden van voldoening en vervulling in mijn leven. Ik ben zo enthousiast over deze methode dat ik eind 2014 ook met de 4-jarige PRI opleiding ben gestart. PRI kunnen 'doorgeven' aan anderen voelt voor mij als enorm waardevol, omdat het zo heilzaam is en écht werkt.
Wat ik me ook ben gaan realiseren, is dat iedereen, ja écht iedereen, af en toe worstelt. Met zichzelf en/of met zijn omgeving. En met omgeving bedoel ik dan partner, kinderen, familie, vrienden, collega's, bazen etc. Maar dat hierover eigenlijk zelden écht wordt gepraat. We houden met z'n allen liever de schijn op, dan dat we het risico lopen door de 'rest' te worden weggezet als 'loser', 'kneus' of 'aansteller'. We maken liever harde grappen of maken elkaar, of onszelf, onder het mom van een grapje belachelijk en lachen dan maar mee als een boer(in) met kiespijn. En dan nemen we nog maar een wijntje om die nare smaak weg te spoelen.
Maar wat een gemiste kans. Als iedereen wat opener zou durven toegeven dat het niet altijd even lekker loopt, dan zouden we elkaar juist kunnen helpen. Écht kunnen helpen. En niet door 'samen te gaan afgeven op...' maar door echt naar elkaar te luisteren en te horen hoeveel verdriet en pijn er soms achter al die voordeuren verscholen ligt. En elkaar te steunen, ook wetende dat 'YOU ARE NOT THE ONLY ONE'. Het is iets wat nou eenmaal bij het leven hoort en altijd zal horen. Dus laten we alsjeblieft ophouden elkaar én onszelf voor de gek te houden.
Ik zeg: weg met die schaamte en die taboes en wees opener naar elkaar. Het leven wordt er zoveel echter van.