Dat Ad Fransen op 20 april werd geboren, de verjaardag van Adolf Hitler, was voor zijn vader, ook Adolf geheten, aanleiding om zijn zoon eveneens Adolf te noemen – en dat in 1955. Die vader was natuurlijk ‘fout’ geweest, zat zelfs bij de SS, en heeft daarvoor na de oorlog een paar jaar gevangenisstraf gekregen. Waarom zadelde hij zijn zoon met zo’n voornaam op, tot diens grote frustratie en schaamte? In Vaderskind (De Bezige Bij) verhaalt Ad Fransen in zuinige, soms sarcastische bewoordingen hoe hij van kindsbeen af probeerde te achterhalen wat zijn zwijgzame vader had uitgespookt, en waarom. Waarom hem Adolf noemen zonder zelf open kaart te spelen? Er zijn verzachtende omstandigheden, maar ook belastende.