Springlevend | Trouw
Sylvain Ephimenco (Jorgen Caris)
Gisteren won de Volkskrant de Jaarprijs voor de Verkeerde Timing (JVT) voor het plaatsen van een opiniërende bijdrage getiteld 'De euro heeft hier nog nooit geleefd'.
Sylvain Ephimenco 11 mei 2010, 0:00
In een oververhitte verhandeling vol razernij, hoewel zeker amusant, schreef freelance journalist Erwin Wijman alvast een grafrede voor de op sterven na dode Euro (hoofdletter is van mij). Op hetzelfde moment verkeerden de Europese beurzen in een jubelstemming na het reddingsplan van de ministers van financiën van de Europese Unie. En zie hoe de Euro fier zijn rug rechtte, weer wat centjes vet erbij kreeg en de dollar een elleboogstoot in de maag splitste.
Na een week waarin mijn geliefde munt een golf van speculatieve haat moest doorstaan, heeft de loop van de geschiedenis zijn ferme trede hervonden. Bij huize Ephi is de champagne ontkurkt. Niet in de kelders waarin de muffe geur van het heimwee naar de gulden overheerst, vermoed ik. 'De gulden terug: daarmee zou de staat een hoop Nederlanders plezier doen. Want de euro leeft niet en heeft nooit geleefd', schrijft Wijman. Waarom? Omdat de Euro's geen bijnamen hebben, zoals vroeger de gulden met piek, stuiver, knaak, duppie, joetje, geeltje, meier of snip.
Bovendien, stelt de auteur vast, zijn Nederlanders hun Euro's altijd in guldens blijven omrekenen. Daarbij komt dat de helft van de bevolking de herinvoering van de gulden zou wensen. Kan best, maar over een paar decennia zal zelfs de herinnering aan de oude munt zijn weggevaagd. Of denkt men echt dat een Nederlander die na 2002 is geboren de neiging zou kunnen hebben om zijn Euro's in een munt te vertalen die hij nooit heeft gekend? Ik ga toch ook niet bij De Nederlandsche Bank janken om stampvoetend de herinvoering van de oude sok vol dukaten van mijn voorouders te eisen?
Blinde nostalgie is een slechte raadgever en op de hebzucht van al diegenen die in Europa niets anders dan een ruif zien, kun je geen gezamenlijke toekomst bouwen. Het valt me steeds meer op hoe emotioneel de argumenten van de Eurohaters soms kunnen zijn. Zelfs een econoom als Arjo Klamer ontkomt daar niet aan. In een tienpunten-aanklacht tegen de Euro schrijft hij concluderend: 'De gulden blijft de mooiere munt, zeker met zijn biljetten. Maar dat wisten we al.' Ach, hoewel geen econoom, kan ik ook in mijn onstuimige liefde voor de Euro af en toe zeer emotioneel doen.
Bijvoorbeeld bij iedere betaling waarbij ik een munt van een of twee Euro aan een winkelier moet overhandigen, laat ik een bittere traan op zijn toonbank vallen. Zo mooi vind ik die dingen dat ik er geen afstand van kan nemen. Een ander argument van Klamer is dat de Euro meer een ideologie is dan een munt. Mee eens. En deze ideologie van vooruitgang, gezamenlijkheid met broedervolkeren en Europese eenheid omarm ik met hartstocht. Aan de basis van deze ideologie waarvan de Euro het symbool is geworden, ligt een sterke hang naar eeuwige vrede op een continent dat nog doordrenkt is van het bloed en leed van de voorbije oorlogen.