Anderzijds heeft Litouwen altijd geprobeerd een constructieve dialoog met Loekasjenko en zijn omgeving te voeren en heeft het willen voorkomen dat Belarus in een Europees isolement zou belanden. De motivatie laat zich raden: een mogelijk (verder) groeiende invloed van Rusland in het land.
De concrete invulling van die dialoog door Litouwen verschilde per president – in Litouwen heeft de president een grote zeggenschap over het buitenland- en defensiebeleid. President Adamkus (1998-2003 en 2004-2009) gaf vrij consequent prioriteit aan de mensenrechtenproblematiek, zijn opvolger Grybauskaitė (2009-2019) legde het accent meer op een pragmatische omgang met Minsk en het zoeken van toenadering.