Ontregelende factor in dat geheel was zanger/mondharmonicaspeler Stephan Hermsen. Een stem (die niets weghad van een crooner als, pakweg, Frank Sinatra) en zijn toevoeging van de bluesharp aan de bigbandsetting, dat alles leverde wél een unieke combinatie op met de rest van het combo. Maar echte blues werd het nergens en een gedeelte van het publiek haakte daardoor af. Het valt ook niet mee. Als de rest van de band een gezellige boogiewoogie aan het spelen is kún je die ook niet doorkruisen met een harmonicastoot met alle klagelijkheid en melancholie van de blues. Maar toch was dat waar een gedeelte van het publiek naar verlangde. Dat deel van het publiek dat in dat opzicht beter aan zijn trekken was gekomen bij de als 'voorprogramma' bedoelde bluesband Cuban Heels.
Bij de volgende band was het dan ook drastisch omschakelen voor de warmgedraaide bluesrockers in de zaal. Electrophonics was nog het meest overtuigend in dat ene nummer een paar minuten voor middernacht, dat niet in een van die hokjes te stoppen is: 'Miss Babelone'. Geen blues, geen rock-'n'-roll, geen swing, maar een heerlijk, zich in het geheugen vasthakend refreintje met de woorden "love me baby". Maar dat werd door een deel van het publiek al niet meer gehoord.