Vlasleeuwenbekje's OOTEETEE: Vasten
Het is een lekker gevoel als je er achter komt dat je in jouw afwijking niet bepaald de enige bent. Ik las dat steeds meer mensen het nieuws, journaaluitzendingen en kranten, mijden of ontlopen. Een deel uit onmachtgevoelens net als ik. Het is geregeld teveel, te heftig, te absurd en je eigen blik wordt negatief, terwijl je zo probeert licht te leven.
Ik beschreef het al vaker, ik kan er periodiek slecht tegen. Sinds Trump aangetreden is, is de wereldpolitiek zo onwerkelijk geworden dat ik me niet echt gewenst en begrepen voel, alsof ik me continue moet verdedigen voor wie en wat ik ben.
Omdat ik niet de mogelijkheid heb me op een vrediger plek te vestigen, probeer ik mijn eigen vacuum te creeeren, mijn plek waar ik wel thuis ben. Nee ik sluit me niet helemaal af, anders snijd ik teveel weg en moet ik mezelf isoleren, maar ik probeer overdosering te voorkomen.
Ik hou teveel van het leven om me helemaal los te kunnen maken er is teveel moois er zijn teveel goede bedoelingen en zelfs misleide mensen hebben ook goede kanten. Maar zelfbescherming is helaas nodig.
Maar wat een plezier kan ik hebben van de sneeuwklokjes die mijn tuin veroverd hebben, elk jaar grotere plakkaten met dit ontroerend sterke iele klokje.
De vogels laten zich steeds meer horen, de boomknoppen zwellen, katjes vol stuifmeel, het is het leven dat weer uit zijn voegen barst en wat mij elk jaar weer verbaasd door de kracht Ervan. Give me hope.
Anoniem 26 februari 2017 om 09:34
Mooi verwoord en fijn dat je aanvoelt welke levenswijze goed voor je is.
izerina 26 februari 2017 om 12:30
Dat gif kun je gelukkig mijden. De wifi-straling van de hele buurt niet,helaas.
Anoniem 26 februari 2017 om 21:24
Kijk naar de sneeuwklokjes.
Als je nu in een oorlogsgebied zou gaan helpen, dan ben je te laat om een kind te redden wat nu wordt mishandeld.