Net als het kuchje, dat gaat volgens mij ook generaties-ver terug. Al klinkt een geerfd/geleerd fluitje charmanter.
Wij hebben ook zo'n familiefluitje. Het droeg ook behoorlijk ver. Als m'n moeder in de tuin stond en ik op de speelplaats zo'n 200 meter verderop kon ik het met gemak horen terwijl de speelkameraadjes zich afvroegen waarop ik opeens vertrok. Zij hoorden het namelijk neit. Inderdaad errug grappig. Tegenwoordig fluit ik m'n zoon ermee naar binnen.
Een fluitje heb ik niet (nooit gehad ook) maar ik noem wel eerst alle namen van mijn zussen voor ik die van mijn dochter eindelijk te pakken heb, Ade..Lot..Het...AMBER eten! Deed mijn moeder ook