Drie jaar later, op 15 februari 1998, ging Sir Andrew Davis in Londens Royal Festival Hall het BBC Symphony Orchestra voor in de première van het werk in Londen. Het succes was overweldigend, met staande ovaties voor Payne en diepe buigingen in zijn richting voor zijn grote verbeeldingskracht en werklust.
Zeker, Payne heeft her en der niet onder stoelen of banken gestoken dat deze symfonie niet het werk is zoals Elgar het van a tot z zou hebben geschreven. In het cd-boekje wordt vrij uitvoerig uit de doeken gedaan hoe Payne zijn weefgetouw op Elgars bestaande, nogal onsamenhangende vlechtwerk heeft losgelaten.
Als de vele pro's en contra's van deze exercitie opzij worden geschoven kunnen we met een open oor van een waar meesterwerk genieten dat in alle denkbare opzichten volkomen elgeriaans is. In dit opzicht is Payne's arbeid ten volle geslaagd en is het aan hem te danken dat we er een bijzonder belangrijk repertoirestuk bij hebben. Van de overige twee op deze cd verschenen stukken kan feitelijk hetzelfde worden gezegd, al steekt het belang van de symfonie er stevig bovenuit.
Dit is de beste en spannendste uitvoering van de - bijna een uur durende - Derde symfonie die ik ooit heb gehoord. Richard Hickox en de BBC Wales Orchestra zijn in dit repertoire dan wel gepokt en gemazeld, maar het moet toch altijd weer worden waargemaakt. Hier is geen spoortje routine te vinden, maar krijgen we een formidabel evocatief landschap voorgetoverd, dat van con delicatezza naar con spirito loopt, met daartussen dat zo typische nobilmente waarin Elgar zich altijd een ware meester toonde. Meeslepende muziek, geworteld in die zo typische intervallen en harmonieën die enerzijds duidelijk aan Brahms herinneren, maar anderzijds toch onvervalst Engels zijn. Payne's werk bevestigt zowel Elgars soevereine compositietechniek als zijn eigen bovenmaatse inzicht in deze o zo complexe puzzel. Hickox en de zijnen laten daarover evenmin enig misverstand bestaan: ze spelen alsof het leven ervan afhangt.
De Chandos-opname (in juli van het vorig jaar gemaakt in Brangwyn Hall, Swansea) is volgens het recept van de eigenaren Brian en Ralph Couzens: volbloedig, warm, detailrijk en stevig in het zadel. Stuur de buren naar de bioscoop en zet de volumeknop maar flink open. Gegarandeerd dat u zich niet meer afvraagt hoeveel noten van Elgar en hoeveel er van Payne zijn.