Als ik terugrijd vanuit Berlijn naar Gent ruik ik de sigarettenrook van de avond daarvoor. Achter mijn stoel hangt mijn in de Humana gekochte ‘sakko’ van Christian Berg, en hij ruikt alsof hij toebehoort aan de kettingroker die ik ooit was. Ik verbeeld me dat ook uit mijn haar sigarettenrook opstijgt. Mijn keel is rauw. Mijn lichaam herinnert me aan de doorrookte avonden en nachten in bruine kroegen. Soms heb ik het zowaar wat benauwd. Toen ik nog rookte, dacht ik altijd dat ‘meeroken’ een uitvinding was van wraakzuchtige niet-rokers die de van zijn sigaret genietende mens wilden opzadelen met schuldgevoel.
Ik kijk in mijn zijspiegel om te zien of ik veilig in kan halen en niet plotseling een met 200 of meer kilometer per uur aanstormende BMW, Audi, Mercedes of nog iets duurders op mijn achterbumper ga krijgen. ‘Raser’, laagvliegers die er tot nu toe nog steeds in geslaagd zijn om in Duitsland de invoering van een ‘Höchstgeschwindigkeit’ tegen te houden. Men wijst hier nu zelfs naar Nederland, waar de regering (na een paar jaar geleden de maximumsnelheid juist op te trekken van 120 naar 130) heeft besloten een maximum van 100 in te voeren. De klimaatbeweging moet in Duitsland opboksen tegen wat de ruggengraat van de Duitse economie is: de oppermachtige autoindustrie, met meer dan 800.000 arbeidsplaatsen. Die industrie heeft door het dieselschandaal weliswaar een knauw gekregen, en met wat vertraging worden hier door Volkswagen en andere bedrijven miljarden geïnvesteerd om de omschakeling naar een elektrisch wagenpark te bewerkstelligen — maar regeringen hebben weinig in te brengen tegen de hoge heren in Wolfsburg, München en elders.