Pierre Hebbelinck (BE) | Archipel
Sint-Jacobsstraat 34
In een streek, getekend door steenkool, tussen eindeloze rijen arbeiderswoningen, staat nog wat rest van de mijngebouwen van 'la société civile des Usines et Mines de Houille du Grand-Hornu' – 1825 – Een neoklassiek bouwwerk als monumentale microcosmos, als paternalistische representatie van grootse industriële ambities. Een teken van orde middels grote symmetrieassen en arcaden. De mijninstallaties errond zijn volledig verdwenen . De context en de cosmos is weg. Het is daardoor in zijn leegstand nog abstracter geworden. Het industrieel geheugen heeft hier zijn acropolis.
Het MAC (musée d'Art Contemporain), (een museum zonder collectie), opende in 2002 haar deuren in een ingeschoven nieuw museum van de architect Pierre Hebbelinck. Pierre Hebbelinck koos niet voor een verbouwing maar voor een compromisloze dialoog tussen een hedendaagse, puristisch uitgezuiverde eenvoud en de oude 'kunst van het bouwen'.
Het nieuwe museum verlaat radicaal het statische neoklassieke idioom van het monument en introduceert assymetrie, uitzondering en beweging. Bij het binnenkomen is de interactie zeer hevig. De techtonische uitdrukking van de 19e eeuwse architectuur met zichtbare materialen en constructies en de a-techtonische abstracte taal van de nieuwe ruimten. De spanning tussen beide talen creëert een ruimtelijke dynamiek die in crescendo oploopt. In het begin van de route enkele interventies, gaandeweg autonome nieuwe, witte ruimtes die zich uit het oude complex wegtrekken.
Het elkaar versterkend contrasteren van oud en nieuw. De heldere ruimtelijkheid van de museale ruimtes. De scherpe detaillering van elke interventie. De lichtbehandeling … Het niveau van architecturale beleving is intens, maar dringt de kunstwerken niet weg.
Dit ongewoon museum was voor Archipel de gelegenheid om de architect Pierre Hebbelinck uit te nodigen voor een lezing over zijn werk.