Hardlopen in de Nederlandse- en Duitse grensstreek: Mag ik me even voorstellen……
Het AVA'70 wedstrijdhemdje van Gerrit Dijkslag
Je zult maar 16 maanden ongebruikt in de kast liggen en dan binnen een maand twee keer in een koffer mee op reis mogen! Ik zal me even voorstellen, ik ben het AVA'70 wedstrijdhemdje van Gerrit Dijkslag. Al 37 jaar besta ik in vele materialen en vormen, meestal als hemdje, soms als shirtje. Begonnen in eenvoudig katoen, later in echt synthetisch materiaal, van Ron Hill naar Adidas, met Intratuin of OWM, maar altijd in het geel. Bijna 36 jaar waren we onafscheidelijk, mijn baasje en ik. Voor het eerst mocht ik me in 1984 tijdens de Autobaanloop in Varsseveld aan de buitenwereld tonen, het voelde nog wat onwennig, maar dat duurde gelukkig niet lang.
Ondertussen heeft Gerrit, als dit verhaal aan de PC wordt toevertrouwd, 807 wedstrijden gelopen. Een aantal (6) waren er voor het AVA'70 tijdperk, weer een aantal (5) werden er voor het goede doel in een speciaal tenue gelopen. Hier werd ook twee keer in geoefend tijdens een wedstrijd. Verder liep mijn baasje ook een paar keer (15+1) met een bedrijvenloop mee. Het meest verdrietige was de wedstrijd waarbij ik vergeten was. Zelfs de speaker en de moeder van mijn baasje raakten in de war. Wie kwam daar in de verte aangelopen? Gerrit liep toch altijd in het geel? In 1988 werd Nederland Europees Krampioen Voetbal en besloot AVA'70 met een aantal lopers in het Duitse Kleve aan een wedstrijd deel te nemen. Van tevoren had iedereen grootspraak dat we allemaal in het oranje moesten gaan lopen. Nederland had tenslotte Duitsland in de halve finales een historische nederlaag bezorgd. "Het Volksparkstadion is van Oranje", aldus tv-commentator Evert ten Napel. Helaas was er maar één atleet die het aandurfde om het Duitse publiek te provoceren. Wat nog teleurstellender was, was dat ik het kind van de rekening werd. Gerrit verscheen in een wit shirt met rood-wit-blauwe strepen en de tekst "Europees Kampioen '88" met een grote voetbal erop aan de start! Aan de reacties van het publiek te horen, was de betekenis hiervan ook de Duitsers meer dan duidelijk.
Zo bekeken is onze band al 776 wedstrijden sterk. Niets kon ons dan ook scheiden dacht ik. Groot was dan ook de verwarring en teleurstelling toen ik na 1 maart 2020 langdurig in de kast bleef liggen. Eerst bleven alle hardloopshirts en -hemdjes op de plank liggen, daarna mochten de "gewone" hardloopshirts er om beurten even uit. Alleen ik, als wedstrijdhemdje bleef achter. Toen ik later hoorde dat er voor, tijdens en na een klein beetje hardlopen werd gewandeld begon ik me zorgen te maken. Mijn baasje wandelen? Dat is niets voor hem, de andere shirts vonden het ook niets, maar hadden geen keuze. Ik begon me eenzaam en verlaten te voelen, maar ergens vond ik het ook niet zo erg. Ik wil niet wandelen!
Gelukkig werd het wandelen minder, maar nog steeds bleef ik op de plank liggen. Zo werd het 2021 en zelfs dat jaar was al over de helft toen twee liefkozende handen mij eindelijk oppakten en een stem zei: "We gaan op reis!" Bleek er eindelijk een wedstrijd te zijn waar Gerrit mij bij zou aantrekken. In Italië nog wel, vandaar die koffer. Wat hebben we genoten onderweg. Eindelijk weer buitenlucht, wind, zon, zweet, het was er allemaal weer! Vier weken later mocht ik alweer de koffer in. Ditmaal werd de vakantie met één dag verlengd om opnieuw een wedstrijd te lopen, nu in Drenthe. Wat een feest, zo lig je 16 maanden in een donkere kast en denk je dat je als hardloophemdje met pensioen bent en zo mag je twee keer in een maand tijd in een koffer mee op reis!
Daarna mocht ik gelukkig weer regelmatig in de sporttas mee naar hardloopwedstrijden. Hoewel dat helaas ook weer minder is geworden. We zijn dit jaar toch acht keer onderweg geweest. In vier landen, Italië, Nederland, Duitsland en België en ook vier provincies, Drenthe, Gelderland (2x), Overijssel en Utrecht. Ik weet dat mijn baasje overal met trots de geel-blauwe kleuren van AVA'70 draagt. Weet dat ik een trots geel hemdje (shirtje) van AVA'70 ben!