Gewoon doorgaan | Spaansgeluk
Nog steeds is dat verdraaide zwembad niet schoon, zelfs meerdere keren in sprayen met een nog heftiger middeltje helpt niet, daarom besloten we maar voor advies naar Antequera te gaan waar een echte zwembadwinkel zit. Nou deze winkel had wel wat voor mij, als dit niet helpt zeiden ze dan helpt niks. We hebben ook maar gelijk een nieuwe zwembadlamp gekocht en alvast chloor tabletten en andere zwembadbenodigdheden, eigenlijk heb je er geen flauw benul wat er allemaal bij het hebben van een zwembad komt kijken. Want als het zwembad ooit schoon komt(op dit moment kan ik dat nog steeds niet geloven) dan zijn we er nog niet, dan moeten de losse tegeltjes nog vastgeplakt en daarna ook gevoegd en dan duurt het weer dagen voordat dat bad gevuld is met water, er gaan namelijk heel wat kub in en dan moeten we nog uitvinden hoe dat pompsysteem werkt maar ook hoe het werkt met het controleren het ph gehalte. Pff, we moeten er wat voor over hebben.
Ondertussen kon Lesley door het afbikken zowat zijn handen niet meer bewegen dus daarom kwam het zeer goed uit dat we die avond bij Rob en Ibolja uitgenodigd waren om te komen eten, heerlijk als er voor je gekookt wordt en lekker koken dat is wel aan Ibolja toevertrouwd. Zondag is alles dicht in Spanje, zelfs de supermarkt, voor ons geen probleem want thuis genoeg werk, ondertussen hadden we de nieuwsgierigheid van de Spaanse buurtbewoners al aangewakkerd. Toen ik bezig was met wat onkruid uit de tuin te halen zag ik langzaam een auto voorbij rijden met 2 oudere glurende mannen erin, ik zwaaide naar ze en hup de auto aarzelde niet en reed met flinke snelheid ineens ons terrein op. Hola, xbfqué tal? riepen ze. xbfDónde está Simon, está muerto? (Hallo, hoe gaat het, waar is Simon, is hij dood?) We moesten er wel om lachen, nee Simon is niet dood, hij is terug naar Engeland, wij zijn de nieuwe bewoners. Ze vertelde dat ze wel eens met hem gingen jagen, nu wisten we ook ineens waar al die trofeeën vandaan kwamen die overal in het huis te vinden waren.
Een paar uur later liepen er ook ineens een paar honden blaffend ons land op, die waren samen met de buurtjes even aankomen waaien, ook zij waren benieuwd naar ons, maarja het is wel lastig praten hoor als wij geen Spaans en zij geen Engels praten, maar met handen en voeten kom je een heel eind.
Het is maandag en alweer voorlopig Lesley zijn laatste klusdag, dinsdag vliegt hij weer naar Nederland, hij heeft een onmisbare belangrijke cursus op zijn werk. Nog even een dagje hakken aan de buitenmuur en daarna naar de Ferreteria (een soort kleine gamma), waar we een nog hogere ladder moesten kopen en bij de chinees (waar je geen eten kan kopen, maar verder wel van alles) kochten we nog een cementemmer en wat andere kleine klusspulletjes, verder kocht ik er een aardappelschilmesje, een paar gympen en een nieuwe tas. Is weer eens wat anders dan foe yong hai.
2 gedachten over "Gewoon doorgaan"
Nico Vinke gezegd:
april 25, 2012 om 8:58 am
Wat een schrijvers talent. Wat je met je hart opschrijft komt altijd goed over.
Thea wilmink gezegd:
mei 12, 2012 om 8:17 pm
Hoi hoi hebben jullie blog even aan mijn ouders laten zien en waren onder de indruk ik moest jullie veel succes wensen en ze vonden het echt super dat jullie dat doen en ook van ons veel succes groetjes fam wilmink