februari | 2014 | Wild
Ik verklaar de Flappy Bird vogelvrij
februari 9, 2014 december 2, 2014 / kimdewild	/ Een reactie plaatsen
Zoals bekend, ben ik een vrij slechte verliezer. Ik ga geen uitdaging uit de weg, maar zodra ik rechtstreeks afsteven op een flinke ondergang, breekt de oorlog uit. En oorlog = wetloos. Een partijtje ganzenbord staat bij mij garant aan een flinke portie valsspelerij. Een dobbelsteen is simpelweg een té grote geluksfactor. Dus: wie even niet oplet, is gezien. 'Een, twee, vier, vijf!' En hup, behendig zwiep ik mijn blauwe gans over de put heen terwijl mijn zusje nietsvermoedend een glaasje ranja inschenkt. En mocht ik dan toch bijna verliezen… Dan vliegt het bord door de kamer en been ik weg met de mededeling: 'Ik speel nooit meer een spelletje!'
Want let's be fair: spelletjes zijn er om te winnen. Je gaat toch ook niet koken om daarna je zelfgemaakte lasagneschotel, waar je werkelijk uren voor in de keuken hebt gestaan, in de groene kliko te kieperen? Onder het motto: 'Kokkerellen doen we alleen voor de gezelligheid?' Nee. We koken om te eten en als het ook nog gezellig is, is dat een fijne bijkomstigheid. Exact hetzelfde geldt voor spelletjes: we spelen om te winnen en als het ook nog op een gezellige manier kan – ik beloof je dat ik het gezellig houd als ik win! –, dan is dat mooi.
Wat niet zo mooi is, is dat alle technische shizzle van tegenwoordig totaal niet fraudegevoelig is. Vroeger kon je met rosebud;;; alles fiksen op de Sims, maar in het hedendaagse leven valt er weinig meer te cheaten. En dan kom ik nu op het pijnlijke en bijna gênante punt waar ik me de afgelopen dagen vrij beroerd om heb gevoeld. Ik geef het maar meteen toe: ik heb geflappybird en ik ben werkelijk de slechtste flappybirder óóit. Na een halfuur driftig tikken op m'n telefoon, waardoor die neerstortende vogel telkens een beetje opleeft en zo door vreselijk kleine groene poortjes kan vliegen, kwam ik niet verder dan een highscore van zes. Zes! En m'n hele Facebooktimeline staat volgespamd met trotse persoonlijke records van boven de honderd, wat mijn zelfbeeld even tot het nulpunt deed dalen. Het was een trieste constatering voor een verlieshater. Een inktzwarte pagina uit mijn winnaarsboek.
Voordat ik uit pure agressie mijn phone tegen de grond smeet, heb ik het spel weer acuut verwijderd en weiger ik om ook nog maar één keer mee te doen aan dit soort maatschappelijk opgelegde onzin. Wat mij betreft knallen ze die Flappy Bird vandaag nog neer en stappen we met z'n allen weer over op de bordspelen. Lekker sjoemelen met mijn blauw gansje, want: wie niet oplet, is gezien.