De tango werd populair onder het Argentijnse volk, maar de upper class van Buenos Aires wilde er niet aan. De dans was ordinair en immoreel, vond zij. Losbandig. Een verloedering van de zeden. Enkele Italiaanse immigranten en Spaanse kolonisten namen de dans echter toch mee terug naar Europa.
In Parijs, niet voor niets de stad van de sensualiteit, romantiek en losbandigheid, pikte de bourgeoisie de dans op. Hierna veroverde de tango ook Londen, Berlijn en de andere Europese hoofdsteden.
In 1911 brak zij door in New York. De Argentijnse bovenklasse kon toen simpelweg niet meer achterblijven.
De populariteit van de tango ebde wat weg in de jaren dertig, om in de jaren vijftig onder president Juan Perón aan een ware comeback te beginnen. De tango, de zo stijlvolle en trotse dans was de muzikale verbeelding van de kracht van het Argentijnse volk, vond de populaire politiek leider.
Met de militaire coupe in 1955 kwam er echter opnieuw een voorlopig eind aan de zegetocht van de tango. Onder de dictaturen die volgden waren samenscholingen van grote groepen mensen verboden. Dansavonden zaten er dus niet meer in op grote schaal.
Deze tangostilte duurde tot het jaar 1983, het jaar dat de laatste militaire junta, die van dictator Jorge Videla, ten val kwam. Weer was het de stad Parijs die de tango haar helpende hand reikte. In Parijs werd dat jaar de show Tango Argentino opgevoerd. Met onwaarschijnlijk succes. Een wereldwijde revival volgde.
Hierna is de tango nooit meer weggeweest. Er zijn verschillende stijlen ontstaan. Nog altijd is men het er echter over eens dat de Argentijnse variant het origineel het sterkst benaderd.
De tango staat in de ziel van de Argentijnen gebrand. Juan Perón had ook wel gelijk. De tango is Argentinië. De spanning en sensualiteit die de dans in zich herbergt. De zwaarte en de tragiek.