Na haar burn-out ging Nella weer bij een werkgever werken waar ze al eerder voor had gewerkt in Middelburg, stichting Philadephia. Maar nu was dat in het Katshuis te Terneuzen. Dit deed ze ook met veel liefde en inzet en ze was totdat ze ziek werd daar werkzaam.
Nella behaalde haar motorrijbewijs en samen toerden we door de mooiste plekken van Europa. We waren ook lid van de BMW-motorclub Zeeland wat een gezellige tijd was.
Kleinkinderen werden geboren (7) dat was een grootte vreugde, vooral als ze kwamen logeren. En natuurlijk gingen die mee naar het strand.
In haar vrije tijd was Nella vaak te vinden op het strand. Ze hield van het strand, de zee, de luchten. Ze vond daar haar ontspanning. Maar ook hield ze van verrassingen zoals naar een mooi concert of museum waar ze met haar vriendin uit Harderwijk, die ze had leren kennen via Wordfeud, naar toe ging.
Totdat in 2018 het allemaal met de gezondheid wat minder ging. In maart nog naar de kids in Florida maar dat leek al bijna te vermoeiend. In augustus bleek ze een gezwel te hebben in haar bekken. Uiteindelijk bleek eind november dat Nella een tumor had met uitzaaiingen in lever en longen. De vermoeidheid was dus niet omdat er weer een burn-out dreigde zoals gedacht. Het was onomkeerbaar volgens de artsen van het UZGent. Chemotherapie of welke andere behandeling dan ook kon geen genezing bieden, hooguit wat verlenging.
Daar sta je dan ineens voor het voldongen feit dat het leven eindig is. Hoewel altijd optimistisch en vrolijk van aard werden de nachten voor de goedlachse Nella plotseling wel heel erg zwart en donker.
In haar nood keerde ze zich weer tot God en in die duisternis riep ze om hulp. Zoals Nella toen zei: ”Ik beleed mijn zonden en toen ging het Licht aan". De angst en onrust was weg alsof God tegen haar zei "Kom hier mijn kind, Ik hou van je". Daarna is het Licht niet meer uit geweest en kon ze in rust en vrede sterven.
En ik vertrouw er op dat de woorden van Dietrich Bonhoffer bewaarheid worden waarin hij zegt:"Dankbaarheid zal de pijn van de herinnering veranderen in stille vreugde".
Voor wie dit leest, Gods zegen toegewenst. Het laatste wat Nella nog kon zeggen was God is goed. En dat hou ik vast.