De eerste date was inmiddels zeven jaar terug. Ik was zó geïntimideerd geweest, dat ik de lolly die we na het eten kregen niet durfde op te eten. Ik stopte hem veilig weg in mijn tas. Voor in de trein.
Hagrid noemt me altijd de Vouwbaby. Omdat ik yogajuf ben. Vroeger had Hagrid een harem. Deze bestond uit een handvol minnaressen, vaste adresjes bij wie hij om twee uur ’s nachts nog dronken kon aanbellen, alles wat er toevallig voorbij kwam, en dan nog platonisch daten met mij.
“Wij zouden nog met elkaar naar bed gaan in 2025. Daar probeer je zeker op deze goedkope manier onderuit te komen?!”
Want zolang heb ik minimaal nodig voordat ik dat durf. En zelfs dan alleen nog maar omdat hij me Vouwbaby noemt. Maar Hagrid is dan ook echt een hele foute man. Dat kost vijftien jaar voor ik daar iets van heb gemaakt wat ik kan knuffelen.
Want dat is de kern. Ik wil in mijn hoofd alles klein en prakbaar maken. Als iets al heel lief is van zichzelf dan kan dat niet. Bijvoorbeeld prakkinderen; dat zijn kindjes die net kunnen lopen. Dan hebben ze de afmetingen van een baby, maar ze staan al wel rechtop. Dat is té lief.
Bijvoorbeeld de site van Stichting Poezensnuitjes op Facebook? Dat is ook te lief. Daar hebben ze bijvoorbeeld het flessenkitten Pietertje, dat iedere twee uur de fles moest en daarom altijd meeging met zijn pleegmama op de snuitmobiel, de ambulance van Stichting Poezensnuitjes. Pietertje zat dan aan het stuur.
Te lief is dus zo lief dat het pijn doet, omdat je het niet nog kleiner kunt maken want het is al te lief.
Maar ik voel me pas op mijn gemak in een relatie als ik iemand een hele lieve bijnaam heb gegeven, zijn of haar naam heb verkleind, of er “Baby” voor heb gezet. Of allemaal tegelijk.
Je moet iemand redelijk goed kennen, en t is ook altijd even afwachten of je ermee wegkomt. Toen ik mijn beste vriendin Marieke, Zaza had genoemd was ze er helemaal niet blij mee. Maar toen ik dan Pluk werd, en we speelden dat we twee jongetjes waren, toen ging t wel goed en nu wil Zaza niet meer anders.
Namen van één lettergreep zijn sowieso vaak heel schattig, zeker als ze op een medeklinker eindigen. Bij twee lettergrepen kun je er goed baby voorzetten. Dus Baby Zaza. Maar drie lettergrepen is hopeloos. Suzanne, dat is echt een slechte naam om iets liefs van te maken. Pluk is beter. En daar kun je ook nog Plukje van maken. Maar dat is dan natuurlijk wel weer te lief.
Oké, even terug naar de mannen met harems waar ik vijftien jaar voor nodig heb voor ik ermee naar bed durf. Dit is namelijk de groep, namelijk de foute mannen, die er het grootste belang bij heeft, klein en schattig zijn. Daarom noemt Hagrid mij al vanaf de eerste date Vouwbaby. Want als hij mij Vouwbaby noemt, creëert hij een sfeer waarin alles vanzelf onschuldig en aandoenlijk wordt. Inclusief hij.
Of heb je weleens een man met een baby op zijn arm gezien? Er is bijna geen vrouw die haar defenses bij De Man Met De Baby hoog kan houden. Nou zitten deze mannen meestal vast aan de moeder van de baby, dus daar heb je niets van te vrezen, maar het is duidelijk dat er een giant loophole in onze verdediging zit. Alles wat lief is kan ongezien doorlopen.
Zo weet ik achteraf dat al mijn drie hypermannelijke, donkere, minnaars, Zwitsal gebruikten. Zwitsal! Geniaal!
Ik raad het af voor blanke mannen, volgens mij werkt t daar niet. Of vrouwelijke of metro-seksuele mannen. Maar als je een stevige kerel bent, met een kwart Indonesisch bloed, dan kun je er al je voordeel mee doen.
Want dat is het gekke; ik heb nooit spijt gehad van mijn foute mannen. Hoe oneigenlijk hun middelen om zichzelf onder mijn mannenradar door te wringen ook waren, het werkte wel. Ik smolt en gaf me over.
Net zoals mannen zachtaardiger worden als ze vader zijn, zo wordt ook het karakter van een Zwitsal smerende, hamsterfilmpjes sturende, koosnaampjes gevende man, vanzelf liever en zachter.