Meteen al na een stevig ontbijt in hostal Montserrat, Tona, begint een pittige klim van 8 kilometer naar een hoogte van 933 meter. Bijna een uur doen we erover om boven te komen. Duren afdalingen doorgaans korter dan gewenst, deze niet. Naar Manrese is nog 35 km; we zijn er binnen een uur. Twee cortado’s houden we er wel in. De klim die na Manrese begint valt ons behoorlijk tegen. Wat betreft lengte en steilte om precies te zijn. Maar de route, die constant uitzicht biedt op de imposante Montserrat is prachtig. We volgen de C37, die door auto’s niet meer gebruikt wordt sinds er ongeveer parallel daaraan een nieuwe weg is aangelegd.
De Montserrat is voor de Catalanen een heilige berg omdat daar ooit Maria verschenen is. Maar niet aan ons. Wij stoempen vrolijk verder naar een hoogte van ruim 600 meter. Zoals gebruikelijk wordt het geploeter beloond met een fijne afdaling. Naar Igualada dit keer. Tijdens de picknick langs de weg overleggen we, wat te doen. Eigenlijk is het nog veel te vroeg om in Igualada een hotelletje te zoeken. Maar het traject naar een camping in Mont Blanc is nog ruim 65 km. waarin een paar vileine klimmetjes. En in de paar dorpjes die we onderweg zullen tegenkomen zijn geen hotels, noch campings. Vooruit dan maar: op zoek naar een hotel in Igualada. Hotel America blijkt een goede keus. Als we straks de stad ingaan, toch eens informeren waarom er vandaag overal langs de weg rode rozen verkocht worden. We vermoeden, dat het iets te maken heeft met de wens van Catalanen om zich los te maken van Spanje. Die leeft hier sterk, getuige de vele Catalaanse vlaggen en gele linten die overal wapperen/om brugleuningen en lantaarnpalen zijn gestrikt.