Mijn leeftafel met familiegeschiedenis | jeanka.nl
… als die tafel eens kon praten
Toen ik mijn huis liet renoveren wilde ik één ding heel erg graag; een heerlijke woonkeuken met een grote tafel erin. De woonkeuken is er gekomen en de tafel had ik al. Een hele speciale tafel. Gemaakt door een oom van mij, van oude planken die uit onze vroegere winkel kwamen. Heel speciaal dus. Een familietafel, een echte tafel om aan te wonen. Ik noem het ook wel mijn leeftafel.
Ik eet natuurlijk aan die tafel, werk er ook vaak aan; kijk met een schuin oog naar de televisie en krijg er veel inspiratie van. En vooral veel zwaaien naar bekenden die voorbijkomen en een blik naar binnen werpen.
Leeftafel in moeilijke tijden
Dit jaar was een moeilijk jaar. Hoe gek het ook klinkt, het was in veel opzichten toch ook een mooi jaar. Veel van die mooie momenten speelden zich af aan mijn leeftafel. Hele diepgaande gesprekken over het leven met een dodelijke ziekte. Heel veel humor, hoe gek dat ook klinkt. Humor haalt je door ieder moeilijk moment heen. Er is menig traantje weggepinkt vanwege liefdesverdriet of andere situatie. Maar er is vooral veel gelachen.
De mooie momenten waren de momenten dat vrienden en bekenden plaats namen aan tafel en de gesprekken over van alles en nog wat zich ontplooiden. Het was een genot. En de tafel staat sinds eind 2016 bijna altijd vol met bloemen, planten, lekkernijen. Allemaal dingen die ik heb gekregen en waar ik van heb genoten. Ook dit jaar met de kerst ben ik weer ontzettend verwend.
Deze tafel is groot; 1 x 2 meter. Met 2 mogelijkheden tot verlengen. Er kunnen met gemak 10 tot 12 mensen aan zitten als de verlengstukken eraan zijn gezet. Heel gezellig vind ik dat.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over het hondenbezoek dat die tafel ook wel prettig vindt. Gewoon om onder te gaan liggen op de warme plavuizen dankzij de vloerverwarming. Geeft toch een gevoel van veiligheid. En passant let je als hond natuurlijk goed op of er niets lekkers toevallig naar beneden valt.
Dit is niet zomaar een tafel. Zoals ik eerder schreef, is hij gemaakt door een oom van mij van oude winkelinrichting. Het pand Walstraat 25 in Vlissingen, waar nu La Bella Cucina in zit, is 100 jaar in het bezit van mijn familie geweest. Daarvoor zat er een slagerij. Dat is de reden dat het pand naar achteren zo ver doorloopt. Mijn familie had er een prachtige woninginrichting winkel van gemaakt. Met stoffen voor onder andere het maken van gordijnen en andere stoffering. Later werd de zaak sterk uitgebreid met veel textiel-, manufacturen-, handwerk- en kledingartikelen.
De winkel had prachtige limba eiken planken voor het tentoonstellen van al die mooie artikelen en natuurlijk ook gedeeltelijk voor de voorraad. Dat na het beëindigen van de winkel een deel voortleeft in mijn tafel, is toch wel heel bijzonder. Een mooi stukje familiegeschiedenis is behouden.