Trauma/Fobieën/Allergieën - UNLP
TRAUMA / FOBIEËN / ALLERGIEËN
TRAUMA PROCES
Het proces met de 3-staps-dissociatie en variaties kan worden gebruikt bij elke overweldigende negatieve respons. Bijvoorbeeld een gebeurtenis uit het verleden die als zeer beperkend is ervaren. Hierbij heeft de persoon, wanneer geconfronteerd met een stimulus die geassocieerd is met die beperkende ervaring, geen andere keus dan met dezelfde of toenemende hevigheid de emoties van de originele ervaring opnieuw te beleven.
(Samenwerking 3 personen)
Rolverdeling: S = Subject, P = Programmer en M = Meta
20 minuten per persoon, dus in totaal 60 minuten
1. S bedenkt met welke beperkende, fobische of traumatische ervaring hij wil werken. P zegt tegen S: "Vraag aan jouw onderbewustzijn om uit die gebeurtenis alle nuttige, creatieve mogelijkheden die je tot nu toe nog niet hebt benut, uit te filteren en veilig op te bergen.
Zo zullen ze niet verloren gaan en op een gepast moment toegankelijk zijn." Check de ecologie, door na te gaan wat er verandert in jouw leven als je de beperkende respons en het gedrag kwijt bent. De Programmer kalibreert (informatie is niet nodig).
2. Als P zorg je voor rapport met S – en voor een sterk gevoel van zekerheid en veiligheid. Verzeker S ervan dat je hem niet laat terugvallen in de vervelende ervaring / gevoelens. S heeft een hulpbron nodig: gevoelens van bekwaamheid, vertrouwen in zichzelf en het vermogen om goed voor zichzelf te zorgen.
S denkt aan een gebeurtenis waar S die hulpbron had. Laat S geassocieerd in die gebeurtenis gaan, roep die hulpbron op en anker hem. Anker op een plek, stapel indien nodig om het te versterken. Test het anker en laat het los.
3. Vraag als Programmer aan het Subject om gedissocieerd te bedenken welke één van de eerste keren het was dat hij die fobische (of afgeleide ervan) of traumatische ervaring doormaakte. Pas op met wat je zegt – vragen naar de eerste ervaring kan een veroordeling van zichzelf uitlokken en het onderbewustzijn blokkeren. Vraag nu aan S om zich in te beelden dat hij in een bioscoopstoel zit met jou als Programmer.
Jullie zitten in het midden van een lege zaal, met het gelaat naar het filmdoek. Activeer het anker en wacht tot de hulpbron volledig aanwezig is. Blijf het anker de hele tijd vasthouden. Geef opdracht aan S "om het eerste stilstaande plaatje vast te leggen" van het jongere zelf net voor de gebeurtenis een aanvang nam. Laat S dat plaatje op het filmdoek te projecteren.
Vraag S om zichzelf als jongere zelf tot in detail te zien – in dit eerste plaatje – net voordat de stress of het overstuur raken begon. Het moment waarop alles nog goed was. Het is van allergrootste belang dat de Programmer het Subject blijft observeren, kalibreren en niet toestaat dat hij terugvalt en de fobische / traumatische gevoelens gaat herbeleven. Indien dat toch begint te gebeuren, breng dan S terug in de veiligheid van het hier en nu, waar hij bekwaam is, zelfvertrouwen heeft, volwassen, etc.
4. Laat S met een gedeelte van zijn onderbewustzijn naar de projectiekamer zweven, achter zich, zodat hij zichzelf kan zien zitten met jou ernaast als Programmer, in het hier en nu in de bioscoopzaal. P zegt tegen S: "Kijk nu vanuit de projectiekamer naar jezelf (naam van subject), in de bioscoopstoel, die naar een stilstaand beeld zit te kijken van je jongere zelf (naam van het jongere subject)." Je spreekt af dat het Subject die in de projectiekamer staat, dadelijk het beeld in beweging gaat zetten en dat het Subject die in de bioscoop zit, "stop" zegt als het jongere zelf door die ervaring is gegaan.
5. P vervolgt: "Terwijl je naar jezelf (naam van subject) staat te kijken die naar het filmdoek kijkt, start je de film." P zegt herhaaldelijk: "Je blijft naar jezelf kijken die vanaf een veilige plaats in de bioscoop naar een film kijkt over het jongere zelf (naam van jongere subject) tot dat jouw eigen zelf die in de bioscoop zit, "stop" zegt."
Als je kalibreert dat S begint terug te vallen in de traumatische gevoelens, versterk dan de dissociatie en de hulpbron anker. Als dat niet voldoende werkt, breng je S terug in het hier en nu, herstel je het gevoel van veiligheid en vertrouwen en begin je opnieuw. Je kunt gebruik maken van de submodaliteiten om de dissociatie te versterken: maak het filmscherm klein, ver weg, het beeld onscherp, tot S een meer normale voorstelling kan verdragen. Een andere mogelijkheid is dat S zich in de film uit het verleden ziet.
6. Als S klaar is met het bekijken van de film, laat je het anker los en vraag S om terug in zijn lichaam te zweven, in de bioscoopstoel. Laat S vanuit dit perspectief naar het jongere zelf kijken op het einde van de ervaring. Laat S het jongere zelf troosten, en verzekeren dat hij de beste keuze heeft gemaakt die hij toen kon maken. P zegt tegen S: "Uit je liefde, dankbaarheid en waardering voor het jongere zelf.
Vertel dat hij het beste gedaan heeft wat hij kon, dat jij hem ten zeerste waardeert. Omdat je mede doordat hij dit heeft doorgemaakt, bent uitgegroeid tot wie je nu bent. Stel jouw jongere zelf gerust dat alles in orde komt en dat jij het kunt weten, omdat jij zijn toekomstige oudere zelf bent." Nodig S uit om alle gevoelens van liefde te laten opkomen en te laten doorstromen naar dit jongere zelf. Neem hiervoor de nodige tijd.
7. P zegt dan tegen S: "Als het jongere zelf is getroost, verwarmd en zich weer veilig voelt, neem het dan liefdevol in je op en geef hem een mooie plek in jouw onderbewustzijn. Doe dit letterlijk door jouw armen eromheen te slaan en hem in jouw lichaam op te nemen."