Eiffeltoren: Informatie En Feiten - 2019 | Geschiedenis
Gepubliceerd In: Geschiedenis • Bekeken: 22548
Sinds 1889 doemt het iconische parijse monument op boven de stad. Tickets zijn verkrijgbaar voor de platforms van de eiffeltoren, met restaurants en souvenirwinkels.
World's Fair-middelpunt
Eiffeltoren leuke weetjes
Een kenmerk van moderne architectuur
Of je nu het geluk hebt om Parijs te hebben bezocht of er alleen maar van hebt gedroomd om daarheen te gaan, de kans is groot dat je de meest geliefde mijlpaal van de Franse hoofdstad kent: de Eiffeltoren.
De Eiffeltoren, La Tour Eiffel in het Frans, was de hoofdtentoonstelling van de Parijse Expositie - of Wereldtentoonstelling - van 1889. Het werd gebouwd om de honderdste verjaardag van de Franse Revolutie te herdenken en om de industriële bekwaamheid van Frankrijk aan de wereld te demonstreren.
"Hoewel het in het begin als 'het lelijkste gebouw in Parijs' werd gezien, werd het al snel het symbool van de stad, 'zei Tea Gudek Snajdar, een Amsterdams kunsthistoricus, museumdocent en een blogger bij Culture Tourist.
Gustave Eiffel, een Franse burgerlijk ingenieur, wordt meestal gecrediteerd met het ontwerpen van de toren die zijn naam draagt. Het waren echter eigenlijk twee minder bekende mannen, Maurice Koechlin en Emile Nouguier, die de originele tekeningen voor het monument bedachten.
Kochlin en Nouguier waren de hoofdingenieurs van het ingenieursbureau Compagnie des Etablissements Eiffel - Gustave Eiffel. Samen met Eiffel en een Franse architect, Stephen Sauvestre, dienden de ingenieurs hun plannen in voor een wedstrijd die het middelpunt zou vormen voor de Wereldtentoonstelling van 1889 in Parijs.
Het ontwerp van het Eiffel-bedrijf won, en de bouw van de smeedijzertoren begon in juli 1887. Maar niet iedereen in Parijs was enthousiast over het idee van een gigantisch metalen monument dat boven de stad uitsteekt.
Zelfs voor hedendaagse ogen is de Eiffeltoren uniek. Maar aan het einde van de 19e eeuw was er nog nooit zoiets gezien. "Moderne architectuur ontstond licht in Parijs voor de Eiffeltoren, maar het deed het op een heel verlegen manier", zei Gudek Snajdar. Iron, dat onlangs populair werd als bouwmateriaal vanwege de industriële revolutie, werd een hoeksteen van de moderne architectuur. Maar in 1887 was het alleen intern verschenen, als ondersteunende structuren, of in onbelangrijke gebouwen zoals broeikassen, fabrieken en bruggen.
"Het grootste probleem was dat ze nog steeds niet wisten hoe ze iets esthetisch aantrekkelijk konden maken met het nieuwe materiaal.Toen ze het gebruikten, probeerden ze historische steenstructuren te herhalen. Het is goed zichtbaar op bijvoorbeeld pilaren in de Bibliothèque. Ste.-Genevieve in Parijs, "legde Gudek Snajdar uit. "Maar met de Eiffeltoren veranderden ze volledig van de manier waarop ze het nieuwe materiaal gebruikten, de structuur, het uiterlijk is volledig nieuw en modern."
Toen de bouw van de toren begon op de Champs de Mars, stuurde een groep van 300 kunstenaars, beeldhouwers, schrijvers en architecten een petitie naar de commissaris van de Parijse expositie en smeekte hem om de constructie van de "belachelijke toren" die Parijs zou domineren te stoppen een "gigantische zwarte schoorsteen."
Maar de protesten van de artistieke gemeenschap van Parijs vielen op dovemansoren. De bouw van de toren werd voltooid in iets meer dan twee jaar, op 31 maart 1889.
Een lichtshow van 2011 in de Eiffeltoren gebruikte 20.000 gloeilampen. Over het algemeen is de toren bekleed met 5 miljard lichten.
Krediet: Nick K. / Shutterstock.com
Elk van de 18.000 stukken die werden gebruikt om de toren te bouwen, werd specifiek voor het project berekend en voorbereid in de fabriek van Eiffel aan de rand van Parijs. De smeedijzeren structuur bestaat uit vier enorme gebogen poten, geplaatst op metselwerkpijlers die naar binnen buigen tot ze samenkomen in een enkele, taps toelopende toren.
Voor de bouw van de toren waren 2,5 miljoen thermisch geassembleerde klinknagels en 7.300 ton ijzer nodig. Om de toren tegen de elementen te beschermen, schilderden arbeiders elke centimeter van de constructie, een prestatie waarvoor 60 ton verf nodig was. De toren is inmiddels 18 keer opnieuw geverfd.
Gustave Eiffel gebruikte van tralies voorzien smeedijzer om de toren te bouwen om aan te tonen dat het metaal zo sterk kon zijn als steen terwijl het lichter was.
Eiffel creëerde ook het interne frame voor het Vrijheidsbeeld.
De bouw van de Eiffeltoren kostte 7.799.401,31 Franse goudfranken in 1889, of ongeveer $ 1,5 miljoen.
De Eiffeltoren is 324 m hoog, inclusief de antenne aan de bovenkant. Zonder de antenne is dit 984 voet (300 m).
Het was de hoogste constructie ter wereld totdat het Chrysler Building in 1930 in New York werd gebouwd.
De toren is gebouwd om enigszins in de wind te zwaaien, maar de zon beïnvloedt de toren meer. Terwijl de naar de zon gerichte zijde van de toren opwarmt, beweegt de bovenkant zich maar liefst 18 centimeter van de zon vandaan.
De zon zorgt er ook voor dat de toren ongeveer 6 centimeter groeit.
De Eiffeltoren weegt 10.000 ton.
Er zijn 5 miljard lichten op de Eiffeltoren.
De Fransen hebben een bijnaam voor de toren: La Dame de Fer, "de ijzeren dame."
Het eerste platform is 190 voet boven de grond; het tweede platform is 376 voet, en het derde platform is bijna 900 voet omhoog.
De Eiffeltoren heeft 108 verhalen, met 1.710 treden. Bezoekers kunnen echter alleen trappen naar het eerste platform beklimmen. Er zijn twee liften.
Een lift rijdt een totale afstand van 64.001 mijl (103.000 kilometer) per jaar.
De Eiffeltoren is onbetwistbaar modern in zijn vorm, die zich onderscheidt van de neogotische, neorenaissancistische en neo-barokke stijlen die populair waren in de 18e en 19e eeuw, volgens Gudek Snajdar. Maar het materiaal heeft het echt doen opvallen.
"De Eiffeltoren was een van de eerste voorbeelden van de moderne architectuur vanwege het ijzer," zei Gudek Snajdar. "En het feit dat het gebouw in het bijzonder geen doel had." Het bestond puur om de Franse architecturale creativiteit en vaardigheid met materialen aan de wereld te demonstreren; het was doordrongen van betekenis, maar niet van nut.
De Eiffeltoren is volgens Gudek Snajdar ook een meer democratische en daarom moderne structuur dan andere monumenten van de tijd. Gustave Eiffel drong erop aan dat liften in de toren zouden worden opgenomen, maar ze moesten uit een Amerikaans bedrijf worden geïmporteerd omdat geen enkel Frans bedrijf aan de kwaliteitsnormen kon voldoen, zei Gudek Snajdar. "Vanwege de roltrappen kon het gebouw worden gebruikt als een toren waar Parijzenaren en hun bezoekers van konden genieten met uitzicht op hun stad. Dat was voorheen alleen toegankelijk voor een paar rijke mensen die het zich konden veroorloven om in een heteluchtballon te vliegen. Maar nu was het nogal goedkoop en iedereen kon ervan genieten van het uitzicht op een stad, "legde ze uit.
"Daarom is het een goed voorbeeld van een moderne architectuur: het is democratisch en niet alleen beschikbaar voor een paar rijke mensen, maar mensen met een andere sociale achtergrond kunnen het gebruiken en ervan genieten."
De toren was bedoeld als een tijdelijke constructie die na 20 jaar moest worden verwijderd. Maar naarmate de tijd verstreek, wilden mensen niet langer de toren zien verdwijnen.
"Na het zien van het succes van de toren tijdens en na de Wereldtentoonstelling, hebben veel van de voormalige vijanden van het project zich publiekelijk verontschuldigd." Tegen de tijd dat de tentoonstelling voorbij was, waren de meeste Parijzenaren trots op de structuur, "zei Iva Polansky, een Calgary- gebaseerde romanschrijver en historicus in Victorian Paris. "Hoewel er een paar die-hards bleven zoals de romanschrijver Guy de Maupassant, die de aanblik ervan bleef verafschuwen."
Gustave Eiffel was ook niet happig op het zien van zijn favoriete project ontmanteld, en dus begon hij met het maken van de toren een onmisbaar hulpmiddel voor de wetenschappelijke gemeenschap.
Enkele dagen na de opening installeerde Eiffel een meteorologisch laboratorium op de derde verdieping van de toren. Hij nodigde wetenschappers uit om het lab te gebruiken voor hun studies over alles, van zwaartekracht tot elektriciteit. Uiteindelijk was het echter de oprijzende hoogte van de toren, niet het laboratorium, die het voor uitsterven behoedde.
In 1910 vernieuwde de stad Parijs de concessie van Eiffel voor de toren vanwege het nut van de structuur als een draadloze telegraafzender. Het Franse leger gebruikte de toren om draadloos te communiceren met schepen in de Atlantische Oceaan en om tijdens de Eerste Wereldoorlog vijandige berichten te onderscheppen.
De toren is nog steeds de thuisbasis van meer dan 120 antennes, die zowel radio- als televisiesignalen uitzenden in de hoofdstad en daarbuiten.
Uitzicht op de skyline van Parijs vanaf de Eiffeltoren.
Krediet: imantsu / Shutterstock.com
De Eiffeltoren is nog steeds het middelpunt van het stadsbeeld van Parijs. Meer dan 7 miljoen mensen bezoeken dit iconische toren elk jaar, volgens de officiële website van de attractie. Sinds de opening van de toren in 1889 hebben 250 miljoen mensen van over de hele wereld genoten van alles wat de Eiffeltoren te bieden heeft.
En het heeft veel te bieden. Op de drie platforms van de toren zijn twee restaurants, verschillende buffetten, een feestzaal, een champagnebar en vele unieke cadeauwinkels te vinden. Educatieve rondleidingen door de toren zijn beschikbaar voor kinderen en toeristengroepen.
De toren is 365 dagen per jaar geopend voor bezoekers, met bezoektijden variërend per seizoen. Van juni tot september blijft de toren open tot na middernacht. Tarieven variëren, maar bezoekers kunnen verwachten te betalen tussen $ 13 (10 euro) en $ 19 (14,5 euro) per persoon voor toegang tot de drie openbare liften van de toren en 704 trappen. Tickets, ook kaartjes met groepskorting, kunnen online of aan het loket aan de voet van de toren worden gekocht.
De Eiffeltoren "voorzag Parijs van het meest opvallende silhouet", zei Polansky. Door zijn aparte uiterlijk is het een blijvend symbool van Parijs.
Maar volgens Gudek Snajdar is meer dan alleen de opvallende vorm het een icoon van de stad. "Parijs was destijds een centrum voor moderne kunst en schilderkunst [eind negentiende eeuw], de thuisbasis van democratie, en als gastland van de eerste wereldtentoonstelling," zei ze. "Het was ook bedoeld als een bakermat voor de moderne architectuur."