ECLI:NL:RBOBR:2016:1699, Rechtbank Oost-Brabant, 01/845377-13
ECLI:NL:RBOBR:2016:1699
01/845377-13
Vrijspraak voor geweldsdelict te Eindhoven in mei 2013.
Parketnummer: 01/845377-13
Datum uitspraak: 08 april 2016
Dit vonnis is op tegenspraak gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van 25 maart 2016.
De zaak is aanhangig gemaakt bij dagvaarding van 10 maart 2015.
hij op of omstreeks 19 mei 2013 te Eindhoven ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, opzettelijk [slachtoffer 1] van het leven te beroven, met dat opzet die [slachtoffer 1] meermalen, althans eenmaal, met kracht met (een) stok(ken) tegen/of het hoofd en/of het lichaam heeft geslagen, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
hij op of omstreeks 19 mei 2013 te Eindhoven tezamen en in vereniging met anderen of een ander, althans alleen, ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om aan een persoon genaamd [slachtoffer 1] , opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, met dat opzet die [slachtoffer 1] meerdere malen, althans eenmaal, met kracht met (een) stok(ken) tegen/op het hoofd en/of het lichaam heeft geslagen, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid;
hij op of omstreeks 19 mei 2013 te Eindhoven tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, opzettelijk mishandelend een persoon (te weten [slachtoffer 1] ) meerdere malen, althans een maal met kracht met (een) stok(ken) op/tegen het hoofd en/of het lichaam heeft geslagen, waardoor voornoemde [slachtoffer 1] letsel heeft bekomen en/of pijn heeft ondervonden.
De officier van justitie acht het subsidiair ten laste gelegde, de poging tot zware mishandeling, wettig en overtuigend bewezen.
De officier van justitie eist een gevangenisstraf voor de duur van 70 dagen met aftrek overeenkomstig artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht waarvan 32 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren en een taakstraf voor de duur van 150 uren.
De verdediging heeft vrijspraak van het primair, subsidiair en meer subsidiair ten laste gelegde bepleit.
De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan verdachte primair, subsidiair en meer subsidiair is ten laste gelegd, zodat de verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken. De rechtbank heeft daartoe op navolgende gronden overwogen.
De officier van justitie heeft aangevoerd dat zij voor het bewijs met name waarde hecht aan de verklaringen van [getuige 1] en [getuige 2] . [getuige 1] heeft verklaard dat het slachtoffer (hierna: [slachtoffer 1] ) door twee mannen werd aangevallen. De twee mannen sloegen [slachtoffer 1] met stokken of stukken hout. De mannen liepen op een gegeven moment naar een auto en reden weg. Ook [getuige 2] heeft verklaard dat [slachtoffer 1] door twee mannen met stokken werd geslagen. Zij heeft verklaard dat de mannen twee jongemannen waren van ongeveer 30 jaar. De mannen liepen nadat zij [slachtoffer 1] hadden mishandeld naar een bus, legden de stokken achterin de bus, stapten in de bus en reden weg. De officier van justitie stelt dat deze twee personen [medeverdachte] en [verdachte] waren.
Verdachte heeft het ten laste gelegde ontkend. Hij heeft verklaard dat er twee confrontaties zijn geweest en dat hij enkel bij de eerste confrontatie aanwezig is geweest. Bij die eerste confrontatie heeft hij met een tak een slaande beweging naar [slachtoffer 1] gemaakt, waarbij hij [slachtoffer 1] mogelijk op zijn hand heeft geraakt. Hij heeft echter geen letsel bij [slachtoffer 1] gezien. De tweede confrontatie zou het moment zijn waarop [slachtoffer 1] door meerdere personen met stokken is geslagen en hem fors letsel is toegebracht. Verdachte heeft verklaard niet bij deze geweldpleging aanwezig te zijn geweest. De verklaring van [slachtoffer 1] ondersteunt de verklaring van verdachte. Immers, hij verklaart ook dat sprake is geweest van twee momenten en dat hem bij het tweede moment het forse letsel is toegebracht doordat meerdere personen hem met stokken hebben geslagen. In het licht van het voorgaande kan aan de enkele omstandigheid dat in de kofferbak van de door hem bestuurde auto twee houten stokken lagen waarop bloed van aangever [slachtoffer 1] zat (althans de kans dat dit bloed van een ander is is kleiner dan 1 op 1 miljard) en een DNA mengprofiel van verdachte geen doorslaggevende betekenis worden toegekend.
De rechtbank is van oordeel dat het dossier geen andere aanknopingspunten bevat waaruit zou kunnen worden afgeleid dat de lezing van verdachte onjuist is en waaruit zou kunnen worden afgeleid dat verdachte een van de twee mannen is geweest over wie [getuige 1] en [getuige 2] verklaren.
De rechtbank acht dan ook niet bewezen dat verdachte alleen of tezamen en in vereniging met een ander of anderen [slachtoffer 1] heeft gepoogd van het leven te beroven, heeft gepoogd hem zwaar lichamelijk letsel toe te brengen of heeft mishandeld.
Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte primair, subsidiair en meer subsidiair is ten laste gelegd en spreekt hem daarvan vrij.