Bodine - Anthology | WingsOfDeath.net
Gepost in Reviews door Chris van der Aa op 24-12-2019
Band Bodine [NL]
Release datum 16-11-2019
Label Pseudonym Records [NL]
CD 1. Bodine
CD 2. Bold as Brass
CD 3. Three Times Running
CD 4. Bodinism [bonus]
Net als van het eerder besproken Vengeance, is ook van vaderlands trots Bodine een fraai overzicht verschenen. Opgericht in 1978 mag deze band gelden als een van de pioniers van de Nederlandse heavy scene. In het korte bestaan in de jaren 1978-1984 kwam de band tot drie albums: Bodine (1981), Bold As Brass (1982) en Three Times Running (1983) die nu samengebracht zijn in het toepasselijk getitelde Anthology. Daar is nog een bonus-CD aan toegevoegd met de titel Bodinism, waarop een aantal demo- en alternatieve versies te vinden zijn, alsmede wat outtakes, jingles en een interview met de band - uiteraard door Alfred Lagarde.
Oorspronkelijk was Bodine een bluesrock-georiënteerde band, met een hoofdrol voor de sterke zang van Jay van Feggelen. Het debuutalbum met de bandnaam als titel werd in die categorie indertijd goed ontvangen. Albumopener en single Rock Rosetta is een echte klassieke hardrocker, dat nummer deed het indertijd goed, en genereerde zodanig aandacht dat de band er mee verder kon. Daarna vinden helaas al snel de spreekwoordelijke muzikale meningsverschillen plaats, en wordt van Feggelen vervangen door Axel Joseph Langemeijer, die een veel rauwer stemgeluid heeft. Ook wordt een tweede gitarist aan de band toegevoegd, ene Arjen Lucassen. En de rest is geschiedenis, zo heet dat dan. Overigens zal Lucassen van Feggelen later nog regelmatig terug vragen voor zijn Ayreon-project-en.
Ook niet onbelangrijk is de bemoeienis van Alfred Lagarde (Beton op de radio!) die onder de indruk is van Bodine's debuutalbum, en als producer van de volgende twee albums zou fungeren. Door al die wijzigingen verschoof het geluid van een meer bluesrock-gericht geluid naar pure heavy rock en metal, en juist dat zou de band geen windeieren gaan leggen. Bold As Brass mag dan ook gelden als een van de fundamenten van de vaderlandse metalscene. Vooral de nummers Rock Machine (de heerlijke albumopener), Heavy Metal Heart en afsluiter Regular Rocker deden het erg goed, en deden menig heavy metal-hart sneller kloppen. Op Three Times Running werd deze koers vervolgd, en is te horen dat de band steeds betere composities schrijft. Minder compact, meer ruimte voor de instrumentale invulling; gewoon volwassener. Shout en Rampage springen er hier wel een beetje uit.
Natuurlijk klinkt deze muziek anno nu behoorlijk oubollig, maar dat vind ik juist wel z'n charme hebben. Net zoals uiterlijk en uitdossing van de bandleden trouwens, misschien nog wel meer een teken van de tijdgeest. Na een paar albums en de nodige optredens kon Bodine echter bogen op goede recensies, en etaleerde de band wel degelijk z'n kwaliteiten. Hun waarde voor de Nederlandse heavy scene is daarmee niet te ontkennen.