Metalkrant :: De online krant voor heel headbangend en moshend Metalland :: Live Reviews :: Jera On Air 2019 - Saturday	Metalkrant :: De online krant voor heel headbangend en moshend Metalland :: Live Reviews :: Jera On Air 2019 - Saturday
Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2019-08-23 13:11:58
Live Reviews :: Jera On Air 2019 - Saturday
Op zaterdag lopen we het veld op terwijl Bleed From Within het publiek bij de Eagle entertaint. Waar we het gisteren al warm hadden is het vandaag echt bloedjeheet. De zweterige lichamen, nog geuriger dan de dag ervoor, snakken naar vocht en dat is te merken aan de drukte rond de drankkraampjes. Eén van de exploitanten is zo slim geweest om een flink voorraad rakketjes in te slaan. Zelden hebben we zoveel mensen zo blij gezien met een waterijsje.
Afijn hoe kan je een dag als deze nou beter beginnen dan in de Buzzard, het donkerste, warmste en kleinste tent op het hele festival? Je moet er inderdaad wat voor over hebben, maar dan heb je ook wat. Het Britse Palm Reader zou eigenlijk al te zien zijn op het Rotterdamse Submit Fest in Baroeg, maar lieten afweten en moesten op het laatste moment vervangen worden door InVisions. Dat InVisions een groot succes is geweest voor Submit Fest hebben we daar kunnen ervaren, maar toch zijn we benieuwd hoe Palm Reader het gedaan zou hebben. Een herkansing voor Palm Reader dus, op de vroege middag van de Jera 2019 zaterdag… Althans dat is de bedoeling. Op het moment dat Palm Reader had moeten aftrappen was het podium nog donker en stonden de leden met een groot vraagteken boven hun hoofd op het podium naar hun instrumenten te kijken. Er werd omgeroepen dat er geen stroom was en dat ze nog aan het kijken waren naar een oplossing. Nog even geduld dus. We stonden in ieder geval in de schaduw...
Ongeveer 20 minuten na de originele starttijd van hun set is er dan eindelijk stroom en kan Palm Reader toch eindelijk aan de slag, zij het zonder licht, maar we komen uiteindelijk voor de muziek.
De irritatie is tijdens het optreden nog wel een beetje te merken. Hoewel de band best goed klinkt en flink hun best doet om er nog iets van te maken, zijn schoonheidsfoutjes als het inzetten van het verkeerde nummer door één van de leden, niet te missen. Jera geeft Palm Reader wel wat meer tijd zodat ze in ieder geval 20 minuten lang kunnen laten zien wat ze in huis hebben. Hoewel Palm Reader wel een band is om in de gaten te houden, denk ik dat Submit Fest met de last minute wijziging naar InVisions een geluk bij een ongeluk heeft gehad, daar zij toch net iets beter bij de line-up pasten en toch ook wel veel strakker speelden.
Na de hobbelige start met rustgevende klanken van Palm Reader gaan we door naar de echte wake up call van Cancer Bats op de Eagle stage. De Canadese punkband heeft er duidelijk geen last van dat het nog relatief vroeg is. De energie spat er vanaf het eerste moment vanaf en vooral zanger Liam Cormier heeft geen genade voor het lichtelijk vermoeide (wat wil je, na al twee festivaldagen), zwetende, naar adem snakkende publiek. De energie van de band slaat over op het publiek en voor we het weten zien we daar de eerste circlepit. Even vergeten we de hitte buiten de tent en gaan we op in het optreden op het podium en de gezelligheid in het publiek. Tot Cancer Bats afscheid neemt en we de tent uitlopen, de brandende zon in.
Na een paar Fanta's achterover geslagen te hebben stappen we meteen de Vulture weer binnen. Er lijkt iets in de lucht te hangen in Australië als het op metalcore aankomt, want vandaag staan er maar liefst drie succesvolle namen op de bill die uit het land van de Koala's en de Kangaroos komen. Zo zijn daar de grote afsluiter Parkway Drive en The Amity Affliction, maar de eerste van de drie die we vandaag te zien krijgen is Polaris.
Hoewel Polaris zeker niet zoveel naamsbekendheid heeft als hun landgenoten die vandaag op de planning staan, is de tent toch goed gevuld. Niet heel gek, blijkt als de band hun set start, want Polaris zet, met veel enthousiasme, een strakke set neer. De band weet het publiek al snel in beweging te krijgen met een set vol heavy werk. Mocht je de kans krijgen om Polaris een keer te checken, doe dat zeker. Deze band kan nog flink gaan groeien binnen de metalcore scene.
Na ons bezoekje aan de Vulture stage is het toch echt opnieuw tijd om te hydrateren. De raketjes blijken inmiddels uitverkocht en dus moeten we het doen met meer fris. Geen probleem want er is genoeg te drinken op het terrein. Omdat we ook wel trek hebben breiden we de pauze wat uit en gaan we op jacht naar voedsel… Bij één van de vele voedselkraampjes. Als onze buikjes weer vol zijn keren we terug naar de Eagle…
In de Eagle staat Municipal Waste op de planken. Gezien ze zo'n beetje de enige (thrash)metalband op het festival zijn blinken ze wel een beetje uit. Jammer genoeg niet kwalitatief, want trash blijft toch een beetje een uitgekauwd genre. Nu is Municipal Waste ook niet een band die zichzelf al te serieus nemen. Alle Thrash clichés worden uitvergroot en tot het belachelijke aan toe ten gehore gebracht, en dat maakt het dan wel weer grappig.
Het zijn vooral de mensen in de pit die de meeste lol aan het optreden van Municipal Waste hebben. Aan de zijkanten zitten vooral mensen op de grond naar de taferelen van vijftal te kijken. Waarschijnlijk omdat de tent beschutting van de zon brengt en daardoor koeler is dan het terrein. In dat geval is de show van Municipal Waste een leuke bijkomstigheid. Want of je nou van thrash houdt of niet, Municipal Waste weet best te entertainen.
Het blijft mooie namen regenen op deze, verder regenloze, zomerdag. Comeback Kid is niet de minste binnen de hardcore scene en waarom mogen we aanschouwen op de hete namiddag van de laatste Jera On Air 2019 dag.
Voor Comeback Kid geen nieuw album te promoten. Hun jongste studiokindje, 'Outsider', stamt alweer uit 2017. De band kan dus heerlijk een mengelmoes van oud en nieuw spelen, waarbij het grootste deel van de set van het in 2014 verschenen 'Die Knowing' komt. Men heeft er zin in. Zowel op het podium als bij het publiek is van de hitte nog maar weinig te merken. Er wordt stevig gemosht en ook de samenzang tijdens de refreinen doet het goed. Door de drukte en het enthousiasme bij het publiek zou je bijna zeggen dat Comeback Kid vandaag een headliner is. Niets is minder waar, want er staan nog meer van die vette namen te wachten om ons te vermaken.
Eerder zagen we ze al stralen op het podium op Paaspop. Vandaag mogen ze dat nog een keer doen op Jera. Ik heb het over s'Nederlands grootste exportproduct op het gebied van Punk: Heideroosjes. Ook hier vieren de 'Roosjes hun 30ste verjaardag, maar dan net even anders. De set is hier en daar wat aangepast, wat zorgt voor de nodige variatie bij hen die de band tijdens deze tour al vaker hebben gezien. Voor de mensen die ze alleen op Jera zien is het tevens een feestje tijdens deze best of, waar toch mooi 30 jaar (nou ja, bijna dan) aan materiaal voorbij komt. Dat de Heideroosjes beter opgewarmd zijn (en niet alleen door de hitte) is goed te merken. De set zit toch net wat strakker in elkaar dan een maand geleden. Het is toch een beetje een thuiswedstrijd zo in Limburg en Limburg lijkt ook nog altijd trots te zijn op hun Heideroosjes, blijkt wel aan het heftige applaus waarmee Jera afscheid neemt van de 'parttime punkers'.
Nadat de kale kop met het doekje van Marco Roelofs van het podium verdwijnt, verschijnt daar de volgende kale kop met doekje. Jamey Jasta is vanavond met zijn Hatebreed (want hij doet nog wel eens wat sideprojects hier en daar) degene die ons daadwerkelijk mag gaan opwarmen voor de headliner van vanavond. Dan heb je met Hatebreed een goeie, want wat kan deze band spelen! Als een baas weet Jasta zijn publiek op te zwepen en wordt er luidkeels meegezongen met brute hardcore tunes als "Destroy Everything" en "As Diehard as They Come". Waar we bij Comeback Kid en Heideroosjes het aantal aanwezigen en het plezier op de dansvloer al toe zagen nemen, lijkt de tent bij Hatebreed bijna helemaal gevuld en zien we de, tot nu toe, grootste circlepit van de dag. Nog net iets jonger dan de Heideroosjes viert ook Hatebreed met deze tour een jubileum. Zij bestaan nu namelijk 25 jaar. Jamey kondigt aan dat dit de laatste show is uit deze speciale tour, wat nog net dat beetje extra olie op het vuur gooit. Met luide samenzang tijdens afsluiter "I Will Be Heard" sluiten Jera en Hatebreed de tour op memorabele wijze af.
Tijdens de ombouw voor de grote headliner van vanavond is er toch nog een interessante naam te aanschouwen in de Vulture stage. Eerder noemde ik ze al als één van die grote Australische bands die vandaag op de agenda staan: The Amity Affliction.
Hoewel hun landgenoten, Parkway Drive, op het punt staan om hun brute krachten op de Eagle stage los te laten weet The Amity Affliction toch voor een volle tent te zorgen. Dat de band het publiek enthousiast weet te krijgen mag na jaren ervaring eigenlijk geen verrassing meer zijn. De band weet ook goed te presteren. Wel lijkt het erop dat gitarist Ahren Stringer het grootste deel van de vocals vandaag op zich neemt. Enigszins vreemd aangezien Joel Birch, die als leadzanger gecredit wordt, ook gewoon op het podium aanwezig is. Hij beperkt zich tot het aanmoedigen van het publiek en hier en daar wat ook wel wat vocalwerk, maar voor een lead vocalist lijkt hij vocaal toch weinig aanwezig. Is er iets aan de hand met Joel of is er sprake van een shift binnen de band? Het antwoord hierop krijgen we vandaag niet. Wel een hele strakke set.
Dan is het nu toch echt tijd voor DE headliner. Vandaag hebben er voor hen toch echt al wat indrukwekkende shows plaatsgevonden op de Eagle stage, dus Parkway Drive heeft wat te bewijzen. Een tot aan de randen toe gevulde tent staat vol verwachting naar het lege podium te kijken terwijl de duistere intro muziek begint te spelen. Steeds meer draaien zich om wanneer er een groep mensen in donkere gewaden de tent in komen lopen, vergezeld door een kleine, fakkel dragende, menigte. Langzaam banen ze zich een weg door het publiek, richting het podium. Het is jammer dat de overduidelijk aanwezige security al verklapt dat we naar de leden van Parkway Drive staan te kijken.
De verrassing is er dus al af wanneer Parkway Drive zich op het podium van hun gewaden ontdoet. De manier waarop de band de show aftrapt en met hun aanwezigheid en stage performance al binnen de eerste paar seconden de gehele zaal mee heeft blijft altijd indrukwekkend. Het openingsnummer van vanavond, "Wishing Wells" is ook het openingsnummer van het nieuwe album 'Reverence', waar we uiteraard meer van horen. Het grootste deel van de set bestaat dan misschien uit nummers van 'Reverence', maar de succesvolle voorganger en hun doorbraak bij het grote publiek, 'Ire' is goed vertegenwoordigd. Fans van het oudere werk moeten het met een drietal oudere nummers doen. Heel veel tijd voor interactie is er niet. Dat wil zeggen, er wordt tussendoor, afgezien van het eeuwige vragen om meer crowdsurfers door zanger Winston McCall, niet heel veel gesproken. Wel is er veel interactie door middel van gebaren en blikken.
De band gaat vooral voor kwaliteit en dat is dan ook waar ze in uitblinken. Strak spel een geweldige soundmix is waar je nagenoeg altijd van uit kan gaan bij een Parkway Drive show. De rookmachine en lichtshow zijn vanavond wat overbodig. In combinatie met het opwaaiende stof waar Jera toch enigszins om bekend staat zijn er momenten waarop je de artiesten op het podium bijna niet meer ziet. De pyro lijkt dit te doorbreken zodat we zeker weten dat de leden van Parkway Drive nog echt op het podium staan. Maar als ze er dan weer zijn, merken we weer die geweldige stage presence die de leden van de band zich eigen hebben weten te maken.
Nadat met "Wilde Eyes" de reguliere set wordt beëindigd, keert de band nog éénmaal terug om met vaste afsluiters "Crushed" en "Bottom Feeder" de set, en daarmee ook Jera 2019 af te sluiten.
Een steengoede afsluiter voor een toch al ijzersterke editie van Jera On Air. We hebben nu al zin in Jera On Air 2020.