Ik voelde me schuldig voor wat er die avond gebeurd was. Waar een dinertje voor mij ontspanning is, is het voor Rob inspanning, nóg meer prikkels en nóg meer prikkels. Je kunt je misschien voorstellen dat al die prikkels verwerken bakken energie kost. Mijn NT-brein had het moeten zien aankomen, maar ik was zo druk met andere dingen dat ik duidelijke signalen had gemist.
Ik had van tevoren kunnen bedenken dat die dag ook zonder etentje al te vol was. Een ASS-brein kan dat pas bedenken als de crash er is. Daarna heb ik bijna alle vrienden die nog met ons wilden afspreken en persoonlijk afscheid wilden nemen, moeten teleurstellen. Het ging gewoon niet. Er was genoeg stress rondom huis en vertrek.