Als je te maken hebt met suïcidaal gedrag van meisjes van Turkse, Marokkaanse en Hindoestaanse afkomst, kun je een aantal valkuilen beter omzeilen.
Valkuil 1: Je vermijdt het onderwerp
Soms vrees je als professional om 'slapende honden wakker te maken'. Je vermijdt het liever om zelf te beginnen over zelfmoord. Misschien vanuit de vrees het meisje iets aan te praten. Maar een meisje dat suïcidaal is, is vaak juist opgelucht als een ander ernaar vraagt. Door er rechtstreeks naar te vragen, laat je zien dat suïcidaal gedrag geen taboe is en dat ze erover mag praten.
Valkuil 2: Je snijdt meteen ook onderliggende trauma's aan
Suïcidaal gedrag bespreekbaar maken, is erg belangrijk. Maar diepliggende geheimen hoeven niet direct op tafel te komen. Traumaverwerking moet je niet zelf doen, dit is echt een taak voor de psycholoog.
Valkuil 3: Je vindt het geen groot probleem
Het is belangrijk om het gedrag en de gevoelens van een meisje niet te bagatelliseren. Bijvoorbeeld door te zeggen: 'We voelen ons allemaal wel eens somber' of 'De zon schijnt toch lekker?'.
Valkuil 4: Je hebt een oordeel over de cultuur
Rekening houden met de cultuur van het meisje is erg belangrijk, maar oordeel niet over de hele cultuur van het meisje. De meeste meiden vinden het juist belangrijk om het gevoel te hebben dat hun cultuur wordt begrepen.
Valkuil 5: Je stapt meteen naar de ouders
Vooral als de problemen in de familiesfeer liggen, is het onverstandig om zonder medeweten de ouders in te schakelen. Dit doet afbreuk aan het vertrouwen van het meisje in jou. Bovendien kunnen de problemen die het meisje heeft te maken hebben met de familie-eer. Deze familie-eer wordt geschonden als bekend wordt dat een meisje 'de vuile was heeft buiten gehangen'. Een meisje kan in een zeer moeilijke en zelfs levensgevaarlijke positie terechtkomen wanneer haar ouders weten dat zij haar problemen bespreekt met een buitenstaander.