Dit zijn uitspraken die ik regelmatig voorbij hoor komen. Daar kunnen we een complete maatschappelijke discussie aan wijden, maar binnen de 4 muren van de trainingszaal geloof ik daar niet echt in. De echte vraag is of het helpt om constant op deze manier met jezelf en de buitenwereld te communiceren. Het is een modus vanuit waar je alleen maar meer gefrustreerd raakt en ook nog eens de bal buiten jezelf neerlegt. Vaak leg ik dan een van de meest eenvoudige (management)modellen toe die er bestaan: De cirkel van invloed. Dat geeft vaak een goed inzicht waar je je energie in steekt.
Een verdiepingsslag kunnen we maken op het niveau van rollen die sommige mensen innemen in hun baanzoektocht. Wat ik daarmee bedoel is dat veel mensen binnenkomen met het gevoel dat ze “slachtoffer” zijn van de situatie. Wat gevoelsmatig voor velen ook het geval is, en dat is goed te begrijpen (de curve van Kubler Ross geeft een goed inzicht in de fases die zich kunnen voltrekken na ontslag) Dat is alleen niet wat ik hier bedoel.
De grootste omkering tijdens de training komt als we de “drama driehoek, en de “kansen driehoek” uitleggen (hier wordt een goede uitleg gegeven), en de vraag stellen waar de cursisten zelf staan. Vaak komt er eerst nog een “ja maar”, die dus weer in de drama driehoek te plaatsen valt.
Pas als duidelijk wordt dat je vanuit de kansen driehoek (of het TED model) veel meer kan bereiken wordt het vaak even stil…. *krak* gaat het dan in de geest van sommigen lijkt het wel…
Mensen bewust maken van het feit je vanuit de creatiemodus, of nog beter de co-creatiemodus meer succes hebt, dat het je meer energie oplevert en waarbij er ook meer gelijkgestemden op je (baanzoek)pad tegenkomt. Dat is een van mijn belangrijkste doelen in de training. Omdat je het na de training toch weer zelf moet doen. Samen met anderen.
En hieronder een filmpje wat goed de drama driehoek uitlegt. Al wordt er niet sec ingegaan op het TED model, de uitleg die wordt gegeven is praktisch hetzelfde.