Op zijn hooge trappen rijst de tempel, licht en ijl. De zuilen zijn gecaneleerd. Dat maakt ze nog slanker, rijziger; geeft ze in 't wisselend spel der schaduwen, leven. En toch zijn de kolommen dezer dubbele zuilenrijen zwaar, geweldig. Het is een massiviteit van Pentelisch marmer; en zijn de zuilen tóch niet luchtig alsof zij zweefden? Trotsch is de vaart waarmee ze omhoogschieten. De schachten groeien terwijl je er naar kijkt; zij leven, bewegen, zwellen, stijgen. Doorgleufd en met in 't midden éven aanzwellende slankheid, heerschen zij er als levende schoonheid, ademend in 't licht. Zij torsen niet; ook zij die de frontons naar beide zijden dragen, dragen niet zwaar. De last drukt ze niet. Zij schieten omhoog en houden de dakranden, de architraven, zwevend op. Zij beuren het marmeren juk, als koningen hun kronen.
Blank staan zij er tegen 't blauw der lucht gelijnd. Maar hun blankheid is rozig overtogen. Over sommigen sloeg een bruinroode gloed, over anderen viel een grijzer tint; eenigen zijn als van elpenbeen dat vergeelde, of als barnsteen waar de zon op schijnt. Maar alle samen vormen zij, in 't licht tegen de blauwte, een harmonie van wit. Hoe de schaduw er zijn purperen lijnen trekt over den marmeren bodem, en donker nestelt onder de breede lijsten, - epistylen en tympanen, - de tempel der Maagd blinkt als een sneeuwwit visioen onder het doorzond azuur.
Het zweeft er als een hymne. Luisterend sta-je voor dit mirakel van schoonheid. In diepe aandacht rondt de hemelblauwte er over heen. Het is of de zonneschijn het geheel bezielde. Het dreigt met zijn geweldige macht, en lokt met zijn aanbiddelijke liefelijkheid. Een