Nieuw is de combinatie niet. In een klassiek overzichtsartikel uit 1977 over de aanspreekvormen wees de Nijmeegse taalkundige M.C. van den Toorn al op
de wisseling van je en u in advertenties. In het onbepaalde je zag hij een handige tussenvorm. Het ‘kan altijd gebruikt worden, ook tegenover gesprekspartners die onmiskenbaar aanspraak maken op u.’ Zo staat in de Kampioen van oktober 1975 de volgende reclametekst: ‘Zo'n uitgangsvermogen zie je niet, maar je hoort het des te beter. Wilt u wat meer weten over autoradio's van Philips? Er ligt een folder voor u klaar.’
Steeds vaker duikt het allemans-je op als ‘verhullend ik’, vooral rond de voetbalvelden. Als je trainer Ronald Koeman vraagt: ‘Hoe vond u de wedstrijd?’, moet je niet gek opkijken van een antwoord als: ‘Nou, eerst zit je je te verbijten op de bank, maar later ben je toch tevreden over de inzet van je ploeg.’ Het allemans-je kan zelfs ‘wij’ betekenen. Johan Cruijff zei ooit, sprekend over de knieblessure van zijn zoon Jordi: ‘Je bent geen van tweeën dokter.’
Als Nederlanders het al niet weten, hoe moeten buitenlanders dan wijs worden uit onze aanspreekvormen? In de meeste Nederlandse spraakkunsten is er wel aandacht voor, maar zij volstaan met heel algemene regels: ‘Het gebruik van je- dan wel u-vormen hangt af van de verhouding die er bestaat tussen spreker en toegesprokene’, zegt de Algemene Nederlandse Spraakkunst uit 1997. Dat is nu juist het probleem: die verhoudingen kunnen buitenlanders vaak niet goed beoordelen.
Leerboeken Nederlands voor buitenlanders zijn over het algemeen concreter. In De tweede ronde, onderdeel van De Delftse methode, is een hele leertekst gewijd aan het onderscheid tussen u en jij, en het gebruik van voor- of achternaam. En passant worden situaties en relaties beschreven waarin de keuze lastig is. In een gesprekje met een buitenlander die zich erover verbaast dat docenten (in het volwassenenonderwijs) zich soms met de voornaam voorstellen, zegt een Nederlander: