In de serie ‘True Stories’ onderdeel van de campagne ‘Mi kurpa Mi desishon My body My choice’ vertellen Caribische Nederlanders hoe zij staan tegenover orgaan- en weefseldonatie in het algemeen en welke keuze zij persoonlijk hebben gemaakt in het Donorregister.
Met het intreden van de nieuwe donorwet wordt iedereen van 18 jaar en ouder verantwoordelijk gesteld om zijn eigen keuze te maken en deze te registreren in het Donorregister. De keuzes zijn:
Wanneer iemand zijn keuze niet invult in het register, dan komt ‘Geen bezwaar tegen orgaandonatie’ bij zijn naam te staan. Dat betekent dat zijn organen na overlijden naar een patiënt kunnen gaan.
Vandaag de keuze van Judritza ter Linde-Jasinta, psychologe en geregistreerd als orgaandonor. Auteur: Joan de Windt
Sinds 2014 heeft zij haar eigen praktijk. Zij behandelt kinderen en jongeren tot 18 jaar. Ook de ouders biedt zij hulp en adviezen over hoe met hun kind om te gaan en hen beter te begrijpen. Onder haar cliënten zijn veel Antilliaanse jongeren en haar praktijk Koersvast Zorg heeft dan ook veel Antilliaanse psychologen in dienst.
Als Antilliaanse cliënt kan het belangrijk zijn behandeld te worden door iemand die de Antilliaanse cultuur goed kent.
In de nieuwe wet over orgaandonatie word je aangemerkt als orgaandonor indien je je keuze niet registreert. Als je je niet hebt geregistreerd en komt te overlijden zal men zich eerst tot de familie wenden. Als de familie kan aantonen dat de overledene zijn/haar organen niet wou doneren, dan gebeurt dat ook niet volgens het Ministerie van Gezondheid.
Drs. Jasinta: “Het kan voor de familie heel belastend zijn om in een tijd vol verdriet en emotie, ook nog eens na te moeten denken over wat de overledene zou hebben gewild. Het is beter om je eigen beslissing bij leven te nemen en die te registreren of in ieder geval te zorgen dat je familie weet wat jij wilt.”
Op het registratieformulier bestaat ook nog de mogelijkheid een familielid aan te wijzen om de beslissing voor jou te nemen. Je besteedt de beslissing dan als het ware uit. Een reden daarvoor kan bijvoorbeeld zijn dat iemand wel voor orgaandonatie is, maar de partner niet en vindt dat zijn/haar partner moet beslissen of die dat ook daadwerkelijk aankan wanneer het beslissende moment daar is. Drs. Jasinta: “Zorg in ieder geval dat de nabestaanden weten wat jij zou hebben gewild. Dat kan veel verwarring voorkomen en maakt de beslissing, ook wanneer een ander is aangewezen om die te nemen, een stuk gemakkelijker. Je beslissing niet registreren is bijna hetzelfde als het niet afsluiten van een begrafenisverzekering. Je zadelt anderen op met iets wat jouw verantwoordelijkheid is.”
Drs. Jasinta weet dat er onder Antillianen soms irreële angsten en onwetendheid rond dit thema bestaan. ‘Men kan bijvoorbeeld bang zijn dat je een minder goede behandeling krijgt in het ziekenhuis omdat men weet dat je hart beschikbaar komt bij overlijden. Ook kan de gedachte bestaan ‘Bo tin ku bai ku e mes un body ku bo a bini ku ne.” Je moet met hetzelfde lichaam terugkeren als waarmee je gekomen bent.”
Drs. Jasinta:”Veel mensen staan niet stil bij hun dood of bij orgaandonatie. Je staat midden in het leven, je bent er niet mee bezig. Pas wanneer je er in je directe omgeving mee geconfronteerd wordt, ga je erover nadenken.” Zo maakte zij mee dat de moeder van een vriendje van haar zoon een transplantatie moest ondergaan. “Op zo’n moment word je met je neus op de feiten gedrukt en besef je hoeveel een orgaan voor een ander kan betekenen.”
Drs. Jasinta heeft er zelf al tijden geleden voor gekozen om donor te zijn. Zij droeg al een donorcodicil bij zich en heeft begrepen dat je dan nu automatisch wordt geregistreerd als donor. Een gewetensvraag is en blijft natuurlijk: Vind je dat jezelf recht hebt op andermans organen wanneer je er geen van jezelf wilt afstaan?