Biografie | Amy Pieters
Biografie Amy Pieters
Eigenlijk was er geen ontkomen aan. Wielrennen, dat hoort bijna zo bij de familie Pieters. Toch was het in het geval van Amy eerst nog helemaal niet zo vanzelfsprekend. "Ik wilde eerst nooit", vertelt ze. "Op een gegeven moment ben ik eigenlijk tegelijk met Kelly Markus begonnen. Zij ging meetrainen en toen dacht ik; nou dan ga ik ook maar. Ik was negen toen ik begon met wielrennen en fietste een jaar later mijn eerste wedstrijden. Mijn broer Roy trainde toen altijd al op de club."
Het plezier in het fietsen was er vervolgens wel direct. "En ik werd ook wel steeds fanatieker, hoewel het bij de jeugd wel vooral bij trainen op donderdag en af en toe een wedstrijdje rijden bleef. Vanaf de nieuwelingen werd ik echt serieuzer. Toen had ik ook wel door dat er toch wel meer nodig was dan een paar keer per week een beetje fietsen. Ik ging wat serieuzer trainen en zo maakte ik ook al snel de aansluiting. Daardoor ging ik ook hogere doelen stellen en won ik vrij veel bij de nieuwelingen en junioren." Zowel bij de nieuwelingen meisjes als bij de junior vrouwen werd Amy Nederlands kampioene op de weg.
Geleidelijke overgang naar elite
De weg naar het deelnemen aan wedstrijden bij de elite vrouwen werd een geleidelijke. Als tweedejaars juniore mocht Amy al meedoen aan de Holland Ladies Tour, Nederlands grootste internationale etappekoers voor vrouwen. "Die kans gaf Sissy van Alebeek me. Ik mocht met hun team Merida mee om eens te kijken hoe dat was. Daarna is het contact met Sissy altijd heel goed gebleven."
Het zorgde er ook voor dat Amy in 2010 als nieuwkomer in het vrouwenpeloton voor hetzelfde Merida Cycling Team ging rijden. "Ik heb de keus gemaakt om rustig bij Sissy te beginnen en af en toe met bondscoach Johan Lammerts mee te gaan. Het jaar erna werd het team Skil-Koga en zo ben ik er eigenlijk ingegroeid, want ik rij nu nog steeds voor hetzelfde team. Nu ben ik zoiets als het vaste interieur haha. Ik ben wel blij met die keus, want zo ben ik er langzaam ingegroeid. Daarbij is het vooral aan Sissy en mijn vader te danken dat ze mij in die eerste jaren zo rustig hebben gehouden."
Hoewel ze dus eigenlijk nog maar een korte periode bij de elite achter de rug heeft, maakte Amy al heel wat mooie momenten mee. "Het absolute hoogtepunt was toch wel mijn deelname aan de Olympische Spelen van 2012 in Londen", zegt ze. "We wisten daar op de baan een zesde plaats te behalen op de ploegenachtervolging. Daarnaast waren mijn beste prestaties tot nu toe de wereldbeker uitslagen in China en Zweden, waar ik beide keren als derde eindigde in 2013."