Zo hadden wij ook een vast afscheidsritueel. Joop liep, ondanks zijn pijnlijke knieën toch iedere keer met me mee de trap af. En dan nog even babbelen bij de auto. En één van die keren denk ik - wat is dat nou? Ik zie een extra letter staan op mijn kentekenplaat. Die had hij er voor de grap met een watervaste stift bijgetekend. Die letter is er nooit meer helemaal afgegaan.
Dan reed ik weg over het grindpad, en zag ik Joop in mijn achteruitkijkspiegel staan zwaaien. Waar gebeurt dat, dat de baas van een studio je uitzwaait? En dat iedere keer weer. Jarenlang.
Joop. De unieke persoonlijkheid, de eigengereide man, die zijn vak uitoefende met hart en ziel, de gezelligheidsmens, de grappenmaker met een onvoorstelbaar warm hart, de ondeugende jongen, vermomd als volwassen man met een baard.