Ingeborg vult aan: ‘We wilden met de film een positieve boodschap uitdragen. Want natuurlijk is het zwaar om een kind met een meervoudige beperking te hebben. Maar we willen met de film eigenlijk het tegenovergestelde laten zien van wat men misschien denkt bij het hebben van een kind met een beperking. Want ons kind Eline heeft ons zoveel moois gebracht.’
Ingeborg en Lucian hebben bewust gekozen om de film gratis beschikbaar te maken op de site van SlowCare. ‘We vinden het belangrijk dat we zoveel mogelijk harten kunnen raken. En dat iedereen kan zien dat zorg alleen werkt als je echt contact maakt en aandacht geeft. Want mensen met een meervoudige beperking zijn daar juist heel goed in! Zo is er een scène in de film waarbij Nova in het park vanuit haar rolstoel probleemloos contact maakt met een mevrouw die ze helemaal niet kent. Dat is ook gebaseerd op ons eigen leven en onze dochter Eline. Zij kan zonder woorden contact maken en mensen echt zién.’
Lucian denkt dat de prijs kan zorgen voor extra aandacht voor hun boodschap. Want het is toch een prijs van misschien wel het grootste filmfestival van de wereld. ‘De film heeft een universele boodschap die iedere kijker begrijpt. Tijdens de première (nog voor de coronatijd) waren de aanwezigen zichtbaar geraakt door de film. Ik vertrouw erop dat dat warme gevoel dat ze hadden bij het kijken van de film ook weer naar boven komt als ze in de toekomst iemand zien als Nova. Daar is het ons om te doen.’
Stichting SlowCare heeft in 2018 het Elzeneindhuis in Oss geopend. Dit is een bijzondere, kleinschalige woon- en dagbestedingsplek voor mensen met een (ernstige) meervoudige beperking. Eén van de bewoners is Eline, de dochter van Ingeborg en Lucian. Het Elzeneindhuis staat midden in een groene woonwijk, waardoor de bewoners ook buiten veel kunnen zien en buurtbewoners ontmoeten.

In de 17de en 18de eeuw importeerde de VOC uit Azie niet alleen specerijen uit Indonesië, maar ook vele miljoenen katoenen en zijden stoffen uit India. In het Mogol-rijk, dat het grootste deel van het huidige India, Pakistan en Bangladesh omvatte, waren meer dan drieduizend compagniesdienaren werkzaam. Om handel te mogen drijven waren firmans of ‘gunstbrieven’ van de Groot-Mogol nodig, waarin de handelsprivileges van de VOC werden vastgelegd. Wanneer een nieuwe Groot-Mogol aantrad, moest de gunstbrief worden vernieuwd.
In 1662, na de troonsbestijging van Aurangzeb, ondernam Van Adrichem een hofreis om hem geluk te wensen, van geschenken te voorzien en een nieuwe gunstbrief te bemachtigen. Ketelaar deed hetzelfde in 1711-1713 toen Bahadur Shah aan de macht was gekomen. In het boek worden de twee hofreizen die met een tussenpoos van vijftig jaar zijn ondernomen, beschreven en met elkaar vergeleken. De verschillen zijn groot – India was in die halve eeuw veranderd en evenzeer de VOC. De Groot-Mogol verloor aan gezag, regionale machten kwamen op en sommige handelsroutes raakten gestremd. Tegelijk werden vooral in Bengalen de belangen van de Compagnie steeds groter. Hoe gedroegen deze gezanten, van oorsprong eenvoudige kooplieden, zich aan het hof ?