Bandheidelibel rust in vrede - Marco Koedam Fotografie
Twee weken geleden bezocht ik landgoed de Emelaar voor het fotograferen van de bandheidelibel. Geschokt was ik toen ik er gisterenochtend arriveerde. Het veld waar ik die prachtige libellen zag, was niet meer, weg, verdwenen!
Bandheidelibel ♂ bedekt met dauwdruppeltjes, de mist is als witte stipjes in de achtergrond te zien
Ik kon mijn ogen niet geloven, mijn verwachtingen werden op hardhandige wijze gecorrigeerd door de koele en kille werkelijkheid. Ik was toch niet het verkeerde veld ingelopen? Dit was toch de plek waar ik die gracieuze libellen wist te vereeuwigen?
Ja, dit was hetzelfde veld, maar dan netjes, geruimd, tot de orde geroepen, beknot. Het veld was gemaaid, het lag er troosteloos bij. Tractorsporen gaven blijk van een robuuste aanpak, lange-halen-gauw-thuis. In een hoek van het veld lag de oogst van dit geweld te dampen in de ochtendzon.
Bandheidelibel ♀ warmt zich op in de ochtendzon
De Emelaar is een privéterrein en ik ben zeer dankbaar voor de toegang tot dit landgoed, maar ik begrijp niets van dit soort beheer. Toegegeven, ik heb geen enkel verstand van het beheren van een landgoed. Maar toen ik voor het eerst het landgoed bezocht was ik prettig verrast dit veld te zien. Bravo, deze beheerder heeft het begrepen, "leren van de natuur door niets te doen" leek het adagium. Maar helaas, het mag ook hier niet zo zijn, het maaiveld moet worden hersteld.
De banden accenturen de vleugels en geven extra dynamiek
Ik las op waarnemingen.nl dat het veld vorig jaar ook al was gemaaid. Misschien verloopt het herstel dus voorspoediger dan je zou verwachten. Maar als je alleen de jonge boompjes zou snoeien, zou dat niet heel waardevol voor dit gebied zijn? Mocht de beheerder vrijwilligers voor dit soort werk zoeken, ik ben beschikbaar.