Westerse christenen kunnen leren van de trouw en volharding van vervolgde christenen | Nederlands Dagblad
Myriam Klinker-De Klerck 12 oktober 2021, 11:29
Myriam Klinker-De Klerck is universitair docent Nieuwe Testament.
Zo nu en dan komt 'Little Amal' in het journaal en dan ben ik steeds weer onder de indruk. Ze is niet bepaald klein, integendeel, ze is drieënhalve meter hoog. Little Amal is een enorme pop die een Syrisch vluchtelingenmeisje voorstelt. Ze is een reizend internationaal kunstproject, genaamd 'The Walk'. Afgelopen zomer vertrok ze op een voettocht vanaf de Turks-Syrische grens richting het Verenigd Koninkrijk waar ze haar moeder hoopt te vinden. In alle steden die ze aandoet, vraagt ze aandacht voor de problematiek van miljoenen vluchtelingenkinderen die wereldwijd ontheemd zijn. Een schrijnende werkelijkheid is het, die, als ze eenmaal goed tot mij doordringt, mijn moederhart ontstelt. En dan voel ik onmacht en ook diepe dankbaarheid dat dit mijn eigen pubers bespaard blijft. Afgelopen week trok Little Amal door Brussel en Antwerpen. Half november is ze uitgenodigd in Den Haag en kun je haar dus ook in Nederland ontmoeten.
Ontmoeten is belangrijk voor een mens. Ontmoeten breekt je wereld open. Een echte ontmoeting roept je wakker uit hoe de dingen voor jou zijn en laat je iets anders, een ander, zien. Je groeit en je leert. Dat effect beoogt ook het kunstproject 'The Walk'. In het reusachtige kleine meisje ontmoet je een werkelijkheid die je eigen pluchen bestaan openbreekt en bevraagt. Om dezelfde reden is ontmoeting een kernbegrip bij de organisatie Open Doors die aandacht vraagt voor vervolgde christenen. Een van de redenen waarom wereldwijd mensen op de vlucht zijn, is hun geloof in Jezus Christus. Open Doors steekt op haar ontmoetingsdagen bewust in bij echte ontmoeting met mensen uit de vervolgde kerk en hoopt nadrukkelijk dat westerse christenen van hen leren.
Wat kunnen we leren? Waar kunnen we groeien? Vervolging is voor de meeste christenen in het westen een onbekende werkelijkheid. Als wij het hebben over lijden, heeft het meestal weinig te maken met ons toebehoren aan Jezus Christus. Westerse christenen kunnen rustig meedeinen op de golven van de post-christelijke samenleving. Ook al vormt de christelijke religie niet meer haar fundament, dan nog heeft onze samenleving stevige historische wortels in het christendom. Dat geeft rust. En daar mogen we elke dag dankbaar om zijn. Tegelijk is dit precies het punt waarop ontmoeting met vervolgde christenen ons 'openbreekt'.
Oog in oog met mensen die hun trouw aan Jezus duur moeten betalen, wordt mijn trouw aan Hem heel klein. Er valt nog veel te groeien in trouwe volharding. 'Volharding' is een woord dat niet bepaald centraal staat in een westers-christelijke woordenschat. Maar als je het Nieuwe Testament openslaat, kom je het regelmatig tegen. In zekere zin staat de pijnlijke ervaring van de vervolgde kerk veel dichter bij de werkelijkheid zoals we die in de Bijbel ontmoeten. Voor de allereerste volgelingen van Jezus was vervolging geen ver-van-hun-bedshow. Het zou nog een paar decennia duren vóór de christenvervolging zich in al haar heftigheid voordeed, maar minachting en discriminatie van christenen zijn voelbare werkelijkheden in het Nieuwe Testament.
De apostelen riepen op om te volharden in dit soort situaties en zo trouw te blijven aan Jezus Christus. Ze kenmerkten die volharding ook duidelijk als een waardevol onderdeel van Gods missie in deze wereld. Want, zoals je in Little Amal het Syrische vluchtelingenmeisje ontmoet, zo ontmoet je in een vervolgde christen de lijdende Christus zelf. Hij wil mensen aanraken en hun in zichzelf gesloten wereld openbreken. En dit is misschien wel het belangrijkste dat de vervolgde kerk ons kan leren: beter zicht nog op Christus en wat Hij van ons vraagt. De veilige omgeving die een post-christelijke samenleving ons biedt, kan immers zomaar een plek worden waar Christus zelf aan ons zicht onttrokken wordt.