“Dit irrationele systeem van accumulatie, economisch afval, gefinancialiseerde welvaart en ongelijkheid moet weg.”
Moeten we dan gaan naar een krimp van de economie? “Het concept van ‘grenzen aan de groei’ is eigen aan de ecologische kritiek die focust op de draagkracht van de natuur. Continue groei is ook voor marxistische ecologen onmogelijk zonder een totale ontsporing van het ‘systeem Aarde’.”
“Het probleem is dat de aanhangers van een krimpende economie de ecologische crisis zien als een gemeenschappelijk probleem voor de ‘mensheid’ en economische groei als louter een kwantitatieve kwestie. Ze maken geen onderscheid tussen de elites en de grootverdieners enerzijds, en de werkers en de zwakkeren in de samenleving – of ze nu in Bangladesh of New Orleans wonen – anderzijds. Nochtans zijn het op de eerste plaats die laatsten die de economische en sociale gevolgen van de ecologische crisis betalen. De inzet moet dus niet zijn nulgroei, maar eerder nulaccumulatie.”