Sarah Crossan heeft ‘Een’, over de Siamese tweeling Grace en Tippi, geschreven in een soort prozastijl. Hier moest ik aan wennen, heel erg aan wennen. Nu, een tijdje na het lezen van dit boek, weet ik nog steeds niet of ik die schrijfstijl echt wat vind. Het haalde me uit mijn ritme en was voor mij niet heel prettig. Toen ik me eenmaal over de schrijfstijl heen had gezet, begon het verhaal me te raken.