'Eindelijk weer een bal trappen op een veld' | De Volkskrant
InterviewRKC-speler Mario Bilate
'Eindelijk weer een bal trappen op een veld'
Hoe blijven sporters fit in coronatijd? RKC-speler Mario Bilate mocht na weken krachtwerk eindelijk weer 'normaal' trainen.
Bart Vlietstra 29 april 2020, 21:13
Je was vrij uitgesproken over voetballen in coronatijd; dat wilde je niet, te riskant. Maar toch ben je woensdagochtend als een van de eerste profs weer gaan trainen bij je club RKC.
'Mijn vriendin zei voordat ik wegging: hoe ga je dat doen met jongens groeten en douchen? Waalwijk ligt in zwaar getroffen gebied. Maar de club heeft van tevoren uitgebreid via mail en een videocall uitgelegd dat alle mogelijke voorzorgsmaatregelen, aan de hand van de richtlijnen van het RIVM, zijn genomen. En ik moet zeggen: het was een bizarre ervaring. Overal was met tape op de grond aangegeven waar je precies mocht lopen, had je een deadlift gedaan met een stang dan werd die direct daarna ontsmet door een krachttrainer die handschoenen droeg. Er waren aparte bakken voor hartslagmeters en bidons, je mocht de bal niet met je handen aanraken, niet spugen op het veld en je auto moest je parkeren met een parkeervak ertussen. Het leek op een centrum voor mensen die een fobie voor fysiek contact hebben of zoiets.'
Het had dus niet veel met een normale training te maken?
'Nee, maar toch ook wel. Ik heb eindelijk weer echt een bal kunnen trappen op een veld. Heerlijk! Ik trainde samen met mijn ploegmaat Paul Quasten, we deden eerst een krachtcircuit binnen en daarna pass- en trapoefeningen met sprints buiten. Konden op die manier echt onze hartslag omhoog brengen. Maar alles op ruim anderhalve meter afstand van elkaar. Als sporter zweet je flink dus daar moet je rekening mee houden.'
Hoe heb je jezelf de voorbije weken fit gehouden?
'Ik heb best veel krachtwerk gedaan bij een personal trainer die de spullen voor me buitenzette en aangaf wat ik moest doen. Ik heb heuvels beklommen, duizenden traptreden, ik ken elke struik langs de Kralingse Plas in Rotterdam waar ik woon. Is normaal, ik ben prof. Maar ik zeg je eerlijk dat ik ook wel eens drie, vier dagen niets heb gedaan als er weer onduidelijkheid was over wanneer er weer gevoetbald mag worden. Het is geestdodend als je geen doel hebt.'
Het duurt nog zeker vier maanden voordat er mogelijk weer een wedstrijd georganiseerd mag worden.
'Ja, maar misschien mogen we steeds meer doen tijdens trainingen. Ik hunker toch wel naar partijtjes op het scherpst van de snede. Op een wedstrijd met belangen, met publiek. Ook al is dat nog ver weg. Gezondheid moet altijd voorgaan, eerst alle signalen op groen. Het was verstandig om de competitie af te blazen. Het zou raar zijn om te gaan voetballen terwijl de rest van het leven praktisch stilligt en iedereen zo voorzichtig mogelijk doet om het virus te remmen.'
RKC stond vrij hopeloos laatste, maar speelt komend seizoen toch eredivisie, zo besloot de KNVB. Nog gefeest via Facetime?
'Dat was een aangename verrassing, maar we hebben het niet gevierd. Er waren meerdere scenario's mogelijk. Ik handhaaf me liever op een andere manier. Als mensen me feliciteren weet ik niet hoe te reageren.'
Is RKC zelf direct geraakt door het virus?
'Er zijn wel mensen met een directe connectie met de club ziek geworden, begreep ik. Sommigen hebben naasten verloren. Daarom voelde het een beetje dubbel om weer te gaan trainen. Aan de andere kant wil iedereen verder met zijn werk. We hebben ook best een hechte groep, ik had de jongens gemist. Via Facetime en sociale media kun je zien wat ze uitspoken, maar dat is toch anders. 'Ik heb nog meer gemerkt dat ik echt een teamsporter ben. Ik vind het leuk om met anderen te trainen, iets te bereiken. Toen ik een kruisbandblessure had heb ik ook veel voor mezelf getraind. Dus het is niet nieuw voor me. Maar ook toen miste ik de interactie, de kameraadschap, de humor.'
Viel er nog iets te lachen?
'Nou ja, je moest op de weegschaal gaan staan. Maar dan mag er natuurlijk niemand bij je in de buurt staan. En dan moet je zelf roepen hoeveel je weegt. Kun je makkelijk smokkelen. Heb ik niet gedaan, hoor.'
Hoe ging het nou met groeten en douchen?
'Dat doe je half vanuit je auto. Op de juiste afstand. Het handen schudden en omhelzen komt ooit wel weer. Ik wil niemand in gevaar brengen. Douchen moet je thuis doen. Ik zit nu doorweekt van het zweet in mijn trainingskloffie in de auto naar Rotterdam. Die auto gaat er niet beter van ruiken. Maar dat heb ik er graag voor over.'