Door hun opvoeding en in mindere mate hun opleiding hebben mensen uit de hogere klassen een habitus ontwikkeld waarin ‘hoge cultuur’ centraal staat. Zij zijn geneigd om kunstwerken meer op vormaspecten, originaliteit en de verhouding tot andere kunst te beoordelen dan op de inhoud, het oproepen van emoties en het directe nut. Al dan niet bewust zetten ze zich daarmee af tegen mensen uit lagere klassen. Omgekeerd hebben mensen uit de midden- en arbeidersklasse die hogerop willen, vaak niet genoeg aan een hoge opleiding om volledig geaccepteerd te worden door de hoogste klassen. Ze beschikken over onvoldoende ‘cultureel kapitaal’, hoge cultuur zit niet in hun ‘habitus’. Meerdere actuele onderzoeken over het profiel van de Vlaamse cultuurparticipant bevestigen deze stelling helaas.
Europa is de norm geworden waartegen de rest van de wereld wordt afgezet, om de eigen superioriteit te benadrukken.