ik dus, m.u.v. de plakplaatjes.
En met mij liever ook geen ruzie. Als we met hem in gesprek raken hebben we al snel in de gaten dat het ruwe bolster blanke pit is. 'Brown' is zijn achternaam.
Het stel heeft ook een alleraardigste witte-krullebol-poedel. Alleraardigst omdat het beest de hele dag in de camper blijft liggen, wat vooral voor Monique erg fijn is dus.
De poedel heeft trouwens ook een volledige naam: 'Charlie Brown'. Ja, hoe kom je erop…
Vijf uur in de middag is de geplande aankomsttijd. Het wórdt half zes. Helaas wordt het pas 19:00 uur dat we de boot af kunnen. Volgens het bootpersoneel houden de Italianen stiptheidacties. En dat is te zien als we vanaf ons dek op de kade kijken. Alle vrachtauto's worden uitgebreid van buiten, van binnen, van onderen en van boven bekeken.
Het zal mogelijk allemaal ook wel te maken hebben met het vluchtelingenprobleem denken we.
Overigens was ik gisteren vergeten te vermelden dat er net voor vertrek uit Patras nog een verstekeling onder een Franse camper gehaald werd. Te zien aan de dubbelgevouwen manier van lopen moet hij er al een hele tijd onder gehangen hebben. Het was hem dus toch gelukt door de goede beveiliging in de haven te komen.
Beste camperaars, jullie zijn dus gewaarschuwd!
Opeens kunnen we de boot af. We zeggen snel de Brown-familie gedag, geven ze onze MM2Greece-sleutelhangerklompjes en daar gaan we dan. We hadden al bedacht om nog een 300 kilometer te rijden en te overnachten in Modena (Italië) op dezelfde camperplaats als op de heenweg.
Helaas komen we in een file terecht, veroorzaakt door een in de brand geraakte auto. Dat geeft Monique wel even de tijd om een paar lekkere sandwiches te maken. Handig toch als je het hele buitenhuis bij je hebt…
Als we laat in de avond op de inmiddels ons bekende camperplaats aankomen staat er behalve enkele jongelui niemand.
Na een borrel en een wasbeurt gaan we slapen. Morgen maken we het weer vroeg dag want we hebben 800 kilometer in de planning, ongeveer het maximum wat ik op één dag wil rijden.