Orlando - Mounir Samuel
14 jun / Orlando
Moeders die het uitschreeuwen naar hun verloren zonen. Mannen die elkaar in de armen vallen. Vrouwen die elkaar huilend in de ogen zien.
Meer dan vijftig doden. Broers, zussen, minnaars, vrienden.
Vermoord in naam van een God die niet zou houden van zijn eigen schepselen. Vermoord door een man die zelf niet accepteren kon dat hij voelde wat hij voelde. Vermoord in naam van de terreur, de haat, het ultieme kwaad.
Na de ontzetting volgt de woede, na de tranen de gebalde vuist, na de shock de explosie.
Terrorisme kent geen discriminatie, zij doodt alles en iedereen. De slachtoffers allereerst, maar ook een deel van de nabestaanden. Blank en zwart. Jong en oud.
Maar wat deze terreurdaad anders – en misschien daarom zo gruwelijk – maakt is dat zij specifiek gericht is op de liefde die niet zijn mag, die in de ogen van velen niet bestaan mag, die in de handen van dit ene monster moest worden uitgeroeid.
Ik zie de berichten op het internet. Op sociale media worden virtuele lopen leeggeschoten. Met onzichtbare kogels schieten we op moslims, de islam, alle buitenlanders met een verkeerd kleurtje, religie als eeuwig kankergezwel.
Een maand eerder: Pink Istanbul. Turkse en Marokkaanse-Nederlanders draaien los met hun heupen. Moslima's met en zonder hoofddoek, zoenen elkaar. Ook zij zijn onderdeel van de rainbow pride. We zouden het haast vergeten te midden van alle woede en nijd.
Een dag na de aanslag zit ik met mijn islamitische geliefde bij het homo-monument. Hoofd op elkaars schouders, bidden we tot onze God. Zij bidt naar Allah, ik ook. In het Arabisch is het woord voor de Allerhoogste voor christenen en moslims gelijk. In onze liefde voor elkaar en de gevallenen in Pulse zijn wij allen gelijk.
Terrorisme, terreur en haat zijn altijd op de liefde uit. Er is maar één antwoord; love harder. Laten we onze veelzijdigheid aan kleuren trots blijven tonen en staan waarvoor we altijd hebben geleefd: de liefde, er is geen groter goed en sterker wapen dan dat. Het is onze roze schat.