“Hue” begint als een redelijk onschuldige piano ballad. Die piano wordt al snel verstoord door een een synth en een stevige bass. De slepende zang van Sohn neemt je mee doorheen het hele nummer en zorgt ervoor dat je wordt meegezogen in een nieuwe wereld. Naar het einde neemt de synth het nummer volledig over en verdwijnt de onschuld volledig. Een goed oor zou een link kunnen leggen tussen James Blake en dit nummer.
In tegenstelling tot “Hue” komt “Nill” meteen met de deur in huis vallen. Een stevige drumgroove en donkere synths nemen het volledige nummer over. Sohn zijn zang klinkt veel minder slepend als op het vorige nummer. De link met zijn vorige plaat is meteen terug te vinden in dit nummer. Desondanks blijft het liefdesthema duidelijk hoorbaar en vormt het de rode draad tussen beide songs.
De naam Starrah doet waarschijnlijk niet meteen een belletje rinkelen bij de modale muziekliefhebber, hoewel ze al te horen was op nummers…

Nou, dan is er vast iemand anders die er wat van weet. Mijn naam is Ted van Lieshout en ik kom op bezoek bij een paar klassen.
Dat is de stichting in Amsterdam die bemiddelt als scholen, bibliotheken, theaters, enzovoort, een schrijver op bezoek willen hebben.
Maar u kent de school beter dan ik, dus u weet vast wel iemand te vinden die er meer van zou kunnen weten.
Ja, wat wilt u dan dat ik doe? Dat ik klas in klas uit loop om uit te vinden waar ze op me zitten te wachten?