De baksteenindustrie was de nieuwe partner die wel raad wist met de metershoog opgeslibde klei van de uiterwaard. De oorspronkelijke natuurontwikkelingsplannen voor de Millingerwaard gingen uit van reliëfvolgende ontkleiing. De finesse zat ‘m in dat begrip reliefvolgend. De klei werd op zo’n manier afgegraven, dat de zandige ondergrond met restanten van oude geulen, eilanden en oevers werd blootgelegd. Een landschap waar de natuur zijn voordeel mee deed en dat recht deed aan de historische footprint van de rivier. De inrichting vorderde gestaag door de goede samenwerking met kleiwinners en overheden.
Na de hoge waters in 1993 en 1995 kreeg het afgraven van klei een impuls. Er moest naast nieuwe natuur ook ruimte komen voor opvang en snelle afvoer van hoogwater. Rivierveiligheid en natuurontwikkeling gingen voortaan hand in hand. De Millingerwaard-aanpak had de inspiratie geleverd voor het “nieuwe denken” in het overheidsprogramma Ruimte voor de Rivier. Niet alleen de dijken maar ook landschappelijke ingrepen zoals het verwijderen van eeuwendikke sedimentlagen en de aanleg van nevengeulen helpen overstromingen te voorkomen.