De uitbraak leidde tot neologismen in de Nederlandse taal zoals coronacrisis, weigerklanten, coronaspuger, en coronahufter. Onder coronahufters worden, onder andere, klanten verstaan die zich niet houden aan de richtlijnen in winkels om de kans op besmetting van het coronavirus zo klein mogelijk te houden en daarbij geweld gebruiken en/of schelden.[204] Met weigerklanten worden personen bedoeld die zich niet aan het winkelprotocol houden.[205] Ze schenden bijvoorbeeld de richtlijn om in een supermarkt een winkelwagen te gebruiken, ook bedoeld om het coronavirus te bestrijden doordat een winkelwagen automatisch afstand schept. Een ander woord was dat van anderhalvemetersamenleving, waarmee bedoeld werd dat eenieder conform de landelijke regels 1,5 meter afstand diende te houden tot personen waarmee men niet veertien dagen lang in quarantaine was geweest en die niet tot het eigen huishouden behoorden.