Het blijft een heikel punt om een film te waarderen die gebaseerd is op een klassiek verhaal. Meestal doet een regisseur er goed aan om het alom bekende verhaal op de achtergrond te zetten en meer nadruk te leggen op de esthetische punten. Polanski is hier half in geslaagd.
Helemaal met The One Ring eens, film was even goed als het boek/toneelstuk; niet dus. Het acteren was matig, de sets zagen er belabberd uit en de finale was lachwekkend en ongelovelijk slecht. Echt waardeloos.
Macbeth(The Scottish Play!) is natuurlijk qua verhaal één van Shakespeare's beste met dat heerlijk bloederige thema: hoogmoed komt voor de val.
Jon Finch speelt zijn rol van machtswellustige Macbeth zo goed, dat ik mij afvraag of de Academy deze film wel in 1971 gezien heeft. Hij houdt het theatrale achterwege en zet overtuigend neer. Ook Polanski's regie nam het idee weg dat het allemaal gebaseerd was op een toneelstuk. Een aantal prachtige sets en camerabewegingen zorgden ervoor dat ik niet naar een stuk op een podium aan het zien was.
Vanaf ongeveer halverwege de film, is de film op zijn sterkst. Het verhaal wordt grimmiger, en Macbeth en zijn vrouw gaan ten onder in paranoia en woede/ agressie. Prachtig hoe dat verbeeld is door Polanski!
Op zich een goede MacBeth-verfilming, cinematographisch zeer sterk, maar toch heb ik er wat problemen mee. Aan de ene kant kiest Polanski voor een hele realistisch verfilming, aan de andere kant houdt hij wel de theatrale dialogen in stand. Dat stoorde me, het past niet bij elkaar. Throne of Blood van Kurosawa vind ik toch een stuk geslaagder.
Polanski heeft de tragedie van Shakespeare heel getrouw verfilmd. Het verhaal is bijna identiek aan het stuk. Alleen is er iets mis met de verfilming. Visueel soms erg goed, qua regie ook en de muziek, decors en kostuums zijn allemaal best mooi. Maar de film heeft geen ziel, het heeft geen leven in zich. Macbeth is leeg.
Ik was niet zo weg van de cast en alles kabbelt maar langzaam voort. Daarnaast doet Macbeth ook erg gedateerd aan. Er komen erg neppe en vooral klungelige dingen in voor. Acties en emoties van de acteurs werken eerder op de lachspieren dan dat ze je ontroeren.
Vooral de gevechten zijn een struikelpunt. Het eerste gevecht met Banquo was erg goed, heel realistisch. Mijn complimenten voor Polanski. Maar het eindgevecht was veel te slecht. Aan het wegrollen en wachten met slaan zie je te duidelijk dat het geacteerd is. Daarnaast vallen ze constant over elkaar heen en dat is gewoon belachelijk.