Macroplata (wat 'grote plaat' betekent) is een geslacht van uitgestorven Plesiosauria behorend tot de orde Sauropterygia. De naam betekent grote, of lange, plaat. Fossielen zijn bekend van lagen uit het Vroeg-Jura van Europa. Macroplata kon een lengte bereiken tussen 4,5-4,65 meter lang en woog tot vijfhonderdvijftig kilogram.

Uiterlijke kenmerken 
Het was een pliosauriër, maar had de lange nek van een plesiosauriër. Dit duidt erop dat het een primitief geslacht van een van de twee groepen is. De zware kop en een groot paar achterste flippers laten echter zien dat het een pliosauriër was. De nek was lang, maar robuust. In de kaken stonden puntige tanden voor het vangen van vis, maar ook dikkere en stompere tanden voor zwaardere prooien. Net als andere plesiosauriërs leefde Macroplata waarschijnlijk op een dieet van vissen en gebruikte hij zijn scherpe naaldachtige tanden om prooien te vangen. Zijn schouderbeenderen waren vrij groot, wat wijst op een krachtige voorwaartse slag voor snel zwemmen. Macroplata had ook een relatief lange nek, tweemaal de lengte van de schedel, in tegenstelling tot pliosauriërs.

Een andere soort, Macroplata longirostris (voorheen Plesiosaurus longirostris genoemd), die iets later leefde, tijdens het Toarcien, werd ook in het geslacht opgenomen; echter, in 2011 door Benson et al. heringedeeld als een pliosauride in het geslacht Hauffiosaurus als Hauffiosaurus longirostris.

Beschrijving 
Macroplata had een langwerpige schedel, waarbij meer dan de helft van zijn schedellengte werd ingenomen door een ruwweg driehoekige snuit. De premaxillae (voorste bovenkaaksbeenderen) dragen elk zes tanden, waarbij de eerste de kleinste is en de tweede, derde en vierde de grootste. Samen vormen ze het afgeronde gebied aan de voorkant van de kaak en hebben ze een ruw buitenoppervlak met foramina, richels en groeven. De snuit is vernauwd waar de premaxillae grenzen aan de maxillae (de grotere bovenkaakbeenderen). Deze botten blijven met elkaar in contact komen totdat ze het niveau van de uitwendige neusgaten (openingen voor de neusgaten) bereiken. Terwijl de premaxillae voorbij dit punt smal worden, strekken ze zich ver naar achteren op de schedel uit en vormen een richel achter de uitwendige neusgaten. De bovenkant van elke bovenkaak is versierd zoals die van de premaxillae. De voorranden van de oogkassen worden gevormd door de maxillae. De maxillae lijken ook de voor- en buitenranden van de uitwendige neusgaten te vormen, hoewel een slechte bewaring het moeilijk maakt om dit te verifiëren. De beter bewaarde bovenkaak van het holotype draagt achttien alveoli (tandkassen), met de kleinste aan de achterkant. De maxillaire tanden zijn gescheiden van de premaxillaire tanden door een spleet (diastema). De tanden van Macroplata hebben cirkelvormige doorsneden en hebben verticale richels die allemaal in de buurt komen van de punt van de tand (weinigen bereiken deze daadwerkelijk).

De frontalia van Macroplata zijn lang, variërend van uitwendige neusgaten tot temporale fenestrae (grote openingen aan de achterkant van de schedel), en worden breder naar de achterkant van de schedel toe. Ze dragen foraminae en vormden waarschijnlijk de achterste randen van de uitwendige neusgaten. De frontalia zijn van elkaar gescheiden door de premaxillae aan de voorkant en de pariëtalen (botten aan de achterkant van het schedeldak) aan de achterkant, met een klein contactgebied ertussen. De frontalia articuleren met de prefrontalia boven de oogkassen. De prefrontalia maken deel uit van de bovenrand van de oogkassen. De postfrontalia vormen de grens tussen de oogkassen en de temporale fenestrae, en elk bot draagt een richel die loodrecht op de lengte van de schedel loopt. Bij de ontdekking van Macroplata werd door verschillende bronnen beweerd dat het foramen van de pijnappelklier zowel groot als klein was. Omdat het later werd vervaagd door gips, is de ware grootte onbekend.

De parasphenoïde (een middellijnbot in het achterste deel van het verhemelte) is glad en ongeveer ruitvormig, met een breed oppervlak aan de voorkant dat articuleert met de pterygoïden. De posterieure interpterygoïde leegtes (openingen in het verhemelte) zijn ongeveer elliptisch. In tegenstelling tot andere plesiosauriërs zijn hun achterste uiteinden naar binnen gericht, waardoor deze eigenschap een autapomorfie is van Macroplata. Het is onduidelijk waar de parasphenoïde het basioccipital (het onderste bot van de achterste hersenpan) ontmoet, hoewel een mogelijke hechting tussen deze botten aanwezig is, ongeveer ter hoogte van het achterste uiteinde van de achterste interpterygoïde leegtes. Dit suggereert dat het achterste deel van het verhemelte bestond uit de basioccipital. De occipitale condylus (het oppervlak waarnaar de wervels articuleren) steekt buiten het verhemelte uit, van onderaf gezien. De occipitale condylus wordt uitsluitend gevormd door de basioccipitale, waarbij de exoccipitale opisthoics (zijbeenderen van de achterste hersenpan) niet deelnemen. De paraoccipitale uitsteekels (de langwerpige gebieden van de exoccipitale-opisthoica) van de laatstgenoemde botten dragen brede bovenoppervlakken en hellen naar beneden en naar voren. Het foramen magnum (de opening boven de occipitale condylus) is vernauwd tot een acht-vorm. Het supraoccipitale (het bovenste bot van de achterste hersenpan) is breder dan hoog.

De mandibulaire symfyse (waar de twee zijden van de onderkaak samenkomen en samensmelten) draagt zeven of acht tandparen en is aan de zijkanten bedekt met foraminae. De hechting tussen het dentarium (tanddragende onderkaakbot) en het angular (een van de achterste mandibulaire botten) heeft de vorm van een rechte lijn die naar boven en naar achteren afloopt. De angular (een binnenste mandibulaire bot) kan deel uitmaken van de mandibulaire symphysis. Het blijft contact maken met de onderkant van het dentarium totdat de hoek hen verder naar achteren scheidt. De hoekvorm vormt het gehele onderoppervlak van de achterkaak en wordt breder onder het kaakgewricht voordat hij smaller wordt om het onderste deel van het retroarticulaire uitsteeksel te vormen. Het gewricht vormt het bovenste deel van het retroarticulaire uitsteeksel (een puntige projectie van bot achter het kaakgewricht). Het retroarticulaire uitsteeksel is breed en zwak gehoekt naar de middenlijn van de schedel.

Macroplata draagt zesentwintig halswervels. De delen van de atlas en de draaier, de eerste twee halswervels, zijn niet helemaal met elkaar versmolten. Het centrum (wervellichaam) van de atlas wordt omgeven door het halvemaanvormige atlantale intercentrum eronder en de atlantale wervelbogen aan de zijkanten, en is van onderaf niet zichtbaar. Het onderste oppervlak van het intercentrum van de draaier loopt taps toe naar een naar voren gericht punt. Voorbij de draaier, de onderkanten van de cervicale centra dragen kielen, met aan elke kant een prominente put waarin zich een klein subcentraal foramen (gaten aan de onderkant van de wervels) bevindt. De matig lange cervicale centra zijn amficoeleus (concaaf aan beide zijden) en iets breder dan hoog. De voorkanten, achterkanten en zijkanten van de centra zijn ruw. De zygapophyses overspannen ongeveer even breed als de centra, en de gewrichten waarmee ze articuleren zijn naar boven en naar binnen gericht. De onderste delen van de doornuitsteeksels zijn smal van links naar rechts. De halswervels worden groter in de richting van de achterkant van de nek en de gewrichten tussen de wervelbogen en centra worden steeds spitser. De halsribben zijn tweekoppig (het oppervlak dat aansluit op de wervels is gevorkt) en hun koppen zijn ongeveer rond.

Classificatie 
Het was een primitief lid van de Pliosauroidea, die meestal gekenmerkt wordt door hun korte nekken en grote koppen. Grote soorten als Kronosaurus hadden een lange, ietwat krokodilachtige kop. De kop van de Macroplata zag er ongeveer zo uit, hoewel iets korter en stomper, en had ook de gebitskenmerken van een pliosauriër.

Plesiosauria