Götz sloot zich direct aan bij de ANWB, en dat maakt Hoffmann's Vertellingen tot een van de oudst aangesloten bondshotels. De zoon van Götz volgde zijn vader op, maar had eigenlijk geen zin in een bestaan als hotelier; vandaar dat de zaak verkocht werd aan ene mevrouw Hoffmann, een zus van liedjeszanger Cornelis Vreeswijk. (Bij ons voornamelijk bekend dankzij 'De nozem en de non'; in Zweden werd hij staatssecretaris van Cultuur, maar dat terzijde.) De vriend van mevrouw Hoffmann was erudiet, of wellicht gewoon een operaliefhebber, en stelde voor om het hotel naar Hoffmann's Erzählungen te noemen. Toen zij - na slechts twee jaar - de zaak van de hand deed, bleef de naam bestaan onder een reeks opvolgers.
In 1996 ging het eigendomsrecht over op Karel en Alie Touwen. 'Toen wij dit bedrijf kochten, wilden we eigenlijk de naam veranderen', vertelt Alie, 'maar een goed alternatief vinden bleek best moeilijk te zijn. Zoiets als "Het Wapen van Havelte" heeft toch niet dezelfde aantrekkingskracht. Na enige tijd besloten we dat het beter was om ons een beetje in de bestaande naam te verdiepen: we zijn naar een uitvoering van die opera gegaan, hebben relevante boeken gelezen... Zo ging Hoffmann's Vertellingen vanzelf bij ons passen.'
Karel en Alie hadden zes jaar in Australië vertoefd, voordat zij - met als tussenstop een cateringbedrijf - aan het avontuur in Havelte begonnen. 'We waren emigranten, maar wel met het voornemen dat we naar Nederland zouden terugkeren als we na vijf jaar niet tevreden waren met ons nieuwe bestaan,' verklaart Karel. 'Australië is een mooi land, maar onze kinderen misten hun opa's en oma's. Ook voor mij had "Down Under" aan verlokkingen ingeboet. Ik had al bijna vier jaar in Nieuw-Zeeland gewoond, en eigenlijk bracht Australië niets nieuws. De natuur en de ruimte zijn prachtig, maar het komt er toch op neer dat de ruimte tussen je oren moet zitten...' Alie: 'We zijn er wel een beetje van geschrokken dat we binnen een half jaar na terugkomst weer gewoon in alle hokjes en vakjes zaten.'