Jessica Jones S02: je bent wie je bent? | de Lagarde
Jessica Jones S02: je bent wie je bent?
11 maart 2018 · Door Bregtje Schudel
Een even inventieve als angstaanjagende schurk als Kilgrave laat zich natuurlijk moeilijk evenaren. Maar het tweede seizoen laat zien dat Jessica Jones geen mannen nodig heeft.
'Mijn hele familie kwam om bij een auto-ongeluk… Iemand voerde gruwelijke experimenten op me uit…Ik werd ontvoerd, verkracht en gedwongen iemand te vermoorden…En nu sta ik hier een stompzinnige bal tegen een muur aan te gooien…'
Een betere samenvatting van het eerste seizoen (en de achtergrond) van Jessica Jones kan je je haast niet wensen. Toch blijft voorafgaand aan het tweede seizoen de belangrijkste vraag staan: hoe gaat deze het succes van het eerste seizoen evenaren?
Het eerste seizoen had in Kilgrave (David Tennant) één van de beste en meest complexe slechteriken uit het Marvel-universum (naast Erik Killmonger uit Black Panther). Hij was geen stereotiepe bullebak, of typisch kwaadaardig genie uit op totale wereldoverheersing, maar zijn superkracht was ongeëvenaard: de kracht andere mensen alles te laten doen wat hij van ze vroeg. De serie was de #Metoo beweging ook bijna twee jaar voor, daar waar het ging over de discussie rond seks, toestemming en macht. Ja, Kilgrave en Jessica hadden een relatie, maar wat houdt dat in wanneer er voor één van de twee partijen niets te kiezen valt? (Jessica tegen Kilgrave: 'je verkrachtte iedere cel in mijn lichaam'). En de serie stelde vragen over wat iemand maakt tot wie hij is. Hoe is het om op te groeien in een wereld waarin iedereen altijd doet wat jij wil? Wat doet dat met je?
Met Kilgrave wist Jessica Jones (Krysten Ritter) ook precies wie ze voor zich had, en hoe gevaarlijk hij was, al wilde niemand haar geloven. De dreiging was voelbaar, zijn komst onvermijdelijk, zoals het dode meisje dat uit de put kruipt in Ringu, of de monsters in It Follows.
Na Kilgrave is het meer traditionele monster van het tweede seizoen onvermijdelijk een beetje een afknapper. Het begint als een mysterie: het wezen komt uit hetzelfde ziekenhuis als die waar er op Jessica werd geëxperimenteerd, maar is zelfs nog sterker dan dat zij is. En het vermoordt iedereen die ook maar iets met die experimenten te maken heeft gehad.
Natuurlijk heet de serie niet Kilgrave, maar Jessica Jones, en valt er aan het titelkarakter nog genoeg te genieten. In het eerste seizoen ging Jessica gebukt onder een trauma, maar vrees niet: ook in het tweede seizoen is ze nog steeds haar ongenietbare, sarcastische, whiskyzuipende zelf. Ze heeft New York dan misschien wel van een levensgevaarlijke misdadiger afgeholpen, maar voor de meeste 'gewone' mensen, zoals nieuwe buurman Oscar (J.R. Ramirez) en concurrent Pryce Cheng (Terry Chen), is ze nog steeds een freak. Ook heeft ze met het doden van Kilgrave haar allereerste vrijwillige moord op haar geweten. Maakt dit haar een moordenaar, zelfs al was het uit zelfverdediging? En dus stelt Jessica – en het tweede seizoen - zich de vraag: is dit wie en wat ze is? Een 'killer vigilante'? Een kunstmatige moordmachine? Een mislukt experiment?
Het tweede seizoen komt uit op de Internationale Vrouwendag. En dat is geen toeval. Niet alleen heeft de serie een vrouwelijke showrunner (Melissa Rosenberg), werd het hele seizoen geregisseerd door enkel vrouwen en zijn ook bijna alle afleveringen geschreven door vrouwen; Jessica Jones wordt ook nog eens bevolkt door sterke vrouwelijke karakters die luidruchtig in opstand komen tegen het beeld van wat en hoe een vrouw behoort te zijn.
Zoals Jeri Hogarth (Carrie-Anne Moss), een lesbische powervrouw, die na enkele bedenkelijke en desastreuze keuzes nu probeert haar leven over een andere boeg te gooien (al blijft het natuurlijk nog wel altijd eigen vagina eerst). Maar vooral Trish Walker (Rachael Taylor), jeugdvriendin en pleegzus van Jessica, worstelt met die bekrompen hokjesgeest. Als 'vrouw' heeft ze het gemaakt: ze is van voormalig kindsterretje Patsy (denk Hannah Montana) uitgegroeid tot een geliefde radiopersoonlijkheid. Maar terwijl haar vriend en tv-verslaggever Griffin (Hal Ozsan) voor echt substantiële verhalen afreist naar conflictgebieden, wordt Trish toch vooral op het hart gedrukt het lekker gezellig bij lifestyle te houden. Daarmee vormt ze een goede tegenhanger van Jessica.
Voor Jessica zijn haar superkrachten een vloek, Trish wil niets liever dan haar onbewogen, vertrouwde leventje - waar ten huwelijk gevraagd te worden door een lookalike van Justin Trudeau het hoogst haalbare is - inruilen voor iets waar ze echt iets kan bijdragen. Regisseur Max, een oude bekende die haar misbruikte toen zij vijftien en hij veertig was, raakt haar dan ook precies op haar zwakste plek: 'Je bent niet bijzonder, je bent volkomen alledaags.'