In de woestijn was de wolk het bewijs van de aanwezigheid van de Heilige Geest en de leiding van God op de weg naar Kanaän. Dat was de garantie en verzekering voor het komen in het beloofde land. Zij moesten zich houden aan de opdracht: ‘Neem het land in bezit!’ De beloften van God reisden met hen mee. Dat was ook zichtbaar in het meereizen van de kist met het gebeente van Jozef. We lezen ervan in Exodus 13:19: ‘En Mozes nam de beenderen van Jozef met zich mee, want die had de zonen van Israël plechtig een eed laten zweren, en gezegd: God zal zeker naar jullie omzien, en dan moeten jullie mijn beenderen hiervandaan met jullie meevoeren.’
De Israëlieten hadden in het geloof gehoorzaam moeten blijven gaan in het spoor van de opdrachten en de beloften van God – dan zouden zij ook zijn aangekomen in het beloofde land. Op Jozua en Kaleb na, zijn de uit Egypte vertrokken Israëlieten echter niet ingegaan in Kanaän vanwege hun ongeloof (Hebr. 3:19).
De zegen en het nut van de geloofsbeproeving en het oprechte geloof lezen we in Jakobus 1:1-8, waarin wordt aangegeven: ‘Jakobus, een dienstknecht van God en van de Heere Jezus Christus, aan de twaalf stammen die in de verstrooiing zijn: wees verheugd! Acht het enkel vreugde, mijn broeders, wanneer u in allerlei verzoekingen terechtkomt, want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt.