Het boek Hebreeën is gericht tot bekeerde Joden, om de overgang van het Oude Verbond naar het Nieuwe Verbond te verklaren. De sabbat en de besnijdenis zijn lang beschouwd als twee van de fundamentele leerstellingen van het judaïsme, waardoor de Joden werden geïdentificeerd als “het volk van God“. In de tijd van Christus was de betekenis van de sabbat echter begraven onder een berg van geboden en verboden.