Een familiereünie, een feest, een drama. Een week nadat ‘Everybody Knows’ het 71ste Filmfestival van Cannes opende, is hij nu te zien in de zalen. Met de Spaanse supersterren Penélope Cruz en Javier Bardem in de hoofdrollen en Asghar Farhadi achter de camera. Je weet wel, de eerste Iraanse regisseur die een Oscar won (‘A Separation’). In Cannes is hij weer in de running voor de Gouden Palm. Redenen genoeg om eens met hem en zijn hoofdrolspeelster te gaan praten op de Croisette.
Penélope Cruz: “Vijf jaar geleden belde Asghar Farhadi ons om over het project te praten. Een jaar later kregen we de eerste versie van het scenario. Gevolgd door een uitgewerkte versie het jaar nadien. Uiteindelijk is hij een tijdje in Spanje komen wonen om zich onder te dompelen in de cultuur van het land.”
Asghar Farhadi: “Toen ik jaren geleden op reis was in Spanje hoorde ik een tragisch verhaal. Ik dacht: “Dit is het ergste wat een familie kan overkomen”. En ik vroeg me meteen af of ik dat zou kunnen overbrengen in een film. Maar ik wou niet over de gebeurtenis zelf praten. Als je een steen in het water gooit, ketst die af. Wat mij interesseert, is niet de steen maar de afkaatsing. Om de innerlijke realiteit van personages te tonen, heb ik een crisissituatie nodig.”
P.C.: “Mijn personage ondergaat een tragische gebeurtenis en alle gevolgen daarvan: wanhoop, depressie, woede… Ze is bang om te verliezen waar ze het meest van houdt. Het was psychologisch heel zwaar om dit personage te spelen. Ik ga altijd tot het uiterste in elke rol. En hier gaat het om een delicaat onderwerp: het lijden van een ouder die bang is voor haar kind. Asghar werkt ook zo: hij wil je doen vergeten dat je op een set staat. Hij is veeleisend maar ook heel gevoelig en lief.”
P.C.: “Over menselijke relaties en het gewicht van het verleden en van geheimen. Het verhaal van deze familie is een metafoor voor de samenleving. Niet in het drama dat hen overkomt, maar in hoe ze met elkaar omgaan.”
Asghar, dit is je eerste Spaanse film en je eerste samenwerking met Penélope en Javier. Hoe heb je hen bij het project betrokken en wat heb je van hen geleerd?
A.F.: “Penélope en Javier kenden mijn films en wilden eraan meewerken. We hebben veel gepraat voor elke scène, om een gemene deler te vinden. Lukte dat niet, dan draaiden we niet. Ik vroeg hun mening over de opnames en ze hebben me geholpen de film een identiteit te geven. Ik voelde me niet in het buitenland, maar thuis.”
P.C.: “Het is een heel universeel verhaal, want het gaat over ons allemaal. Maar als het zich in een ander land zou afspelen, zouden bepaalde elementen anders zijn. Het is nu toevallig Spanje, en ik vind het geweldig dat er geen enkel cliché in zit. Je vergeet helemaal dat de regisseur geen Spanjaard is.”
A.F.: “Als ik de film in Iran gedraaid had, zou het verhaal wel hetzelfde zijn maar er helemaal anders uitzien. In Iran is eer een heel sterk begrip. Dat zou dus nog een prominentere rol spelen dan in dit klein Spaans dorpje. Ik had echt zin om een lokale Spaanse film te maken. En als een film oprecht lokaal is, dan wordt hij universeel.”
P.C.: “We hebben al negen films gedraaid, maar enkel in ‘Jamón Jamón’, ‘Vicky Cristina Barcelona’, ‘Loving Pablo’ (binnenkort in de cinema) en deze zijn we ook samen op het scherm te zien. Niet dat we dat elk jaar van plan zijn hé (lacht). Dat is niet echt gezond, denk ik. ‘Loving Pablo’ hebben we twee jaar geleden gedraaid, maar in sommige landen komt hij nu pas uit. Wat leuk is, is dat onze personages in die twee films erg verschillend zijn. We vallen dus niet in herhaling.”
A.F.: “Tijdens de opnames is het onmogelijk daarmee bezig te zijn. Als de film nadien op een of ander festival uitgenodigd wordt, ben ik natuurlijk heel blij. Maar ik zou niet teleurgesteld zijn als ze me niet hadden gebeld.”
P.C.: “Ik ben er zeker van dat sommige dingen anders zijn op een biologisch niveau. Dingen die ik nu pas echt begrijp. Toen ik vroeger een moeder speelde, dacht ik nooit: “Wist ik maar hoe het voelde”, omdat ik altijd al een sterk ontwikkeld moederinstinct had. Ik was nu eenmaal de grote zus.”
In zijn nieuwe film, ‘Everybody Knows’, neemt de fascinerende Iraanse regisseur Asghar Farhadi (‘A Separation’, ‘The Salesman’) ons mee naar een Spaans dorp waar een jonge vrouw op het punt staat te trouwen. Haar zus (Penélope Cruz), die in Argentinië woont, vliegt voor de gelegenheid samen met haar kinderen over. Wanneer een incident het feest verstoort, staat de schijnbare harmonie van de kleine gemeenschap op springen. ‘Everybody Knows’ is een film over geruchten en geheimen waarvan je dacht dat ze verborgen zijn maar die eigenlijk iedereen kent. Zoals gewoonlijk orkestreert Farhadi een menselijk drama dat begint met een plots mysterie. Hij observeert hoe dat de relaties tussen mensen beïnvloedt. Penélope Cruz zet een ijzersterke vertolking neer, en ook Javier Bardem (Meneer Cruz) en de duistere Argentijn Ricardo Darín maken indruk. Maar dit is in de eerste plaats een ensemblefilm (Farhadi komt niet voor niets uit het theater), die gedragen wordt door sterke Spaanse acteurs en actrices (Bárbara Lennie, Javier Cámara). ‘Everybody Knows’ is misschien niet even trefzeker als zijn voorgangers (sommige aspecten van het scenario komen wat geforceerd over) maar is niettemin een aangrijpend psychologisch drama. Content state: Writing In use by: Proofreading state: Reporter(s): Last modified: 15-05 12:34 - Di Palma Alessandra Requested size: 2768 s. Actual size: 1229 s. - 150.92m Category:
Andere bedrijven zoals Intamin AG, Vekoma en Bolliger & Mabillard richten zich vooral op grote, snelle achtbanen. Zamperla concentreert zich vooral op familie-attracties die makkelijk in massaproductie gemaakt kunnen worden, en makkelijk afgebroken en verplaatst kunnen worden.