Najaar 2018 - Leona
Leona verloor haar man,
maar niet haar glimlach
OVER EMOTIONELE EENZAAMHEID NA HET VERLIES VAN EEN DIERBARE
Leona groeide op in een huis waar zorg en aandacht voor de andere centraal stond. Amper veertien jaar oud hielp ze al in de buurt mensen die assistentie konden gebruiken. Een toekomst in de zachte sector leek vanzelfsprekend. En zo gebeurde ook. .
Haar hele loopbaan was ze als thuisverpleegster kind aan huis bij mensen die zorg behoefden. Maar daarnaast nam Leona ook heel wat verantwoordelijkheden op in het verenigingsleven. "Mijn man en ik hadden een vol en rijk leven. Waar we maar konden, probeerden we anderen te helpen. Daar leefden we voor. Soms waren we samen op pad maar vaak gingen we ook elk onze eigen weg. Dat sociaal contact was cruciaal en maakte ons leven boeiender. Net zoals een leuke plek creëren voor onze kinderen en kleinkinderen, de familie samen brengen, vrienden uitnodigen, …"
Tot zes jaar geleden haar man plots ernstig ziek werd. De specialist gaf hem nog een half tot vijf jaar. Het werden uiteindelijk zeven maanden. "In de periode die ons nog restte, zaten we vaak dicht bij mekaar. Pakten we elkaar vast. Lag ik naast hem in zijn ziektebed. Keken we elkaar aan zonder veel te zeggen. Soms vroeg hij zich luidop af hoe het verder moest met mij, wanneer hij er niet meer zou zijn. Ook al vloeiden de tranen spontaan, toch stelde ik hem telkens gerust. Het zou me wel lukken. Ook al wist ik soms zelf niet goed hoe."
Maar het lukt haar wel, ook al sluimert de pijn van het gemis nog onder het oppervlak. "Ik ben omringd door familie, vrienden, mensen uit de sociale beweging ... en toch overvalt me regelmatig een soort emotionele eenzaamheid. Ik mis onze hechte band. Het dicht bij elkaar zijn, letterlijk en figuurlijk. Het diepe gevoel een vertrouwenspersoon te hebben met wie je alles kunt delen."
Ondanks het verdriet pikte Leona de draad van het leven terug op, o.a. dankzij de steun van velen. "Ik laat mezelf toe om af en toe verdrietig te zijn en soms word ik overmand door de emoties. Maar tegelijk is het belangrijk om terug licht in je leven te laten. Soms zet ik alle ramen in huis even open om – letterlijk en figuurlijk - 'ademruimte' te krijgen. Ondanks alle verdriet moet je weer een doel hebben in je leven en tegelijk genieten van de
kleine dingen. En dat gaat makkelijker met mensen om je heen. Als mijn doosje met knuffels op is, bel ik mijn kinderen dat ze dringend moeten langskomen (lacht). Ik ga wandelen, zoek de mensen op, sla een praatje … en ben nog altijd vrijwilliger bij Samana. Zij ondersteunen mensen met een chronische ziekte en hun mantelzorgers. Ik was zelf jarenlang mantelzorgster voor de moeder van m'n man. Ze woonde bij ons in, dus ik weet hoe zwaar het is om al je energie en tijd nodig te hebben om de zorg voor iemand anders op je te nemen. Het is belangrijk om niet alles zelf te willen doen maar ook eens open te staan voor hulp."
Samana verbindt mensen met elkaar. Chronisch ziek of zorgbehoevend zijn, heeft immers een grote impact op je leven. Je bent niet uitgeteld maar misschien heb je wel wat minder energie of ben je beperkt in je bewe-gingsvrijheid. De 25.000 vrijwilligers van Samana zorgen ervoor dat je – ondanks je ziekte - volwaardig kunt deelnemen aan het maatschappelijk leven. In heel Vlaanderen zijn er meer dan 1.100 plaatselijke afdelingen en diverse initiatieven. Zo versterkt men het sociaal netwerk van mensen met een chronische ziekte.
Maar ook die mantelzorgers hebben af en toe wat tijd en ruimte nodig om even op adem te komen. Ook daar-voor kan je rekenen op de steun van Samana zodat het iets makkelijker wordt om de zorg vol te houden voor wie je dierbaar is.