Marlies – Praten Over Gezondheid
Marlies is 60 jaar, getrouwd en heeft 3 kinderen. Ze werkt parttime als receptioniste in een verpleeghuis. Daarnaast zorgt ze sinds 2008 voor haar vader die vasculaire dementie heeft.
Na meerdere TIA's merkte Marlies dat haar vader moeite kreeg met het onthouden van namen en vreemde dingen ging doen. In 2008 werd op 86-jarige leeftijd vasculaire dementie gediagnosticeerd. Naast de zorg voor haar vader, is ze ook mantelzorger voor haar moeder. Hoewel Marlies blij is dat ze voor haar ouders kan zorgen, valt de combinatie van werk, huishouding en de zorg voor haar ouders haar steeds zwaarder.
In 2004 kreeg de vader van Marlies voor het eerst een TIA. In de jaren erna volgden meer TIA's en merkte Marlies dat haar vader geestelijk achteruit ging. Hij kreeg moeite met het onthouden van namen en ging vreemde dingen doen, zoals het afknippen van bloemen. De geriater heeft toen de diagnose vasculaire dementie gesteld. De vader van Marlies gaat nu vier dagen in de week naar de dagopvang in het verpleeghuis waar Marlies werkt – mede omdat het voor haar moeder steeds zwaarder werd en zij oververmoeid raakte. Daarnaast slaapt hij één nacht per week in het verpleeghuis, zodat haar moeder ook een nacht goed kan doorslapen.
Marlies vindt het moeilijk en jammer dat haar vader zo is veranderd. Ze kan geen goed gesprek meer met hem voeren. Hij heeft geen interesse meer in de politiek en in al het andere wat er in de wereld gebeurt. Ze vindt het zwaar om te zien dat haar vader aftakelt en verandert van een vitale man in een man die niet veel meer doet en veel slaapt.
Naast de zorg voor haar vader, is Marlies ook mantelzorger voor haar moeder. Ze rijdt hen overal naar toe, naar de huisarts, naar de winkel, of naar de mantelzorgvereniging en naar familie. Daarnaast doet ze de boodschappen en regelt ze hun financiën. Het is een natuurlijk proces om voor haar ouders te zorgen. Het voelt als haar plicht. Marlies is blij dat ze dit voor haar ouders kan doen, hoewel het soms ook belastend en te veel wordt. De combinatie van werken, huishouding en de hulp aan haar ouders valt haar steeds zwaarder.
Marlies ervaart veel steun van haar collega's doordat zij met hen goed over de situatie kan praten. Veel van haar collega's kennen haar vader en moeder ook, maar doordat zij er verder vanaf staan, kijken zij met een professionele blik naar de situatie. Dat geeft Marlies steun.
Mocht haar vader overlijden dan heeft Marlies daar vrede mee. Hij is 90 en lang gezond geweest. De situatie waar hij nu in zit is ook moeilijk. Voor hemzelf, maar ook voor haar moeder. De grootste angst van Marlies is dat haar moeder alleen overblijft. Marlies is bang dat haar moeder haar dan nog meer zal claimen. Marlies wil haar best helpen, maar vindt dat haar moeder ook zelf initiatief moet nemen en niet alles aan haar moet overlaten.