Van de oase naar de hoofdstad (van Caïro tot Teheran #13) | Alma de Viajante
Médio Oriente » Iran » Teerão » Van de oase naar de hoofdstad (van Caïro tot Teheran #13)
Kloppers op een Garmeh-deur
Het verbranden van warmte. badgirs om te ventileren. Een oase met weinig water en heerlijke dadels, meer huizen van modder en steen met modder en stro. Opstoppingen voor mannen en vrouwen in een samenleving gedeeld door geslacht. Stijlvol taps toelopende neuzen in Teheran. Mismatches. Laatste haltes van mijn reis door het Midden-Oosten.
Maziyar Ale Davood lijkt op een Neanderthaler. Zo zag ik er tenminste uit als ik naar een foto van jou keek in de website Ateshooni, een oud familiehuis omgetoverd in Gasthuis in de oase van Garmeh. Zijn uitdrukking heeft zijn magnetisch karakter, ergens tussen de hippie en de stinker, de kunstenaar en de zwerver. Ik wilde je leren kennen, jezelf en het toeristische project dat Garmeh op de route van onafhankelijke reizigers zette.
Een ontspannen bus arriveerde in Khur na bijna acht uur reizen en een zandstorm leek een tule gordijn tussen het raam en het landschap te plaatsen. Toen ze me zagen, wisten de taxichauffeurs van tevoren dat ik naar het huis van Maziyar ging, want om zich in Ateshooni te vestigen, doen de weinige reizigers die Khur passeren. Zelfs omdat er geen alternatieven zijn. Of beter gezegd, omdat het huis en de eigenaar de reden zijn voor de reis - pas dan komt de oase. Ik onderhandelde een taxi, ik liep dertig mijl naar Garmeh, ik kwam 's nachts aan. Bij Ateshooni verwachtte ik een avondeten en de sympathie van de vader van Maziyar. Van de zoon, beeldend kunstenaar, muzikant, man van duizend ambachten en veel creativiteit, geen teken. Hij was naar de hoofdstad Teheran gegaan. De vergadering werd uitgesteld.
Oase van Garmeh, Iran
Er wordt gezegd dat het dorp Garmeh al minstens vierduizend jaar bewoond is. De huizen, alle huizen, zijn gebouwd van bakstenen en modder, met aan de buitenkant een laagje modder en stro. Dit regelt de extreme temperaturen van de woestijn. Alles is aardekleur, harmonieus zoals het al eeuwenlang is. De palmbomen van de oase vormen de uitzondering in het kleurenpalet. De minaret van de moskee lijkt niet in de juiste context. Er zijn data, veel data. En vrede, stilte, sterrenhemel, Iraanse gastvrijheid op zijn best. Jammer in de zomermaanden maakt het helse hitte. Dat was het geval. Ik vluchtte de oase uit, stopte bij Yazd, maar de temperatuur daalde niet.
Yazd is het grootste stedelijke centrum in de regio. Tussen elf uur 's ochtends en zes uur' s middags was het bijna onmogelijk om niet te vegeteren onder volledige airconditioning. Dus er was elektriciteit. De straten van Yazd blijven gesloten, de winkels leeg, niemand durft. Pas bij het vallen van de avond wordt de lucht minder verstikkend en dalen de thermometers neer, neerbuigend, van veertig graden. Het is de periode van de dag waarop Yazd, zij het bedeesd, zijn gezicht laat zien als een woestijnprinses. Mooi maar ingetogen. Zeer conservatief. Om erachter te komen. Geleidelijk aan. Het historische centrum van huizen gekleurde aarde, gemaakt van aarde, met geur van aarde, mensen van de aarde, weinig vreemden.
Historisch centrum van Yazd
Een labyrint van steegjes met alomtegenwoordig badgirs aan de bovenkant van de huizen, voorouderlijke koelsystemen uitgevonden om Yazd minimaal bewoonbaar te maken. Verschillende tussenstops voor mannen en vrouwen, in een maatschappij waar het voor een vrouw niet toelaatbaar is om de deur naar een mannelijke bezoeker te openen. Een nieuwsgierige bazaar, met dadels, watermeloenen, meloas, diverse theeën, veel sappen. Het verfrissende watermuseum, waar je het ingenieuze kanaalsysteem kunt zien dat water uit de bergen naar de stad bracht. En de 'Towers of Silence', gebruikt in de begrafenisrituelen van de volgelingen van Zaratrusta, waar levenloze lichamen buiten werden gelaten om op natuurlijke wijze te ontbinden en zo bodem- en luchtvervuiling te voorkomen. Allemaal omringd door een enorme woestijn vlakte en een berggrens gezien vanaf de top van de "torens".
Laatste stop: Teheran
Kort na aankomst in Teheran ging ik naar de Ghandi-winkelcentrum, op Ghandi Avenue. Het is een gezellige plek met verschillende cafés en restaurants rond een terras dat wordt bezocht door jonge en liberale Iraniërs. Ze praten, flirtamZe drinken thee. Aan een tafel in de Axon Coffee Shop, een van deze cafés, was Nasir, een jonge vrouw met wie ze zou wandelen in de bergen rond Teheran, een ideale ontsnapping aan de verstikkende vervuiling van de hoofdstad. Nasir was met een groep vrienden net terug van een reis naar Azerbeidzjan. Ze wisselden foto's uit en deelden recente herinneringen.
De elegantie van Nasir
Ze kwamen uit het rijke noorden van de stad, te herkennen aan de elegantie van de kleding, aan de perfecte make-up van vrouwen, aan de sluiers die zo ver achterop zaten dat ze veel van het haar vertoonden, gewoon omdat ze er waren, een plek waar limonade vier euro kost en midden. Teheran is bovendien verdeeld als een sociale degradatie: hoe armer en populairder, hoe zuidelijker, drukker en eleganter naarmate men de heuvel oploopt naar de bergen. En dit is te zien in mensen, in auto's, in cafés en restaurants, in flatgebouwen, in vrouwen zoals Fai. Ze was een flirterige jonge vrouw die maar één keer naar de populaire bazaar van Teheran in het zuiden was gegaan. Als een lunch suggestie nam me mee naar Gilac, een fantastisch restaurant met gastronomie fijnproeverNaar Hoofd attente, uitgebalanceerde porties, voortreffelijke presentatie en bijpassende prijzen. En hij had een perfecte neus.
Met hun lange haar bedekt met sluiers en borsten, benen, taille en staart bedekt met aseksuele tunieken, investeren de mooie Iraanse vrouwen - veel - in het echt blootstellen van de enige delen van het lichaam aan de wereld: het gezicht en de handen. Overdreven make-up is gebruikelijk. Goed verzorgde nagels ook. En neusgaten worden geraakt door de handen van kunstenaars die Teheran tot een van de wereldhoofdstad van plastische chirurgie maken. De hele tijd zie je vrouwen lopen met stickers langs het riet van de neus, een postoperatief signaal van een operatie aan de gezichtsuitsteeksel. Niemand neemt thuis onderdak na plastische chirurgie; integendeel, worden meer dan ooit blootgesteld, voor ijdelheid, door de sociale status die de stickers vertegenwoordigen, voor de vier- of vijfduizend dollar die de esthetische verbetering kost bij de beste specialisten van Teheran.
Wat mij betreft, ik begrijp dat u veel investeert in zelfrespect. Maar ik voel me nog meer aangetrokken tot de eenvoud en grofheid van de bewoners van kleine plaatsen. Goed gezien, met het einde van het Midden-Oosten, was het misschien zelfs goed geweest voor Maziyar Ale Davood om niet in Garmeh te zijn. Ik heb al een excuus om terug te gaan.