Al na een paar honderd meter ligt een gigantisch stuk rots net langs het pad. Op zich niet vreemd, want zo liggen er hier honderden. Echter op deze is een bordje gemonteerd waarop staat “land slide 05-06-2010”. Een klein stukje verderop langs het pad een nog groter exemplaar. Hierop een bordje “Land slide 29-07-2011.” Dat was de dag van mijn vertrek uit Nederland, en dus nog maar zeer recent. Met onze ogen volgen we het pad naar boven, dat deze vier kuub grote rots moet hebben afgelegd. Een pad van verwoesting en kleinere stukken steen die in zijn val zijn afgebroken en meegesleurd. We wandelen verder, maar houden de bergwand toch wat beter in de gaten.
Niet veel later rijden we de laatste 30 kilometer naar Landmannalaugar. De weg is hier – laat ik het maar zo zeggen – wat avontuurlijker. De hellingen zijn wat onoverzichtelijker, de wegen wat steiler, de kuilen wat dieper en de doorsteken frequenter. De stukken waar de wegen het smalst zijn en je langs de weg het diepst naar beneden kunt kijken zijn ook de punten waar je het minste overzicht hebt. Je kunt enkel bidden dat je geen tegenliggers op je pad krijgt. Ik besef dat mijn gebeden zijn verhoord als ik net voorbij zo’n punt op een breder stuk van de weg koplamp in koplamp sta met een vervaarlijk uitziende brede rode jeep.