Susan Emmies spinsels, maaksels en ander moois: De fiets
In 10 minuten sjeesde ik vanaf de Centrale naar huis toe, sinds tijden niet zo smoothie gefietst. Ja, sinds 4 jaar heb ik een nieuwe gekocht. Een heuse transportfiets; zwart met lichte banden, bakje voorop waar Pucca straks in kan zitten en mooi gifgroen slot erop. Na een week van uitgezoek en gepuzzel was het afgelopen weekend dan toch een kwestie van: "kwam, zag en overwon".
En gek of niet, mijn eerste keus is het geworden.
Gister betrapte ik me erop dat ik een vlek constateerde op het frame, die er eerst niet op zat en ik gelijk met mijn mouw stond te poetsen. Ja, zo erg kan ik zijn. Life is all about priorities.....
Vroeger ging ik eens over de kop met mijn fiets, beide knieeen open. Vroeg mijn vader eerst hoe het met de fiets was en toen met mij. Dat is me altijd bijgebleven en eigenlijk ben ik het gaan begrijpen toen ik kennis van autisme kreeg.
Maar de afgelopen dagen zijn onze fietsen me heilig. Kis' fiets is schoon en roestvrij gemaakt, gepimpt tot transportfiets en Jus' heeft een axaslot gekregen en ook zijn fiets is nagekeken.
Ik steek daar graag met liefde mijn tijd en geld in, je moet je goed en veilig kunnen vervoeren.
Veilig fietsen doe je wel met je beide handen aan je stuur, zeker als er een transportrekje op zit. Dat was Kis gisteren even vergeten en het gevolg was dat ze is gevallen, een heel dik been heeft en niet goed kan lopen. In mijn hoofd schreeuwde ik het uit: Heb ik net de fiets opgeknapt.....grrrr...donderwolk boven mijn hoofd. Ik heb mijn tong haast afgebeten om maar niet gelijk naar de fiets te vragen, want ja, wie bezit nou eigenlijk geen autistische trekjes, ik wel. Ik ga morgen de fiets maar ophalen geloof ik, Kis kon hem eens nodig hebben ;)