We zijn enigszins verslaafd aan de bling bling van de wonderen uit die hoek en de relatieve steriliteit van onze leefomgeving, maar zelfs los van het geweld dat in de systemen zit naar onszelf, elkaar en de natuur, los van het ziekmakende karakter ervan zowel geestelijk (depressie, burnout, stress) als lichamelijk (diabetes, hartziekten en andere welvaartsziekten), is het geen duurzame leefwijze en gaan we tegen tekorten aanlopen.
Er zijn nog miljarden mensen bezig naar onze leefwijze toe te bewegen, dus de roofbouw op de aarde neemt nog flink toe zelfs als er geen bevolkingsgroei zou zijn, en als we de prijs van deze leefwijze voor onszelf meer gaan doorzien, zal het gemakkelijker zijn om de motivatie te vinden tot veranderen.
Dan begrijppen we dat het gekkenwerk is om 10 calorieën aan ruwe olie te verbruiken om 1 calorie voedsel te verbouwen, en misschien willen we dan oplossingen die geen ruwe olie gebruiken, en dus ook vrij zijn van pesticiden en kunstmest (dat o.a. van ruwe olie wordt gedestilleerd).
De natuur zelf gebruikt dat soort oplossingen, en gebruikt alleen zichzelf en de zon, maar wij dachten beter te kunnen. We kunnen besluiten betere rentmeesters te worden van de aarde en de natuur te ondersteunen in plaats van te vernietigen, we weten inmiddels genoeg om dat te kunnen (bijvoorbeeld holistisch management en permaculturen).
We kunnen de natuur als blauwdruk nemen. We kunnen besluiten om weer echt voedsel te eten (in plaats van het lekkere kunstmatige gemaksvoedsel dat we in de supermarkten vinden) en dat zelf klaar te maken, wat ook de gezondere keuze is. We kunnen mensen genezen met voedsel en leefwijze zodat ze geen (of minder) medicatie nodig hebben. We kunnen de verbindingen herstellen die we verbroken hebben.
Dat betekent meer handen op het land en meer regionale economie, en dat is gunstig omdat met alle automatisering er gewoonweg ook te weinig werk is voor iedereen (en op de manier waarop we nu vragen oplossen, zullen er steeds minder mensen nodig zijn om onze spullen te maken).
Ook in de vervanging van mensen door machines zit geweld, en in de hoge eisen die we aan mensen stellen. Beiden creëren ziekte en armoede. Werken (zonder ruwe olie) op het land maakt de sportschool daarbij overbodig omdat je dan voldoende beweging krijgt. Dat is ook beter voor je lichaam.
Het begint met de vraag: Wil je vrede of meer geweld en roofbouw? Vanaf daar is het aan jou en mij om te kiezen.
Onvermijdelijk zullen er momenten van gefrustreerde behoeften ontstaan, en dan hangt het af van de stabiele volwassenheid van alle betrokkenen hoe dat zich uitspeelt. Onvolwassen zielen zullen op dat soort momenten de schuld elders leggen, in “onschuldig” slachtofferschap landen en gaan strijden, wat weer geweld in zich heeft, terwijl meer volwassen zielen teruggaan naar hun eigen aandeel en eigen mogelijkheden en doen wat ze kunnen om verder te komen. Als dat gecombineerd wordt met de bereidheid om een mate van lijden te verdragen en en elkaar te helpen, dan is er hoop, anders is er snel weer geweld.
Vond je het interessant of heeft het je op gedachten gebracht, laat het dan weten in een reactie hieronder.
Niets in het Boeddhisme gaat over het corrigeren of begrenzen van anderen, omdat dit een vorm van geweld tegen de vorm van die ander zou zijn.
Dat, beste Hans, is maar zeer de vraag. ‘Het’ Boeddhisme bestaat al net zo min als ‘Het’ Christendom. Daarmee scheer je alles over een kam (een beetje).