Onderhandelen, met wie? Tijdens een recent bezoek van de drie ministers van de "EG~ trojka " aan Israël benadrukte premier Shamir dat de PLO onaanvaardbaar zou zijn als onderhandelingspartnef. Israël zou "zijn eigen oplossing" moeten zoeken. In hoeverre vertolkt Shamir hier de gevoelens di e er onder de joodse bevolking leven ten opzichte van de PLO? Naftaniël: "V lak na de toespraak di e Arafat in 1988 voor de Verenigde Naties hield, was volgens opiniepeilingen meer dan de helft van de Israëlische bevolking bereid met de PLO te onderhandelen. De laatste tijd is die bereidheid afgenomen. Dat komt deels doordat de PLO weer aanslagen pleegt en terreurdaden uÎlvoert. Daannee is het vertrouwen in Arafat uitgehold. Een ander aspect is het verzet van de PLO tegen de immigratie van Russische joden. ook als die zich binnen de grenzen van vóór 1967 vestigen. Als de Palestijnen een eigen staat hebben, mogen zij toch ook iedereen opnemen die zij willen? Het is duidelijk dat er een oplossing moet worden gevonden voor het Palestijnse vraagstuk. Die oplossing moet daaruit bestaan dat de Palestijnen de mogelijkheid hebben in vrijheid te leven. Dat komt neer op staatsvonning op de Westhank en de Gaza-strook. in een mogelijk verband met Jordanië. Maar de Israëlische bevolking ziet de PLO als een gevaar en vindt Arafat onbetrouwbaar. Men ziet Arafat liegen. Sommige mensen zeggen dat Arafat goede bedoelingen heeft. maar dat zijn plannen doorkruist worden door de extreme, terrori sti sche fracties binnen de PLO. Dat zou betekenen dat Arafat zijn eigen mensen niet de baas is. Als je dan een akkoord met Arafat sluit, sluit je in feite een akkoord met niemand. Als je niet met de PLO wilt onderhandelen, dan ben je aangewezen op de inwoners van de bezette gebieden. Die verzetten echter geen stap zonder de PLO. Zo