In de volle 15+ jaar in mijn rol als merk- en communicatiestrateeg, kon ik het niet voorkomen. De flinke rode blos die steevast mijn wangen kleurde als ik onder die mooie titel werd voorgesteld aan mijn gesprekspartners.
Zelfs in mijn 'rijpe' jaren waarin ik toch echt wel bagage meenam, kreeg ik steevast de haast onbedwingbare neiging om die rol als strateeg daarna even stevig te relativeren en soms zelfs te bagatelliseren.
Ja wat wil je? Het is nogal wat, toch… "Hallo, ik ben strateeg".
"Ik weet niet hoe het bij u zit. Maar voor mij heeft strategie nog altijd iets ongrijpbaars. Iets dat die je verwacht bij geslepen veldheren of dan tenminste toch bij visionaire goeroes van een giga-succesvolle dotcom."
Hoe verfrissend vond ik het dan ook om boekjes te lezen als "strategisch denken" (Rene ten Bos). Die het normatieve beeld van rationele strategie heerlijk op de schop neemt. Strategisch denken werd hier veel meer neergezet als kijkwijze op de wereld en vooral als de durf om keuzes te maken. Ergens voor te gaan staan. Omdat je er over hebt nagedacht. Er op hebt gekauwd en de beschikbare kennis hebt gewikt en gewogen. En het voor je ziet. Deze vorm van strategie. Daar herkende ik mijzelf veel meer in.
Toen ik mij vanuit Metman/v nog sterker ging richten op de interactie tussen de binnenkant (identiteit) van een organisatie en de buitenkant (marketing), ging de relativering van het containerbegrip strategie nog een stap verder.
De realiteit van organisaties is weerbarstig. Vaak zie ik CEO's met de figuurlijke handen in het haar. Want: "Waarom verandert er nou niets?". "We hebben nu toch al een jaar lang op alle bijeenkomsten de strategie toegelicht en besproken?".
Een plan hebben is nog heel wat anders dan het uitgevoerd krijgen. In de woorden van Peter Drucker: "Culture eats strategy for breakfast".
Kijk. Daar sta je dan als strateeg. Oog in oog met een begrip dat zelfs nog ongrijpbaarder is dan je eigen geuzennaam.
Om moedeloos van te worden? Nee! Want juist in de flexibele interactie tussen identiteit en marketing zie ik de dynamische kracht van strategie. Niet een rigide plan in de jaren uitgezet. Maar een beeld van de gewenste identiteit en cultuur die je vormt en kneed samen met de mensen die er praktisch en dagelijks onderdeel van zijn.
"Strategie begint misschien in de boardroom, maar gaat pas leven op de werkvloer."
Dat vraagt om CEO's die durven. Durven ergens voor te gaan staan. Maar ook durven te laten ontstaan. Alleen dan heeft strategie kans van slagen. Alleen dan kan cultuur ook voor je gaan werken.
De ondertitel van het boekje van Rene ten Bos is in mijn ogen dan ook toepasselijk "Op zoek naar nieuwe helden". En ze zijn er! Die helden. Maar het mogen er nog heel wat meer worden 😉