Zo, met gesloten ogen, was hij op een merkwaardige manier niet in staat zich iets voor te stellen. Hoewel hij met alle mogelijke benamingen probeerde zich de voorwerpen in de kamer voor de geest te halen, kon hij zich van niets voorstellen hoe het eruitzag; zelfs het vliegtuig dat hij zo-even had zien landen en waarvan hij het gepiep van de remmen op de landingsbaan wel van vroeger kende, had hij in gedachten niet kunnen natekenen. Hij opende zijn ogen en keek een tijdje naar de kookhoek: hij prentte zich in hoe de theeketel eruitzag en de verwelkte bloemen die uit de wasbak hingen. Nauwelijks had hij zijn ogen gesloten of hij kon zich al niet meer voorstellen hoe de bloemen en de theeketel eruitzagen. Hij behielp zich door voor die dingen zinnen te vormen in plaats van woorden, waarbij hij van mening was dat een verhaal van zulke zinnen het hem zou kunnen vergemakkelijken zich de dingen voor te stellen. De theeketel floot. De bloemen had het meisje gekregen van een vriend. Niemand pakte de theeketel van het kookplaatje. ‘Zal ik thee zetten?’ vroeg het meisje. Het hielp niets: toen hij het niet meer uithield, deed Bloch zijn ogen open. Het meisje naast hem sliep.