Voor het eerst gekraakt | VTM
Voor het eerst gekraakt
Het was mijn aflevering niet. De tourskitocht in de Lyngen Alpen heeft me voor het eerst in '71° Noord' gekraakt. Hoewel kraken? Er viel niet zo bijster veel te kraken als je al een platgetrapte banaan aan zo'n tocht moet beginnen. Arme Cystine. Die moet het gevoel hebben gehad dat ze aan een dood paard aan het trekken was. Reden van de dip? Eenvoudig: als je geen brandstof in je wagen doet, rijdt die niet meer. En als die dan op een helling staat, is het ofwel handrem, ofwel achteruit bollen. Ik had nagenoeg niks gegeten en heb gemerkt dat ik daar niet zo goed tegen kan:-)
Die tourskilatten zijn zo'n beetje de bastaardkinderen van een stel ski's en een koppel langlauflatten. Met alle slechte eigenschappen van beiden: niet te smal, maar net niet breed genoeg. Je hiel zit los, en die verdomde anti-slip werkt op vlakke stukken, maar als het wat bergaf of –op gaat, dan functioneert het niet. Eén troost: bij de Belgische 'crew' (cameramensen en reporters) zat een ex-Belgisch kampioen skiën. Iemand die met 120 kilometer per uur en meer, competities heeft gewonnen. Wel, die kerel -zeer tot mijn leedvermaak- is met die ondingen van tourski's OOK gigantisch op z'n bek gegaan bij het minste hellingetje.
De andere kandidaten waren wel sterk, beresterk. En dan vooral Stacey Rookhuizen. Ik herinner me nog de eerste aflevering, toen ze door haar Nederlandse teamgenoten NIET werd gekozen voor een groepsopdracht. Vanaf toen werd ze een stukje 'Vlaams' en ze is gaandeweg alleen maar 'Vervlaamst'. 'What doesn't kill me, makes me stronger', moet Stacey hebben gedacht. Ze kreeg gelijk.