Een vader met een oorlogstrauma - JaapLeest
Na De Gelukvinder van Edward van de Vendel wil het maar niet lukken met de Slash-reeks van Uitgeverij Querido. Boeken die zijn geschreven 'op basis van het waargebeurde levensverhaal van een bijzondere jongere'. Daarin schuilt meteen de angel: die jongere kan nog zo bijzonder zijn, een auteur moet er nog wel boeiende fictie van maken. Dat gaat in Korte Lontjes helaas opnieuw mis.
Het verhaal van de 'bijzondere jongere' lijkt de auteur eerder in de weg te zitten dan dat hij er los van kan komen en er zijn eigen stempel op drukt. Het gaat om het verhaal van Nicole Jongman, een getalenteerd schermster met Olympische aspiraties, maar ook met ADHD en een vader met een posttraumatische stressstoornis. Op die drie elementen hinkt dit boek. Sabine (gemodelleerd naar Nicole Jongman) leidt een onrustig leven en wisselt regelmatig van vriendje en opleiding. Het schermen is de constante factor in haar leven maar ze raakt nogal eens geblesseerd waardoor haar ritme wordt verstoord. Haar ADHD omschrijft ze als: 'Soms staat er ergens in mijn hoofd een wissel verkeerd, dan denderen mijn gedachten maar door, terwijl iedereen allang het spoor bijster is.' De stoornis speelt geen hoofdrol in het boek, in tegenstelling tot het trauma van haar vader. De ex-militair heeft de gebeurtenissen in Bosnie nooit helemaal kunnen verwerken.
Hij is opvliegend, onvoorspelbaar en heeft een negatieve invloed op het gezinsleven. Het is niet gemakkelijk om in hetzelfde huis te wonen met een man die ieder moment kan ontploffen. Een boeiend thema dat bij vlagen aardig is uitgewerkt. Chris Bos kiest ervoor de oorlogservaringen van de vader in flash-backs door het verhaal heen te weven. Dat voegt weinig toe, het is zo ook wel duidelijk dat hij akelige dingen heeft meegemaakt. Het was interessanter geweest om dieper in te gaan op de vader-dochter relatie maar die blijft aan de oppervlakte steken. Want dan moet het alweer over schermen gaan en het volgende kampioenschap en raakt Sabine geblesseerd en nog een keer. Haar liefdesleven gaat ook al niet over rozen, er blijkt in het verleden nog iets vervelends met seksualiteit te zijn gebeurd. Er is geen focus en je kan aanvoeren dat dit ook in het leven van de hoofdpersoon zo is en dus een waarheidsgetrouw beeld geeft. Maar het had de roman goed gedaan als er een scherpere keuze was gemaakt.
Uiteindelijk vindt Sabine herkenning bij andere kinderen die ook een vader met PTSS hebben bij de zogenaamde Anjer groep maar dan loopt het boek al ten einde. Misschien was dat een beter startpunt geweest. De gevolgen van een dergelijk trauma voor kinderen, is een intrigerend thema voor een jeugdboek maar komt in Korte Lontjes niet uit de verf.