HATE ETERNAL – UPON DESOLATE SANDS - Rockmuzine
Marieke van Poelgeest | 5 December 2018 | CD | No Comments
In oktober bracht de legendarische Death Metal band Hate Eternal alweer hun zevende studio album 'Upon Desolate Sands' uit via het recordlabel Season of Mist. De band uit het Amerikaanse Florida bleven altijd een beetje in de schaduw van de grote jongens Death, Morbid Angel, en Obituary, maar maakte juist door de jaren heen veel interessante albums.
Toen de band in 1997 werd opgericht door geestelijk vader Erik Rutan (Zanger / Gitarist). Hadden ze maar een ding ten doel gesteld: trouw blijven aan de old – school Death Metal sound. En omdat de 90's bekend staan als een mindere periode voor de Death Metalscene doordat veel bands gingen experimenteren met andere stijlen, won Hate Eternal juist veel fans door te spelen in de typische Death Metal stijl waar veel bands in de 80's hun bekendheid aan verwierven.
Inmiddels zijn we 21 jaar verder en kende de Death metal scene in hun old – school sound weer een opleving midden in de 00's. En van die revivalgolf profiteerde Hate Eternal eveneens, maar nog steeds bleven ze bekend in de kring van diehard liefhebbers. Maar je weet maar nooit of 'Upon Desolate Sands' daar verandering in gaat brengen…
In elk geval opent de band meteen lekker stevig met de track 'The Violent Fury'. Meteen knallen waarmee de band direct duidelijk maakt met 'That What You Hear Is What You Get'. Prima in het gehoor liggend gitaarspel en uitstekende vocalen die de wat oudere Metalluisteraar inderdaad weer terug meeneemt naar de 80's.
Tracks als 'What Lies Beyond', 'Vengeance Striketh', 'Nothingness of Being', 'All Hope Destroyed' wijken weinig af van de formule: stevige gitaren met prima gitaarsolo's, uitstekende gruntvocalen, en heerlijk stevig drumwerk van drummer Hannes Grossmann. Vooral de gitaarsolo's aan het einde van de tracks 'Vengeance Striketh', 'Nothingness of Being' en 'All Hope Destroyed' zijn echt superlekker gespeeld en brengt de tracks tot een mooi einde. Geweldig hoe de band hiermee de afwisseling in de sound weet aan te brengen door de gitaarsolo's bewust naar het einde van een track te plaatsen i.p.v. halverwege. Track 'All Hope is Destroyed' is echt een toptrack waarin echt een prominente rol lijkt weggelegd voor de drums die lekker stevig door de gehele track heen rollen samen met de stevige gitaren. Wat verder opvalt gedurende het gehele album is dat de productie lekker puur en organisch wordt gehouden.
Alleen de tracks 'Portal of Myriad' en 'Dark Age of Ruin' zijn iets minder doordat de drumsound op 'Portal of Myriad' iets te rechtlijnig klinkt en op 'Dark Age of Ruin' is een weinig fijne, en bovenal zeurderig klinkende, gitaarsound te horen. Titeltrack 'Upon Desolate Sands' kent een interessant intro van Arabisch klinkende cleanvocals onder stevige gitaarspel en drums. Later neemt de vaart in de sound een beetje af en wordt het meer een mid-tempo track met uitstekende vocalen. Afsluiter 'For Whom We Have Lost' is een mooie en rustige afsluiter met een langzaam opbouwend gitaarriff.
Een uitstekend album voor de Death Metal liefhebbers die meer houden van de old – school Death Metal sound dan de stijl van de jongere generatie Death Metal Bands die old -school liefhebbers vaak iets te technisch en te melodieus vinden klinken. Voor de jongere Rockmuzine lezers onder ons is Hate Eternal een handige 'stepping stone band' als je kennis wilt maken met een old-school Death Metal sound, maar een band als Obituary net een brug te ver vindt. Met 'Upon Desolate Sands' zou de band een hele nieuwe generatie Old-School Death Metal liefhebbers kunnen aanspreken. Of er daarmee ook een grotere doorbraak inzit is nog maar de vraag gezien de huidige trends binnen de Metalscene. Maar als Hate Eternal op deze koers verder gaat kunnen ze nog met gemak en veel succes een flink aantal jaren mee. (90/100) (Season of Mist)