Bettie Serveert: beheerst pittig | De Afgrond
Written on 18/10/2016 at 10:10 by Mike Kramer
Met Betty Serveert stond er afgelopen zaterdag een oude bekende in de Oefenbunker. Het was een aangenaam weerzien waarbij duidelijk werd dat de Amsterdamse indie rockers niet in het verleden zijn blijven hangen. Foto's: Sascha Teschner
In Bettie Serveert zitten sinds de oprichting in 1986 nog steeds drie originele bandleden. Dat mag inmiddels gezien worden als een uitzondering, in tijden waar voornamelijk door op ego gestoelde frontlieden zich gauw tegoed doen aan verversing (lees; naar de hand zetten) van nieuwe bandleden. Dit is natuurlijk bedoeld als compliment naar de Betties. Want waar zij met name in de jaren '90 grote successen scoorden met onder anderen optredens op Pinkpop ('93 en '95) en de BV Popprijs ('94), gaven ze in de wat minder succesvolle periode daarna telkens weer blijk van gezonde speeldrift en creativiteit.
Tot 2006 bracht de band zo'n beetje elke twee jaar een volwaardig album uit. De pauzes werden vanaf 2006 echter langer. Zo mocht het laatste full-length album in 2013 het licht zien. Mogen we hiermee stellen dat het jachtige er wel uit is en dat het heeft plaatsgemaakt voor meer uitbalanceren? Ik denk van wel. De pit zit er immers nog steeds in, maar met ietwat meer beheersing.
Nu kan de immer flauwe discussie over leeftijd worden opgerakeld. Maar ouder worden heeft natuurlijk wel z'n voordeel bij het opdoen van ervaring. En juist dát is hetgeen het publiek deze avond in de Oefenbunker voorgeschoteld kreeg. Een gedreven band die een set bracht waarbij het meeste gewicht lag in de nummers van debuutalbum 'Palomine' (zoals 'Kid's Allright', 'Tom Boy' en 'Balentine') en het album 'Pharmacy Of Love' uit 2010, waarvan 'Deny All', 'Love Lee' en 'The Pharmacy' de revue passeerden. Gedreven, enthousiast en met Carol van Dijk's stem in opperste vorm. Ook stond de nieuwe single 'Love Sick' op de setlijst.
Na een uur en een kwartier kwam Bettie terug voor een tweetal toegiften en werd de avond afgesloten met een waardige versie van hun anthem 'Palomine'. Het was al met al een avond vol stevige pop/rock, ondersteund door een goed geluid, effectieve lichtshow en een aardig gevulde zaal.