De drie meereizende Schotten vonden het wandelen wel een “wee good idea” en niet veel later stonden we met onze wandelschoenen (nou ja, ik dan, de Britse meisjes verkiezen bij het beklimmen van de Mount Everest volgens mij nog liever hun modieuze sleehakken boven iets dat comfortabel is) en drinkflessen aan de toegangspoort van het Nationale Park.
We hadden de keuze uit een aantal verschillende wandelroutes, naar moeilijkheid ingedeeld in vier klassen.
Natuurlijk zijn we niet de minsten en daarom besloten we ons te wagen aan de ‘Class Four Tanglewood Track‘, die volgens het informatiebord 6,9 kilometer door het binnenland kronkelt.
We zullen het regenwoud moeten trotseren, door met Eucalyptus begroeide bossen trekken (en dus kans om koala’s te spotten!), bij een punt belanden dat ietwat verontrustend ‘Hell’s Gates‘ genoemd wordt, om vervolgens langs de kustlijn veilig de parkeerplaats terug te zien vinden.
Class Four betekent wel een route met smalle paden, steile open hellingen, oppervlaktes met los grind en open, natuurlijke uitzichtpunten.