Ik heb me altijd afgevraagd hoe je van iemand als ik, een kereltje, gespeend van enig atletisch vermogen, ietwat mollig en trager dan gemiddeld, zoiets kunt verlangen.
Ik grijp naar het touw, en doe een poging me op te trekken om na enkele seconden weer veilig op de grond te staan. Mijn klasgenoten tikken inmiddels het plafond aan. Nog een keer proberen, “Je kan het!” moedigt de leraar me aan. Een paar moedeloze pogingen later schudt hij zijn hoofd. Ik doe hetzelfde en vraag me af of ik hem moet troosten.