Wijntertainer | Het Parool
Wijntertainer
8 mei 2010, 10:04
Een tijdje geleden werd ik gevraagd om een fundraising diner te 'hosten'. Ik diende wijnen bij de gerechten uit te zoeken om daar vervolgens iets over te vertellen. In smoking. En met zo'n klein microfoontje om mijn hoofd geklemd.
Aan de auto's die ik het parkeerterrein op zag rijden, was te zien dat het hier een chique geldophaalactie betrof. De voordeligste was een twee jaar oude BMW 3 cabrio. De werkstudent die als carhop fungeerde, haalde er nog net zijn neus niet voor op. Naar ik later begreep, was de avond een groot succes. De onvermijdelijke veiling voor kindertjes met een zeldzame ziekte bracht bijna twee ton op. En na het eten, drinken, spreken en veilen zocht ik mijn heil bij de bar om een glas tapbier te drinken.
Ooit heb ik geleerd van een Belgische bourgogne-importeur dat dit het beste digestief is. Vanuit een vakmatige overweging drinken ook Australische wijnmakers het graag. 'It takes a lot of beer to make a proper wine,' zo menen zij. Bovendien weet ik inmiddels door mijn rol als wijntertainer dat het voor de gasten een mooie aanleiding is om mij aan te spreken: 'Hela! Een biertje?' Mijn vaste antwoord is: 'Ja, mijn werk is gedaan...,' waarna ik de Belgische en Australische motivaties nog even ten gehore breng.
Daarna gaat het gesprek gewoonlijk weer over wijn. Over hun eigen wijnkelder. En over dat domein vlak bij hun tweede huis in Zuid-Frankrijk. 'Kent u dat toevallig?'
Overigens wil men het bij dergelijke happy few-bijeenkomsten opvallend vaak over Aldiwijnen hebben. Ik begrijp dat best. Natuurlijk vanwege 'poor people need low prices, rich people love them.' Maar ook omdat uit cijfers van het Productschap Wijn blijkt dat slechts acht procent van de Nederlandse wijndrinkers wel eens een wijn koopt van boven zeven euro. Boven een tientje is dat zelfs maar drie procent.
Maar wordt de happy few nu echt nog gelukkiger bij Aldi? Ik kom in hun vaste assortiment namelijk al jaren slechts een paar aanraders tegen: de Chileense cabernet sauvignons van El Arbol. De rest is alleen maar goedkoop.
Totdat ik tegen een Zuid-Afrikaanse rosé aanliep. Vijf Skepe, nota bene van de 'dure' pinot noirdruif en toch maar € 2,89. Rode besjes, zure kers, framboos en nu eens niet zoetig. Nee, niet verheffend, diepgaand of meeslepend, maar eenvoudig, zuiver en verfrissend. Jammer voor al die vaste Aldi-klanten, arm en rijk, dat het slechts een eenmalige aanbieding is. (HAROLD HAMERSMA)
Vernatsch is niet erg bekend in Nederland. En ook zijn alias schiava zal bij velen niet leiden tot: 'Oh, had dat dan meteen gezegd.' In het Noord-Italiaanse Südtirol (Alto Adige) daarentegen is de rode wijn die van deze druif wordt gemaakt zo'n beetje dagelijkse kost.
Men drinkt 'm licht gekoeld, bij knödel (dumplings) met verschillende vullingen, bij harde kazen als grana padano en zelfs bij vis. Ik proefde er twee bij pancetta, en ook dat combineerde fraai.
Zo was daar Thurnhof St. Magdalener 2008 (€ 10) met zachte, rijpe kersen en wat framboos, licht gekruid en met milde zuren. De Erst + Neue Kalterersee uit 2009 (€ 8,50) bijt eerst even. Maar wie na een slokje of twee door de zure kers heen heeft gebeten, gaat genieten. De zuren worden verrukkelijk, omarmen het vet van het varken en beginnen er iets moois mee. Er is pittig, peperig licht rood fruit.
De Kalterersee is wat ruwer, eigenzinniger en minder ongepolijst. Met de pancetta was deze echter het meest spekkie naar mijn bekkie. Maar oordeel zelf. Beide wijnen zijn te koop bij Sagra dell' Uva. Zo'n minivernatschproeverij is dus zo geregeld.