vroegere, thans gesloten galerij, wacht ons nog een rijke en aantrekkelijke verzameling. Een hooge, leelijke trap leidt ons van het voorplein naar een reeks van ruime kamers, waar wij, als het mogelijk ware, wel over eenige uren zouden willen beschikken. Hier vinden wij een' schat van modellen van allerlei aard: vestingen en versterkingen uit verschillende tijden, met de middelen van aanval en verdediging, - werktuigen tot krijgsgebruik in zeer onderscheidene vormen, - benoodigdheden tot verdelging, zoowel als tot bescherming en genezing, - uitvindingen, wier gebrekkigheid niet minder leerrijk is dan de doelmatigheid van anderen. Hier vinden wij een menigte van wapens; oude harnassen, helmen en zwaarden, kanonnen en geweren van allerlei zamenstelling en naar allerlei stelsels, sabels van voetvolk en ruiterij, - een overzigt van de uitrusting en wapening veler menschengeslachten. Hier vinden wij, in een afzonderlijk vertrek, herinneringen aan de roemrijke verdediging der citadel te Antwerpen, waaronder uniformen van alle wapens uit dien tijd en een afbeelding van de ruïne der vermaarde ‘Vijfhoek’. Aan Z.M. den koning heeft de Academie vooral haar kostbare verzameling te danken, waarvan wij alleen betreuren, dat zij niet in een Museum der hofstad wordt bewaard. Daar zou zij vrij wat gemakkelijker toegankelijk en vrij wat meer bekend kunnen zijn; daar zou zij waarschijnlijk nog wel door menig geschenk worden verrijkt en daar zou de ‘dienst’ niet tot een wat al te haastig voortjagen verpligten. Niet de welwillendheid, maar wel de tijd van den kundigen officier, die ons geleidt, is beperkt. Wij zouden anders gaarne nog veel meer gezien, gevraagd en gehoord hebben!
Aan de modelkamers grenst de ‘infirmerie’, thans slechts voor een paar cadets noodig, en in de nabijheid daarvan vond men tot voor eenige jaren een gevangenhok, waarin wel eens een verdienstelijk cadet boette voor misdrijven, die in de burgermaatschappij niet met dien naam genoemd zouden zijn geworden. Maar, zooals Jozef Bagnet zegt van zijn ‘oudje’: ‘de subordinatie moet gehandhaafd worden.’ Dit cachot is tegen-
Nu gaan wij den wal op, den wal met de oude, eerwaardige kastanjeboomen. Wij zijn bij de twee oude torens en de waterpoort. De eerste toren draagt den krijgshaftigen naam van Granaattoren. De tweede, vermoedelijk om vreedzamer gedachten te wekken, heet naar de onschuldige duiven. Beneden ons zien wij een kleine waterkom met gemetselde wanden. Dat is het Spanjaards gat, het overblijfsel van den uitloop der kasteelgracht. Daar loste het zeepaard zijn vracht in den nacht van den 3den Maart 1590. Prins Maurits hield het vaartuig in eere, dat de sterke stad had gewonnen. Onder een pannen dak werd het sinds binnen de wallen van het kasteel bewaard en toen de gouverneur Justinus van Nassau, na een wakkere verdediging van elf maanden, meer nog door honger dan door de wapenen overwonnen, Breda aan Spinola moest overgeven, verzuimde hij niet, ‘het oudt verrot turfschip’ te bedingen onder hetgeen de bezetting mogt medevoeren. Een hooge, breede wal, met breedgetakte, lommerrijke iepen begroeid, leidt van den Duiventoren naar het bastion Bekaf, dat met het bastion Duifhuis, aan den N.O. hoek van het plein, van de door graaf Hendrik aangelegde vestingwerken overbleef. Daar is de exercitiebatterij, voorzien van belegerings-, vesting- en kustgeschut van verschillend kaliber, en in de nabijheid is een schietbaan voor draagbare vuurwapens, terwijl de exercitieloods, de scherm- en gymnastiekzalen tusschen de beide bastions gelegen zijn en een met allerlei hindernissen bezet terrein bij het Spanjaards gat tot oefeningen in 't bestormen van verdedigingswerken gelegenheid geeft. In de fraaije laan langs de gracht, die het voorplein van het Valkenberg scheidt, kunnen wij onze wandeling door en rondom de Academie als geëindigd beschouwen.