page-template-default,page,page-id-15915,qode-quick-links-1.0,wls_unknown,tribe-no-js,tribe-bar-is-disabled,ajax_fade,page_not_loaded,,side_menu_slide_from_right,qode-theme-ver-11.2,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2.1,vc_responsive
Handmatig dorsen van het koren kan op verschillende manieren, met een dorsstok of een vlegel.
De Vlegelmutsen, het woord zegt het al, werken met vlegels. Een vlegel is een lange stok met een knots, die met een leren riempje aan de stok is bevestigd.
Het graan, dat na de oogst op hokken is gedroogd, wordt in de schuur of op het erf uitgespreid. Om de roggekorrels uit de halmen te halen wordt er met de vlegel op de rogge geslagen. Dit gebeurt door 2 of 3 personen en volgens een vast ritme. Dat geklop wordt een tweeslag of een drieslag genoemd. Het is op grote afstand te horen.
Een goede dorsvloer mag niet te hard zijn, anders wordt het graan geplet of kan de vlegel breken. Maar de ondergrond mag ook niet te zacht zijn, want dan lukt het niet om het koren er uit te slaan. Een goede vloer is enigszins veerkrachtig.
Na het dorsen wordt de rogge opgeveegd en in de wanmolen gedaan. Door het draaien van de wanmolen wordt het kaf van het koren geblazen. Van de rogge wordt brood gebakken.
Tot circa 1920 werd er in Nederland handmatig gedorst. Daarna deed de dorsmachine zijn intrede en gebruikten alleen boeren met een heel kleine oogst de vlegel nog. Anno nu is het vlegelen alleen nog als oud ambacht te bekijken.
In andere streken gebruikt men ook wel een dorsstok. Een dorsstok is een kromme stok van eikenhout, waarmee op de halmen wordt geslagen.