Sufjan Stevens - Carrie & Lowell | Alternative | Written in Music
Carrie & Lowell Sufjan Stevens Sufjan Stevens Alternative Bart Veenstra 5 2015-03-26T14:25:04+01:00 Sufjan Stevens – Carrie & Lowell Written in Music https://writteninmusic.com https://writteninmusic.com/albumrecensie/sufjan-stevens-carrie-lowell/
Carrie & Lowell, het nieuwe album van Sufjan Stevens is een album dat menig hart breekt, zo gedetailleerd zijn de songteksten over verlies. Een album zo hartverwarmend en vol troost is maar weinig te horen.
Carrie en Lowell is een verwijzing naar zijn moeder en stiefvader. Zijn moeder Carrie leed aan depressies, schizofrenie, had stemmingswisselingen en was bovendien verslaafd aan alcohol en drugs. In 2012 overleed Carrie aan de gevolgen van maagkanker, maar eigenlijk was Sufjan Stevens al veel langer zonder zijn moeder. In Should Have Known Better zingt hij bijvoorbeeld 'When I was three, maybe four, she left us at that video store'. Zijn stiefvader, Lowell Brams, was vijf jaar getrouwd met Carrie toen Sufjan Stevens nog een kind was. De twee hebben nog altijd erg goed contact met elkaar. Sterker nog, Brams is de eigenaar van het label Asthmatic Kitty, waar Stevens zijn albums op uitbrengt.
Het album staat vol met liedjes die verwijzen naar zijn kindertijd, familie, verdriet, vertrouwen, maar ook de eenzaamheid en depressies van zijn moeder. De zanger beschrijft het album zelf dan ook niet als zijn 'kunstproject', maar als 'zijn leven'. Een soort van autobiografie dus. En dat allemaal geschreven in hele bijzondere, haast poëtische, teksten. Want buiten het feit dat Sufjan Stevens een geweldige zanger is, behoorlijk gitaar en piano speelt, is hij ook een geweldige tekstschrijver. In Should Have Known Better vertelt Sufjan Stevens spijt te hebben dat hij de afstand tussen zijn moeder en hemzelf niet probeerde te verkleinen wanneer hij zingt 'I should have wrote a letter / Explaining what I feel, that empty feeling'.
Een ander prachtig geschreven stuk songtekst vinden we terug in het eerste nummer op de plaat, Death With Dignity: 'Spirit of my silence I can hear you / But I'm afraid to be near you / And I don't know where to begin'. Sufjan Stevens beschrijft hierin hoe hij zwijgzaam aan het sterfbed van zijn moeder zat, waarin hij zich vervolgens afvraagt welk nummer je moet zingen voor de dood. Het toont het verhaal aan van een zoon die een moeilijke relatie had met zijn moeder, maar haar achteraf toch wil vergeven en haar voor altijd een plekje in zijn hart heeft gegeven.
Verder blijkt dat ook Sufjan Stevens na de dood van zijn moeder een moeilijke tijd kende en dingen deed om wellicht dichter bij zijn moeder te komen. Zo zingt hij over het toegenomen gebruik van drank en drugs, mislukte relaties en dat hij zelfs suïcidale gedachten had. Zo zingt hij in Eugene, een prachtig nummer over enkele zomers die hij doorbracht in Eugene, Oregon, waar zijn moeder woonde, 'Now I'm drunk and afraid/ Wishing the world would go away' en in No Shade In The Shadow Of The Cross 'Get drunk to get laid / I take one more hit when you depart'.
Carrie & Lowell is een enorm kwetsbaar, melancholisch, maar ook een speels en opgetogen album geworden. Het typeert de emotionele tegenstellingen van de zanger, die zich totaal niet schaamt voor zijn gevoelens en zijn daden. En hij weet het allemaal zo rustig en op een eerlijke manier over te brengen. Het is een album waarin je, je verdriet kwijt kan, maar ook een album waarin je troost kunt vinden.