Wil's esperantocursus - ideële grondslag
Ideële grondslag
Het Esperanto betekende voor Zamenhof veel meer dan taal alleen. Zijn motief tot het bezig zijn met Esperanto was in belangrijke mate het streven naar broederschap en gerechtigheid tussen de volkeren. Dit motief wordt wel 'la Interna Ideo' genoemd.
Ook dit is een begrip dat Zamenhof lanceerde. Hij verstond er het volgende onder, iedereen is in de eerste plaats mens en pas daarna lid van een bepaald volk. Alle volken zijn gelijkwaardig. Daarom heeft geen enkel volk het recht de ander zijn taal of godsdienst op te dringen of zich een gedeelte van de aarde toe te eigenen, waar iemand anders geen recht zou hebben in vrijheid te leven. Men mag dus niemand dwingen een bepaalde taal te spreken of een geloof te belijden alleen vanwege het feit dat de persoon in kwestie in een bepaald land woont.
Van taaldiscriminatie is sprake wanneer het gebruik van de eigen taal niet wordt toegestaan waardoor men verplicht is zich in de taal van de ander uit te drukken. Dit kan het geval zijn bij internationaal overleg, congressen etc. maar kan ook plaats vinden in een bepaald land waarin meerdere taalgroepen voorkomen. Mensen die de verplichtgestelde taal niet als moedertaal hebben bevinden zich vaak in een nadelige positie. Een van de belangrijkste doelstellingen van de esperantobeweging is het tegengaan van taaldiscriminatie. Op het eerste congres is de zogenaamde 'Verklaring over het Esperantisme' aangenomen. Die verklaring houdt in dat het Esperanto bedoeld is als internationale taal naast, maar niet ter vervanging van de bestaande nationale talen.