Het UWV wordt vaak ervaren als stroperig, terwijl dit een soort Max Verstappen-actie is: hop, we regelen het gewoon. Het klinkt als een spannend jongensboek.
‘Dat was het ook wel een beetje, maar let wel: ik zou het onder normale omstandigheden nooit zo doen en het is ook niet zonder risico’s. Opereren met deze snelheid is alleen maar te verdedigen bij een noodsituatie die simpelheid vereist en wanneer je niet te veel eisen stelt aan betrouwbaarheid, voorspelbaarheid, fraudegevoeligheid, continuïteit en robuustheid. Kijkend naar wat we feitelijk in elkaar hebben gezet, probeer ik ervoor te waken dat het beeld ontstaat dat deze manier van werken de nieuwe norm moet worden. De NOW-regeling is een paar maanden houdbaar en moet daarna stoppen. Niet voor niets is de wet- en regelgeving in Nederland zo complex. Nadat de arbeidsongeschiktheidsuitkering WIA in 2006 werd ingevoerd als opvolger van de WAO, is er elk jaar wel weer een subcategorie bijgekomen voor wie er vanwege ongewenste implicaties een uitzondering moest worden gemaakt. De NOW 2.0-regeling was al complexer dan NOW 1.0, door reparaties en extra voorwaarden. Hoe het verder gaat, is onvoorspelbaar. Zeker nu de wittebroodsweken van de crisis voorbij zijn en we richting verkiezingen gaan, is de eensgezindheid in de politiek ervan af. Wat de een goed vindt, wordt door de ander geproblematiseerd. Voor het UWV is dat een normale situatie: alle andere regelingen die we uitvoeren zijn immers complex en worden steeds complexer.’