Nog een opmerking: mijn hele verhaal wat ik te melden heb is als een kaleidoscoop met vele facetten. Idem het gebouw Mithras daartoe dient, de schilderijencollectie – zie m’n lopende blog – als de metaforische wereldtuin en m’n boek daarvoor dienen.
Kijk! Je kunt van alles en iedereen wel zeggen: "dat is hopeloos!" Maar dat is geklets zolang je het bewijs er niet bij levert WAAROM je vindt dat dat lijstje "hopeloos" is. Als ik jou beschuldig te zijn "een arrogante betweter" zonder enige nadere adstructie is dat een loze beschuldiging. Snap je?
Dat weet ik ook allemaal wel. Maar ik denk niet dat je de ene foute methode door de andere moet vervangen. Het is trouwens al talloze malen geprobeerd, en zie waar we nu staan…
Ik ga niet zeggen: je moet dit niet doen, ik zeg alleen: ik ga iets anders proberen. En in "jullie" richting wil ik wel wat tips geven (waar jan voorlopig immuun voor lijkt te zijn).
Dat taalgeruik is er één. Dat kan je oplossen door van je "manifest" meerdere versies te maken: een populaire en een meer onderbouwde. Maar dan ben je dus al bezig in de richting die ik meer voorsta: een veelgetakte aanpak.
Maar één randvoorwaarde lijken we het wel over eens: het volstaat niet te zeggen wat er nu niet deugt, bijvoorbeeld aan dat boek met zekerheden, je moet een vorm van zekerheden als alternatief bieden. Dit is de paradigmaverschuiving van Kuhn.
Maar daarvoor is 1,5 A4tje aan wetsregels volstrekt onvoldoende. Mensen willen wat meer houvast. Rituelen.
Ik kan je niet leren hoe te lezen – het staat er allemaal al. En je hebt me impliciet al meerdere malen beschuldigd een arrogante betweter te zijn – omdat ik jouw pakket niet juichend overneem.
Nog een tip, jan: zie je niet hoe verschillend de conversatie tussen jou en mij, en tussen aad en mij verloopt?
En ik ben voortdurend dezelfde persoon – dus het moet aan jou liggen (dat laatste zou ik normaal er niet bij schrijven, maar je dwingt me).