Jezus van Nazareth is in na­tuur­lij­ke termen de leermeester of 'leerleider' van de Kris­ti­a­nis­ti­sche wereld­beschouwelijke ideologie, ook als deze mens 'n fiktief personage is. (Omdat het primaat in de Abraham-religies bij de autoriteit, en niet bij normen en waarden, ligt, is de term leerleider meer op zijn plaats.)
Kerstmis is het Kristianistische feest van de geboorte van Jezus de leider van de leer. (Het verving de Romeinse Saturnaliën, die om ongeveer dezelfde tijd van het jaar gevierd werden.) Goede Vrijdag is de dag van de dood van Jezus, de leider van de leer. Met Pasen was zijn 'verrijzenis', 'n super­naturalistische fiktie, maar wel een die weer het leven en de dood van de leerleider zelf betreft. Op de veertigste dag van Pasen, beweert de Bijbel, worden de leerlingen van de nieuwe leer door Jezus' 'hemelvaart' alleen gelaten. Die Hemelvaart zelf is, alweer, 'n gebeurtenis die niet de leer, maar de leider van de leer betreft. Dan, met Pinksteren, de vijftigste dag, volgen de 'eer­ste­ling­en van de ideologische oogst', de nieuwe bekeerlingen die geacht worden zich in dienst te stellen van die ene vergoddelijkte wederopgestane en Zijn woord te verspreiden. (Afhankelijk van waar je de Bijbel openslaat, waren dat er honderdtwintig of vijfhonderd.)
Al deze Kristianistische feest­da­gen hebben weinig of niets met de inhoud van de leer zelf te maken. Elke willekeurige leer, hoe waarachtig of leugenachtig dan ook, hoe rechtvaardig of diskriminerend dan ook, hoe evenwichtig of ekstremistisch dan ook, kan gebeurtenissen uit de levens van de leermeester en zhijn (haar of zijn) leerlingen of van de leer­lei­der en zhijn (zijn of haar) volgelingen, of uit de geschiedenis van de verspreiding van de leer, aangrijpen om deze te herdenken of te vieren. Het is iets heel anders, echter, om te herdenken of te vieren op grond van inhoud.
Wel Kerstmis, Goede Vrijdag, Pasen, Hemelvaartsdag en Pink­ste­ren; geen Dag van Geloof, geen Dag van Hoop, en geen Dag van Liefde! Niet dat dat zon­der­meer 'n grote verbetering zou zijn, 'n Dag van Geloof in God en Duivel, van Hoop op Zegen, of van Liefde zonder Lijf. En het zou allemaal nog veel erger kunnen worden, als we inhoud iets losser opvatten.
'n Dag van de Zondvloed zou dan ook zo'n inhoudelijk 'Christelijk' feest zijn. Die overstroming, waarin alle volkomen on­schul­di­ge planten en dieren van de we­reld vernietigd werden, op een of zeven paartjes per diersoort na, zou teweeggebracht zijn door God, het Opperwezen in het verhaal, omdat de mens (van wie vier paartjes het moch­ten overleven) zich niet aan de goddelijke wet gehouden had. Toch 'n bedroevend staaltje van speciesistische on­recht­vaar­dig­heid, zou je zo zeggen, zelfs als alle mensen medeschuldig waren geweest aan iets dat 'n dergelijke fantastische straf rechtvaardigde. (Lees, als dat in je vermogen ligt, Francis Teaching to the Animals er maar eens op na.)
Van die vloed over de aarde be­weert de Bijbel trouwens e­ven­eens dat hij veertig dagen aan­hield. (Althans op een plaats, want op andere plaatsen staat geschreven dat 'de wateren de overhand hadden boven de aarde, honderd en vijftig dagen'.) Belangrijker is dat beweerd wordt dat God, al terugkijkend naar Zijn Zondvloed, tegen zichzelf zegt: "Nooit weer zal ik de aarde vervloeken vanwege de mens, ... Nooit weer zal ik alles wat leeft, doden, zoals ik nu heb gedaan." Dan hebben de postdiluviaanse gelovigen van de Zondvloed dus vijftig dagen later (als het getal echt 40 was, in plaats van 150) 'n veel betere reden om iets te vieren: 'n Pinksteren van het Allerhoogste Berouw.