Dat is dan nog alleen maar het vervoer. Waar je ook niet omheen kunt in Bangkok is zijn de vele tempels en nog meer Buddha’s. Heel eerlijk, ik ben een cultuurbarbaar en in die 2 dagen heb ik er wel voldoende van gezien. Ik zou aanraden om in ieder geval Wat Pho te bezoeken, dan heb je meteen de grootste (liggende) Buddha maar tegelijk heel veel Buddha’s gezien. Daarnaast vond ik het hele complex, inclusief alle gebouwen ook heel mooi. Naast Wat Pho ligt de Grand Palace. Nu koning Bhumibol van Thailand recent is overleden is het er gigantisch druk, het is een soort bedevaartsoord geworden waar iedereen geheel in zwart gekleed gaat. Ik heb die dus overgeslagen.
Bangkok is een miljoenenstad, druk, veel stank door al die uitlaatgassen maar met heel vriendelijke mensen. Je kan er lekker eten, het is mega toeristisch maar heb me echt niet onveilig gevoeld. Hou ik van de stad? Dat kan ik nog niet zeggen maar de stad is nu ook weer niet zo verschrikkelijk dat ik er nooit meer terug wil. Er is nog veel te bekijken wat ik nu nog gemist heb.

De politie in Parijs is ten einde raad als een nieuwe, grote speelster opduikt in de hoofdstedelijke drugshandel. De nieuwe mysterieuze “Madame” (‘La daronne’ betekent de moeder – en in het Engels vreselijk vertaald als ‘Mama Weed’) met hoofddoek weet binnen de kortste keren haar gezag te vestigen – en de politie, onder leiding van teamhoofd Philippe (Hippolyte Girardot) heeft geen idee dat ze wel eens heel dichtbij zouden moeten zoeken.
Het nieuwe criminele genie is namelijk hun eigen tolk-vertaalster Arabisch – en Philippe’s vriendin Patience Portefeux. Zij wordt gespeeld door de koningin van de Franse cinema Isabelle Huppert in een voor haar doen behoorlijk luchtige rol. Patience heeft bij aanvang een overzichtelijk leven: ze gaat mee bij politie-invallen bij de “Arabieren” om de communicatie tussen politie en arrestanten te versoepelen en besteedt veel tijd aan haar oude moeder (Liliane Rovère) die in een (te) duur verzorgingstehuis is opgenomen. Haar man Martin is jong overleden in Oman. Gaandeweg de film kom je meer over hem en Patience’ familie te weten en dan wordt haar omschakeling duidelijker en geloofwaardiger. Ze woont als enige oorspronkelijke Française in een buurt met alleen maar Chinezen. Als ze een afgetapt telefoongesprek tussen criminelen luistert, hoort ze één van de drugsdealers praten met zijn moeder – en ze herkent daarin Kadidja (Farida Ouchani), de verzorgster van haar moeder. Patience besluit om die informatie voor zich te houden en dat zet haar op het pad van de misdaad.
‘Mama Weed’ (‘La daronne’) is gebaseerd op de gelijknamige roman van Hannelore Cayre, een strafrechtadvocaat in Parijs, die later ook schrijfster en filmmaakster werd. Het boek “La Daronne” won een Europese thrillerprijs en werd door haar als mede-scenarist ook bewerkt voor de film.
Regisseur Jean-Paul Salomé serveert een vlotte en typisch Franse misdaadkomedie met een ironische kwinkslag en een licht maatschappijkritische toon. Hier en daar laveert de film wat ongemakkelijk, maar behendig langs allerlei stereotypen rond de Chinese gemeenschap en wat voor het gemak maar als de “Arabische” bendes kan worden genoemd. Huppert stapt moeiteloos over van uitgebluste politiehulp naar geraffineerde drugscrimineel en de twinkeling in haar ogen werkt aanstekelijk. Het is ook helemaal haar film, die ze van begin tot einde draagt en waarbij ze zo’n beetje in elke scène zit. De obstakels en gevaren die Patience tegenkomt, worden vrij eenvoudig opgelost, waardoor er nooit echte spanning ontstaat en de film vrij ontspannen naar een solide einde toe gaat.

“Weet je nog? Eerst je handjes schoon en dan pas van tafel Mads,” zeg ik op mijn strenge-moeder-toon terwijl ik mijn peuter als een malle achterna ren om vervolgens net niet te kunnen voorkomen dat hij z’n pindakaas vingers aan de lichtgrijze, super besmettelijke bank afveegt. Ik zucht en trek het kleedje dat een prachtige collage van melk, jam en pindakaas vlekken verbergt, iets verder over het zitgedeelte.