Die vreemde smaak die brandt in je tong, de hele weg naar huis, de hele lange weg naar huis plakt de smaak aan je tong. Tot Ierland toe.
In Ierland zitten twee stille gerepatrieerde Indiëgangers. Ze eten met hun handen. Ze zijn nergens thuis. Thuis is waar de brandal is.
Alleen in november, rond vijf uur, als binnen in de cafés de happy hours worden gevierd in broederschap en gezelligheid, drijven buiten langzaam reusachtige ruimteschepen over; een fantastische roze en blauwe vlootschouw van buitenaardse schoonheid, een superieure demonstratie van de goden die over ons waken, ons klein houden en onze luttele daden zegenen.
Het is een adembenemend vertoon van macht, maar is helaas op geen enkel beeld vast te leggen, door geen Spielberg of Welles niet. Bovendien, in de bioscoop zou geen kijker zulke beelden pikken. Het zou het godsbesef van de bioscoopganger ver te boven gaan.
Beneden staat de crew verveeld te ginnegappen. Op de galerij van de bovenste verdieping zal zo meteen de zelfmoordenaar verschijnen, gekleed in de jurk van de vernederde en kaalgeschoren actrice. De buurtbewoners (‘Eindelijk eens een áángekondigde zelfmoord!’) stampen van de kou. Waar wachten ze nog op? Het gele
vangkussen is opgeblazen. De bekertjes melige tomatensoep van de crewleden dampen. De camera-assistent hangt wasknijpers aan de jas van de regie-assistent.