Een warme en vochtige warmte lag in de lucht. De lucht hing vol met rollende wolken. Grijs-zwart hebben ze het licht gedimd en hebben gewacht om zich te ontladen met twitching, boze flitsen.
Maria's kleurrijke blouse bleef aan haar huid plakken. Het zware donkerbruine haar drukte de warmte in haar gezicht.
Het zweet liep over het slanke, bijna magere vrouwenlichaam en sloot zich onder haar voeten aan bij het stof van de stenen treden om een vuile grijze zool te vormen. Maria keek op. Ze was bang. In haar vijfendertig jaar had ze nog nooit zo'n dreigende bewolkte hemel meegemaakt. "Draai je om," waarschuwden ze innerlijke stemmen. Ze wilde de vele treden naar beneden haasten en op tijd bij de bodem aankomen, zodat de storm kon uitbreken. Maar het wankele uitkijkplatform van de oude toren lokte. Haar voeten weerstaan. Alsof de viezergrijze voetzolen haar van de wetten van de zwaartekracht zouden tillen, leek ze de trap op te zweven. Bij elke trede omhoog bewoog het einde van de wenteltrap zich echter in de verte, de rollende wolken rodden op en wervelden rond de muren.
"Stoppen, stoppen, stoppen, niet verder. Maria was bang. Een vrouw blokkeerde haar weg. Maria wilde passeren. Maar het stak haar voeten op de trede. Hoe hard ze het ook probeerde, ze kon het niet oplossen.
"U zult zich niet verder haasten in het weer. Luid en vastbesloten verdronk de stem het gebrul van de komende storm, werd verder het metselwerk in gedragen en weerklonk gebroken en veranderde van de verschillende niveaus terug.
"Ga hier weg! Maria zag Martha weer voor haar staan, slank, bijna mager, bijna mager, zweterig en gelijmd met zwaar donkerbruin haar. Martha vergezelde haar waar ze ook ging. Toen Mary als kind wilde ravotten, springen en lachen, beval Martha haar om stil te zitten, omdat de volwassenen het beter vonden. Martha heeft haar altijd laten zien hoe ze zich op een aangepaste en gewetensvolle manier moet gedragen, waardoor ze zo vaak verhinderd wordt haar innerlijke verlangens en passies na te streven.
"Ga weg. Maria's gekrijs verdronk het gebrul van de razende storm.
"Nee! Martha schreeuwde alleen dit ene woord. Hard, vastberaden, zonder de nagalm te verstoren, stond het als een onoverkomelijke barrière voor Maria. In plaats van verdere woorden brak er een hevige strijd tussen hen uit. De trap in de toren werd verbreed tot een grote vrije ruimte. Mensen kwamen voorbij en degenen die stopten, schudden hun hoofd op de grond in de gezichtsfiguren van de twee die met elkaar worstelen. Maria en Martha waren opnieuw betrokken bij een van die gevechten, waarvan het einde nooit een succes was geweest.
Een bliksemschicht flakkerde op. Machtige gekartelde branden werpen verblindend licht over de vrouwen. Het plein veranderde terug naar de trede in de smalle toren. Beiden zonk tegelijkertijd op de knieën. Voordat het gerommel van de donder was weggerold, flitste de volgende bliksem, krachtig en dichtbij. Bliksem en donder wachten niet langer op elkaar. Tegelijkertijd woeden ze rond de toren. Kleine vuurpijlen vlogen, zetten koers voor Maria en Martha, naderden hun slachtoffers met waanzinnige lust en snelheid, besproeiden hun hitte, vielen aan. Maria schreeuwde, Martha schreeuwde. Maria sprong op, wilde ontsnappen aan de vuurpieken.
"Opgelet! Dekking! Een vurige pijlgolf zet koers voor Maria's hoofd. Op de laatste seconde trok Martha haar terug op de trap. De vuurpijlen stuiterden van de stenen muur boven haar hoofd. Weglopen was niet mogelijk. Overal woedde de vlammensperen. Maria hing in de gesp van Martha. De verschrikking kwam uit alle poriën en het zweet stroomde in elkaar. Hun ogen ontmoetten elkaar in angst en paniek. Martha maakte haar stevige greep los.
"Laat niet los," smeekte ze met de ander. Voor het eerst voelde ze de greep die Martha haar gaf. De vuurpijlen veranderden van vorm en werden als sterren van sparklers door de oude toren gespoten. In deze sterrenhemel is de storm gestopt met brullen en zijn de dikke druppels niet meer op de stenen grond geslagen.
Een wekker ging als van ver weg. Maria schakelde het uit. Moe, ze stond op uit bed en ging naar het raam. "Het heeft vanavond wel gestormd," mompelde ze, terwijl ze even toekeek hoe het zelfs na de regen was. Ze stond op het punt om te vertrekken voor een korte pauze in Parijs. Op tafel lag haar identiteitskaart. Ze mocht het niet vergeten. Naast de gescreende foto van de lachende vrouw met het zware donkere haar stond een lezing: Müller, Maria Martha.