De broeders zijn religieuzen in de Katholieke Kerk, dat wil zeggen dat ze gelofte afleggen van van armoede, kuisheid en gehoorzaamheid. Ze doen dit openlijk, ten overstaan van iedereen, tijdens een plechtige eucharistieviering. Hiermee drukken ze hun volledige toewijding aan God uit. Ze staan geheel ten dienste van Hem en van de naaste.
De Kerk vraagt ons vandaag de dag deze geloften op een zeer innerlijke manier te beleven, samen met Maria. Ze moeten ons helpen te beleven wat Jezus zelf heeft geleefd. Hij leefde niet vanuit de geloften, maar hij leefde naar de geest van de geloften. Omdat Hij volmaakt was, had Hij geen geloften nodig. De geloften zijn slechts middelen om meer met Hem verbonden te zijn door de goddelijke deugden van geloof, hoop en liefde.
Het gaat er dus om te leven vanuit de geest van maagdelijkheid van Christus zelf, waardoor zijn blik slechts op de Vader en op zijn liefde gericht was. Het gaat erom te leven vanuit zijn geest van armoede, een armoede die vol vreugde was bij de kribbe en vol droefenis aan het Kruis. Armoede tekende zijn hele leven: "De vossen hebben hun holen, maar de Mensenzoon heeft niets waar Hij zijn hoofd op kan laten rusten" (Mt 8, 20). Deze woorden van Jezus geven aan hoe intens Hij deze armoede beleefde, om inniger verbonden te zijn met de wil van de Vader. "Hij werd gehoorzaam tot de dood" (Fil 2, 8): door zijn absolute zelfgave openbaart Hij ons hoe de wil van de Vader altijd op de eerste plaats hoort te staan en hoe het volbrengen van zijn wil ons hele leven in beslag moet nemen.
De welbeminde leerling
De Broeders van Sint Jan willen deze geloften beleven als zonen van Johannes. Deze apostel werd door de Heilige Geest en door Maria op goddelijke wijze gevormd om de welbeminde leerling te zijn, de leerling die niets tussen de verlangens van Christus en die van zijn eigen hart in wilde zetten. Wij zouden deze eenheid van hart tussen Christus en Johannes in al zijn volheid willen beleven. Dat wil zeggen dat we geen genoegen willen nemen met het navolgen van een regel, maar één willen zijn met het verwonde hart van het Lam (hier komt dan ook de verbondenheid met Paray-le-Monial uit voort). Dit vereist een voortdurende vurigheid: niet zozeer van het gevoel, maar vooral van de wil. Het gaat om een vurigheid van diepgaande, goddelijke liefde die geen halfslachtigheid duldt en die van ons vraag tot het uiterste te gaan in de zelfgave. De geloften hebben geen ander doel dan dit mogelijk te maken.