Kunstmust, kunst must: Vrijmarkt Utrecht ( 2)
Als kind heb ik nooit prinses willen worden. Pipi Langkous of patholooganatoom leken mij een stuk interessanter.
Toch heb ik mijn hele leven al een zwak gehad voor ons koningshuis. Dat moest aan het begin van mijn leven nog in het geniep; mijn oma was een Rooie Vrouw die meer gesteld was op het vieren van 1 mei dan op het verheerlijken van het grootkapitaal op 30 april. Dus stiekem blij zijn was bittere noodzaak in haar vurige aanwezigheid.
Veel later ben ik jarenlang bestuurslid van het plaatselijke Oranje comité geweest en stond de 30 April in het teken van het rondrennen als een Wilnisse kip zonder kop.
Dit jaar- met een leeg huis zonder kind en hond- zet ik de bloemetjes buiten in Utrecht, stad naar mijn hart.
30 april, s'ochtends
De Don heeft een geniale bank. De kussens zitten met magneten vast, maar zonder die kussens is het een ideaal bed. De kleur van de bank is azuurblauw en de vorige avond zijn de Don en ik alsmaar bezig geweest met het zoeken naar een vrouw die leuk bij zijn bank kleurde. Dat mocht zowel in kleding als in ogen zijn, maar het is niet gelukt.
Nu lig ik op de bank en kijk aan de linkerkant uit over de gehele stad, rechts in groot beeld het bezoek van de koninklijke familie aan de zwaar overgewaardeerde provincie Friesland. (Er volgt vast nog eens een blog vol kritiek op Friezen)
De Don serveert ontbijt op bank. Na een jaar studie is hij nu in staat om zijn Senseo te hacken en de koffie die hij serveert is heerlijk sterk i.p.v de slappe bak die het lelijke ding er normaal uitperst.
Het tv commentaar gaat naar onze smaak lang niet genoeg de diepte in en ik voorzie de Don van aanvullende informatie over mutsige kleding, mijn voorliefde voor Mabel en welke onderdelen van het programma wat mij betreft gebombardeerd kunnen worden, moest er nu toch een terroristische aanslag komen. De Don wordt gek van al het roze in mijn beschrijvingen van de prinsessen en gaat op zoek naar zijn bril.
Later die dag vertrekt de Don naar een verre stad op kraamvisite. Ik bel Qiwi uit zijn nest en spreek met hem af. Qiwi meldt eenmaal aangekomen meteen weer zijn vertrek, want hij is zijn jas vergeten. Samen lopen we naar het Neude, waar ik op hem zal wachten.
Studenten zien er al decennialang uit als studenten. Ondanks wisselende modes, toenemende welvaart en het leven in the Global Village zijn ze nog precies hetzelfde. Ok, goddank zijn die geruite bloezen nagenoeg verdwenen, maar het lange haar en het rondhangen met overdreven grote jaarclubs met allemaal dezelfde maniertjes heeft toch nog steeds iets heel engs.
(Ik mag dat zeggen, ik heb zelf gestudeerd en had een leuke jaarclub)
De coverband speelt liedjes die studenten coverbands ook al decennia spelen en opnieuw lijkt tijd een statisch ding.
Qiwi komt terug met Cap Smile en samen met de twee jonge schrijvers (graffiti) banjer ik over de Vrijmarkt, alle kinderarbeid vermijdend wegens ernstig missen van vakantievierende zoon.
Qiwi is verrukt van zijn nieuwe tweedehands bontjas en ik koop een stoer vest, waar in het Farsi Kopenhagen opstaat. Iets waarvan mij de logica volledig ontgaat, maar het blijft een stoer vest.
30 april s'avonds laat:
Qiwi moet vanavond werken in het Sju huis. Daar Qiwi altijd trouw naar mijn activiteiten komt, is dit een uitgelezen kans om bij hem te komen kijken. Open Mike avond: improviserende rappers en (jazz) musici. Na een gezellig, maar door (Koninginnedag) omstandigheden zeer inkakkend tussendoor dinertje bij Grandmaster M & family, heeft het even geduurd voor ik weer puf had, maar nu ben ik vol op stoom. De Don is na de kraamvisite ook nog even langsgekomen, maar haakt nu echt af.
Qiwi is druk bezig en ik sta met kippenvel te swingen, zo goed is het. Vriendin Waifi is niet lekker dus ik kan daar helaas niet pitten.
Ik kijk op mijn mobiel. Ik moet over een kwartier weg, wil ik die laatste bus halen.
'Mag iek voer van joe?', vraagt een fijne stem met een Frans accent naast me. Ik kijk naar rechts en zie een paar prachtige ogen en de breedste lach ooit.