Op de proef: Hondenchocolade!
Afgelopen tijd heb ik zo af en toe een Op de Proef geschreven; het rubriekje waarin ik producten proef die ik nog nooit eerder heb geprobeerd (zoals bijvoorbeeld deze quinoachips). Vandaag is het tijd voor een speciale editie, vandaag ben ik zelf namelijk niet het proefpanel, maar is de hond van mijn moeder, Zola, de jury.
Het zit namelijk zo: een paar weken geleden was Zola loops en keek ze de hele dag erg zielig en depressief voor zich uit. Ik kon me als vrouwzijnde aardig inleven in dit gevoel en kreeg meteen de neiging om Ben&Jerry's en chocola met haar te eten terwijl we samen huilend naar The Notebook zouden kijken. Maar ook al kan ik het me bijna niet voorstellen, honden worden niet direct blij van het staren naar Ryan Gosling en Ben&Jerry's en chocola zou haar vergiftigen en dan zou ze zich nog veel naarder voelen. Wat moet het naar zijn om hond te zijn eigenlijk.
Maar goed, ik liep op een druilerige maandagochtend door de Action en toen viel mijn blik op iets heel interessants: de woof-bar, oftewel: Hondenchocola! Een reep kostte maar iets van 80 cent en dus stond ik al snel met een reep voor de kassa, hiermee kon ik het zielige dropje vast wel opvrolijken. Dit is hoe het allemaal begon.
Ik moet zeggen dat toen ik het pakje openmaakte het me bijna zorgen baarde hoe realistisch de structuur én de geur van de chocola was. Eigenlijk wilde ik het liefst zelf ook een stukje mee-eten, maar dit heb ik toch maar even achterwege gelaten.
Hoe was de reactie van Zola? Het begon met nieuwsgierig snuffelen aan het pakje, daarna aan het blokje dat ik voor haar neus hield en daarna, na drie keer kauwen en een slik, een tong langs de bek, een smekende blik om meer.
Een grote hond mocht vier blokjes per dag stond er op het pakje en deze gingen er allemaal erg dankbaar in.
De volgende dag was het weer tijd voor een chocolademomentje en nu werd het al helemaal duidelijk hoe goed het in de smaak viel, want zodra ik het pakje tevoorschijn haalde zat ze al met een hebberige blik naar me te kijken en had ze bijna geen geduld terwijl ik de brokjes afbrak.
Ik denk dat we wel kunnen concluderen dat de hondenchocolade in de smaak viel en deze woofbar Zola wel door haar loopse dagen heen kunnen slepen (al blijft het jammer dat ze niet The Notebook met me wil kijken).