Oosterse bolderik wordt beschouwd als de soort waaruit onze “gewone” Bolderik zich heeft ontwikkeld tot een eigen taxon. Het enige wat er over haar habitusvoorkeur bekend is (uit o.a. advertenties van tuincentra en zaadhandel) is dat ze het goed doet op open, zonnige, voedselrijke en goed gedraineerde grond. Desondanks is het niet onwaarschijnlijk te veronderstellen dat ze vergelijkbare standplaatsen als de Bolderik verkiest. De plant stamt uit West-Azië en Centraal-Griekenland waar ze voorkomt in de omgeving van de stad Farsala en dat de enige inheemse vindplaats van Europa is. De plant wordt echter elders als sierplant gebruikt en is op een aantal plaatsen verwilderd, hetgeen ook zeer zeldzaam het geval is in Nederland. Oosterse bolderik is goed te onderscheiden van Bolderik door haar tengere bouw en geringere beharing maar vooral doordat de plaat van de kroonbladen rijen zwarte stippen draagt en dat de kelkslippen niet voorbij de kroonbladen steken.
Stengels: De rechtopstaande, grijsgroene en viltig behaarde stengels zijn niet of nauwelijks vertakt.
Bloemen: Tweeslachtig. De alleenstaande, paarse of zelden witte, 3-5 cm grote bloemen zijn lang gesteeld. De kroonbladen hebben een lange nagel. Ze zijn breed afgerond en meestal iets ingesneden. De vijf spits uitlopende kelkbladen zijn iets leerachtig, ruw behaard en meestal langer dan de kroonbladen. De kelkbuis heeft tien ribben.