NARANDE in Uganda - Nieuws
Uganda en Wilma
Jippie! Ik mag weer met mijn auto de straat op. Met voorzorgsmaatregelen mensen ontmoeten. Heerlijk om dat weer te kunnen doen na 10 weken op de compound.
April '21... te lang stil geweest
'Wanneer komt er weer een nieuwsbrief?' 'Ik heb al een tijdje niets van je gehoord, hoe gaat het?' Ahum... de tijd vliegt hier voorbij. Er is veel gedaan, veel gebeurd en het vraagt ook wat procestijd voor mij voordat ik het op kan schrijven. Maar hier is-tie dan: Een volle nieuwsbrief.
Een gezegend nieuw jaar. Wijsheid om besluiten te nemen. Plezier om ze uit te voeren. En vergeet niet te genieten van wat er zo door de dag heen gebeurt. Elke dag is er wel iets dat een glimlach geeft, of je mag geven. Ook al zijn de omstandigheden niet als je zou wensen. Dit helpt mij door moeilijke tijden en gebeurtenissen heen. Boven alles, God is met je.
Dat zou je zomaar kunnen ervaren. Geen blog, geen nieuwsbrief. Maar wel elke dag een foto op facebook. Schrijven vind ik leuk om te doen. Genoeg om over te schrijven. Maar het lukte niet. Dat betekent dat mijn hoofd te vol is, de onrust te groot om te gaan zitten en mijn ervaringen in woorden te vatten.
Leven in een lockdown.
Dank voor je meelezen en meeleven via persoonlijk contact, reacties op facebook en de praktische hulp voor de voedselpakketten. In deze brief een kijkje in mijn leven in Uganda tijdens de lockdown.
Uganda in een lock down, Wilma in quarantaine.
Sinds 22 maart zit ik op de compound. Ik kom er niet af. Gelukkig een grote compound zodat ik rondjes kan lopen. Na 6 rondjes heb ik 1,5 km gelopen. Ik heb mijn draai hier thuis gevonden.
In een tijd van stilstand...
Al meerdere malen ben ik gestart met het schrijven en iedere keer moest ik het herschrijven. De actualiteit gaat nu zo snel.
'Sop, sop'... zo klinkt het als ik door het gras naar mijn toilet loop. Een ongewoon geluid in december. Het hoort hier warm en droog te zijn. Maar elke dag worden we verrast met enorme regenbuien. Wegen veranderen in rivieren.
Stichting Rocks Foundation gaf Narande de financiële mogelijkheid om een auto te kopen. Wat een ongelooflijke zegen. Onze eerste trip was een verzoeningstrip naar Serere. Vader en dochter kwamen nader tot elkaar.
En soms valt het even niet zo mee
Mijn laptop heeft het begeven en het onderdeel moet uit het westen van de wereld komen. Wat ontzettend onhandig. Ik heb hier nog een oude laptop, maar die werkt alleen op stroom... Als de stroom eraf gaat, werkt dat ook niet meer.
Verjaardag, Visite, Plannen
Om met het laatste te beginnen: In april ben ik in Nederland. Globaal ziet het er nu zo uit...
Vooruitblik met een terugblik
2018 is afgesloten. Wat een jaar. Ongelooflijk! In maart stond ik op het vliegveld met twee koffers. Dag gezegd in Nederland en een onzekere zekere toekomst ingestapt. Zeker wetend dat God met mij is en mijn leven leidt. Onzeker over hoe het er precies uit gaat zien.
Ja! Ik mag de komende twee jaar blijven!
'God is goed, God is genoeg, God is te vertrouwen, Hij houdt van mij zoals ik ben'
Het Victoriameer van de andere kant... Daar zit ik dan... in Kenia. Mijn visum is verlopen. Laat ik van de gelegenheid gebruik maken om vakantie te houden. Ik hoop 25 augustus weer terug te kunnen naar Wairaka.
'Wanneer kom je terug? We hebben hier land voor je. Maak alsjeblieft een kantoor hier zodat je dichterbij bent en ons kunt helpen.' Via gesprekken, smsjes en een brief komt deze vraag op mij af na een week in Serere District in midden Uganda...
Aankomen en geland!
Al 4 weken ben ik in Oeganda. Sjonge, wat is er veel gebeurd! Afscheid nemen van Nederland, van familie en vrienden. Dan echt vertrekken.
Spannend? Dat wordt me regelmatig gevraagd. Dat is niet het woord dat ik gebruik.
Van OmZien naar Narande. Nu het duidelijk is dat ik voor langere tijd naar Oeganda zal gaan, stop ik mijn praktijk in Nederland.