Om mezelf te redden – Liquid skies
Om mezelf te redden
Het was geen al te beste start op mijn nieuwe job, de voorbije weken. Al meteen nadat ik mijn handtekening onder mijn contract zette, had ik het gevoel dat ik een foute beslissing had genomen. Dat gevoel bleef plakken, ook 's nachts, in de vele uren die ik ervan wakker lag.
Die eerste week studeerde ik elke vrije minuut die ik had om mij zo snel mogelijk in te werken in een wereld die helemaal niet de mijne was. Ook al voelde dit werk als een foute beslissing, als ik iets doe, wil ik het goed doen.
Ondertussen sleepte ik mij ook door een intensieve sollicitatieprocedure voor een job die ik waarschijnlijk liever zou doen en lag ik ook daar wakker van. Als ik meteen weer zou vertrekken, zou ik mijn nieuwe bazin in heel zware problemen brengen, en ik blijk genetisch niet in staat om anderen op te zadelen met problemen. Zelfs niet als het is om mezelf te redden.
Anderzijds wist ik niet of ik de fut had om, terwijl ik me nog aan het inwerken was en probeerde te wennen aan het nieuwe werkritme, direct weer op een nieuwe plaats te beginnen met weer een nieuw ritme en opnieuw een zware inwerkingsperiode.
Ik zat in een zware tweestrijd. Met mijn ene been stond ik in mijn nieuwe job, met mijn andere in een potentiële nog nieuwere job. Ik wou me voor allebei inzetten, maar ik was vooral heel snel heel moe geworden, en behoorlijk in de war. Dit was helemaal niet de nieuwe start waar ik op gehoopt had na al die jaren van ziekte, werkloosheid en jobs waarvan ik zieker werd in plaats van beter.
Het was een behoorlijk zware klap, en ik wist niet direct hoe die te verwerken en het hoofd boven water te houden na de zoveelste teleurstelling. Keer op keer telde ik het in mijn hoofd na: het was ondertussen al zes jaar geleden dat ik én gezond én gelukkig was in mijn job, of in het leven tout court. Zes. Jaar.
En toen kwam mijn bazin terug van een korte vakantie, die haar blijkbaar deugd had gedaan. De vrouw die er zelf bewust voor had gekozen om mij aan te nemen maar mij niet leek te aanvaarden, leek daar na haar korte pauze wel in te slagen. Heel voorzichtig, dat wel, maar toch.
Niet lang daarna kwam ook het nieuws binnen dat ik als tweede strandde in de sollicitatieprocedure voor die andere job. Dat was een beetje jammer, maar vooral een opluchting.
Ik moet niet direct weer alles helemaal omgooien. Mijn huidige job zal me, naarmate ik er beter in word, makkelijker afgaan. Met heel veel geluk duwt hij mijn carrière misschien zelfs eindelijk in de juiste richting. Een echt hartelijke werkrelatie met mijn bazin zit er niet in, daar is ze gewoon de vrouw niet voor, maar we vinden stilaan een manier om onze samenwerking wat aangenamer te maken.
De kogel is daarmee door de kerk: ik ga me voorlopig volledig focussen op die ene job die ik nu heb. De zoektocht naar iets anders wordt gestaakt en ik blijf dus aan de slag als gezondheidscoach. Zij het dan eentje met een deadline en een wederhelft als waakhond naast zich.
Want weer zodanig lang in een job die niet bij mij past blijven hangen tot ik er letterlijk ziek van word, is iets wat ik niet mag maar toch weer zal doen als niemand in mijn omgeving oplet. Iets met genetisch niet in staat zijn om anderen in de steek te laten. Zelfs niet om mezelf te redden.
We hebben de deadline nog niet echt vastgelegd, mijn waakhond en ik, maar drie maanden lijkt mij een faire periode om een duidelijker beeld te krijgen, bovenop de kleine maand die ik er nu werk.
Tegen die tijd zal ik wel weten of ik mezelf dit zie blijven doen. Als dat het geval is: fijn, dan heb ik er goed aan gedaan om mijn carrière om te gooien. Is dat niet het geval, dan is dit mijn kans. Mijn kans om eindelijk mijn genetisch materiaal te herprogrammeren en voor het eerst in mijn leven heel bewust mijn werkgever in de steek te laten.
Gewoon, om mezelf te redden.
30/03/2017 NinaLifeAngststoornis, carrière, gezondheid, job, solliciteren
14 gedachten over "Om mezelf te redden"
30/03/2017 om 11:02	 Beantwoorden
Succes met de nieuwe uitdaging! Het lijkt me goed dat je nu gewoon op die ene job kan focussen. Je zal snel merken of het al dan niet je ding is en het de goede kant uitgaat.
30/03/2017 om 11:42	 Beantwoorden
30/03/2017 om 12:07	 Beantwoorden
Het klinkt anders wel als een boeiende job (ook omdat ik zelf heel veel bezig ben met voeding, en hoeveel bewegen op een dag enz). Ik hoop dat je je draai erin vindt, maar als het écht niet goed aanvoelt, moet je ook geen schrik hebben om ermee te stoppen. Aan jezelf denken is nog altijd het belangrijkste!
PS hele mooie headerfoto trouwens!
31/03/2017 om 14:55	 Beantwoorden
En toch lijkt dat belangrijkste net het moeilijkste te zijn. Maar goed, laat dit een kans zijn om eindelijk eens te leren uit mijn fouten. Ik heb er een mooie leeftijd voor ondertussen 🙂
31/03/2017 om 15:33
Ge zijt nooit te oud om te leren, zeggen ze niet voor niks!
30/03/2017 om 12:52	 Beantwoorden
veel succes en weet: tijd brengt raad, ook in deze!
31/03/2017 om 14:56	 Beantwoorden
Laat ons hopen dat die tijd niet te lang op zich laat wachten 🙂
30/03/2017 om 15:26	 Beantwoorden
Jammer dat het zo moeizaam van start gaat. Ik duim alleszins dat je "waakhond" niet in actie moet komen, maar ben wel heel blij voor jou dat hij er is om je te steunen!
31/03/2017 om 14:57	 Beantwoorden
Ja inderdaad, zonder hem zou ik waarschijnlijk nog meer foute beslissingen maken. Levert wel goede verhalen op, maar toch 🙂
30/03/2017 om 19:30	 Beantwoorden
Soms is het ok om eens niet de eerste/beste te zijn. Even volhouden, je weet maar nooit. En soms is kiezen voor jezelf ook in het voordeel van de werkgever die je verlaat.
31/03/2017 om 07:42	 Beantwoorden
Goed bezig !!! Wat een "zelfinzicht" : niet ineens opgeven, toch proberen en als het toch niet betert voor jezelf kiezen met je lief als waakhond. Vertroetel hem tussendoor maar goed met veel aaikes en snoepkes 🙂 !!!
31/03/2017 om 14:59	 Beantwoorden
Hahaha ja, binnenkort eens naar de dierenwinkel! 🙂
01/04/2017 om 11:10	 Beantwoorden
Heel veel succes! Niet altijd eenvoudige denkoefeningen maar blij dat je voor jezelf al een knoop hebt kunnen doorhakken, dat maakt het mentaal toch al iets eenvoudiger.