Distant Worlds – Music from Final Fantasy | GameParty
Veel journalisten reisden kort geleden af naar Londen. Waarvoor vraag je? Vanwege het The Legend of Zelda concert. Ook ik reisde naar Londen, echter een week later en niet voor het The Legend of Zelda concert. Nee, ik ging naar Londen voor een ander concert van een gamereeks: Distant Worlds – Music from Final Fantasy. Want hoe mooi ik de OST van The Legend of Zelda ook vind, de muziek van Final Fantasy kan ik nog veel meer waarderen. Of het de reis waard was? Je leest het hier.
Al jarenlang staat de Final Fantasy muziek bij mij hoog in het vaandel en wilde ik dan ook enorm graag eens naar de Final Fantasy concerten. Het probleem was alleen dat deze concerten in Japan, Korea, China en Amerika waren en niet dichterbij. Maar dit jaar zou het concert, Distant Worlds – Music from Final Fantasy genaamd, voor het eerst ook naar Londen komen en Nobuo Uematsu, de componist van zo'n 95% van alle nummers, zou ook langskomen. Het concert waar ik al zo lang naar toe wil, met de componist waar ik een enorme fan van ben… daar moest en zou ik heen gaan!
Dagenlang, nee, maandenlang keek ik of de kaartverkoop voor de Londense versie eindelijk begonnen was. Keer op keer moest ik concluderen dat dit nog niet het geval was. Toen ik na een maand niet gekeken te hebben weer eens polshoogte ging opnemen, kreeg ik de schrik van mijn leven: de kaartverkoop was inmiddels begonnen en meteen al uitverkocht! Ik baalde natuurlijk als een stekker en had de hoop bijna opgegeven. Maar gelukkig ben ik een doorzetter en ging ik op eBay zoeken naar een kaartje. Er werden welgeteld drie tickets aangeboden, waarvan twee voor minstens vier keer zoveel geld. Degene die voor een mooi prijsje werd aangeboden, zette ik in de volger en in de laatste minuut bood ik erop. Gelukkig was er niemand anders die op dat moment het kaartje in het oog had en won ik met mijn bod! Een week later kreeg ik Duitse post met daarin het kaartje en een post-it met de tekst "Have fun in London! Nou is het voor een dag op en neer reizen naar Londen wel tof, maar het is veel gezelliger als je met wat vrienden een weekje naar Londen gaat. Gelukkig kon ik met gemak zo vier vrienden vinden die zeker mee wilden en zo geschiedde het. Vrijdagmiddag kwamen we met het vliegtuig aan en zaterdagavond zou ik het concert hebben. Die zaterdagavond was het toevallig ook net Bonfire Night (of Guy Fawkes Night) en aangezien ons verteld was dat dit altijd één groot feest oplevert en we na mijn concertbezoek nog flink uit zouden gaan (wat we overigens alle avonden hebben gedaan; een aanradertje), keek ik erg uit naar de avond van 5 november. Helaas zat de avond met een paar tegenslagen. Zo werd er bijna geen Bonfire Night gevierd en verliet de meid waarmee ik sjans had vroegtijdig de pub doordat haar vriendinnen naar huis wilden. Was het dan een waardeloze avond? Nee, totaal niet! Sowieso had ik met m'n vrienden weer veel lol en het Distant Worlds – Music from Final Fantasy concert was er een om nooit meer te vergeten.
Het concert vond plaats in de prachtige Royal Albert Hall en natuurlijk waren er net die dag werkzaamheden aan het metrospoor dat ik moest nemen. Met wat advies van een hulpvaardige metrostation-medewerker kwam ik uiteindelijk toch nog aan op het juiste metrostation. Hier hing een plattegrond waarop stond dat de Royal Albert Hall vrijwel direct rechts van de uitgang te vinden was. Samen met een paar andere gasten gingen we op zoek, maar konden het niet vinden. Gelukkig liep er op dat moment net een hele lading mensen de andere kant op en dankzij een tienjarig meisje dat in een geweldig Chocobo kostuum liep, wisten we dat we ook die kant op moesten lopen. En na vijf minuten stonden we inderdaad voor de immens grote Royal Albert Hall, waardoor ik ineens heel zenuwachtig werd. Niet omdat ik eindelijk een Final Fantasy concert zou meemaken (okay, daardoor ook een beetje), maar omdat ik erachter zou komen of het kaartje wel echt was. Een paar seconden later stond ik binnen en deed ik een imaginaire vreugdedans: het kaartje was daadwerkelijk echt!
Ik werd keurig begeleid naar mijn plaats, die ik van tevoren al had opgezocht in de 3D simulatie van de Royal Albert Hall. M'n stoel stond recht voor het podium en precies halverwege de hele zaal. Voor een 'normaal' kaartje was dit een super mooie plek. De avond werd geopend met wat humor van de, met een GRAMMY Award beloonde, dirigent Arnie Roth. Vervolgens stelde hij de Royal Philharmonic Concert Orchestra, de London Voices en Nobuo Uematsu voor. Bij Nobuo Uematsu werd de spotlight in het publiek geschenen en ontdekten we dat Nobuo daar zat. Het mooie hieraan was dat dit drie rijen voor me was en ik dus vrij dicht bij mijn idool bleek te zitten.
Na deze mooie ontdekking begon het concert dan echt en kregen we een mooie selectie van de populairste nummers voorgeschoteld, waaronder de Prelude, Victory Theme, Liberi Fatali, Zanarkand, Eyes On Me, JENOVA en de Chocobo Medley. De strijkinstrumenten, de slagwerken, het koor en het orgel vormden een magisch geheel dat door de dirigent perfect werd begeleid en dit werd ondertussen heerlijk bijgestaan door cutscenes uit de serie in HD op twee gigantische schermen. Het was genieten op en top! Tussen de nummers door vertelde Arnie Roth ons leuke verhalen, kwam zijn humorvolle kant weer naar boven, kregen we te horen dat een deel van de Japanse- en van de Engelse Square-Enix team aanwezig was (zaten ook redelijk dicht bij mij) en werden enkele artiesten voorgesteld. Er waren twee artiesten, of eigenlijk vier, die het meest opvielen. Dit waren de soprano Rosalind Waters, de tenor Philip Sheffield en de bass/baritone Benjamin Bevan die het nummer Opera "Mario and Draco" van Final Fantasy VI ondersteunden met hun opera-kwaliteiten. De vierde artiest was Susan Calloway, waar ik meteen een zwak voor had. Deze dame heeft niet alleen een beeldschoon lichaam, ook haar stem is engelachtig. Susan kwam gelukkig meerdere keren terug om in een aantal nummers te zingen.)
Vooraf wist ik niet hoeveel nummers ik mocht verwachten. Ik dacht een stuk of tien, waarschijnlijk door m'n Distant Worlds playlist op Spotify. Na zo'n tien nummers ging iedereen dan ook van het podium en liepen veel mensen uit het publiek ook naar buiten. Gelukkig bleek het alleen pauze te zijn en kregen we nog eens zo'n tien nummers voorgeschoteld. Helaas moest er toch ooit een eind aan komen en dat kwam er dan ook. Arnie Roth kon ons wel nog melden dat het hele team blij verrast was met de populariteit van deze Londense versie en dat ze volgend jaar zeker terugkeren in deze prachtige stad. Nog beter: hij kon ons ook al vertellen dat het een hele speciale voorstelling gaat worden, dat het op 17 november 2012 zal plaatsvinden en dat de kaartverkoop zeer waarschijnlijk volgende maand zal beginnen. Het hele orkest ging het podium af en het applaus dat toen vanuit het publiek opsteeg was overdonderend. Zo overdonderend dat er werd besloten om nog een encore te spelen, waardoor er werd afgesloten met One Winged Angel waarbij Nobuo Uematsu in het koor ging staan en mee ging zingen.
Benieuwd naar de setlist? Die zag er als volgt uit:
Final Fantasy XI: Memoro de la Sonto – Distant Worlds
-encore – Final Fantasy VII: One Winged Angel
Dames en heren, jongens en meisjes, als je de Final Fantasy muziek al maar een klein beetje kan waarderen, dan raad ik je zo hard aan om ook eens naar zo'n concert te gaan. De hele ervaring is geweldig, er wordt een mooie show van gemaakt en verder heb ik er geen woorden meer voor over. Maar onthoud één ding: ga je een kaartje kopen, koop dan niet net de laatste ticket voor m'n neus weg. Want volgend jaar wil ik er zeker weer bij zijn! Final Fantasy XIII