Kan me dat helemaal voorstellen, dat je je bij dit gebeuren naar voelt. Vies zou ik het niet noemen, eerder ongewenst, zowel voor jullie als voor al die kinderen die er al zijn als adoptiekind! Tis te gek voor woorden. Hiermee worden jullie levenslang met een stempel bedrukt. Wie zitten er achter die idiote knoppen wie dīt bedenken! Denken kun je het niet eens noemen! Inplaats van hersens, zit er volgens mij zaagsel in die koppen! Ik hoop en wil dat dit stopgezet wordt met onmiddelijke ingang, voor jullie en vele andere gedupeerde als deze idioterie doorgezet wordt!
Wordt plaatsvervangend boos, kan er niet van binnenuit over meepraten. Ben wel ouder en zeker ook daardoor geraakt door dit! Jullie zullen het je herrineren als zwarte bladzijde in jullie leven, mocht(moet) het overwaaien. Tot die tijd wens ik jullie hèèl vèèl sterkte!
Odette, dit stukje raakte me erg. Daarbij weer heel goed geschreven. Geniet van julie dochter, als ik mensen om me heen spreek begrijpt niemand die adoptie toestand. In onze familie heeft n neef een jongetje uit China geadopteerd. 2 jaar oud, diverse lichamelijke gebreken, uit een weeshuis dat er niet erg jofel uitzag. Ondertussen heeft hij hier een aantal operaties achter de rug, is niet meer bang dat zijn eten wordt afgepakt en voelt zich speciaal bij zijn nieuwe ouders.
schaam je nimmer of te nooit niet voor het geven van een toekomst aan Almaz. De waarde van ergens echt welkom zijn is immens. Liefs, Ruth
Actuele onderwerpen, reportages en gasten, opmerkelijke opinies en uitgesproken meningen. Presentatie: Michiel Bicker Caarten.
Iedereen in Utrecht heeft wel iets met de Domtoren. Niet alleen omdat het het hoogste gebouw van de stad is, maar ook vaak omdat het gebouw bij velen het langst op de lijst staat van nog te bezoeken attracties in Utrecht.
In je eigen stad stel je dit soort dingen altijd uit. Meestal tot er een kennis langskomt die de stad wil zien. Ook voor m'n nachtfotografie laat ik de domtoren bewust lang links liggen. Ik heb een regel dat je mooie foto's moet kunnen maken van niet zo bijzondere locaties. Dat is een belangrijke leidraad voor mij.
Op m'n eerste nachtfoto van de Dom, verdwijnt de toren in de mist. In 2004 begin ik met een hele serie over de Dom, die viert dat jaar z'n 750ste verjaardag. In cirkels zwerf ik rond de toren. Ik fotografeer van onder, van veraf, en vanaf andere hoge gebouwen. Ook maak ik foto's vanaf de Domtoren.
In dat jaar moet ook ongeveer René de Kam begonnen zijn met z'n idee voor het boek over de Dom: De Utrechtse Domtoren, Trots van de stad. In 2014 verschijnt dan zijn ultieme Domtoren-boek. Deze zomer is de expositie te zien die René als gastconservator maakt samen met het Centraal Museum.
Als ik over de expositie lees, leg ik contact met De Kam en bied hem mijn werk aan voor de expositie. De foto's op de mail maken hem enthousiast, en hij kiest bij mij thuis vier werken uit.
Ooit is de Dom neergezet als machtssymbool van de kerk, een baken voor gelovigen door de eeuwen heen. En tegenwoordig is het een baken voor iedereen uit Utrecht die na een vakantie in het buitenland weer terug keert in z'n stad. De Domtoren is het symbool voor onze stad.
Het mooist van alles vind ik de Dom als inspiratiebron. In de expositie zijn voorbeelden te zien van de uitkomsten van die inspiratie. Natuurlijk de Dom als meest gefotografeerd gebouw van Utrecht, maar vele tekenaars, etsers, en schilders zijn de fotografen voor gegaan.
Op de expositie zie je de Dom in z'n eerste eeuwen vereeuwig in een berglandschap en in de achtergrond van de kruisiging. Als ik bedenk dat er in al die eeuwen zoveel kunstwerken met de Dom gemaakt zijn, is het wel heel bijzonder dat er vier foto's van mij hangen. Op duizend vierkante meter kun je zien waarom onze Domtoren de Trots van de stad wordt genoemd.