2020 is het jaar dat we begonnen af te rekenen met dingen die ons dwarszitten. Karen heeft sinds dit jaar een naam. Columbus en veel van zijn gelijkgezinde racisten en megalomanen zijn dit jaar van hun sokkel af getrapt. In Amerika dumpten sportclubs dit jaar hun racistische namen. De discussie kwam dit jaar ook hier op gang om straten te hernoemen; de Coentunnel overleefde 2020 maar ternauwernood.
We zijn goed op weg, als we ons niet laten verleiden tot meedoen met waanzin die is aangezwengeld door mensen die altijd vertroeteld zijn door de wereld en nu niet om kunnen gaan met de plicht om een klein beetje in te leveren voor het algemeen belang. Er stierven in Nederland alleen al 13.000 meer mensen dit jaar dan voorzien. In Amerika zeggen de cijfers dat voor iedere witte persoon die overlijdt aan COVID, daar drie zwarte mensen tegenover staan.
Dit is niet het moment om mee te doen met waanzin, maar om meer te eisen. We hebben gelijk om wantrouwig te zijn, maar laten we dan eisen dat ons wantrouwen wordt weggenomen. Dat men echt moeite doet om ons vertrouwen te winnen en niet komt moet goedkope trucjes van "kijk die andere zwarte celebrities laten zich vaccineren dus doe jij dat ook."
Maar als je meer wil, is dat wel waar je om moet vragen. Dat moet je gericht aanpakken! Je krijgt geen appels wanneer je roept om peren.
Er is bewijs dat de medische wereld onze zorgen vaker minder serieus neemt. We weten dat de mythe bestaat dat wij een hogere pijntolerantie hebben dan witte mensen. We weten dat wij door allerlei omstandigheden in de gevoelige frontline baantjes doen. Laten wij nu daar aandacht voor eisen. Laten wij eisen dat daar verandering in komt. Laten we eisen dat men ons, zeker tijdens deze pandemie, als mensen behandelt.