Even word ik overspoeld door allerlei jeugdherinneringen, want het park Berg en Bos ken ik wel, maar Apenheul dus niet. Al keuvelend kom ik terug in de realiteit. Haar man komt ook uit Apeldoorn en er is even een kleine aftasting of er toch via die weg toch iets anders zoals een zelfde school gemeenschappelijk gemaakt kan worden, maar dat blijkt niet het geval te zijn. Ik hoor met graagte de informatie die gegeven wordt over de levenspartner.
Dan stappen we het park in. In het eerste gedeelte lopen de aapjes los. Ik denk het soort aapje te herkennen waar volgens mij de oprichter mee begonnen is. Terwijl we samen vele foto's maken loopt het gesprek op een hele aangename manier verder. Onderwerpen van eerdere (b)logjes worden naar voren gehaald en hier en daar wat toegelicht. En dan doet mijn fototoestel het niet meer. Ik pruts wat, maar al snel besluit ik P. even te bellen voor hulp op afstand. Grote hilariteit. Ik blijk dus veel minder technisch te zijn dan er gedacht wordt. Ja, ik beken, wat techniek betreft leun ik nogal eens op P. En dit keer kon P. mij op afstand ondersteunen. Later op de dag, toen de batterijen op waren lukte ook dat niet meer..... Om het fotoverhaal af te maken, er is bijna niet Ã©Ã©n foto gelukt. Ik zal het moeten doen met door mij ingeprente herinneringen van de werkelijkheid van de dag.
We besluiten om naar het voeren van de Gorilla"s te gaan. Er is een heus klein theatertje en we kijken naar het optreden van hen. Het heeft er veel van weg dat het bijna net echte acteurs zijn. Daarna is het voor ons lunchtijd. We bespreken een aantal overeenkomsten en wat verschillen van ons. We houden beide van borduren, we hebben beide kleine handen, muziek in het algemeen speelt een grotere rol in mijn leven en tuinieren neemt bij mij ook meer plaats in. Een ander verschil is, dat mijn betrokkenheid bij de Nog Niet Nederlanders minder groot is dan van haar. Nog een verschil is dat ik het niet over logjes heb maar over blogjes.
We gaan verder. De Orang Oetangs maken veel bij ons los. Dit kunt u bij haar lezen. Al pratende en niet alleen over ditjes en datjes komen we bij de slingerapen. Deze apen fascineren mij en doen met hun kunsten aan de acrobatiek uitgevoerd door die hele lenige mensen denken. Het wordt tijd voor nog een rustpauze. We strijken neer op een bankje met het uitzicht op de gorilla's.
Evaluatie! roep ik al nippend aan mijn koffie. We lachen en ik ben blij om te horen dat ik niet ben tegen gevallen. Het tegendeel is ook zeker niet het geval. Ik stel een vraag die ik die morgen opweg naar deze bestemming in mijn hoofd had. Ik ben zelf niet bang om in het openbaar voor groepen te spreken, maar ik merk, dat ik mij net iets meer thuis voel om woorden aan papier (in dit geval het scherm) toe te vertrouwen. Dat gaat mij net iets makkelijker af. Uit het antwoord leid ik af dat we daarin vergelijkbaar zijn.
Het laatste half uurtje zitten we samen in het zonnetje wat te mijmeren. Mooi he, dat het zo maar mogelijk is om met elkaar zo'n fijne dag te kunnen beleven. Wat een weelde. Niets staat ons in de weg om de auto te pakken en dit plan uit te voeren. Dat heet gewoon gelukkig kunnen leven. Wanneer we afscheid van elkaar nemen wordt er op mijn verzoek wel gezoend. Ik zal deze dag heel lang als een mooi cadeau blijven koesteren. Als compensatie voor de niet geplaatste foto's van de apen een foto van mijzelf, gemaakt door Vrouwke. Op haar site staat haar verhaal en zijn vele mooie foto's geplaatst.
Het kan verkeren. Ik heb het de afgelopen twee en een half jaar, eigenlijk drie, want het eerste half jaar blogde ik bij 20six, wel eens eerder gelezen, dat twee bloggers elkaar gingen ontmoeten. Morgen staat dit grote gebeuren mij te wachten. Zij en ik hebben morgen een afspraak en we hebben er beide erg veel zin in. Ik ben even aan het zoeken geweest wanneer wij voor het eerst contact hebben gehad en voor zover ik het na kan gaan was dit op 30 juni 2006 op een blogje van mij genaamd "DRIE VROUWEN". Kijk maar.
Morgen gaan we elkaar bekijken en samen gaan we aapjes kijken. Dit plan is onlangs tot stand gekomen toen ik, nadat bekend was gemaakt dat de oprichter van Apenheul was overleden, hier een blogje over schreef. Wanneer u daar bent en u gaat naar de reacties, dan kunt u het fijne er van lezen.
Hoe dan ook, we treden uit de virtuele wereld, we verlaten de digitale snelweg, we gaan naar de werkelijkheid. En hoe ons dat bevalt gaat u morgen of overmorgen vast horen.
Zo maar een vaasje? Nee, voor mij zit er een verhaal aan vast. Het is al een heel oud vaasje en ik ben er erg aan verknocht. Het komt uit mijn ouderlijk huis. Ooit heeft mijn moeder het gekregen van de moeder van een vriendinnetje van mij. Toen ik ruim drie jaar was zat ik, zoals wel vaker het geval was, bij mijn moeder achter op de fiets. Het was mooi weer. Toen we onze straat binnen reden, speelde daar een meisje, een paar maand ouder dan ik. "Kom je straks met Hanscke spelen?" vroeg mijn moeder aan haar. We stopten even en mijn moeder maakte een praatje met de moeder van Magda. Groot was mijn verbazing toen Magda even later door haar moeder werd gebracht. Ik weet ook nog dat Magda en ik toen zijn gaan tekenen. Omdat Magda eind september jarig is en ik half december, hebben we nooit bij elkaar in de klas gezeten. Wel hebben we tot ons twaalfde jaar met elkaar opgetrokken, vooral op de zondagmiddagen. Ook toen wij al lang verhuisd waren naar een nieuwbouwwijk. De Ã©ne zondagmiddag kwam ze bij mij, de andere zondagmiddag ging ik naar haar toe. De ouderparen werden kennissen van elkaar en kwamen zo nu en dan bij elkaar op bezoek en gingen naar elkaars verjaardagen. En zo heeft mijn moeder ooit dit vaasje cadeau gekregen van de moeder van Magda, tante Ans voor mij. Ik weet de prijs van het vaasje nog, want het heeft jarenlang op de onderkant van de vaas gestaan. Vijfennegentig cent was in de jaren vijftig toch een redelijk bedrag. Ter vegelijking, mijn moeder kocht zo af en toe wel eens een klein pakje Golden Fiction met een inhoud van tien sigaretten voor achtenveertig cent. Het cadeautje moest ook maar een aardigheidje zijn. Ach zo maar wat jeugdsentiment op een zondagmiddag. Moet kunnen dacht ik zo.
Zo af en toe vind ik het heerlijk om op de culturele toer te gaan. Dat kan door naar het Filmhuis te gaan en een bijzondere film te gaan zien, dat kan door naar het theater te gaan, maar het kan ook door naar een heel klein dorpskroegje te gaan. In "De BÃ»nte Bok" in Lioessens is er op een aantal avonden een toneelstuk te zien. Nee, niet zomaar een toneelstuk, maar een heel bijzonder stuk. Het stuk is speciaal voor dit cafÃ© geschreven en houdt iets meer in dan de gewone onderbroekenlol van een doorsnee blijspel wat in een dorp opgevoerd wordt en waar ik overigens ook met veel plezier naar mag kijken hoor.
De schrijver van dit stuk woont in deze contreien en is een veelzijdig kunsternaar. Hij schildert link, hij zingt en maakt muziek en hij schrijft toneelstukken waarin het maatschappij kritische aspect zeker niet vergeten wordt. In dit stuk komen zeven personages voor het voetlicht, gespeeld door twee personen, de vrouw van de schrijver en degenedie in het dagelijkse leven de uitbater van het cafÃ© is. Het spel wordt aan en rond de bar gespeeld en het publiek zit op houten stoelen dicht op Ã©Ã©n gepakt in wat normaliter gewoon een klein donkerbruin cafÃ© is. Meer dan zestig personen kunnen er niet zitten en ik denk niet dat men volledig aan de brandveiligheidseisen voldoet, maar het heeft een sfeer....