Patiënten worden lang niet altijd vervoerd met de helikopter, dat gebeurt eigenlijk vaker met de ambulance. Eenmaal in het ziekenhuis draagt Colenbrander de patiënt over en haast zich dan naar het dak van het ziekenhuis. Daar staat de heli vaak al te wachten om haar op te pikken. "Ik meld dan 'inzetbaar' aan de meldkamer. Soms vliegen we dan direct door naar het volgende ongeval."
Colenbrander ziet veel geweldsincidenten. Regelmatig gaat het achter elkaar door, zoals onlangs in het weekend. "We behandelden iemand die door zijn hoofd was geschoten, moesten direct door naar een slachtoffer die in zijn nek was gestoken en weer door naar een volgend slachtoffer. Zulke dagen zijn heel heftig."
"We zijn niet afgestompt, maar huilen eigenlijk zelden. Dat komt denk ik omdat we niet machteloos zijn. We doen wat we kunnen en zijn realistisch over de uitkomst."
Het risico op opbranden is groot in haar vak. "Daarom is het belangrijk om te blijven praten over wat je meemaakt", vertelt ze. "De motivatie is maximaal. We vertrouwen elkaar blindelings en zijn hecht met elkaar. Als we in een heftige situatie belanden dan weet ik: het komt goed, want zij zijn erbij. Dat maakt dit werk zo mooi."