Gothminister - Utopia | Metalfan.nl Review
De nieuwe en tevens vijfde schijf Utopia van de Noorse donkere industrialformatie Gothminister heeft al de nodige aandacht gekregen. Het heeft namelijk maar een haar gescheeld of de gelijknamige single van zou Noorwegen hebben vertegenwoordigd op het Eurovisiesongfestival. Al sinds 1999 maakt de groep rond Bjørn Alexander Brem de late uurtjes onveilig met hun erg dansbare mix van gothic, metal en wat zich nog meer voor hun duistere praktijken leent. Denk daarbij aan soortgelijke acts als Rob Zombie, donkerdere versies van Ministry en Prong, maar parallellen met Rammstein zijn er ook te trekken.
De plaat is een conceptalbum bij een film die te vinden is op een dvd bij de bonuseditie van deze schijf. De film vertelt het verhaal van de nachtmerries en dromen van frontman Brem en is wellicht leuk voor de liefhebbers van een ouderwetse horrorfilm. Voor de muziek maakt het niet zo heel veel uit. Alle elementen van voorgaande albums zoals horror en demonen voornamelijk afkomstig uit film zijn ook op Utopia weer terug te vinden. Wel bevat dit nieuwste werk heel veel korte instrumentale preludes die eigenlijk niet zo heel veel toevoegen en soms zelfs niet aansluiten bij de echte songs.
De orkestrale, met uitzondering van de eerder genoemde preludes, en koorelementen die te vinden waren op vierde plaat Anima Inferna zijn op Utopia weer de ijskast in gegaan, maar het hardere metalkarakter van de voorganger is wel gebleven. Wanneer je bekend bent met het eerdere werk van Gothminister, lijkt dit album dan ook erg op een hardere versie van bijvoorbeeld Happiness In Darkness. Daar is niets mis mee, want het zorgt er vooral voor dat de voornamelijk up- en midtempo songs direct pakken en beklijven. Al vanaf de spetterende opener Someone Is After Me wil je de dansvloer opvliegen en dat blijft tot het einde met een enkel uitzondering. Net als op eerdere producties moet Gothminister het ook hier vooral weer hebben van deze wat snellere en meer op beweging gerichte nummers. Het tragere werk is aardig en sfeervol, maar toch een stuk minder pakkend.
Liefhebbers van Gothminister die zich goed konden vinden in voorgaande platen, zullen ook met deze vijfde erg blij zijn, want aan het oude vertrouwde muziek van donkere dansmuziek is barweinig veranderd. Heel vernieuwend is het allemaal niet, maar je moet wel een groot chagrijn zijn wanneer je je daardoor laat weerhouden niet flink los te gaan op spetterende songs als Someone Is After Me en Raise The Dead.