Ruud Overvliet noemt de bunkergravers een hechte gemeenschap waar je wat voor moet doen om er tot te worden toegelaten. Het blijkt niet onmogelijk: zelfs mij is het gelukt een paar keer mee te gaan. Overvliet zegt ervan te genieten om samen met vrienden in de duinen bezig te zijn: ‘Ver weg van alle herrie van industrie, treinen en bussen. Alleen het geruis van de zee.’
Als ik naar de bunkergravers luister en ze bezig zie dan heb ik het idee dat ze belangrijk werk verrichten. Geschiedenis bestaat bij de gratie van rituelen en doordat deze groep af en toe een bunker opgraaft en openmaakt, blijft het besef bestaan dat de duinen niet alleen een verdedigingslinie zijn tegen de zee en de wind, maar dat ze ooit ook een militaire functie hadden.
Als ik nu door de duinen fiets weet ik dat er een stad schuilgaat onder de grond, een stad die wordt bewoond door bunkerarcheologen. Ze zijn er alleen ’s nachts en nooit langer dan een paar uur. Niemand die hen ooit ziet want voor het ochtendkrieken zijn ze alweer verdwenen.
Scheveningen is niet meer de mondaine badplaats, het is niet langer de plek waar koningen en prinsessen gaan baden, het is nu een plek waar Hindoestanen en Duitsers de as van hun naasten en geliefden uitstrooien, een gebied waar surfers, bunkergravers en oude vissers koning zijn.
Ik ben geen surfer, al zou ik dat misschien graag willen zijn, ik ben ook geen bunkergraver, al mag ik dan soms mee, ook geen Hindoestaan of een visser, maar ik voel me wel verwant met Scheveningen omdat hier de stad overgaat in iets anders, van vast naar vloeibaar, van alle dingen die ik al ken naar datgene wat nog ondenkbaar is. Op de horizon meen ik een glimp te zien van mijn nieuwe bestaan.

Marco van Ginkel heeft donderdag voor het eerst sinds hij een zware knieblessure opliep, meegedaan aan een groepstraining bij Chelsea. De 21-jarige middenvelder trainde mee met een jeugdselectie van de Londense voetbalclub.