17 Mar, 11 tweets, 2 min read
Opvallend is de snelheid waarmee de SWAB onderzoeken verwerkt die maar ook enigszins lijken te wijzen op dat middelen weinig effect hebben (zoals het Colombiaanse onderzoek). Dat staat in schril contrast met de traagheid waarmee andere onderzoeken worden verwerkt.
De SWAB laat nog steeds een heleboel medicatie ongenoemd. Fluvoxamine wordt niet genoemd, broomhezine niet, neusspray niet en zo nog veel meer. Nog steeds geen risicobenadering, nog steeds geen tijdpaden, nog geen aanbevelingen om onderzoek zelf op te zetten.
Het begint er meer en meer op te lijken dat de SWAB ook wel beseft dat er effectieve medicatie is voor COVID-19, maar dat ze voor zichzelf aan het rechtpraten zijn dat ze daar het afgelopen jaar de bal hebben laten liggen. Het lijkt op indekgedrag.
In plaats van zich te bekommeren om het redden van levens lijkt de SWAB zich vooral te bekommeren om straks niet te worden aangesproken op het gegeven dat ze niet eerder adequaat over medicatie hebben geadviseerd. Ze hebben zichzelf in een hoek geverfd.
De lijn is nu: struisvogelpolitiek, een breed net over wie er allemaal bij betrokken is, en bij veilige middelen zeggen: "We moesten telkens wachten op nog grotere onderzoeken, met nog meer patiënten om het echt zeker te weten" (ook al wisten we dat die niet zouden plaatsvinden).
'Verwording van de adviezen'
Dit soort taalfouten lijkt er overigens op te wijzen dat de richtlijnen in de praktijk nauwelijks nauwkeurig worden gelezen en becommentarieerd.