Gezondheidsgoeroe - Altrecht
6 april 2016Geschreven door: Laura
Af en toe vraag ik me wel is af wat er met me gebeurd is de afgelopen paar jaar. Van lang leve de lol, bier (en tieten), pizza's en patat naar gezondheidsvoer en (het allerergste) hardlopen om zeven uur 's morgens.
Terwijl ik dit zit te schrijven, werk ik mijn ontbijtje weg. Een kop kruidenthee en een bordje pap met rijstemelk. Lekker fris gedouched na een goede veertig minuten hardlopen en ben straks nog op tijd op mijn werk ook. Mijn brooddoosje staat ook al klaar, bolletjes met avocado en tomaat en dan ook nog wat fruit erbij. Wat is er in hemelsnaam met me gebeurd sinds de tijd dat ik riep dat sport voor watjes was en ontbijt best wel drie kaascroissants of een stuk taart kon zijn.
Het is overigens geen klaagzang, of nou ja, misschien wel een beetje. Ik ben veranderd in een soort van Renske van der Kroes met haar macrobiotische sapjes, "dit moet je niet eten want dat is niet gezond" en meer van dat soort dingen. Om het nog erger te maken: ik deel mijn kennis inmiddels ook aan anderen. Ok, het is niet via een blog of boeken aan andere mensen die het toch allemaal al weten en dan vrolijk in discussie gaan of je nou beter roomboter van grasgevoerde rode koeien of roomboter van grasgevoerde zwarte koeien kunt eten. Of geen boter, want zuivel is eigenlijk ongezond. Enfin.
Ik deel dus mijn kennis inmiddels gretig met een aantal collega's maar ook op de sportschool waar ik regelmatig te vinden ben aan een groepje dames dat graag wil afvallen. De dames die nu in het groepje zitten, zijn ongeveer even zwaar als ik ooit ben geweest. Flinke maat 48, nul conditie, inderdaad ontbijten met kaascroissants of saucijzenbroodjes. Ik probeer dat nu met veel praten om te buigen naar een bordje pap of een volkoren boterham. Terwijl ik toen ook dat vette spul veel lekkerder vond. Nu niet meer overigens, ik moet er niet meer aan denken. Zet mijn tanden veel liever in een appel.
Hoe het zo ver heeft kunnen komen? Een jaar of vier geleden opperde mijn therapeut dat het misschien wel een goed idee zou zijn om me aan te sluiten bij de hardloopgroep van Altrecht. Na wat morren, toch maar gedaan. Na het hardlopen kwam het dansen weer terug en andere sport. Eten deed ik nog net zo veel en we zullen het maar niet hebben over het drankgebruik. Bij het dansen merkte ik dat ik ergens nog wat slappe spieren had en dat ik beter kon dansen als ik heel gericht die spieren zou gaan aanpakken. Hallo sportschool! Een paar jaar verder merkte ik dat mijn ruim honderd kilo me flink in de weg zaten en heb mijn eetpatroon drastisch omgegooid. En passant kwam ik erachter dat ik niet tegen gluten en melk kon en heb ik mijn eetpatroon nogmaals compleet omgegooid.Nu ben ik al ruim een jaar veertig kilo lichter en dans beter dan ooit te voren.
Ik geloof dat ik die therapeut dankbaar moet zijn. Als die nooit had geopperd dat het slim zou zijn om te gaan hardlopen onder begeleiding, had ik nooit het plezier in bewegen ontdekt. En nog een groot voordeel: door regelmatig te bewegen en gezond te eten heb ik minder last van mijn stoornis. Minder depressief, minder angstig. Geloof er heilig in dat hoe vrolijker mijn bord er uit ziet, hoe vrolijker ik ben. Dus sta ik met plezier 's avonds heel wat groente te versnijden en in een pan te gooien. De weg naar herstel is niet alleen maar praten en pillen, maar ik denk ook juist de andere dingen zoals gezond eten, in beweging komen en blijven en op die manier samen met je therapeut de boel aan te pakken.
Dus krijg je ooit de vraag van je therapeut of je mee wilt gaan doen met de hardloopgroep? Zeg ja, mij heeft het in ieder geval en hele hoop moois gebracht. In ieder geval een gezond lijf en dat is wat mij betreft al een hele hoop winst.