Sociaal project in Tanzania door Josephine Gruwez
Josephine Gruwez
Na zes maanden plannen en voorbereiden was het eindelijk zover: ik was klaar om op het vliegtuig te stappen en te vertrekken naar Dar Es Salaam, Tanzania. Na een lange vlucht en een keertje overstappen kwam ik aan op het vliegveld, waar ik werd opgehaald door een medewerker van de organisatie. Hij bracht me naar mijn gastgezin, waar ik vriendelijk werd ontvangen.
De volgende dag werd ik weer opgehaald. Uiteraard twee uur te laat, want alles in Tanzania gaat in 'African Time'. Deze medewerkster bracht me naar het weeshuis waar ik de eerste week ging werken, omdat de school waar ik normaal gezien zou gaan werken dicht was wegens de schoolvakantie.
De kinderen in het weeshuis stalen meteen mijn hart! Vooral de jongere kinderen kwamen meteen op me af en sleurden me overal mee naartoe. En na een tijdje kwamen ook de oudere kinderen me allerlei vragen stellen en wilden ook zij meedoen met voetballen.
In het midden van de volgende nacht kwam mijn kamergenoot aan, een heel leuk Deens meisje waar ik nu ook nog steeds goed contact mee heb. Toevallig werkten we in hetzelfde weeshuis. De eerste week was echt prachtig! Hoewel ik nog moest wennen aan alles, voelde ik me al helemaal thuis in Tanzania. Het was ook leuk om in de namiddag na het werk altijd van alles samen te doen met andere vrijwilligers die je leert kennen op de Socials.
Dat zijn activiteiten die Projects Abroad organiseert, zoals uit eten gaan, volleybal spelen, enz. Je bent niet verplicht om eraan mee te doen, maar het is wel altijd leuk omdat je steeds nieuwe mensen leert kennen. Zowel vrijwilligers die al langer in Tanzania zijn, als degenen die net zijn aangekomen.
Het eerste weekend ging ik samen met mijn kamergenoot en drie andere meisjes een weekendje weg naar een backpackershotel aan het strand, genaamd Kipepeo. Een erg leuke ervaring, want op zo'n weekend leer je elkaar echt beter kennen.
Op maandag, na het weekendje, begon ik mijn werk op de school voor mentaal gehandicapte kinderen. Ik had nog niet zo veel ervaring met mentaal gehandicapten, maar ik had het grote geluk dat er op die school ook een andere vrijwilligster werkte, een psychologe uit Londen, die me veel bijleerde over hoe ik met de kinderen moest werken en op welke manier ik moest lesgeven. Soms woonde ik op de school ook meetings bij die Dilanthi, de schoolpsycholoog, organiseerde voor de leerkrachten. Dat was heel interessant omdat ik zo een inzicht kreeg in wat de leraren wilden veranderen aan de school.
Na de tweede week gingen we met een groepje van tien vrijwilligers weer een weekend weg, deze keer met de ferry naar Zanzibar. Daar was het echt ongelofelijk mooi: witte stranden, palmbomen, heldere zee, … echt het aards paradijs, dat eiland!
Nadien had ik weer ongelooflijk veel zin om terug aan de slag te gaan. Naast mijn werk op de school bleef ik ook naar het weeshuis gaan, want ik zag dat de kinderen echt gelukkig waren met de aandacht en liefde die ik hen gaf. Wanneer ik een lach op hun gezicht kon toveren was dat echt een mooi en onbeschrijfelijk moment.
Ondertussen kwam het weekend er weer aan en deze keer gingen we op safari, iets wat ik nog nooit gedaan had. Met een jeep trokken we het natuurpark in, waar we heel veel dieren en prachtige natuur zagen.
Toen ik terugkwam was het opeens mijn laatste week en ik was echt geschrokken hoe vlug de tijd was gegaan! Die week heb ik heel veel tijd met de kinderen doorgebracht, maar het bleef toch ongelofelijk moeilijk om aan ze te vertellen dat ik de volgende week niet meer zou terugkomen. Toen ik Tanzania opeens in het midden van de nacht moest verlaten drong het pas echt tot me door dat mijn maand daar op z'n eind was gekomen, maar het was één van de beste ervaringen die ik ooit heb gehad. Ik ben er dan ook heilig van overtuigd dat ik op een dag zal terugkeren naar Tanzania. Ik raad het iedereen aan!