Ik speel vanaf mijn negende jaar accordeomuziek. Accordeonmuziek wordt vaak geassocieerd met zeemansliederen, smartlappen, Amsterdamse meezingers e.d. Daar is niets mis mee, maar er is ook veel andere accordeonmuziek. Met die andere accordeonmuziek wil ik u verrassen. Ik speel muziek van hedendaagse Nederlandse en Duitse componisten, klassieke muziek, maar ook niet-alledaagse volksmuziek.
Het instrument dat ik bespeel is een zogenaamde concertaccordeon. De klank heeft veel weg van een kerkorgel. Het is een heel andere klank als die van de veel bekendere musette-accordeon.
Een accordeon bevat tongen, kleppen en registerschuiven. Na afloop zal ik geïnteresseerden meer over de werking vertellen.
In 1610 werd er een begin gemaakt met het aanleggen van de 'Nieuwe Waal'. Langs de rechte kade die zo ontstond waren brede werven die onder meer gebruikt werden voor het opslaan van hout; vandaar de naam 'Houttuynen'. Omdat deze kade evenwijdig liep aan de Haarlemmerdijk werd het opslagterrein na verloop van tijd 'Haarlemmer Houttuinen' genoemd. Drie voormalige houtloodsen uit omstreeks 1880, afkomstig van deze werven, zijn herbouwd in het Zuiderzee museum te Enkhuizen. De ligplaats voor de schepen werd beschut door de in 1612 aangelegde stadswal met bolwerken, die doorliep tot in het IJ. Van de IJ-zijde werd de ligplaats beschermd door een rij palen.
De Nieuwe Waal sloot aan op de omstreeks 1613 gegraven Korte Prinsengracht die, na ingebruikname van de Eenhoornsluis, toegang gaf tot de markten en het bedrijven gebied langs de Prinsengracht. Als gevolg van de snelle verzanding van het Westelijk deel van de Nieuwe Waal moesten de plannen worden gewijzigd. Men besloot de natuur haar gang te laten gaan. In 1614-1615 werden in het dichtgeslibde gedeelte de 'Westelijke Eilanden' aangelegd. Aanvankelijk heetten zij naar hun positie ten opzichte van de stad; Vooreiland, Middeneiland en Achtereiland. Later kwamen de namen Prinseneiland, Bickerseiland en Realeneiland in zwang. Na deze ingreep werd alsnog in een nieuwe ligplaats voor zeeschepen voorzien.
De Westelijke eilanden moesten in de eerste plaats ruimte bieden aan bedrijven die lawaai- en stankoverlast veroorzaakten, b.v. scheepswerven en teerkokerijen. Algauw verrezen er ook pakhuizen. Omstreeks 1810 telde Amsterdam 940 pakhuizen, waarvan 126 op de Westelijke Eilanden.
Oorspronkelijk waren de eilanden niet bedoeld voor bewoning, maar de situatie veranderde als gevolg van de zich ontwikkelende nijverheid en industie. Huizen kwamen vooral op de westelijke strook van het Bickerseiland en op het oostelijke gedeelte van het Realeneiland. De bewoners waren werklieden.
Om dichtslibbing van het IJ tegen te gaan werd in 1834 het Westerdok aangelegd. Het IJ kon nu vanaf de eilanden niet meer worden gezien. Door de latere aanleg van de spoorbaan werden de Westelijke eilanden afgesneden van de Haarlemmerbuurt; daarvoor waren ze een sociaal en economisch gebied.
Op dit moment vormen de eilanden, een schitterende buurt waar de oude pakhuizen in glorie zijn hersteld en welke worden bewoond. Hier treft u een stukje Amsterdam van ongewone kwaliteit en rust, ondanks alle bedrijvigheid welke plaatsvindt achter de gevels. Dit is een stukje Amsterdam waar zich velen kunstenaars en handarbeiders hebben gevestigd. Boten in allerlei formaten liggen hier te schitteren in het water en kinderen kunnen hier nog heerlijk spelen op straat. Dit stukje van onze stad straalt de glorie van welleer nog steeds uit. Een wandeling of fietstochtje door deze buurt is een verademing!
Amsterdam heeft de meeste musea in de grootste variatie van het land, waaronder een aantal met wereldvermaardheid. Het Concertgebouworkest heeft hier zijn thuishaven. Er wordt druk handel gedreven en kunst staat hoog in het vaandel. Studenten en toeristen, artiesten en kantoorbedienden, winkelende huismoeders en flanerende dochters, joggers en bejaarden, vrolijke feestbezoekers en harde werkers wriemelen zich in een bonte menigte door de straten en dragen elk hun steentje bij aan het kosmopolitische mozaiek en de verdraagzame sfeer die de stad al eeuwen kenmerken. Amsterdam is uniek, waar elders in de wereld is op zo`n klein oppervlakte een zo gevarieerde en tegelijk zo`n harmonische rijkdom aan bouwwerken neergezet, en dat dan nog op een bodem van drassig veen en slik die zo`n drie meter onder de zeespiegel ligt?
Europa dankt deze sierlijke kroon aan de koene kooplieden en de stoutmoedige stadsbestuurders uit de Gouden Eeuw van Holland. De periode waarin de vrijheidsoorlog tegen de Spanjaarden gevoerd werd en waarin tegelijkertijd handel en koopwaar, kunst en wetenschap, welvaart en schoonheidszin hoogtepunten beleefde. Rembrandt schilderde, Vondel dichtte, Hugo de Groot schreef over recht, De Keyser bouwde en Sweelinck componeerde en al deze groten wisten zich vooral in Amsterdam omringd door kunst en vakbroeders van wereldniveau. Onderwijl vocht De Ruyter en beheersten de Hollandse reders en kooplieden met hun omstreeks 15.000 bewapende zeilschepen en meer dan 200.000 matrozen, bootsmannen en kapiteins de wereldzeeen.
Amsterdam werd de voornaamste handelsstad ter wereld! In 1609 werd officieel besloten tot een stadsvergroting van een in die tijd ongekende omvang. De financiering werd grotendeels gesteund door de aktiviteiten en opbrengsten van de Verenigde Oost-Indische Compagnie. Deze eerste multi-national ter wereld had zich met vele volmachten en voorrechten ontwikkeld tot een staat in een staat. Van het beginkapitaal in 1602 van 6,5 miljoen gulden werd meer dan de helft opgebracht door de Amsterdamse kooplieden, de rest kwam uit de andere steden uit Holland en Zeeland. In de tijd dat de zeeman een gage had van 8 gulden per jaar, was dit een gigantisch bedrag! Het totale geschatte vermogen van het Frankrijk van de Zonnekoning was toen amper het dubbele! De reusachtige investeringen leverden een astronomisch rendement. Het maakte mogelijk dat Amsterdam in slechts 50 jaar een grachtengordel kon volbouwen waar het nog steeds trots op is. Tot het midden van de 19e eeuw heeft Amsterdam binnen zijn 17e eeuwse wallen gelegen. De stad ging toen weer verder groeien, want door de aanleg van het Noordzeekanaal en de industrie werden veel arbeidskrachten aangetrokken. Na een zorgvuldig aangelegde villawijk rond het Vondelpark kwam in oud-West veel revolutiebouw. In het begin van de 20e eeuw kwam er meer aandacht voor de woonomstandigheden en in 1935 kwam er het Algemeen Uitbreidingsplan (AUP) dat afzag van de cirkelvormige bebouwing maar voorsteden ontwierp waartussen groene longen voorzien waren. Een groot gedeelte van die tuinsteden werd na 1950 gerealiseerd: Slotermeer, Slotervaart, Geuzenveld en Osdorp in het westen, Buitenveldert in het zuiden, en de nieuwe wijken in noord. De aanleg van de Bijlmermeer in zuidoost. De voorzieningen in de binnenstad kregen gaandeweg ook meer aandacht. Stadsvernieuwing en sociale woningbouw waren de sleutelwoorden, maar het wonen in de stad werd geleidelijk aan ook weer aantrekkelijk voor duurdere woonvormen.
De industriele ontwikkeling van Amsterdam in de 20e eeuw zag grote veranderingen. De scheepswerven, de machinebouw en de auto-assemblage verdwenen. Naast de financiele wereld en de dienstverlening wordt vooral aandacht besteed aan informatica en telematica.
De mode en confectiehandel van Nederland is in Amsterdam geconcentreed. De ontwikkelingen van het beurs-en congrescomplex RAI is zondermeer gigantisch te noemen. In zuidoost verrees in korte tijd een woud van kantoorgebouwen en het AMC. Het Amsterdam-Rijnkanaal voorzag in 1952 weer in een goede aansluiting op het Europese achterland. De ringweg rond de stad, met de aansluiting op autosnelwegen in alle richtingen! De Schiphollijn van de Nederlandse Spoorwegen voorzag in 1980 de nationale luchthaven van een rechtstreekse verbinding met de stad. Net zoals de eerste Aemstelledammers, werpen wij nog steeds dammen op en groeit de stad met projecten zoals in het IJ.