Het wordt Thuisblijfmoeders menigmaal voorgehouden als waarschuwing: 'Eén op de drie huwelijken eindigt in echtscheiding,' oftewel je kunt maar beter zorgen dat je financieel onafhankelijk bent van je partner.
Een echtscheiding gaat doorgaans immers gepaard met veel emoties. En natuurlijk is het naar als je dan financieel kwetsbaar bent. Maar behalve de financiën is er iets dat nog veel kwetsbaarder is: de kinderen.
Uit cijfers blijkt dat het aantal zogenoemde vechtscheidingen toeneemt. In 20 procent van de 70.000 scheidingen hebben de ouders zulke hoogoplopende ruzies en conflicten dat ze niet meer in staat zijn met elkaar te overleggen.
CDA-Kamerlid Monica Keijzer pleitte er daarom voor dat kinderen een eigen belangenbehartiger krijgen. Iemand die voor hun belang opkomt, als hun ouders dat even niet kunnen doordat ze verstrikt zijn in emoties.
Een echtscheiding betekent dat er veel geregeld moet worden. En als het om kinderen gaat zijn ouders sinds 2009 verplicht een ouderschapsplan te maken. Dat is zelfs een voorwaarde om te kunnen scheiden.
In dat ouderschapsplan wordt vastgelegd hoe het ouderschap na de scheiding wordt ingevuld. Denk aan kinderalimentatie, schoolkeuze eventueel co-ouderschap, omgangsregeling, vakanties, feestdagen etc.
Helaas blijkt het in de praktijk dus vaak moeilijk voor ouders die uit elkaar gaan om samen een goed ouderschapsplan te maken. Want zo'n plan vereist overleg. Ouders kunnen hierbij hulp inschakelen van een echtscheidingsadvocaat.
Monica Keijzers voorstel is niet nieuw. Want ook nu al kan een rechter een zogenoemde curator aanwijzen om voor de belangen van het kind op te komen.
Zo'n bijzondere curator handelt alleen in het belang van het kind, en geeft zijn of haar advies vervolgens aan de rechter. Deze juridische bijstand voor minderjarigen is in de regel gratis.
Meer hier over lees je in het rapport van de Kinderombudsman getiteld: De ondertoezichtstelling bij omgangsproblemen.
Hoewel Thuisblijfmoeders veelvuldig op het gevaar van financiële afhankelijkheid wordt gewezen, wordt een veel groter gevaar vaak over het hoofd gezien. Namelijk dat kinderen het kind van de rekening worden bij een echtscheiding.
Ik denk overigens als je een huwelijk instapt en kinderen krijgt met de verwachting dat je waarschijnlijk weer gaat scheiden, er beter gewoon niet aan kunt beginnen. En als ik moet gaan werken alleen maar om financieel afhankelijk te zijn mocht er ooit een scheiding komen, dan gaat er denk ik ergens iets mis....
Ik snap het idee erachter op zich wel hoor, zeker met het hoge aantal scheidingen, en je kunt echt niet altijd bij mensen achter de deur kijken. Toch hou ik vaak het gevoel dat er niet echt veel moeite word gedaan om een huwelijk staande te houden.....
Het accent wordt inderdaad zwaar gelegd op het mislukken van een huwelijk. Terwijl het uitgangspunt toch is 'tot de dood ons scheidt.'
De vechtscheiding begrijp ik eerlijk gezegd wel en ik zal proberen het hier uit te leggen. Als een relatie niet meer goed gaat, dan mag de niet werkende moeder met haar kinderen vaak in het ouderlijk huis blijven wonen. Ze ontvangt daarvoor alimentatie, niet alleen voor zichzelf maar ook voor de kinderen. Haar man raakt dus zijn woning, inkomen en de helft van het pensioen kwijt en moet in de praktijk vaak maar afwachten of en wanneer hij zijn kinderen mag zien. Dit is zelfs het geval als de moeder verantwoordelijk is voor het mislukken van de relatie, ze bijvoorbeeld is vreemd gegaan of helemaal niet zo goed voor de kinderen zorgt. De vrije keuze wordt dus een financiële afhankelijkheid waar niet voor is gekozen en deze basis voor een vechtscheiding kan jaren duren.