Met veel genoegen slenter ik bijna twee uur door het ziekenhuis. Wat een ruimte hebben ze hier! De gangen en de verkeersruimtes zijn onwijs groot en breed. Op de vierkante meters is niet beknibbeld. Er is veel marmer en ander duur materiaal gebruikt. De structuur is helder: een centrale as met de ruime entree, de bezoekersruimtes en restaurants, de collegezalen en een grote kapel. Langs deze lengteas aan de ene zijde een lange klinische vleugel en aan de andere kant een evenlange vleugel voor de poliklinieken, de laboratoria en de functie-afdelingen. De civiele en technische functies en de beeldvormende technieken zitten in de ruime sousterrains. Alles is er, inclusief MRI- en CT-scanners en nucleaire technieken. Ik voel me op mijn gemak, loop overal door en niemand vraagt wat ik kom doen. Alleen mijd ik uit respect voor de privacy de verpleegafdelingen. Het personeelsrestaurant is streng verboden voor bezoekers. Dat is bij ons gemengd geworden; gezelliger en het kost minder vierkante meters. Er is hier ook een multiconfessionele ruimte. Er is niemand. Er staan leunstoelen en in een hoek ligt een kleed in de richting van Mekka, ten behoeve van moslims. Het is nergens druk, behalve op de Eerste Hulp waar het een drukte van belang is. Ik mag er gewoon doorheen lopen en kijken. Veel brancards met wachtende patiënten en begeleiders staan opeengestuwd in de gangen, er is een triageruimte en een observatie-afdeling. Grappig dat het zo als een verademing voelt om na zoveel jaren weer eens door een ziekenhuis te lopen (afgezien van de bezoeken aan mijn oude ziekenhuis in Gorcum) Dat deed ik altijd het liefst: gewoon lekker door je ziekenhuis lopen. Altijd bleef je wel ergens plakken voor een praatje en een kop koffie. Herinneringen bestormen me. Hoeveel tientallen jaren was dit niet mijn dagelijkse omgeving! Maar laat ik eerlijk zijn: het voelt weliswaar vertrouwd maar ik zou niet echt meer terug willen.