Oké, er mag wat genuanceerd worden. Een werknemer mag ook wat investeren. Laten we voorstellen: 5 maal per week 20 minuten heen en 20 minuten weer. De rest is werktijd. Plus een transportvergoeding. Afhankelijk van het middel: te voet, fietsen, auto, carpoolen, openbaar vervoer, wachttijd. En combinaties daarvan. Maar om het niet te moeilijk te maken kunnen we beginnen met een te onderhandelen forfait. Wil je als bedrijf een werknemer echt van ver laten aanrukken, dan mag daar iets tegenover staan. Waarom zou dat enkel voor de hoogste lonen via bedrijfswagens en tankkaarten bespreekbaar zijn?
Dingen als een herlocatie van (delen van ) een bedrijf, of thuiswerk, of verhuispremies worden hierdoor allicht ook makkelijker bespreekbaar. Spreiding van werkuren of glijdende werkuren kunnen de reistijden al behoorlijk bekorten. Efficiënt carpoolen kan tot 3 op de 4 wagens van de weg houden. Betrouwbaar openbaar vervoer ook. Gewoon stipt, en zonder maandelijkse tot wekelijkse stakingen.
Goede fietspaden en stimuli voor (elektrische) fietsen (oplaadpunt, douche…) kunnen mee zorgen voor een rustiger en gezonder verkeer.
En door de verminderde drukte en stress zullen er allicht minder ongevallen gebeuren, en zullen er minder files en een vlotter verkeer zijn.
Natuurlijk zullen werkgevers steigeren dat dit absoluut niet kan. Te duur is. Geen werkgeverskost is. Geen echte oplossing voorstelt. Te belastend is voor het bedrijf. Doorgerekend zal worden aan de consument. Niet de verantwoordelijkheid van het bedrijf is. Moeilijk te organiseren is. Onbetaalbaar wordt. Een politieke oplossing vraagt.