De Spaanse en Oostenrijkse successie-oorlogen in de 18e eeuw betekenden wederom dat de streek weer door allerlei troepen werd geteisterd. En ook tijdens de inval van de Franse troepen in 1747, waarbij Bergen op Zoom werd ingenomen, had Putte te lijden onder vernielingen. De bevolking was in die tijd arm. Toen in de tweede helft van de 18e eeuw het Moretusbos tot stand kwam vonden vele Puttenaren werk in de aanleg ervan (de beschrijving daarvan vind je in het hoofdstuk Landschap etc.). Wel was er landbouw, doch daarmee kon slechts een karig bestaan worden verkregen.
Na de Belgische afscheiding (1830) liep opnieuw de grens door Putte. In 1843 werd deze door grenspalen gemarkeerd. Deze leverde niet alleen reguliere werkgelegenheid door de grenskantoren en bijbehorende uitspanningen, maar ook wisten de bewoners door smokkel hun inkomen aan te vullen. Ook stroperij kwam veelvuldig voor. Over beide vind je aan het eind van dit hoofdstuk een apart artikeltje. Ook ontstond toen langs de Antwerpsestraat onder invloed van de grensactiviteiten een aangesloten bebouwing. Een uitvloeisel van de Belgische onafhankelijkheid was ook de aanleg van drie grote Joodse begraafplaatsen in Nederlands Putte. Aangezien de Belgische wetgeving geen garantie bood voor het te allen tijde ongestoord laten van de graven, heeft de Antwerpse Joodse gemeenschap hier haar doden begraven. Hierover vind je een artikel in het hoofdstuk Bezienswaardigheden.
Gedurende de 19e eeuw vond de bevolking van Putte haar bestaan in de land- en bosbouw. Later in die eeuw kwam daar ook het mattenvlechten bij. Dit werd gedaan als huisarbeid en bood enkele honderden mensen werk. In 1910 werkten er nog 86 volwassenen en 101 hulpkrachten in deze tak van nijverheid. Een modernere bron van werkgelegenheid werd de industrie: in 1929 was Van Niftrik een van de eerste bedrijven in Nederland waar bakeliet tot producten werd verwerkt. Dit kunststofverwerkende bedrijf bestaat nog altijd, al werkt men nu met modernere grondstoffen.
Tot 1902 had Putte geen gemeentehuis; het gemeentebestuur vergaderde in verschillende herbergen (wat in de 19e eeuw overigens in veel kleine gemeenten in ons land het geval was). In latere jaren werd door huur en aankoop van een woning tot 1937 daar vergaderd. Pas in 1937 krijgt de gemeente een echt gemeentehuis.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog is de grens tussen België en Nederland geheel gesloten, omdat Nederland neutraal bleef. Berucht in die periode was de onder hoogspanning staande draadversperring langs de hele Belgisch-Nederlandse grens, dus ook tussen Nederlands en Belgisch Putte. Er zijn honderden mensen door omgekomen. De draadversperring stond dan ook bekend onder de namen Dodenhek, Dodendraad en Draad des Doods. In de Tweede Wereldoorlog is in deze omgeving hevig gevochten en veel vernield. (bronnen: (2) en West-Brabants Archief)
“Zij bestaan meest door landbouw, houtteelt en mattenvlechten, terwijl de roep gaat dat velen zich aan den smokkelhandel overgeven”, schrijft Witkamp in zijn 'Aardrijkskundig woordenboek' uit 1877 over het dorp. Witkamp’s diplomatieke formulering zou weleens op waarheid kunnen berusten; in 1997 bestond Putte 750 jaar en ter gelegenheid hiervan heeft men een munt uitgegeven (waarmee in het dorp betaald kon worden, oplage 10.000 stuks) die ‘Smokkelaer’ was gedoopt… De munt had een waarde van vijf gulden (circa €2,30). Lieden die werden betrapt op smokkelen of ‘stroopen’, konden in de jaren dertig overigens rekenen op inhouding van de ‘steun’ of schorsing bij de werkverschaffing. De Commissaris der Koningin in Noord-Brabant, A. van Rijckevorsel, schrijft namelijk aan de ‘heeren burgemeesters’ in het bijvoegsel bij Staatsblad 130 van 1937: