Recensie: Het leven zelf - Roelof ten Napel - HANTA
You are here: Home / Alles / (non-)fictie / recensies / prozarecensies / Recensie: Het leven zelf – Roelof ten Napel
'Twee jonge vissen zijn rustig aan het zwemmen als ze een oudere vis tegenkomen, die de andere kant op zwemt. De oudere vis knikt ze toe en vraagt: "Môge, jongens, lekker water?" De twee jonge vissen zwemmen nog een stukje door, maar dan kijkt de een de ander aan en vraagt: "Wat is in 's hemelsnaam water?"
(vertaling: Reintje Ghoos en Jan Pieter van der Sterre)
Dat klinkt, zeker met de parabel van David Foster Wallace in het achterhoofd, weloverwogen en geconstrueerd. (Dit is water is bovendien niet de enige titel die aan een bestaand werk ontleend is. Ooit weefde ik kronen is zijn vertaling van Anne Carsons vertaling van fragment 125 van Sappho (door Mieke de Vos vertaald als: 'Toen ik jong was vlocht ik kransen…'), er is een titel die verwijst naar de verzamelde essays van Simone Weil en één die op psalm 42 slaat.)