De toenmalige wethouder zei vorig jaar in deze serie dat ouders niet moeten verwachten dat de gemeenschap je voor eigen ondersteuning betaalt. Hoe was dat voor jou om te horen?
Ze kan zich niet voorstellen hoe het is om een kind met een beperking in huis te hebben. En een volwassen kind maakt het eigenlijk nog moeilijker, omdat een jonger kind volgzamer is en een volwassene zich meer wil laten gelden.”
“Nee, ik had de moed al opgegeven. Ik zag het niet meer zitten met het PGB. Dankzij de volhardendheid van de onafhankelijk cliëntondersteuner heb ik het vol kunnen houden. Opgeven was volgens haar geen optie. Het lukte me doordat ik het een beetje op zijn beloop heb gelaten. Me er alleen mee beziggehouden als we weer in actie moesten komen.”
“Hij kreeg er weinig van mee, omdat ik hem er niet bij betrokken heb. Na het eerste keukentafelgesprek hoefde hij er niet meer bij te zitten. Alleen als er een ontwikkeling was, heb ik het benoemd. En niet als probleem, maar als mededeling.”
“Ik had niet gedacht dat ik in 2016 zou belanden zonder iets te weten. Ons bezwaar is in 2015 nog een keer langs de Wmo-afdeling geweest, die bij het voorstel bleef. Ik denk dat de onafhankelijke commissie van bezwaar zo overstelpt werd met bezwaren van inwoners van de gemeente, dat het heel lang duurde voordat wij aan de beurt waren.”
“Voor een reactie op ons bezwaar stond twaalf weken. Begin december kregen we een brief dat de beoordeling langer op zich liet wachten. In februari hadden we nog niets gehoord. Toen zei de onafhankelijke cliëntondersteuner dat het tijd werd voor een ‘in gebreke stelling’. De gemeente moest ons toen een bedrag betalen omdat ze er een half jaar over deed om te reageren. Daarna werd het weer stil aan hun kant.”