Ik ben nu beland bij de onwaarschijnlijke stap dat Sugar Miss Suger wordt door gouvernante te worden van Sophie. Wat een psychologisch wangedrocht! Ten eerste dat William het toestaat en ten tweede dat Sugar het wil. Nou ja, er zitten nog wel meer psychologische rariteiten in het boek. Bijvoorbeeld de verhouding tussen Caroline en Sugar. Hebben jullie daar geen last van? Of ben ik de enige die zich door het boek heen zwoegt?
Zoals ik al eerder, geloof ik, opmerkte, vind ik The crimson petal and the white echt een wereldboek. Voor mij gaat het echt in het rijtje van beste boeken ooit gelezen (samen met Mme Bovary en Spijkerschrift in de top drie). Het herinnerde mij aan Het rood en het zwart van Stendhal en Nana van Zola Nadat ik met pijn in mijn hart het boek dichtklapte na het in recordtijd gelezen te hebben heb ik een aantal interessante linken gezocht op het web.
* Zeer lezenswaardig interview met Michel Faber in de Belgische Knack. Hoe benijdenswaardig: Faber woont in een klein stationetje in Noord-Schotland, wil niet in de publiciteit en heeft stapels en dozen vol met knipsels enzo over London verzameld tijdens het schrijven van The Crimson petal
Ben nu ongeveer op bladzijde 450 en dit lijkt bij mij steeds het omslagpunt te zijn bij de dubbeldikkers. Oh, het verhaal boeit wel en gelukkig zijn de postmoderne grapjes wat minder geworden in het midden. Maar ik zou graag van grrls horen die óók Obsession van Byatt hebben gelezen, waarom dit boek van Faber beter zou zijn. Dat wordt in elk geval in veel kritieken aangegeven. Ik merk dat ik een beetje moe wordt van het uitzonderlijke van Sugar, het patriarchale van William, het clericale rond Henry en zijn mrs. Fox, het poppetjesachtige rond Agnes en de stank en tegenstrijdigheden van Londen.
Het gedrag van Agnes is een prachtige zedenschets van vrouwenlevens uit de hoogste en middenklasse in die tijd in Engeland (en ook Amerika). In het midden en aan het eind van de 19e eeuw leek er een epidemie te heersen: de ene vrouw na de andere leed aan een chronische ziekte. Artsen hadden een scala van diagnostische etiketjes hiervoor: neurasthenie, (lichamelijke) overgevoeligheid, zenuwinzinking, slechte spijsvertering en natuurlijk hysterie. Symptomen? Hoofdpijn, spierpijnen, zwakte, depressie, menstratieproblemen, indigestie en noem maar op. Meestal werd er algehele en veelvuldige rust voorgeschreven en niet zelden waren de vrouwen de rest van hun leven 'patient'.