Eindelijk dertig met even oude Sjostakovitsj | Trouw
Eindelijk dertig met even oude Sjostakovitsj
DEN HAAG - Opgelucht en stralend vertelde violiste Isabelle van Keulen vorige week in het tv-programma 'De plantage' dat zij eindelijk dertig jaar is geworden. Eindelijk, want nu voelt zij pas dat zij de perioden van wonderkind en van 'dat schattige meisje met die mooie blonde vlecht' definitief achter zich gelaten heeft.
ADRIAAN HAGER 27 januari 1997, 00:00
Van Keulen, die in 1984 als zeventienjarige werd uitgeroepen tot de eerste 'Young Musician of the Year', is uitgegroeid tot een jonge, zelfverzekerde en levensblije vrouw die op trefzekere wijze de muziekwereld aan het veroveren is. Het is een belevenis om de carrière van deze artieste, die ik - toen zij nog dat schattige kleine meisje was - haar eerste prijzen zag behalen, te volgen.
Ook in haar spel heeft zij de volwassenheid bereikt waar zij naar streefde. Vrijdagavond stond zij in een elegant broekpak op het podium van de Anton Philipszaal als soliste bij het Residentie Orkest, waar zij dat feit vierde met het even 'oud' geworden tweede vioolconcert van Sjostakovitsj.
Een introvert concert met een kaalheid aan tonen die absoluut niet lijken te passen bij deze temperamentvolle violiste. Maar dit concert is haar 'op het lijf' geschreven. De magistrale vertolking die zij van dit aan Oistrach opgedragen opus neerzette, hoort thuis in de rij van top-interpretaties. Haar indringende spel, haar expressiviteit, de tonen die zij ontlokte aan de Stradivarius die zij sinds kort in haar bezit heeft, het was om gelijktijdig koud en warm van te worden.
De violiste noemt dit concert 'eindeloos en grenzeloos'; dat zijn ook de termen die passen bij haar vertolking en bij de boodschap die zij uitdroeg. Sjostakovitsj vond in haar de violiste die in staat bleek zijn expressie- middelen maximaal te kunnen benutten. De fascinerende benadering van het eerste deel drong door tot in de ziel, het lyrische middendeel speelde zij adembenemend glansrijk en wonderschoon, de finale kreeg net die lichte toets waar dit allegro om vraagt.
Voor het orkest stond de Amerikaan Alan Gilbert, nummer zoveel in de rij van gastdirigenten die dit seizoen voor het Residentie Orkest staan. Hij begeleidde Van Keulen keurig, maar zijn aanpak miste toch felheid, puntigheid en ritmische precisie. Daaraan leed ook de weergave van de Passacaglia opus 1 van Webern.
De liefhebbers van romantische klanken moesten tot na de pauze wachten eer zij aan hun trekken kwamen, maar konden zich toen verlustigen in de derde symfonie van Schumann. Er valt in die symfonie meer te beleven dan Gilbert ons wilde doen geloven, maar het moet gezegd dat het Residentie Orkest van goede wil was, zelfs meer dan dat.