Zes jaar geleden was Chely Wright de perfecte schoondochter, een keurige kerkganger en een geweldig boegbeeld voor de Amerikaanse countryindustrie. Een zangeres met een prachtige carrière. Zo leek het. In 2010 stortte alles om haar heen in toen ze bekendmaakte dat ze lesbisch was. Met die moedige stap verloor Wright een groot deel van haar fans en werd ze geweerd uit tal van theaters. De afgelopen jaren waren op zijn zachts gezegd hectisch: ze trouwde met haar vriendin, kreeg een tweeling en verloor haar moeder. In stilte werkte ze aan de nummers voor haar achtste plaat I Am The Rain, bekostigd uit een crowdfundcampagne. Vriend Rodney Crowell introduceerde haar bij producer Joe Henry die op zijn beurt een groep subtiele muzikanten bij elkaar bracht. Dit verstilde, kwetsbare album is zo anders dan haar eerdere meer commerciële werk. Zonder meezingers deze keer, maar met delicate liedjes over religieuze hypocrisie, verwerking, vergeving en liefde. Allemaal even smaakvol gearrangeerd, met hier en daar de verrassende klank van klarinet en piano. Wright doet een prachtige interpretatie van Dylan’s Tomorrow Is A Long Time en zingt met Emmylou Harris het ingetogen Pain. I Am The Rain is een luisterplaat die langzaam en subtiel onder de huid kruipt.