Uit het krantenbericht in het RD van 19 december 2019 kreeg ik de indruk dat deze benadering ook onder het besluit van de classis Haarlem ligt. De classis constateert dat een gemeente die vrouwen tot ambtsdrager bevestigt weliswaar van de kerkorde is afgeweken, maar dat daarmee ´geen principieel Bijbelse regel is overtreden´. Even los van de vraag of dat laatste het geval is, is dit wel een uiterst riskante benadering. Immers, als het goed is heb je juist met elkaar in de kerkorde vastgelegd wat de Bijbelse regels zijn. Het besluit van de classis Haarlem suggereert echter dat de kerkorde en de Bijbel elkaar tegen kunnen spreken. En als dat zo is, moet je natuurlijk voor de Bijbel kiezen. Niet alleen principieel gezien, maar ook praktisch gezien kan dit knap vervelend worden. Veronderstel dat deputaten emeritikas zo met kerkelijke afspraken om zouden gaan! Waar in de Bijbel staat trouwens dat er een emeritikas moet zijn? De classis Haarlem zal zeker die kant niet op willen, maar als dit de benadering gaat worden, wordt het rap een puinhoop in de kerk zoals dat ook het geval is als in een gezin, in een bedrijf, in een samenleving gedoogd gaat worden dat mensen zo met afspraken, wetten en regels omgaan. In feite gaat het om een doperse benadering. De dopers vonden kerkelijke regels maar uitwendig, din gen van de buitenkant.
Het ging toch om het innerlijke, om wat de Geest in je binnenste zegt. Dit eindigde daarmee dat vele dopers zelfs de Bijbel als puur uiterlijk zagen. Een ‘papieren paus’ werd Gods Woord genoemd. Een Bijbeltekst zegt niets, want het gaat om de stem van God die je in je hart hoort. Toen bleek dat ieder daarbij iets anders hoorde, viel de doperse boel uiteen.