Op een dag ging ik skiën, maar overal zag ik bananenschillen. Alles was bananenschillen, het achtervolgde mij. En toen besefte ik, dit doet iets met mij, ik moet er iets aan doen. Het was een soort van roeping, denk ik.
Beiden, mijn vrouw en ik, hadden besloten er iets aan te doen. Dus we kwamen naar Nepal. Ik heb hier eerst ingenieurswerk gedaan. Mijn vrouw is lerares en zij begon een school in een sloppenwijk. Ik heb veel in de school geholpen. En beetje bij beetje hebben we veel geleerd over wat we eigenlijk kunnen en wat we niet kunnen doen met straatkinderen.
We merkten dat eten, het essentiële was dat deze straatkinderen nodig hadden. Dus het eerste wat we deden, was de straatkeuken starten.
We realiseerden: ‘Nu hebben ze eten, wat is de volgende stap? Er is geen verandering: ze hebben vandaag honger, ze komen eten, ze gaan terug naar de straat, ze snuiven lijm en morgen hebben ze weer honger en komen ze naar de keuken om eten te krijgen. Elk kind dat eten krijgt, is een kind dat geen honger heeft. Dat is geweldig!’