In de muziek is het belangrijk om te erkennen dat wanneer een liedje wordt geschreven en opgenomen, er twee unieke en individuele auteursrechten worden gecreëerd; i) de geluidsopname (aka 'de meester') en ii) de onderliggende compositie (aka 'het liedje'). De eerste verwijst naar een opname van een uitvoering van een compositie, terwijl de tweede verwijst naar de unieke kwaliteiten waaruit een compositie bestaat, zoals het ritme, de akkoorden, de tekst en de melodie. Kunstenaars, labels/distributeurs krijgen meestal geld voor de geluidsopname en songwriters, componisten en uitgevers krijgen geld voor de compositie.
Deze twee auteursrechten genereren verschillende royalty's en vereisen een aparte administratie. Er kunnen meerdere opnames zijn, maar slechts één compositie. Om dit te illustreren, neem het lied "White Christmas" geschreven door Irving Berlin maar uitgevoerd door iedereen, van Bing Crosby tot Elvis Presley en Katy Perry tot Lady Gaga. In feite, volgens Songdex, zijn er 27.424 opnames op 22.667 albums van 7.749 artiesten, maar er is slechts één liedjesschrijver (Irving Berlin) en één uitgever (Williamson Music). Elke keer als dat liedje ergens ter wereld commercieel wordt gebruikt (d.w.z. gestreamd op Spotify, op de radio gespeeld, live uitgevoerd, uitgezonden op televisie of gezongen op een karaoke-avond), wordt Irving Berlin betaald door zijn uitgever die al die wereldwijde royalty's incasseert.
Een producent is niet bezig met de verkoop van beats. Let op het gebruik van het woord licentie. Door het beschikbaar stellen van een beat op een winkel zoals Airbit of BeatStars, is een producent bezig met de verkoop van beatlicenties., niet de werkelijke beats. Dit is belangrijk; de producent behoudt het eigendom van de originele beat en verzekert een soort van eigendom in het nieuwe nummer waarvoor de artiest de beat in licentie heeft gegeven. De artiest mag één nieuwe opname maken met die beat. De uitgegeven licentie geeft de artiest het recht om de beat te exploiteren volgens verschillende voorwaarden in de beat licentie overeenkomst, worden deze voorwaarden in het algemeen aangeduid als "Gebruikersrechten". Afhankelijk van het niveau van de verkochte licentie, kunnen deze gebruikersrechten beperkingen bevatten op hoe lang een beat kan worden gebruikt en/of plafonds op het aantal verkopen, streams, openbare optredens en muziekvideo's die het nieuwe nummer belichamen. Als alternatief kan de licentie ongelimiteerd zijn, zonder limieten of gebruiksplafonds. In sommige gevallen kan een licentie exclusief zijn, wat betekent dat niemand anders de beat kan gebruiken, of niet-exclusief, wat betekent dat veel artiesten dezelfde beat in verschillende tracks kunnen gebruiken.
Beperkte looptijd (d.w.z. de lengte van een beat kan worden gebruikt voordat de licentie moet worden verlengd)
Het is belangrijk om op te merken dat zelfs als u een exclusieve licentie verkoopt, u niet de eigendom van de samenstellingsrechten overdraagt. Door je beat in licentie te geven aan een artiest geef je hen het recht om je beat te gebruiken in een nieuwe track/lied en daarmee word je gecrediteerd als songwriter op de nieuwe track.
Wanneer de nieuwe track met de gelicentieerde beat is gemaakt, zijn er twee auteursrechten gecreëerd; de geluidsopname en de compositie. Dus waar passen artiesten, producers en beatlicentieplatforms als Beat Stars of Airbit in de verschillende rechten die aan die twee auteursrechten verbonden zijn? Nou, wanneer een nieuwe track wordt gecreëerd, wordt een producer soms beschouwd als een songwriter en in het geval van een beatlicentieplatform wordt de producer bijna altijd beschouwd als een songwriter en krijgt hij een soort van eigendomsrecht in het compositorische auteursrecht.
Ook voor artiesten geldt dat wanneer je een licentie geeft voor een beat van een producer, je een soort van recht krijgt op het publiceren van royalty's en ook toestemming krijgt om royalty's van de artiest te innen van de geluidsopname.
Nu we het toch over de publicatierechten voor producenten hebben, moet ook worden opgemerkt dat de producenten die eigenaar waren van het compositierecht in sommige kringen ooit enigszins omstreden waren. Over het algemeen zijn er veel scenario's waarbij een producent niet wordt beschouwd als een songwriter, dit is echt open voor onderhandeling. Soms werkt een producent voor punten op het masterrecht, of levert hij geen significante bijdrage aan de tekstmelodie van een compositie en werkt hij gewoon voor een vast bedrag. Bij de meeste beatlicentietransacties wordt de producent echter als songwriter beschouwd. Gewoon en eenvoudig.
Het eigendomsrecht op de nieuwe track (voor zowel de masteropname als de compositie) varieert van platform tot platform en van licentie tot licentie. De meeste platformen stellen overeenkomstsjablonen beschikbaar met een standaardset van rechten op basis van het bedrag dat u betaalt. Deze veranderen van platform naar platform en kunnen in de meeste gevallen worden aangepast. De meeste transacties maken echter gebruik van de voorwaarden die in de standaardsjablonen zijn vastgelegd. Deze licenties vallen meestal als volgt: