Aan alle mensen die me gek verklaarden! – Yellow Me.
"Inverror eptaspe dipiendis acest duci cullament. Sedias sant eatur sam exero eris ex expelenem labo. Ut lam quisimet adit, si volorporias prerum lam faccumquis modiatum suntur", studeerde ik afgelopen week luidop.
Ja, je leest het goed: luidop studeren. Let niet op deze Lorem Ipsum. Deze 'plaatsaanduidingstekst' – zoals wij grafisch vormgevers het noemen – gebruik ik gewoon om dit artikel van wat profieltekst te voorzien, omdat er geen specifieke inhoud aan gekoppeld is. Ik bespaar je hetgeen ik aan het bestuderen was. Niet boeiend voor de lezer onder jullie. Onthou gewoon 'luidop studeren'.
"Udi consect otatempedit voluptassum quod es dit quodi a delenti aut que consent eture con rehendition ratemporrum, audanimet as re.", ging ik verder. Ik praatte maar door tegen mezelf.
Al zolang ik me herinner, studeer ik luidop. Best wel vreemd voor velen. Mijn moeder en vader hebben in de middelbare school elk vak opnieuw herbeleefd. Tot grote ergernis van mijn broer, hij twee keer op korte tijd door het leeftijdsverschil van 2 jaar. In het hoger onderwijs ging dan opnieuw een nieuwe wereld voor hen open. Ik vertelde alle theorie uit mijn schoolboeken tegen mezelf. Op die manier kon ik veel sneller materie opnemen en reproduceren. Voor mij was het soms een manier om op kortere termijn, van A tot Z van buiten te leren. En dan hoor ik jullie al denken: papegaaienblokker. Nee. Dat vind ik nou net iets te kort door de bocht. Het is niet omdat ik bijvoorbeeld een A4'tje tekstueel exact zou kunnen reproduceren zoals het geschreven staat, ik niet inzichtelijk kan studeren. Het kwam soms gewoon heel erg goed van pas. Ik denk dan maar aan latijn, anatomie, farmacologie, … waarbij heel wat namen, termen gekend moesten zijn. Anderzijds had je vakken als biologie, fysiologie, biochemie waarbij heel wat cycli werden besproken en bestudeerd. Door het luidop studeren en het gebruik van heel wat logische handgebaren die de inhoud aanvulden, vergemakkelijkte dit alles het studieproces. Meer zelfs. Ik praatte niet alleen tegen mezelf, ik liep ook rond. Hele dagen door. Ik kan je nu wel zeggen dat mijn examenperiodes wellicht de meest fysiek inspannende periodes van mijn studententijd waren. Ik legde binnen één studieruimte heel wat kilometers af.
"Quist de pos eniet asi conet molut ut eos es aspid undera dem hillistin consed que nonecte cusciae nustios sincim dolorib usciis expe volore volor si nost ulla enectat usandes a que adion nihiciet voluptat molupis.", zei ik tegen mezelf terwijl ik de kamer rondliep.
Wist je dat de ruimte waarin je studeert, ook heel erg handig kan zijn om materie gemakkelijk te onthouden? Wanneer ik een moeilijk hoofdstuk moest doorspartelen, deelde ik het op in logische submaterie. Het ene leerde ik in de badkamer – waar ik trouwens heel erg genoot van de vloerverwarming -, het andere deel nam ik op in mijn broers kamer, het laatste deel bijvoorbeeld in de keuken. Op die manier koppelde ik materie aan een ruimte. Wanneer ik die later opnieuw zou moeten oproepen bij het maken van een test of examen, kon ik me veel gemakkelijker voor de geest halen waar ik wat had bestudeerd.
"Et omniantiore lique prepelento omniam deruntiam adicaboresti odis qui aciducil miliquid mi, sa consequam fugias dolorro bea ditia doluptate susdae.", vertelde ik toen ik in de badkuip zat.
Vind je dit alles een beetje gek? Wel, ik niet. Ik heb het zonder geprobeerd, maar ik voel dat mijn focus dan zeer sterk daalt. Ik ben onmiddellijk afgeleid door elk klein detail. Ik betrouw op deze techniek en heb het mezelf eigen gemaakt, zelfs zo erg dat wanneer ik een boek lees en het rondom mij niet stil is, ik elke zin bijna twee maal zou moeten lezen.
"Omniantiore lique prepelento omniam deruntiam adicaboresti odis qui aciducil miliquid mi, sa consequam fugias dolorro bea ditia doluptate.", en dit hoofdstuk zit ook alweer in mijn hoofd.
Ik zal je vertellen waarom ik plots moest denken aan dit verhaal. Lees dit artikeltje even: "Wie tegen zichzelf praat is niet gek, maar geniaal.". Kom nou, grappig toch. Dus je weet het: ik ben niet gek!
"Quist de pos eniet asi conet molut ut eos es aspid undera dem hillistin consed que nonecte cusciae nustios sincim dolorib", DENK ik bij mezelf.