De geboorte van een oma - FANTASTIC MOMS De geboorte van een oma - FANTASTIC MOMS
juni 7, 2018 / by Jessica / in Columns
Mijn moeder. Wat kan ik over haar zeggen? Mijn moeder is ergens in de vijftig, gek op shoppen, gek op werken en gek op mij. Mijn moeder begon op haar vijftigste nog gewoon voor zichzelf. En waarom ook niet? Haar bedrijf loopt geweldig en mijn broer en ik zijn ontzettend trots op haar. Een oma zijn? Dat was niks voor hoor.
Zo riep mijn moeder altijd dat ze zeker weten (never ever!) nooit wilde oppassen op haar toekomstige kleinkinderen. Als wij kinderen wilden, prima. Maar we hoefden niet te verwachten dat ze een oppasoma zou worden. Alleen al van het woord kreeg ze kokhalsneigingen. Maar toen was daar de geboorte van een oma.
(Dit blog verscheen schreef ik in november 2013 voor mijn moeder)
'mam, ik ben zwanger'
Ze was op vakantie toen ik haar belde om te vertellen dat ze oma zou worden. Dat was het moment dat mijn moeder los ging. Er was geen winkel meer veilig. En zodra het bekend mocht worden, werd iedereen direct op de hoogte gesteld. Via Facebook, want mijn moeder is ook heel modern.
Ze was een beetje teleurgesteld toen ik aangaf dat ik bij de bevalling alleen mijn man in de kamer zou accepteren. Maar nadat ik haar hielp herinneren hoe onuitstaanbaar ik ben geweest als puber, was ze volgens mij ook wel een beetje opgelucht. De verwensingen waren nu alleen tegen de man gericht.
De mooiste en moeilijkste weken ooit
De laatste 2 weken van mijn zwangerschap waren voor mijn moeder de mooiste en de moeilijkste weken uit haar leven. Want een paar dagen na de uitgerekende datum verloor mijn moeder haar eigen moeder. Een crematie voorbereiden, een huis leeghalen, gewoon doorwerken en haar hoogzwangere, opgeblazen en chagrijnige dochter overal heenrijden en op moeten vrolijken. Maar ze deed het.
Na de bevalling hielp ze waar ze kon. Kleine rompers, vitamine D, boodschappen? Oma ging op pad. Voor haar bedrijf de drukste weken van het jaar, maar het hield haar niet tegen om te komen spieken naar haar kleindochter. Zodra er gewandeld werd, duwde ze mij gerust achter de kinderwagen vandaan. En wat was ze trots als ze dan bekenden tegenkwam!
Inmiddels zijn we vier maanden verder en nee, ze is niet veranderd. Ieder vrij moment probeert ze door te brengen met haar kleindochter. Ze kijkt ons de deur uit als ze een paar uurtjes op komt passen. En ja, vanaf volgend jaar wordt ze een echte oppasoma, iets waar ze nu al naar uit kijkt en over opschept. Als ze een dag niet langs kan komen, krijg ik een berichtje. 'Wat heeft ze aan vandaag, stuur eens een foto!'
Als ik naar mijn moeder kijk bedenk ik me, het is zeker niet alleen de geboorte van een baby maar net zo goed de geboorte van een oma!