Père Dorothée wees me de weg naar het gastenhuis, jij zat klaar met de thee in de keuken, ik kreeg een prachtige kamer voor mijzelf en meteen daarna was er al de kennismaking met de kerk en de diensten.
We waren omringd door schoonheid, alle vogels zongen, de zon zette het klooster, het grasveld vol boterbloemen, de majestueuze beukenbomen, het intieme kerkhof met goudenregen en seringen en de hele omgeving in een wonderbaarlijk mooie gloed.
Ik voelde hoe oud het zingen was, ik keek naar de gewaden van de paters, hun gekke hoofddeksels die tegelijk iets van waardigheid uitstralen, ik zag het slaan van hun kruisen, het kussen van de iconen en van de grond, hoe oud is dat allemaal wel niet?
De hele week bleef die vrede als een basis in mij bestaan, alsof de zoemende stemmen van de monniken een stevige ondergrond legden voor alle andere dingen van het leven.