Non-verbale communicatie in het verkeer zet ik steevast in tegen wielrenners, je kent ze wel, van die veel te oude mannen in belachelijk strakke lycrapakjes, die als een zwerm strontvliegen de héle weg in bezit nemen, en kennelijk vinden dat hetgeen zij aan het doen zijn wel zó belangrijk is dat iedereen er voor moet wijken. Nu hebben dieze pedaalridders geen manieren, en ze zijn per defenitie chagarijnig en licht ontvlambaar. Een fietsebel bezitten ze ook al niet, standaard hoor je achter je " ttssccc…ttssccc.." of Shw, Shw" of nog meer van dat soor apengeluiden. Darme bedoelen ze zoiets als oprotten, je fietst ons in de weg. Nu geef ik daar nooit gehoor an, hetgeen meestal ontaardt in een over en weer scheldpartij. Het liefste kom ik deze baanterroristen tegen met de auto, dan ben ik echt niet te beroerd om de ruimte te nemen die mij toekomt opde weg, en blijf ik verschoond van die scheldkannonades.
Wellicht komen door winkelkarretjes verstoorde aura’s vaker voor, omdat de bediener ervan dit niet meer als de eigen aura beschouwd?
Waar blijft de psycholoog die eens een stevig onderzoek opzet naar dit maatschappelijk relevant probleem??