Snikkend stond kleinzoon Thom alleen bij de afrastering van het voetbalveld. Hij had zich zoveel voorgesteld van zijn eerste echte voetbalwedstrijd. Hij moest op de goal, met echte keepershandschoenen aan in de F 11. Iedereen moet nu eenmaal, als hij zeven jaar is geworden, onderaan beginnen. Het was hem allemaal niet meegevallen. Lustig scorend had de tegenpartij zijn teampje met 11-0 ingemaakt. Het was ook niet eerlijk. Een veel te groot doel voor kleine jongens. En vooral veel te hoog. De tegenstanders waren allemaal een jaar ouder en al gewend aan competitievoetbal. Ze hadden gauw in de gaten dat ze bal vooral hoog het doel moesten injagen. Kleine Thom kon er helemaal niet bij. Aan zijn inzet lag het niet. Elke bal die per ongeluk over de grond werd ingeschoten, had hij gestopt. Natuurlijk deed de nederlaag pijn. Ik probeerde hem te troosten met de mededeling dat ik eens, lang geleden, met 15-0 hadden verloren, maar daar had hij geen boodschap aan. Die nederlaag van 15-0 klopte. Ik vertelde er alleen niet bij, dat onze vooorhoedespelers zich stonden te vervelen in het veld. Er kwam geen bal naar de middellijn toe. Toen zijn we maar mee gaan doen met de tegenstander en schoten we vooral op eigen goal. Maar Thom is een wereldgozertje. Afgelopen week won hij met 11-0, of het zo moest zijn. Wederom een snikkend keepertje. Thom zag het, liep op het ventje af en troostte hem met de mededeling dat het nog erger kon, want zo vertelde hij: "mijn opa heeft we eens met 15-0 verloren." Er is nog hoop voor deze wereld!