WIELERHISTORIE - NRC
Grote sporters doen het goed bij de vrouwen, zegt men. Vooral de betere wielrenners worden door hen bejaagd. Maar dat zal toch niet wegens de mooie koppen, de fraaie lijven zijn? Op schoonheid wordt in de topsport niet geselecteerd en wielrennen is, anders dan bijvoorbeeld voetbal, topsport.
Kijk eens naar de koppen en lijven van de zes renners die in hun tijd allemaal redelijk succesvol waren – al steken de Belg en de Fransman natuurlijk huizenhoog boven de anderen uit. Eén ding hebben ze gemeen: het zijn koppen en lijven waarop de inspanningen zodanig hun sporen hebben nagelaten dat je, met het oog op de gezamenlijke trouwfoto, misschien niet graag ziet dat je dochter er zo eentje mee naar huis brengt.
Als het dan misschien niet direct hun fysieke schoonheid is – waarover overigens ook nog verschillend kan worden gedacht – wat maakt renners dan wel zo aantrekkelijk voor vrouwen? De aandacht misschien? Dat geldt hooguit voor de ronde-missen en van hen laten velen overigens zichtbaar merken dat het voor hen ook maar `werk' is. Is het dan misschien hun geld? Voetballers krijgen oneindig veel meer en blijken vooral interessant voor meisjes. Of is het eenvoudiger en geldt simpelweg Darwins leer? Wielrenners hebben leren afzien, hebben geleerd tegenslagen te overwinnen. In die sport gaat het om de survival of the fittest. Het is uiteindelijk dus gewoon een kwestie van natuurlijke selectie.
Laatste foto's in een serie van wielerfotograaf Cor Vos. Deze exposeert tot en met morgen in het Nederlands Fotomuseum te Rotterdam.