2005 - De mummie van Toetanchamon wordt in een CT-scanner gestoken. Hiermee wordt de vermoedelijke doodsoorzaak van de farao ontdekt.
1917 - Jane Wyman, Amerikaans filmactrice en eerste vrouw van president Ronald Reagan (overleden 2007)

Aangezien het Haagse Monomyth de laatste jaren aardig aan de weg heeft getimmerd, mag de krautrockband op 19 juni openen voor stonerrockmagnaat Monster Magnet in Drachten. Voor het voorprogramma begint staat er al een flinke groep buiten Iduna te wachten; zowel Monomyth als Monster Magnet kunnen op flink wat (vaste) fans rekenen.
Om kwart voor acht begint Monomyth te spelen op een podium met weinig licht en, naarmate de show vordert, steeds meer rook. Daardoor is er niet veel te zien, maar wordt de sfeer wel perfect aangepast aan de muziek die de Haagse mannen produceren. De instrumentale rock met afwisselende rustig doorlopende stukken en gierende climaxen zorgt voor een soort trancegevoel, en de zaal deint vroeg op de avond al gehoorzaam mee. Na enkele minutenlange jams is het publiek opgewarmd en zit Monomyths eervolle taak erop.
Wat later dan aangekondigd komt Monster Magnet het podium op; na de eerste tonen van ‘Dopes to Infinity’ krijgen de Amerikanen meteen een warm welkom van het publiek. Dave Wyndorfs zang is niet direct heel goed te horen, maar dat valt niet op dankzij het gitaargeweld dat van drie verschillende kanten van het podium de zaal in wordt gestuurd. Tijdens de eerste paar nummers wordt er niet veel gepraat; er is tijd voor een kort ‘dankjewel, dankjewel!’, maar verder gaan de mannen bijna naadloos over van het ene nummer in het andere. Refreinen van nummers als ‘Power Trip’ worden door bijna het gehele publiek luidkeels meegeschreeuwd, maar hoe hard de zaal ook brult, boven het volume van Monster Magnet is niet makkelijk uit te komen.
Middenin het uitgerekte ‘I Want More’ wordt er tijd gemaakt voor een wat uitgebreider praatje van Dave en wat theater; het praatje van de zanger is zo ongeveer het enige rustmoment dat de rest van de band krijgt. Na nog een paar nummers verlaat de band het podium, al is het volledig duidelijk dat ze terugkomen voor een toegift (de lichten blijven gedimd en de beamer blijft op de achtergrond projecteren). Na een verrassend lange maar op zich verdiende pauze waarin het publiek enthousiast en non-stop blijft schreeuwen komen de mannen met halfopgerookte sigaretten het podium weer op om het publiek op wat klassiekers te trakteren. De hele zaal danst en zingt harder dan ooit mee tijdens ‘Negasonic Teenage Warhead’ en ‘Spacelord’, waarna het optreden echt is afgelopen.
Van het begin tot het eind heeft Monster Magnet alles gegeven wat de band in zich had. Dave (het enige nog originele lid van de band), die nog bijzonder goed bij stem is, zorgt voor een geweldige en persoonlijke show door al zijn interactie met het publiek. Monster Magnet gaat al lang mee, maar in Iduna bewezen de Amerikanen dat de kwaliteit van de band er alleen maar op vooruit gaat.

De Nederlandse dichter en schrijver Gerard Reve werd op 14 december 1923 in Amsterdam geboren. Zie ook alle tags voor Gerard Reve op dit blog.
“Op een woensdagmiddag in December, toen het donker weer was, probeerde ik een gootpijp aan de achterzijde van het huis los te wrikken; het lukte echter niet. Ik verbrijzelde toen met een hamer enige dunne takken van de ribesboom op een paaltje van de tuinheining. Het bleef donker weer.
Ik kon niets meer bedenken om te doen en begaf me naar Dirk Heuvelberg. (Deze had, zo ver als mijn herinnering reikte, naast ons gewoond. Hij kon, toen hij vier jaar oud was, nog niet praten; tot zijn derde jaar had hij op handen en voeten gelopen. Ook weet ik nog hoe hij, toen we klein waren, op gestrekte armen en benen op onze keukendeur kwam aanrennen: zijn komst kondigde hij door gegil aan. Als hij daartoe werd uitgenodigd, at hij paardevijgen van de straat. Later kon hij zich nog altijd snel op handen en voeten verplaatsen en hij sprak nog niet gemakkelijk. Hij vertelde graag, met zekere trots, dat zijn tong te lang was en te los op de riem zat: ter staving van deze bewering maakte hij er hevige knallen mee. Ook op die herfstmiddag, in de achterkamer van zijn huis, sprak hij nog steeds moeilijk en onduidelijk, met struikelende woordstoten. Hij was klein van stuk gebleven. Ik was toen elf jaren oud.)
Er was een geelachtig bleke jongen bij hem op bezoek, die ik niet kende. Hij stond voor het raam en begroette mij aarzelend en schuw. ‘Hij is Werther Nieland,’ zei Dirk. Ze waren van een meccanodoos een hijstoestel aan het bouwen, dat ze wilden laten aandrijven door een windmolentje, maar hier waren ze in het geheel nog niet aan begonnen.