Ze hadden wel aparte kamers geboekt en haar kinderen gingen ook mee, dus er was wel sociale controle (ik kende haar nog niet lang genoeg om haar écht te vertrouwen en haar beste vriend had ik nog nooit ontmoet, alleen veel van gehoord), maar ik had alle moeite van de wereld om onze relatie niet te beëindigen. Zo weinig inlevingsvermogen van beiden in mijn situatie vond ik echt schrijnend, en de berichtjes van hoe fijn het wel was op het zonnige terras of in het zwembad hielpen niet echt ...
In wezen doe ik dat zelf net zo goed, ‘als ik het maar leuk heb’. Ik ben er alleen vooral mee bezig om me rot te voelen omdat ik het níet leuk heb, omdat het mij niet lukt en ik me hierin afhankelijk voel van anderen. Natuurlijk zou me beter voelen wanneer ik iemand uit mijn vriendenkring zou vragen dan maar iets leuks met mij te doen. Maar in die positie zit ik niet en die heb ik door deze problematiek ook nog eens zelf veroorzaakt. Ik heb van veel mensen afstand genomen, een passieve reactie op het gevoel wat ze me gaven. Ik moet het nu dus zelf doen terwijl ik van dichtbij zie hoe het ook kan en dat steekt en maakt me verdrietig.
Dochter, ik heb inderdaad wel de nodige therapieën gevolgd en zelfhulpboeken gelezen, dus zelfinzicht heb ik wel… maar het is een continue interne strijd om het toe te passen. Ik heb al wat gewonnen, want in het verleden zou ik ze alledrie hebben afgestoten met primair destructief gedrag. Inmiddels trek ik mezelf terug, dat maakt dat ik iets meer tijd heb om uit te zoeken of mijn gevoel terecht is. Je hebt zeker gelijk dat ik dit in elke relatie zal tegenkomen. Je schrijft dat je hebt geleerd contact te maken met bepaalde ervaringen uit je vroege kindertijd die aan de basis van dat gevoel liggen… heb je het dan over emdr?
Overigens is het geen kwestie van wantrouwen, absoluut niet, daar zit mijn pijn niet en heb ik ook totaal geen angst voor. In die zin maakt het me niet uit of hij met een stel gaat of een vriendengroep. Het zit ‘m er puur in om het feit dat het zo duidelijk een uitje was waar ik bij had gehoord als partner.
Natuurlijk heb ik vaak genoeg overwogen om dan misschien toch… maar nee, het is gewoon geen optie voor mij. Ik zie teveel beren en dan is het ook nog een meerjarenplan en zal ik nooit mee kunnen komen met hem en zijn vrienden, die had al van kinds af aan doen. Het is ook niet zo dat hij het haat om naar een zonnig oord te gaan… hij vindt alleen skiën leuker. Dus ik vind hierin dat ik best mag vragen dat hij een keertje overslaat. En ik weet niet of mijn vriend voldoende rekening met me houdt voor het overige. Ik weet gewoon niet wat ik mag vragen. Natuurlijk mag ik alles vragen, voor mijn gevoel gaat het alles wel erg zijn kant op, maar ik denk dat de meeste mensen het wel vinden meevallen.
Piggy, ja zo kan het ook, de andere kant op… en ik zou er ook zeker moeite mee hebben gehad dat de partner van dat andere koppel dan kennelijk wel mee kon golfen? Overigens heb ik zoiets ook meegemaakt met een concert, toen is het snel georganiseerd door een vriend van mijn vriend (en geen ticket voor mij terwijl algemeen bekend is dat ik een grote fan ben) die er geen belang bij had dat ik mee ging. Ook toen had ik gehoopt dat mijn vriend voor me was opgekomen, maar hij vond het te ingewikkeld en wilde zijn vriend niet voor het hoofd stoten (mij wel, dat is veiliger denk ik). En ik denk er nu aan terug omdat deze skivakantie-driehoek exact dezelfde situatie is als met dat concert toentertijd…
Jullie worden uitgenodigd, hij is enthousiast jij niet, en uit alles blijkt dat je echt geen enkele, maar dan ook geen enkele behoefte hebt om te gaan. Zowel vanwege de bestemming als vanwege het gezelschap. Dat kan en dat mag, maar wat er 'mis' is gegaan is dat je vriend en jij niet hebben overlegd of jullie dan beiden niet gaan of dat alleen jij niet mee gaat.