'Het praten, het eindeloze praten ben ik spuugzat'
Iedere dag is een uitzending van Praatprogramma Nederland, iedere dag schuiven we aan en nooit zegt iemand: 'Wat zitten we hier eigenlijk in godsvredesnaam te doen, jongens en meisjes?
Ester Naomi Perquin, 14 juli 2021
'Hij had het lollystokje nog in zijn hand'
Het ene moment stond hij er nog, zijn mollige kleutersilhouet afgetekend tegen de helblauwe hemel, een lollystokje in zijn hand. Hij riep: 'Aanvallen!' Toen was hij plotseling weg, zonder een spoor na te laten.
Ester Naomi Perquin, 30 juni 2021
Hoe denk ik over mijn lichaam?
Wat een mens vroeg of laat nodig heeft is een vorm van relatietherapie waarbij de geest in één stoel gaat zitten en het lichaam in een andere, om allebei hun kant van het verhaal te vertellen.
Ester Naomi Perquin, 16 juni 2021
Mensen met het Syndroom van Moeje reageren altijd
Onder iedere ramp of naargeestig toeval zie je de mensen met het Syndroom van Moeje verschijnen. Gestikt in een pinda? 'Moeje geen pinda's eten.'
Ester Naomi Perquin, 2 juni 2021
'Steeds vaker wisselt zijn stem halverwege een zin van blokfluit naar contrabas'
De zwemles is bezig en de ouders wachten. We zijn verstandige mensen in een land vol grachten, sloten en vijvers. We bestrijden risico's. We vinken dingen af.
Ester Naomi Perquin, 19 mei 2021
'Kijken-tegen-de-zin moet iets instinctiefs zijn'
Waarom kijk ik telkens opnieuw naar dronken mannen die, zonder zich om passanten of omstanders te bekommeren, hun geslacht tevoorschijn halen om ergens tegenaan te pissen?
Ester Naomi Perquin, 5 mei 2021
'Ik leen andermans muren om het aanhoudende wachtkamergevoel te doorbreken'
Een illusie van beweging te creëren, zelfs om weer eens terug te kunnen verlangen naar mijn eigen muren, mijn eigen stad.
Ester Naomi Perquin, 21 april 2021
In het decor van een testlocatie is iedereen verdacht
Een schemerduister aquarel van vreemden die hun gezicht hebben bedekt om een parkeergarage in te mogen. 'Dames en heren, u mag doorschuiven binnen de vakken', roept de jongen in het felgele hesje.
Ester Naomi Perquin, 7 april 2021
'De woningmarkt is een stoelendans geworden waarbij de muziek permanent uitstaat'
Bij huis 33 is de vraagprijs te hoog en zitten de ramen te laag. In de slaapkamers moet je bukken om naar buiten te kijken. 'Het heeft daardoor echt zo'n romantische, Engelse sfeer', zegt de makelaar.
Ester Naomi Perquin, 24 maart 2021
Er is steeds minder nodig om steeds meer te voelen
Gesprekken die niet zijn gevoerd, ontmoetingen die niet plaatsvonden, omhelzingen die in je armen blijven zitten, tastzin die zich ophoopt in de vingers.
Ester Naomi Perquin, 3 maart 2021
Er is ruimte aan het ontstaan voor engerds
Langs de randen beweegt de gespierde vent, loopt zich vast warm. Hij is de man die doorpakt. De gehaaide tiran. Hij wrijft zich in de handen. Hij oefent zijn meeslepende toespraak.
Ester Naomi Perquin, 17 februari 2021
Overal het grommen van scootmobielen, het tikken van looprekken
Er zijn beelden van rellen op televisie en Ester Naomi Perquin denkt aan haar moeder. 'Ouderdom stemt helemaal niet mild; ouderdom maakt het alleen lastiger om iemand een opdonder te verkopen.'
Ester Naomi Perquin, 3 februari 2021
De auto van Ester Naomi Perquin blijkt een fluisterbootje, met dank aan K. Michel
Ester Naomi Perquin hoopte een automobilist te worden maar is alleen maar iemand die auto kan rijden – iemand die de gedachte een potentieel ongeluk te bezitten nooit werkelijk krijgt afgeschud.
Ester Naomi Perquin, 20 januari 2021
'Dit jaar wordt alles anders.' Een gebed
Je vertelt jezelf dat er slechts één leven beschikbaar is. En dat verandert niets aan de hunkering een heel rolletje leeg te vreten.
Ester Naomi Perquin, 6 januari 2021
Een wildvreemde man met een spichtige neus
Ester Naomi Perquin ziet F. Starik in een wildhandel en belt dichter Vrouwkje Tuinman. Mensen laten berichten bij haar achter die eigenlijk voor de dode zijn bestemd.