Terecht waarschuwt Langeveld tegen te eenzijdig estheticisme: ‘inleiden in de kultuur van het eigen volk en van de mensheid, is niet hetzelfde als inleiden in de kennis van enkele litteraire kunstwerken. Men moet tegenover zichzelf en zijn leerlingen tenslotte de stelling aandurven dat de letterkunde ook de hele wereld niet is’ (115). Daaruit volgt intussen niet, dat men ‘naast het A.B. de voornaamste taalsoorten, als journalistieke, wets-, vak-, sport-, wetenschappelike taal’ op school zou moeten onderwijzen, gelijk dr. J. Leest van oordeel was (114-118). Toch blijven journalistieke en juristentaal met de taal der Regering uitstekend materiaal leveren om taalbederf te demonstreren. Over ‘het gevaar van het encyclopediese’ (118 v.) bij het taalonderwijs - de auteur denkt met name aan ‘de bekende drie deeltjes van Van Ham en Hofker’, en aan Van Ginneken's opvattingen (193) - over dat gevaar kan en moet men verschillend oordelen, omdat hetgeen hier ietwat grootscheeps encyclopedies heet op zeer uiteenlopende manieren te onderwijzen is, zonder dat men daarbij in universiteitje spelen hoeft te vervallen. Wie zijn taalonderwijs uitsluitend op de praktijk, de taalhantering richt, zal veel kunnen en moeten vermijden van wat een docent, die ook enig inzicht wil geven - laat me maar zeggen - in ‘taalverschijnselen’ (120, 126 v.) gewenst of onmisbaar vindt.