Jaren geleden, toen ik ging samenwonen met mijn toenmalige vriendje, kreeg ik van mijn opa en oma een chanoekia cadeau.
Niet zo maar een chanoekia, maar een antieke die een van hun ouders nog voor de oorlog in Venetië had gekocht en aan mijn opa en oma had gegeven. Een bijzonder familiestuk dus, vooral omdat geen van mijn overgrootouders de tweede wereldoorlog overleefd hebben.
Gisteren was mijn oma jarig. Ze werd 90. Toen mijn opa nog leefde, vierden we hun verjaardagen altijd tegelijkertijd. Mijn opa was namelijk de dag voor mijn oma jarig en ze scheelden precies 5 jaar met elkaar. Hun verjaardagen werden dan ook altijd gevierd. Nu zijn 23 en 24 april een soort van onze familie 4 en 5 mei. Op 23 april staan we stil bij het feit dat opa er niet meer is en op 24 april vieren we dat oma er nog wel is en voorlopig niet van plan is te gaan.
Ongeveer 5 jaar geleden gingen mijn toenmalige vriendje en ik uit elkaar. Na onze breuk ging ik een paar dagen met mijn moeder op vakantie en verhuisde hij alvast al mijn spullen terug. Zo ook de chanoekia. Teruggekomen van vakantie pakte ik mijn spullen uit en zag ik dat van de chanoekia het extra armpje miste waarmee je de andere kaarsen aansteekt. Ik zocht en ik zocht, maar kon het armpje niet vinden. Mijn ex haalde zijn hele huis overhoop, keek in de auto, haalde mijn huis overhoop, maar ook hij kon het niet vinden.
Zeer frustrerend, maar bij sommige dingen moet je je nou eenmaal neerleggen. Zelfs als het antieke familiestukken zijn.
Gisteren was mijn oma jarig en op advies van een vriendin kocht ik allemaal kleine cadeautjes voor haar. Kaarsjes, een plantje, een tijdschrift, crèmes, noten, chocolade et cetera et cetera. Slordig als ik ben, moest ik op de dag zelf nog een doos of mand vinden om alle cadeaus in te doen. Eigenlijk wilde ik er een schoenendoos voor gebruiken, maar die bleek te klein. Ik herinnerde me dat ik op zolder nog wel wat manden had liggen die ik hiervoor zou kunnen gebruiken.
Toen ik een van de manden pakte, viel er iets uit. Het was donker op zolder en in eerste instantie zag ik er maar een glimp van, maar ik wist het meteen. Met een grote glimlach raapte ik het zilveren armpje op. Nog nooit ben ik zo blij geweest dat ik iets terugvond. En ik wist meteen wie ik ervoor moest bedanken.
Tijdens de lunch ter ere van mijn oma's verjaardag vertelde ik wat er gebeurd was. Mijn oma vond het haar mooiste cadeau.
* Deze column Een klein Wonder verscheen op 25 april 2010 op mijn vorige blog. Mijn grootmoeder is inmiddels zelf ook al 6 jaar overleden. Ik dacht aan deze gebeurtenis, toen ik op zoek ging naar de chanoekia. 24 december begint namelijk niet alleen de Kerst, maar ook het Joodse chanoeka. Je begrijpt dat deze kandelaar dan een mooi plekje in ons huis krijgt en het extra armpje raak ik nooit meer kwijt.