Loslaten betekent ruimte maken en kansen creëren. Los MOETEN laten betekent soms ook afscheid nemen, pijn en verdriet voelen. In mijn leven speelt loslaten (deels moeten) een heel belangrijke rol en ik laat steeds bewuster en sneller los.....ik kan het nog net geen favoriete bezigheid noemen.
Loslaten is deels een bewustwordingsproces waarin je tot het inzicht komt dat je wordt belemmert en deels is het ook een soort rouwproces omdat je afscheid moet nemen. Afscheid van gewoontes, afscheid van bepaald gedrag, afscheid van je gedachten, afscheid van een bepaalde levensfase en soms ook afscheid van personen. Afscheid nemen is niet makkelijk en daarom hebben ook veel mensen moeite met loslaten.
Deze week had ik een uitvaart en na een hartverscheurend verhaal van de zoon van de overledene zei de pastoor dat wij haar moesten loslaten, ook al deed het veel pijn.
Maar, hoe doe je dat, het loslaten? Al zittend in de kerk dwaalden mijn gedachten af naar een gesprek van een tijdje terug welk ik met een vrouw had die ten gevolge van een noodlottig ongeluk twintig jaar terug een van haar kinderen had verloren. Een vrouw die actief in het leven stond, veel ondernam, van haar kleinkinderen genoot en die in mijn optiek volledig van het leven genoot. Zij heeft moeten loslaten en tegen het einde van ons gesprek zei ze met een rustige stem: 'Silvia, ik heb met het verlies leren leven maar het eerste waarmee ik elke dag opsta en het laatste waarmee ik elke dag naar bed ga is mijn overleden kind'.
In bijna alle gesprekken die ik met mensen heb zijn de belemmeringen die ze voelen de gemeenschappelijke overeenkomst waardoor men geen stap vooruit durft te maken en zodoende de oude situatie niet los kan laten. Onlangs nog had ik een gesprek met iemand die vertelde dat ze niet gelukkig was in haar huidig leven ondanks dat ze alles had waarvan ze vroeger droomde, namelijk een gezin en een gezellig huis. Ze was wel doorgegaan met haar leven maar ze kon haar ex-partner niet loslaten en de aanwezige gedachtes aan hem zorgden voor veel onrust en belemmerden haar van het hier en nu te genieten. Ten grondslag lag hier m.i. nog een stukje onverwerkt liefdesverdriet en een relatiebreuk zonder goede/voldoende gesprekken. Haar verhaal had deels het mijne kunnen zijn met het verschil dat ik heb losgelaten en daardoor veel ruimte en energie gecreëerd heb voor nieuwe ervaringen en ontmoetingen. Mijn advies aan haar voor een eerste stap was om een notitieboekje te kopen en alle positieve gedachtes over haar ex-partner op te schrijven maar ook alle negatieve redenen waarom ze uit elkaar zijn gegaan en deze telkens na te lezen op het moment dat hij weer in haar gedachtes opdook. Een gedachtes aan een bepaalde gebeurtenis/herinnering roept een gevoel op en de intensiteit van het gevoel overheerst soms het (kritisch) denken. Liefdesverdriet overheerst soms elke vorm van denken en daarom is het opschrijven een klein hulpmiddel om een bewustwording (en later acceptatie) in gang te zetten......vaak weten wij maar al te goed dat een persoon niet bij ons past en verdringen wij dit feit.
Loslaten of beter gezegd, het niet-los-kunnen-laten zal regelmatig als thema terugkeren op deze website omdat het centraal staat voor elke vorm van verandering en persoonlijke groei. Vaak ligt hier een vorm van angst of een onjuist zelfbeeld aan ten grondslag; hierop zal ik binnenkort terugkomen.
.....lijkt mij een geweldige boektitel voor een nog te schrijven boek over autisme. Misschien dat ik het ooit ga schrijven....een boek met ware verhalen uit het leven. Een hoofdstuk zal ik wijden aan de diverse scholen en leerkrachten waar mijn zoon de afgelopen twee jaar mee te maken heeft gehad. Ook zal ik een hoofdstuk schrijven over de creativiteit van mijn zoon. En daarmee bedoel ik niet om vanuit het niets oplossingen te verzinnen maar om vanuit alle opgeslagen informatie die details weten te reproduceren die ertoe kunnen bijdragen het doel te bereiken. Een tijdje terug heeft zijn oma hem een verhaal verteld over vroeger, over een ruzie die ik ooit met haar had. Alle details heeft mijn zoon opgeslagen want totaal onverwacht en volledig uit verband kreeg ik een weerwoord toen ik aangaf dat ik een bepaalde scheldpartij van hem niet kon waarderen.
De brug tussen Denemarken en Zweden zal ook genoemd worden omdat deze indirect aanleiding was mijn zoon op zijn IQ te laten testen. Naast zijn hoogbegaafdheid heeft hij een geweldig gevoel voor humor en is hij op zijn manier bijzonder gevoelig.....hij is anders omdat zijn hersenen anders werken. Anders zijn is behoorlijk moeilijk en hij is vaak verdrietig omdat hij zichzelf (zijn handelen dat hij (nog) niet kan sturen) soms niet kan begrijpen. Voor mensen die 'anders' zijn en 'anders' waarnemen is maar weinig begrip.
Ik zou aan mijn boek zo maar een hoofdstuk over andere ouders en hun acties/oordelen over mijn zoon kunnen toevoegen. Over de uitnodiging van het eerste kinderfeest in twee jaar tijd waarvoor mijn zoon nog geen jaar terug werd uitgenodigd, de luchtsprong die mijn zoon maakte en de email die ik een paar dagen later ontving dat het een vergissing was dat mijn zoon was uitgenodigd. Over een flyer die op het schoolplein aan alle ouders werd uitgedeeld en die over mijn zoon (de verloedering van de normen en waarden van school) ging omdat men zonder vooraf navraag te doen, een verkeerde conclusie tussen twee gebeurtenissen had getrokken. Die harde wereld heet weliswaar 'realiteit' maar wellicht dat ik deze zal overslaan want als ik ga schrijven wil ik mensen meenemen en enthousiasmeren. Het zal een luchtig en deels grappig boek worden zodat ik indirect bij de lezer een stukje acceptatie kan genereren. Je zult maar autisme hebben, jezelf niet kunnen begrijpen en ook door anderen niet begrepen worden. Au! tis me wat!!