Met de jaren ’80 bereikte een heel technische, wetenschapstheoretische ingang de universiteit in Nederland. Toen ging het in grote lijnen om wat het vak geschiedenis eigenlijk is ten opzichte van de natuurwetenschappen en sociale wetenschappen. Er kwamen aparte docenten voor, hier en daar zelfs een leerstoel, er verschenen handboeken en ook een paar tijdschriften die zich ermee bezig hielden; het werd daarmee een mini-discipline. De tol die daarvoor betaald werd was wel het isolement, namelijk dat ze technisch heel knap werden maar dat veel praktiserende historici zeiden ”ja, dat zal wel”, en “gewoon stiekem Ranke” deden. En dat is naar mijn idee nog een keer gebeurd bij de linguistic turn, in de jaren ’90 van het poststructuralisme, deconstructivisme en noem maar op. In Utrecht hebben we die ontwikkeling wel meegemaakt, maar we hebben altijd geprobeerd om de verbinding met de historiografie in die cursussen te houden zodat het ons zelf duidelijk bleef, maar met name ook de studenten, dat het met elkaar te maken had. Maar je hebt tal van voorbeelden in de filosofie, de gender theorie en kritische sociale theorie en dergelijke, die het alleen nog maar met zichzelf over hun eigen grondslagen hebben en daar heel goed in zijn, maar niet meer begrepen worden door anderen.
In Deel II, dat donderdag 17 september verschijnt, gaat Ed Jonker in op vragen over zijn vormende invloeden en huidige interesses.