In Cuba bestond er geen nationale bourgeoisie. De bourgeoisie was verkocht aan het buitenland, aan de belangen van de VS. In de praktijk was Cuba eigenlijk een kolonie van de VS, maar cultureel hebben we niet voor hen gebogen. De Cubaanse volkscultuur, die haar roots gedeeltelijk in Afrika heeft, heeft zich gelukkig verzet. Die spirituele rijkdom bleef overeind, ook al werd ze bedreigd door de katholieke Kerk, een racistische, franquistische en reactionaire instantie. De volkscultuur is heel belangrijk geweest en het is aan de inspanningen van de leraren van de staatsscholen te danken dat Cuba op cultureel vlak niet volledig door de VS is opgeslokt.