Door Rick Schuttinga op 10 augustus 2014
Boyhood is een uniek project van regisseur Richard Linklater. Hij volgde 12 jaar lang dezelfde acteurs en maakte met hen een portret over opgroeien, het vormen van een eigen identiteit en het verstrijken van de tijd.
Boyhood is absoluut een uniek filmproject. Een film maken gedurende 12 jaar, daar komt een hoop onzekerheid bij kijken. Gebruik maken van dezelfde acteurs bijvoorbeeld. Niet wetende hoe ze veranderen, of ze enthousiast blijven en waar ze over jaren staan in het echte leven. Of het werken zonder compleet script. Boyhood bevat ieder jaar mooie verwijzingen naar actualiteiten, gebeurtenissen welke je op voorhand niet kunt uitschrijven.
Boyhood is een vertelling van het dagelijks leven. Dus naast de mijlpalen in de kinderjaren van Mason zie je soms ook verveling en bepaalde dieptepunten. De overgangen in levensjaren zijn ijzersterk gedaan, je voelt dat er een nieuw jaar is aangebroken.
Tegen het eind van Boyhood denk je terug aan de 6-jarige Mason en beseft dan dat de tijd onwijs snel kan gaan. Vervolgens kun je er niet omheen; zelfreflectie.
Maar weet Boyhood als film mij te raken? Nee, het verhaal is daarvoor wellicht te alledaags.
Het concept van 12 jaar lang dezelfde acteurs filmen verdient absoluut de ultieme score, maar de film zelf moet je ook raken, bijblijven. Helaas is dit voor mij niet het geval.