In de eerste schetsen van mijn tweede boek vergeleek ik bijvoorbeeld de fysieke talenten van Chadwick met die van Tiger. Ik vroeg me af: hoe vergelijk ik die twee zonder te oordelen? Daarvoor moest ik flexibel gaan denken. Ik paste de verhaallijn aan, schreef de dialogen opnieuw en voegde er humor aan toe, terwijl ik het camouflagegedrag er nog steeds bij betrok.
De eerste verrassing was dat ik een schrijfster werd. Zelfs nadat de boeken waren gepubliceerd, duurde het een hele tijd voordat ik zo ver was dat ik mezelf een schrijfster kon noemen. De tweede verrassing was dat ik leerde flexibel te zijn. Ik leerde materiaal weg te gooien. Ik leerde verhaallijnen aan te passen waardoor ze beter liepen. Ik leerde dat elk woord veranderd kon worden. Ik leerde dat de eerste schets van een verhaal niet meer is dan een eerste schets, een voorzichtig begin. Hierdoor werd mijn idee van ‘perfectionisme’ uitgedaagd.
Toen onze kinderen nog klein waren, was ‘hoogbegaafdheid’ nooit een onderwerp van gesprek. Als we enig idee hadden gehad, hadden we de eerste ontwikkelingsstadia van ons kind nooit als normaal afgedaan.
We dachten dat elk kind zinnen kon opbouwen, goed kon praten en alles kon onthouden. Als we het hadden geweten, hadden we beseft dat er in dit goed opgevoede meisje een explosieve geest zat die vrij wilde zijn om de wereld te verkennen. Misschien hadden we haar zelfs horen worstelen om erbij te horen.