SOM - The Shape Of Everything | Metalfan.nl Review
In 2020 wilden de heren van SOM aan de opvolger van het debuutalbum The Fall (2018) beginnen, maar de pandemie gooide roet in het eten. Wel kwam er vorig jaar een ep met twee nieuwe tracks (waaronder het uitstekende Youth // Decay) en vier remixes uit, waardoor er toch wat nieuws te beluisteren was van de groep die uit leden en ex-leden van Constants, Junius en Caspian bestaat.
Het kwintet combineert dromerige pop/shoegaze met post-metal. Soms heeft het wel wat weg van Deftones, Oceansize of Junius. Hoewel de zware postmetalgrooves een terugkerend element zijn, ligt de nadruk op het zweverige, atmosferische aspect van de muziek. Dat zit hem in de gepolijste, wat monotone vocalen, de ambient keyboardpartijen en elektronische effecten. Het tempo ligt doorgaans laag, al gaat dat halverwege een paar nummers omhoog.
SOM wisselt op The Shape Of Everything tussen nummers die wat voortkabbelen en tracks die de aandacht er een stuk beter bij houden. In die eerste categorie vallen Moment, Center en Clocks, al is Center wel een groeinummer. De composities die wat meer om het lijf hebben, zijn Animal, vanwege de leadgitaarpartijen en de inventieve zanglijnen, en Shape, met een effectieve afwisseling van stevige riffs en tremololeads in het refrein en atmosferisch getokkel in het couplet. Ook Wrong behoort tot de betere en memorabele nummers. Het wijkt met zijn toegankelijke, alternatieve poprock af van het overige songmateriaal. Heart Attack en Son Of Winter hebben een hypnotiserende werking.
Het is dus op en af met SOM. Een ep had wederom een verstandigere beslissing geweest. Lang niet alle nummers op The Shape Of Everything hebben namelijk de gewenste impact. Sommige gaan ongemerkt voorbij, daarbij geholpen door de repetitieve structuur en het gebrek aan variatie in vocalen. Daar staat tegenover dat de groep wel degelijk beklijvende songs schrijft en interessante dingen doet. Nu nog het kaf van het koren scheiden en dan komt het helemaal goed.