Daarbij komen vaak interpretatieproblemen: zo komt aan het begin van onze jaartelling de vermelding "Hoeang-tsje" voor, maar speculaties over het gebied waarop deze naam duidde, hebben, mede op grond van klankovereenkomsten, uiteengelopen van Atjeh tot "Abessynië".
Gedeeltelijk gaat het hier om kronieken; het was gebruikelijk dat die na de ondergang van een dynastie werden opgesteld. Voor zover dat relevant was, werden dan ook verschijnselen of gebeurtenissen uit het buitenland beschreven. Ook bezoeken uit het buitenland worden beschreven, zoals de komst van gezanten uit het rijk "Ye-tiao" in 132. Zulke bezoekers zijn nu eens vreemde hovelingen, dan weer handelaars.
Een boeddhistische monnik, Fa-hien, was op pelgrimstocht geweest naar het huidige Sri Lanka. Bij zijn terugkeer in 414 raakte zijn boot in een storm, en hij werd gedwongen een aantal maanden op het eiland "Je-p'o-ti" te verblijven; ondanks de klanken van dat woord is niet geheel zeker of het verwijst naar Java of naar Sumatra.
I-tsing bracht tien jaar op Sumatra en Malakka door, en bracht daarover in 692 uitgebreid verslag uit.
Daarna zijn er vooral veel reisverhalen bekend uit de 15e eeuw: gezantschappen van het Chinese hof bezochten vele plaatsen in andere landen, waarover zij uitvoerig rapporteerden. Een Chinees admiraal, Tsjeng-ho, kwam tot Oost-Afrika, en zijn reizen werden in 1416 beschreven door zijn tolk, Ma-huan.
Het Maleise rijk Sriwijaya was vanaf de zevende eeuw een enorme zeemogendheid, dat zelfs aanspraken maakte op het bezit van Ceylon (thans Sri Lanka). De invasie van een leger op het eiland in 1251 werd beschreven door de Ceylonees Mahawamsa; een soort reisverslag dus, zij het dat het niet door de reizigers werd geschreven, maar iemand die de reis op zich toe had zien komen.
Een reisverslag kan ook een compilatiewerk zijn. Het is dan niet door de reiziger zelf geschreven, maar op grond van een aantal individuele verslagen door een ander samengesteld.