Het hotel dat aan de overkant ligt van het rederijkantoor wordt gerund door een Chinese familie, die nauwelijks Engels spreekt. De volgende ochtend moesten we heel vroeg op. Om 06.00 uur zouden we voor de deur van het hotel worden opgehaald door een minibusje dat ons naar Birma zou brengen en weer terug. Maar er kwam niets of niemand opdagen. De slaperige nachtportier kon niets voor ons doen vanwege het taalprobleem. Het rederijkantoor stuurde ons eerst het bos in alvorens hulp te bieden.
Uiteindelijk kwam er een vrouw op een scooter aanrijden die met veel geglimlach (een teken van schaamte) ons meenam naar het plaatselijke busstation. Dat bleek een kantoortje waarvoor een paar minibusjes geparkeerd stonden. Ze kocht kaartjes voor ons en zei dat een van die busjes ons naar Ranong, een havenplaats aan de andere kant van de Thaise zuidpunt, zou brengen vlak tegenover de kust van Birma. In Ranong werden we opgevangen door een collega die ons verder zou helpen.
Die busjes gaan in principe ieder uur, op voorwaarde dat er genoeg passagiers zijn. We hadden geluk, om 07.00 uur reden we weg. Wij waren de enige ‘farang’ (zo heten hier buitenlanders; het is een verbastering van ‘français’ en wordt uitgesproken als ‘falang’ omdat ze de r niet kunnen zeggen). De rit duurde twee uur en voerde door een glooiend bedwelmend groen landschap. Ook al is het november, alles staat in bloei.
In Ranong werden we overgeladen in een ander busje dat stopte op een druk marktplein. Daar moesten we uitstappen en werden tussen alle kraampjes door geleid naar de waterkant, waar een douanekantoortje bleek te zijn. Binnen een handomdraai werden we Thailand uit gestempeld. De bedoeling was dat we over het water, waar het krioelde van platte bootjes die hele mensenmenigtes af- en aanvoerden, naar de kust van Birma zouden varen om daar in- en ook weer uitgestempeld te worden. Alleen moesten we een paar uur wachten tot er genoeg farangs waren die tegelijk met ons uit- en weer ingevoerd zouden worden.