Na het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog vonden van 1945 tot 1949 de processen van Neurenberg plaats. Het bekende proces tegen vierentwintig hooggeplaatste nazi’s werd gevolgd door een serie van meerdere processen tegen minder prominente oorlogsmisdadigers. Tijdens de processen kwamen alle ernstige misdaden aan bod die gepleegd waren in het Derde Rijk, waaronder de terreur in de concentratiekampen, de uitroeiing van de Joden, de dwangarbeid door buitenlandse arbeiders, de executie van krijgsgevangenen en de deportatie van overwonnen volken. Vooral de misdaden tegen de menselijkheid van de nazi's en in het bijzonder tegen het Joodse volk zorgden voor veel beroering in binnen- en buitenland.
Bij alle genoemde nazi-misdaden was één organisatie nadrukkelijk betrokken. Deze organisatie was de Schutzstaffel (SS), het belangrijkste element van politieke en raciale onderdrukking in het Derde Rijk. De organisatie werd opgericht ter beveiliging van Adolf Hitler en andere nazi-bonzen, maar groeide uit tot een veelomvattende organisatie die hoofdverantwoordelijk was voor de veiligheid binnen het Derde Rijk.
Hoewel hun schuld aan gruwelijke feiten vaststaat, bleven veel gearresteerde SS’ers tijdens de processen van Neurenberg ervan overtuigd dat zij niets misdaan hadden. Zij hadden immers toch niets anders gedaan dan hun plicht? Onder leiding van Reichsführer-SS Heinrich Himmler had de SS zich vanaf Hitlers machtsovername ontwikkeld tot een organisatie waarin eer en trouw aan de Führer van groter belang waren dan menselijke normen en waarden. In naam van Adolf Hitler en zijn Groot-Duitse ideaal waren SS’ers bereid tot mishandeling, moord en uitroeiing van zogenaamde interne en externe vijanden van het Duitse Rijk. Hoe kon het zover komen dat doodnormale mannen, liefhebbende echtgenoten en trotse vaders transformeerden in moordenaars zonder schuldbesef en spijt van de verschrikkingen waar ze medeverantwoordelijk voor waren?