Mijn kindje wil vanaf de geboorte niet eten en krijgt de diagnose: stille ondervoeding, maar klopt dit wel? - Kids en Kurken
Redactie | Blog, Blogs, Ouder 5 januari 2021 10 april 2019
Door de diagnose kreeg ik veel stress waardoor mijn voeding hard terugliep. Ik vertrouwde mijn lichaam niet meer. "Als we overgaan op flesvoeding zal hij vast beter groeien", dacht ik. Plus dat we dan tenminste konden zien wat hij binnenkreeg. Mitz was al nooit fan van de fles geweest, maar weigerde helemaal als er kunstvoeding in zat. Iedereen zei dat hij even moest wennen, dat hij de fles wel ging accepteren en daarom worstelden we maar door. Na drie weken brak ik. We konden ons zoontje alleen maar in één bepaalde houding voeden, het leek bijna wel dwingen. Het voelde helemaal niet goed en ondertussen dronk hij nooit zijn flesjes leeg en ging hij ook niet beter groeien. Dit kon toch niet goed zijn! En kwam dit dan allemaal door de stille ondervoeding? Wat was er aan de hand met ons kindje, waarom wilde hij niet drinken? Hij werd minder vrolijk, speelde niet meer veel en deed al helemaal niks meer in zijn mond. Hij wilde geen fles in zijn mond, maar ook geen speelgoed en zelfs niet zijn eigen handjes. Toen kwamen we erachter dat Mitz slapend de fles veel makkelijker en beter dronk en zijn we dat gaan doen. Het is niet heel praktisch om een slecht slapend kindje alleen maar slapend te kunnen voeden, maar het gaf ons veel minder stress en veel meer rust.
De logopediste stelde voor om Mitz te leren uit een bekertje te drinken zodat hij daarop over kon gaan en we zo het flessenprobleem konden omzeilen. Ook boden we vaker eten van een lepel aan, als we die hoeveelheden omhoog konden krijgen kon er misschien wel een fles af. De weken gingen voorbij waarin we Mitz voornamelijk slapend de fles gaven. Soms had hij een goede periode en werd hij helemaal blij van de fles. Dat duurde dan een dag of vier en dan weigerde hij weer. Mitz leerde uit een bekertje drinken en van een lepel eten. Hij accepteerde vrijwel alles weer in zijn mond behalve een fles. En hij dronk niet meer dan vijf slokjes uit een beker. En niet meer dan vijf hapjes van een lepel. Wat we ook deden, hij at en dronk lang niet genoeg om een fles weg te kunnen laten. Ondertussen was Mitz bijna acht maanden en dronk hij al zijn flessen slapend. Hij deed drie slaapjes overdag en 's nachts ging er twee keer een wekker af zodat hij dan ook nog twee flessen kreeg. Door het slapend voeden werd zijn slaapritme vaak verstoord. Soms werd hij wel twee of drie keer op een dag wakker van het voeden, dronk hij praktisch niks en sliep hij nauwelijks. Daardoor bleef Mitz slecht groeien. We werden steeds wanhopiger en op een gegeven moment begon hij af te vallen. We zagen het gebeuren en konden er helemaal niks aan doen. Dat voelde zò ontzettend machteloos.
Ik denk dat ik het wel kan omschrijven als één van de naarste gevoelens die ik in mijn leven heb meegemaakt. Ik hoor het buikje van Mitz rommelen van de honger omdat hij al meer dan tien uren geen eten of drinken had gehad en alles heeft geweigerd. En ondanks dat hij honger heeft kan ik hem op geen enkele manier voeden. Hij blijft maar weigeren en huilen en we krijgen hem niet in slaap. En dit gaat al maanden zo. 's Nachts is hij vaak 1,5 tot 2 uur wakker van de honger en als we hem dan eindelijk in slaap krijgen moeten we nog een kwartiertje wachten voordat we hem de fles kunnen geven. Het is slopend. En ook al weet ik dat het niet zo is, het voelt toch iedere keer weer alsof ik een slechte moeder ben. Alsof we andere keuzes had moeten maken, alsof we falen en geen goede ouders zijn. Ik bedoel, ieder kind eet toch gewoon? Wat is er mis met ons mannetje? Wat hebben we nou fout gedaan? Alles in mijn hele moeder-zijn roept dat er iets niet klopt, hij heeft pijn en ik vermoed verborgen reflux. Ten einde raad komen we uiteindelijk terecht bij het eetteam van het ziekenhuis. We hopen en verwachten heel erg dat we nu eindelijk geholpen kunnen worden. Omdat hij afvalt wordt hij een week ter observatie opgenomen, we willen liever geen sonde omdat dat vaak traumatisch is en het al onze inspanningen om zijn mondgebied weer te mogen aanraken, teniet zou kunnen doen omdat hij dan opnieuw een pijntrauma in zijn mondgebied zou ervaren.
Een aantal verpleegkundigen zien ook kenmerken van verborgen reflux bij Mitz en met een nieuwe fles lijkt het drinken iets beter te gaan en komt hij wat aan. Ondertussen is zijn hele slaapritme ernstig ontregeld. Hij drinkt 's nachts vaak wakker een fles omdat het dan donker is en er weinig prikkels zijn en wij zijn natuurlijk allang blij dat we er iets in krijgen dus geven hem altijd een fles, soms wel drie of vier keer per nacht.
Tags afvallen, honger, nieteten, ondervoeding, reflux, stilleondervoeding, verborgenreflux
2 gedachten over "Mijn kindje wil vanaf de geboorte niet eten en krijgt de diagnose: stille ondervoeding, maar klopt dit wel?"
Hoi, mijn dochter is nu 7 maanden oud en heeft ook altijd moeite gehad met eten en drinken. Ik probeer echt van alles en ik wordt er moedeloos van. Elke dag is weer een strijd en ik weet gewoon niet meer wat ik kan doen. De dokter, CB en kinderarts zeggen dat dit een fase is en dat ze er wel weer overheen komt, maar ik zie dat niet zo snel gebeuren. Uw verhaal is heel herkenbaar. Is er verder nog iets geconstateerd bij Mitz? Ik zie dat de blog al een paar jaar geleden is geschreven namelijk… alle tips zijn echt meer dan welkom. Alvast bedankt!
Wat ontzettend naar om te horen. Helaas ook heel erg herkenbaar voor ons. Ook de frustratie van het maar niet geholpen worden. Ons meisje is nu bijna 18 maanden en drinkt bizar slecht. Ze zit nog steeds aan de fles (zwaardere wel – via diëtiste) maar drinkt op een hele dag rond de 300cc zonder maar een hap voeding. We zijn eet teams afgeweest, ziekenhuizen, kinder artsen etc. Maar ze heeft geen honger prikkel. Ik denk zelf dat het komt door haar late diagnose van verborgen reflux (heeft ze ook!) daardoor is drinken een pijn associatie en wil ze dit niet meer. Ze heeft daarom nooit geen honger. Ik ben ontzettend benieuwd wat nu jullie volgende stap is aangezien we idd zelf ook op zoek zijn naar andere verhalen etc.