Ik Geloof Er Niks Van – Wegens Succes Gecanceld
Geplaatst door Daan (Wegens Succes Gecanceld) on 18 december 2020 20 december 2020
Vandaag gaan we eens lekker tegen de gevestigde orde aantrappen. Ik wil het namelijk hebben over atheïsme. Ik geloof niet in (een) god. Ook niet in meerdere, overigens. Religie is voor mij een bizar toneelstuk dat maar door blijft gaan. In dit relaas zal voornamelijk het Christendom en Nieuwe Testament centraal staan, maar er zullen vast enkele uitstapjes voorbijkomen.
Ik heb geloof altijd interessant gevonden. Opgegroeid in een dorp in het Zuiden van Nederland is het onvermijdelijk om er niet mee in aanraking te komen. Mijn basisschool was Rooms-Katholiek, klasgenoten deden communie etc. En de kerk in het dorp was vernoemd naar de Heilige St. Petrus. Je kon er dus niet om heen. Nou ja, praktisch gezien wel, dat was gewoon een weggetje, maar metaforisch gezien was het onvermijdelijk.
Vanuit huis geloven we niks. Wanneer we een kerk in gaan is dat meestal uit toeristisch oogpunt. En omdat ik aan de zijlijn van communies en dergelijke heb gestaan – hell, ik heb zelfs in een kerkkoor gezeten – begon ik voor het eerst vragen te stellen toen ik in een groep kinderen werd overgeslagen bij het uitreiken van hosties. Deze kleine koekjes die het lichaam van Christus symboliseren waren blijkbaar alleen voor gelovigen en niet voor goed-gelovige kinderen?
En agnosten dan?
Nu kun je je natuurlijk afvragen: waarom ben je geen agnost? Zelfs de meest devote gelovige weet immers niet ZEKER dat God bestaat? Omdat er zoveel genuanceerde verschillen tussen agnosten en atheïsten zijn, het niet de moeite om daar uitgebreid op in te gaan. Wel kan ik zeggen dat de vraag of iemand in God gelooft met ja/nee te beantwoorden is. Nu kun je ook nog "ik weet het niet" antwoorden, maar in principe is dat slechts een passieve manier om nee te zeggen.
Christenen geloven ook dat atheïsten eigenlijk wel in God geloven, maar hem stiekem haten. Dit wordt door de kerk aan gelovigen geleerd om aan te tonen dat er wel degelijk een God is. Maar laat ik daar duidelijk over zijn: die is er niet. Ik heb te veel zien gebeuren en meegemaakt dat erop wijst dat God niet bestaat. Het grootste bewijs is nog wel dat de Kerk met angst regeert. Je mag niets, geen seks voor het huwelijk, want wee je gebeente als je het leuk vindt en niet alleen doet om kinderen op de wereld te zetten die ze weer kunnen hersenspoelen! Je mag geen homo, of lesbisch zijn, want dat is onrein. En rijmt, maar dat terzijde.
Nergens in de Bijbel staat expliciet dat je anti-LGBTQ+-whatever moet zijn. Passages over Sodom en Gomorra, of Leviticus 18:22, 20:13 (Je mag als man niet met een man "liggen" zoals met een vrouw") gaat historisch gezien eerder over nageslacht en hygiëne dan dat het echt anti-homo is. Ook andere passages gaan nergens expliciet over homoseksualiteit. Wel wordt er negatief geschreven over pederasten, volwassen mannen die zich (seksueel) aangetrokken voelen tot jonge jongens. Blijkt maar weer dat veel geestelijken dat boek nooit hebben opengeslagen!
Dat de kerk met angst regeert zie je ook terug in de "zonde". Zonde is een concept bedacht door de Kerk en gebruikt als wapen om mensen onder de duim te houden door angst en schaamte. Ze zijn daar opmerkelijk goed in geworden (ze hebben daar eeuwen op kunnen oefenen), zodat mensen zelfs tegen hun eigen natuur in gaan. Mensen moeten zich niet schamen voor wie ze zijn.
De bijbel als historisch document?
Atheïstische historici en Christelijke historici hebben de bijbel en de historische documenten uit die tijd tot op de naad doorzocht: de bijbel is historisch gezien bijzonder inaccuraat. Neem het bestaan van Jezus. Nu wordt "de zoon van God" alleen zo genoemd in het nieuwe testament, dus dat laten we voor het gemak sowieso maar even buiten beschouwing, gezien het Jodendom of de Koran Jezus (Jesjoea, in Hebreeuws en Isa in het Arabisch) niet als de zoon van God wordt gezien.
Maar goed, bestond Jezus echt? Voor het bestaan van een Jezus, Isa, of Jesjoea is vrij weinig bewijs. De naam Jezus komt in geen enkele historische bron voor uit zijn eigen tijd. Historici die het over Jezus hebben, Tacitus, (56-120 n.Chr.) en Josephus (ca. 37-100 n.Chr.), zijn geen tijdgenoten en er wordt vermoed dat deze verwijzingen later door Christenen zijn toegevoegd.
Jezus versus Jezus
De Bijbelse Jezus en de historische Jezus zijn ook twee heel verschillende figuren. Over de historische Jezus weten we dan ook veel meer. Josephus, Flavius en Tacitus' bronnen zijn nauwelijks bruikbaar. Geen van hen was een ooggetuige. En Tacitus, die misschien nog wel de meest geloofwaardige bron is, noemt geen bronnen. Dit betekent dat hij informatie over Jezus vermoedelijk van Christenen heeft overgenomen.
Er zijn meer dan dertig historici bekend die tijdens Jezus' leven en in de honderd jaar erna. Niemand schreef over hem in zijn eigen tijd.
We blijven dus achter met een dilemma waar je heel makkelijk Ockham's scheermes op toe kan passen (de meest logische uitkomst is vaak de juiste):
1. Een hele hoop mensen geloven dat Jezus bestaan heeft, de zoon van God was en natuurwetten aan zijn laars lapte.
2. Ze hadden het mis.
Welke klinkt logischer?
Waarom zijn we op aarde als het niet is om een God te dienen? Waar halen we dan betekenis uit? Heel makkelijk: het hier en nu. De mooie momenten die we hebben met vrienden, familie, collega's of wie dan ook. Kortom: andere mensen. Is dat moeilijk? Absoluut. De meeste mensen zijn verschrikkelijk en niet te vertrouwen. Maar die late avonden in een kroeg met gelijkgestemden, de reden waarom je langer op je werk blijft plakken, waarom een melding op je computer of je telefoon zo leuk is: mensen. Dan heb je geen God nodig om te dienen. Zoals de dichter Willem Kloos (1859-1938) ooit schreef:
En zit in 't binnenst van mijn ziel ten troon.
En dat betekent niet dat je jezelf nu zo belangrijk moet gaan vinden, maar dat je het uiteindelijk allemaal voor jezelf doet. Je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk, je eigen hoogte- en soms ook je eigen dieptepunten. Zonder het bestaan van een hemel of hel is er ook geen Oordeel (met een hoofdletter). Alles wat en wie je bent speelt zich af nu, tijdens je leven. En als je geluk hebt laat je een goede indruk achter.
Uiteindelijk is debatteren met een gelovige als vechten tegen de bierkaai. Feiten en logica helpen nauwelijks tegen indoctrinatie. Maar misschien helpt gevoel: zou jij in iets geloven dat, volgens jou, goed, aardig en vergevingsgezind is, maar tegelijkertijd talloze mensen laat doden in Zijn naam? Iemand die talloze vrouwen liet vermoorden omdat ze anders waren, en daardoor sneller als zondebok gebruikt konden worden? Een God die liefde zou zijn die tegen homo's, lesbiennes, transgenders en dergelijke is?
Ik ben in geen geval tegen geloof. Er zitten ook mooie kanten aan (Gregoriaanse koren of mooie gebouwen, bijvoorbeeld!). Maar georganiseerde religie heeft niemand ooit (zonder agenda) geholpen. Het enige dat religie je geeft is een superioriteitscomplex. Dat je mensen die niet geloven de hel toewenst, is voor sommigen de normaalste zaak van de wereld, omdat hun religie ze dat geleerd heeft. Hun denkbeelden zijn de juiste en iedereen die anders denkt moet gestraft worden.