Terwijl de anderen aan hun ontbijt beginnen, blijf ik nog even in mijn kamer. Om stipt 9 uur gaan immers voor het eerst de webdeuren open van Amuz, het muziekcentrum in de Augustinuskerk in Antwerpen waar we al jarenlang kind aan huis zijn voor de betere oude muziek.
Tot vorig jaar moest je bij de start van de abonnementenverkoop midden in de nacht opstaan, wilde je goede plaatsen bemachtigen. Toch hield dat de echte muziekfans niet tegen, want al om 4 uur ’s ochtends stonden de die hards al enkele uren aan te schuiven en kreeg je een voorlopig wachtnummertje in handen van de eerste die was aangekomen, omdat vanuit de Amuz-organisatie pas om 6 uur officiële wachtnummertjes werden uitgedeeld, zodat je om 9 uur in de juiste volgorde binnen kon gaan en je abonnementen kon vastleggen. Hierdoor bleven rellen meestal uit, maar jaar na jaar groeide wel de frustratie bij de trouwe bezoekers voor dit soort prehistorische toestanden. Zeker toen vorig jaar ook nog eens geflaterd werd in de berekening van de kortingen en de deuren pas open gingen om 12 uur in plaats van om 9 uur, zijn veel ouwe getrouwen hun ongenoegen gaan ventileren bij Amuz. Ook ik heb me hier in de zomermaanden kostelijk mee ‘geamuzeerd’. Uiteindelijk is het zelfs tot een overleg met de raadsman van Amuz gekomen. De kortingen werden gecompenseerd en er werd beloofd dat men rekening zou houden met de feedback van de klanten.