Vanuit een ander perspectief - Rita Voortman Photography
Is het glas halfvol, of is het glas halfleeg? Is het buiten koud, of lekker fris? Een heerlijke zonovergoten zomerse dag of bloedheet? Een pittige maaltijd, of niet te eten zo scherp! Is het een prachtige wildboeket, of een rommelig uitgebloeid bosje paardenbloemen?
De waarheid bestaat niet, omdat we allemaal vanuit onze eigen ervaringen en ons eigen perspectief waarnemen. Wij zijn gelukkig geen robots die objectief kunnen waarnemen, want bij alles wat we meemaken, speelt ons gevoel een rol. Dat maakt het leven mooi, maar ook heel lastig. We hebben vaak allemaal een ander gevoel en begrijpen elkaar hierdoor niet meer. Bang om gekwetst te worden, of de ander te verliezen, rennen we vaak van tevoren al weg.
Feiten en gebeurtenissen kunnen we niet veranderen. Het enige wat we kunnen doen, is anders tegen gebeurtenissen aankijken. Ons perspectief veranderen. Niet boos reageren wanneer de ander chagrijnig tegen je doet. Waarschijnlijk ligt het helemaal niet aan jou. Zou het helpen wanneer je vraagt; 'Heb je een rotdag gehad, lief?'
Mensen benaderen je zoals jij ze benadert. Inmiddels is het bekend dat paarden spiegelen en overal kun je tegenwoordig paarden-coaching volgen. Volgens mij spiegelen mensen elkaar net zo goed. Als jij de morgen met een vrolijke lach tegemoet galoppeert is de kans op een leuke dag vele malen groter.
Het is niet eenvoudig om anders te leren kijken. Anders te leren voelen. Hoe kun je iemand die moe en uitgeblust op zijn rug ligt vertellen dat de wereld een mooie plek is om in te wonen? Is rechtop gaan zitten voldoende om de wereld vanuit een ander perspectief te bekijken?
"Ik zou je zo graag bij de hand willen nemen, je laten zien hoe groen de zomer is, je laten voelen hoe warm de zonnestralen schijnen, je laten ervaren hoe fijn het is om hand in hand door het bos te lopen."
"Ik zou je graag mee willen nemen naar mijn sprookjeswereld, een wereld vol vlinders die hoog boven het maaiveld fladderen. Gewichtloos. Zorgeloos. Daar waar niemand ze nog kan raken."
"Op de schommel is ook plaats voor jou, ik wil mijn wereld met je delen, je wiegen. De zwaarte uit je leven zwaaien, hou je vast, we gaan steeds hoger, totdat je alles vanuit een ander perspectief ziet!"
"Ik zou je zo graag laten ervaren hoe mooi het leven is. Een spel van zon en wolken, na dagen regen de schittering van een sprankelende zonsondergang, want uiteindelijk komt alles altijd goed."
Waarom denkt de een dat alles altijd goed komt, en de ander dat alles uiteindelijk fout kan gaan? Wie heeft ons geleerd te kijken, te leven? Zijn dat onze ouders geweest, de school, de wereld waarin we leven? Of zit het perspectief waaruit wij gebeurtenissen bekijken in onszelf?
Als ik fotografeer, kies ik bewust een lens waarmee ik de wereld zie, zoals ik haar het liefste zie. Zacht en dromerig. Dan kies ik mijn eigen perspectief.