Mijn ervaring met Stichting Poor Animal in Prinsenbeek | Grabbits
Geschreven door dianadivera op 15 01 2016. Aantal keer gelezen: 2374. Permalink
Vanuit het asiel in Numansdorp werden mijn vriend en ik gewezen op de Stichting Poor Animal in Prinsenbeek. Huiverig als wij waren om een hond uit het buitenland te adopteren, stapten we toch zo blanco mogelijk naar binnen. Het terrein van de stichting bevond zich aan het einde van een doodgewone woonstraat, als een soort groot erf van een boerderij, zo kwam het bij mij in elk geval over. Vol goede verwachting stapten we het gebouw binnen, waar we werden verwelkomd door een hele meute aan honden.
Een bepaalde hond viel ons meteen al op, het was een slanke hond in wit met bruin en nog jong zo te zien. Een mevrouw die daar rondliep, zei meteen zijn naam. Daarna vroeg ze haar collega's nog even om bevestiging of zij het juist zei, dat deze hond een mix was van een Labrador en nog een ander ras. Die tweede zijn wij ook weer vergeten. Het was echter meer een hond voor een groter erf en bovendien had hij nog heel wat te leren. Anders hadden we beslist die hond gekozen als nieuw maatje bij ons thuis.
Voor een langere poos bleven we een beetje rondlopen in het grootste verblijf, daar waar je binnenkomt. Er waren honden in alle soorten en maten, al leken er een heleboel wel op elkaar. Dat waren dan waarschijnlijk toch die typische Spaanse honden, alwaar mijn vriend en ik intussen al meer over hadden gehoord. Dit soort honden sprak ons aan, al was het dan voor mij met opstaande oren en voor mijn vriend met hangoren. Daar zouden we vast en zeker uitkomen.
De ruimte was schoon en ondanks dat er af en toe een plasje of meer werd gedaan, bleef het er gewoon redelijk fris ruiken. De meeste honden konden goed met elkaar overweg, sommigen sliepen bijna de hele tijd in een mand onder één van de tafels en weer anderen lieten dikwijls weten dat zij aanwezig waren. Daar kwam al weer een ander mooi hondje naar me toe en de mevrouw noemde weer een naam en een plaats van afkomst. Het was duidelijk dat zij de eigenares van de stichting was.
Op een gegeven moment werden we gewezen op een kleiner hok, waar we onze nieuwe hond hebben gekozen, maar eerder hij ons. Bij binnenkomst vlogen de namen en leeftijden ons alweer om de oren. Perfect, vond ik. En ook de glanzende vachten van alle honden, ook die in de ruimte waar we in eerste instantie waren, spraken me erg aan. De honden waren speels, renden met zijn allen achter een balletje aan, speelden samen en waren duidelijk mensen gewend. Althans de meesten.
Toen wij onze keuze lieten weten, liet de eerdere mevrouw een paspoort zien en vertelde dat dit hondje uit Portugal kwam en twee jaar was, het was een reu. Hij had weliswaar een naam gekregen, omdat zij de honden anders niet kan registreren, maar wij mochten zelf een andere naam bedenken. Mijn vriend bedacht die naam al ter plekke, toen hij het net als ik supergoed vond klikken tussen dit hondje en ons.
Van de mevrouw van Stichting Poor Animal kregen we minimaal een dag bedenktijd, zodra we zeker waren, wilden zij graag een aanbetaling. Wanneer wij de hond kwamen halen, betaalden we de rest. Dan kregen we ook het paspoort, een halsband, een riem en voer mee. Alle honden zijn ingeënt, gechipt en zover mogelijk gesteriliseerd. Ook zijn de honden gezond verklaard, waardoor zieke en/of agressieve honden niet meekomen naar Nederland. Dat stelde ons beslist gerust, maar de gehele hoedanigheid van hoe wij ontvangen en behandeld werden, sprak ons erg aan. Dit moest ik beslist even verteld hebben.