27 februari, 2008 – Mich & co.
Dag: 27 februari, 2008
27 februari, 2008 door micheleeuw
Mijn lieve schat is gisterenavond opnieuw gaan poseren in Oostende. Hij is weer vertrokken voor enkele maanden. Tijdens de dag gaan w erken en 's avonds nog gaan poseren. Vertrekken rond 7u15, om in de vooravond een uurtje thuis te zijn, dan opnieuw aan te zetten en om 22 uur je te kunnen 'flokken' in de zetel. Ik zou het niet meer willen/kunnen doen.
Ik heb het ongeveer 10 jaar gedaan en vond het al 2 jaar terug welletjes. Hij heeft me beloofd dat het ook voor hem zijn laatste sessie zal zijn. Hij doet het al langer dan ik en ik zie dat het hem ook begint tegen te steken. Niet dat je niet op handen gedragen word, integendeel. Iedereen is tevreden als je maar een beetje stil zit/staat/ligt/hangt. Zowel de leerkrachten als de leerlingen zijn laaiend als je eens iets anders dan de 'gewone' poses doet, als is het maar om je eigen verveling te doorbreken.
Het gaat zo : je komt binnen in school en tekent in. Je gaat naar de klas, zeg goeiedag tegen iedereen. Je kleed je uit, een beetje uit het zicht. In een lang hemd kom je weer tevoorschijn en wacht op instructues van de leerkracht. Ondertussen nog wat praten met de leerlingen. Je krijgt te horen wat de bedoeling is in deze les, hoe lang de poses moeten duren en je gaat aan de slag. Van zodra het tekenen/schilderen begint valt iedereen stil want ze concentreren zich op hun werk. Jij blijft in die positie tot het tijd is om een andere pose aan te nemen. Als je geluk hebt, kan je weg dromen of naar muziek luisteren. Zoniet, heb je pech en tel je de minuten af, wat zeer vervelend is. Dat je ergens jeuk zal krijgen en niet kan/mag krabben, is een gegeven. Dat je spieren zullen protesteren ook. Kramp heb ik gelukkig nooit gehad. Wat ze niet begrijpen is, dat wanneer je terug in dezelfde positie moet komen, na een pauze, je onmiddellijk terug dezelfde ongemakken voelt maar dan nog erger. Beter gewoon te blijven zoals je bent en het verdragen.
Het liefst deed ik poses van 10 minuten of minder. Ik kon me dan echt uitleven en onnozel doen. Het lastigste aan die sessies was om steeds opnieuw een interessante pose uit te vinden. 🙂