Hoe blik je terug op de lange tocht naar en door Europa ?
De reis was veel harder dan we verwachtten. Het duurde lang en het was riskant op meerdere momenten. Het afscheid van onze moeder, voor wie de reis fysiek te zwaar was, viel het moeilijkst. Het was heel vroeg 's morgens en nog donker, en mijn moeder bleef maar gebeden zeggen. Op de bus richting Libanon huilde ik onophoudelijk. Heb ik voldoende gezegd bij het afscheid ? Wanneer zullen we haar terugzien ? Was dit alles wel een goed idee ? Maar er waren ook momenten van opluchting, zoals toen we voet aan wal zetten na de helse overtocht per rubberboot in het midden van de nacht. De volgende dag speelden we als kinderen in het water. We hadden er nood aan.
Wat waren jullie eerste indrukken bij jullie aankomst in België ?
Na registratie kwamen jullie in het asielcentrum Westakker te Sint-Niklaas terecht. Hoe verliep dat ?
Hielden deze activiteiten verband met jullie werk in Syrië ?
Ja, de laatste twee jaar in Syrië werden Nagham en ik gevraagd om mee te werken aan een JRS-project waar we een vredige plek creëerden voor kinderen van alle religies om samen te zijn en samen te spelen ver van de oorlog. Naast educatie, sport en spel stelden we het psychologisch, sociaal en menselijk welzijn van de kinderen voorop. We boden hen luister- en stiltetechnieken aan die pater Frans van der Lugt SJ ons geleerd had. Hoe aanwezig zijn en zonder oordelen luisteren ? De kinderen hebben enorm nood aan een oprecht luisterend oor. Hun ouders kunnen hun die ruimte vaak niet geven.