Recensie: Een goede kans – Sarah Moore Fitzgerald – Secrets of the Tales
24 juni 2018 24 juni 2018 Celine
Oorspronkelijke titel: A very good chance: choose how you see the world
Titel: Een goede kans: kies hoe je de wereld ziet
Genre: Young Adult, Fiction, Teen
Gepubliceerd: 15 mei 2017 (NL), 8 september 2016 (VK)
Uitgeverij: Van Goor (NL), Hachette Children's group (VK)
Alweer een maand geleden gingen we naar de bibliotheek en leende ik dit boek voor mijn zus. Zij las het en ik wilde het ook lezen, omdat het verhaal mij wel leuk leek. Nou ja, ik verwachtte er niet heel veel van, maar toch was ik wel benieuwd. En of het wat was?
Minty is een vrolijk meisje maar als haar ouders gaan scheiden stort haar wereld in.
Dan komt Ned Buckley in de klas, een humeurige, mysterieuze jongen die nooit praat.
Als Minty haar toevlucht zoekt in Nettlebog, het bos waar de rivier tussen de bomen stroomt, ziet ze dat Ned met zijn oma in een caravan aan de rivier woont. En Minty ontdekt steeds meer over Ned: hij is in staat om wilde paarden te berijden. En hij weet dingen over het leven die haar zullen redden. Of op zijn minst een zeer goede kans zullen geven.
Zelfs als je niks speciaals hebt paarden kan je dit boek lezen, maar als je wel iets hebt met paarden kan je dit boek natuurlijk ook lezen.
Je leert veel over de Palio.
Het is niet zo'n dik boek, dus je hebt het zo uit.
Om eerlijk te zijn heb ik die niet, ik vond het boek alleen niet goed genoeg om 5 sterren te verdienen.
Als Minty's ouders gaan scheiden, stort haar wereld in elkaar. Ze weet even niet wat te doen en vlucht naar Nettlebog, en bos met een rivier die in de buurt van haar huis is. Daar woont Ned met zijn oma, de nieuwe mysterieuze klasgenoot van Minty. Langzamerhand leren ze elkaar steeds beter kennen…
's Avonds als ik dit boek aan het lezen was, vertelde ik mezelf dat ik na het hoofdstuk zou gaan slapen. Alleen, als ik het hoofdstuk uit had, las ik toch door. Het was niet dat het heel spannend was en dat ik zoals bij een thriller wilde weten wie de dader was. Nee, ik wilde het gewoon graag uitlezen. Waarom? Ik denk omdat ik het zo'n fijn boek vond. Het was een leuk boek met een mooi verhaal en fijne personages die klopten. Het was gewoon goed. Het paste. Het was mooi.
Ik verwachtte in het begin zelf weinig van het boek, omdat paarden best een grote rol in dit boek spelen en ik daar geen speciale band mee heb of iets. Gelukkig werd niet de hele tijd verteld hoe al die onderdelen van een zadel of een halster heten of dat paardensoorten werden genoemd en je ze maar moest weten. Dat zou echt verschrikkelijk zijn geweest.
De personages waren erg prettig. Er zaten wel een aantal tussen die gewoon gemeen waren, zoals meneer Carmody en meneer Kirby en zijn zoon (waar ik pas een tijdje later achter kwam), maar over het algemeen waren ze erg aardig. De vriendschap tussen Ned en Minty voelde ook heel realistisch aan, alleen vraag ik mij af of ze nog steeds goede vrienden is met Laura en Dougie.
Daarnaast leer je ook veel over de Palio. De Palio is namelijk een paardenrace die vooral in Siena, Italië wordt gehouden. Als je er meer over wil weten zou ik het boek lezen of verwijs ik je door naar de Wikipediapagina van de Palio.
Nou, ik denk dat als ik het boek thuis zou hebben, ik het boek wel zou herlezen. Helaas heb ik het boek niet in bezit, dus de kans is klein dat ik het boek nog een keer ga lezen.
Ja, dat zeker! Ik denk dat anderen dit boek ook zullen waarderen, hoewel de Appeltaart van Hoop geloof ik beter is ontvangen. Daar ben ik nu heel benieuwd naar! Toch is dit boek ook aan te raden!