Verslag 'Familiepark' (Deel 3)
Af en toe, soms slechts een keertje per jaar, overkomt het je. Overkomt het je dat je diep ontroerd wordt door een voorstelling, omdat gewoonweg alles eraan goed zit. Zo'n stuk is Verloren voorwerp (+7) van De Roovers. Van het eerst nog onherkenbare deuntje van Paul Simons 50 ways to leave your lover over het energieke, expressieve spel van Luc Nuyens en Sara De Bosschere tot en met het cathartische slot. En de theatertekst, als een pluchen sloophamer is die, voor al wie weet hoe liefde kan verschijnen en verdwijnen (om vervolgens opnieuw te verschijnen, en te verdwijnen. Ad infinitum.). Hij is poëtisch maar tegelijkertijd uitgebeend, zoals die van Samuel Beckett.
Verloren voorwerp gaat over een koppel, Madam en Meneer, dat geleidelijk aan verloren loopt in elkaars verlangens, of in het gebrek daaraan. Het begint bij overgelukkig slapen in elkaars omhelzing, maar gaat gauw over in het moment waarop de bombardementen, het fijnstof en de kaakslagen in de krant belangrijker worden dan een ochtendkus. Voor je het weet, ben je het kwijt. Het is "wat de dingen in de juiste volgorde" zet. Het is "niet te groot, niet te klein, goed om te hebben maar moeilijk om te houden." Het hield je altijd overeind. Maar plots is het weg. Samen een stapje in de wereld zetten (met kamerplant en samuraizwaard), of wat herinneringen ophalen aan de eerste ontmoeting brengt geen soelaas. Met zijn tweetjes op het dak van de Himalaya gezeten, blijkt er geen lucht meer te zijn voor beiden. Zo speelt Verloren voorwerp voortdurend met taal. Maar die spelletjes worden nooit gratuit of te voor de hand liggend. Het stuk is een onophoudelijke, oprechte zoektocht naar metaforen om de melancholie van het afscheid nemen grijpbaar te maken.
Beeldsmederij DE MAAN brengt in If walls could talk (+5) een personage op de bühne dat weggelopen lijkt uit Tadeusz Kantors dode klas. Hij is spierwit geschminkt en spooky. Christiaan Mariman geeft dit personage prachtig vorm. Hij is een grotesk, vastgeroest gewoontedier. Je kan de sleur van zijn gezicht aflezen, de eenzaamheid en verwondering, wanneer zijn magische muur langzaamaan tot leven komt. If walls could talk evolueert van slapstick naar een spannend griezelverhaal, met dank aan de geweldige scenografie.
Liedjes met wortels (5+) van Zonzo Compagnie ten slotte creëert een verbeeldingswereld met louter de klank van Jan Van Outryves luit, cittern en ukelele, en met de gezangen van Naomi Beeldens. Die vertelt tussen de liedjes door een verhaal over een meisje met een uitzonderlijk gehoor. Dat gaat op zoek naar liedjes met wortels: de alleroudste liedjes,
in bijna vergeten talen (zoals het Creools Frans uit Grenada, het Shetlands en het dialect uit Puglia) van bijna weggevaagde beschavingen. Stuk voor stuk zijn het pareltjes, zodat het niet uitmaakt dat het verhaal over het meisje alle kanten opschiet. Op het einde van de voorstelling volgt nog een fijne samenzang.