Kim-Lian: 'Ik herinner me zijn naam niet meer, maar hij had een mooie, zware stem' - Flaironline - Voor jou, over jou
Je bent hier: Home > Celebs > Kim-Lian: 'Ik herinner me zijn naam niet meer, maar hij had een mooie, zware stem'
Kim-Lian: 'Ik herinner me zijn naam niet meer, maar hij had een mooie, zware stem'
Lees ook: Kim-Lian: 'Slijm op hun kleding, in hun haar, overal!'
Daar zaten we, met zijn allen in een grote kring tijdens muziekles, bladmuziek met songtekst op schoot en keihard meezingend met Billy Joels Goodnight Saigon. 'And we would ááááll go dòòòòwn together!' Dat keihard meezingen gold vooral voor mij, een hoop van mijn brugklasgenoten deden dat wat minder uitbundig. Onze muziekleraar was een grote, donkere man met een mooie, zware stem en een vriendelijk gezicht. Ik weet zijn naam helaas niet meer. Hij was er maar een paar weken, daarna verdween opeens de muziekles uit het rooster. Ik praat over het jaar 1993. Lang, lang geleden. Toch herinner ik me de lessen nog goed. Ze hebben indruk op me gemaakt.
Al wist ik niet eens echt waar het beladen nummer van Billy Joel over ging. Dat maakte niet uit, het was muziek. En ik hield van muziek. Nog steeds. In welke vorm dan ook. Had graag meer en vaker muziekles gekregen op school. Dan had ik misschien spelenderwijs noten leren lezen, iets wat ik tot op de dag van vandaag niet kan. Mijn kinderen van zeven en negen wel. Zij krijgen na schooltijd pianoles. Dat vinden Daniël en ik belangrijk, omdat het leren spelen van een instrument behalve ontzettend leuk ook goed is voor de ontwikkeling. Of ze er later nou wel of niet iets mee gaan doen: de ervaring hebben ze dan in elk geval opgedaan. Kinderen hebben muziek nodig, daar ben ik van overtuigd. Het vergroot hun wereld en levert een bijdrage op emotioneel, sociaal en creatief vlak. Vraag een kind wat hij of zij leuk vindt en de kans is groot dat je als antwoord krijgt: 'Muziek!' Bijna ieder kind houdt van dansen, zingen of gewoon luisteren naar liedjes. Ik vind dat we meer naar hén moeten luisteren en ze meer muziek moeten geven. Op de basisschool al. Zodat álle kinderen muziekles krijgen. Want niet iedere ouder kan buitenschoolse pianolessen betalen.
'Ik herinner me zijn naam niet meer, maar hij had een mooie, zware stem'
Daarom nam ik onlangs plaats in de jury van Lang Leve de Muziek Show. Deze wedstrijd tussen scholen is gemaakt in samenwerking met Méér Muziek in de Klas, een geweldig mooi project waar onder meer koningin Máxima zich voor inzet. Het is de ambitie dat er structureel en goed muziekonderwijs op basisscholen komt, door de kennis van leerkrachten te vergroten en te laten zien hoe leuk en waardevol muziekles is. Alle winnaars van Lang Leve de Muziek Show vormen uiteindelijk een gigantische band die in Ahoy in Rotterdam mag optreden voor onze Koningin. Hoe gaaf is dát?
De studio was gevuld met enthousiaste kinderen en leerkrachten die hun eigen lied en videoclip hadden gemaakt. Zo veel passie, creativiteit en talent: geweldig om te zien hoe muziek leeft onder kinderen. En voor mij als jurylid ontzettend moeilijk om daar een winnaar uit te kiezen. Je gunt het gewoon iedereen! Maar ja, er kan per aflevering maar één klas winnen… Na de uitzending kwam een ietwat teleurgestelde juf naar me toe met de vraag waarom haar klas niet had gewonnen. Maar zo werkt het nou eenmaal met een wedstrijd: er is een winnaar en een verliezer. Al vind ik verliezer in dit geval niet het juiste woord. Want lieve juf: u geeft uw kinderen muziekles, u laat ze genieten, u geeft ze de kans om zich te ontwikkelen, u verbindt. En ja, écht: dat nemen ze voor de rest van hun leven mee. Dus u bent voor mij en voor uw