Het voelde als een spirituele volwassenheid. Ik wist precies hoeveel ik moest drinken en wat ik moest eten om mijn energie voor de dag goed te bewaren. En dit lukt op 2 dagen na bijzonder goed.
Ik heb wel een beetje geoefend voor de 40 km, overdag, terwijl ik vastte. Ik haalde ca 23km en was bezorgd dat ik de 40km niet zou halen. Maar mijn personal trainer stelde me gerust dat als ik 23km heb gelopen ik de 40km ook kan lopen.
Je zult begrijpen dat het vasten niet mijn zorg was. Wetende dat zo ontzettend veel vluchtelingen dagenlang lopen met bijna geen voedsel. Dat was mijn persoonlijke uitdaging. Ramadan is er om ons bewust te maken van de armoede op de wereld. We geven aalmoezen aan armen en voeden de hongerigen. We gedenken hen die weinig hebben. En dit past perfect in het plaatje.
Tijdens de tocht werd ik geteisterd door een enorme buikpijn. Niet veroorzaakt door het vasten, het begon namelijk zaterdagavond drie uur voor de aanvang al. Ik stond tot vier keer toe op het punt het op te geven. Maar elke keer na een stop, had ik weer een beetje energie verzameld om door te gaan.
En ik heb het gedaan! 40km! Voor mezelf, voor de vluchtelingen, voor de donateurs en voor mijn dochters.