Met mijn voet op de onderste plank van de omheining, die de afscheiding vormt tussen de tuin en het weiland en daarachter bos, staar ik peinzend voor me uit.
Dus, omdat die twee gebroeders Grimm hier ooit hebben gewoond en hun sprookjes hebben neergepend, is dit sprookjesland geworden. Iets waar ik in de afgelopen dagen niets van heb gemerkt, gevoeld of beleefd. Wat ik wel ervaren heb en ook volop van heb genoten, is dat dit een betoverend mooie streek is, dat is zeker.
Dat ik dat andere niet invoel, heeft misschien te maken met dat ik niet in sprookjes geloof. Voor mij zijn het gewoon angstaanjagende vertellingen voor kinderen, die hen nachtmerries bezorgen en hun ouders vervolgens gebroken nachten.