Het bedrijf heet W. L. Gore & Associates, gevestigd in Amerika en opgericht in 1958 door Bill en Vieve Gore. Zij werkten met PTFE (PolyTetraFluorEtheen; Teflon), dat werd gebruikt om elektronica te isoleren. In 1969 ontdekte de zoon van Bill en Vieve: Bob, dat opgerekte folie van PTFE een sponsachtig/doorlatend en toch sterk materiaal vormde, dat tegenwoordig bekend is als Gore-Tex. Gore-tex is waterdicht en toch ademend, waardoor het regenwater buiten houdt zonder dat kleding gaat broeien. Om die reden is Gore-Tex uitermate geschikt voor de productie van warme, waterdichte en ademende kleding, zoals buitensport-, motor- en zeil-kleding.
Gore-Tex kleding is opgebouwd uit verschillende lagen. Hieronder worden het membraan en het laminaat nader uitgelegd.
Middenin het Gore-Tex textiel zit een ontzettend dun membraan. Deze bevat meer dan 1,4 miljard poriën per vierkante centimeter. Deze poriën zijn 20.000 maal kleiner dan een waterdruppel, waardoor waterdruppels niet worden doorgelaten.
Daarnaast wordt er per seconde maximaal 5 liter lucht doorgelaten (per m2 laminaat), waardoor de kleding winddicht wordt bevonden.
Daar komt bij dat de poriën van het membraan 700 maal groter zijn dan een waterdampmolecuul, waardoor zweetdamp er gewoon doorheen kan.
Dus: de poriën in het membraan zijn klein genoeg om water in vloeibare vorm tegen te houden, maar waterdamp (een gas) kan gemakkelijk ontsnappen.
En: Het ademend vermogen geeft dus niet aan of lucht er door het textiel naar binnen kan, maar het ademend vermogen geeft aan of de waterdamp naar buiten kan.
Gore-Tex kleding heeft op de buitenlaag een duurzaam waterafstotend polymeer, een zogenaamde DWR-laag (Durable Water Repellent). Hierdoor rollen de druppels water van de buitenlaag af.
Uiteraard heeft kleding altijd naden. Daar zou het water als eerste doorheen komen. Daarom zijn de naden, bij elke soort Gore-Tex kleding, afgeplakt met Gore-Seam tape.