'Dus ik dacht, als we allemaal 100 Soles inleggen hoeft ze zich daarover in ieder geval niet druk te maken deze maand!' Geweldig denk ik, als ik het voorstel lees op de groepsapp met de buren. Wat mooi dat dit soort dingen nu onderling ontstaan!
We wonen nu drie jaar in het huidige appartement in Lima. Aan de overkant van de straat ligt een parkje, een heerlijke plek waar de kinderen graag spelen. Toen we hier kwamen wonen hoopten en baden we dat God ons zou helpen om betekenisvolle vriendschappen op te kunnen bouwen met de buren. We merkte in het begin echter dat de meeste buren zich afzijdig van elkaar hielden. Toch maakten we dankzij de kinderen makkelijk contact en begon er een leuke relatie te ontstaan met een aantal van hen.
Het moment kwam dat ik de mannen eens voor een barbecue kon uitnodigen. De eerste avond kwamen er vier, toen tien en nu is het een maandelijkse reünie. Hanneke zorgde ervoor dat ze de moeders ook 1-op-1 te spreken kreeg om zo ruimte te maken voor meer persoonlijke gesprekken. We waren welkom en dat was een grote zegen voor ons hele gezin.
We gaan nu zelfs wel eens dagjes uit met al de families. Het bleek dat meer buren best behoefte hadden aan contact. Maar zoals ze zelf zeiden, 'misschien heb je dan wat Hollandse directheid nodig om gewoon mensen te gaan uitnodigen' :) Dankbaar ondervinden we hoe mooi het is als God Geest dingen in beweging zet!
Als ik deze week wakker word en mijn telefoon check, stromen de berichten binnen (ivm de zes uur tijdverschil) en lees ik hoe één van de buurvrouwen plots is opgenomen in het ziekenhuis. Het is ernstig. In Peru moet je zelf vooraf bloeddonateurs regelen om geopereerd te kunnen worden. Dit is altijd een heel gedoe, zodoende brengen we regelmatig met een paar van de buurmannen een bezoekje aan de bloedbank. Het was al helemaal geregeld, ze waren al onderweg. Iedereen had 100 Soles ingelegd en zodoende had ze geen geldzorgen voor deze maand, ondanks dat ze nu niet kon werken.