GWP OOSTENDE 2015
Dag 4 in Oostende en de vermoeidheid begint toe te slaan. Een aantal leerlingen hadden de vorige avond te kennen gegeven dat ze 's morgens graag wilden gaan joggen. Maar op het afgesproken uur was er geen enkele leerling wakker. Mijnheer Rubens trok dan maar alleen naar de dijk om jullie te laten zien hoe die er om 7 uur 's ochtend uit ziet.
Er was zelfs een tweede wekronde nodig om iedereen op tijd aan het ontbijt te komen. En dat ontbijt is nochtans de moeite zoals je hieronder kan zien.
Om 9u46 moesten we de trein naar Brugge nemen. Maar aangekomen in het station stelden we vast dat onze trein was afgeschaft wegens problemen met de bovenleiding in Izegem. Gelukkig konden we een andere trein nemen en kwamen we alsnog in Brugge aan. Daar moesten de leerlingen weer in groepjes een zoektocht tot een goed einde brengen. Hierin leerden ze o.a. over de Gulden Sporenslag en over de verschillende gilden en hun gebruiken. Ze leerden ook dat onze contreien in de loop der eeuwen overheerst werden door de Spanjaarden, de Engelsen en de Fransen. Groepen die goed door werkten werden achteraf beloond met een uurtje vrije tijd om zelf Brugge te ontdekken, Al moet gezegd dat vooral de winkelstraat werd ontdekt.
Simon Stevin, de Bruggeling waaraan we de decimale schrijfwijze (hij bedacht de komma!) te danken hebben en die de Nederlandse woorden wiskunde en scheikunde bedacht.
Mevrouw Jans verbroederde intussen met de supporters van FC Midtjylland die vanavond hun ploeg komen aanmoedigen tegen Club Brugge. Benieuwd of haar nieuwe vrienden, de Deense vikingen, ervoor kunnen zorgen dat onze GWP volgend jaar in Kopenhagen plaats zal vinden!
Gelukkig bleken de problemen op het spoor om 17 uur opgelost zodat we op tijd terug in het hotel waren voor de 'vol au vent'.
Bij sommigen was het licht toch wel echt uit na het eten ;-)
Gelukkig konden de meesten toch nog mee naar het strand voor een fikse avondwandeling en om te genieten van onze laatste zonsondergang. De enkelen die het niet meer zagen zitten mochten vervoegd onder de wol.
O ja, we willen ook nog mevrouw Vanvoorden bedanken om ons 2 dagen te komen versterken.
Gepost door Geroen Rubens op 11:32 Geen opmerkingen:
Dag 3 begon wederom stralend. Het ontbijt was weer even rijkelijk en de zon scheen weer volop. Om stipt kwart over negen stapten we op de bus naar Diksmuide voor een dag verzorgd door 'het buitenbeentje'. Eerste punt op de agenda: een bezoek aan de IJzertoren. Onder deskundige uitleg van gids Klaas kregen de leerlingen enig inzicht over de eerste wereldoorlog.
Het restant van de eerste IJzertoren die vlak na de tweede wereldoorlog werd opgeblazen.
Een korte inleidingsfilm nam ons mee naar hoe het was in de loopgraven.
Bovenop de IJzertoren (84 meter hoog) heb je prachtig panorama en kan je zien waar destijds het front lag en wat er allemaal onder water stond.
Wist je dat er nu nog elk jaar tweehonderd ton (200 000 kg) munitie uit de eerste wereldoorlog wordt bovengehaald?
Na de lunch ging het dan met de billenkar richting dodengang, de enige 300 m loopgraven die bewaard zijn gebleven. (Eigenlijk gaat het om een reconstructie, maar ze ligt wel op de plek waar 100 jaar geleden de echte loopgraven zich situeerden.)
In deze loopgraven krijg je nog een duidelijker beeld van de (wan)toestand waarin onze soldaten zich bevonden van 1914 tot 1918.
Billenkarren danken hun naam niet aan het feit dat pijnlijke billen krijgt als je ermee rijdt (al is dat echt wel het geval) maar aan het feit dat je de billen van de dames zag als hun rokken opwaaiden tijdens het rijden.
Klaas laat zien hoe de Duitsers er in geslaagd zijn om de IJzer over te steken.
Omdat oorlog allesbehalve vrolijk is sloten we ons bezoek aan Diksmuide af met iets luchtigers: een vlottenrace en een kayaktocht.
Alhoewel de jongens het snelst van start gingen waren het toch de meisjes die de vlottenrace wonnen.
De jongens luisterden niet goed naar de instructies van onze begeleider waardoor ze te laat keerden. De heren Lathouwers en Rubens moesten zelfs halsoverkop in een kayak springen om de jongens achterna te peddelen en hen weer naar het aanmeerpunt te begeleiden. Anders zaten de jongens nu waarschijnlijk op volle zee met hun vlot.
Het kayakken lukt bij de ene al wat beter dan bij de andere, maar ook van deze vervaarlijke tocht keerde iedereen veilig terug. En ook al viel er niemand in het water, echt droog hield niemand het.
Na die zware fysieke inspanningen was het geen wonder dat het avondeten, frietjes, gepaneerde vis met sla en tomaat, er vlot in ging bij iedereen.
Tijdens het dessert werd Kimberly extra in de bloemetjes gezet door het hotelpersoneel en klonk het uit alle kelen: "Lang zal ze leven ..."