Veel symbolen zijn wensen voor individueel geluk en materiële voorspoed. Het individuele geluk richt zich zowel op het gelukkige huwelijk, vele zonen en een succesvolle carrière als ambtenaar, als op luxe en geld.
Voor wie zich de taal van het geluk op Oosterse keramiek heeft eigen gemaakt, gaat een verrassende wereld open vol verborgen betekenissen en symbolen.
Aziatischekeramiek.nl besteedt aandacht aan Aziatische keramiek in Nederlandse openbare collecties. De relaties tussen Nederland en Azië - in welke vorm dan ook - zijn voor die collecties de...

Met mr. Hein Bergé was hij de grote strijder voor het behoud van de historische binnenstad van 's-Hertogenbosch in de tijd - jaren '60, begin '70 van de afgelopen eeuw - dat slopers en vernieuwers het voor het zeggen leken te hebben. Naast het grote geheel mocht ook het detail op de voorspraak van architect Jan van der Eerden rekenen. Hoe voorbeeldig zou zijn eigen huis in de Verwersstraat er uitzien?
In Sichem heet het huis Verwersstraat 75 waar architect Jan van der Eerden vanaf 1960 woont. Naar het Belgische plaatsje Zichem. Van der Eerden heeft daar wel een uitleg voor. 'Bij de bouw van de Sint-Jan is veel gebruik gemaakt van een steensoort uit de contreien van Zichem. Waarschijnlijk heeft toen een handelaar uit Zichem zich hier gemakshalve gevestigd.' Om de naam zichtbaar te maken toont het bovenlicht bij de voordeur sinds 1965 of daaromtrent trots de 'Maagdentoren bij de Demer', die Jan van der Eerden persoonlijk in Zichem is gaan opmeten en vervolgens door een schrijnwerker op schaal heeft laten namaken. In zijn theorie ziet Van der Eerden zich bevestigd door zijn ontdekking dat in Diest, dat vlakbij Zichem ligt, zich een huis bevindt dat In 's-Hertogenbosch heet. Waar het bovenlicht bij de komst van Jan van der Eerden niet meer was dan een veel te grote ruit, weet het model van genoemde Maagdentoren, ook wel Mariatoren, zich gevat in een stijlvol gesegmenteerd raamtype zoals dat vroeger in 's-Hertogenbosch veel voorkwam. Met de nodige passie pratend over zijn huis in de Verwersstraat laat Jan van der Eerden zich bijstaan door een kistje, barstensvol paperassen, tekeningen en krabbels. Geen detail dat dit huis heeft willen prijsgeven of het is minutieus onderzocht en veelal ook in een vluchtige schets zichtbaar gemaakt. Trots pronkt het huis weliswaar 10
met zijn moerbalken die overal nadrukkelijk aanwezig zijn, tegelijk verdriet het de 'histo-architect' zeer dat de bijbehorende muurstijlen, sleutelstukken en karbeels in de loop der tijd allemaal zijn gesneuveld. Maar de bewijzen hoe een en ander ooit in elkaar stak, liggen onomstotelijk vast.
De oorspronkelijke bebouwing van Verwersstraat 75 is naar het deskundig oordeel van navorser Jan van der Eerden veertiende-eeuws, 'misschien zelfs al ouder'. Hiervan is mogelijk de kelder nog over. De kelder heeft geen gewelf, maar een houten balklaag van moer- en kinderbinten in drie traveeën. Dit mag merkwaardig worden genoemd omdat de kamers erboven twee traveeën hebben. 'Vermoedelijk werd het huis na de grote stadsbrand van 1463 vervangen door een nieuw huis. Zowel de balklaag als de gecompliceerde brandgevel van de kelder wijst hierop, evenals de achtergevel van het toen vernieuwde huis, die is opgetrokken uit oud baksteenmatenaal dat waarschijnlijk van de sloop afkomstig is.'
Jan van der Eerden: 'De stadsbrand is weliswaar in de Verwersstraat begonnen, maar het deel van de straat waar ik woon bleef gespaard. In de richting van de Markt werd alles verwoest. Er moest dus veel herbouwd worden. Mogelijk heeft de toenmalige bewoner gedacht: als al die huizen zo mooi vernieuwd worden, wil ik ook een nieuw en groter huis. Althans, dat denk ik, maar zeker weten doe ik het ook niet.'
In het achterhuis is te zien dat er boven elkaar twee schouwen hebben gezeten. De schouwen in het voorhuis hebben moeten wijken voor een nieuwe trap naar de bovenverdieping, die de oude spiltrap heeft vervangen. Dat moet volgens Van der Eerden om en nabij 1840 zijn gebeurd, 'misschien wel gelijk met de nieuwe empire voorgevel met kroonlijst, die blijkens de gevelsteen van 1834 dateert'. Met de bouw van de nieuwe voorgevel, ter vervanging van de nog bestaande houten frontpartij, is waarschijnlijk ook het balkenplafond van de voorkamer op de bovenverdieping verdwenen. Dit is dan ook de enige kamer in het huis dat een stucplafond heeft, dat de iets hoger gelegen zolderbalklaag aan het zicht heeft onttrokken.
In het voorhuis heeft een zogeheten insteek gezeten, zoals dat in veel Bossche huizen het geval is geweest. 'Het voorhuis is drie traveeën diep. In het middenvak werd een tussenwand gemaakt met een tussenvloer, in de vakliteratuur hangkamer geheten. Daar sliepen in de Middeleeuwen de kinderen omdat het er altijd lekker warm was.'