Claes: Ik ging er altijd van uit dat exotisme een verkeerd vertrekpunt was voor een film, maar ik begin steeds meer te denken dat exotisme deel uitmaakt van een spanningsveld inherent aan elke film. Er duiken steeds bepaalde ‘problemen’ op die je gewoon niet sluitend kunt oplossen. Zo zullen we altijd buitenstaanders blijven in Anneessens-Funck, maar dat is slechts een ‘probleem’ als dat zich vertaalt als een probleem in je film. Deel van de spanning die cinema interessant maakt, is net dat je het privilege hebt om een buitenstaander te zijn. Het eerste filmprogramma dat we met Zéro de conduite samenstelden, heette ‘To the Distant Observer’, naar een gelijknamig boek van Noël Burch over Japanse cinema. Die titel vormt de kern van wat cinema is. Als filmmaker moet je de juiste afstand proberen te vinden en inzetten in je werk.