De hernieuwde verkondiging om zich te bekeren en de herhaling van de belofte van de komst van de Messias als het directe gevolg daarvan, vinden we in het hele boek Handelingen terug. Door Petrus en de Twaalven in het land en daarbuiten; door Paulus en anderen in de synagogen in de verstrooiing, totdat het z'n voltooiing vond in Rome waar "velen" van "de voornaamsten der Joden" het onderling niet eens konden worden over dit aanbod van het koninkrijk (Hand. 28:17-25). Het was Paulus' bijzondere en ernstige plicht nog eens te herhalen (en wel voor de derde en laatste maal dat dit in Israëls geschiedenis gebeurde) wat God gesproken had bij monde van de profeet Jesaja (6:9 en 10). De Heere Zelf had deze woorden herhaald in Matteüs 13:13-17; Hij deed dat een tweede keer in Johannes 12:37-41. Op beide momenten sprak Hij deze woorden in verband met de verwerping van Zijn werken en woorden. En nu - voor de derde en laatste keer - wordt het bevestigd door Paulus in Handelingen 28:25-27.
Elke herhaling van deze ernstige profetie markeerde een crisis in de geschiedenis van Israël. Deze laatste keer werd kort daarna gevolgd door de verwoesting van Jeruzalem, de verwoesting van de tempel en de verstrooiing van het volk.
Handelingen 28 is het keerpunt in Israëls geschiedenis en het heeft God behaagd om ons volledig te vertellen hoe het zover kon komen. In Handelingen 28 wordt ons gezegd dat de verkondiging van de hoop eindigde in Rome, de hoofdstad van de verstrooiing, zoals die ook eindigde in Jeruzalem, de hoofdstad van het land Israël. Door Petrus' gevangenschap werd de bediening in Jeruzalem beëindigd; door Paulus' gevangenschap de bediening in de verstrooiing.