Ik zou hem willen adviseren zich terug te trekken in een klooster en op retraite te gaan. Als er iets mis is gegaan vanaf het begin, is er misschien een mogelijkheid dat hij uit dit ambt kan worden ontslagen, dispensatie. Dat is met sommigen huwelijken ook zo, dat het huwelijk ontbonden wordt. De priester in kwestie zou dit ook zelf moeten inzien.
In onze parochie is het geweest, dat een priester niet tegen de eenzaamheid kon en in eerste instantie met een vrouw wegging. Dat was heel spijtig en ook erg. Want enkele jaren daarvoor had deze priester bij mijn vader+ nog de Ziekenzalving gegeven. Dit was voor mijn moeder+ en vele andere parochianen erg moeilijk. Want van een celibataire priester zou je er op moeten kunnen vertrouwen dat ze dan ook zo leven. Maar misschien is dat dan ook wel het moeilijke voor een priester. Het wordt van hem altijd verwacht. Hij moet het waarmaken zijn leven lang. En dat kan hem op een gegeven moment te moeilijk zijn gevallen. Daarentegen zullen er ook priesters zijn geweest die dat wellicht toch hebben weten te overwinnen.
Voor vele priesters is het een toch een te moeilijke opgave. Ik kan mij daar wel iets bij voorstellen. Priesters blijven altijd alleen. Je moet een sterke ziel zijn, die bestand is tegen een grote mate van eenzaamheid.