De oorlog tegen vrouwen en de moed om terug te vechten; een must read! -
De oorlog tegen vrouwen en de moed om terug te vechten; een must read!
Mirjam las 'De oorlog tegen vrouwen' en voelt zich strijdlustig
"God is duidelijk geen feminist", zo begint de tekst op de achterflap van "de oorlog tegen vrouwen en de moed om terug te vechten'. Je zou daardoor misschien denken dat Sue Lloyd-Roberts' boek gaat over het leed dat mannen vrouwen aandoen. Dat is niet zo. Het gaat over mensenrechten die wereldwijd geschonden worden. Bij vrouwen. Een paar voorbeelden: vrouwenbesnijdenis (wat we meisjesbesnijdenis zouden moeten noemen, het gaat om kinderen van vijf, zes jaar jong), vrouwenhandel, verkrachting. En ja, heel vaak zijn het mannen die deze mensenrechten schenden.
Zo worden er in India veel minder meisjes geboren dan jongens. Meisjes zijn een last, kosten geld. Niet wenselijk dus. Veel meisjes worden niet eens geboren, ze worden namelijk geaborteerd. Lukt het een meisje toch om op de wereld te komen, dan is de kans aanwezig dat ze alsnog jong omkomt. En nee, niet per ongeluk. Een van de gevolgen van deze onbalans is dat veel mannen geen vrouw kunnen vinden. En wat doen deze gefrustreerde vrijgezellen? Juist. Ook in India zijn het de mannen die de regels opleggen. Maar, net als in veel andere delen van de wereld, vrouwen gaan erin mee. Keuren de praktijken goed en houden ze mede in stand. En in sommige gevallen, zoals de besnijdenis van kleine meisjes, voeren ze de praktijken ook uit.
Sue Lloyd-Roberts heeft heel duidelijk in kaart gebracht hoezeer vrouwen nog achtergesteld worden, als tweederangs burgers gezien worden. Als onmondige kinderen. En nee, heus niet alleen in de verre krochten van onze aardbol. Ook hier komt het voor. Recht onder onze neus.
Sue Lloyd-Roberts overleed helaas vorig jaar. Hoe mooi zou het eerbetoon aan haar moed en doorzettingsvermogen om dit alles te documenteren zijn als we voortaan met z'n allen misstanden rapporteren? Onze ogen openhouden, niet meer wegkijken en het melden als we iets zien of horen waarvan we vinden dat het niet in de haak is? En onze politici, u weet wel, die mensen in Den Haag die wij met ons allen gekozen hebben en feitelijk horen te doen wat wij ze opdragen, laten weten dat het zo niet langer kan? Dat er meer en beter opgetreden moet worden?
O ja, en natuurlijk moeten we met ons allen het boek kopen en lezen. Dus. En nee, ik stap niet van m'n zeepkist af, ik blijf er lekker op staan. Veel te belangrijk, dit onderwerp. ~Mirjam
Tineke kan het boek niet in één keer uitlezen…
Mirjam stuurt mij een appje met een link naar 'De oorlog tegen vrouwen, en de moed om terug te vechten'. "Tineke, dit is een belangrijk boek en ik wil dat we het hier over hebben op Ogma!" Ik vraag een recensie-exemplaar voor haar aan, maar het wordt naar mijn adres gestuurd. "Dan moet jij het ook lezen, dan kunnen we weer eens een duo recensie schrijven." aldus Mirjam.
Ik lees het eerste hoofdstuk over vrouwenbesnijdenis terwijl mijn twee perfecte, ongeschonden meisjes vrij en vrolijk door de kamer dansen. De jongste in haar blootje, zindelijkheidstraining, zo gaat dat. Ik doe even een potje janken. En leg het boek een paar dagen aan de kant. Hoewel vlot en prachtig geschreven, is de inhoud te heftig om in één ruk uit te lezen. Maar ik ga door, en lees over Magdalena wasserettes in Ierland en vrouwen in Saoudi-Arabië die in glazen kooien leven.
In dezelfde periode lees ik Hex, een eng horrorboek (hierover later meer) en ik twitter er over. "Is het leuk-eng of naar-eng?" vraagt iemand mij. Leuk-eng natuurlijk, het is fictie, niet echt. Vrouwenbesnijdenis is naar-eng! Ik ben dankbaar dat ik in een land als Nederland ben geboren. Waar het niet zo moeilijk is om stoer te zijn, of een feminist. Nee, dan de vrouwen die Sue heeft gesproken….. Die gaan mij nog lang bijblijven. En ik besluit om wat vaker op de zeepkist te klimmen, want Mirjam heeft gelijk, dit is heel erg belangrijk! ~Tineke