Kenny 'Breedy Eyes' Smith and the House Bumpers – Drop The Hammer - BLUESnROOTS CORNER
30 mei 2020 in Nieuws: CD van de week in Ongehoord: Kat Pearson – My Roots
30 mei 2020 in Nieuwe Albums: JOSE RAMIREZ ~ HERE I COME
30 mei 2020 in CD Recensies: Michael van Merwyk – Songster
30 mei 2020 in Nieuwe Albums: Julian Taylor – The Ridge
28 mei 2020 in Nieuwe Albums: AIRBAG – A DAY AT THE BEACH
23 mei 2020 in Nieuws: CD van de week in Ongehoord: Avi Kaplan – I'll Get By
18 mei 2020 in Nieuws: Eb Davis – How Berlin Got The Blues
18 mei 2020 in Nieuwe Albums: Gravel & Grace – Gravel & Grace
16 mei 2020 in Uncategorized: CD van de week in Ongehoord: Victor Wainwright – Memphis Loud
14 mei 2020 in Nieuwe Albums: G.F. PATRICK – One Town Over
Kenny 'Breedy Eyes' Smith and the House Bumpers – Drop The Hammer
Geplaatst op 24 maart 2019 door Jan van Eck in CD Recensies // 0 Reacties
Kenny 'Breedy Eyes' Smith groeide werkelijk midden tussen de blues op. Hij woonde zelfs een tijd in het zelfde huis waar Muddy Waters heeft gewoond. In zijn jeugd was hij omringd met blues iconen als Muddy Waters, Pinetop Perkins en Jimmy Rogers, om er maar een paar te noemen. Niet zo gek wanneer je Willie 'Big Eyes'Smith als vader mag noemen. Deze legendarische drummer heeft vanaf 1968 tot aan de dood van Muddy Waters in 1983 onafgebroken met hem getoerd. Kenny zegt dan ook dat Willie Smith hem het vak heeft geleerd en dat 99% van zijn skills direct afkomstig zijn van zijn vader, maar ook drummers als Odie Payne, Fred Below, Earl Phillips, Louie Bellson, S.P. Leary, Francis Clay, Art Blakey, Sonny Payne en Clifton James zijn voor zijn ontwikkeling als drummer van groot belang geweest.
Ondertussen is Kenny zelf al onderscheiden met een Grammy Award voor zijn bijdrage aan de cd Joined at The Hip (Telarc Records) van Pinetop Perkins en Willie 'Big Eyes' Smith en heeft hij vele Living Blues Awards in de wacht mogen slepen, waardoor hij zelf tegenwoordig ook al als toonaangevende drummer binnen het genre wordt gezien. Kenny heeft met een enorme lijst aan traditionele bluesmuzikanten mogen werken, onmogelijk om ze allemaal te noemen, maar om een beeld te krijgen noemen we BB King, Keb Mo, Buddy Guy, Sunnyland Slim en Muddy Waters, maar ook pop iconen als Mick Jagger en zijn Rolling Stones kruisen zijn pad.
Voor de opnames van de zojuist verschenen cd Drop The Hammer is Kenny de Joy Ride studio in Chicago, Illinois ingedoken. Naast een aantal oudgedienden, Billy Flynn (gitaar), Omar Coleman (harmonica), Guy King (gitaar), Felton Crews (basgitaar) en Sugar Blue (harmonica) heeft Kenny Greg Guy, zoon van Buddy Guy voor de opnames van zijn album weten te strikken en dat is uiteraard weer een mooi gegeven, twee zonen van grote Chicago blues muzikanten die hun krachten bundelen.
Op Drop The Hammer heeft Kenny er voor gekozen om moderne en innovatieve sounds aan zijn blues toe te voegen. Dit geld niet voor iedere song, zo klinken Hey Daddy (met door kinderen gezongen backup vocals), No Need Brotha' en Second Hand Woman nog als heerlijk authentiek Chicago Blues in de oren, in tegenstelling tot Head Pounder en de titelsong Drop The Hammer, waarin we de moderne snufjes ontwaren en Kenny de blues meer eigentijds laat klinken. Dit geldt ook zeker voor de stevige funky als Puppet On A String, Living Fast en One Big Frown waarop Andrea Miologos, Dana Gordon en Kimberly Johnson vocaal komen ondersteunen. Kenny besluit Drop The Hammer met het instrumentaal gespeelde Moment Of Silence, een heerlijk relaxed gespeelde blues waarin Billy Flynn, Guy King, Luca Chellini en Omar Coleman nog even, met korte solo's laten horen waarom ze tot de top van de hedendaagse Chicago blues horen.
Een fijn album waarop authentieke Chicago blues en moderne elementen op een fraaie manier samen komen.