Je kunt het je misschien niet eens voorstellen, maar hoe veeleisend, agressief of vervelend een patiënt ook is, het zou zomaar kunnen dat hij/zij dit niet doorheeft. Mensen zijn zich vaak niet bewust van de invloed die zij op anderen hebben, zeker niet op onbekenden. Soms kan enkel het benoemen van het gedrag en wat dit met jou doet al voldoende zijn om het tij te keren. Het is dan wel belangrijk dat je dit benoemt zonder oordeel en zonder te veralgemeniseren; door woorden zoals altijd of nooit te gebruiken.
Stel dat een patiënt door de huisarts gezien is voor zijn klacht, de huisarts verwacht dat de klacht met de tijd weg zal gaan en wil het dus even aankijken. Toch blijft de patiënt bij jou, de assistente, aandringen. Hij wil toch echt doorverwezen worden naar het ziekenhuis. Dat is natuurlijk erg irritant, het kost tijd en energie. Je zou eens kunnen benoemen wat het gedrag van de patiënt met je doet. “Ik merk dat ik me door uw gedrag flink onder druk gezet voel en dit frustreert mij”. Je doorbreekt de spanning en neemt dan weer de leiding over het gesprek, waardoor de ander waarschijnlijk rustiger zal worden. Daarnaast kan dit het contact mogelijk verbeteren, omdat jij ook jouw menselijke kant laat zien. Vervolgens ga je precies na wat er aan de hand is. Waarom stelt de patiënt zich zo veeleisend op? De kans is groot dat dit voortkomt uit een angst, onduidelijkheid, zorg of gevoelens van machteloosheid.
De veeleisende patiënt is er waarschijnlijk ook niet blij mee dat het voor zijn/haar gevoel nodig is zich zo te gedragen. Er moet een onderliggende reden voor zijn die het gedrag (grotendeels) kan verklaren. Door vragen te stellen heb je een grote kans dat je het probleem waarmee jij & de patiënt te maken hebben kunt oplossen. Als zorgverlener moet je het perspectief van de patiënt kunnen begrijpen. Wat is er aan de hand dat iemand zich zo gedraagt? Maakt de patiënt zich niet gewoon heel erg zorgen? Door vragen te stellen kun je de angsten, verwachtingen en overtuigingen van de patiënt begrijpen. Gebruik jouw ervaring en eventuele training om dit te doen. Als je denkt dat je het onderliggende probleem gevonden hebt, probeer je het op een kalme, professionele manier te brengen. Wanneer dat wat jij gevonden hebt inderdaad het probleem is, kun je er vaak ook (samen met de patiënt) iets aan doen.