!distain • Farewell To The Past • CD • Dark Entries casino maxi1xbet
11/11/2018, Marjolein Laenen
Terug van weggeweest. Niet alleen uw nederige dienares, die omwille van persoonlijke redenen tijdelijk haar recensie-activiteiten on hold had gezet, maar ook deze !distain, wiens vorige album 'Rainbow Skies At Night' alweer van 2015 dateert. Ondertussen is het olijke futurepoppy electro-/synthpoptrio terug een duo geworden, met Manfred Thomaser (Arsine Tibé) en Alexander Braun (die tegenwoordig eveneens een solocarrière heeft) aan het roer. Het vorige album viel mij een beetje tegen omwille van de ommekeer richting alternatieve stijl. Maar ik heb deze band altijd een warm hart toegedragen en was dan ook zeer benieuwd naar de langverwachte opvolger 'Farewell To The Past'.
Vormt dit album werkelijk een breuk met het verleden? Naar mijn aanvoelen niet of toch niet heel erg. !distain, dat is in eerste instantie nog altijd catchy beats & melodieën, maar net als op het vorige album is er ook nu weer aandacht voor tragere, enigszins alternatievere tracks. En deze keer stoort die alternatieve component mij ook beduidend minder. Is !distain er beter in geworden of ben ik gewoon toleranter geworden? Ik denk eerder het laatste. Uiteindelijk is deze combinatie niet zo vreemd (er zijn talrijke synthpop-/electropopbands die bijvoorbeeld gitaren in hun muziek incorporeren) en !distain is zuiver objectief gezien altijd een sterke formatie geweest. Dat laatste hoeft ook niet te verbazen, te weten dat deze groep al zo'n 26 jaar meedraait.
Laat ik het eerst hebben over het aandeel "catchy beats & melodieën". Er staan 3 tracks op dit album die memorabel zijn op dit vlak. Om te beginnen is er de single 'SynthPopBoy', die voor mij liefde op het eerste gezicht was. Niet alleen omdat dit nummer muzikaal knap in elkaar zit, maar ook en vooral omwille van de uiterst beminnelijke lyrics. In essentie komt de tekst erop neer dat al die stoere binken die op EBM, industrial en/of noise dansen in werkelijkheid een peperkoeken hartje hebben en stiekem naar synthpop zitten te luisteren in hun kelder. Deze track tovert iedere keer opnieuw een glimlach op mijn gezicht. Vooral de gedachte dat onze sarcastische, teringherrie-minnende voorzitter Dimi stiekem een boontje zou hebben voor dit soort softe elektronische muziek zorgt voor de nodige binnenpretjes. De tweede en derde track waarop ik hoger alludeerde zijn 'Wer Im Kreise Geht', respectievelijk 'Targets'. De eerste is trademark !distain (in de stijl van hun catchy album 'On|Off'); de laatste bevat een hoogst melodisch fragment dat een onweerstaanbaar meezinggehalte heeft.
Wat de alternatieve en/of meer ingetogen tracks betreft, zijn 2 nummers zeker het vermelden waard. Enerzijds is er 'Wake Me Up', dat een bijzonder geslaagde combinatie van elektronica en gitaren bevat en wederom een hoog meezinggehalte heeft. Anderzijds is er 'Letter To Myself', een gevoelige en ingetogen track waaruit de albumtitel afkomstig is. Spijtig genoeg staan er ook enkele serieuze missers op dit album. In 'Der Hirtenmann' slaat de slinger zo hard door in de "alternatieve" richting dat ik onwillekeurig aan MONO INC. moet denken. Leuk voor degenen die van dat soort radiovriendelijke pseudo-metal houden (ik weet dat collega Xavier een fan is), maar in een synthpopcontext is dit behoorlijk scheef, zeker als je begint te letten op de lyrics, die zo mogelijk nog beschamender zijn. De andere grote miskleun is de laatste track 'The Guest-House' met spoken word van Oren Amram, een Israëlische dj/producer die vooral gekend is voor zijn remixes in de synthpop-scene. Deze track, die over een morbide, waargebeurd incident handelt (ik vermoed het uitmoorden van de inheemse bevolking door de Europese kolonisten), is niet alleen oersaai; hij duurt ook gewoon veel te lang, ondanks dat het gesproken deel reeds halverwege eindigt. Ik ben werkelijk opgelucht wanneer deze auditieve marteling na bijna 10 ondraaglijke minuten eindelijk stopt.
Al bij al is deze 'Farewell To The Past' een aangenaam album met overwegend geslaagde composities. Niet zo sterk als 'On|Off', maar naar mijn mening toch iets beter dan 'Rainbow Skies At Night'. Voor hun occasionele MONO INC.- en spoken word-experimenten richten onze 2 vrienden best een zijproject op. Maar binnen het eigenlijke synthpopgenre - al dan niet met subtiele alternatieve elementen - blijft deze band toch wel tot de top behoren.