Hoewel de huisarts haar geruststelde, bleef Joyce het gevoel hebben dat er iets aan de hand was. Daarom klopten zij en haar man Juan aan bij een kinderarts. “Dat was het begin van de medische molen, die nog jaren zou duren. Ze dachten aan verschillende ziektes, van tumor tot wittestofafwijking. Het duurde 3 jaar voordat ze al deze aandoeningen uit konden sluiten. Die onzekerheid was een horror.”
Het verlossende antwoord is tot op de dag van vandaag niet gekomen. Niemand weet wat Bobbie precies heeft, behalve dat hij meervoudig beperkt is. Na 9 jaar van vruchteloze onderzoeken, zette Joyce er vorig jaar een punt achter. Het was genoeg. “Op een gegeven moment hadden de onderzoeken geen zin meer naar mijn idee.” “Het klinkt misschien raar, maar soms heb ik gewenst dat Bobbie een tumor had. Dan kon het geopereerd worden en hadden we duidelijkheid.”
Vanaf het moment dat de onderzoeken zijn gestopt, is de spanning er voor Joyce af. “Elke keer Bobbie onder narcose zien gaan, was zo spannend en gaf veel stress. Op een gegeven moment merkte ik ook aan Bobbie dat hij niet lekker in zijn vel zat. Hij huilde veel en was een ongelukkig kind.” Sinds een jaar gaat het een stuk beter, lacht Bobbie veel meer en is hij gelukkig.
Bobbie is 10 jaar oud, maar in zijn hoofd 7 maanden en dat vergt veel zorg. Daarom gaat Bobbie al sinds zijn vierde overdag naar Prisma. “Ik had er heel veel moeite mee om opeens de zorg van mijn kind uit handen te geven”, zegt Joyce eerlijk. “Als moeder snap ik hem toch het beste en houd ik het meest van hem. Dat vind ik soms nog steeds lastig, maar ik weet ook dat hij op zijn plek zit.”
Naast de dagbehandeling krijgt Joyce via haar persoonsgebonden budget zorg aan huis voor Bobbie. Op vaste tijden ondersteunen drie medewerkers haar in de zorg van Bobbie, zoals het douchen, opstaan of hem door de dag heen vermaken.