Voor wie rust en stilte zoekt met een heerlijk restaurant om de hoek, moet zeker een bezoek brengen aan Eremo di Calomini.
Een plek van stilte en bezinning voor wie even een adempauze zoekt tijdens zijn vakantie in Toscane. Te midden van de ruige bergen, in het Nationale Park de Garfagnana ligt een sanctuarium op een adembenemende locatie. De kerk lijkt te zijn geplakt tegen de verticale steile rotswand van 70 meter hoog. Het is ongelooflijk om te bedenken hoe ze dit in de middeleeuwen met de hand hebben kunnen bouwen.
Ook al is het tegenwoordig een populaire plek voor (Italiaanse) toeristen, weinigen weten het verhaal erachter van hoe het ooit begonnen is.
In het jaar 1000 werd met de bouw van het sanctuarium begonnen nadat een lokaal meisje de verschijning van de Madonna had gezien. Ze zag de beeltenis van de madonna in een stuk wilgenhout wat vandaag de dag nog wordt vereerd: genaamd de Madonna Della Penna.
De ooit eenvoudige kerk is in de 17de eeuw verbouwd tot een waar pronkstuk. De dubbele facade werd er in de 18de eeuw voorgeplaatst.
De kerk en de kapel zijn uit de rotsen gehakt en door de eeuwen heen zijn ze verder uitgebreid en gedecoreerd. De kapel ligt naast de kerk in een diep uitgehakte grot waar een eenvoudig altaar staat. De Vergine della Grotta. In vroegere tijden was dit de plek waar de monnikken dagelijks hun ritmische gebeden lieten horen. Ook onderhielden ze een moestuin en waren zo goed als zelfvoorzienend. Ze leefden in complete afzondering van de wereld.
De bekendheid van deze plek nam in de loop van de eeuwen toe, wanneer er op miraculeuze wijze een herderin was gered toen ze van de steile rotswand was gevallen. Ze viel precies op de plek waar een waterbron werd ontdekt die vandaag nog wordt gebruikt om de gasten water aan te bieden in het restaurant. In de hete zomermaanden is het heerlijk om hier even af te koelen in de stilte.
De maand mei is in het traditionele Italië de verering van de Madonna, dus in deze maand gaan er veel pelgrims te voet naar deze plek.
Zodra je plaatsneemt op de houten banken in de grot en een moment van bezinning neemt, komen de volgende woorden spontaan in je op: eenvoud, stilte en rust.
De Calomini pelgrims hebben altijd voor het sanctuarium gezorgd met de grootste toewijding tot 1868. Nu is het in handen van enkele kappucijners uit Lucca. Ze wonen permanent in de convent en ze hebben een eigen keuken waar ‘s middags gezamenlijk wordt gelucht. We horen ze lachen en praten en heerlijke geuren komen door de open deur naar buiten.
Ooit was het restaurant voor de bezoekers gevestigd in de verblijfsruimte van de monniken. Een paar jaar geleden heeft de eigenaar een agriturismo gebouwd even verderop. Een wandeling van een paar honderd meter brengt je naar een van de beste restaurants uit de omgeving.
De Antica Trattoria dell’Eremita di Calomini. Ik kan de ‘trotta con pate arroste’ niet weerstaan. Ze zijn hierom beroemd geworden doordat de forel vers uit forelkwekerij in de rivier komt. Vanaf het buitenterras kijk je op de forelkwekerij neer.
Het drinkwater wordt rechtstreeks uit de bergbronnen getapt en in stenen kannen op tafel gezet. Het menu is in de afgelopen 15 jaar dat we hier komen nauwelijks veranderd, net zomin als de eigenaren.
Het menu heeft een beperkte keuze maar alle ingrediënten zijn vers bereid en uit de directe omgeving. Sinds kort is er zelf mogelijkheid om veganistisch te eten, maar wel op bestelling. Met warm weer zit je heerlijk buiten en er hangen vocht sproeier boven het terras.
De eigenaren zijn man, vrouw en hun dochter. Een deel van de winst sturen ze naar verschillende scholingsprojecten in Rwanda. Alleen dat al zou de toerist moeten aanmoedigen om een keer lekker te gaan eten om de familie te ondersteunen met hun projecten.
De weg ernaar toe is prachtig. Neem de weg naar Castelnuovo di Garfagnana en neem dan de afslag naar Gallicano. Volg dan de borden Vergemoli en dan na 4,1 km ben je bij de afslag naar de Eremo. richting Vergemoli en de Grotta del Vento. Al snel wordt na Gallicano de weg smaller zodra je het Nationale Park La Garfagnana inrijdt.
Na de splitsing naar Trassilico en Verni, waarbij je rechts hebt aangehouden, zie je na 450 meter rechts van de weg een houten bord. Daar begint het steile weggetje naar boven. Auto’s kunnen er gemakkelijk komen en er is ruim parkeerplaats. De Apuaanse bergen rijzen voor je op en links ligt de rivier Turrite waar je kan pootje baden.
In de zomermaanden is de Eremo is altijd open. Alleen niet op zondag tijdens de ochtendmis. Als je geluk hebt hoor je dan de monniken zingen.