Breekjaar - Een nieuw begin
Door Diemer van den Berg.
Breekjaar pionier Diemer.
Zonder te weten wat ik kon verwachten begon ik mijn reis naar Otterlo. De zenuwen gierden door mijn lijf, hoe dichter ik bij de eindbestemming aankwam. Eenmaal aangekomen, werd ik hartelijk ontvangen door andere Breekers en de coaches. Na m'n spullen te hebben gelegd in de Mongoolse yurt, waar we sliepen, maakten we de eerste stap. Letterlijk. Iedereen moest omstebeurt op een verhoging gaan staan en werd massaal toegejuicht door de anderen. Je kon hier alleen maar van glimlachen. Wat een spetterend begin was dit zeg!
Het begin was gemaakt. Nu begon alles. De kennismakingsoefeningen om de namen te leren kennen, veel lol en een goede sfeer. Na een heerlijke maaltijd, die gemaakt was door onze sterrenchefs/coaches, gingen we bij het kampvuur zitten. Een en al gezelligheid.
Vrijdag werden we gewekt met djembégetrommel door coach Wessel. We moesten ons binnen een paar minuten op het grasveld melden voor ochtendgymnastiek. Half slapend liepen we naar het grasveld toe. Gelukkig was het wat losdraaien van de spieren waarna we na een paar minuten al door naar het ontbijt mochten gaan.
Het eerste wat we leerden, was dat het goed is om fouten te maken. Het is niet slecht als je een fout maakt, het zijn alleen maar leermomenten. Fouten werden feestjes doordat we allemaal moesten klappen en juichen als iemand een fout maakte.
Nu moest het vertrouwen worden gecreëerd. We gingen in een kring op het grasveld zitten en deden de "if you really knew me then.."-oefening. Menig traantje werd gelaten, maar iedereen was er voor elkaar en dit gaf een fijn gevoel. Na de oefening werd de groep veel hechter. Vreemd. We kenden elkaar net een dag. Nu al zo vertrouwd en dat werd met de dagen alleen maar meer. De band tussen iedereen is heel hecht en we kunnen elkaar alles vertellen en iedereen respecteert en waardeert elkaar. Zo heb je er in een weekend in één keer 35 goede vrienden bij!
Zaterdag gingen we aan de slag. We liepen allemaal ons eigen pad in van onze weg van persoonlijke ontdekking: wie ben ik? Wat wil ik? Wat zijn mijn doelen? De hersentjes moesten kraken nu.
Ook ontdekten we hoe we keuzes maakten. Ieder maakt op een andere manier keuzes. Ik ben een denkende kiezer en denk ook lang na voordat ik een keuze maak. Verder waren er nog onder andere impulsieve kiezers en emotionele kiezers. We moesten aangeven welke keuzemanier we wilden ontwikkelen komend jaar.
Zaterdagavond was de laatste avond. Allerlei leuke activiteiten. Kletsen en raadsels rond het kampvuur, filmpjes kijken, sterke verhalen en veel gelach. Een groot feest en een groep bleef nog tot diep in de nacht doorfeesten tot we uiteindelijk naar bed werden gestuurd door een van de coaches.
Toen was het zondag. De regen sloeg op de daken van de yurts. Het gras was doorweekt. Toch begonnen we onze dag weer met de nodige beweging. Na het ontbijt gingen we alles opruimen. De dag werd nog afgesloten met een "Check-out". Iedereen vertelde hoe ze het hadden gehad. Monsieur Breekjaar Dolf en Mama Breekjaar Anke konden zich geen betere start voorstellen. Tranen van geluk en blijdschap waren het deze keer. Na de check-out, schreven we nog positieve dingen over elkaar op grote vellen papier. Iets nieuws voor aan de muur dus en om elke dag naar te kijken.
Begin ik de dag altijd met een grote lach op mijn gezicht!
Uiteindelijk was afscheid onvermijdelijk. Na het topweekend, gaf iedereen elkaar een dikke knuffel en werd er al uitgekeken naar de echte start volgende week in Utrecht. Zittend in de trein naar huis, kon ik niks anders doen dan lachen en had ik een enorme glimlach op mijn gezicht. Deze heb ik trouwens nou nog steeds.