De EU heeft zichzelf ontmaskerd als een klassenproject door de rekening van de economische crisis bij de arbeidersklasse neer te leggen. Dit is het klassenkarakter van de bezuinigingen die ook zichtbaar is in de economische werking van de monetaire unie. Sterker nog, de Economische en Monetaire Unie (EMU) stimuleren het voeren van een neoliberale politiek.
De EMU en de euro zijn geen doelen op zich, maar worden officieel gezien als instrumenten om de fundamentele doelen zoals deze geformuleerd zijn in het verdrag van de EU te behalen: harmonieuze, gebalanceerde en evenwichtige ontwikkeling (Art.2, EG Verdrag). Bovendien zouden deze doelen behaald moeten worden door een stabiel prijsbeleid en een bijpassend monetair en begrotingsbeleid in de context van een vrije markteconomie (Art.4, EG Verdrag).1 Helaas is de wereld waarin wij leven alles behalve harmonieus en zijn de effecten van de EMU en de invoering van de euro tegenstrijdig met elkaar. Laten we eerst kijken waarom de EMU in het belang van het Europese bedrijfsleven is. Het deel erna zal ingaan op de dynamiek tussen kern en periferie binnen de EU.