Het belangrijkste punt voor mij was het moment dat ze over Max’ woedeaanvallen begon. Dat als hij iets doet wat niet mag, ik hem op z’n kamer zet en dat hij dan met auto’s tegen mijn prachtige paneeldeur gaat gooien en dat ik dan uit elkaar klap van woede en zijn kamer in storm en hem aan z’n armpje trekkend naar zijn bed sleur en zeg: “Hou Daar Mee Op” De kinderfluisteraar zei dat Max mij bespeelt. Dat hij altijd probeert om op mijn pijnpunten te drukken en dat ik teveel controle over hem wil houden. Dat ik het meer los moet laten. “Als hij in zijn kamer de boel kort en klein slaat en jij wordt woedend…laat het dan los. Loop weg. Hij moet er zelf uit zien te komen. Hij zal dingen van jou en van zichzelf kapot maken, maar daar gaat hij van leren. En zo’n deur…ach die verf je dan een keertje samen over.”
In de auto terug naar huis, kon ik niet stoppen met praten over alles wat ik gehoord had. Reinier vond het ook een wonderlijke ervaring. Het meest opvallende vond ik nog wel dat de kinderfluisteraar begon over de band die ik met mijn moeder heb. Ze opperde dat die wellicht te hecht is en dat ik het te belangrijk vind wat zij vindt en denkt over mijn opvoeding. Dat ik teveel mijn oor daarnaar laat hangen en dat Max daardoor merkt dat ik niet altijd even oprecht ben en wat ik van hem vraag. Dat is waar. Soms weet ik het niet en doe ik maar wat mijn moeder aanraadde. Terwijl ik daar dan niet per se in geloof. Volgens de kinderfluisteraar moet ik echt dicht bij mezelf blijven om uit te vinden hoe ik moeder ben en wil zijn. Ze had een punt.