Die bewegende schijf, van glas en van een onwaarschijnlijke grootte, beheerst Dansen over de Malerwanderweg visueel volledig. Het object verbeeldt een landschap waar beweging in zit en is tevens de dansvloer waarop de voorstelling zich ontrolt. Bovendien is er sprake van een figuurlijke betekenis: de mens die al een bepaalde weg heeft afgelegd en die deze ook naar het einde wil vervolgen. Het is de kern van het menselijk bestaan. Hoofdpersoon Elisabeth, vertolkt door de uit Duitsland afkomstige, maar in Tilburg wonende danseres Ulrike Doszmann, gaat het landschap doorkruisen. Op weg naar de Winterberg moet zij door het Elbezandsteengebergte. Mist dwingt haar af te dalen naar het Tsjechische Smilka. Elisabeth slaat een verkeerde weg in en loopt zo het onheil tegemoet. Dit is in het kort de kern van deze megaproductie.