Hoge hakken, mijn symbool van doorzettingsvermogen - Monique Dekker
Terwijl zijn lippen nog bewegen hoor ik niets meer van wat hij zegt. De woorden dreunen door mijn hoofd. Niet meer lopen…? En mijn hakken dan…?
Mooie schoenen op hoge hakken. Ja, daar houd ik van en ik heb er een heleboel, maar ik vind ze niet alleen mooi. Hakken zijn voor mij een persoonlijk symbool van doorzettingsvermogen en vrijheid om weer te kunnen lopen.
26 juni 1993, 01:05 uur.
Ik kijk naar het kleine bundeltje mens in mijn armen en weet dat er nooit een grotere liefde in mijn leven zal zijn. Ik voel verwondering, blijdschap, maar vooral dankbaarheid. De verpleegster komt binnen. "Bent u klaar om naar de zaal te gaan?" vraagt ze, maar eigenlijk is het een mededeling. Ze haalt de baby uit mijn armen en vraagt of ik zelf over kan naar het andere bed. Ja, ik denk het wel. Ik steun op mijn vuisten en schuif mijn bovenlijf naar de rand van het bed. Nu nog mijn benen. De eerdere verwondering en blijdschap maken plaats voor angst en paniek. "Zuster, ik kan mijn benen niet bewegen", zeg ik onzeker. Ze pakt mijn benen en helpt mij op het andere bed. De pijn is verschrikkelijk en ik heb geen idee wat er aan de hand is. "Morgen gaat het beter" zegt ze met een bemoedigende glimlach. Op de zaal sluit ik mijn ogen en val in een rusteloze slaap.
Uren later, na een onrustige nacht, een emotionele ochtend vanwege diverse pijnlijke en mislukte pogingen om te lopen, besluit de verpleging dat ik die middag toch naar huis mag. Ik word in een rolstoel getild en dat is het. In de dagen die daarop volgen verergert de situatie. Na twee weken heb ik eindelijk een diagnose: bekkeninstabiliteit in ernstige mate'.
Na twee maanden, drie fysiotherapeuten en talloze onderzoeken kom ik opnieuw in het ziekenhuis voor de definitieve uitslag. "De kans dat u ooit nog normaal kunt lopen is heel erg klein. Zeven van de 10 vrouwen in uw situatie zitten in een rolstoel. Zij zullen nooit meer lopen. U moet er maar mee leren leven". Zijn lippen bewegen, de woorden dreunen door mijn hoofd en ik denk maar aan één ding. "En mijn hakken dan? Hoe moet het met al mijn schoenen?'.
Jaren later vraag ik mij af of ik niet iets zinniger had kunnen bedenken. Ik moet er nog steeds om lachen. Hoge hakken als drijfveer. Thuis aangekomen denk ik: "het kan me niet schelen wat de dokter zegt, ik ben één van die drie vrouwen die wel weer gaat lopen!!". Na lang zoeken kom ik een specialist tegen. Zij gelooft dat als ik het wil, ik het kan. En ik wil het, dus we gaan ervoor! 's Nachts wanneer het stil is in huis, sta ik op en oefen, oefen, oefen. En onder begeleiding van deze arts, die wel in mij gelooft, loop ik na negen maanden eindelijk weer zonder krukken. Wauw! Wat een vrijheid, wat een overwinning!
Vandaag loop en dans ik weer op mijn hakken. Het bewijs van dat je je eigen koers moet bepalen, doorzettingsvermogen moet tonen en naar niemand moet luisteren die zegt dat je iets niet kan. Geloof in wat je wilt bereiken. Ga daarnaast op zoek naar iemand die jou wilt helpen, die ene persoon die wel in je gelooft! En laat niemand je ooit zeggen dat je iets niet kan!
Heb jij ook meegemaakt dat iemand zei dat je iets niet zou kunnen, maar jij uiteindelijk toch het tegendeel hebt bewezen? Deel dat dan graag hieronder met mij.