Michiel de Ruyter (2015) – Trots met een habbekrats « Filmreview « ArnaudSprenger.nl
Gepubliceerd door Arnaud op 14 maart 2017 14 maart 2017
Alle zeeslagen ten spijt, is het meest opvallende moment in de film dan ook de buitengewoon nationalistische monoloog van Barry Atsma als Johan de Witt. Een speech die de Nederlandse equivalent is van het beroemde "we will not go down quietly into the night" uit Independence Day. In het huidige maatschappelijke klimaat voert Oikofobie de boventoon en het komt als een volkomen verrassing dat je in een Nederlandse film een speech ziet waarvan je denkt: "zo, eigenlijk is Nederland best wel heel tof om in te wonen".
Vraag niet hoe, maar het komt over. Als je heel kritisch kijkt zie je dat hij bijvoorbeeld de 'helikopterview' CGI vanaf slechts één hoogte heeft laten maken. Soortgelijke overzichtsshots komen de hele film weer terug. Personages worden vaak van onderaf gefilmd zodat de honderden (CGI) schepen die zich achter hem bevinden, niet onnodig vaak in beeld hoeven. Maar dat is niet storend.
Wel is het vreemd dat ondanks de vele inslagen van kanonskogels, de schade beperkt blijft tot handjes zaagsel die voor de cameralens gegooid worden. In Hollywood zouden er aardig wat ledematen door de lucht vliegen, maar wellicht is het beperkte budget ook hier debet aan. Maar net als je als kijker denkt: ik wil wil wel wat bloed zien, krijg je een scène die zo'n beetje de bloederigste is die ooit gemaakt is in Nederland. Het is natuurlijk allemaal gebaseerd op historische feiten, maar de stijlbreuk met de rest van de relatief 'brave' film is een heel vreemd moment.
Alle acteurs doen het uitstekend, de dikkerd uit de Jumbo reclame incluis. Zijn morrende houding van held tegen wil en dank is prachtig om naar te kijken. Reiné permitteert zich wat visuele grapjes door er zeker drie beroemde Nederlandse schilderijen in te verwerken. Erg leuk gedaan.
Wat bijblijft is tweeledig – de verbazing over wat Reiné weet neer te zetten met de habbekrats aan subsidie van het filmfonds en dat we eigenlijk wel wat trotser op ons land en zijn geschiedenis mogen zijn.
Anti-spam controle * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA. − drie = 0
Ik ben gek op oude helden die terugkeren. Zoals Arnold Schwarzenegger die nu voor de tweede keer vriend en vijand verbaast door nóg een keer terug te keren als de Terminator. Van een hele ander Lees meer…