Blogs - De oogst op Terre des Dames | Wijnkoperij Okhuysen
De oogst op Terre des Dames
Door Lidewij van Wilgen | 8 oktober 2019
Zondagochtend 07.30 uur. Als ik dit schrijf liggen jullie waarschijnlijk nog lekker in bed of zijn net aan het tweede katern van de weekendkrant begonnen. Ik zit op een stoeltje naast tank nummer zestien, bij de ingang van de cave, van waar ik uitzicht heb over de wijngaarden, de bossages en het lager liggende land daarachter. Naast me, op de grond, een grote witte bak waarin ik, via een filter, de tank grenache leeg laat lopen. Via een slang en een pomp gaat de inhoud naar een ander vat, iets verder in de kelder. Uiteindelijk zal al het sap zijn afgepompt en blijven alleen de druiven achter. Ze zullen langzaam bezwijken onder hun eigen gewicht, waardoor ik, op een zachte manier, extra kleur en smaak zal onttrekken. Mijn enige taak op dit moment is zorgen dat de bak niet overloopt. Daar kan ik best een laptop bij op schoot nemen.
Jaren gaan voorbij maar lijken niet op elkaar
'Les années se suivent mais ne se ressemblent pas' zeggen de 'anciens' uit het dorp altijd. Dat bleek dit jaar meer waar te zijn dan ooit. In 2018 waren we het hele voorjaar geplaagd door motregen en ontembare aanvallen van meeldauw. Dit jaar was er geen druppel gevallen. Maar de wijngaarden stonden er ongekend mooi bij, geen vlekje meeldauw, geen oïdium, zelfs de grenache had voor een keer ieder besje aan de tros tot rijping gekregen. Alles was perfect tot 28 juni – een datum die nu al in het collectieve geheugen staat gebeiteld. Ik was een lang weekend weg met Olivier en de meisjes. Op vrijdagavond kwamen de eerste berichten binnen in de what's app groep van bevriende wijnmakers. Foto's van verschroeide bruine bladeren, zielige stokken waar geen blad meer aanzat. Zo kon het bij mij toch niet zijn? Met de angst om het hart reed ik die zondag het erf op. En het was waar: in het avondlicht leek het wel of er een vlammenwerper over de wijngaarden was gegaan.
Hobbels op de weg...
Toen ik de volgende dag alle wijngaarden inspecteerde bleek de schade vooral lokaal te zijn: randen van percelen waren weggeschroeid, maar het hart was vaak nog goed. Ik vroeg me af hoe dit ooit rijp zou kunnen worden en speurde dagelijks de hemel af naar een regenwolkje. Maar er viel geen druppel. Meer dan ooit realiseerde ik me waarom ik zo blij mag zijn met mijn domein: het ligt in zijn eigen vallei waarin een soort micro-climaat heerst. Vocht blijft beter behouden en via ondergrondse riviertjes worden de wijngaarden van onderaf gevoed. Daarbij heb ik veel oudere wijngaarden die, met hun diepe wortelstelsel, altijd wel ergens water weten te vinden. Maar in ieder perceel hebben we wel ergens een paar planten vervangen. En er zijn twee grote percelen met jongen aanplant. Helaas is er maar één manier om daar voor te zorgen: Een tank water achter de tractor en minutenlang ieder plantje besproeien in de hoop het te laten overleven...
De stokken worden plant voor plant besproeid
Plukken of laten rijpen?
Eind augustus hadden we nog steeds geen druppel regen gezien. De 'veraison', het verkleuren van de druiven, liet uitzonderlijk lang op zich wachten. Ik begon me af te vragen of de druiven dit jaar überhaupt wel tot rijping konden komen? Veel wijnboeren konden er niet meer tegen – en zeker de cooperateurs waren uiteindelijk niet te houden. Wisten we wel dat de 'épisodes Cévenoles', het regenseizoen, ieder moment kon beginnen? En wanneer zou dat ophouden na zo'n lange droogte? Wie weet zou de hele oogst wel verloren gaan. De druiven werden dus gewoon binnengehaald al waren ze verre van rijp. Ook Jean-François, mijn werknemer en ex-coopérateur begon te stressen en oogstkisten op de aanhanger te stapelen. Maar na tien jaar samenwerken weet hij inmiddels wel dat ik echt op optimale rijpheid wil wachten. 'Hier, vind jij dit lekker dan?' vroeg ik hem terwijl ik hem een trosje witte grenache aangaf. 'Hum' gromde hij ontevreden, maar toch wel overtuigd. Want zo simpel is het uiteindelijk: alles begint met lekker druiven.