Chris Anderson is de zanger, frontman en songschrijver van de indie rockformatie 'Fierce Bad Rabbit' die met violiste en zangeres Alana Rolfe, bassist Dayton Hicks en drummer Max Barcelow samengesteld is uit leden die afkomstig zijn uit Fort Collins, Colorado en Boston, Massachusetts. De speciale groepsnaam werd bij de oprichting van de band in 2009 ontleend aan een kinderboek van Beatrix Potter uit 1906: "The Story Of A Fierce Bad Rabbit".
"Black And White" was de titel van hun eerste plaat die als ep-tje op de markt is verschenen, gevolgd door debuutalbum "Spool Of Thread" in 2010 en "de ep "Live And Learn" in 2011. Nu komt 'Fierce Bad Rabbit' met een tweede volwaardig album op de proppen dat als titel "The Maestro And The Elephant" heeft gekregen.
Daarop werden vijftien liedjes verzameld die allemaal door Chris Anderson werden geschreven met uitzonderingen van de twee tracks "The Devil Smells Like Country" en "Until We Are Dust" die van de hand van violiste Alana Rolfe zijn en waarop zij ook voor de lead vocals zorgt en het nummer "Apple In Your Hand" dat door drummer Max Barcelow werd gecomponeerd.
'Fierce Bad Rabbit' werd al van bij hun start vergeleken met de ritmische popgroepen 'Arcade Fire' en 'Modest Mouse' en met Americana-toppers 'Wilco' en 'Gaslight Anthem', hoewel hun sound naar onze mening toch wat commerciëler lijkt te willen zijn.
De uptempo gebrachte openingstrack "Wildflowers" zet de toon voor dit erg mooie album en de zangkwaliteiten van Chris Anderson komen helemaal tot hun recht in andere nummers als "Shine A Light" en het op bijgaande video te beluisteren poppy singeltje "Matter Of Time".
Intrigerend en muzikaal zeer mooi georkestreerd zijn "Until We Are Dust", "Apple In Your Hand" en de verhalende ballads "Here's Looking At You", "Shooting Stars" en "Beliefs", een song die naar het einde toe losbarst in een kakofonie van geluid en waarin we het felst gewezen worden op de in de pers opduikende vergelijking met de sound van 'Arcade Fire'.
De albumtiteltrack "The Maestro And The Elephant" wordt gebracht als een akoestische pianoballad en is het enige echte rustpunt op deze plaat. Wat ons betreft was dit een zeer aangename eerste kennismaking met de sound en de songs van dit dynamische Amerikaanse kwartet. Deze plaat past wonderwel in de huidige muziekscène en enkele liedjes zouden dus naar onze mening ook wel eens op de nationale radiostations mogen passeren.