'Ik sta mijn mannetje wel' | De Volkskrant
'Ik sta mijn mannetje wel'
Pas over vier jaar, bij de Olympische Spelen in Salt Lake City, verwacht de short-tracker DAVE VERSTEEG op zijn top te zijn....
WYBREN DE BOER 16 februari 1998, 0:00
IN DE olympische equipe, gedomineerd door langebaanschaatsers, worden ze nu wèl geaccepteerd. Eindelijk. Vier jaar na de beschamende ervaringen met Erik Duyvelshof ziet NOCNSF nu in Dave Versteeg een waardig ambassadeur van het shorttrack. Hij heeft morgen op de 1000 meter serieuze medaillekansen.
De woorden uit de mond van chef de mission Ard Schenk hadden zowaar een beetje trots geklonken: 'Met Versteeg hebben we iemand van internationale allure.' Nee, dat maakt de 21-jarige Lissenaar niet nerveus. 'Ik hou wel van een beetje spanning. In Den Haag zei ik ''ik ben goed'' en dat maakte ik dat weekeinde ook waar. Ik vind het wel prettig dat ze me tot de favorieten rekenen, goed voor m'n zelfvertrouwen.'
Medio november in De Haag, bij de olympische kwalificatiewedstrijden, werd hij de eerste sporter die een vliegticket voor Nagano bij NOCNSF mocht afhalen. Meer nog dan met zijn sportieve daden oogstte Versteeg dat weekeinde bewondering met zijn professionele instelling. NOCNSF en ook de verslaggevers herinnerden zich nog Erik Duyvelshof, die vier jaar geleden in Hamar zijn gehoor met stomheid sloeg door de hoop uit te spreken dat hij snel zou worden uitgeschakeld. Dan kon hij weer snel zijn visstekkie bij de Loosdrechtse Plassen innemen.
Versteeg steekt anders in elkaar. 'Ik weet wat er in Hamar gebeurd is, ik weet dat de langebaanschaatsers heel lang vreemd tegen ons hebben aangekeken. Maar het is toch niet mijn schuld? Ik merk dat we nu wel serieus worden genomen. In het olympisch dorp heb ik hele positieve reacties gehad. Ik ben hier om te presteren, net als zij.'
Hij heeft zijn zomerse betrekking in een dahlia-kwekerij opgezegd om twaalf maanden per jaar professional te kunnen zijn. Hij is in die jaren dat het kommer en kwel was binnen de bond zichzelf blijven afbeulen in het krachthonk, en hij heeft er een psychologe bijgehaald om mentaal de juiste balans te vinden.
'Ik ben een vrij gesloten type, wil altijd alles zelf oplossen. Maar het is beter als je open bent naar de coach toe. Samen vind je eerder een oplossing voor problemen. Met onze coach O'Reilly ben ik september vorig jaar drie keer bij die psychologe geweest. Dat is nuttig geweest. Daarna wilde ze met fase twee beginnen: hoe te ontspannen. Ik zei tegen haar: ''dat heb ik niet nodig''. Last van faalangst heb ik niet.'
Willy O'Reilly werd twee jaar geleden door de KNSB in dienst genomen, in een ultieme poging het mondiaal hoog gewaardeerde shorttrack in Nederland aanzien te geven. Onder leiding van de tweevoudig olympisch kampioen van 1988, die voor zijn job de beschikking kreeg over zomerse ijsuren in Zoetermeer, is Versteeg uitgegroeid tot één van de stilisten in het shorttrack. Volgens O'Reilly is Versteeg fysiek in staat tot een sprong naar het podium, 'de vraag is alleen of hij het mentaal kan'.
Versteeg denkt van wel, want de lessen die de coach hem de achterliggende weken heeft ingefluisterd zitten stevig in zijn hoofd. 'Juist op momenten dat je moeilijk komt te zitten moet je rustig blijven en slim handelen. Het is één race, er zijn rijders die gaan risico's nemen, daar moet je op voorbereid zijn. Dat ben ik. Voor mij wordt het de eerste keer dat ik zo'n olympische race rijd, maar Willy heeft het vaker gedaan. Hij weet wat er kan gebeuren.
'Er wordt nog meer geduwd en getrokken dan anders. Ik sta mijn mannetje wel. Maar het belangrijkste is zorgen dat je precies op het goede moment het gaatje dichtgooit. Dan kunnen ze nog zo breed en sterk zijn, ze kunnen niet dwars door je heen. Als je moe bent, moet je juist op kop gaan rijden. Kijk, als je denkt 't is verloren en je gaat achteraan hangen, dan ben je zeker geklopt. Als je op kop gaat rijden, moeten ze je eerst nog maar eens zien te passeren.'
Eén tik heeft hij al uitgedeeld aan de concurrentie. Versteeg verschijnt morgen vermoedelijk als enige van het internationale veld met klapschaatsen ten tonele. Drie weken geleden bij het EK in Boedapest snelde hij daarop naar een wereldrecord op de 500 meter en zilver in het eindklassement. De Canadezen hebben in Nagano al geprotesteerd, de Koreanen keken schichtig toen Versteeg voor het eerst ging trainen, en een Italiaan heeft reeds geïnformeerd of hij ze even mocht bekijken. 'Nee, dat mocht niet.'
'De Canadezen dachten dat Marc Gagnon hier wel even goud zou winnen. Nu zijn ze daar niet meer zo zeker van, ze zitten met de klapschaats in hun maag. Nou, mooi toch. Ik zie het wel. Als de Internationale Schaatsunie ze verbiedt, is er niks aan de hand. Ik train afwisselend op klapschaatsen en gewone schaatsen. Op beide ga ik hard zat.'