HET FYSIOTHERAPEUTISCHE THERAPIECONCEPT VOOR FIBROMYALGIE - INWENDIG MEDICIJN
Het fysiotherapeutische therapieconcept voor fibromyalgie
Dit onderwerp is een voortzetting van ons onderwerp fibromyalgie.
Fysiotherapie / fysiotherapeutische therapie concept
Gedetailleerde beoordeling van de bevindingen
Ev. Groepsaanbiedingen
Aan het begin van de behandeling dient er een gedetailleerd informatiegesprek te zijn over het ziektebeeld en het verloop van de fysiotherapeutische behandeling om de relaties en gedragspatronen aan de patiënt uit te leggen en hem te bevrijden van de angst voor de behandeling.
Omdat naast de lichamelijke klachten ook de psychische situatie van de patiënt een belangrijke rol speelt bij fibromyalgie, speelt de structuur van de patiënt een belangrijke rol. Vertrouwensrelatie tussen patiënt en therapeut een belangrijke rol. Het succes van de behandeling hangt in wezen af ​​van het feit dat de patiënt zich persoonlijk aangesproken voelt en het gevoel heeft dat de behandeling individueel is afgestemd op zijn symptomen en dat zijn pijn en problemen serieus worden genomen. Er is er een interdisciplinaire samenwerking van de fysiotherapeut met de huisarts en psychotherapeut is erg belangrijk (zie multimodaal behandelconcept).
Zonder begeleidende medicamenteuze behandeling (chronische pijnfoto) de Fysiotherapie / fysiotherapie niet voldoende pijnstilling bereiken, maar dat is een voorwaarde voor actieve therapie. Aanvullende informatiehulpmiddelen zoals Aanbevolen literatuur, voorlichtingsevenementen en zelfhulpgroepen zijn nuttig.
Het opleiden van de fysiotherapeut in de behandeling van chronische pijnklachten is daarom een ​​voorwaarde voor een goede behandeling. Om de genoemde redenen is het daarom logisch dat er indien mogelijk niet van therapeut wordt gewisseld.
Omdat de patiënten vaak bang zijn voor pijn en beweging, moet de fysiotherapiebehandeling gebaseerd zijn op een individuele bevinding (zie ook Fysiotherapie / fysiotherapie) en een zorgvuldige start van de behandeling met pijnverlichtende en ontspannende maatregelen een steeds veeleisender wordende trend in termen van fysieke activiteit hebben. Op deze manier kan de vaak onzorgvuldige en inactieve patiënt ontdekken dat hij ondanks zijn pijnbeeld lichamelijk werk kan verrichten met hopelijk minder pijn. Een langzaam toenemende stressvraag kan met succes worden bekroond in de mate dat a matige krachttraining is mogelijk.
Dat is in de meeste gevallen Betere prestaties in het dagelijks leven en op het werk en een duidelijke Verhoging van de kwaliteit van leven bereikbaar.
Als er meer pijn optreedt bij toenemende lichamelijke activiteit (dit kan gebeuren omdat de beoordeling van de veerkracht van de patiënt - vaak fluctuerend en afhankelijk van de dagelijkse vorm -) en daardoor de individuele dosering moeilijk is, moet de belastingvereiste worden verminderd en op een lager niveau opnieuw worden aangepakt. De patiënt moet vooraf worden geïnformeerd over de mogelijkheid van meer pijn bij overmatige training goed geïnformeerd zijnzodat hij de moed niet verliest en terugvalt in zijn oude trainingsgewoonten.
De gedetailleerde beoordeling omvat 2 delen:
Medische geschiedenis en
Anamnese (verzameling van de medische geschiedenis)
Was er een eerste gebeurtenis? Trekker?
Hoe worden de klachten uitgedrukt? (zie symptomen)
Wat verlicht
Hoe is de dagelijkse stress? Wat zijn de grootste problemen in het dagelijks leven en op het werk?
Welke medicijnen? (belangrijk voor passieve en actieve technieken met betrekking tot de dosering, bijv. bij verminderde pijnperceptie)
Zijn er nog meer ziekten, b.v. Overlapping van het pijnbeeld door een hernia?
Zijn er risicofactoren voor actieve training?
Welke doelen heeft de patiënt gesteld voor de behandeling?
Hier is het raadzaam om aanvullende informatie te verkrijgen via een pijnvragenlijst, die de patiënt vóór de behandeling moet invullen.
Onderzoek van houding en statica
Controle van de actieve bewegingsfuncties van de wervelkolom en extremiteitsgewrichten (armen en benen), mobiliteit in een pijnvrije ruimte?
Onderzoek van de passieve bewegingsfunctie van wervelgewrichten en ledemaatgewrichten om andere pijntriggers uit te sluiten (bijv.gewrichtsdisfunctie in de wervelkolom, hernia, schoudergewrichtsproblemen)
Onderzoek van de gevoelige punten (dolormeter = apparaat voor het meten van de pijnreactie op druk om de pijnintensiteit te schatten)