De vocalen weten regelmatig rillingen op te wekken. Niet alleen weten ze extra kracht neer te zetten bij het onderbouwen van de teksten, ze creëren voor een groot deel de climax van het album. Het bloedstollend eerlijke ‘Waste’ is misschien wel de sterkste track van de plaat. Het nummer weet zich langzaam te ontpoppen van muzikaal onderbouwde spoken word naar een huiveringwekkende schreeuw om hulp.
Afsluiter ‘No Image’ bewijst dat Whispering Sons kwam om de verwachtingen te overtreffen en lijkt de verrassing van de plaat te zijn. Een ritmische plottwist en een toontje lager in dynamiek misstaat daarentegen niet. De duisternis neemt alsnog de overhand, maar de sfeer is compleet omgeslagen. Van woede naar treurnis, bijna.