Eeuwig liften door de USA | De Morgen
Eeuwig liften door de USA
Soms volstaan vier regeltjes om iemand de onsterfelijkheid in te katapulteren. Dat gebeurde met Holly Woodlawn, transgenderactrice in vergeten films. Haar grootste verdienste was dat zij in een songtekst van Lou Reed werd vereeuwigd, gewoon door haar benen te scheren.
Holly Woodlawn maakte haar opmerkelijke verschijning in Lou Reeds 'Walk on the Wild Side' uit 1972, in de volgende geheimzinnige beginwoorden: 'Holly came from Miami F-L-A / Hitchhiked her way across the U.S.A. / Plucked her eyebrows on the way /Shaved her legs and then he was a she.'
Het zal de aandachtige luisteraar niet zijn ontgaan dat Holly tussen man en vrouw zweefde. Ze overwoog een geslachtsoperatie, maar zou die nooit laten uitvoeren. "Wat ben jij nu eigenlijk?", vroeg een weinig fijngevoelige interviewer haar in een televisieshow: "Een travestiet? Een transseksueel? Een vrouw die in het lichaam van een vent zit opgesloten?"
Waarop Holly met zwoele stem antwoordde: "Ach schat, wat maakt het uit? Zolang je er maar geweldig uitziet!"
Geboren was zij als Haroldo Santiago Franceschi Rodriguez Danhakl, kind van een Puerto Ricaanse moeder en een Amerikaanse soldaat met Duitse roots die er kort na haar geboorte vandoor ging. Toen ze zestien was, maakte ze de bewuste tocht vanuit Miami naar New York die Lou Reed vastlegde in woorden. Haar jaren in The Big Apple waren ruig: "Ik leefde op straat en vroeg me af wanneer ik weer eens iets te bikken zou krijgen", schreef ze in haar memoires. Ze klasseerde als archiefbediende, danste als animeermeisje en wuifde vanuit een open auto naar de menigte als Miss Donut 1968.
Dieper kan een mens niet vallen, zou je denken, maar Holly had die portie lef die een mens uit de troosteloosheid van een Miss Donut-bestaan kan optillen. Ze versierde een rol in theaterstukken, onder meer in dat waarin een jonge Robert De Niro alle tien de mannelijke rollen speelde. In 1969 werd ze een van de Moon Reindeer Girls in een kitscherige musical. Daarover geïnterviewd voor een undergroundkrantje, pochte ze dat ze behoorde tot Andy Warhols supersterren.
Daar was niets van aan, maar zo'n stoute tong intrigeerde Paul Morrissey, die met Andy Warhol experimentele films maakt. Hij bood Holly een rol aan in Trash. Ze zou ook te zien zijn in Women in Revolt en in Broken Goddess, een stomme zwart-witfilm uit 1973.
Daarna zou haar roem pijlsnel tanen. Tegen het einde van dat decennium stond ze terug in Miami, waar ze in restaurants tafels afruimde en haar vader hielp in zijn boekhoudkantoortje. "Ik voelde mij Elizabeth Taylor", blikte ze in een interview uit 2007 terug op haar hoogdagen. "Wist ik veel dat ik niet alleen geen geld zou hebben, maar dat mijn ster ook slechts twee seconden zou schitteren. Toch was het het waard: