WELCOME TO SHAKETOWN: Bob Dylan, Amsterdamse Avonden (part 2)
Gepost door Shaketownman op 22:35
This Note's For You zei
Oké, tot voor ik deze reacties las, zag ik het niet goed zitten, maar nu begint het toch weer te kriebelen om zijne Nasaliteit te beleven... De hamvraag: kan een Brusselse avond als in 2007 overtroffen worden?
Dat kan zeker, 2007 was voor mij geen topjaar en dat niveau haalt hij nog wel.
Brussel 2002 daarentegen... Dat was grote klasse.
This Note's For You ! zei
Zo zie je maar dat concertbeoordelingen subjectief zijn: voor mij was 2002 en 2005 allesbehalve goed. In 1998 zag ik hem voor het eerst en dat was redelijk. Ik denk dat ik vooral heb moeten wennen aan het grote verschil tussen album- en live-versie. Wat mij vooral in 2002 en 2005 ambeteerde, was dat ik als grote Dylan kenner dikwijls pas op het einde van de song wist over welk nummer hij het had. Zijn stem was zo slechts dat hij wellicht pillen geslikt had om enkel zijn laatste lettergreep in de stemhoogte te laten gaan. Ik moet ook toegeven: ik stond in 2007 heel dicht (zo'n 15 meter van podium) en de andere keren heel ver (einde van de zaal). De mastodont van Vorst zal dus ook wel meegespeeld hebben in de beoordeling van 2002 en 2005. Ik probeer alvast nu ruim op tijd te zijn om nog dichter te geraken. Enjoy it too!
2002 was het laatste van de betere Dylanjaren voor mij. Ook goed: 84-87-89-95-96-98-2000. Slecht 90 en 91 en middelmatig alles na 2002.
Mag ik stellen dat Dylan dus goede live prestaties geeft wanneer hij minder goede albums heeft gemaakt en minder goede live prestaties terwijl zijn albums uit die periode dan wel weer keigoed zijn? Want ik vind zijn laatste drie albums overweldigend mooi en misschien, dat gaan we eigenlijk pas over 10 jaar kunnen zeggen, tot het beste van zijn oeuvre behoort? En vooral omdat hij met die albums toch nog een stempel kan drukken op de tijdsgeest. Iets wat bij mijn andere (ik geef toe: grotere) favoriet, Neil Young, dan weer veel minder tot uitdrukking komt. Diens laatste album is echter zowat het slechtste dat ik van hem gehoord heb (ik hou nog meer van Landing On Water, dan van Fork in The Road)... maar dit geheel ter zijde, da's voor juni. Nu eerst op naar master Bob. Misschien moet ik stellen dat een concert van Bob Dylan gewoon afhangt van hoe de man in zijn vel zit en vooral hoe zijn stembanden zijn. Ik hoop dat de man wat olijven gegeten heeft, 't is er perfect het weer voor op een of ander Brussels terras...
Ik ben benieuwd naar je oordeel over Brussel 09... ik hou mijn hart vast.
2009 was het allerbeste dat ik me van Bob Dylan kan voorstellen. Meer daarover in 't weekend op mijn webruimte!