‘…Twee jaar lang heb ik geprobeerd gitaar te leren spelen. In het begin maakte ik veel vorderingen, tot ik een punt bereikte waarop ik niet verder kwam – want ik had ontdekt dat anderen sneller leerden, dat ik middelmatig was, iets wat ik als een ondraaglijke schande zag. Ik besloot dat gitaar spelen me niet langer boeide. Datzelfde deed zich voor met snookeren, voetballen, wielrennen: ik bereikte een redelijk niveau, maar telkens kwam er een moment waarop ik niet verder kon.
Omdat, zo wordt ons nu eenmaal verteld, we in een bepaald moment in ons leven ‘onze grens bereiken’. Vanaf dan horen we niet meer te veranderen. En groeien zal ons niet meer lukken. Zowel in ons beroep als in de liefde hebben we het ideale punt bereikt en het is beter alles te laten zoals het is. Is dat zo? Niet dus: we kunnen altijd verder. Onze liefde kan altijd dieper, we kunnen nog intenser leven, nog meer risico’s nemen…’
Deze quote als inleiding van deze column. Grenzen verleggen = uit je comfortzone komen. Ik heb zelf de Swiss Alpine Marathon gerend van 78,5 km, maar het kan natuurlijk erger.