Rauwe animaties | De Volkskrant
Rauwe animaties
BEREND JAN BOCKTING 27 februari 2013, 0:00
Elke ochtend neemt kat Dino als jachttrofee een dode hagedis voor zijn baasje Zoé mee. Maar wat Zoé niet weet is dat de kat 's nachts veel spannendere avonturen beleeft: een inbreker neemt hem mee op boevenpad. De dingen die gebeuren als je het niet ziet: het uitgangspunt van de animatiefilm Une vie de chat, vorig jaar genomineerd voor een Oscar voor beste animatiefilm, is een prachtige kinderfantasie. Maar voor Jean-Loup Felicioli en Alain Gagnol is dat nog niet genoeg. Aan de film, die een uurtje duurt, voegen ze nog een nodeloos ingewikkeld plot rondom schietende gangsters toe. Het duo had veel meer mogen vertrouwen op het sterkste punt van de film: de charmante, rauwe animaties, die nog het meest aan een expressionistisch prentenboek doen denken. In Nederland uitgebracht onder de titel Van de kat geen kwaad.
Une vie de chat (Jean-Loup Felicioli en Alain Gagnol, 2010)
TV 5, 14.00-15.05 uur.
(Norman René, 1992) Als romantische komedie verkapte, kabbelende toneelverfilming (van Craig Lucas) over een jong stel bestaande uit Alec Baldwin en Meg Ryan, waarvan de vrouw de persoonlijkheid van een oud mannetje heeft overgenomen toen ze gekust werd op de bruiloft. Leuk detail: Baldwin spreekt in zijn rol overtuigend een aantal woordjes Nederlands.
(Martin Scorsese, 2010) Wie goed oplet, krijgt al tijdens de openingsscène van Shutter Island een stevige hint naar de plotwending die het verhaal later op zijn kop zet. Sowieso is op dat moment aan alles in deze film, die zich afspeelt in 1954, het onheil af te lezen. De veerboot die eenzaam uit de mist opdoemt, begeleid door loodzware muziek. De plek waarop de boot twee US marshalls afzet: een eiland waar de gevaarlijkste geestelijk gestoorde gevangenen van Amerika worden vastgehouden. Geen geruststellende setting voor Ted Daniels (Leonardo DiCaprio) om de verdwijning van een gevangene te onderzoeken. Niet in de laatste plaats omdat hij zelf ook niet in de sterkste fase van zijn leven zit: aan het eind van de oorlog maakte hij de ontzetting van Dachau mee en niet lang geleden overleed zijn vrouw toen hun woning in brand vloog. Waarschuwing: voor degenen die inderdaad goed hebben opgelet tijdens die eerste minuten eindigt deze bombastische film in een rasechte farce.
(Mark Pellington, 2002) 'Gebaseerd op ware gebeurtenissen in Point Pleasant, West Virginia', zegt de openingstekst van deze thriller. Die gebeurtenissen, beschreven in het gelijknamige boek van 'paranormaal onderzoeker' John Keel, staan echter ter discussie: nooit is bewezen dat er in 1967 in de buurt van Point Pleasant een groot motachtig wezen met gloeiende rode ogen heeft rondgewaard. De legende wil dat dit creatuur waarschuwde voor het instorten van een brug. In The Mothman Prophecies gaat een journalist (Richard Gere) op onderzoek uit. Dat mondt uit in een degelijke thriller, maar veel verder dan een uitgerekte X-Files-aflevering komt het eigenlijk niet. Vreemd dat in niets de hand te herkennen is van regisseur Mark Pellington, drie jaar voor het verschijnen van deze film nog verantwoordelijk voor de sublieme paranoiathriller Arlington Road.