Een chronische ziekte is vaak onvoorspelbaar. Het ene moment kan je zonder al te veel problemen winkelen, maar het volgende moment voel je je te ziek om uit eten te gaan. Veel mensen begrijpen dat niet. Als je het een wel kan, waarom het andere niet? Ze denken dat het een slap excuus is omdat je gewoon geen zin hebt.
Eten heeft veel invloed op hoe je je voelt. Maar het lost niet alles op. Door een bepaald dieet te volgen verdwijnen niet opeens al je klachten. Net als slapen. Dat lost ook niet alles op. Toch denken veel mensen dat het wel zo is en geven je dat advies.
Het lukt niet om alles te doen wat je wilt of moet. Je moet de hele dag door keuzes maken. Ga je stofzuigen of ga je douchen? Ben je al naar je werk gegaan? Dan moet je de verjaardag van je moeder overslaan. Je moet constant besluiten waar je prioriteiten liggen en wat je met je beperkte energie doet.
Zoals ik net al zei moet je regelmatig keuzes maken. Dat gaat vaak gepaard met een schuldgevoel. Schuldig dat je weer moet afzeggen. Je doet het niet voor je lol en je wilt zelf ook het liefst gewoon gaan. En zelfs als de anderen goed reageren blijft dat schuldgevoel vaak knagen.