Soms komen dingen samen. Afgelopen weekend zag ik de film 'J'ai tué ma mère' van de jonge, Canadese regisseur Xavier Dolan. En vandaag ontving ik van Jolet een link naar een artikel in Psychologie Magazine van april 2008 over erkenning. 'J'ai tué ma mère' gaat over een puber, Hubert, die behoorlijk overhoop ligt met zijn alleenstaande moeder. Het ene moment staan ze schreeuwend tegenover elkaar, om elkaar in de volgende scene hun innige liefde te betuigen. Van theatraal talent is Hubert inderdaad niet gespeend. De film is dan ook gebaseerd op de autobiografie van Xavier Dolan die behalve regisseur ook acteur is. Moeder en zoon zoeken naar elkaars erkenning en worden daar bij herhaling in teleurgesteld. Ze lijken wel afkomstig uit twee totaal verschillende milieus. Hoe kunnen deze twee mensen elkaar ooit erkenning geven, zo verschillend als ze in bijna alles lijken te zijn? Of is er sprake van een meer fundamenteel probleem en is het al van meet af aan mis gegaan? Was deze vrouw gewoonweg te jong voor het moederschap en kwam haar zoon te ongelegen om hem de basiserkenning te geven die een kind nodig heeft? En krijgt moeder dit nu terug als een boemerang?
Ook in werk speelt erkenning een voorname rol. Volgens de Amerikaanse onderzoekers James Kouzes en Barry Posner, zo schrijft Janneke Gieles in Psychologie Magazine, is de belangrijkste reden voor werknemers om hun baan op te zeggen, een tekort aan lof of erkenning voor hun bijdrage. Zij vroegen aan werknemers wat voor hen de belangrijkste immateriële beloningen waren op het werk. Unaniem kwam daar uit dat ze gewaardeerd wilden worden, het gevoel wilden hebben dat ze op de hoogte werden gehouden van de dingen die gaande waren en dat ze wilden dat er naar ze geluisterd werd. Hun managers meenden dat hun werknemers vooral arbeidszekerheden en promotiemogelijkheden wilden. Bepaald geen staaltje projectie, want gevraagd naar hun eigen wensen, bleken de managers precies hetzelfde te willen als hun werknemers.
Mensen kunnen soms lang blijven hangen in een arbeidssituatie waarin ze zich onvoldoende erkend en gewaardeerd voelen. Terwijl het er soms gewoon niet in zit. Net zoals Hubert en zijn moeder elkaar misschien nooit helemaal zullen kunnen geven wat ze van elkaar verlangen, kan er in een arbeidsituatie een moment komen dat je als werknemer moet concluderen: op deze plek gaat het niet lukken. Waar dat ook aan ligt: een manager die niet goed snapt waar werknemers behoefte aan hebben of een mismatch tussen werknemer en werkgever. Op die momenten kun je beter jezelf erkenning geven door te erkennen dat je baas je die niet zal gaan geven.