Wat Anglagard was voor de prog in Zweden, was Discipline in Amerika, namelijk twee prachtige albums op de wereld loslaten en daarna van de progscene verdwijnen met een latere come-back. Vooral ‘Unfolded Like A Staircase’ uit 1997 kreeg een heldenstatus. De muziek en zang leek toen al op Vander Graaf Generator en Peter Hamill. In 2011 verscheen plots ‘To Shatter All Accord’, wat een voortzetting was van de hoge kwaliteitsmuziek. Als de oprichter en tevens leadgitarist John Preston Bouda uit de groep verdwijnt dan mag je een grote verandering verwachten. Chris Herin van Tiles kreeg de eer en moeilijke taak om zijn plaats in te nemen en hij vervult die taak feilloos. De stem van Matthew Parmenter blijft uitmuntend hoe goed die ook op die van Peter Hammill lijkt. Het theatrale en emotionele dat hij eraan toevoegt, geeft hem toch een eigen geluid. De mix van Vander Graaf Generator, King Crimson en Gentle Giant komt al meteen naar voor in ‘The Body Yearns’. Een prachtig nummer dat tijdens de tweede helft een sombere sfeer krijgt, nog zo’n handelsmerk van de groep. Dat het ook simpel rechtdoor rechtaan en zelfs bijna poppy kan bewijst ‘Here There Is No Soul’. ‘Love Songs’ bevat zelfs een snuifje folk. ‘Burn The Fire Upon The Rocks’ duurt bijna een kwartier en opent met een instrumentaal stuk van vier minuten. Daarna wisselen mid- en uptempo stukken mekaar af maar echt weggeblazen word je er niet van. Dit vierde album is opnieuw van hoge kwaliteit, maar de nummers zijn veel eenvoudiger dan vroeger. Baanbrekend kan je het amper noemen. De hoogtij dagen van twintig jaar geleden zullen met dit album niet terugkomen. Het blijft een mooie aankoop voor progfans maar niet meer dan dat.