Nee, ook de huidige generatie twintigers heeft het niet makkelijk. Een paar opmerkingen uit die eindeloze lijst die de vierdejaarsstudentes van Theaterschool De Trap (Anita Walgemoet, Frederique Funken en Judy Lijdsman) in regie van de jonge Isil Vos samenstelden: ‘Het zal je maar gebeuren dat je in je uppie eindigt.’ ‘Ik dwing mezelf te zeggen dat ik in control ben.’ ‘Ik ben genuanceerder dan ze zeggen dat ik ben.’ (‘So what!’) De soundbytes blijven als los zand. Geen enkele gedachte wordt uitgewerkt. Er is geen betoog van meer dan drie regels, niets beklijft, geen verdieping, en dat is op zichzelf ook wel weer erg knap: grote dingen zeggen over gevoelens en over het leven en dan toch oppervlakkig blijven en tot nergens komen.