leiden tot Het gehate scheepsonderzoek, en rechten der Indianen bleven voor de Yankees voortdurend een ergernis.
Waarlijk, er is zeiden een vrede gesloten, die er minder duurzaam uitzag. En dan kwam daar nog bij, dat de Amerikaansche onderhandelaars heengingen met gevoelens voor Engeland, zooals men ze heden in Duitschland kan aantreffen !
Maar de beteekenis van 1814 zat dan ook niet in de letter van het vredesverdrag, maar in den indruk, dien de oorlog had nagelaten. Engeland had ondervonden, dat de Republiek een vijand van beteekenis en een vriend van waarde kon zijn, en de Amerikanen hadden aan den lijve gevoeld, hoe schadelijk een oorlog kon wezen ; hun handelsvloot vooral had veel geleden.
Na 1814 werden dan ook de verhoudingen tusschen de twee landen al spoedig iets beter: in 1815 sloot men een handelsverdrag, dat ten minste aan de Amerikanen toegang gaf in Engeland en zijne koloniën, en alleen nog uitzondering maakte voor Britsch West-Indië. In de volgende jaren werd de Canadeesche grens tot aan het Rotsgebergte geregeld en de visscherij bij New-Foundland en de kusten van de SintLaurensbaai en Labrador voor de Amerikanen opengesteld. (Alleen de Oostkust van New-Foundland bleef verboden terrein).
De Monroe-1 eer
Na de jaren 1814 en '15 volgde zoowel voor Europa als voor de Vereenigde Staten een tijdperk van rust; hier onder de leiding van Monroe, ginds onder de auspiciën van de Heilige Alliantie. In Europa spreekt men van den tijd der Restauratie, in Amerika van de "Era of Good Feeling". Beide kwamen hierin overeen, dat ze een herleving op economisch gebied beteekenden, waarin de adem van den stoom voor 'l eerst zijn grooten invloed deed gelden. Maar in politieken zin was er een zeer groot verschil. In Europa had de vrijheid voorloopig afgedaan; met de Russische legers was de despotie naar t westen getrokken; de stem der vo keren, die nog een oogenblik zich had doen hooren, was gesmoord op het deftige congres van Weenen. Keizer