Opa noemt ze langspeelplaten en ik moet er vanaf blijven. Toch had ik al Duitse operette, ABBA en een kleinkunstduo in handen. De groeven in de zwarte langspeelplaten veranderen als je plaat anders in het licht houdt. En in het midden staat een afbeelding van een hond die naar een nog oudere platenspeler luistert. De platen zitten niet zomaar in de kast. Het stereomeubel heeft een magisch deksel. Als je die bovenklep opendoet, onthult het binnenste van de kast de platenspeler. Ook hier is afblijven de boodschap. Maar toch, door de fijne arm heen en weer te bewegen, kan ik de rubberen cirkel laten draaien, op 33 of 45.