Mijn ( waargebeurd) verhaal deel 11 | mijn verhaal
Toen de winkel klaar was voor opening waren we supertrots op elkaar. We flikte dit toch maar zo. Ik moet zeggen dat ik echt zenuwachtig was over hoe dit ging verlopen maar na een maand twee winkels draaiende te houden ebde mijn zorgen weg. Pablo deed het ontzettend goed op de Maastraat en ik op de Lekstraat. Ondertussen hadden wij nog geen koopcontract getekend voor de Maasstraat.
Als Lon de financiering bij de bank niet rond zou krijgen dan zou hij het zelf financieren, dus ik maakte me nog geen zorgen. Pablo had een hele leuke tijd in de Maasstraat er kwamen veel bekende Nederlanders bij hem in de winkel. Regelmatig kwam Ruud Gullit, Kieft en Baantjer een koffie met een belegd broodje kopen. Het afbakken van brood vond Pablo ook leuk om te doen en liet hij de dames in de winkel staan.
Bij de overname van de winkel zat nog wel een addertje onder het gras. We moesten het personeel van de oude banketwinkel overnemen. Dit betekende dat we een dame van 62 jaar in dienst kregen die ons veel geld kostte. De bedragen van rekeningen waren wel fors hoger dan in de Lekstraat en ontdekte Pablo dat de winkel dat nog niet echt trok en omdat we na 2,5 maand nog in het ongewisse zaten trokken we aan de bel bij Lon. Hij was nog steeds met de bank in conclaaf en om een beetje verlichting te geven stelde hij voor om de grote ruimte achter de winkel die wij nog niet gebruikte te verhuren aan Adraj.
Adraj is degene die als zelfstandige alle Bertus en Boterham winkels voorziet van salades,filet de American en dergelijke. De grote keuken met extra ruimte kon zij goed gebruiken om alle producten te maken en wij ontvingen van haar daarvoor een bedrag die wij gebruikte om een gedeelte van de rekeningen in de Maastraat te betalen.
Maar de rekeningen stapelde zich op en de winkel prognose kwam niet uit zoals begroot dus moest ik via de lekstraat gaan bijspringen. Na een half jaar ging het zo niet meer verder en op een dag stond Lon voor Pablo's neus met de mededeling dat hij een koper had gevonden. Eh..pardon een koper?..waarvoor?? Bleek dat de bank ons niet wilde financieren en via Lon lukte het ook niet om een af andere duistere reden en zag hij geen andere keus om het te verkopen.
Een half jaar lang hebben we alle kosten van de Maastraat die het zich meebrengt zelf betaald zoals de huur, stroom,inkoop en het personeel. We werden voor het blok gezet en we hadden geen andere keus dan dat Lon het ging verkopen. Op papier waren we eigenaar, maar bleek dat al die tijd Lon de eigenaar was.
Toen de nieuwe eigenaar in beeld kwam is Pablo noodgedwongen bij mij in de Lekstraat komen werken. We hebben niks gedaan aan het feit dat we zoveel geld in de Maastraat hebben gestopt omdat we ook een schuld achterlieten bij verschillende leveranciers en bij Lon zelf die het brood leverden. Na een half jaar stress waren we allang blij dat we er vanaf waren en dat we samen ons konden concentreren op de Lekstraat. Maar ja kon de Lekstraat dat wel trekken op zaterdag 2 meiden, door de weeks Pablo, Atina en ik???