Dansende nimfen en opzwepend trompetgeschetter - NRC
Dansende nimfen en opzwepend trompetgeschetter
Wat doet muziek met dans? Die vraag kan goed worden losgelaten op het programma van Dance Works Rotterdam dat naast nieuw werk van leider Ton Simons dat van de Portugees Bruno Listopad en van de Fransman Pascal Touzeau biedt. Simons gaat in Stack opnieuw een stap verder in zijn onderzoek naar de relatie muziek en dans door Ligeti's Piano Concerto als uitgangspunt te kiezen, een even complex als expressief werk. Simons heeft zijn oude procédé om muziek en dans via toeval te `koppelen' ten dele laten varen en volgt nu ook traditioneel de muziek. Dat laatste is niet in Simons' nadeel want Ligeti's pianoconcert biedt een enorme variëteit aan ritmiek en dynamiek: van rusteloos gejaagd tot ijl desolaat, van adembenemend geladen stil tot heftig explosief. Daarop vindt de choreograaf evenzo vele antwoorden.
Stack opent als een wervelstorm op stuwende pianoklanken. In trio's zijn de dansers kort aan elkaar gekit en wentelen dan weer vrij door de ruimte. Oranje banen die de zijkant van hun zwarte gestroomlijnde tricots sieren maken dat ze met kronkelbewegingen op vurige vlammen lijken.
Op deze door castagnetten Spaans gekleurde furie volgt een ingetogen vrouwenduet. Caroline Harder en Irena Misirlic geven de dissonante fluittonen tegenwicht in scherpe gebeeldhouwde poses. Lyrisch en verstild is een deel met Gaby Allard en Josien Kuijpers als serene nimfen. Tot slot is er een hoop gebundelde dansenergie op driftig pianoslagwerk en trompetgeschetter, waarna het abrupte einde het publiek wat beduusd achterlaat. In de open ruimte van deze grote schouwburgzaal en met als `enig' decor het uitgekiende lichtontwerp van Simons en Kees van Leeuwen komt de choreografie optimaal tot haar recht. Stack doet je de tijd volkomen vergeten, maar scherpt wel je gevoel voor ruimtelijkheid aan.
Het hierop volgende duet van Listopad past goed als rustpunt in het programma. Listopads zachte organische lijnenspel – zoals vaker bij hem voor een groot deel op de grond uitgevoerd – wordt door Helene Pieren en Brandon O'Dell mooi exact vertolkt. Een batterij aan lampen beschijnt van bovenaf het duo dat als door onzichtbare hand steeds verder van elkaar wordt gedreven. Verrassend is dit concept niet, maar als contrast in dit programma werkt het duet wel. Het slotstuk Heaven' Sky van Pascal Touzeau is minder geslaagd. Touzeau danste jarenlang bij Ballett Frankfurt en assisteerde ook William Forsythe, maar als zelfstandig choreograaf weet hij niet echt een zinnig beeld te scheppen. Iets van drama wordt gesuggereerd in de filmische geluidsbrij van de Spanjaard Richard Maltes. Het paarse licht maakt de dansers, die mutanten op een verre planeet zullen voorstellen, bijna doorschijnend. Behalve onduidelijk en kinderachtig is Heaven' Sky oerlelijk, en dat in alle opzichten.
Rotterdam timmert al jaren aan de weg als het gaat om eigentijdse dans. Als men de krachten zou bundelen in het komende Kunstenplan, zou het werk van die paar goede makers nog meer kunnen schitteren en zou overbodig gastgerommel achterwege kunnen blijven.
Gezelschap: Dance Works Rotterdam. Choreografieën: Ton Simons (Stack), Bruno Listopad (Senhora do ó) en Pascal Touzeau (Heaven' Sky). Gezien: 17/1 Schouwburg Rotterdam. Tournee t/m 27/4. Inl: 010-4364511 of www.danceworksrotterdam.nl