Een tijd geleden lanceerde de Nederlandse Jeugdgezondheidszorg een nieuwe slaaprichtlijn. Die schrijft voor dat we onze baby's 's nachts in hun eentje in hun bedjes moeten laten huilen. Daarmee leren we ze een gezond slaapritme aan, volgens JGZ. Heel moederend Nederland stond op de achterste benen. Maar ik wil een kanttekening bij die verontwaardiging plaatsen
Babygehuil is zo ongeveer het vreselijkste geluid wat er bestaat. Het gaat door merg en been en je baarmoeder draait zich er spontaan van om. Dat is ook logisch, want als moeder ben je geprogrammeerd om je kind te hulp schieten als het in nood is. Gelukkig maar, anders waren we inmiddels al lang uitgestorven. Een kleine baby 's nachts eenzaam en alleen zijn longen uit zijn lijfje te laten krijsen, dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen en heb ik dus ook nooit gedaan toen mijn kinderen nog zo klein waren. Mijn dochter, die een hardcore huilbaby was, heeft zelfs maandenlang bij ons in bed geslapen en dat vond ik prima. Maar er komt op een gegeven moment toch wel een tijd waarop ze het wat mij betreft in de nachtelijke uren zelf uit mogen zoeken en ik die deur van dat kamertje toch echt gewoon achter me dicht trek.
Mijn ex-man was er heel snel klaar mee, toen onze zoon zo'n half jaar oud was, geen echte kleine baby meer, en hij bovendien geen nachtvoeding meer bliefde. "Hij krijst maar" zei hij en plugde een paar oordoppen in, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen. Was bang voor hechtingsstoornissen en allerhande trauma's en dus rende ik weer naar dat kamertje bij iedere brul. Met als gevolg dat ik na een jaar zo uitgeput was, dat ik niet anders kon dan mijn eigen principes in de kiem te smoren, door over te gaan op de zogenaamde 'vijf minuten regel'. Ik liet mijn zoon in z'n eenzame uppie een (spreekwoordelijke) rolberoerte krijgen in zijn bed en ging hem iedere vijf minuten even over zijn bol aaien en dan meteen weer weg. Leuk was het niet, die eerste avond, maar achteraf gezien wilde ik dat ik er eerder aan begonnen was. Na drie nachten was het klaar met het gedonder en sliepen we na een jaar afzien eindelijk eens meer dan twee uur achtereen. Nou, toen heb ik óók even stilletjes gehuild. Maar dan van blijdschap.