Blog van Monique Doderlein de Win » Euthanasie
Euthanasie Ondanks dat de Nederlandse wet euthanasie sinds 2000 toestaat wordt er nog steeds heel veel over gezegd en geschreven. En dan met name door mensen die zelf nooit echt betrokken zijn geweest bij een gekozen levenseinde van zichzelf of van een ander.
Zelf was ik ooit betrokken bij de zelfeuthanasie van mijn 50 jarige zus, nu 5 jaar geleden. En ben daardoor natuurlijk altijd meer geïnteresseerd in dit onderwerp dan menig ander. Ik voel door mijn ervaring altijd of de spreker of schrijver, die een mening heeft, wel of niet een ervaringsdeskundige is. Als je zelf, van dichtbij, ervaren hebt wat het betekend "als het lijden het leven inhaalt" dan zegt de therm 'euthanasieverzoek' je zoveel meer dan wanneer je dit verzoek alleen maar beoordeeld op basis van religie, moraal en medische gronden.
Wie gunt een ander een leven dat alleen nog maar bestaat uit pijn en uitzichtloos lijden? Een keus tegen euthanasie, de dood niet willen bespoedigen, betekend toch dat je bewust het lijden verlengd?
Zelfdoding is in Nederland niet strafbaar. Mensen mogen hun leven beëindigen, mits dat geen handelingen van anderen vereist die in de strijd zijn met de wet. Dus als je niet alleen uit het leven kunt stappen maar alleen met hulp van anderen, dan ben je dus niet meer vrij om zelf te beslissen. Dan wordt je keuze voor een vrijwillige dood je afhandig gemaakt.
Vroeger stierf je als je lichaam niet meer wilde. Tegenwoordig houden we mensen in leven met allerhand medische hulpmiddelen, medicijnen en met nieuwe behandelmethodes. Iemand noemde dat ooit "disthanasie". Prima als je daarvoor vrijwillig kiest maar uit de praktijk blijkt dat er zo weinig te kiezen valt want vaak wordt niet om je toestemming gevraagd, vaak wordt er nauwelijks overlegd. Of alleen met de familie en niet met de patiënt.
Boos wordt ik als ik hoor dat het boek 'Zorgvuldige levensbeëindiging' o.a. geschreven door B. Chabot uit de handel is gehaald. Een zeer integer boek waarin je kunt lezen hoe je kunt vermijden strafbare hulp te geven.
Ook vind je in dit boek methoden voor een zelfstandige en waardige levensbeëindiging.
De praktische uitvoering daarvan zoals: keuze en samenstelling van de middelen, waar verkrijgbaarheid, wijze van innemen, houdbaarheid, dosering, de tijdsduur tot het overlijden en nog veel meer informatie wordt uitvoerig en zorgvuldig beschreven. Informatie die riskante zelfmedicatie voorkomt. Informatie die onnodig lijden voorkomt.
Waarom wordt dit integere boek uit de handel gehaald. Wie beslist dit eigenlijk? Was de beslisser een ervaringsdeskundige? Op de website staat dat het boek is uitverkocht, maar ik weet wel beter.
Een persoonlijke beslissing van iemand die het ondraaglijk, uitzichtloos lijden door euthanasie wil stoppen, dwingt bij mij respect af. De liefde en mededogen die ik voel voor de persoon in kwestie verplicht mij in ieder geval om steun te geven en zelf mijn weg te vinden om los te laten.
Vaak helpt een oefening in mededogen mij hierbij; dit doe ik door te visualiseren dat ik al het lijden, pijn, negativiteit en ongewenste ervaringen van die ander voel.
Ik ervaar dan respect voor zijn of haar keuze. Niet op basis van geloof, moraal of medische gronden. Maar op basis van menslievendheid.
Even voorstellen	Naast mijn rationele baan heb ik een passie voor lezen, schrijven en fotografie. Lezen en schrijven opent voor mij de deur naar inspiratie. Het is voor mij een vorm van koesteren. Schrijven levert mij tastbaar werk op, een tastbaar pad door de wereld waarin ik leef. Mijn interesses gaan uit naar bezieling, bezinning, zingeving, mindfulness en spiritualiteit. Ik schrijf voor diverse magazines.