ECLI:NL:RVS:2014:3128, Raad van State, 201304291/1/V4
ECLI:NL:RVS:2014:3128
201304291/1/V4
Eerste aanleg: ECLI:NL:RBGEL:2013:195, Bekrachtiging/bevestiging
Bij besluit van 13 maart 2012 heeft de minister voor Immigratie, Integratie en Asiel een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen opnieuw afgewezen. Dit besluit is aangehecht.
201304291/1/V4.
tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Arnhem, van 11 april 2013 in zaak nr. 12/11974 in het geding tussen:
Bij uitspraak van 11 april 2013 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de staatssecretaris een nieuw besluit op de aanvraag neemt met inachtneming van hetgeen in de uitspraak is overwogen. Deze uitspraak is aangehecht.
De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 2 april 2014, waar de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. S.B. Kleerekooper, advocaat te Hoenderloo, en de staatssecretaris, vertegenwoordigd door mr. J. Raaijmakers, werkzaam bij het Ministerie van Veiligheid en Justitie, zijn verschenen.
De Afdeling heeft het onderzoek ter zitting geschorst. Desgevraagd heeft de staatssecretaris bij brief van 7 mei 2014 een nader stuk ingediend. Hierop heeft de vreemdeling bij brief van 21 mei 2014 gereageerd. Met toestemming van partijen is afgezien van een nadere behandeling ter zitting.
2. Volgens artikel 6, tweede lid, van de Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB 2008 L 348; hierna: de Terugkeerrichtlijn), voor zover thans van belang, wordt de onderdaan van een derde land die illegaal op het grondgebied van een lidstaat verblijft en in het bezit is van een door een andere lidstaat afgegeven geldige verblijfsvergunning of andere toestemming tot verblijf, opgedragen zich onmiddellijk naar het grondgebied van die andere lidstaat te begeven.
3. In de enige grief klaagt de staatssecretaris dat de rechtbank ten onrechte geen aanleiding heeft gezien om de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit van 13 maart 2012 in stand te laten. De rechtbank heeft daartoe overwogen dat, daargelaten de vraag of alleen op grond van de toestemming van de Maltese autoriteiten kan worden aangenomen dat de vreemdeling ook thans nog beschikt over een verblijfsvergunning voor Malta of een andere toestemming tot verblijf, de staatssecretaris zijn standpunt, dat de vreemdeling niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij in Malta niet overeenkomstig de in artikel 3.106a, eerste lid, van het Vb 2000 genoemde beginselen zal worden behandeld, in het licht van de door de vreemdeling ingeroepen stukken en het bepaalde in artikel 31, tweede lid, aanhef en onder h, van de Vw 2000, ontoereikend heeft gemotiveerd. De staatssecretaris betoogt dat, anders dan waarvan de rechtbank is uitgegaan, de door de vreemdeling overgelegde brief van Vluchtelingenwerk Nederland van 19 december 2012 met bijlagen (hierna: de brief van VWN) slechts ziet op asielzoekers die op grond van de Verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB 2003 L 050; hierna: de Dublinverordening) worden overgedragen aan Malta. Hieruit kan volgens de staatssecretaris dan ook niet worden afgeleid dat de vreemdeling bij terugkeer naar Malta niet overeenkomstig de hiervoor genoemde beginselen zal worden behandeld. Volgens de staatssecretaris is in dit verband voorts van belang dat ervan mag worden uitgegaan dat de vreemdeling rechtmatig verblijf of in ieder geval toestemming tot verblijf in Malta heeft, nu de Maltese autoriteiten onder verwijzing naar artikel 6, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn hebben ingestemd met de terugkeer van de vreemdeling naar Malta.
3.1. Niet in geschil is dat op 30 augustus 2011 de Maltese autoriteiten onder verwijzing naar artikel 6, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn hebben ingestemd met de terugkeer van de vreemdeling naar Malta (hierna: de instemmingsverklaring).
3.2. Het betoog van de staatssecretaris dat de brief van VWN waarop de vreemdeling zich heeft beroepen uitsluitend ziet op asielzoekers die op grond van de Dublinverordening worden overgedragen aan Malta, faalt. Die brief bevat algemene informatie over de behandeling van asielzoekers en vluchtelingen in Malta, waarbij alleen op onderdelen specifiek wordt ingegaan op de omstandigheden voor personen die terugkeren op grond van de Dublinverordening. Gelet hierop is de rechtbank er terecht van uitgegaan dat voormeld document voor de toepassing van artikel 3.106a, eerste lid, van het Vb 2000 van betekenis is.
3.3. De staatssecretaris mag in beginsel afgaan op informatie van een andere lidstaat, zoals een instemmingsverklaring als hiervoor onder 3.1. weergegeven. Onder omstandigheden heeft de staatssecretaris echter een vergewisplicht en dient hij, anders dan hij ter zitting heeft betoogd, nader onderzoek te doen naar de vraag of een vreemdeling nog steeds over een door de desbetreffende lidstaat afgegeven geldige verblijfsvergunning of andere toestemming tot verblijf als bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de Terugkeerrichtlijn beschikt. Dergelijke omstandigheden kunnen zijn gelegen in onder meer het tijdsverloop sinds de instemmingsverklaring van die lidstaat.
Nu in dit geval de instemmingsverklaring dateert van 30 augustus 2011 mocht de staatssecretaris er niet zonder meer van uitgaan dat de daarin opgenomen informatie nog steeds actueel is. Dit klemt temeer nu in de instemmingsverklaring niet is toegelicht welke verblijfsrechtelijke informatie over de vreemdeling daaraan ten grondslag ligt en de vreemdeling heeft verklaard dat hij in Malta nooit in het bezit is geweest van een verblijfsvergunning. De staatssecretaris heeft zich, zonder nader onderzoek te doen naar de verblijfsrechtelijke positie van de vreemdeling bij terugkeer naar Malta, dan ook ten onrechte op het standpunt gesteld dat mag worden aangenomen dat de vreemdeling nog altijd over een verblijfsvergunning dan wel in ieder geval over een andere toestemming tot verblijf in Malta beschikt, zodat reeds hierom aannemelijk is dat de vreemdeling bij terugkeer naar dat land overeenkomstig de in artikel 3.106a, eerste lid, van het Vb 2000 neergelegde beginselen zal worden behandeld.
De rechtbank heeft terecht geen aanleiding gezien de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand te laten. De grief faalt.
5. De Afdeling heeft het onderzoek ter zitting geschorst teneinde de staatssecretaris in de gelegenheid te stellen een nader onderzoek als hiervoor bedoeld in te stellen en daarbij tevens bij de Maltese autoriteiten te informeren naar de zich bij terugkeer van de vreemdeling eventueel voordoende detentierisico's.
Nu de staatssecretaris, zoals blijkt uit de in het procesverloop vermelde brief van 7 mei 2014, geen nadere informatie van de Maltese autoriteiten heeft ontvangen en derhalve niet in staat is gebleken de gevraagde informatie te verstrekken, ziet de Afdeling, gelet op het onder 3.3. weergegeven beoordelingskader, geen aanleiding om met toepassing van artikel 8:72, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit alsnog in stand te laten.
II. veroordeelt de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie tot vergoeding van bij de vreemdeling in verband met de behandeling van het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 1.217,50 (zegge: twaalfhonderdzeventien euro en vijftig cent), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
Aldus vastgesteld door mr. R. van der Spoel, voorzitter, en mr. G. van der Wiel en mr. N. Verheij, leden, in tegenwoordigheid van mr. J.W. Prins, ambtenaar van staat.