Ik moet u iets bekennen. Ik ben nogal zelfingenomen. Dan bent u gewaarschuwd. Hoe ik dat weet?
Ik blog! Blijkbaar vind ik mijn gedachten, mijn totaal onbelangrijke gedachten, mijn meningen die doorgaans hooguit zijn gebaseerd op wat ik denk te weten, omdat het mij goed uitkomt, mijn spitsvondige woordgrapjes waar ik vooral zelf om moet gniffelen belangrijk genoeg om aan het papier toe te vertrouwen in volzinnen waar ik uren op zit te zwoegen en die dan ook nog te laten publiceren. Een blogger is toch een beetje de orthografische variant van iemand die zichzelf graag hoort praten en dat, niet altijd tot ieders plezier ook doet.
Dat gezegd hebbende moet me iets van het hart. Ik begrijp het niet meer, het coronabeleid en de maatregelen. Ik begrijp mezelf niet meer. Ik kan het niet meer uitleggen, mezelf niet, laat staan anderen.
En dat mag niet. Ik moet partij kiezen! Het doet me denken aan discussies tussen moslims en christenen. Ze bestrijden elkaar te vuur en te zwaard, maar in de ongelovige vinden ze hun grootste, gemeenschappelijke vijand.
Maar ik weet het echt niet meer. In het begin van deze ellende koos ik, zij het schoorvoetend een kant, vooral op basis van mijn eigen gezonde verstand, maar het kan zo langzamerhand de waanzin en de onzin die beide kampen met grote regelmaat uitwisselen niet meer volgen.
Wakker lig ik er niet van; ik volg ook hierin mijn ontwikkeling met belangstelling. Waar ik wel wakker van lig, is dat het coronadiscours er blijkbaar veel mensen toe uitnodigt om het tot op het persoonlijke bot uit te vechten. Het drijft families uit elkaar, decennialange vriendschappen worden ervoor verbroken, collega's kijken elkaar met de nek aan en zo maakt iedereen zich schuldig aan precies dat waar het in het debat steeds meer om gaat: uitsluiting of niet.
Ik kwam een paar weken terug een oude vlam tegen op het strand, die direct weer een beetje oplaaide. We waren elkaar blijven volgen op social media. Op die manier wisten wij wel dat we anders in het coronadebat stonden. Zullen we weer eens wat drinken, vroeg ik nietsvermoedend en een beetje hoopvol. Ze keek me misprijzend aan. Hoe ik dat kon denken! Volkomen uitgesloten voor haar, nu een zo belangrijke kwestie als deze tussen ons in stond.
Ik stond echt paf. Van alles wat ik niet aan het coronacircus begrijp, begrijp ik dit het minste. Dat mensen bereid zijn om er hun persoonlijke contacten en relaties aan op te offeren. Zo dom ben ik gelukkig niet, dacht ik vol zelfingenomenheid, terwijl ik doorliep.