Aan mensen in de laatste levensfase geven wij in het pastoraat veel zorg en nabijheid. Ook aan hun naasten. Want voor hen is het sterven van hun naaste diep ingrijpend. In de stervensfase is de mens, in al zijn kwetsbaarheid en verbondenheid, afhankelijk van anderen, van zijn of haar naasten. Veelal delen zij intimiteit, gemeenschappelijke levenservaringen en weten van essenties van geloofswaarden, behoeften en verlangens, van elkaar en van de terminale mens. Kern van het pastoraat kan ook zijn ruimte scheppen om te kunnen sterven. Ruimte scheppen om vasthouden en loslaten, vergeven en toenadering, acceptatie en vrede, geloof, vertrouwen en bestemming te mogen ervaren en doorleven.
In een afscheidsplechtigheid vóór de crematie of de begrafenis zal – samen met de naasten – worden gezocht naar die uitdrukkingsvormen, die recht doen aan die unieke mens maar tevens aan de traditie waarin hij of zij stond. In de bijbel, in muziek, in poëzie wordt naar woorden en vormen van troost en bemoediging gezocht.