De Republiek Suriname heeft slechts 300.000 inwoners en behoort tot het 17 de rijkste land van de wereld. Waarom dan telkens weer zo’n ophef over ‘slechts’ 90 volkswoningen bijvoorbeeld van China of over de onmacht van een minister t.a.v. het lokaal Surinaams ondernemerschap en investeringen. Waarom ‘constant’ signalen afgeven aan of publiekelijk uitnodigingen laten uitgaan naar het buitenland. Terwijl je als overheid gezien je houding, zelf nauwelijks enige indruk op deze donoren probeert te maken. Integendeel.
Alsof Suriname niet zelf voor onderdak, goed ondernemerschap en gezondheidszorg voor haar eigen inwoners zorgen kan dragen. Wij zijn toch niet zozeer met ons velen, in vergelijking met landen die beschikken over miljoenen inwoners? Presenteer het buitenland een ‘afgemaakte brug’ over de Saramaccarivier bijvoorbeeld en geef alvast op die manier aan dat je over ‘potentie’ beschikt. Dat is de beste reclame voor investeerders. Zowel lokaal als internationaal. Maar beslist NIET met je ziel onder je arm.
Vandaar dat dit soort berichtgeving mentaal storend zijn voor onze gemeenschap, in het bijzonder voor onze jongeren. Omdat dit soort mislukkingen de indruk wekken alsof wij NIETS goeds kunnen, tenzij er derden uit het buitenland betrokken worden. Terwijl er lokaal voldoende initiatieven liggen, om geïmplementeerd te worden opgrond van ‘geloof in eigen kunnen’.