De polder wordt 'door niemand begrepen maar door heel veel mensen gewaardeerd', begon Geuze zijn lezing. Wat deed de schilderkunst met het polderlandschap? Al twee eeuwen voor de romantische 19e eeuw, beschreef Geuze, waren het een aantal Nederlandse schilders die met hun beelden van de polder een 'behaagzieke, idyllische indruk van de werkelijkheid'. in hun overdrijvingen waren de Hollandse schilders hun tijd dus ver vooruit. De polder werd een lieflijk tafereel waarin elk cliché was terug te vinden: een jachtpartijtje hier, een molentje of gemaal daar, wat eenden op de grond en als het even kon nog wat overvliegende trekvogels om de compositie af te maken.
Het is een aardig hoofdstuk voor de geschiedenisboeken, zou je zeggen, maar volgens Adriaan Geuze 'is deze opvatting over het landschap nog steeds dominant'. 'De polder met een Hollywood-achtige gezelligheid bepaalt nog steeds een groot deel van onze perceptie. Denk maar aan toeristische foto's.'
En dan is er een meer uitgeklede versie van het polderlandschap, zoals bij Rembrandt. 'Het ging hem meer om een zoektocht naar het schone, het pure en het echte. Bij Rembrandt is de polder naast het vergezicht en het water ook vooral een verzameling onkruid en blubber, kortom verval. Alle landschappen bij Rembrandt verrommelden.' Maar bij Rembrandt wordt de polder nog voor iets anders gebruikt, volgens Geuze. 'Ik ben ervan overtuigd dat hij al zijn schilderijen schilderde zoals hij de polder schilderde. Het licht en de kleuren van het polderlandschap zie je op een of andere manier in al zijn andere werk terug. Hij speelt God, met die selectieve belichting van onderdelen van zijn schilderijen.'