Terug naar de Heilige Schrift! » Lindeboom, C. » 1909 - Pag. 41 | Delpher
Schrift als zoodanig aannemen. Schrift en Geest tegenover elkaar stellen is een miskenning van den H. Geest als den auteur van de Schrift. En dit moet consequent leiden tot een scheiding van Geest en Schrift, een loslaten en overbodig verklaren van de Schrift. Met de eigen woorden van de Hartog is dit te bewijzen. Hij vraagt, blz. 21: is het recepten-boek de medicijn? Of het kookboek de spijze ? Is het boek der vertroosting de troost zelf? Is het geschrevene het vleeschgeworden Woord?"
Wie doordenkt, voelt dat een dergelijke redeneering er op moet uitloopen dat men de Schrift wel kan missen. Immers, als ik de medicijn, de spijze, den troost, onmiddellijk, rechtstreeks, van God ontvang, wat heb ik, strikt genomen dan nog méér noodig?
Maar zóó is het niet.
De medicijn, om tot dit beeld ons te bepalen, ligt in God en Zijnen Christus, die ons geworden is wijsheid van God en rechtvaardigheid, en heiligmaking, en verlossing, 1 Cor. 1:30. Die medicijn is door den H. Geest in de Schrift geopenbaard en beschreven. Door de Schrift wordt zij tot onze kennis gebracht, worden wij er naar begeerig gemaakt, en leeren we verstaan, dat dit de medicijn is, die wij behoeven.
De Hartog's fout is deze, dat hij de Schrift en den Geest los naast elkaar stelt, zoodat de Geest buiten de Schrift om die medicijn, den troost der genade Gods, den mensch openbaart en doet genieten.
Om de medicijn, door God in Christus bereid en in de Schrift geopenbaard, recht te kunnen zien en begeeren, èn recht te kunnen genieten, daartoe is noodig, dat diezelfde Geest, welke de H. Schrift heeft ingegeven, ons