Omdat ik zo gewend was om elke dag te sporten zat ik s ’nachts vaak nog urenlang op de bank tv te kijken. Proberen mijn energie kwijt te kunnen en moe te worden.
Voor alles een eerste keer met rolstoel. Ik weet nog dat ik voor het eerst in een rolstoel ging winkelen en mijn favoriete winkels niet in kon rollen, het voelde zó amateuristisch. Ik rolde vaker de helling achteruit dan vooruit en ineens voelde ik mij heel kwetsbaar. Alsof iedereen een mening over mij had en mij aankeek. Misschien was dat laatste ook wel echt zo. En ik probeerde me te herinneren of ik vroeger mensen in een rolstoel ook onbewust langer aanstaarde dan anderen. Ik weet het niet meer.
Omdat ik zo gewend was om de hele dag bezig te zijn, viel het me zwaar om geconfronteerd te worden met het feit dat ik ineens moest accepteren dat ik dingen niet meer kon, zonder pijn. En dat is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen. En nu, achteraf, ook een van de mooiste dingen die is gebeurd.
Ik hoor je denken, mooi? Ja mooi! Doordat het niet meer vanzelfsprekend was dat mijn lichaam functioneerde zoals daarvoor, besefte ik me ook ineens hoe dankbaar ik mocht zijn met alles wat me wél nog lukte en wat ik wél kon. Sindsdien ben ik creatiever, dankbaarder en zuiniger op mijn tijd.Het heeft mijn ogen geopend en ik ben gaan inzien wat ik in dit leven wil gaan doen, in plaats van zomaar iets te doen omdat de ‘maatschappij’ dit van mij verwacht. Ik besloot eerst goed na te denken over welke kant ik op wilde gaan met mijn leven.
Steeds minder denk ik over na wat anderen eigenlijk van me vinden. Iets waar ik vroeger uren van wakker kon liggen, kan ik na aantal minuten laten varen. Omdat ik weet dat, aan het einde van de dag, doet het er alleen toe hoe je zelf je dag hebt ervaren. Ik ben me door deze gebeurtenis nog bewuster geworden van de kleine dingen in het leven. Herkenbaar?