Brave Enough (Recensie exemplaar)
1 mei 2018 20 april 2018 Firefly-Book
ISBN: 9781635830200
Publication date: 21 augustus 2018
Ik kreeg dit exemplaar via NetGalley en wil daarom eerst de uitgeverij en NetGalley bedanken voor deze kans. Ik wilde deze super graag lezen omdat ik de cover onwijs gaaf vind (HEB JE DIE COVER GEZIEN HOLY HELL SO PRETTY) en toen ik de samenvatting van het boek las, was ik meteen verkocht.
"Until that moment she hadn't really believed kids got cancer. She'd always thought it was a plot device".
Brave Enough is een 'stand-alone' geschreven door Kati Gardner. Het boek verteld het verhaal van Davis en Cason en gebruikt beide POV's om het verhaal te vertellen. Zo heb je Cason, een top ballerina, die tijdens een belangrijke dans auditie ontdekt dat ze niet overwerkt is in de spieren maar aan een heftige vorm van kanker lijft, maar ook Davis. Davis is een kanker patiënt die gezond verklaard is maar zichzelf om zeep helpt met verslavende middelen. Het leven als een post-kanker patiënt is hem te veel dus hij verdrinkt, snuift en slikt zich helemaal kapot… tot hij gesnapt wordt en de cel in moet.
Gelukkig komt Davis er goed van af. In plaats van een periode in de cel mag hij zijn straf uitzitten met maatschappelijk werk en het doorlopen van een project binnen een afkick kliniek. Het verhaal in Brave Enough volgt Davis net na zijn afkick periode. Hij hoeft nu alleen nog maar het maatschappelijk werk te doen wat voor hem gepland is in het ziekenhuis waar hij toentertijd behandeld is.
"She was pale, she was bald and she looked sick, but at that moment she was the most beautiful person in the world".
In het ziekenhuis komt Davis erachter dat er een nieuwe patiënt is, namelijk: Cason. Hij kent haar vaagjes van school desondanks dat ze amper op school zat in verband met haar ballet carrière. Hij benadert haar om te zien of er iets is wat hij kan doen.
Maar Cason wil niks. Ze wil niet eens geloven dat ze echt kanker heeft en dat haar been, die ze nodig heeft om te dansen, momenteel in beugels zit omdat ze tijdens haar auditie haar knie compleet verwoest heeft. Wat het allemaal nog veel erger maakt is haar moeder's attitude. Als trainer en directrice van een bekende ballet groep, is haar moeder ervan overtuigt dat Cason de beste is en moet zijn. De kanker is daarom maar een klein ongemakje en binnen een jaar zal Cason weer de sterren van de hemel dansen.
Toch ontstaat er, ondanks dat haar moeder het verbied, een vriendschap tussen Davis en Cason. Zijn ervaringen met de ziekte helpen haar ontzettend in de eerste weken na haar diagnose. Samen met Heather, de psycholoog in de kliniek, helpt Davis haar de controle over kanker en haar leven weer terug te krijgen.
"Once again she cried. And if she'd paid any attention she would have felt his tears too".
Voor een lange tijd dacht ik dat dit boek dezelfde doorloop zou hebben als The Fault in Our Stars. Het heeft een soortgelijke set-up en er zijn wat plot punten die vergelijkbaar zijn, maar het was alles behalve hetzelfde. Het boek is sowieso al minder filosofisch maar heeft ook een dieper inzicht op de ziekte zelf.
Kati gaat veel dieper in op kanker vanaf het diagnose punt tot aan het punt van beter worden. Ze laat het proces zien van begin tot (bijna) einde en gebruikt Cason's gedachteproces om de emotionele kant ervan duidelijk te maken, en dat vond ik zo mooi weergegeven. Er zijn zo veel boeken waarbij kanker echt een plot stuk is. Een middel om drama te creëren, maar hier is dat heel anders. Bovendien krijg je de harde realiteit te zien. Er zijn kinderen in het ziekenhuis zonder armen of benen vanwege een agressieve vorm van botkanker, of jongeren die op sterven liggen maar ook jongeren die al genezende zijn. Zo is Davis één van de 'schoon' verklaarde jongeren. En ik vond het echt heel leuk om te lezen hoe hij, als ex-patiënt en ex-junkie, de patiënten in het ziekenhuis hielp om hun ziekte te accepteren en door de moeilijke dagen heen te komen terwijl hij nog behoorlijk met zichzelf in de knoop ligt.
Het werd een beetje een "ik help jou terwijl je mij helpt" situatie, en dat maakt dit boek nog een stuk mooier.
"Everyone can do easy, it's a lot more rewarding to do hard".
Het enige minpuntje aan dit boek vond ik het gebruik van het woord: "dope". Davis zwoegt nog erg met zijn drugsverslaving, en dat kan, maar als het dan weer terug komt gebruikt hij het woord dope. Aan de ene kant snap ik dat wel want het is een jongen van 17 à 18 maar dan nog. Het frustreerde me gewoon om steeds weer dat woord terug te zien komen terwijl ze het ook gewoon drugs kan noemen.
Daarnaast ging de romance tussen Davis en Cason mij iets te snel. Voor ik het wist waren ze al vriend en vriendinnetje. Dus toen dat woord werd gebruikt had ik als lezer zoiets van… Huh? When did that happen?? Maar anders dat deze twee puntjes vond ik dit boek echt heel goed. Zeker een aanrader!