Aankomst op Tan Son Nhat, de internationale luchthaven van Ho Chi Minh stad omstreeks acht uur 's avonds. Een drukkende warmte overvalt ons wanneer wij het luchthavengebouw buitengaan. We wisten dat het zeer zwoel zou zijn begin juli (regenseizoen in Saigon) maar dit hadden we toch niet verwacht.
De lieftallige Vietnamese juffrouw die naast mij in het vliegtuig zat had ons spontaan aangeboden met haar taxi mee te rijden. Een geluk, in deze inmense verkeersdrukte van langs alle kanten komende scooters. Meisjes erop gezeten, allen met een mooie zwarte paardenstaart, de jongens met een wit hemd. De mensen zien hier alle zo jong uit dat je op het eerste gezicht alleen spreekt van jongens en meisjes. Zelfs met drie of vier zitten zitten ze op dezelfde scooter. Tien jaar terug zat iedereen nog op de fiets, nu is deze minderwaardig geworden en vervangen door de scooter. Gelukkig heeft de opmars van de Chinese wagens hier zich nog niet doorgezet, anders zou het verkeer kompleet platliggen. Ho Chi Minh stad telt immers zo maar eventjes acht miljoen inwoners.
De eerste dagen is het bijzonder moeilijk een restaurant te bereiken dat aan de overkant van de straat is: de meeste scooterrijders kijken star voor zich uit en beseffen dat zij heer en meester zijn op de straat en laten je staan wachten. Een bijzonder onhebbelijke gewoonte. Eens zij afstappen van hun scooter zijn zij wel een en al hoffelijkheid.
Een korte wandeling de volgende dag brengt je naar de Notre Dame kathedraal, het oude stadstheater en het art deco postgebouw, zijn alle stille getuigen van het rijke verleden van deze stad. Door de warmte gedwongen ben je al vrij snel bereid om vanuit het dakterras van het Rexhotel en met een apero in je hand de stad te aanschouwen.
's Avonds merk je de vele Amerikaanse invloeden op het uitgangsleven: veel discomuziek die zelfs in bepaalde restaurants de overhand krijgt.
De volgende morgen komt onze gids ons afhalen met de bus: het bezoek aan de Mekong Delta staat op het programma. De eerste halte is Cai Be: één grote drijvende markt met talloze kleine boten, langs alle kanten heb je een aanbod van vruchten en groenten waarvan je de meeste nog nooit bent tegengekomen. Deze delta is een kluwen van ontelbare vertakkingen van de Mekongrivier en maakt de grond uiterst vruchtbaar waardoor deze streek ook wel eens de rijstschuur van Vietnam wordt genoemd. Ineens een regenbui van jewelste: we zijn door en door nat en zelfs onze reisgids is zo goed als een totaal verlies. Een uurtje later zitten wij op een sampan en de zon zorgt ervoor dat wij buiten onze reisgids terug helemaal opgedroogd zijn.
Cu Chi wacht ons de volgende dag op. Dit gangenstelsel onder de grond werd ooit gebruikt om de Franse overheersers en de Japanse bezetters te bestrijden. Later werden deze tunnels onder de grond gebruikt door de Vietcong als uitvalsbasis voor aanvallen op de Amerikanen. Dit tunnelstelsel strekte zich zelfs uit tot onder de Amerikaanse basis. Men was er immers van overtuigd - overigens terecht - dat de Amerikanen nooit hun eigen basis zouden aanvallen.
Heel gezellig gelegen aan de rivier en bij voorkeur in de week te bezoeken omwille van de geweldige drukte in de weekends. Dit schilderachtig dorpje toont de traditionele architectuur van Chinese, Japanse en Vietnamese huizen sommige nog volledig in hout en meerdere eeuwen oud. 's Avonds wandel je naar de Japanese Bridge (de echte naam is de Cau Nhat Ban die echter niet wordt gebruikt) en voorbije de talloze winkeltjes van zijde sjaals en lampions: deze geven in de duisternis de typische romantische sfeer van Hoi An. Langs de kade kan je je laten verleiden door de restaurants die je passend verwennen met de specialiteiten van Hoi An: vb Hot Pot is een grote soeppot waar je zelf allerlei ingrediënten zoals vlees noedels en groenten ingooit en laat gaar worden. Zeer origineel, lekker gezond en voedzaam!
Je vindt zelden een dikke Vietnamees: hun voeding is bijzonder gezond en zonder veel vetten en vlees. Dat laatste is trouwens duur; met een kustzone van ongeveer 1800 km is de aanvoer van vis en schaaldieren echter wel zeer groot.
De volgende dag laten wij ons verleiden tot een bezoek bij zonsopgang aan My Son. Dit is zuidwestelijk van Hoi An gelegen. Ofschoon vele delen van de Chamtempels door B52 bombardementen werden vernietigd kan men nog een zeer goede impressie hebben van deze hoogstaande cultuur. Een groot aantal werden trouwens reeds gerestaureerd op kosten van de Unesco.
De volgende morgen vertrekken wij met de bus via de 1200 m hoge Hai Van Pass (Wolkenpas) en Marble Mountains naar Hue. Hier wordt marmer ontgonnen. De Vietnamesen hadden bijzonder snel door dat aan het tempo dat zij het marmer ontgonnen zij van het natuurschoon niet veel meer zouden overhebben. Het meeste marmer wordt nu ingevoerd uit China.
De cycloman rijdt ons voorbij delen van de 10 km lange ommuring en brengt ons binnen in de keizerlijke stad met daarin een apart gedeelte de purperen verboden stad die vroeger enkel bestemd was voor de keizerlijke familie.
Na een vroeg ontbijt nemen wij de volgende dag aan de haven de boot die ons langs de Perfume river naar de keizerstombes van de Nguyendynastie brengt. Eerst komen wij voorbije de Thien Mu pagode wat het officieus symbool van Hue wordt genoemd. Nadien hebben wij op onze vaarroute nog de Tombe van Tu Duc, de Tombe van Khai Dinh, deze van Minh Mang. In deze warmte begin je wel te snakken naar de laatste tombe!!
Interessant om weten en ook gemakkelijk te onthouden voor onze verdroogde hersenen is dat Tu Duc de langste regerende was geweest nl van 1848-1883, dat hij een bijzonder luxueus leven had. Hij had 104 vrouwen en ontelbare maîtresses en nochtans werden zijn activiteiten op dat vlak niet bekroond met een nakomeling. Volgens een theorie waren de pokken die hij had opgelopen de oorzaak van zijn onvruchtbaarheid.
Het vervoer in Vietnam is zeker niet van hetzelfde gehalte als in België, wat we trouwens verwacht hadden. Dus opteerden wij voor het vliegtuig voor het traject van Hue naar Hanoi (60 minuten). Evenals in Ho Chi Minh stad is het hier zeer warm. De lange lanen met hoge bomen, de oude koloniale gebouwen geven Hanoi zijn typische sfeer. Wij deden een wandeling rond het Ho Hoan Kiem (het meer van het teruggeven zwaard), kwamen voorbij de Opera en de Sint Jozefkathedraal en bezochten het Etnologisch museum. Studenten van Hanoi (de Hanoi Kids) spraken ons daar aan en deden voor ons de rondleiding als een dienstbetoon.
Verder nog het oorlogsmuseum waar nog een aantal wapens zijn tentoongesteld van Chinese, Amerikaanse en Franse makelij. Er zij twee Hiltonhotels in Hanoi: het echte Hilton maar ook het "Hanoi Hilton", een gevangenis die in het begin van de 20ste eeuw door de Fransen werd gebouwd. De Amerikaanse gevangen piloten werden daar opgesloten en algauw ontstond de sarcastische benaming.
's Avonds worden wij vergast op het Water puppet theatre (entree van 1 euro). Zeer bekend in Hanoi en dit is een echte trekpleister voor elke Hanoibezoeker. Popjes worden boven water voortbewogen aan stokken die zich eronder bevinden. Zij beelden het dagelijkse leven van de Vietnamesen uit dit alles begeleid met typische muziekinstrumenten en zang.
Deze baai ligt 170 km van Hanoi, in de golf van Tonkin en zo'n vier uur rijden verwijderd van China. In de haven is het een drukste van jewelste: we zijn precies niet de enigen die dit mooie en mystieke zeelandschap willen bewonderen. We zijn met 16 personen aan boord van de Chinese Jonk allen uit de meest verschillende delen van de wereld. Kelners volledig in witte kledij bedienen serveren ons heerlijke visgerechten gedurende ons verblijf van twee nachten op de Jonk.
Halong Bay is met zijn duizenden kalkstenen rotsformaties die loodrecht oprijzen uit het water van de Zuid Chinese Zee een uniek natuurevenement en werkelijk schilderachtig zowel in de dag als 's nachts als de lichtjes van de andere jonken zorgen voor een zeer feeëriek decor. De airco in de kajuit is in juli wel effectief een noodzaak. Zelfs een duik in het water zorgt praktisch niet voor een verkoeling. Wel spijtig dat de grote roodbruine zeilen niet meer worden gebruikt dit is enkel versiering voor de brochures!
Met de roeiboot gaat ons gezelschap aan land voor bezoek aan de verschillende grotten. In Halong Bay is ook de bekende film Indochine gedraaid die een aanrader is voor een eerste kennismaking.