DO (16-11) T/M ZO (19-11); SEN MONOROM | JannieswebsitE
Weer helemaal opgefrist lopen we een tijdje later door rodezandstofstraat van Sen Monorom. Van een Engelsman in het barretje "in the middle of somewhere" horen we over ÈÈn of ander restaurantje waar je goed kunt eten. Hij zegt dat het het enige goede is trouwens, het enige waar hij geen buikpijn heeft na het eten. Daar lopen we dan maar naartoe. Het ziet er niet uit, maar we nemen plaats op de plastic stoelen en bestellen wat te eten. Aan een ander tafeltje zit een groep hele luidruchtige Cambodjaanse mannen bier te hijsen. Van de eigenaar horen we dat ze er al vanaf 's morgens negen uur (aan 't bier!) zitten! Ja, dan praat je op een gegeven moment niet zachtjes meer! Het eten komt op tafel en het smaakt goed. Dat is eigenlijk iedere keer zo, de restaurants en keukens zien er niet uit en als de smaakpolitie hier kwam surveilleren dan kon je lachen, maar toch is het eten steeds hartstikke lekker. Na een tijdje schuift David, een Canadese jongen bij ons aan. Hij wil graag een tracking doen, zegt dat hij al ÈÈn meisje uit Australie heeft gecharterd en wil ons ook mee hebben. Wij willen ook graag een tracking doen dus dat komt mooi uit. Maar hij wil gelijk de volgende dag en gezien de staat (ziekig) waarin ik verkeer denken we niet dat we dat gaan redden. Later op de middag als ik op bed lig, gaat Marcus hem definitief vertellen dat wij de volgende dag niet mee kunnen, hoe jammer we dat ook vinden. Als Marcus terugkomt zegt ie dat we nu voor de volgende dag om vier uur hebben afgesproken om te zien of we de tracking dan misschien die dag erna kunnen doen. Dat lijkt vooralsnog een goed plan.
Als we de volgende ochtend wakker worden pakt Marcus ineens ÈÈn van de hoofdkussens op en zegt: "hier word ik niet vrolijk van!" Over de rand van het kussen loopt in een rap tempo een rode schorpioen!!! Marcus pakt het kussen op en dumpt het beest in de toilet, daar gaat hij al klappend met zijn steekstaart ten onder. Marcus dacht dat het een babyschorpioentje was, maar bij latere navraag blijkt dat dit gewoon een volwassen exemplaar te zijn geweest en zeer giftig. Getsie! We staan op, douchen, kleden ons aan en gaan maar weer naar het zelfde restaurantje. Ik neem een stokbroodje met een ommelet. Ik moet zeggen dat ik me alles behalve ok voel, deze dagen in Sen Monorom. Ik voel me eigenlijk bijna de hele tijd misselijk, ik eet omdat het moet maar het gaat niet van harte.
We wandelen weer terug, maar ik ben weer helemaal kapot en misselijk bovendien. Moeten we zo een tracking gaan doen? Als ik eerlijk tegen mezelf en tegen Marcus ben dan gaat het gewoon echt niet, zou 'gekkenwerk' zijn. Als we om vier uur dan ook meeten met David en de Australische Leah, zeggen we definitief af. Ze vinden het jammer maar ze begrijpen het wel. Je moet wel fit zijn voor zo'n onderneming, anders wordt het waarschijnlijk niet zo'n suc-6. Nadat we voor hun guesthouse wat hebben gekletst en gedronken gaan we met zijn vieren naar "het stamrestaurant". Het wordt een hele gezellige avond. David en Leah zijn allebei hele leuke mensen. Ik ben blij dat de knoop is doorgehakt: gÈÈn tracking voor ons. Volgende keer (reis) beter. Marcus en ik gaan nu de volgende dag een brommertje huren en zo de omgeving verder verkennen. Dan hoeven we met niets of niemand rekening te houden. Lijkt me fijn. We nemen uitgebreid afscheid van David en Leah want als zij terugkomen van de tracking dan hebben wij Sen Monorom alweer verlaten. We wensen elkaar een fijne reis en onze wegen scheiden weer.
Tegen vijf uur brengen we de brommer weg en regelen de buskaartjes voor de volgende dag. We gaan weer met de bus terug naar Kompong Cham. 's Avonds nog een laatste keer naar "het stamrestaurant", want dankzij de Engelsman, denken we er niet eens meer aan om nog naar ÈÈn van de andere twee restaurantjes in de straat te gaan. Ik heb het er nu eigenlijk wel mee gehad daar en ben blij dat we morgen vertrekken.