Geen financiële draagkracht in de Wmo 2015 voor chronisch zieken regeling – Ingeborg Lunenburg Opleiding + Advies
Het is nog even wachten op het antwoord van de regering. Ik meen overigens dat er best goed (juridische) voorbeelden denkbaar zijn in de gemeentelijke praktijk van de WWB en de Wmo. Tijdens de Masterclass Bijzondere bijstand, langdurigheidstoeslag en minimabeleid op 1 april komen die aan bod. Verder heb ik een mooie casus gemaakt over een voorbeeld van gemeentelijk beleid. Na 1 april zal ik deze delen in een blog.
Het wetsvoorstel afschaffing Wtcg en CER wijzigt ook de (huidige) Wmo 2007. Daarvan is bekend dat er geen inkomensgrenzen mogen worden gehanteerd als voorwaarde voor een aanspraak. Daar brengt het wetsvoorstel ook geen wijziging in aan. Maar het wetsvoorstel Wmo 2015 voorzag dat nu juist wel in. In artikel 2.1.7 Wmo 2015 tweede volzin was bepaald dat in de Wmo-Verordening in ieder geval toepasselijke grenzen over de financiële draagkracht worden vastgesteld. Ik schrijf in verleden tijd zoals je leest. Een nota van wijziging heeft namelijk een einde gemaakt aan deze financiële grenzen.
“De bepaling over de financiële tegemoetkoming voor personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben (artikel 2.1.7), wordt in overeenstemming gebracht met de vergelijkbare bepaling die met een recent door de Tweede Kamer aanvaarde wetsvoorstel in de Wmo wordt opgenomen (33 726). Met het op 23 januari 2014 door de Tweede Kamer aanvaarde wetsvoorstel tot afschaffing van o.a. de algemene tegemoetkoming voor chronisch zieken en gehandicapten wordt in de Wmo een artikel 4a opgenomen, dat erin voorziet dat gemeenten de mogelijkheid krijgen om personen met een chronische ziekte of beperking een tegemoetkoming, al dan niet in de vorm van een forfaitaire vergoeding, te verstrekken. Het wetsvoorstel Wmo 2015 bevat in artikel 2.1.7 eveneens een dergelijke bepaling, omdat de Wmo komt te vervallen. Die bepaling is echter niet geheel gelijkluidend aan artikel 4a Wmo en moet daarom enigszins worden gewijzigd om daarmee in overeenstemming te worden gebracht. Met de nota van wijziging (onderdeel E) is dat gebeurd.”
Ik verwacht eerlijk gezegd dat gemeenten hierdoor terughoudend zullen zijn met het formuleren van beleid in de Wmo 2015. Dit vanwege een beperkt budget. Let wel in het beleidsplan moet een reden worden aangegeven waarom geen gebruik wordt gemaakt van de bevoegdheid die artikel 2.1.7 Wmo 2015 biedt (art. 2.1.2 lid 5 Wmo 2015).
Artikel 2.4.1 Wmo 2015 biedt gemeenten de bevoegdheid om de geldswaarde van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of persoonsgebonden budget te vorderen. Dat kan volgens het artikel van de cliënt maar ook van degene die opzettelijk zijn medewerking heeft verleend aan het verkrijgen daarvan. In een eerder blog schreef ik over de onmogelijke bewijsopdracht die de redactie van dit artikel meebrengt. Ook de eerder genoemde nota van wijziging brengt hier geen verandering in.
Verder vraag ik me af of het college de bevoegdheid heeft om de ten onrechte genoten financiele tegemoetkoming van artikel 2.1.7 Wmo 2015 terug te vorderen. Daar voorziet artikel 2.4.1 Wmo 2015 dus niet in. Immers, gaat het niet om een maatwerkvoorziening en ook niet om een persoonsgebonden budget. Voor zover het artikel niet nog tijdens de parlementaire behandeling wordt aangepast, adviseer ik gemeenten een bepaling op te nemen in de Verordening over terugvordering bij de schending van de inlichtingenplicht als bedoeld in artikel 2.3.8 Wmo 2015. Maar….dat artikel gaat ook alleen maar over de maatwerkvoorziening en het persoonsgebonden budget. Oeps?
Dit bericht werd geplaatst in Eerste Kamer,Opleiding,Tweede Kamer en getagged als Bijzondere bijstand,Meerkosten chronisch zieken,Terugvordering,Wmo 2015 door Ingeborg Lunenburg. Markeer de permalink als favoriet.