Mannen komen van Mars, vrouwen komen van Venus. Welke invloed heeft dat op het rouwproces. Hoe rouwen mannen? Is daar wel iets over te zeggen? Of is ieder rouwproces persoonlijk en uniek? Afgelopen zaterdag 24 februari ging in Schouwburg Amstelveen de tragikomedie 'Een zomer zonder vrouw in Grou' in première. Een toneelbewerking van "De Volgende Dag", een film van Jikke de Haan en haar moeder Dorothée van Engelen. Ernst-Daniêl Smid en Bartho Braat, die Peter en Kees ook al in de film speelden, vertolken ook nu de hoofdrollen.
Peter en Kees verloren het afgelopen jaar allebei hun vrouw. Peters vrouw Els stierf aan kanker, terwijl Kees' vrouw Mirjam plotseling overleed bij een verkeersongeluk. Beide heren hebben zo hun eigen manier gevonden om met het verdriet om te gaan en dit verlies te verwerken. Eigenlijk hebben de mannen niet veel met elkaar. Els en Mirjam waren vriendinnen en met z'n vieren hielden ze de jaarlijkse traditie van een 'Weekendje Grou' in stand. Nu de beide vrouwen er niet meer zijn, is Peter het huisje (en Kees) liever kwijt dan rijk. Met grote tegenzin en zo zijn eigen bedoelingen stemt Peter in met een gezamenlijk weekendje Grou met Kees. In de wetenschap dat hij zich twee dagen lang zal moeten overgeven aan een zweverig tiep dat met allerlei pseudopsychologische activiteiten ruimte wil geven aan hun beider verdriet. Peter doet daar niet aan mee, waardoor de mannen aanvankelijk op afstand van elkaar blijven. Stukje bij beetje lijkt Kees toch wat terrein te winnen, maar of deze overwinning zal doorzetten, is nog maar zeer de vraag.
Met Ernst-Daniël Smid en Bartho Braat verzeker je je als producent niet alleen van twee grote namen, maar ook van twee vakkundige kanjers. Ondanks het feit dat Ernst-Daniël Smid van oorsprong een klassiek zanger is, draait hij zijn hand niet om voor een toneelstuk waarin timing, plaatsing en uitvergrote handelingen een 'must' zijn. Ook Bartho Braat toont zich in deze voorstelling een turbulente emotieswitcher. Tot zover de complimenten, want verder voldoet 'Een zomer zonder vrouw in Grou' niet zozeer aan mijn verwachtingen van een ontroerend, troostrijk toneelstuk dat voor altijd in je geheugen gegrift staat en dat je eigenlijk zelf zou willen spelen. Daarvoor zitten er teveel haken en ogen aan het script en is er te weinig onderscheid tussen tekst en subtekst.
Bent u ooit weleens met vrienden een weekendje weg geweest? Hoe goed je elkaar ook kent, maar als je binnenkomt, lijk je elkaar en de ruimte toch eerst even te moeten verkennen. En dus drink je een kop koffie en informeer je warm, maar formeel naar hoe het met de ander gaat. Die fase lijkt door regisseur Rowdy Pelgrim en scriptbewerker Roel Meijvis volledig overgeslagen. Terwijl Peter in zijn eentje rustig binnenkomt en theatraal de ruimte aftast en daarbij ook nog pathetisch ruikt aan de vorig jaar vergeten shawl van - waarschijnlijk- zijn vrouw, bestormt Kees als een wervelwind het zomerhuis en ligt hij binnen tien minuten in een belachelijke pose op een yogamat. De sneltreinvaart mindert ook niet gedurende de voorstelling, waardoor de heren bij het ontbijt al een discussie krijgen over begraven of cremeren. Het werkt heel humoristisch, maar dit soort scènes draagt weinig bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal en de personages. Bovendien benoemen de heren hun eigen karaktereigenschappen ("Voedsel is emotie. En ik heb heel veel emoties," vertelt Kees terwijl hij, rode rozen rood kleurend over zijn buik aait) en blijven echt interessante dialogen uit.
En dat maakt dat je na nog geen anderhalf uur met een ietwat gedesillusioneerd gevoel de zaal uitloopt. Een lach was er wel, de traan bleef uit en de herinnering zal kort zijn.
'Een zomer zonder vrouw in Grou' speelt tot 30 maart in diverse theaters in het land. Voor kaarten en meer informatie kunt u kijken op www.zomerzondervrouw.nl.