Olga Kurylenko en Jessica Chastain op Terrence Malick - Films
Muzen in beweging, vastgelegd op camera
Een film van Terrence Malick kijken is onderweg zijn. Veertig jaar na zijn debuut met een roadmovie (Badlands) maakt hij nu echt bewegende beelden van een rustelozer soort. Zijn personages en camera achtervolgen en omsingelen elkaar voortdurend, op zoek naar een soort verbinding - of dat nu fysiek, emotioneel of spiritueel is.
lijst met Golden Globe-genomineerden
Van The New World (2005) en The Tree of Life (2011) tot het onlangs uitgebrachte naar het wonder, De camera van meneer Malick wordt aangetrokken door lichamen - en de bijbehorende harten en geesten - die het meest in beweging zijn. En in het algemeen zijn deze lichamen van vrouwen. Mannelijke sterren als Ben Affleck, Brad Pitt en Sean Penn krijgen misschien de hoogste prijs voor deze films, maar het zijn hun minder bekende vrouwelijke co-sterren die leiden met hun onophoudelijke filmische dans.
Het behoeft nauwelijks te worden gezegd dat er tegenwoordig maar weinig films zijn die vrouwen tot het middelpunt van hun verhaal maken, maar ook zeldzaam zijn films waarin personages zichzelf en de wereld openlijk in vraag stellen. Niet alleen stelt meneer Malick, via zijn zwervende camera en veelvuldig gebruik van gefluisterde voice-over, de vrouw centraal; in elke film smeedt Mr. Malick, samen met de topcameraman Emmanuel Lubezki, ook een lastig pad tussen het objectiveren en personifiëren van de vrouwelijke hoofdrolspeler, door ze visueel te vereren en tegelijkertijd in hun hoofd te kruipen.
Jessica Chastain (met Tye Sheridan) in The Tree of Life (2011).Credit...Merie Wallace/Fox Zoeklicht Foto's
In To the Wonder danst Olga Kurylenko's Marina met haar dochter in de Tuilerieën in Parijs en met meneer Affleck op een Normandisch strand. Op andere momenten danst ze met een dweil in een supermarkt, een tuinslang in een achtertuin, een levende kip en zelfs de ondergaande zon. Toch is haar meest volhardende danspartner de camera zelf.
Elke acteur moet bewegen in een film van Terrence Malick - dat is de vereiste, zei mevrouw Kurylenko aan de telefoon. Als je stopt, zal hij je zeggen: 'Nee, nee, blijf in beweging.' Je kunt niet statisch zijn. Het is een choreografie.
Mevrouw Kurylenko is vooral bekend vanwege het spelen van de stalen schoonheid in actie-avonturen zoals Quantum of Solace en de komende Oblivion. Ze is een wervelende derwisj van passie, tederheid en liefdesverdriet. Marina verhuist van Parijs naar Oklahoma om bij meneer Afflecks Neil te zijn, en heeft moeite om zich aan te passen aan de omgeving en een band met haar geliefde te voelen.
Hoewel de heer Malick berucht is om het achterlaten van optredens op de vloer van de uitsnijderij, liet hij mevrouw Kurylenko vanaf het begin weten dat dit Marina's verhaal was, en er is nooit een vraag over welk personage en wiens levenskracht de camera de voorkeur geeft. De camera achtervolgt zijn onderwerpen door hoog gras en snelt langs de emotioneel ongrijpbare meneer Affleck naar mevrouw Kurylenko, die haar armen naar de lucht gooit en samenzweerderig naar ons terugkijkt.
Q'orianka Kilcher in The New World (2005).Credit...New Line Cinema
Dergelijke sequenties herinneren aan het samenspel tussen de geliefden John Smith en Pocahontas in The New World , dat, hoewel het een robuuster mannelijk standpunt biedt, niettemin evolueert naar een verhaal over het liefdesverdriet van een jonge vrouw en de transcontinentale zelfontdekking. In het begin is Pocahontas (Q'orianka Kilcher) minder een personage dan een symbool, en vertegenwoordigt het Amerika als maagdelijk territorium dat rijp is voor westerse ontdekking - evenals een stand-in voor stromend water en hemels zonlicht. Maar terwijl ze zich aanpast aan de Europese cultuur, neemt de camera haar perspectief radicaal over. Als ze naar de kooplieden van een Engelse haven kijkt, doet ze dat met meer verwondering dan je zou verwachten - de camera kronkelt van spektakel naar spektakel met toenemende nieuwsgierigheid - zonder het eerdere filter van idealisering.
Het idee van een vereerde vrouw die is getransformeerd in een complex individu, speelt ook een rol in The Tree of Life , waarin Jessica Chastain wordt getoond als de belichaming van spirituele genade tegenover Mr. Pitt, die haar Texaanse echtgenoot uit de jaren vijftig speelt als een projectie met stijve bovenlip van instinctieve natuur. Net als bij mevrouw Kurylenko en mevrouw Kilcher, komt het met betrekking tot mevrouw Chastain dat de camera van meneer Lubezki het meest levendig tot leven komt, jubelend over het eenvoudige gebaar van haar hand die naar een lamp dooft, en zich op onverklaarbare wijze verwondert over haar, maar op de een of andere manier natuurlijk, zwevend voor een boom. Mevrouw Chastain nam een ​​personage aan dat zo geïdealiseerd was dat ze in de lucht zweeft en herinnerde zich dat ze zich afvroeg: hoe maak ik dat echt? Hoe maak ik daar een mens van?
In een telefonisch interview herinnerde ze zich hoe dhr. Malick haar aanmoedigde om de Madonna-schilderijen van Raphael en de ongehaaste vocale fraseringen van Lauren Bacall te bestuderen, en een sterke band te vormen met de jonge acteurs die haar kinderen zouden spelen. Maar ze kreeg ook de vrijheid om het karakter te verdiepen. Een scène voor het avondeten waarin het personage van mevrouw Chastain ongewoon gewelddadig wordt jegens haar man, stond niet in het script, maar Terry hield het, ook al was haar uithalen misschien niet het gracieuze ding om te doen, zei ze. Hij dwingt je niet om in een stereotype te leven. Je ziet de valkuilen van een leven dat te toegewijd is aan één ideaal.
Of de heldinnen de noties van vrouwen als de aardse, liefdevollere en emotionelere seks versterken, ze vertegenwoordigen wel het filmische project van de filmmaker, waarop dezelfde attributen kunnen worden toegepast. Zowel mevrouw Chastain als mevrouw Kurylenko beschreven een opnameproces waarin cast en crew, personage en regisseur, de filmset en het echte leven als één geheel samenwerken. Mevr. Chastain zei dat het werken in een Malick-film is alsof je deel uitmaakt van een balletdansgezelschap zonder solist. Ze voegde eraan toe: We bewegen allemaal samen, en dat geldt ook voor de cameraman, de focustrekker, de cameraman, Terry en de acteur. We dragen alle vijf bij aan de opname, om te zien wat het moment is.
Mevrouw Kurylenko beschreef het proces ook in termen van ballet - ze dansen met de camera in hun handen - maar zei dat elk personage, inclusief het hare, uiteindelijk een articulatie was van de gevoelens en filosofieën van de regisseur. Op een set van Terrence Malick zijn je gedachten zijn stem, zei ze. Je denkt dat je denkt, maar eigenlijk denkt hij voor jou. Hij spreekt tot je, en hij is de stem in je geest.