Laatst stond ik voor een dilemmaatje. Conor Oberst en Arno traden dezelfde avond tezelfdertijd op in het Utrechtse Muziekpaleis. Nu doe ik niet aan halve concerten, tenzij natuurlijk wanneer het me niet vermag te boeien, dus al ben ik nog zo’n trouwe hond, één van de twee moest ik afvallen.
De laatste minuten van Eerste Kerstdag tikten langzaam weg toen de BBC naar buiten kwam met het overlijdensbericht van George Michael. Wij hoorden het kort na middernacht via Radio 2 op de achtergrond in het zeventiende uur van de onvermijdelijke Top 2000.
"Ah, vrouwen," verzucht Arno. "De mannen denken dat ze het allemaal weten, maar de vrouwen begrijpen alles. Ze kunnen ook veel beter tegen leed, ze zijn fysisch sterker dan de man: ze dragen negen maanden een kind en dat komt daar dan nog uit ook. Terwijl de mannen - als ze ergens een puistje hebben, dan denken ze al gelijk aan kanker."
P.J. Proby. P.J. wie? Want ja, waar zou je hem ook van moeten kennen als je geen jeugdherinnering aan hem koestert, die theatrale beatzanger met een strik in zijn paardenstaart, over wie Engeland schande sprak toen hij tot tweemaal toe op het podium uit zijn strakke fluwelen broek scheurde.
Een groot en onderkomen volkscafé met volle asbakken op morsige tafeltjes, waar her en der wat alcoholisten, zwervers en bejaarden aan zitten. Arno Hintjens ‒ beter bekend als Arno ‒ schudt de een de hand, geeft de ander desgevraagd een filtersigaret en maakt met iemand anders een praatje in een onnavolgbaar mengelmoesje van Vlaams en Frans.