Volgens de krant uit die tijd komt het eiland aan zijn naam ‘omdat het krachtig uit het meer oprijst…en gekroond is met een weelderige tooi van dennen, waardoor het er bossig uitziet, als een groene emerald in een zee van glas.’ Deze zee heeft duizend eilanden, waarvan er zo’n zeshonderd binnen Voyageurs liggen en de meeste er zo uitzien. Je kunt ze niet gemakkelijk uit elkaar houden: een opening die de rand van een eiland lijkt, kan even goed een inham zijn – maar dat ontdek je pas als je doodloopt. We gokken heel wat af, met kaart en kompas en het profiel van de eilanden.
Vanaf het water zie ik het niet, maar deze eilanden hebben meer gemeen dan alleen bossige tooien. Een week later wijst Lee Grim, een leraar die ’s zomers werkt als parkbioloog, dat groepen eilanden gelijksoortige vormen hebben en ruwweg in een slagorde liggen, als scholen vis. Dit patroon vertelt geologen een stukje geschiedenis van de aarde, geschreven pakweg 2,7 miljard jaar geleden. Toen schoven de platen van de aardkorst tegen elkaar vanuit het noorden en het zuiden en duwden ze de bergen omhoog. De eilanden zijn daar de restanten van, legt Lee uit. Het graniet, het schistgesteente en het dioriet (groen gesteente) vormt hier de zuidflank van het Canadian Shield, de oudste rotsbodem van Noord-Amerika.
De reisboeken waarschuwen voor de winden op Rainy Lake. Noordwester stormen kunnen zo binnenzwieren, de golven flink opjagend, het water opstuwend in Brule Narrows. Net daarachter, hopen we, wachten de beschermde en rustige wateren van Saginaw Bay. Rainy Lake leek simpelweg een kwestie van doorzetten, tot we Saginaw Bay zien. Daar krijgen we de wind uit het zuiden op kop en staan de koppen op de golven. Een oud verhaal. ‘C’est le vent frivolant…qui vole, qui frivole’, zongen de voyageurs.
Die ‘frivole’ wind dwingt ons tot een stevige trek van drie kilometer voordat we een schuilplaats vinden op het kleine Finlander Island. Zonder omwegen en verdwalen gerekend, hebben we bijna dertig kilometer van Rainy Lake achter de rug, een vermoeiende dag maar niet te vergelijken met die van een voyageur. Een dagboek uit die tijd verhaalt over kanoërs die van drie uur ’s nachts tot half tien ’s avonds peddelden: 57.600 slagen voor 135 kilometer. ‘Geen enkel mens, behalve de Frans-Canadezen, kon dit verdragen’, schreef de trekker Thomas McKenney. En ook niet zomaar elke Frans-Canadees: ‘Als hij langer wordt dan één meter zestig, kan hij nooit meer een voyageur worden. In de kano’s is geen ruimte voor de benen van mensen van deze lengte. Maar als hij stopt met groeien voor de één meter zestig en ook nog een goede stem heeft…dan vindt men dat hij onder een goed gesternte is geboren.’ De ritmsiche liederen van de voyageurs verlichtten hun ploeteren: wie een goede stem had, kon wat extra verdienen.