21 april 2020 Tom Barkhuysen Vooraf
De positieve kanten van de beoogde nieuwe regeling ten spijt, wat vooral opvalt is dat de minister – ondanks herhaalde verzoeken (onder meer van de stichting Civic, met reactie van de minister te vinden op www.stichtingcivic.nl, waarbij auteur dezes betrokken is) – niet bereid blijkt om de gedupeerden van de huidige disfunctionerende regeling te hulp te schieten. Het gaat daarbij om een substantiële groep personen die tussen 2013 en 2021 inburgeringsplichtig (zijn ge)worden, waarbij de laatst binnengekomen zelfs tot maximaal 2026 met de gevolgen van het ondermaatse huidige stelsel kunnen worden geconfronteerd.
Van een behoorlijk handelende overheid mag een andere houding worden verwacht. Parallellen met de recente Toeslagenaffaire dringen zich op en ook daar is er uiteindelijk terecht voor gekozen om gedupeerden van slecht overheidshandelen tegemoet te komen. Er moet mede gelet daarop beleid worden geformuleerd voor het afzien, schrappen of matigen van boetes ten aanzien van inburgeraars die geen of weinig verwijt treft. Voorkomen moet worden dat de rechter moet ingrijpen (zoals in ECLI:NL:RVS:2019:119). Idealiter geldt dit beleid op verzoek overigens ook voor die gevallen waarin er al onherroepelijke, maar niet door een rechter getoetste boetebesluiten liggen. Daarnaast moet voor de schulden een oplossing worden gevonden. Voor de hand ligt het (deels) kwijtschelden daarvan afhankelijk van de mate waarin het disfunctioneren van het stelsel heeft bijgedragen aan het niet voldoen aan de inburgeringseisen. Dit soort schulden staat namelijk juist in de weg aan succesvolle inburgering. Zeker in de huidige coronacrisistijd.