Net als bij de meeste andere zoogdieren is het aantal pigmentkleuren bij de kat maar zeer beperkt: er is melanine in twee vormen: het eumelanine, dat zorgt voor de kleuren zwart en bruin (chocolate, cinnamon) en het phaeo-melanine dat zorgt voor de kleuren van roodbruin tot bleek-oranje, en we kennen het haemoglobine, de kleurstof van de rode bloed-lichaampjes, zorgt voor de roze kleur van de slijmvliezen en de delen van de huid die geen melanine bevatten.
Bij de productie van beide soorten melanine en bij de verdeling van de pigmenten over de vachtdelen zijn veel genenparen betrokken (minstens tien, maar waarschijnlijk meer). Daarnaast bepalen allerlei genenparen de lengte en structuur van het haar en de vacht. Samen bepalen zij de fenotypische expressie die we de ‘kleur’ van de kat noemen. Voor een beperkt aantal kleurgenen is op dit moment een DNA-test beschikbaar.
De uitbreiding van eumelanine in de vacht wordt door het agouti locus, het A-locus geregeld. Dieren met tenminste één A-allel (AA-dieren of Aa-dieren) laten het ‘normale’ tabby-patroon in hun vacht zien.
Met ‘normaal’ wordt hier bedoeld: ‘zoals bepaald door de andere kleurgenen’. Het dominante (wildvorm) A-allel zorgt er voor dat de haartoppen eumelanine bevatten terwijl de kleur van de basis van de haren door het phaeo-melanine wordt bepaald. Doordat de hoeveelheid eumelanine niet overal in de vacht hetzelfde is, ontstaat het tabby-patroon.
Dieren die homozygoot zijn voor het recessieve (‘non-agouti’ of ‘hypermelanistisch’) a-allel (aa-dieren) hebben geen tabby-patroon. Over de hele lengte van hun haren wordt de kleur door eumelanine bepaald.
De vacht wordt egaal gekleurd, we noemen dat ‘self’ of ‘solid’. Het non-agouti genotype maskeert het tabby-patroon ofschoon we bij een deel van de katten nog een zogenaamd ‘ghost’ patroon kunnen zien (‘ghost pattern’ of ‘ghost striping’ genoemd).