Daarom is tijd ook onlosmakelijk verbonden met sterfelijkheid. Want als we niet sterfelijk zouden zijn in ons aardse bestaan zouden we geen tijdsdruk voelen en zou het idee tijd betekenisloos worden. Wat is immers de betekenis van ‘morgen’ als er altijd weer een volgende morgen zal zijn? Het gezegde ‘stel niet uit tot morgen wat ge vandaag kunt doen’ verliest z’n inhoud als je altijd iets kunt uitstellen tot morgen, steeds maar weer, zonder gevolgen. Als de scheppende kracht in dit universum zou willen dat we dingen ondernemen, zou het precies doen wat het dus ook gedaan heeft: het toevoegen van een economische component aan ons leven door ons sterfelijk te maken in ons aardse bestaan en door ons tijd te schenken als een instrument waarmee we onze vorderingen kunnen meten in relatie tot wat we willen bereiken.
Op aarde zouden we onszelf dus beter kunnen omschrijven als menselijke doeners dan als menselijke wezens (wezen hier bedoeld als ‘het zijnde’ of ‘dat wat is’). Want een menselijke doener (in de betekenis van een denkende , een uitvoerende, een sensitieve, een gevoelsmens en een creatieve mens) moet zich rekenschap geven van de beperkingen van tijd, terwijl de term menselijk wezen suggereert dat deze mens reeds is wat hij/zij is. Nu zijn er heel wat religieuze bewegingen die ons vertellen wat we in ons aardse bestaan moeten doen om na onze dood de onsterfelijkheid te bereiken. De boeddhistische leer draagt uit dat men zich moet bevrijden van de drang om iets te willen in dit leven. Op die manier wordt tijd betekenisloos gemaakt in een poging zich al op aarde voortijdig te voegen bij ‘hen voor wie tijd geen betekenis heeft’ – de onsterfelijken. De christelijke en islamitische weg leren dat het belangrijk is om goede daden te verrichten en dat men daarvoor beloond wordt met een leven in het rijk der hemelen.