De psalmen 32 en 51 spelen met deze woorden en hebben, naast andere teksten, grote invloed gehad in de joodse en de christelijke spiritualiteit. Het zijn boetepsalmen.
‘Mijn zonde maakte ik U bekend, mijn ongerechtigheid bedekte ik niet.’ (Psalm 32:5, Herziene Statenvertaling)
Individuele schuld en collectieve schuld worden altijd op elkaar betrokken. Er zijn geen aparte woorden om deze te onderscheiden. Je bent zelf verantwoordelijk voor je daden, en je daden hebben gevolgen voor de gemeenschap waartoe je behoort. De gemeenschap kan op haar beurt in de bres springen voor jouw misstappen en deze voor God brengen. In het Oude Testament gebeurt dit bijvoorbeeld door de offerpraktijk in de tempel. De zonde van de mensen zetelt in hun hart, dat bijbels gezien voor de menselijke wil staat. De Ene doorgrondt het hart, toetst de nieren.
Een beentjelichter is het hart, meer dan alles, ongeneselijk is het,- wie kan het kennen? (Jeremia 17:9, Naardense Bijbel)
In het Nieuwe Testament zijn de woorden zonde (hamartia) en schuld (Grieks: ofeilèma) vrijwel synoniem. Toch is er een accentverschil. Zonde is vooral een misstap en vergrijp tegen God. Schuld is onlosmakelijk verbonden met verplichtingen die mensen onderling hebben: economisch, sociaal, moreel. Schuld betekent dat je iets aan iemand verplicht bent, verschuldigd bent; er wordt een tegenprestatie van je verlangd. Schuld is de consequentie van de zonde. In het Onze Vader komt dit samen: