De vacuümschakelaar is zeer succesvol. Door zijn prijsniveau en onderhoudsvriendelijkheid verdringt hij de vroeger veel goedkopere lastscheider met hoogspanningszekeringen. De vacuümschakelaar wordt nu vooral toegepast in middenspanningsnetten, maar het ziet ernaar uit, dat hij in de toekomst ook bij hogere en bij lagere spanningen toegepast zal worden.
De zoektocht naar het ideale diëlektricum voor schakelaars leidde via stoffen als tetrachloorkoolstof en pentachloorethaan in 1938 tot een patent van Vitaly Gross (voor AEG) voor het gebruik van zwavelhexafluoride als schakelmedium.
SF6 heeft goede isolerende eigen-schappen. De doorslagspanning is tot driemaal hoger dan lucht en (onder druk) hoger dan die van olie. Bovendien heeft de lichtboog voor dezelfde stroomsterkte een kleinere doorsnede, waardoor de boogwarmte sneller afgevoerd wordt. Het herstel van de doorslagvastheid tenslotte, is sneller dankzij van de uitgesproken elektronegativiteit van SF6.
SF6 heeft grote moleculen. Het wordt ook gebruikt in tennisballen en in de zolen van Nike's Air Jordans. Kwade tongen beweren, dat vroeger monteurs van een zeker kortsluitlaboratorium er graag hun autobanden mee vulden.
In 1951 kreeg Westinghouse patent voor de eerste SF6-schakelaar. Kort daarop kwamen de eerste SF6-vermogensschakelaars op de markt. In eerste instantie werkten die met dubbeldruktechniek, waarbij het gas onder hoge druk wordt bewaard, en expandeert in een lagedrukvat. Door de benodigde compressoren was dit geen ideale oplossing.
Pas met de komst van de puffer begon in 1957 SF6 aan zijn zegetocht. Een pufferschakelaar bouwt pas druk als hij werkt: bij het openen beweegt het schakelcontact met de pufferkamer naar beneden, waardoor de druk in de pufferkamer toeneemt. Net na de contactscheiding van de afbrandcontacten stroomt het gas met kracht langs de lichtboog, die dooft bij de eerstvolgende nuldoorgang.
SF6 heeft niet louter voordelen: bij het onderbreken van de lichtboog ontstaan giftige bijproducten. SF6 is bovendien een zeer sterk broeikasgas, al is de hoeveelheid die jaarlijks ontsnapt zo gering, dat de bijdrage aan het broeikaseffect kleiner is dan 0,1 procent. Toch vult Nike de zolen van de Air Max inmiddels met stikstof.
Nederlandse bedrijven liepen van oudsher voorop in de ontwikkeling van gesloten schakelinstallaties. Ons land had en heeft nou eenmaal weinig ruimte voor grote openluchtinstallaties.
Hazemeijer verwierf in 1922 een licentie van het Engelse Reyrolle voor het vervaardigen van gesloten schakel-materiaal voor hoogspanning. Odink & Koenderink uit Haaksbergen bouwde voor de oorlog gesloten hoogspanningssystemen. Bij Coq in Utrecht maakte oprichter H.A. Hidde Nijland (H.A.H.N. = coq) zich er sterk voor. In 1922 bracht hij geheel gesloten hoogspanningsschakelmateriaal op de markt. Vooruitlopend op de komst van koppelnetten werkte Coq tijdens de oorlog zelfs aan gesloten schakelinstallaties voor 150 kV, waarvan de eerste in 1958 voor de Provinciale Limburgse Elektriciteits-Maatschappij in Lutterade werd geplaatst.
Hierop volgt een hele reeks gesloten systemen: eerst de 100 kV Bisep met dubbeldruk luchtschakelaars en de 380 kV Bisep met dubbeldruk SF6 voor het onderstation bij de centrale op de Maasvlakte (deze installatie was te groot voor het hoogspanningslab van KEMA). Daarna de Trisep – drie fasen in één omhulling – met SF6-pufferschakelaars voor 150 kV. De volgende was de L-SEP, weer een puffer, maar dan voor 50 kV, ontwikkeld op dringend verzoek van de heer Antal van het Provinciaal Elektriciteitsbedrijf van Noord-Holland, die wel eens van zijn olieschakelaars afwilde. De eerste werd in 1985 opgesteld in het 50 kV onderstation Schiphol-Oost. Later kwam er nog een versie van de L-SEP, opgevoerd naar 150 kV.
Inmiddels was Coq al lang (1969) opgegaan in het 'grote' Holec, bestaande uit het 'kleine' Holec (Hazemeyer, Heemaf, en Smit Slikkerveer) plus Smit Nijmegen (EMF Dordt, Coq Utrecht, AFO Hattem en Olthof Ede). Op zijn beurt kwam Holec in 1989 weer in handen van Joep van den Nieuwenhuyzens Begemann Groep.
Na de ontmanteling van Begemann werd er – toen onder de vlag van Elin – nog één 'sep' ontwikkeld: de E-SEP. Helaas is deze gesloten schakelinstallatie nooit op de markt gekomen, en kwam er een eind aan een mooie traditie.

Met de Interprovinciale Digitale Agenda creëren provincies bewustzijn bij de eigen werknemers en kunnen zij groeien in hun rol als informatiemakelaar. ‘Alles wat wij produceren aan informatie, behoort de burger toe.’