Ik heb jarenlang mijn partner verzorgd, die chronisch ziek was en lichamelijk gehandicapt. Ik was fulltime mantelzorger. Een aantal jaren geleden overleed ze. Bijna dagelijks, zeker de laatste jaren, kwam de huisarts over de vloer. In de weekenden en 's-avonds regelmatig de dienstdoende huisarts. Alle huisartsen uit de stad zijn wel eens bij ons geweest.
Ik kan me niet herinneren dat ook maar één van hen eens aan mij vroeg hoe het met mij ging. of ik het nog wel redde, of ze iets voor mij konden doen en dergelijke.
Mijn partner kreeg een indicatie voor Kortdurend Verblijf, mede met de bedoeling dat ik wat ontlast zou worden. Het regelen van dat Kortdurend Verblijf mislukte. Geen huisarts, die insprong om het voor elkaar te maken.
Een jaar na het overlijden, kwam ik een huisarts tegen die ook meerdere keren bij ons geweest was. Hij sprak mij aan en vroeg: "Hoe heeft u dat al die jaren gered? Hoe heeft u dat voor elkaar gekregen?"
Tsja, ik wist op dat moment niet goed hoe ik me voelde, kwaad of verdrietig of allebei tegelijk.
Huisartsen zouden meer oog moeten hebben voor de mantelzorger en niet alleen de patiënt, want voor je het weet wordt de mantelzorger ook patiënt.
Jaitse.
Wat een goede brief, Jaitse. Dank je wel.
Huisartsen zijn druk en ze zien zich ook in eerste instantie als de arts voor degene die ziek is dus niet voor de mantelzorger.
Maar je slaat wel de spijker op de kop, Jaitse.
Huisartsen zien in een vroeg stadium van langdurige zorg al de mantelzorger. Zij kunnen veel problemen voorkomen door dan al een signalerende funktie uit te voeren.
De Landelijke Huisartsenvereniging (LHV) heeft samen met Mezzo en het Expertisecentrum Mantelzorg eind 2011 een zogenaamde Toolkit Mantelzorg in de huisartspraktijk uitgegeven. Daaraan zal meer aandacht besteed moeten worden in de komende jaren.