MaYaN | Music Credo webzine
MaYaN – Quaterpast
10/05/2011 Music Credo Webzine	1 comment
genre: Symhponic Progressive Metal
MaYaN is de nieuwe muzikale uitlaatklep van Mark Jansen bekend als gitarist en zanger bij Epica. Samen met Jack Driessen (ex-After Forever) en Frank Schiphorst brengt hij eind mei debuutalbum 'Quarterpast' uit.
Het begon in de eerste instantie als een project, maar met de komst van drummer Ariën van Weesenbeek (Epica), gitarist Isaac Delahaye (Epica) en bassist Jeroen Paul Thesseling (Pestilence – na opnames vervangen door Rob van der Loo), wordt MaYaN omgedoopt tot een band.
'Quaterpast' begint meteen erg sterk met een snoerharde muur van zware drum en bas en toetsen erdoor verweven voor het symfonische element. Samen met de puike grunts van Jansen zet dit meteen de toon. Het nummer: 'Symphony of Agression' doet zijn naam zeker eer aan! Er zitten veel overgangen in en met bijna acht minuten is het lekker lang. De vrouwelijk vocalen van Simone Simons (Epica) en Floor Jansen (ReVamp, Ex-After Forever)staan als een huis.
Het nummer eindigt met een intrigerende gitaarriff aansluitend op 'Mainstay of Society'. Dit nummer heeft een folk aandoende melodie, een koor en de prachtige vocalen van Simone Simons naast de grunts van Mark Jansen. Het zou bijna een Epica nummer kunnen zijn, ware het niet dat het harder en sneller is! Dit is wel een stuk toegankelijker dan zijn voorganger. Tegen het eind zit nog een heerlijke gitaarsolo op hoge versnelling.
Verrassend genoeg is de titelsong een amper twee minuut durend nummer met veel filmische elementen. Het bevat koren, zachte piano en sferische arrangementen. Opvolger 'Course of Life' heeft wederom een gitaarritme waar lekker op te headbangen valt. Dit nummer introduceert de cleane zang van Henning Basse (Sons of Seasons) op dit album. Samen met de grunts en erg onheilspellende screams vormt dit een mooie volle combi.
Ook de rockstem van Floor Jansen pakt wederom goed uit! Opvallend is dat de vele verschillende stemmen er niet voor zorgen dat het rommelig wordt, maar juist voor balans zorgen. Het nummer eindigt met een pianosolo die 'The Savage Massacre' lijkt in te leiden. Als het nummer echter begint blijkt de piano naar de achtergrond verdreven te zijn om plaats te maken voor harde drums, snelle gitaren en snoerharde grunts.
Dit nummer staat in de allerhoogste versnelling en is daarom wat lastig te vatten. Het refrein, met cleane zang, komt dan ook wat plotseling elke keer. Verrassend is ook de opera zang van nieuwkomer Laura Macrí. Wat een vondst! Haar zang geeft extra dimensie aan het nummer, een dramatische noot.
'Essenza di Te' sluit hier prachtig op aan. Het bevat rustige, meeslepende arrangementen en de kippenvel zang van Macrí. Dit is een rustpunt in al het gitaargeweld. 'Bite the Bullet' is er daarentegen weer een voor de fans van het hardere werk. Het is snel maar door de violen toch melodisch. De cleane mannelijke zang en ritmische gitaren zorgen voor een pakkende sfeer. De geweldige vrouwelijke vocalen en gitaarsolo zorgen voor dynamiek. Kortom: het nummer is een fijne combi van al het beste wat dit album te bieden heeft.
'War on Terror' start met een verrassend uptempo arrangement dat me aan een wals doet denken. Daarna gaat de band uiteraard weer in de hoogste versnelling. Tijdens het refrein staan de toetsen meer op de voorgrond, waardoor het geheel minder zwaar klinkt. Het nummer wisselt tegen het eind tussen een muur van snelle gitaar, drum, bas en grunts en wat zachtere (doch opzwepende) arrangementen, een pakkend geheel.
Na al dit metalgeweld is 'Tithe' weer even een rustpunt. Het nummer bevat een rustige piano melodie, wat in het verlengde ligt van de beginmelodie van 'War on Terror'. Afsluiter 'Sinner's Last Retreat' zorgt ervoor dat je meteen weer op het puntje van je stoel zit door een opzwepend koor en stevige gitaren.
Hier wordt merkbaar alles uit de kast gehaald: de grunts, gitaren, drum en arrangementen lijken harder dan voorheen. De cleane zang van Basse en Simons past prima tussen de rest en geeft net wat extra's. Ook de intrigerende gitaarsolo zorgt ervoor dat je blijft luisteren. Het nummer mag dan erg vol zitten, saai wordt het niet.
Dit geldt eigenlijk voor het hele album: er zitten zo ontzettend veel prachtige elementen in, dat het even zal duren voordat je het kan bevatten. Dit zorgt dat je wilt blijven luisteren (waarschijnlijk zal menig repeat knop ingedrukt worden). Alle zangers en zangeressen vullen elkaar prima aan en zijn van sublieme kwaliteit! Dit geldt tevens voor de muzikanten: die bewijzen allen dubbel en dwars hun kwaliteiten. Eigenlijk valt nog maar een ding te zeggen: als je enigszins affiniteit hebt met dit genre, kopen, kopen, kopen!