En de oprichters zijn er trots op dat later in de gemeente-politiek nog wel eens Trias is aangehaald als voorbeeld van een succesformule van samenwerking. Daarbij mag wel worden opgemerkt dat met behulp en onder leiding van wethouder Van Ark onmogelijke dingen werden waar gemaakt. Wat te denken bijv. van de accommodatie. Het lukte niet om de nieuwe tafeltennisvereniging al vanaf haar geboorte in een eigen speelzaal te laten acteren. Als overgangsmaatregel ging de club van start in een gymzaal aan de Schoolstraat in Twello. Voor veel leden – vooral jeugdigen - was dit een erg prettige locatie, want aan de overkant van de weg was een goede snackbar…
Deze prettige eigenschap (een snackbar in de zeer nabije omgeving) gold ook voor het pand, waarin Trias ruim een jaar later als alleengebruiker terecht kon. Trias had in die tijd uiteraard geen cent te makke. De wethouder, waarschijnlijk wel ingeseind door de een of ander, wist dat er een kleuterschool te Teuge beschikbaar kwam. Dat zou voor een schappelijk prijsje verplaatst worden naar een terrein bij het spoor, aan de Oude Rijksstraatweg, achter een vleesverwerkingsbedijf. Die prijs werd opeens een stuk minder schappelijk, toen de kleuterschool zo’n verhuizing (emotioneel?) niet kon verwerken en instortte… Paniek in de tent! Maar ook nu hielp de gemeente de jonge club uit de brand door onder gunstige voorwaarden een lening te verstrekken. Zo kon de oude school toch achter de Robu worden neergezet. Voordat er dan in zo’n gebouw getafeltennist kan worden, moet er wel het een en ander gebeuren. Ook hierbij maakte de club dankbaar gebruik van hulp door gemeente-ambtenaren, vanwege de meer dan goede relaties die Jan Lubbers met de medewerkers van de buitendienst had. Daarnaast was er heel veel zelfwerkzaamheid van de leden. Er was een professioneel draaiboek opgesteld, waarin ieder team geacht werd een aantal taken te verrichten, vooral schilderwerk. Uiteindelijk was het Willem Korderijnk die zo ongeveer in zijn eentje het gehele gebouw vervend rond geweest is (en dat wàren een partij planken). Willem verdient daarvoor alsnog een lintje, aldus de 1e bestuurders bij het nuttigen van hun 1e biertje. Jan Lubbers weet nog een leuke anekdote uit die tijd:
“Er moest natuurlijk een riolering gegraven worden, en dat was een flinke klus, want het gebouw stond een heel eind van de weg af. Toen we daar met een stel flinke kerels in geslaagd waren en de rioolbuizen gelegd waren, kon het nog niet meteen worden aangesloten op het rioleringsnetwerk. Zolang die aansluiting niet gerealiseerd was, mocht er uiteraard niet getoiletteerd worden. Dat was echter lang niet bij iedereen bekend. Je kunt je voorstellen wat er gebeurde toen iemand van de gemeente de aansluiting verrichtte: een gigantische stroom overweldigde hem en nog steeds, ca. 24 jaar na dato, zit er een geurtje aan die man…”.