Leuk verhaal en heb het heel wat keren gezien dat de koeien weer naar buiten gingen, blijft een mooi gezicht. En karnemelk en slagroom zijn ook lekker en een goeie afwisseling voor Joris Driepinter
Erg leuk geschreven. Ik had even de indruk dat jij net zo gek doet in de lente als die koeien. Behalve dan natuurlijk dat uitdagen van mannen aan de andere kant van de sloot. Dat doe jij niet. Maar ik geloof wel dat jij af en toe karnemelk serveert en beslist van de slagroom bent. Want die presenteer je ook vaak op je verhaaltjes. Echte toetjes, dat zijn het.
@ Plato: heremijntijd, ligt het er zo duimendik bovenop dat ik niet flirt met mannen aan de andere kant van de sloot? Je hebt nog gelijk ook: ik ben uitermate degelijk saai. Vandaar die behoefte aan karnemelk en slagroom 😉
🙂 heerlijk om te lezen mirjam, dat heb ik dit jaar gemist, da’s een zo gelukzalig moment om mee te maken hé, die koeien zijn zó blij…..
wat ee heerlijk verhaal Ze zegen het hierboven al. Meeslepend beeldend beschreven, helemaal ingeleefd in de koe. De foto maakt het helemaal af. Ik houd wel van kanemelk en slagroom, maar niet samen!
Je hebt je aardig ingeleefd in het fenomeen koe. Het is inderdaad een feestelijk gezicht al die springende koeien die de wei weer op gaan. Daar wordt zelfs een mens vrolijk van.
Mirjam, je nam me even mee naar “ons Fries raspaardje”, Pauline, ze is zelf nog zo dartel en speels als een jong kalfje wat voor het eerst rondhuppelt in de wei.
Ze woont nu met haar “friese boer” samen en ik zie haar daardoor te weinig vanwege de drukte die ze heeft met de koeien.
@ all: de meisjes staan buiten, hoor! Tenminste overdag. ‘s Nachts mogen ze lekker naar binnen, maar dat vinden ze nix erg, want daar wacht de melkmachine en de voerautomaat.
beeldend geschreven zoals altijd en ik zie die hollandse bontekoeien hollen in het groene weiland met sloten tot de einder.
Wat een hartstikke leuk koeienverhaal…! Het is heerlijk voor ze dat het weer voorjaar is en voor ons ook. Ik geniet altijd van de koeien in de wei! Dan krijg ik spontaan zin om ook te huppelen 😉
Even dacht ik dat ik er zelf tussenstond,ik kon de geur zelfs herinneren. Niet die van melk of winden maar van die koeienplas. Zo beeldend heb je een stukje uit het dagdagelijkse leven van kakelbontekoe beschreven. Heel de tijd heb ik zitten glimlachen. Nu kan dat beestje weer naar haar stiertje lonken .De hele zomer lang !
@ Tilde: dankjewel voor je compliment. Ik blijf mijn best doen, al was het alleen maar om jou aan het lachen te krijgen.
Wanneer ik als klein Hulkje het kalfje buiten moest zetten van mijn vader, ging ik er gras/skieénd achteraan ! ! !