De wedstrijd tegen Haren was al ver vooruit geregeld, en we zouden met een voltallig team naar Groningen kunnen vertrekken om eens lekker tegen de hekkensluiter uit te kunnen halen. De twee matchpunten zouden voor ons zeer welkom zijn, omdat we daarmee veilig zouden zijn in deze moeilijke groep. Het liep allemaal anders.
In het begin van de week mailde de vader van Jasper me dat Jasper al drieeneenhalve week ziek was en niet zou kunnen spelen. Jammer, maar tegen Haren zou dat geen probleem moeten zijn. Jan den Besten was gaarne bereid om in te vallen. Het was me toen wel al duidelijk uit de reacties dat er geen reserves meer waren. Op vrijdagavond kreeg ik eindelijk Wietze te pakken, en hij voelde zich veel te moe om te kunnen spelen. Na enige overredingskracht was hij toch bereid om mee te gaan. Hij zou vroeg gaan slapen om iets aan zijn vermoeidheid te kunnen doen. Lees verder…