Op mijn blog heb ik het niet zo heel vaak over mijn werk in het onderwijs. Ooit begon mijn blog natuurlijk als beauty blog, maar dat is het eigenlijk al jaren niet meer. Het is nu gewoon mijn persoonlijke stukje internet, waar ik alles kan plaatsen wat ik zou willen.
Vanavond kwam ik thuis van het werk. Eigenlijk heel moe, te moe.. Het is een hectische periode op het moment op mijn werk. Er zijn een aantal collega’s ziek en op dit moment is er geen opvang georganiseerd, waardoor er heel veel werk op mijn schouder en die van mijn collega’s terecht komt. En vandaag was een beetje de druppel. Ik zit niet in een burn-out, maar de hoeveelheid werk is even niet reëel in de tijd die ik heb. Mijn prioriteitenlijstje is allemaal even belangrijk, alles heeft een hoge prioriteit en dat lukt niet alleen. Dat hoeft niet alleen, maar ik merk dat hulp vragen zo af en toe een grote uitdaging voor mij is.
En dan kom ik thuis, ik pak mijn stapel met spullen van vanmiddag van de lessen die ik gegeven heb en begin dit een beetje te sorteren.
Het is deze week de laatste lesweek van de eerste periode en dan vind ik het altijd leuk om even te evalueren met de studenten. Gewoon omdat ik het leuk en belangrijk vind om te horen wat ze van mijn lessen vonden de afgelopen weken. De les communicatie die ik vanmiddag gaf, zat bomvol. Ik moest nog wat theorie van de vorige les behandelen en de werkvorm nam iets meer tijd in beslag. Dat is prima, want de studenten deden leuk mee en hebben van deze werkvorm wel veel geleerd (zo leek het in ieder geval, haha)
Ik heb nu pas tijd om die evaluatie briefjes door te nemen. Met een glimlach op mijn gezicht lees ik de reacties die ze opgeschreven hebben. “we hebben veel geleerd”, “fijn dat je zo betrokken bent”, “ik snap nu veel meer over rollen en op welke manier je een vergadering moet voeren” “je lessen waren interessant”
Docent zijn lijkt me heel bijzonder! Zelf geen ik een basisschoolkindje bijles, wat ik ontzettend leuk vind. Het is zulk dankbaar werk!