Emily Dickinson schreef in haar gedicht I felt a funeral in my brain dat haar waanzin haar meest goddelijke zintuig was. Het liet haar schrijven over de meest diepe ontberingen, die ze ook voelde.
Iets wat je over Emily Dickinson moet begrijpen was dat ze, net als veel andere mensen, niet leed aan één enkele psychologische aandoening. Er is bewijs dat ze leed aan vele andere soorten problemen, zoals migraine.
Bepaalde deskundigen op het gebied van het werk van Emily Dickinson suggereren een bepaald idee. Volgens hen was de keuze om zich te isoleren van de wereld en zich af te zonderen in haar kamer een manier om zich beter op haar werk te concentreren.
In de eerste plaats was haar afzondering absoluut. Ze heeft nooit bezoek ontvangen of haar familie gezien, ondanks dat die in hetzelfde huis woonde.
Ze communiceerde het liefst van achter haar deur met haar broers en neefjes, wanneer dat maar mogelijk was.
Moderne artsen vertelden haar familie dat Emily leed aan een zeldzame ziekte die ze zenuwinzinking noemden. Tegenwoordig koppelen de meeste psychiaters deze symptomen aan een sociale angststoornis en ernstige agorafobie.
In haar boek Wider than the sky: Essays and meditations on the healing power of Emily Dickinson vertelt Cindy MacKenzie over hoe Dickinson haar ziekte met behulp van gedichten onder controle heeft weten te houden.