In Oost-Vlaanderen moeten bomen op minstens 3 meter van de as van weg aangeplant worden, voor onverharde wegen is dat zelfs op minstens 5 meter. In Antwerpen geldt dan weer dat bomen op minstens 1,5 meter vanaf de boord van de weg of vanaf de bovenbuitenkant van de gracht moeten geplant worden.
De reglementeringen verschillen van provincie tot provincie maar uiteindelijk komen ze allemaal op hetzelfde neer. Door het bepalen van een minimale plantafstand beschermt de wet de buurtweg tegen het dichtgroeien van een weg.
Als een weg toch dichtgegroeid is, dan moet de gemeente degene die de aanplantingen deed aanmanen om ze te verwijderen of te verplaatsen. De gemeente kan deze aangelande of eigenaar daartoe verplichten op basis van het provinciaal reglement op de buurtwegen. Geeft deze aangelande of eigenaar geen gevolg aan de aanmaning, dan is de gemeente zelf verantwoordelijk om de doorgang vrij te maken. Ze kan de kosten hiervoor verhalen op de eigenaar of aangelande.
De provinciale wet op de buurtwegen van elke provincie kan je raadplegen op >>> deze pagina van de Trage-Wegen-Lijn.
Deze zomer publiceerde Trage Wegen vzw een gloednieuw: Wegwijs in de trage wegen. Het boek kwam tot stand in het kader van het gelijknamige Limburgse plattelandsproject. Het is het verhaal van de zoektocht naar extra instrumenten om trage wegen nog meer op de gemeentelijke kaart te zetten. En van de veelzijdige rol die ze spelen op het platteland, in de stad, én in de overgangszone ervan.