Ik leef in een wereld die ik niet ken - Marjolijn Markus - 9789078905998 - Ebook - AKO
/ Ik leef in een wereld die ik niet ken - Marjolijn Markus
240 pagina's | Brouwerij Uitgeverij de | december 2017
Waar Heleen van Rooijen een mooie documentaire over heeft gemaakt en Hugo Borst inmiddels twee boeken heeft uitgebracht over zijn moeder met dementie, weet Marjolijn Markus (als beginnend auteur) mij echt diep te raken. Ze beschrijft in haar boek het ziekteproces van haar vader 'Koos', maar stelt hierin ook de kwaliteit van de gezondheidszorg aan de kaak. Dit kan zij doen omdat ze van twee kanten 'ervaringsdeskundige' is, als verpleegkundige en als mantelzorger. Dit is voor mij een boek dat er echt toe doet! Alle emoties komen in haar boek voorbij en ik lees tussen de regels door dat ze vanuit haar hart schrijft. Op een warme, liefdevolle manier afgewisseld met een vleugje humor, neemt ze je als lezer mee in een voor haar en haar vader moeilijke tijd. Menigeen zou hiervan kunnen leren. Ik snap niet dat er niet nog meer aandacht aan dit boek besteed wordt, dat verdient het. Niet alleen mantelzorgers of mensen die te maken krijgen met dementie, iedereen kan van dit boek en van Marjolijn Markus zelf leren. Gewoon als mens, maar ook als professional. Ik weet niet of ze ooit nog een boek gaat schrijven, stiekem hoop ik dat wel en kan niet wachten.
Dit boek is heel aangrijpend geschreven. Voor mij is een groot deel van het boek heel herkenbaar. Het leest heel gemakkelijk en het liefst zou je het boek in een keer uitlezen. Ik heb het bewust niet gedaan, maar af en toe even laten bezinken. Dit boek is een aanrader voor iedereen die met dementie te maken heeft. Trouwens ook voor iedereen die niet goed weet wat het inhoudt. Een aanrader!
Ik lees niet veel boeken en word hier ook niet snel door geraakt Dit boek heb ik echter in één ruk uitgelezen en het speelt nog steeds door mijn hoofd. Wat een prachtig verhaal. De onvoorwaardelijke liefde voor haar vader en het ziekteproces van Koos, het is allemaal zo mooi en met respect verwoord. Ook heeft ze er wat tips in verwerkt hoe je met dementie zou kunnen omgaan. Ik snap heel goed dat de regiomanager van het verpleeghuis het boek aan alle medewerkers cadeau gedaan heeft, omdat ze hiervan kunnen leren en lezen wat een mantelzorger voor een opname al meegemaakt heeft. Ik denk dat dit boek voor iedereen die met dementie, in welke vorm dan ook, te maken krijgt een aanrader is. Maar ook voor mantelzorgers in het algemeen kan het een steuntje in de rug zijn.
een boek die je wilt lezen
Ik zit erg diep in het boek. De eerste 100 bladzijdes zijn in ruim 2 uur uitgelezen. Ik vlieg er doorheen, maar ik zit ook in een emotionele scheur door de herkenning, de gelijkenis van de dingen die ik zelf gevoeld heb, zoals de machteloosheid en het toeziend oog zijn. Het is al zwaar genoeg om te moeten toekijken, maar om te weten dat het er aan komt en de goede dagen steeds minder worden is mooi, naar ook hartverscheurend. Lees de hele recensie via deze link : https://nakitaslibrary.wordpress.com/2017/03/22/ik-leef-in-een-wereld-die-ik-niet-ken-marjolijn-markus/?preview=true
Een mooi verhaal over dementie en mantelzorg.
Iedereen is weleens vergeetachtig of ongeconcentreerd en dan vragen we ons gekscherend af of we soms aan het dementeren zijn. Maar nu is er dit boek en weet je wel beter. Dit verhaal wordt van heel dichtbij verteld en verschaft veel inzicht in het ziekteproces van een beginnende dementie tot aan de laatste fase. Bovendien is het een mooi verhaal over de band tussen een vader die de ziekte van Alzheimer krijgt en een dochter, die zijn mantelzorger wordt.
Christine De Knijf Recensie: "Ik leef in een wereld die ik niet ken" van Marjolijn Markus Ik heb dit boek gewonnen in ruil voor een recensie. Hier ga ik dan. Het boek gaat over het aftakelings- proces van de vader van de auteur. Hij blijkt dement te zijn en zij zorgt zo goed ze kan voor vader. Na een lange, moeilijke weg krijgt hij eindelijk professionele zorg. Hij wordt opgenomen en gaat in sneltempo achteruit tot hij ook zijn familie niet meer herkent. Het boek eindigt met de dood van haar vader. Wat een heftig, emotioneel en ontroerend portret.Ze schrijft heel sereen en schaamt zich niet haar gevoelens voor haar vader te tonen. Op elke pagina spat, de liefde en het verdriet van de auteur, af. Ze houdt niks achter, het aftakelings- proces van vader wordt tot in de details beschreven, de rauwe werkelijkheid. Tijdens het lezen, leefde ik enorm mee. Ik heb zelf 10 jaar op een gesloten afdeling voor zwaar dementerenden. Hoe de dochter voor haar vader zorgt, is zo mooi om te lezen, het is prachtig beschreven. Bij het laatste hoofdstuk, toen vader zo erg aftakelde en zwaar dementeeerde, heb ik gehuild iets wat me normaal nooit overkomt. Zelfs het sterven en daarna de crematie van vader is zo prachtig geschreven dat mijn ogen wederom niet droog bleven. Ik heb al vele boeken over dementie gelezen maar dit boek is zo liefde- en rescpectvol geschreven dat voor mij dit boek er met vlag en wimpel boven uitsteekt. Christine De Knijf 2februarie 2017
Zoals verwacht, was dit een heftig verhaal, met mooie, maar ook schrijnende anekdotes. Mijn pake (Fries voor opa) was ook dement, ik heb hem bijna niet anders gekend. Ik herken dan ook veel in het verhaal van Marjolijn. Simpel, rauw en confronterend, maar dat is ook precies zoals het is. Met respect voor iedereen die betrokken is, schrijft ze haar ervaring van zich af. Ze legt de vinger op de zere plek, door bijvoorbeeld een situatie in het ziekenhuis te beschrijven. Marjolijn heeft ons een prachtig inkijkje in haar eigen leven en dat van Koos gegeven, maar ook in dat van (familie van) dementerenden in het algemeen. Een ontroerend, pijnlijk, maar tegelijk ook prachtig persoonlijk verhaal. Daarom krijgt Ik leef in een wereld die ik niet ken 4**** van mij.
Er verschijnen regelmatig romans over dementie. De voorbije jaren las ik onder meer Still Alice (Lisa Genova), Elizabeth is missing (Emma Healy) en Boek voor mijn dochters (Rowan Coleman). In deze boeken wordt dementie vanuit het perspectief van een fictieve hoofdpersoon gezien. Het verlies van controle en de verwardheid worden tegen de normaliteit van de levens rondom de hoofdpersoon geplaatst, wat een bevreemdend en enigszins angstaanjagend beeld van een nieuwe werkelijkheid oplevert. In Ik leef in een wereld die ik niet ken wordt de thematiek bekeken vanuit het standpunt van de dochter van een dementerende ouder. Marjolijn Markus (1961) schrijft over haar eigen ervaringen met haar vader en over haar strijd om hem een waardig bestaan te geven. Marjolijn Markus heeft een toegankelijk verhaal geschreven waarin moeilijke situaties niet ontweken worden, zonder daarbij voorbij te gaan aan de mooie herinneringen en de liefdevolle band met haar vader. Haar dubbele rol als dochter én mantelzorger levert een genuanceerd verhaal op dat mensen die met dementie in aanraking komen een hart onder de riem kan steken. Mijn volledige recensie lees je hier: https://www.hebban.nl/spot/smakelijk-lezen/nieuws/mantelzorg-en-dementie-ik-leef-in-een-wereld-die-ik-niet-ken-marjolijn-markus
Een boek dat emoties oproept
Koos Markus is een energieke man van 78 jaar en nog steeds werkzaam als accountant, wanneer er bij hem signalen zijn van vergeetachtigheid en onzekerheid in het verkeer. Zelf zegt hij dat hij de gevolgen van het ouder worden onder ogen ziet. Hij stopt met werken en doet zijn auto van de hand. Dan blijkt er sprake te zijn van Alzheimer. Naarmate de gevolgen van de dementie meer zichtbaar gaan worden, wordt ook de zorg die Marjolijn aan haar vader besteed meer uitgebreid. Ze wordt mantelzorger van haar vader en weet de zorg voor haar vader goed te coördineren. Ze houdt het netwerk van haar vader via mail op de hoogte van de ontwikkelingen en het verloop van de ziekte van haar vader. "Natuurlijk ben ik voor de uitslagen bij hem, hij is mijn alles. Ik heb een geweldige vader en hij is nog steeds mijn voorbeeld. Nu lijkt het misschien of ik ineens hele gesprekken met hem heb, maar helaas is dat niet zo. Dit zijn de ''heldere'' momenten, bij de andere momenten probeer ik het zo te verwoorden: mijn vader is verdwaald." Marjolijn beschrijft op een fijne en respectvolle manier over alle hulp en goede zorg die ze vanuit de professionals heeft ervaren. Toch heeft ze niet geschroomd om op een integere wijze ook te schrijven over dingen die er wél mis zijn gegaan in de coördinatie en de zorg. Het benadrukt het belang van de mantelzorger; de onmisbare coördinator tussen de diverse disciplines en natuurlijk de zieke zelf. Een boek wat veel verduidelijking geeft. Een boek dat emoties oproept.
MIJN MENING OVER DE INHOUD: Als ik het boek in de winkel zou zien liggen zou het meteen mijn aandacht trekken qua cover en titel. Het maakt nieuwsgierig. Zou mij meteen afvragen: welke betekenis heeft deze titel, wat gaat er achter schuil en waarom deze foto. Het is een waargebeurd verhaal vertelt door dochter Marjolijn in 25 korte hoofdstukken. Er dialogen beschreven tussen Marjolijn en haar vader Koos die vaak zeer ontroerend zijn. Vlotte en prettige schrijfstijl. Het is zeker geen opsomming van, maar een realistisch prachtig verwoord verhaal over de schrijnende situatie waarin Koos terecht komt. Het verhaal neemt je mee in de mallemolen van de zorg. Waar je overal tegenaan loopt als mantelzorger, wat er bij komt kijken, verwacht en verlangd wordt. Assertiviteit, doorzettingsvermogen, geduld en enige kennis heb je dan heel hard nodig. Alle emoties passeren de revue in dit boek. En iedereen en zeker Marjolijn wordt heen en weer geslingerd: verstand of gevoel? Ze weet dit op een voortreffelijke manier te combineren. Zeer liefdevol, doortastend, creatief, met humor, maar vooral met veel warmte, geduld en begrip voor haar vader. Dit boek is zeer toegankelijk en vanuit Marjolijn haar gevoel en hart geschreven waarbij ze geen enkele emotie/ situatie uit de weg gaat. Een aanrader voor iedereen die met dementie te maken heeft/ krijgt.