Vanuit Proud2Bme vinden we het belangrijk om de mensen die hersteld zijn van een eetstoornis wat vaker onder de aandacht te brengen. Niet alleen omdat we het mateloos moedig vinden dat ze hun angsten zijn aangegaan en hebben overwonnen, maar ook in de hoop hiermee jou te inspireren en nét dat beetje meer hoop te geven... Vandaag interviewen we Lisanne. Lisanne is 24 jaar oud en masterstudent culturele antropologie aan de Universiteit Utrecht. Ze woont samen met haar vriend in een leuk appartement.
In haar vrije tijd is ze vaak aan het trainen voor pole fitness. Daarnaast brengt ze graag een bezoekje aan de bios, kijkt ze Netflix of wandelt in het bos. Lisanne is een echt familiemens en is regelmatig te vinden bij haar ouders, zussen of andere familieleden.
Tijdens mijn eetstoornis was ik nog bezig met mijn bachelor studie en had ik een bijbaan. Hier ging bijna al mijn tijd in zitten. Ik had weinig energie om andere dingen te doen. Op mijn dieptepunt ben ik zelfs gestopt met mijn studie en werk en kon ik niet meer sporten. Zelfs als ik even een wandeling ging maken was ik al na een paar stappen uitgeput. Ik ging niet meer met vrienden weg, omdat dat altijd zou betekenen dat ik iets moest eten of gezellig moest doen, terwijl ik heel ongelukkig was. Op familiefeestjes hield ik me zo veel mogelijk stil, omdat ik er niet over wilde praten. Ook was ik jaloers op al die mensen die wel gewoon samen konden lachen en lekker van eten konden genieten. Ik vond het oneerlijk dat ik daar voor mijn gevoel niet meer bij hoorde. Ik was heel erg ongelukkig.
Als eerste denk ik dat het bij mij voor een groot deel met erfelijkheid te maken heeft. Meerdere naaste familieleden van mij worstelen met een slecht zelfbeeld en eetproblemen. Daarnaast zijn er in het verleden dingen gebeurd die eraan hebben bijgedragen dat ik me nooit goed genoeg heb gevoeld. Ik had het nodig om bijzonder gevonden te worden en ergens in uit te blinken. Dat werd uiteindelijk afvallen.
De sleutel naar mijn herstel bestond eigenlijk uit drie delen. Als eerste wilde ik het heel graag doen voor mijn familie. Zoals ik al zei ben ik echt een familiemens. Het deed mij heel veel pijn dat ik niet meer van de familiefeestjes kon genieten. Ik wilde er zo graag weer onderdeel van zijn en ongestoord kunnen genieten van een verjaardag, waar ik dan ook oprecht kon zeggen: “Het gaat goed met me”. Ook is het mijn grootste droom om ooit zelf een gezin te hebben.