Ik las Hemelvaart van J. Koelemeijer - Een letter meer graag
Hemelvaart staat al een aantal weken in de top 10 van de Bestsellerlijst. Normaal gesproken ben ik niet enorm geïnteresseerd in boeken waar veel over te doen is, maar dit boek liet me niet los. Op elke boekenblog verscheen er een recensie van en elke keer was het weer net zo lovend. Dit boek moest ik lezen.
Ik las het en een lange tijd snapte ik niet waarom iedereen zo positief over dit boek sprak. Waarom had ik dat niet? Het boek pakte me niet. Het was wel mooi geschreven. Het leek alsof elk woord zorgvuldig was gekozen en de manier van schrijven veranderde bij elke emotie. Maar ik kon me niet inleven.
Op een van de laatste avonden, ik had het boek echt bijna uit, viel het voor mij ineens allemaal op z'n plek en begreep ik het boek. Ik vind het moeilijk om dit te omschrijven. Plotseling begreep ik de vragen. Hoe verder te leven? Hoe het verwerken? Het leven gaat maar verder… Waarom heeft iedereen andere herinneringen aan Annette en haar laatste uren? Iedereen gaat maar door en Annette blijft altijd jong.
Toen kwam al snel het einde van het boek en tsja, er zat niet echt een afsluiting in (voor mij). Wat moeilijk eigenlijk. Wanneer sluit je de dood van een naaste af? Kan dat wel?
Zelfs tijdens het schrijven van deze leeservaring merk ik dat ik weer stilval, niet goed weet wat ik over het boek moet zeggen, weer na ga denken over de vragen in het boek. Het is een boek dat je raakt en niet loslaat.
Het gebeurt vaker dat een boek je pas pakt terwijl je al een tijdje aan het lezen bent. Ik ben altijd blij dat ik dan doorgelezen heb en het boek niet weggelegd heb, tot een later tijdstip.
Ik wil dit boek ook nog heel graag een keer lezen, je hoort er inderdaad zulke goede verhalen over! Ik vind het alleen wel jammer dat je pas op het einde alles bij elkaar ziet komen en dat er niet echt een afsluiting is. Ik ben benieuwd wat ik ervan ga vinden!
Ik vind het enorm op een uitzending van Spoorloos lijken.
Ik vond het een mooi boek, eigenlijk het hele boek door wel. Ik was nieuwsgierig naar het verloop van desastreuze avond, naar Judith's eigen gevoelens, en hoe de familie van Annette reageerde. En het was ook op een mooie manier geschreven. Ja, mij lag het wel. :-)
Ik hou wel van dit genre: non-fictie dat als een roman leest door de literaire stijlmiddelen.
Door het onderwerp vond ik dit boek best aangrijpend. Het einde vond ik wat abrupt, alsof de schrijfster het opgeeft. (Hoewel, ze heeft dan wel 'antwoord' op haar belangrijkste vraag.)
Ben het boek nu aan het lezen, ruim over een derde en het intrigeert me wel. De gevoelens, de vragen, de meningen en gebeurtenissen. Ik ben benieuw hoe het verhaal zich ontwikkelt.