Een nieuwe poging - Peter Pellenaars
17 maart 2015 1 april 2020 / blogpost
Vogel­tje, wat klim je hoog schreef ik zater­dag. Zomaar een blogje tus­sen­door over een boom­kle­ver die ik plots zag van­uit mijn stu­deer­ka­mer. Van­daag las ik:
Together they watch a tree cree­per ascend the trunk of an aspen, cur­ling round and round in a helix. "The­re is much com­fort and strenght," Sten­falk muses, "to be found in birds."
[p.165, Ship of The­seus, V.M. Straka]
Alweer ruim een jaar gele­den ben ik hope­loos ver­strikt geraakt in het nieu­we pro­ject van J.J. Abrams, S. genaamd. In gro­te lij­nen komt het er op neer dat S. gevormd wordt door een boek met de titel Ship of The­seus dat geschre­ven zou zijn door V.M. Stra­ka. Het jaar van uit­ga­ve is 1949.
We mogen er gerust van uit gaan dat dit boek nooit bestaan heeft (althans dat is mijn voor­lo­pi­ge con­clu­sie), maar uit­slui­tend is geschre­ven (door Doug Dorst) als basis­on­der­deel voor dit veel­om­vat­ten­de pro­ject. Het boek is (zoge­naamd) voor­zien van een inlei­ding door F.X. Caldei­ra die het manu­script van dit laat­ste werk door V.M. Stra­ka haast bij toe­val in han­den heeft gekre­gen. In deze inlei­ding wordt uit­een­ge­zet dat Stra­ka een suc­ces­vol schrij­ver was maar wiens iden­ti­teit bij slechts wei­ni­gen bekend zou zijn. Caldei­ra geeft aan dat Stra­ka dood zou zijn (ver­moord?) hoe­wel zijn lichaam nooit gevon­den is. Wat natuur­lijk aller­lei vra­gen doet oproepen.
In het pro­ject S. wordt het boek gele­verd als zou het een exem­plaar van de uni­ver­si­teits­bi­bli­o­theek zijn. Er staan stem­pels in van de data waar­op het boek is uit­ge­leend en op de rug is een plak­ker­tje met info hoe het boek is geru­bri­ceerd. Erg authen­tiek allemaal.
En het gaat nog ver­der. Al van­af de eer­ste blad­zij­de (inclu­sief de inlei­ding) wemelt het van de aan­te­ke­nin­gen in de kant­lijn. Ze zijn van een stu­dent (Eric) die obses­sief onder­zoek doet naar V.M. Stra­ka en gro­te twij­fels heeft bij dit laat­ste boek en de rol die Caldei­ra speelt. Blijk­baar leent hij het boek niet om mee te nemen maar leest hij het in de bieb waar hij het op een gehei­me plek bewaard. Daar wordt het gevon­den door een stu­den­te (Jen) die er ver­vol­gens haar eigen aan­te­ke­nin­gen in gaat zet­ten. Op deze manier ont­staat er zelfs een con­ver­sa­tie tus­sen de twee die ver­der gaat dan geklie­der in de kant­lijn. Het boek zit vol met brief­kaar­ten, brief­jes, knip­sels en zelfs een beschre­ven servet.
Pro­ble­ma­tisch is dat het niet mee­valt om te onder­schei­den hoe de com­men­ta­ren in de mar­ge gele­zen moe­ten wor­den. Ze zijn name­lijk niet alle­maal op het­zelf­de tijd­stip geschre­ven. Er zit­ten ver­schil­len­de lagen in, waar­bij de gehan­teer­de kleu­ren wel iets van hou­vast geven maar het toch teveel infor­ma­tie tege­lijk is. Zeker met de ontel­ba­re ver­wij­zin­gen naar ande­re boe­ken of bete­ke­nis­vol­le gebeur­te­nis­sen en een con­stan­te stroom van com­plot­the­o­rie­ën over wie er nu wel of niet ach­ter de iden­ti­teit of dood van Stra­ka zitten.
Ik liep dus na een hon­derd­tal pagina's vast omdat ik alles in één keer wil­de lezen. Daar­door ver­loor ik het overzicht.
Gis­ter­och­tend (ja, ik heb een paar daag­jes vrij) ben ik ech­ter opnieuw begon­nen omdat het boek me blijft fas­ci­ne­ren. Al die tijd heeft het op mijn bureau gele­gen als­of het wist dat het slechts een kwes­tie van tijd was voor­dat ik het weer zou openslaan.
Mijn aan­pak is nu als volgt:
aller­eerst ga ik het ver­haal lezen zoals het door V.M. Stra­ka zou zijn opgetekend;
daar­na ga ik de inlei­ding door Caldei­ra opnieuw bestu­de­ren plus alle voet­no­ten die hij opge­no­men heeft;
als laat­ste ga ik pro­be­ren de aan­te­ke­nin­gen door de twee stu­den­ten te lezen in de tijds­volg­or­de die ik gevon­den heb op de site Thoughts on S.:
Pen­cil – Eric's notes when he was young, befo­re he met Jen.
Green (Eric), red (Jen) – Jen and Eric's rela­ti­ons­hip deepens
Red (Eric), pur­ple (Jen) – Jen and Eric sha­re dee­per details of Stra­ka and each other
Op deze manier moet het me gaan luk­ken. En mocht ik opnieuw in een lees­dip gera­ken dan zijn daar altijd de vogels nog voor 'com­fort and strenght'.