Instortingsgevaar.. – Het is Maan
Instortingsgevaar..
On 8 september 2014 8 september 2014 door Manuela ToninHet is Maan
Er staat "instortingsgevaar" op mijn voorhoofd.
Sinds een tijdje voel ik me vaker futloos.. Ik merk dat ik aan het opbranden ben. Eigenlijk zou ik het daarom tijdelijk wat rustiger aan moeten doen, maar ik weet niet hoe. Ik voel dat ik langzaamaan aan het instorten ben en dat moment moet ik voor zijn! Ik zal dus echt wat meer rust moeten nemen en ik zal moeten gaan luisteren naar mijn gevoel. Ik zal moeten toegeven aan het gemis en aan de pijn en het verdriet, iets wat ik heel moeilijk vind.
Ik droom vaak over mijn vader, over vroeger maar ook over de toekomst. Pas droomde ik dat mijn vader op de bank zat met zijn eerste kleinkind op schoot, iets wat nooit zal gaan gebeuren. Dat doet pijn en vaak word ik dan ook met betraande ogen wakker. Ik merk dat ik moeilijk op gang kan komen na zo'n droom en dat ik dan eigenlijk nergens anders meer aan kan denken. Dit zijn momenten waarop ik eigenlijk moet toegeven aan mijn gevoel, dat besef ik me heel goed. Weg stoppen is alleen zoveel makkelijker.
Ik vraag me wel eens af of de pijn ooit dragelijk word, of het gemis ooit minder word. Want god wat doet het pijn dat ik mijn papa mis! Ik mis hem elke dag, en elke dag een beetje meer!
Lieve papa, ik zal voor altijd je kleine meid blijven!
Ik hou zielsveel van je en is mis je iedere dag!
Papa's grafsteen!
3 gedachtes over "Instortingsgevaar.."
ik vind het heel erg voor je, maar ergens had ik dat wel verwacht. Ik denk dat het normaal en menselijk is dat je na je lang sterk gehouden te hebben, of toch zo sterk mogelijk dat je op een bepaald ogenblik echt heel diep valt. Misschien moet je naar je hart luisteren, misschien naar je verstand, ik weet het ook niet. Maar ik denk (uit mijn ervaring, maar dat is daarom niet bij iedereen zo) dat je inderdaad op een dag instort, dat je "op" bent, verdriet en gemis zijn emoties en die zitten niet in een bodemloos vat, en dan ziet de wereld er heel zwart uit. Achteraf heb ik pas beseft dat dit een deel van het (mijn) rouwproces was. Ik kan niet ontkennen dat ik heel diep zat, wil niks verbloemen, maar beetje bij beetje kon ik mij terug herpakken. Eerst volgde dan precies nog een tijdje een soort schuldgevoel omdat het gemis en verdriet niet meer iedere seconde van de dag en nacht er was, nu weet ik dat ook dat normaal is.
Ik wens je echt heel veel sterkte,
maar ik kan je ook met de hand op het hart beloven dat het eens beter zal worden, zeker weten!
8 september 2014 om 22:13	 Beantwoorden
Hoi Madddox,
Ik ben inderdaad een beetje 'op'. Alles kost me heel veel energie, na een werkdag ben ik ook ontzettend moe en dat was voorheen niet het geval.
Ik probeer toe te geven aan mijn verdriet maar ik merk dat ik dan blokkeer. Dat ik toch (misschien onbewust) mijn verdriet binnenhoud. Ik hoop dat dat binnenkort los komt want nu blijft dat gevoel heel erg hangen!
Ik hoop ook dat het op den duur beter zal worden, maar daar heb ik alle vertrouwen in. Mijn vader missen zal ik altijd maar ik hoop dat ik het ooit een plekje kan geven!
10 september 2014 om 19:42	 Beantwoorden
Dat je hier durft toe te geven dat je op bent en dat het allemaal zo zwaar is, dat is al heel wat! Het beseffen en benoemen van je verdriet is al een grote stap. Eraan durven toegeven, dat is nog moeilijker. Soms misschien een brug te ver.
Voor mij was het toch vaak zo. Dan lag ik in mijn bed en wist ik dat ik moest wenen, uren aan een stuk. Maar dan wou het er niet uitkomen. Iets in mijzelf blokkeerde dan en heel vaak wist ik niet wat mij tegenhield. Beetje bij beetje vloeit het verdriet er dan toch uit. Bij mij is er, tot op vandaag, geen specifieke dag geweest waarop alles er plots 'uitviel'. Misschien komt dat ooit nog, wie zal het zeggen.
Hoe graag ik de toekomst ook zou willen voorspellen, voor mijzelf, voor jou, voor iedereen, het is niet mogelijk. We moeten allemaal dag per dag leven en wat er op ons afkomt omarmen.
En ja, je verdriet en gemis en de verschrikkelijke pijn omarmen, dat is ongelooflijk moeilijk. Ik ben er ook nog niet in geslaagd. Maar ik blijf er, net als jij, op vertrouwen dat er zo'n dag komt. En de pijn die verminderd echt wel, stukje voor stukje, beetje bij beetje.
Als het verdriet een weg naar buiten zoekt, probeer je deur dan op een kier te laten staan. Al gaat het niet plots allemaal weg, een beetje minder verdriet kan vaak al voor heel wat verlichting zorgen. En die verlichting of opluchting kan je weer wat moed en energie geven om de dag door te komen.
Maar als je voelt dat je alles even van je af moet zetten en gewoon rusten, wenen, schreeuwen, … dan moet je dat doen. Doe wat je voelt en voel wat je doet.