“Tijdens deze periode verbleef ik ook bij een Palestijns gezin, dat ik tijdens mijn eerste bezoek aan Zone C had leren kennen. Bij het maken van deze documentaire was het belangrijk om goede contactpersonen te hebben. Mensen die veel van de plaats afweten en respect genieten van de omgeving. Daardoor wordt het makkelijker om toegang te krijgen als buitenlander in bijvoorbeeld een vluchtelingenkamp en vertrouwen mensen je misschien eerder iets toe. Het is logisch dat mensen je peilen en willen weten waar je mee bezig bent. Daarom vond ik het ook belangrijk een paar woorden Arabisch te spreken om vertrouwen te winnen.”
”Mijn documentaire speelt zich af rond de hoofdweg Ramallah-Jeruzalem. Ik toon de plaatsen Al-Ram, Kufr Aqab en de vluchtelingenkampen Qalandia, Al Am-ari en Kaddura. Het is niet allemaal Zone C en elke plaats heeft ook haar eigen structuren en bestuur.”
De Israëlische regering en de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) verdeelden de Westerlijke Jordaanoever bestuurlijk in A-, B- en C-zones door onderteking van het Oslo II akkoord in 1995. De Palestijnse Autoriteit heeft sindsdien het burgerlijk bestuur en de veiligheidstoezicht in handen van Zone A. In Zone B is de Palestijnse Autoriteit verantwoordelijk voor het burgerlijk bestuur en samen met Israël moeten ze toezien op de veiligheid. Zone C omvat ongeveer zestig procent van de Westerlijke Jordaanoever en daar is zowel het burgerlijke als het militaire bestuur volledig in handen van Israël. Schattingen over het Palestijnse inwonersaantal variëren van 187 000 tot 297 000, afhankelijk van wat tot Zone C wordt meegerekend. Het aantal kolonisten verspreid over de gehele Westerlijke Jordaanoever wordt geschat op 550 000.