Het was 21 mei 2011 en ik kwam, terwijl ik opstond en de slaap uit m'n ogen wreef, tot de conclusie dat de wereld nog niet was vergaan. Harreld Camping, Amerikaans Bijbeluitlegger van beroep (hij voorspelde dat de wereld op 21 mei zou worden opgeschrikt met een aardbeving; het begin van het eind der tijden) zat ernaast; 'rekenfoutje,' zo verklaarde hij later.
Tja, dan start je je ochtend toch wel even wat anders, elke seconde voelt dan aan als een cadeautje. Ja, die hele ochtend op de 21e van mei was ik opgelucht, vrolijk en relaxed omdat de toorn van God nog even op zich had laten wachten. Ik genoot met volle teugen van de schaterlachen die mijn kinderen mij toezonden, van de te gekke cd die opstond; Ralph de Jong & Crazy Hearts (nieuwe Stones), en van de goddelijk zittende, net van mijn moeder gekregen, nieuwe kabeltrui. Kortom, ik genoot van het leven zelf. Paulo Coelho, meesterlijk auteur van beroep, zou trots op mij zijn geweest: "Mijn geluk zit in het besef dat ik leef, in dat ik me volledig bewust ben van het hier en nu. Ik hoef dus nooit ergens anders te zijn. De schat ligt daar waar ik ben."
Maar rond half twaalf kwam hier verandering in, ik werd gedwongen om uit mijn 'come fly with me- modus' te komen. Ik moest overgaan tot de orde van de dag, een sms'je van Karel Nijman was hier debet aan. Nijman: 'Ik heb er nog even over nagedacht; het wordt vijfenveertig euri en twee ijzersterke columns." 'Niet te geloven!' dacht ik bij mezelf. 'Waar haalt ie het lef vandaan?' Ik was gepikeerd.
Wat wil nou namelijk het geval: Nijman en ik zijn al sinds 18 mei 2010 in onderhandeling over een handschoen die ik van hem over wil nemen, een Triemstra'tsje. Het vakwerk dat in St. Jacobiparochie is afgeleverd ligt namelijk op misselijkmakende wijze te verpieteren in een tasje in Leeuwarden, en liefhebber als ik ben kan ik dat maar moeilijk verkroppen; materialen dienen gebruikt te worden waarvoor ze gemaakt zijn, en dat geldt zeker voor dit stuk leer. Ik heb de handschoen tijdens de nazit van de Hemelvaartpartij in 2010 aangehad en hij zat me als gegoten, en sindsdien heb ik een band met 't ding. 't Is een beetje als de band die 'Smeagol' had 'met z'n ring', uit de film 'Lord of the rings'. Ja, vele avonden dwaalden mijn gedachten af naar dat bordeaux-bruine handschoentje met die, voor mij, perfecte nap.
Na vele momenten van onderhandeling kreeg ik in Weidum eindelijk het voorstel waarmee ik akkoord kon gaan. De handschoen, my precious, was de mijne, zo zei senseo-Karel, tegen betaling van vijftig euro. 'Deal!' heb ik daarop geantwoord, en dus leek mij daarmee de kous af. Maar niet voor Nijman, die is er op terug gekomen, middels een sms: vijfenveertig euro en twee ijzersterke columns. Een verachtelijk voorstel, mijns inziens. 'Een mooi voorbeeld van je huid zo duur mogelijk verkopen,' zal Nijman's omschrijving zijn, maar dat is, zoals u ook wel weet, kolder.
Maar nu sta ik dus wel voor een duivels dilemma: ga ik die handschoen nog kopen, of niet? Ga ik die handschoen kopen en zwicht ik voor dat asociaal infaam blok dat Nijman mij zet - Nijman impliceert met zijn voorstel immers dat mijn columns maar 2,50 per stuk waard zijn; wat mij natuurlijk tot op het bot beledigt. Een gotspe. Daarbij is het, misschien nog wel belangrijker, ook nog een belediging aan het adres van de literaire kunst - of ga ik staan voor mijn grondbeginselen en koop 'm niet, om een statement te maken.
Nijman misbruikt mijn liefde voor het kaatsen, en dan met name mijn liefde voor die prachtige bordeaux-bruine kaatshandschoen, om zichzelf te verrijken; door mij, tegen een zeer geringe vergoeding, columns te laten schrijven voor zijn, nog te ontwikkelen, website. En omdat ik deze judasstreek herken, mag ik, vind ik, er eigenlijk niet voor zwichten, dan verloochen ik namelijk mezelf teveel. Maar ja, die handschoen, die o-zo-mooie handschoen, waarschijnlijk een garantie voor een prijs op de bond. Dus tja: wat te doen?
Om tot een wijs besluit te komen raadpleeg ik Coelho, de boeken van deze auteur druipen meestentijds over van wijsheid, en dus kan het boek mij wellicht helpen om tot een goed besluit te komen. En op pagina 139 van het boek 'Als een rivier' vind ik inderdaad het wijselijk citaat wat ik nodig ben: 'een mens kan slechts geven wat hij heeft'. En zo is het maar net. Vertaald naar deze situatie geef ik liefde weg en twee columns voor weinig geld, en vertoond Nijman gluiperig en hebberig gedrag. Ik doe het ervoor! Levert mij namelijk en die mooie bordeaux-bruine handschoen op, en volgens mij sta ik door zo te handelen ook aan de goede kant van de moraalladder. En de vijf euro die ik ermee verdien? Die doe ik in de spaarpot van kleine Nijman, om zo papa nog even een lesje te geven ten aanzien van vrijgevigheid.
En Nijman zelf? Tja, ik hoop voor hem dat Harreld Camping wederom een rekenfoutje heeft gemaakt, want volgens deze sympathieke Amerikaan staat de volgende judgement day alweer voor de deur, 21 oktober 2011 om precies te zijn. En gluiperigheid en hebberigheid doen het daarboven, voor zover ik weet als oud CFK-lid, ab-so-luut niet goed.