Als je het écht goed wilt doen, geef je je acteurs de ruimte. Je schenkt ze een minimum aan script, een beperkt aantal locaties en je vraagt ze om dat acterend op te lossen.
De jonge Jake Scott (juist ja, familie van de regisseurs Ridley & Tony, die voor hem de film produceerden) moet zoiets in het hoofd gehad hebben toen hij "Welcome to the Rileys" opzette. Want het verhaal is in twee regels verteld (na dood van dochter is huwelijk uitgeblust, manlief besluit na een conventie niet meer thuis te komen en stort zijn vadergevoelens uit over een strippergirl). Maar alle kracht en pracht van deze film ligt in het acteerwerk.
James Gandolfini is onovertroffen in zijn vermoeide optreden, juist de woordloze verzuchtingen en kreuntjes en steuntjes maken hem hier tot een overweldigende knuffelbeer, die het in al zijn moedeloosheid ook niet meer weet.