We worden vandaag ontvangen in de warme woonkeuken van een boerderij in Diessen waar een kleine jongen, vier jaar oud, een puzzel legt, op schoot bij zijn trotse moeder, die verklaart dat hij er al heel wat van terecht brengt.
Later bezichtigen we de onschuldige, pas geboren kalfjes in hun stallen met stro, sommige getekend door Moeder Natuur met vlekken in de hals en over het hele lichaam, andere geheel zwart of bruin, met aandoenlijke, zachte, weemoedige ogen en angstig terugwijkend voor de streling van mijn handen.
Een jonge man, net van school, schept in de schuur, naast de stallen met een riek met brede, forse halen het hooi om en om. De boer, onze gastheer, laat de natuur haar gang gaan als de runderen drachtig zijn en barensweeën hebben; in lange rijen bevolken zij de stallen en komen met de monumentale koppen met ogenschijnlijk nietsziende lodderogen aan het hek, schijnbaar toch nieuwsgierig.
Teruggekeerd in de keuken worden we getrakteerd op een blokje kaas: "Old Amsterdam"; het merk en het bedrijf waaraan deze veehouderij negenduizend liter melk per jaar levert.....

In de Tijdstrijd daagt thuisopleider NHA drie kandidaten uit om een opleiding van hun keuze binnen drie maanden af te ronden. Tijdstrijder Yvonne koos ervoor om Arabisch te leren. We spreken haar over wat meezit, wat tegenzit en wat de studie haar oplevert.
Yvonne is docente aan een school waar kinderen uit een andere cultuur worden voorbereid op het reguliere onderwijs. Hier leren de leerlingen ook de Nederlandse taal. Veel van haar leerlingen spreken Arabisch en hebben moeite om het Nederlands onder de knie te krijgen. Yvonne: “Soms raken ze dan heel gefrustreerd. Dat vind ik vervelend, want ik wil ze helpen, maar de taal staat tussen ons in. Daarom besloot ik Arabisch te gaan leren.”
Hoewel ze nog geen volzinnen kan, nam Yvonne haar rol als Tijdstrijder zeer serieus op. In de zomervakantie deed ze soms wel 5 lessen per week! “Dat was best intensief, maar ik wilde er graag echt voor gaan. Op een gegeven moment merkte ik dat ik te snel ging. Elke les leer je zo’n 50 à 60 woorden bij. Dat onthoud je niet in een dag.”
Vooral de klanken waren in het begin lastig. “Er zijn veel klanken die je nog nooit hebt gehoord en daarom weet je ook niet hoe je ze moet uitspreken. Dat is echt moeilijk. Dan zat ik de hele dag op één klank te oefenen. Gelukkig kun je via een app controleren of je uitspraak klopt. Ook schrijven komt aan bod. Ik kan nu blind typen in het Arabisch. Als je me dat van tevoren had verteld, dan had ik dat nooit geloofd.”
Yvonne denkt niet dat ze de Tijdstrijd gaat halen: het tempo ligt net iets te hoog. Hoewel ze zeker niet van plan is om te stoppen met Arabisch leren. “Ik kan de hele dag gaan Facebooken, maar daar staat niets nuttigs op. En soms kijk ik meerdere keren per dag het nieuws, maar hoor ik steeds hetzelfde. Dan houd ik me liever bezig met deze studie. Ik vind het ontzettend leuk om te leren en ik kan er anderen ook nog eens mee helpen. Wat wil je nog meer?”