En je moeder heeft het gelezen, zeker met een grote glimlach om mijn mond. Ook heel herkenbaar voor mij. De stress omdat iemand misschien met een vinger over de piano veegt en zegt:” moet je dit niet eens schoonmaken” . Het achter iedereen aanjagen om alles netjes te krijgen, wat natuurlijk nooit lukte.
Nu jaren later kan ik me gelukkig ook neerleggen bij het feit dat niet alles meer zo “opgeruimd” is. (Dat heeft zijn oorzaak en was een lange weg) als het monster zich weer eens aandiend en ik weer als een dolle door het huis ga, zoals mijn dochter placht te noemen, dan ga ik snel op de bank zitten en zet mijn favoriete tv zender op. Dat helpt en manlief komt me dan graag een kopje koffie brengen. Er zijn altijd hele lieve mensen dat vooropgesteld, die graag willen helpen met opruimen, opknappen enz. Ik heb nu echter 1 stelregel. Het is ons huis, mijn rommel en we doen het op ons tempo zoals wij dat willen. dat geeft rust en we zijn er een stuk gelukkiger van.