Hoop putten uit de woonconsument
Houdt de huidige energetische aanpak stand?
Ze zijn het gesprek van de dag in de bouwketen; de recent gepubliceerde cijfers van het EIB in het rapport 'Verwachtingen bouwproductie en werkgelegenheid 2014'. Ze geven hoop en zicht op een uitweg uit de benarde situatie, waarin veel in de woningbouw werkzame bedrijven zich nu bevinden.
Een interessante vraag is of dit signaal de moeizaam op gang gekomen veranderingen in de woningbouw zal versterken of juist zal afremmen. Stimuleert de te verwachte vraagstijging naar nieuwbouwwoningen de innovaties die leiden tot kleinschalige, beter betaalbare en op de klantwens afgestemde activiteiten? Of vallen ontwikkelaars, corporaties, architecten, gemeenten en bouwbedrijven massaal terug in hun oude gedrag? Ook is het de vraag of de huidige aanpak, waarin vooral aandacht wordt besteed aan het (energetisch) verbeteren van de bestaande woningvoorraad, standhoudt. Ik vraag mij af of we straks weer vrolijk verder gaan met de geld en sociale samenhang verspillende sloop-nieuwbouwprogramma's. Met andere woorden: is de ontwikkeling die nu, veelal onder druk van de steeds verder verslechterende marktomstandigheden, is ingezet al over het point of no return heen?
Ik ben er niet onverdeeld positief over, terwijl ik van nature een rasoptimist ben. Ik maak me zorgen over een aantal dingen.
Ik put hoop uit de woonconsument, die nog niet eerder zo mondig is geweest. Zij stemt met haar voeten en dwingt de maakindustrie tot het vervaardigen van producten waar zij haar zuurverdiende centjes aan wil uitgeven. Als het aan haar ligt, komt het dus goed!