Floral Font, dat de kunstenaar omschrijft als een "soort doornige bloem", is een typische Simonds installatie. De heuvels en rotsformaties rondom een meer lijken regelrecht uit de aarde te spuiten, slechts om erin terug te verbrokkelen.
Van 1963-1969 studeert Charles Simonds kunst aan de University van Californië in Berkeley en de Rutgers University, New Brunswick (New Jersey). Na zijn afstuderen is hij van 1969-1971 kunstdocent in New Jersey. Hier ontdekte hij een gebied van kleiputten, dat ooit had gediend als grondstof voor sommige van Manhattan's oudere gebouwen. Hij verdiepte zich in het onderwerp door zich letterlijk te begraven in de natte klei om gevoel voor het materiaal te krijgen. Terug in New York, waar hij nog steeds woont, experimenteerde hij met klei en zand, waarbij hij het gezicht van het Amerikaanse Zuidwesten of een Afrikaanse savanne probeerde te vangen.
Vanaf 1970 creëert Simonds sculpturale werken op de muren van gebouwen in de Lower East Side, New York. Toen hij in de jaren zeventig voor het eerst deze "urban landscapes" begon te maken, verbond hij ze rechtstreeks aan de muren van vervallen gebouwen in New York City. De sculpturen bleven bestaan totdat de gebouwen instorten of afgebroken werden. Simonds bakt zijn klei niet, dus het is opmerkelijk dat de sculpturen überhaupt overleven.
In 1971 presenteert Simonds een voorbeeld van Body Art, Landscape Body Dwelling, waarin zijn naakte met modder besmeurde lichaam als een prachtig landschap wordt opgevoerd. Deze actie leidde tot zijn reeks draagbare modellen van ruïnes die zijn Pompeï-Complex zullen vormen.
In de periode 1970-74 werkt Simonds aan verschillende filmprojecten en voert hij acties uit. In 1976 publiceert hij Three Peoples.
Later maakte hij gehuchten die zich in hoekjes en spleten van galeries en openbare ruimtes nestelden. Grote installaties als Floral Font leken uit galerie-vloeren of -hoeken te stromen of eruit te barsten. Binnen zijn zijn werken beschermd tegen onmiddelijke vernietiging, maar duurzaamheid is niet waar zijn werk om gaat. Elke keer dat hij Floral Font tentoonstelt, moet hij het gedeeltelijk reconstrueren en onvermijdelijk is daardoor een deel van het werk verloren gegaan of voor altijd veranderd.
Ondanks alle fragiliteit en speelsheid zijn Simonds scuplturen net zo serieus en welsprekend als welk werk dan ook in metaal of steen.
Simonds "little people" schitteren door afwezigheid. Hun kiva's en dwellings, schatkamers en reservoirs zijn leeg. De gebouwen zijn niet af of liggen in puin, verlaten en langzaam wegslijtend. Floral Font nodigt ons uit deze wereld te onderzoeken en als verlengstuk onze eigen wereld.