Inmiddels heeft Hubertus een half omgevallen boom ontdekt en is bezig om deze eens goed te bewerken met zijn gewei. Zo… dat gaat niet zo voorzichtig, tjonge… hij ramt er eens stevig op los. Ja, hij moet wel, want rivalen om mee te oefenen, zijn er niet in de buurt, dus… de eerste de beste boom of tak moet het ontgelden. Zo is hij zeker een kwartier bezig en dat gaat met ‘geweld’, daar wordt je wel eventjes stil van, wat een spierkracht heeft zo’n hert in zijn lijf. Het laat ook wel even heel duidelijk zien, dat Hubertus geen kleine jongen meer is en je gerust enige afstand kunt bewaren als je hem tegenkomt!
Het klokje van gehoorzaamheid tikt onverbiddelijk voort en om klokslag negen uur moeten we de poort gepasseerd zijn, anders gaat het fout. We hebben dus nog geluk deze avond, want in september gaat de poort een uur eerder dicht en moeten wij om acht uur eruit. Soms is dat best een beetje jammer, vooral als het een prachtige avond is zoals nu, dan is het ‘balen’, maar… helaas het zij zo.
Ondertussen zijn er meer mensen, die op het lawaai zijn afgekomen, dat Hubertus maakt tijdens zijn gevecht met de boomtak. Allen zijn onder de indruk van zijn enorme spierkracht en spreken er met respect over.
Als het hert even stopt en naar mij omkijkt, zie ik de ‘woeste’ blik in z’n ogen, die boekdelen spreken en de koude rillingen over je lijf laten lopen.