Vorige week eindigden wij met de vraag: ‘waarom blijven wij geloven?’ Hebreeën 11:13-16 biedt drie antwoorden op die vraag.
“Al de vorige week genoemde mensen (de helden in het geloof: Abel, Henoch, Noach, Abraham, Isaëx en Jacob) leefden nog steeds door het geloof toen ze stierven. Ze hebben de beloofde dingen niet ontvangen; ze zagen ze alleen en verwelkomden ze op afstand. En zij gaven toe dat vreemdelingen en bijwoners (vluchtelingen) waren op aarde. (vers 13) Al deze geloofshelden leefden en stierven zonder ooit volledig te ontvangen wat God hen had beloofd. Ze waren als matrozen die de kustlijn ver weg zagen en aan de reling stonden te zwaaien en te roepen: ‘Kijk, daar is het! Wat een prachtig land! En kijk naar al die mensen! Ze zwaaien terug naar ons!’ “De matrozen zien het land, maar hun schip bereikt niet de kust. Dus varen ze verder, met hun herinneringen aan een haven die ze nooit lijken te bereiken maar waarop ze vast hopen. Christenen zijn vreemdelingen op aarde. In onze steeds kleiner wordende en steeds drukker wordende wereld worden we er voortdurend aan herinnerd dat we ‘niet van hier’ zijn. We horen ergens anders, in een rijk dat niet zichtbaar of aanraakbaar is. We hebben een groene kaart die zegt: “Inwoner van de hemel.”
Maar er is meer aan dit verhaal. “Want wie zulke dingen zeggen, geven te kennen, dat zij een vaderland zoeken. En als zij gedachtig geweest waren aan het vaderland, dat zij verlaten hadden, zouden zij gelegenheid gehad hebben terug te keren; maar nu verlangen zij naar een beter, dat is een hemels, vaderland.” (vers 14-16a). John Wesley, de vader van de methodistische beweging, placht te zeggen: “Onze mensen sterven goed.” Goed sterven is vandaag iets van een verloren kunst. We praten er niet over, prediken er niet over en denken er niet over na, en we leren onze mensen zeker niet hoe ze het moeten doen. We hebben rouwverwerkingscursussen die mensen helpen die geliefden hebben verloren. Maar wanneer was de laatste keer dat je een les bijwoonde over hoe goed te sterven?