Dit is een soort dubbelprortret. Mijn vers tegenover dat van Dickinson. De Amerikaanse vlakte en de Friese wadden. Over haar gedicht waag ik mij niet uit te spreken, maar dat van mij werkt in ieder geval beter met de hare er naast. Zonder vind ik hem iets cutesy. Dit komt misschien door het volle rijm (een verschijnsel waar ik gemengde gevoelens over heb).
Over tendrel* gesproken: afgelopen woensdag dacht Blinde Schildpad, joh, laat ik mijn oude schoolvriend Dirk eens een mailtje sturen. Voor het eerst in een jaar of drie, of zo. Nog geen twee minuten later krijg ik via Gmail een chat van voornoemde Dirk binnen. Blijkt tijdens het chatten dat hij mijn email nog helemaal niet gezien had!
*) Tendrel is tibetaans voor "een opmerkelijk gelukkige samenloop van omstandigheden". In deze context althans.