49.712 gebruikers | 516.226 albums | 448.702 artiesten | 6.078.115 berichten | 2.997.845 stemmen
3,61 (152)
geplaatst: 11 juli, 16:42 uur
Veel gasten op dit nieuwe album, o.a. James Blake, Moses Sumney, Bruce Hornsby, Bryce Dessner e.v.a.
geplaatst: 11 juli, 16:53 uur
geplaatst: 11 juli, 17:09 uur
Door de singles dacht ik dat we van het hipster gedoe af waren, maar nu komt ie toch weer met iets gaars als i,i aanzetten.
Dat gezegd hebbende, Hey Ma vind ik een sterke single. Classic Bon Iver. U (Man Like) valt vooralsnog vies tegen.
geplaatst: 11 juli, 17:44 uur
Meer terug naar de sound van de eerste twee albums zou ik toejuichen. Hey, ma en Faith voldoen best aan dit beeld. De andere twee singles doen me minder.
geplaatst: 12 juli, 00:34 uur
geplaatst: 13 juli, 20:26 uur
Omg, Faith. Weer galoos.
geplaatst: 13 juli, 20:37 uur
Ik omarm alles want deze kerel is een genie. Beteugel zijn creativiteit dus niet.
geplaatst: 31 juli, 16:54 uur
De stijl van het 3e album wegzetten als hipster-gedoe en hopen dat deze plaat terug gaat naar de sound en stijl van de eerste 2 vind ik toch wel zo vermoeiend en makkelijk. De ontwikkeling van deze band is één brok creatieve expressie, het verleggen van hun eigen grenzen brengt ze zoveel plezier en voldoening. Helemaal prima als je er minder mee kunt of het gewoon domweg niet mooi vind, maar zet dan gewoon de eerste 2 platen op en laat het daarbij.
Accepteer gewoon dat de ontwikkeling van deze band (of welke andere dan ook) je niet ligt en dat hun nieuwe grenzen buiten jouw comfortzone liggen. Niks mis mee, voorkeur is subjectief. Op basis daarvan oppervlakkig veroordelen is echter wel doodvermoeiend en beschimpend voor hen die de kunst wel weten te herkennen en erkennen.
geplaatst: 31 juli, 16:57 uur
Alsof die eerste twee albums niet ontzettend hipstergedoe waren. In 2008 liepen hipsters nog gewoon rond met grote brillen, baarden en houthakkersblouses, weten jullie nog?
geplaatst: 1 augustus, 08:02 uur
In 2008 liepen hipsters nog gewoon rond met grote brillen, baarden en houthakkersblouses, weten jullie nog?
geplaatst: 1 augustus, 11:20 uur
geplaatst: 6 augustus, 14:31 uur
geplaatst: 8 augustus, 15:52 uur
Hipster of geen hipster. Blijft een van de weinige artiesten binnen het genre met een dusdanig distinctief geluid dat behoorlijk wat mensen aanspreekt. Ook hier weer genoeg gelaagdheid en verassingen te ontdekken.
geplaatst: 8 augustus, 17:17 uur
Het was wel even wennen na For Emma, Forever Ago en Bon Iver, Bon Iver om naar 22, A Million te luisteren.
Toch heb ik genoeg plezier beleefd aan die laatste, dus benieuwd naar i,i.
Het is duidelijk dat i,i gewoon verder gaat waar 22, A Million gebleven is, alleen heb ik het gevoel dat ik er nu even een beetje genoeg van heb. Of dat komt door de richting, sowieso het geluid an sich... ik weet het nog niet.
Het kan ook zijn dat er nog heel veel draaibeurten nodig zijn na deze eerste drie keer, en dat mijn gevoel nog wel verandert.
Het voelt als bij de laatste Thom Yorke: het is me net iets te klinisch of zo, het weet mijn verstand te raken, maar niet mijn gevoel. Absoluut vernieuwend, verrassend en het zit knap in elkaar, maar het kan ook een beetje té zijn.
Op zich wel bijzonder, want ik loop wel weg met James Blake, Moses Sumney en de vorige drie Bon Iver albums.
Hier moet ik later misschien nog maar eens op terug komen.
geplaatst: 8 augustus, 17:34 uur
Het voelt als bij de laatste Thom Yorke: het is me net iets te klinisch of zo, het weet mijn verstand te raken, maar niet mijn gevoel. Absoluut vernieuwend, verrassend en het zit knap in elkaar, maar het kan ook een beetje té zijn. Op zich wel bijzonder, want ik loop wel weg met James Blake, Moses Sumney en de vorige drie Bon Iver albums.
Vind die laatste van Thom Yorke alles behalve klinisch eigenlijk. Maar dat komt door de stem van Thom, die altijd heel sterk een gevoelige snaar weet te raken. Al is de enige track daar waar hij wél als een robot klinkt, Dawn Chorus, misschien wel het meest diep rakende Thom solo nummer die ik ken. Meer nog dan Suspirium.
Maar goed: Bon Iver. Ik vond 22, a Million sterk. De eerste singles van i,i ook. Dus ik ga hier maar even voor zitten vanavond. Wat ik hoor, klinkt goed.
geplaatst: 8 augustus, 17:36 uur
Ik vond 22, a Million sterk.
Ik ook, en toch pakt dit me nu niet zoals dat album me gelijk al wel pakte. Misschien een soort Bon Iver-moeheid. Soms heb je dat ineens met en artiest/band. Maar te vroeg om die conclusie nu te trekken uiteraard
Een nummer als Salem vind ik dan weer gelijk schitterend.
geplaatst: 8 augustus, 20:08 uur
Ik herken het zeker wel wat je hier aangeeft. Bij de eerste nummers van dit album had ik zoiets van "Herhaling van experimentele zetten van 22, A Million" en niet op een positieve manier.
Maar vanaf Faith komt er een soort switch (bijna Volcano Choir - Repave achtig) die mij wel bevalt. Dat duurt t/m het laatste nummer. En Salem is idd wonderschoon.
De eerste helft voor mij dus eens beter gaan beluisteren met een koptelefoon en het als experimenteel beleven.
De tweede helft is voor mij meer de gevoelsmatige nummers die bij mij de 7e snaar raken (en waar ik dus liever naar luister).
Ik zou weleens graag meer willen weten hoe die inbreng (en van wie) van de stijl van 22, A in deze band is ingebracht. Het zal toch niet alleen van Justin Vernon komen ?
Nog even verder dus gezocht maar op You Tube is op 31 juli jl deze documentaire door Bon Iver in eigen beheer uitgegeven: Bon Iver: Autumn uitgekomen. Gaat er wat dieper op in. Mooie docu trouwens !
Ik vind deze muziek (tweede helft) zeker wel iets voor een aankomende Goede Winter !
geplaatst: 8 augustus, 20:11 uur
Ja meneer, dat herken ik ook: de tweede helft boeit me meer en beter. Daar zitten dan ook mijn voorlopige 'favorieten'.
geplaatst: 8 augustus, 23:28 uur
Zo zie ik er nog steeds uit. Heb alleen geen bril. Maar ik ben dan ook tijdloos.
Kon het derde album goed waarderen. Vind het eerste deel, waar de elektronica de overhand heeft het beste.
Soms ontgroei je bands gewoon, zoals Coldplay, Oasis en Mumford and Sons. Bon Iver nog niet.
Zou i,i een knipoog zijn naar de titel van album nummer 2 en de verwarring daaromtrent?
Vluchtig wat beluisterd, wacht tot het geheel er is. Al bedacht dat ik hem in Aberdeen ga kopen, als ik daar ben voor werk. Tot die tijd Spotify.
geplaatst: 9 augustus, 01:19 uur
geplaatst: 9 augustus, 11:30 uur
Hmm, die gozer pleurt z'n hele nieuwe plaat gewoon op youtube 3 weken voor de release?
Edit: oh wait, de releasedatum hier lijkt niet te kloppen
geplaatst: 9 augustus, 12:33 uur
Jawel er staat toch 30 augustus?
geplaatst: 9 augustus, 13:23 uur
Het is 9 augustus en hij staat op Spotify. Lijkt me dat dit gewoon gereleased is dus die datum klopt dan uiteindelijk toch niet . Misschien dat de fysieke exemplaren de 30e worden uitgebracht?
geplaatst: 9 augustus, 13:48 uur
Het maakt ook allemaal niks uit toch?
geplaatst: 9 augustus, 15:29 uur
Geloof me nou maar. Hij is ruim drie weken eerder dan de originele releasedatum gelekt. Ookal heeft de band hem nu al met iedereen gedeeld. Check verschillende sites maar. en ja ook op Spotify kan je als band ook eerder je album uitbrengen dan de originele datum.
En toch ben ik blij want het had niet langer moeten duren pff.. lichtelijke teleurstelling wel na een luisterbeurt maar beter dan 22, A Million gaat het natuurlijk niet zijn (vanwege de sound afgaande en songs is 22, A Million beter).
geplaatst: 10 augustus, 14:05 uur
Groeiplaat. Maar dat is meestal ook een 'goei plaat'. Stem volgt, maar het feit dat ik maar blijf terugkeren naar deze nummers belooft veel goeds.
Alhoewel ik hier al eerder aangegeven heb dat ik vooral geraakt word door dit album vanaf het nummer 'Faith' en de eerdere nummers meer als experimenteel ervaar ben ik toch steeds meer getriggerd door juist dat eerste gedeelte. Waarom ? Wel, omdat ik zoiets altijd een kans wil geven en niet in 1 keer kan afserveren. Maar ook omdat ik in de groep/Vernon het experimentele tegenkom wat ik bij creatieve artiesten zoals bv een Kate Bush, Peter Gabriel en Mark Hollis ook altijd tegenkwam en waardeer.
Het is duidelijk een soort zoeken naar wat mogelijk is met muziek en niet het op 'safe' spelen wat zo gemakkelijk kan zijn. Juist dat onthult steeds meer de schoonheid van de eerste 'helft'. Daar neem ik ook steeds meer echt de tijd voor zonder alleen maar te consumeren.
Kate Bush deed haar zoektocht met de Fairlight - Kate Bush Fairlight Sounds , Gabriel (eerste 4 albums) ook (en die deed daar nog een saus van wereldmuziek overheen). Mark Hollis was op zoek naar de perfecte verstilling in de muziek en heeft dat uiteindelijk majestueus gevonden.
In de documentaire 'Bon Iver: Autumn' die ik hier al eerder postte zie je dat Bon Iver dat doet met hun muziek (wederzijds) gericht op vooral visuele aspecten van live-shows en de 'Mirror Events' en dat dan gecombineerd met de kracht van de zang- en muzikale kwaliteiten van de groep en andere creatieve personen.
Maar het meest overlappende heeft dit album, voor mij, vooral met het album Kate Bush - The Dreaming . Het onderzoekende, de bijgeluiden, het in het muzikale concept weten te gooien van de verschillende lagen.
Dat zegt iets over de ontwikkeling van de kunstzinnige kwaliteiten van Bon Iver/Justin Vernon en de ontdekkingstocht die daarbij hoort. Voor mij zijn dat de Groteren in de muziek. Ik ga nog veel genieten van dit album. Wel bij mij nog de vraag aan mezelf of juist de laatste nummers (die mij meer emotioneel raken) dan dat bereikt waar Bon Iver/Justin Vernon naar op zoek is ?
geplaatst: 13 augustus, 11:32 uur
Een stuk toegankelijker dan zijn voorganger. Hoewel dat zowel positief als negatief kan zijn, vind ik het hier positief. Naeem en Hey, Ma kan ik prima hebben eigenlijk. Faith klinkt ook niet slecht. Maar ben nog niet overtuigd maar lees dat het een groeier is, dus wie weet stijgt hij nog wat. In ieder geval beter dan 22, A Million en zijn Big Red Machine platen wat mij betreft.
geplaatst: 13 augustus, 15:14 uur
Beter dan 22, A Million ? Echt niet!!!
geplaatst: 13 augustus, 15:57 uur
Nee, vind ik vooralsnog ook niet. 22, A Million vond ik een welkome afwisseling na Bon Iver, wat toch een een herhaling van Forever Emma was. Dit album voelt als een samenkomst van beide werelden; het heeft de rust en schoonheid van de eerste twee albums en daar zijn wat experimentele elementen van 22, A Million aan toegevoegd. Bij het vorige album echt heen en weer geslingerd en hier is de muziek toch meer in één lijn. Het is wat verfijnder en daardoor ook toegankelijker dan het derde album. Verder erg fijne muziek en er staan weer prachtige nummers op, maar ik ben (nog) niet helemaal onder de indruk.