Vanuit Dilijan reden we langs het Sevan meer richting de hoofdstad Jerevan. De zogenaamde strand-resorts aan het meer zijn erg vervallen en bestaan o.a. uit omgebouwde zeecontainers. Toen we even stilstonden bij een van deze sovjet-stranden, werden we uitgenodigd voor thee. Dat sloegen we natuurlijk niet af, dus we gingen mee naar een soort strandhuisje (dat klinkt luxer dan het in werkelijkheid was) waar een hele familie een week verbleef. Een van de familieleden sprak een klein beetje Engels en zo konden we toch nog een beetje communiceren. We werden volgestopt met thee, koffie, koekjes, brood en kaas. Ook werden we uitgenodigd om bij hen te verblijven in hun huis elders in het land. Het voelde weer even of we in Iran waren, met deze geweldige gastvrijheid. Na ongeveer anderhalf uur en nadat iedereen op de foto was geweest met/op de motoren vertrokken we weer richting Jerevan. Inmiddels was ik aardig verkouden geworden en met flinke keelpijn liep ik langs de apotheker om de rest van de dag met Strepsils in de hotelkamer door te brengen.