Het lijkt me heel belangrijk dat zijn leerkracht hem positief en begripvol tegemoet treedt. Dus: dat ze hem uitbundig prijst als hij wel (in het Nederlands) tegen haar of tegen klasgenootjes praat, maar dat ze hem niet gaat pushen als hij dat niet doet.
last but not least: vorig jaar vertelde u dat uw zoon ook weigerde om Nederlands tegen zijn vader te spreken. Is daar intussen verandering in gekomen? (U zegt dat uw zoon Engels spreekt met u en Nederlands met zijn vader, maar ik durf daar niet zomaar uit te concluderen dat hij uw man niet langer in het Engels aanspreekt.)
willen? Dit is een heel belangrijk punt, want ervan uitgaande dat uw zoon zich bij zijn vader veel meer op zijn gemak voelt dan bij andere volwassenen, is zijn vader de eerste met wie hij Nederlands zou moeten gaan spreken. Als uw zoon dat eenmaal doet, dan is dat zijn springplank naar 'de rest van de wereld'.
Maar los van het bovenstaande: gebrek aan Nederlands taalaanbod kan echt niet het probleem zijn. Uw man spreekt immers consequent Nederlands met jullie zoon vanaf diens geboorte. Bovendien heeft jullie zoon een peuterspeelzaal bezocht, en gaat hij nu naar de basisschool.
U vertelde dat uw zoon al prima Nederlands verstond toen hij 3½ jaar oud was. Het is dus echt niet nodig dat u ook nog eens Nederlands met hem gaat praten, te meer omdat u zich daar helemaal niet comfortabel bij voelt. Laat uw zoon zijn veilige thuisbasis maar liever gewoon behouden.
Ook zie ik niet zo veel in het idee om uw zoon elke dag naar de BSO te sturen, waar veel kinderen komen die een stuk ouder zijn. Niet vanwege zijn taalontwikkeling (hij krijgt immers al voldoende input, zoals ik hierboven beschreef) maar ook niet als leerschool voor zijn verlegenheid.
Natuurlijk mag een verlegen kind best een beetje uit zijn tent gelokt worden, en natuurlijk is overbescherming niet goed. Het is dan ook prima om een kind met watervrees een duwtje te geven. Maar het kan wel eens averechts werken om hem dan meteen maar in het diepe te slingeren.