Tim Merlier ontkurkt de spumante op het podium in Sovicille. Beeld LAPRESSE
Tim Merlier is graag in Italië. Hij zei het wel drie, vier keer na zijn ritoverwinning in Tirreno-Adriatico. 'Hier is het voor mij allemaal begonnen.'
MG 9 maart 2022, 03:00
Merlier was de eerste naam die Ewan te binnen schoot toen hem werd gevraagd van wie hij de meeste tegenstand verwachtte in deze eerste sprintetappe van Tirreno-Adriatico. Zelf noemde Merlier de Australiër Ewan, de Duitser Ackermann, de Italiaan Nizzolo, de Brit Cavendish. "En goh, wie start er nog allemaal?"
Hij vergat nog Viviani, Kristoff, Bouhanni of Matthews. Geen van hen kwam in Sovicille zelfs maar in de buurt van Merlier. De jonge Nederlander Kooij sprintte verrassend naar de tweede plaats, de Australiër Groves was derde.
Het verhaal blijft opmerkelijk. Drie jaar geleden zat Merlier haast zonder ploeg. Tot de broers Roodhooft hem oppikten en hij in 2019 in Gent uit het niets Belgisch kampioen werd. Inmiddels heeft hij zijn plek bij de snelste sprinters van de wereld veroverd.
Gisterochtend bij de start werd Merlier er fijntjes op gewezen dat hij nog niet had gewonnen dit jaar. En of hij daar niet een beetje nerveus van werd? Merlier herinnerde zich dat hij vorig jaar ook tot Le Samyn en de GP Monseré moest wachten op zijn eerste overwinning. Dat was begin maart. Daarna reed hij Tirreno-Adriatico maar won hij niet. Merlier had daar een goede uitleg voor.
"Ik sprintte toen met een 53 vooraan, een 54 was beter geweest. Van Aert sprintte met een 54. De ploeg heeft nog grotere kettingbladen ter beschikking mocht het nodig zijn. Dat excuus kan ik alvast niet meer gebruiken."
Merlier zou uiteindelijk negen overwinningen behalen in 2021. Hij hoopt dat hij nu weer vertrokken is om even goed te doen. "Ik wist dat de conditie goed was", zei hij. "De overwinning kon niet uitblijven."
Er komen nog twee kansen voor de sprinters in deze rittenkoers. Al heeft Merlier dat zelf nog niet goed bekeken. "Ik leef van dag tot dag. Misschien komt er deze week nog iets bij voor mij."
Zijn sprinttrein stond gisteren nog niet helemaal op de sporen. "Stannard had mijn laatste man moeten zijn. Die ben ik kwijt geraakt onderweg. Planckaert heeft me in de laatste vijfhonderd meter heel goed gepiloteerd. Het was chaos. Ik besliste Sagan door te laten want het was nog ver. Ik ben toch gemakkelijk uit zijn wiel gekomen."