Cynthia (19) belandde in een rolstoel: 'Ik moest iedere dag huilen' - LINDA.nl
Als geoefend turnster draaide Cynthia (19) haar hand niet om voor salto's. Toch voelde ze al tijdens de afzet van die ene sprong in augustus 2017 dat er iets niet goed ging.
Ze belandde niet op haar voeten, maar op haar hoofd. En op dat moment veranderde haar leven.
"Ik voelde niet echt pijn, maar ik wist: dit is niet goed. Ik schreeuwde om hulp, en gelukkig hoorde een buurvrouw – een verpleegkundige – mij. Ze zorgde ervoor dat ik rustig bleef liggen en mijn hoofd niet bewoog tot de ambulance kwam."
In het ziekenhuis werd het slechte voorgevoel van Cynthia bevestigd. "Ik weet nog dat de arts mijn been omhoog hield. Ik voelde niets, alsof hij het been van iemand anders optilde." Uit de diagnose bleek dat twee verschoven nekwervels haar ruggenmerg beschadigd hadden. Met als gevolg: geen gevoel en kracht meer in haar benen en onderlichaam.
Nooit meer kunnen lopen, geen controle over haar blaas, een verminderde darmfunctie: Cynthia's leven was in één klap veranderd. In de beginperiode was ze afhankelijk van luiers, katheters en laxeermiddelen. "Ik heb die eerste dagen alleen maar gehuild. Doembeelden spookten door m'n hoofd: school, werk, vriendinnen, een vriendje, het moederschap… Is dat leven nog wel voor me weggelegd?"
Vanuit het ziekenhuis belandde Cynthia in een revalidatiecentrum, waar ze vier maanden lang training kreeg in dagelijkse activiteiten. Maar op die periode kijkt ze niet bepaald positief terug. "Er hing een kille sfeer en er waren veel regels. Ik moest regelmatig om half negen naar bed, terwijl ik al vijftien was."
Als ze na die periode thuis komt, nemen haar ouders de praktische zorg op zich. Maar het loopt niet soepel tussen Cynthia en haar ouders en ze zit niet lekker in haar vel. Haar nieuwe leven accepteren is moeilijk. "Op school had ik nog wel wat afleiding, maar als ik thuis kwam voelde ik me slecht. Ik durfde niet alleen naar buiten. Ik schaamde me en was bang om aangestaard te worden. Ik trok me terug op mijn kamer met mijn telefoon en moest elke dag wel huilen."
Moeder Tonia wilde haar dochter opbeuren, maar: "Wat zeg je tegen je kind dat huilend zegt dat ze nooit meer zal kunnen lopen en turnen? Woorden als 'Het komt wel goed' schieten dan tekort."
En toen was daar de talentendag dag op Papendal, waar Cynthia en haar moeder teamcoach Arno Mul tegen het lijf liepen. Hij vertelde hen over de Rehab Academy. Cynthia: "In het revalidatiecentrum heb ik vooral geleerd om mezelf binnenshuis te kunnen redden. De Rehab Academy leert mensen in een rolstoel om zich ook in de buitenwereld te kunnen redden. Alleen boodschappen doen of met de trein reizen bijvoorbeeld."
Bij Cynthia moest nog wel de nodige angst en weerstand weggenomen om die stap te durven zetten. Coen Vuijk, oprichter van de Rehab Company, kwam bij haar thuis en sprak haar streng toe. Cynthia: "Ik heb gehuild, maar wel besloten om me aan te melden."
De oude Cynthia
Cynthia ging aan de slag, te beginnen met een zelfstandige treinreis. "Dat bleek achteraf heel erg mee te vallen. Ook van schaamte had ik geen last. Sowieso kende niemand mij daar, dus dat hielp ook wel mee." En thuis besloot ze weer op pad te gaan met een handbike die lag te verstoffen. Langzaam maar zeker werd ze – met de juiste hulp – weer de Cynthia van voor het ongeluk.
Tonia: "Ik kende Cynthia bijna niet meer terug. Vrolijk, energiek, spontaan. Dit was de Cynthia voor 21 augustus 2017."
Inmiddels is ze een jonge, stoere, zelfbewuste vrouw van negentien jaar. Ondernemend, druk bezig met haar studie en midden in het prille liefdesgeluk. Een leven dat ze, na die bewuste ochtend, in eerste instantie niet meer als vanzelfsprekend zag.
Dat laat zien hoe het juiste zetje de omslag kan zijn van verdriet naar het opnieuw vinden van geluk. Want voor 99 procent van de revalidanten is er na thuiskomst geen programma op maat om ze op weg te helpen – terwijl de gevolgen voor iemands leven enorm zijn.
HandicapNL wil daar verandering in brengen met Re>Start. Samen met professionals kunnen revalidanten binnen Re>Start een persoonlijk plan maken en concrete hulp krijgen. Deze hulp wordt niet vergoed door de overheid of verzekeraar. Daarom zijn er supporters nodig, die ervoor kunnen zorgen dat mensen met een handicap weer een zo normaal mogelijk leven kunnen leiden. Help jij ook mee? Lees hier meer.