Pieter Starreveld heeft alleen in de oorlogsjaren en een korte periode daarna emailles gemaakt. Hij verkocht deze aan Van Kempen, die er sieraden, zoals broches, van maakte en ze in de handel bracht.
“Het is heel fijn glas waaraan borax wordt toegevoegd. Een droom is het object, in het vuur van de oven, wanneer het zindert van de hitte…., vraag en spanning komen op: hoever moet dit doorgaan om te worden, zoals een mens zich voorstelt dat het zou moeten worden. Een gesprek zonder woorden, het kijken is een vraag: vuur en object het antwoord. Vuur, materie en mens moeten samensmelten, zo gaat dit bij ieder emaille!”