Zoals voorheen al aangeduid is Salomons antagoniste, de Fenicische prinses Sidonia, al even schitterend. Ze heet ‘morgenzon’, ‘licht’, ‘frissche dageraet’ (528, 957); wanneer ze, als een voorafbeelding van Salome, haar verleidelijke en noodlottige dans begint, lijkt ze een avondster (1123); ze vergelijkt zelf haar glorie bij een zon (1557). Enerzijds leidt dit tot een voortdurende interreflexie tussen haar en de
koning, alsof het felste licht op het felste licht botste en zocht het te overtreffen. Ook suggereert dat de bedrieglijke verbondenheid tussen beiden. Anderzijds doet dit verschijnen van de ware godsdienst èn van het heidendom in lichttermen ons terugdenken aan Joseph in Egypten, waar wij een gelijkaardig fenomeen hadden vastgesteld. Want de glans van het heidendom in Salomon beperkt zich niet tot Sidonia alleen. Astarte zelf verschijnt in lichttermen (277-), het Astartefeest is één triomfantelijke stoet van licht en bloemen (4e scène van het 4e bedrijf). Het is niet uitgesloten dat Vondel aldus de noodlottige aantrekkelijkheid van die wellustverering heeft willen symboliseren, en in ieder geval de stralende indruk die ze op de oude Salomon maakt. Maar nog meer dan in Joseph in Egypten wordt die glans van in 't begin als schijnschoon en waan ontmaskerd, en wel door de Wetgeleerde, die Astarte de verpersoonlijking noemt van een ‘vuil gebreck’ (282) en meent dat heel haar dienst beter niet aan 't licht komt (236). Anders dan de verblinde hofkringen ziet deze wetgeleerde de ware verhoudingen zeer juist, in een nieuwe, heel oorspronkelijk uitgewerkte morgenhymne:
Anders gezegd, hij verwijt de zon dat ze de Astartetempel beschijnt, zij, die nochtans haar licht van de ware God afleidt; ze zou beter duister worden of achter een wolk schuilgaan. Ook deze passus is in de uitdrukking op de spits gedreven; maar het accent klinkt veel echter dan in de hoofse lofprijzingen rond Salomon en Sidonia. Deze wetgeleerde ziet nog zuiver. Hij kent nog het ware licht, het enig ware licht, dat van God. Het is trouwens opvallend dat, na Salomons wandaad die
's nachts gebeurt, de zon ‘zal schroomen ... op te komen’ (1941-), in overeenstemming met de bezwering van de wetgeleerde.
Maar eerst is er nog een interludium met een dubbel nachtelijk clair-obscur. Het eerste is dat van de fakkels die, in de handen van de opgewonden Jerusalemse gemeente enerzijds, van de Astartedienaars anderzijds, tegen elkaar opschijnen. En wanneer Salomon dan het afgodsbeeld bewierookt heeft, barst het tweede, het onweer van Gods toorn los:
Alleen de weerlicht heerst nog; alle andere lichten zijn gedoofd: de fakkels en de lampen uitgeblazen door de wind (1724-),
Toch, juist door het onophoudende woeden van de bliksem, staat de hemel in brand ‘en scheen alom te blaecken’ (1727). Zoals we gezien hebben, is de volslagen, zonloze duisternis het einde. Alle lichten, die het Godslicht miskenden, zijn ondergegaan. Het is wel typisch dat Salomon, het eerste stuk van Vondel met ongelukkige afloop, die afloop meteen door de overheersing van de duisternis ziet symboliseren. Ook dit wijst weer op een samenhang tussen de lichtbeeldspraak en de diepere zin van het drama.