Brandaris, Terschelling (foto: Renate Mous)
Ik heb iets met vuurtorens. Als kind tekende ik ze vaak, maar ik was er ook als de dood voor. Ooit heb ik midden in de nacht aan het voeteneind van mijn bed een vuurtoren zien staan. Ik schreeuwde het hele huis bij elkaar. Mijn moeder liet me zien dat er geen vuurtoren was, maar toen zij het licht uit deed en de kamer uitging, stond hij er weer met zijn ronddraaiend licht in de nacht.
Later is die angst nooit meer teruggekeerd gelukkig. Ik weet ook niet wat Freud hiervan gedacht zou hebben. Voor de surrealisten was de vuurtoren het symbool voor het onbewuste verlangen. Zoiets moet het zijn, angst voor het verlangen. Het verlangen dat nooit vervuld kan worden, maar toch blijft bestaan. Tegen beter weten in. Ook nu verlang ik iets wat eigenlijk niet kan bestaan. Misschien ben ik bang voor mijn eigen verlangen.
De geluiden van de zee komen vaak voor in de gedichten van Vasalis. De misthoorn bijvoorbeeld die zij 's avonds hoorde als kind in Scheveningen. Maar ook het geluid van de vuurtoren: – swish, swish -. De geluiden van je vroege jeugd behoren tot de eerste herinneringen die wellicht ook het langst bewaard blijven als het geheugen vervaagt in de ouderdom.