Cruz Angeles, 'Don't Let Me Drown': dagdromen, verdriet en hoop - Festivals | Augustus 2020
Cruz Angeles, 'Don't Let Me Drown': dagdromen, verdriet en hoop
hoe live is live pd
Uit de Sundance-catalogus: "Lalo komt uit een Mexicaanse immigrantenfamilie die financieel worstelt. Zijn vader, voorheen conciërge bij het World Trade Center, werkt nu bij Ground Zero om puin op te ruimen. De familie van Stefanie '; keerde terug naar Brooklyn nadat haar zus bij de aanslagen was vermoord. Terwijl haar moeder het gezin bij elkaar probeert te houden, hebben de emoties van haar vader geen uitlaatklep maar woede. Lalo en Stefanie ontmoeten elkaar op een verjaardagsfeestje, en hoewel ze op de verkeerde voet beginnen, smelt het ijs en wordt hun ontluikende vriendschap een clandestiene romantiek. '
Regisseur: Cruz Angeles
Scenarioschrijver: Maria Topete, Cruz Angeles
Uitvoerende producenten: Ian McGloin, Virgil Price, Jamie Mai, Charlie Ledley
Producenten: Maria Topete, Jay Van Hoy, Lars Knudsen, James Lawler, Ben Howe
Cinematograaf: Chad Davidson
VS, 2008, 105 minuten, kleur
Ik ben geboren in Mexico-stad, maar groeide op in South Central, LA tijdens de jaren 80. Ik woonde op 76 en Figueroa maar werd voor school naar Bel-Air en vervolgens naar West LA gebracht. Ik heb LA in extreme situaties ervaren en dat maakt me tot een verhalenverteller en een filmmaker - als je een klein kind uit de kap bent die met de grote gele schoolbus op en neer door de weelderige heuvels van Bel-Air rijdt, terwijl je klasgenoten worden afgezet in Limos en Benzes ... nou, laten we zeggen dat je een geweldige verbeelding ontwikkelt. Deze jeugdverhalen die in mijn geheugenbank zijn opgeslagen, zijn wat mijn creativiteit drijft. De dagelijkse reizen door LA dwongen me om de sociale polariteiten te ervaren en dus is mijn vertelling standaard altijd beïnvloed door deze verschillen, maar ook door de overeenkomsten: de menselijke strijd die ons allemaal treft ondanks de sociale constructies en kooien die we hebben gecreëerd voor onszelf. Na de middelbare school ging ik naar UC Berkeley waar het grotere plaatje in beeld kwam en dat is echt waar ik begon te groeien en besloot een filmmaker te worden. Berkeley stond me toe om te groeien, ontdekken, fouten maken, verdwalen en mijn weg terug vinden. Ik deed daar wat theaterwerk en volgde een cruciale videoproductieklasse met Loni Ding, waar ik een documentaire maakte over jeugdcriminaliteit in East Oakland. Sindsdien maak ik films.
star wars evenementen 2017
Ik leerde mijn stijl van filmmaken toen ik in Berkeley was. Maria en ik en onze vrienden renden zonder vergunning rond met een CP-16-journaalcamera terwijl ze achter niet-acteurs aan liepen met nepwapens door de gemene straten van Oakland toen we probeerden onze zeer cerebrale en surrealistische zwart / wit korte film te maken , SACRE, zonder script. Het ging over een kind dat een incident met seksueel misbruik probeerde te onderdrukken door het metaforisch te vervangen door een terugkerende droom waarin hij fantaseert over het neerschieten van een groep gangbangers die hem op weg naar school proberen te springen. Dus ja, dat is niet helemaal gelukt en ik heb een enorme les geleerd: het draait allemaal om het script. Ik begon snel boeken over scenarioschrijven te lezen. Ik heb ook geleerd wat mogelijk zou kunnen zijn met een superkleine bemanning, want toen we onze dagbladen van Alpha-Cine terugkregen, waren we erg onder de indruk. Ok, ik geef het toe, de eerste twee rollen waren verkeerd geladen. We hebben de film op de basis belicht, niet de emulsiezijde van het negatieve, maar we waren nog steeds verliefd op onze Citizen Kane-opnamen vanuit een lage hoek. Het was onze eigen filmschool en gedurende ongeveer 3 maanden schoten we om het weekend. Ik heb toen een aantal harde lessen geleerd, maar ik heb ook geleerd wat mogelijk was in filmmaken in guerrillastijl en het belangrijkste is dat ik altijd heb geprobeerd het rauw te houden. Een deel van de ruwe kwaliteit van de beelden die we kregen met slechts vijf mensen en een acteur die rondrenden en zelfs na het volgen van de filmschool op NYU was het moeilijk te repliceren. Wat ik uit deze ervaring kreeg, was mijn gedrevenheid en werkethiek als filmmaker. Op de afgestudeerde filmschool op NYU heb ik mijn vaardigheden op het gebied van filmmaken en vertellen verbeterd en heb ik de belangrijkste vaardigheid geleerd die je als filmmaker op straat niet kunt leren: bewerken voor personage en verhaal.