Vrijdag 05 november 2011 van Kootwijk naar Putten, 23 kilometer.
Donderdag aan het eind van de middag afgesproken met een wandelmaatje op station Den Bosch. Wij gaan vanavond heerlijk decadent in een hotel slapen om morgen uitgerust aan een regenachtige tippel te beginnen. Artan was er ook weer bij. Na een voorspoedige treinreis volgde een heleboel wachttijd op de regio-taxi, maar de chauffeur kon er weinig aan doen en heeft ons vriendelijk en snel in Kootwijk bij hotel Het Hilletje afgezet. En zo kwam het, dat wij vrijdagochtend na een zalig ontbijt met blij gemoed de regen inliepen.
Het eerste stuk loopt samen met een eerder gelopen stuk van het VZP en zodoende komen wij na een poosje aan bij een spoorovergang. Hierna nog een klein stukje en onder twee viaducten door. Als ik Femke vertel, dat ik hier vorige keer zo ontzettend heb lopen zoeken naar de route, aangezien de markeringen zo belabberd waren, komen we aan bij het punt waar een knooppunt is. En dan begint ook voor mij een nieuw stuk. Waar we prompt geen markering meer zien. Wel allemaal prachtige kleuren van herfstblad, tenminste als we door de regen nog wat zien dan. Maar het o zo welkome geel-rood is verdwenen. Bij een nogal duidelijk landschapspunt aangekomen (het kaarsrechte fietspad) hakken we uiteindelijk de knoop door, want de pagina's van mijn boekje vallen er bijna uit van de nattigheid. "We volgen gewoon dat fietspad, want ergens kruist onze route die verderop toch weer!" En zo was het ook.
Na een goeie zeven kilometer moeten we een drukke weg oversteken. Aan de overkant worden we verleid door een bord wat ons koffie met gebak belooft. De gesloten deur echter zorgt voor een duidelijk teken. De boerin die door haar blaffende hond wordt gewaarschuwd, is ook onvermurwbaar en dus struinen we verder richting Garderen. Nu tussen weilanden door. Mooie uitzichten na al dat bos en bij weilanden horen koeien. Aaibare koeien!
En om bij het koeienthema te blijven: in Garderen strijken we dan neer in 'De Bonte Koe'. Een comfortabele bank, wat warms te nuttigen, Artan een maaltijd en wij allemaal een dak boven het hoofd. Gesterkt kunnen we nu de regen weer in.
Gelukkig regent het niet meer zo hard en zo lopen we Garderen weer uit. Bij een knooppunt net buiten het dorp kiezen we linksaf en lopen het bos weer in. Mooie kleuren trouwens, zo herfstig.
Artan kan het niks schelen dat het regent. Hij geniet met volle teugen van alle plassen; hoe meer, hoe beter.
Gelukkig lopen we door het herfstige en mooie Sprielderbosch. Door het weer houden we niet veel rust en dáárdoor voelen we de kilometers des te beter. Dus blij met de mooie omgeving, hoewel we flink door de modder stappen en af en toe de route moeten zoeken, aangezien al het afgevallen blad geen onderscheid meer laat zien tussen pad of omringend bos. Wanneer de paadjes overgaan in brede zandwegen en we af en toe weer mensen zien, komen we in de buurt van Putten.
De geplande bus naar het station vervalt en we doen de laatste loodjes ook te voet. Als we Putten doorzijn, lopen we pardoes tegen een viskraam op. De verse kibbeling doet wonderen en we lopen snel door om de trein te halen. Lekker dagje gestruind!