Inconsequent - Merel Hubatka
jul 30, 2014 merelblogpostinconsequent, kinderen, Merel Hubaka, opvoeden
Als Broertje zijn woede ventileert over het één of ander en Zusje luidruchtig tranen plengt omdat ze haar zin niet krijgt, zorgt Zoon dat zijn deuntje een tandje harder gaat. We zouden zomaar een paar maten mis kunnen lopen.
Mijn vuist landt op tafel. We gaan vijftig jaar terug in de tijd. 'Mond houden en eten, anders word ik waanzinnig.'
Een geluidloos vacuüm. De lippen stijf op elkaar. Zoon houdt zijn adem in. Ik probeer te genieten van de stilte, maar de tafel zindert ingehouden en in mijn hersenpan heeft Het Deuntje zich vastgehaakt. Ik neem een paar happen, maar proef niks. Er zit iets in de weg. Allesoverheersend aanwezig. Het piept. Het fluit. Het wil eruit.
Dan barst het los. Zonder dat ik het zelf door heb. 'Jan, Jan, dubbele Jan, waar zijt gij heen gevaren. Jan, Jan. Waar zijt ge heen gegaan.' Opgelucht haken de anderen in.