"Sporten is oersaai, maar ik heb het zo nodig" | De Morgen
Dirk Brossé Beeld Faye Pynaert
Muziek is zijn grootste passie, maar Dirk Brossé (55) streeft ook al van jongs af aan naar een goede fysieke conditie. "Voor het uitoefenen van dit beroep heb ik een sterk lichaam nodig, maar ik vind het niet leuk om daaraan te werken. Mochten wij mensen fit kunnen zijn zonder daar iets te moeten voor doen, dan sportte ik niet", geeft de dirigent-componist grif toe in onze wekelijkse rubriek Sportweekend.
✦Exclusief voor abonnees doorKatrien Depoorter 28 maart 2015, 8:00
Dirk Brossé was zeven toen hij op televisie een jongen 'Il Silenzo' zag en hoorde spelen. De trompetklanken raakten hem danig en muziek heeft hem sindsdien niet meer losgelaten. Wereldwijd dirigeert hij grote orkesten en jaarlijks componeert hij tussen de twee en vier uren muziek die wordt uitgevoerd door de beste musici ter wereld. "Al mijn kinderdromen ben ik aan het waarmaken, maar het vele reizen en dirigeren zijn fysiek niet te onderschatten. Gelukkig voel ik me op mijn 55ste - touchez du bois - sterker en fitter dan ooit en dat heb ik zeker aan mijn jarenlang dagelijks bewegen te danken."
Wat zijn jouw favoriete sporten?
"Ik fiets en ik zwem omdat dat individuele sporten zijn die ik op eender welk moment van de dag kan inplannen. Net zoals ik drink als ik dorst heb, sport ik als ik te veel energie heb. Ik ben absoluut hyperkinetisch. Er bouwt zich een spanning op in mijn lichaam en die moet er op een gegeven moment uit. Vaste routines heb ik niet want bij mij ziet elke dag er anders uit. Het enige wat min of meer constant is, is dat ik in de weer ben van acht uur 's morgens tot één à twee uur 's nachts en dat ik 't langdurig werken moet kunnen onderbreken met een vorm van beweging. Op dagen dat het mij niet lukt om te fietsen of te zwemmen, loop ik thuis tien keer de trappen op en af of stap ik een aantal keren rond mijn huis want dat houdt me ook in beweging. Daar draait het voor mij uiteindelijk om."
"Mijn vrouw Claire zegt dat ik in alles fanatiek ben, dus ook in sport: ik train kort en krachtig. Als ik fiets, rijd ik mij kapot tegen een gemiddelde snelheid van twintig kilometer per uur of meer. Na een half uur is de goesting over en wil ik weer werken. Maar dat fanatieke kent zijn grenzen: als het regent, blijf ik binnen (lacht). Vraag mij ook niet om af te spreken met mensen om te tennissen, pingpongen of golfen, want ik kan en wil geen engagementen aangaan op sportief vlak."
Van sportieve doelen is er dan wellicht geen sprake?
"Als je me vraagt of ik mijn limieten wil pushen, dan is het antwoord negatief. In sport ben ik nooit competitief geweest omdat het mij gewoon geen kick geeft. Ik ga in een ander domein uitdagingen met mezelf aan. Mijn sportieve doelen zijn: in vorm blijven en mijn lichaam extra zuurstof geven. Tijdens het sporten kan ik mijn geest ontspannen en daarna voel ik me uitstekend. Het componeren gaat dan beter en daar doe ik het voor. Ik vind sporten oersaai, maar als ik het niet doe, mag ik mijn job vergeten."
Dirigeren ziet er afmattend uit.
"Dat is het ook. Het is twee uren lang met je armen bewegen. De gemiddelde mens houdt dat niet langer dan vijf minuten vol. In feite is het ook een sport en wel één waar ik alsmaar beter in word. Vroeger had ik wel eens nek- of rugklachten, maar nu niet meer. Mijn lichaam is het gewoon geworden en het is sterk. Na elk concert heb ik het gevoel dat ik er nog een tweede aankan, maar dan nòg beter. Ook het vele reizen mag je niet onderschatten. Om de twee weken neem ik het vliegtuig en als ik op tournee ben, vlieg ik in twaalf weken twee maal de wereld rond. Zonder sport zou ik dit niet volhouden."
"Tussen mijn vijftiende en mijn vijfentwintigste volgde ik privélessen bij een sportleraar. Op die goede basisconditie teer ik nu, veertig jaar later, nog. Ik ben nooit gestopt met bewust aan mijn lichaam te werken. Dat leer ik ook aan mijn studenten directie in het conservatorium. Ze moeten bewegen, hun spieren juist gebruiken, letten op hun houding en zich bewust zijn van hun ademhaling, want dat helpt tegen stress."
Hoe ga je zelf om met stress?
"Ik probeer elke dag een beetje yoga te doen. 'Mens sana in corpore sano'. Als ik een dertig- tot honderdkoppig orkest dirigeer, dan doen zich wel eens stresssituaties voor. Als dirigent kan ik daarboven staan. Rust is mijn handelsmerk en ook dat dank ik aan sport. Het letten op mijn ademhaling is voor mij een tweede natuur geworden, het helpt me zelfs om op eender welk moment van de dag de slaap te kunnen vatten binnen de minuut. Niet alleen het in- of het uitademen zijn belangrijk, maar ook de periode daartussen, die waarin er niets gebeurt."
"Sporten is saai", zei je daarnet heel overtuigd. Kan je er dan nooit van genieten?
"Af en toe wel. Nu de lente is aangebroken en de eerste zonnige dagen eraan komen, zal ik wel eens een langere fietsrit doen. Dan kies ik een pad met veel groen en rijd ik aan een rustiger tempo. Zwemmen geeft me dan weer een gevoel van vrijheid, maar die baantjes doen, dat is verschrikkelijk. Ik probeer het wat leuker te maken door crawl, schoolslag en vlinderslag af te wisselen. Eigenlijk zou ik altijd in de zee moeten kunnen zwemmen. Ik voel graag 'la force de la nature'. Ook een urenlange wandeling op het strand kan me helemaal opladen."
Je bent 55, voelt je sterker dan ooit. Van uitbollen is er zeker nog geen sprake. Maar komt dat moment ooit, denk je?
"Ik heb al veel van mijn dromen kunnen waarmaken, maar mijn levenswerk - waar ik al meer dan twintig jaar aan bezig ben - is nog niet af: ik wil een 'symfonie van verloren klanken' maken met mijn verzameling van meer dan achthonderd etnische muziekinstrumenten van over de hele wereld. Dat project zit nu in de eindfase, maar ook daarna houdt het niet op. Ik blijf muziek maken tot mijn laatste adem."