Heb je zelf een leuk vilt idee of is een kennismaking met de natvilt techniek de bedoeling, neem dan contact op of lees verder >>info.

De dubbele mistachterlichten zien er heel dik uit zo in de achterbumper. Ik verwacht dat het nog veel dikker wordt als ze licht gaan geven. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
De Montecarlo komt standaard zonder mistachterlicht. Ik heb ooit al eens een mistlamp in een Fiat 132 ingebouwd. Nu ik wat ouder en wijzer ben geworden besloot ik het deze keer echt goed te doen. Uit mijn voorraad haalde ik een handremafdekplaat met daarin plek voor drie extra bedieningsknoppen. Drie? Ja, drie. Eentje voor de mistachterlichten en twee voor de elektrische ramen die ik ooit ga plaatsen. Ik moest dus wederom de middenconsole verwijderen en deze geschikt maken voor de nieuwe aansluitingen. Mijn vooruitziende blik had al een aanvoer stroomdraad klaargelegd in het dashboard; een pluskabel die aangaat als de lampen gaan branden. Het mistachterlicht moet het natuurlijk alleen maar doen als de normale verlichting aan is. Dit was daardoor een eenvoudige aansluiting. De vertrekkende plus bleek een hels karwei. Deze moest door het gehele interieur heen, achter het handschoenenkastjes langs, onder de dorpelbekleding door en dan met de dikke pluskabel van de accu mee door de carrosserie naar de motorruimte. Een flinke klus die weinig voldoening geeft. In de motorruimte wilde ik een extra relais plaatsen zodat het relais de mistachterlichten zou aanzetten. Daarvoor was een + aansluiting op de dynamo nodig met een 30A zekering naar de relais die op zijn beurt weer aan de massa moest en waarbij de vertrekkende + naar de mistlampen nog afgezekerd moest worden met een zekering. Pfff; een heel gedoe. Gelukkig had ik alle onderdelen al binnen handbereik. De Thema kabelboom bood weer een rijkelijke voorraad. Ik sloot alles netjes aan en drukte op de knop.
Ze schijnen extra fel doordat ze via het relais bekrachtigd worden. Rechtstreeks van de accu dus. Zo wil ik de koplampen ook gaan veranderen. Dan komt er ook echt 12V bij die lampen aan.
Ik was nog niet tevreden. Ik dook het schema van de kabelboom in en focuste op de lichtjes in de klokkenwinkel. Tot mijn genoegen zat er een controlelampje voor de mistlampen “indien deze gemonteerd waren”. De stekker achterop toonde een maagdelijk lege plek waar de aansluiting van het lampje had moeten zitten. Gelukkig; wederom die kabelboom, ik vond een origineel passend stekkertje dat ik er zo bij kon plaatsen. Ik geleidde het door het interieur, overal achterlangs, naar het knopje en sloot hem daar aan. Als ik nu de mistlampen inschakel gaat er een symboolloos oranje lampje in het dashboard branden. Helemaal opgelost dus en naar volle tevredenheid!
Het onderdruk systeem had ik al getest en het werkte prima. Nu was het zaak het hele systeem netjes in te bouwen met een vertakking naar het dashboard waar ik een metertje voor de druk had zitten en de bediening van kleppen van de verwarmde luchtstroom in het interieur. Tijd om dit onderdruk systeem af te ronden.
De pomp had ik uit de Volvo gedemonteerd met de steun waarop de pomp gemonteerd zat. De pomp zit daarin met rubberen bussen gemonteerd waardoor hij stiller loopt. Het was dus zaak dit systeem intact te laten. Helaas kon ik de steun niet zonder meer plaatsen. Hij was niet hoog genoeg. Daarom zaagde en boog ik van een stuk 3mm dik staal een steun waarop ik met de bestaande bevestigingen de Volvosteun vast kon zetten. Mijn gefabriceerde steun paste in het compartiment achter de koplamp en ik gebruikte een bestaand gaatje om de steun te fixeren. Met stukjes rubber slang positioneerde ik de onderdelen van het systeem in dezelfde ruimte; een vacuüm klepje, een drieweg aansluiting en de onderdruk sensor. De rubberen slang monteerde ik vervolgens achter de bekleding langs naar een vers gemaakt gaatje en dan zo door naar de rembekrachtiger. Je merkt dan dat de Montecarlo een kleine auto is; de afstanden zijn erg kort. Een plastic benzine leiding uit de Thema voerde ik vanuit de kofferklep langs de kabelboom het interieur in en legde ik klaar bij de middenconsole. In de kofferruimte sloot ik hem aan op de drieweg aansluiting. Alles paste netjes in de ruimte in de koffer en als ik daarvan het klepje dichtdoe, zie je er helemaal niks meer van.
In het interieur sloot ik de klaarliggende slangetjes aan op het verdeelblokje dat ik in mijn voorraad vond en ik zette de auto in contact. Meteen begon de vacuümpomp te lopen en zag ik het metertje bewegen. Helaas bleek ook nu dat het systeem geen vacuum kon houden. Hij bleef maar pompen en ik hoorde lucht bij de kleppen van de verwarming. Daar zitten een soort balgjes die een klep bedienen. In de middenconsole zit een knopje dat het vacuüm aan of uitzet en zo de klep laat bewegen. Voordat ik de unit monteerde had ik die kleppen even vacuüm gezogen met mijn mond. Dat hielden die balgjes prima uit. Met dit wat hogere vacuum vielen ze helaas door de mand. Blijkbaar lekken ze. Helaas. Ik dopte dit slangetje af en probeerde het opnieuw. Nu trok de pomp direct een vacuum van 0,4 bar, of zoals de meter zegt, 12 “inch of Mercury (inHG)”. De rem laat zich eenvoudig en bekrachtigd bedienen en het pompje houdt het vacuüm op peil.
Toch een prettig idee dat het metertje het nu doet; kan ik de boel een beetje in de gaten houden. Het pompje hoor je namelijk niet meer als de motor loopt.
In de resterende tijd monteerde ik de afdekplaten van de stuurkolom, het was nog een heel gedoe om het boutje te monteren dat deze afdekplaat aan de stuurkolom fixeert, deze stribbelde tegen. Met de onhandige houding die ik me moest aanmeten werkte dat niet handig. Het lukte, met de nodige inspanning uiteindelijk wel. Met de montage van de afdekplaatjes over de zekeringenkast en de ralais was de voetenruimte netjes op orde. Ik moet alleen nog de afwerkplaat achter de middenconsole plaatsen. Dat heeft geen haast, ik vermoed dat ik daar nog bij moet de komende tijd aangezien ik nog de stroom voor de mistachterlichten wil maken, Dat knopje zit straks naast de handrem.