wereld(eigen)wijs : De wet van de kleine getallen
Vakantie. Vrijheid. Lekker doen waar je zin in hebt, zonder rekening te houden met tijd. Maar als de uren der ledigheid louter gevuld worden met ijsjes, bier en bruinbakken, worden ze wel erg leeg.
En zo komen we - op de terugweg van een vakantie in Polen - terecht in Buchenwald, concentratiekamp in nazi-Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Geen nummeréénnotering in de lijst van vrolijke toeristische opstekers, maar voor ons een weloverwogen pas op de plaats in de bosrijke omgeving van het vriendelijke stadje Weimar.
Het is niet alleen de sterk verroeste staat van de letters boven het toegangshek - 'Jedem das Seine' - waardoor de zonnige vrijheidsgedachte verdwijnt achter een donkere wolk. Binnen het kamp hangt nog de grimmige sfeer uit de tijden van weleer.
De houten stapelbedden, betonnen vloeren en eindeloze traliehekken laten weinig ruimte voor verbeelding. Datzelfde geldt voor de executieplaats waar ruim tienduizend krijgsgevangenen werden doodgeschoten.
Wandelend door het kamp lees ik teksten over ontberingen, kou en dwangarbeid. Ik zie het minuscule gaatje achter de meetlat in de behandelkamer van de voormalige kamparts, waardoor honderden patiënten in één precisieschot een kopje kleiner werden gemaakt. Zelfs het crematorium staat er nog.
Met in totaal bijna een kwart miljoen gevangenen is Buchenwald een van de grootste concentratiekampen en met ruim 55.000 doden staat het ook in de hoogste regionen der destructiebedrijven. Als in trance gaan die aantallen langs me heen. Alsof ze niet te bevatten zijn. Alsof ik niet voldoende emoties heb om ze tot me te laten doordringen.
Terug in de auto stuiten we op een file. Nota bene zomaar ergens op een landweggetje, onderweg naar de Autobahn. Als er na een uur eindelijk beweging komt in de blikken rij voor ons, zien we twee autowrakken met bijna geheel verdwenen voorkanten. Bij de laatste glimp op de smeulende resten valt-ie me op - op z'n kop midden in het landschap van aardappelruggen - de kinderwagen. De wielen nog draaiend, door de wind.
En het is pas dan dat mijn ogen prikken. Dan pas dat het tot me doordringt, de impact van toekomstdromen, plannen en verwachtingen die in één klap ten einde komen.
Gepost door Linda van Pelt op 06:29
Labels: concentratiekamp, Tweede Wereldoorlog, vrijheidsgedachte
Belloo 12 mei 2011 om 06:53
Kippenvel, Linda.
Linda 12 mei 2011 om 07:05
Dankjewel Dienke. Tsja, kippenvel is misschien wel het mooiste woord in dezen.
Anoniem 20 mei 2011 om 00:51
De Yunomi redactie vindt jouw artikel 'De wet van de kleine getallen' zo goed dat het een bijzondere plaats krijgt op de site. Er kunnen nog wat aanpassingen aangebracht zijn om je tekst zo aantrekkelijk mogelijk te maken.
Zoals aangegeven in de algemene voorwaarden kan je nu zelf geen correcties meer aanbrengen.
Laat je vriendinnen weten dat jouw artikel een speciale plaats gekregen heeft via email, Hyves, Facebook en/of Twitter!