Wat volgde was een jarenlange strijd. “We wisten zeker dat onze opzet kón, als we van de bank maar wat meer tijd zouden krijgen. Maar die kregen we niet, het werd ons duidelijk dat ze van de intensieve bedrijven af wilden. Dat was enorm frustrerend.”
Om afleiding te hebben, zocht en vond Manon een parttime baan buiten het bedrijf. Bijzonder was dat ze toen door de buitenwereld pas echt gezien werd als boerin. “Ik werkte thuis volledig mee, maar toen ik een baan kreeg, zeiden mensen: zo, dan heb je het zeker wel heel erg druk. Terwijl die baan juist een zekere rust gaf. Dat is nog steeds zo, het werk is heel afgebakend, als je thuiskomt is het klaar.”
Manon vertelt rustig en nuchter, maar dat is deels schijn. De stress van de afgelopen jaren, de frustratie, het wantrouwen tegen mensen die het beste met je voor zeggen te hebben, het is nog niet helemaal weg. “Met de bank zijn we nog niet klaar. Onze advocaat en Bert-Jan regelen het verder, zelf probeer ik me er zo min mogelijk mee te bemoeien. In plaats daarvan richt ik me zoveel mogelijk op de toekomst.”
Die toekomst gaat nu over het vleesvee dat zij en Bert-Jan duurzaam en extensief houden. “We hebben samen deze nieuwe stap gezet en we zetten ook samen de schouders eronder.”