Advent 2021 6 december | Petrus
Advent 2021 6 december
Het leven is een reis, geen stopplaats
Wat heb je onderweg voor de geringsten van mijn broeders en zusters gedaan
Vanavond is het thema: Op reis
Kerstverhalen zijn reisverhalen. Ongemakkelijke verhalen. Dat treft me al vele jaren. Ze komen niet uit een reclame folder, kennen weinig comfort. Het zijn eerder de verhalen van vluchtelingen dan van toeristen. Het zijn verhalen met veel ongemak en wonderlijke gebeurtenissen onderweg.
Het zijn verhalen die nog iedere dag gebeuren. Om ons heen zijn mensen, kinderen en ouderen met koffers. Geen Samsonite-rolkoffers, tenzij ze in een kringloopwinkel zijn verkregen. De kerstverhalen zijn vol onrustig verlangen. Aangrijpend is het boekje van Sjoerd Kuyper en Annemarie van Haerinegn: mensen met koffers. Een boekje voor de adventtijd. Er zit in de kerstverhalen een wachten op een andere tijd. Het zijn verhalen van wachters en wakers. Ze waken in de nacht. Allen onderdak in 'even thuis'. Het zijn verhalen van logees en logementen. Het zijn verhalen over groeizame gastvrijheid. Tijdelijk thuiskomen.
De reis is de bekendste manier om over ons leven te spreken en onze levensweg te verbeelden. Een platgetreden weg en tegelijk ook niet. Ieder heeft zijn eigen weg te gaan. Wij zijn onderweg-mensen, ook al wonen we in villa's, woontorens, serviceappartementen of ergens daar tussenin. '' Op kot' zeggen de Vlamingen. We zijn gevestigden met niet uitgepakte dozen in kelderboxen of op zolders. Veel kan worden ingepakt, maar niet onze ziel. Een ziel die belast kan zijn en de richting niet kan vinden.
In wil met u op reis gaan, maar misschien wilt u liever thuis blijven. Misschien mag ik aankloppen. Het is aan u de deur te openen. Ik geloof dat het goede kan gebeuren, maar zich niet laat dwingen. Ik geloof meer in ontmoeten dan in moeten. Niets moet, opdat er ruimte is voor veel en velen. Ik geloof meer in reizen dan in thuis blijven. Er is een reis naar buiten, maar die naar binnen is de moeilijkste (Dag Hammerskljöld). Daar hoort wachten bij. Wachten is niet alleen een onderdeel van reizen. Wachten zelf is reizen. Het verhaal van de geboorte kan niet opengaan zonder wachten. Ik wil met u stilstaan bij wachten. Wachten als voorbereiding, als inkeer.
We zijn op reis, op weg naar het kerstfeest. Ieder met eigen gedachte, instelling, verlangen, hoop.
Bij een meditatie die met reis, levensreis, te maken heeft, is er een boodschap voor jonge mensen geschreven. Hij luidt als volgt:
'Je bent nog jong, je zoekt je weg.
Maar het leven heeft nú al haar eisen aan jou gesteld: zit je nog op school of heb je werk?
Loop je steeds te zuchten of ben je sterk?
Ontdek al levend wie je bent, hou van de mensen die jíj draagt
en heb het lef te doen de dingen die men van jou vraagt. '
En de volgende tekst wil geheel recht doen aan de kracht van kinderen:
' Op een steile weg vol stenen
ontmoette ik een meisje.
Ze droeg haar broertje
'Meisje', zei ik,
'wat een zware last draag jij!'"
'Ze keek me aan en zei:
"Dat is geen last, meneer,
dat is mijn broertje."
Het muntstukje op straat
Een indiaan bezocht zijn blanke vriend in de stad. Zij wandelden over straat. De drukte en al het lawaai verbaasden de indiaan zeer. Plotseling zei hij tegen zijn vriend: 'Hoor jij wat ik hoor?' De blanke hoorde alleen maar het verkeerslawaai. "Ik hoor hier vlakbij een krekel tsjirpen'. " Je moet je vergissen, er zijn hier geen krekels', zei de blanke. Maar de indiaan schoof bij een grauwe muur wat bladeren uiteen en daar zat een krekel. 'Indianen kunnen nu eenmaal beter horen dan blanken', zei de blanke. De indiaan antwoordde: 'Je vergist je', en tegelijk liet hij een muntstukje vallen. Direct draaiden een paar mensen zich om. 'Zie je wel' zei de indiaan, 'dat muntje maakte niet meer lawaai dan die krekel".