Escher creëert met deze regelmatige vlakvullingen en wiskundige patronen onmogelijke werelden in zijn werk. Dit is een scherp contrast met zijn realistische werk vóór 1936. Tot in details zorgt Escher ervoor dat de constructie klopt, maar die in het echt eigenlijk niet kan bestaan. Zoals bijvoorbeeld in De Waterval. Hier lijkt het water naar boven te stromen, terwijl dit door de zwaartekracht helemaal niet kan. Maar ook bijvoorbeeld de levensechte reptielen die uit een tekening lijken te kruipen.
Escher gebruikt de wiskunde principes van symmetrie en rasters om de oneindigheid te creëren in zijn werken, maar hoe veel wist hij daar eigenlijk vanaf?
Vrij Nederland-journaliste Bibeb stelt tijdens haar interview met Escher in 1969 dat hij natuurlijk heel goed is in wiskunde. Daarop reageert Escher: “Helemaal niet. Ik heb er nooit een voldoende voor gehad. Het leuke is, ik schijn wiskundige theorieën aan te snijden zonder het zelf te weten. Nee hoor, ik was een heel dom jongetje.”