In Amerika waren Derrida, Foucault en Deleuze absolute sterren, terwijl ze in Frankrijk amper werden gelezen. Hoe komt dat?
'Daarom heet het ook French Theory. Die werd door de secties Engels in de VS gebruikt om een machtsgreep te plegen, de zogenaamde linguistic turn. Als je uitgaat van de stelling dat alles gebaseerd is op taal, dan vallen geschiedenis, filosofie, psychologie en sociologie namelijk ook onder de afdeling Engels, die eerst het vijfde wiel aan de wagen was. En je hebt in de VS ook richtingen zoals gender studies, die veel aan Foucault, Lacan en co te danken hebben.'
Dat neemt niet weg dat Amerikaanse taalkundigen als Searle en Chomsky de schurft hadden aan Derrida. Is dat gekibbel onder professoren niet ontluisterend?
'Wel als het om opgeblazen ego's gaat, maar het geschil tussen Searle en Derrida over de performatief vind ik heel boeiend. Searle legt uit wat die functie inhoudt en dan komt Derrida en die zegt: ja maar, zijn we daar wel zeker van? Zoals gewoonlijk ondergraaft hij alle fundamenten van de theorie, zodat je aan het eind nergens meer zeker van bent. Niet dat ik altijd begrijp wat hij zegt, maar ik vind hem heel stimulerend. Het is nogal grof van Chomsky dat hij hem durft te verwijten dat hij onbegrijpelijk is, want zijn eigen taalkundige werken zijn ook niet bepaald glashelder.'
'Humor en ernst sluiten elkaar niet uit. Het is niet omdat mijn boek grappig is dat je het niet au sérieux moet nemen. Er is mij een gebrek aan respect verweten, maar een roman moet juist oneerbiedig zijn. Je mag nooit iets sacraliseren.'