Op zich is dit natuurlijk al ontroerend, zo'n klein jochie dat zich nu al druk maakt over zijn latere vrouw en kinderen en helemaal als we lezen hoe het écht komt dat Tijm daar met die hoed is gaan zitten. Maar Ted van Lieshout heeft ook nog eens die speciale gave om zich helemaal te kunnen verplaatsen in dat kleine piekerende jongetje waardoor het een heel fijngevoelig verhaal is geworden dat je beetpakt en vasthoudt. De gedachtengang, het gepieker van Tijm is zo begrijpelijk maar ook zo vreselijk lief. Je zou Tijm wel even willen knuffelen en zeggen dat hij echt de allerliefste jongen van de hele wereld is. Je zou hem van zijn zorgen en zorgjes af willen helpen. Dat kleine jongetje verdient het zo.
Gelukkig is mama er ook nog en zij helpt hem van een heel grote piekerzorg af. Je bent dan gewoon helemaal blij voor Tijm.