Voor een goede speler doet Ziyech veel fout | Trouw
Henk Hoijtink 26 oktober 2019, 8:00
Vaak als ik Ajacied Hakim Ziyech zie spelen, of lopen, denk ik aan Louis van Gaal. Hoe zou hij met zo'n speler omgaan, denk ik dan. Dit zou bij hem niet gebeuren, denk ik eigenlijk meestal.
Misschien kun je zo niet denken. Ik denk dan aan de Van Gaal van de jaren negentig, de Van Gaal van Ajax. Een andere tijd, ja. Hij kon zijn (grotendeels) leergierige spelers nog sturen, strak bij de hand nemen. Wat zullen de miljonairs van nu, zeker die van het slag van Ziyech, zich nog laten gezeggen? Wie maakt ze wat?
Ziyech woensdag tegen Chelsea, het was verbijsterend. Althans, dat vond ik – dat vind ik wel vaker. In de zesde minuut, de partijen waren zich nog op elkaar aan het instellen, achtte hij het nodig een vrije trap van rechts 'over de hele' naar links te leggen. Dat doet hij graag: een oh-en-ah-trap voor de fans (waar je zoveel verder niet mee opschiet). Nu vloog de bal daar, op links, zelfs over de zijlijn. Ziyech liep doodgemoedereerd verder.
Hij speelde slecht op een manier waarvan ik denk: dat moet je kunnen. Een bal kwijtraken, de volgende ook, de volgende weer, en toch in houding niets veranderen. Chelsea-middenvelder Kovacic zette hem achteloos weg (en liet hem zo de kracht van het moderne voetbal voelen), anderen pakten hem simpel de bal af.
Na al een overdaad aan balverlies liet Ziyech, halverwege de eerste helft nog maar, Chelsea-speler Hudson-Odoi op het middenveld lopen. Hij stopte, staakte de strijd. Gedrag van een speler die zich ergens boven waant, of in elk geval ergens los van – los van de ploeg die zichtbare pogingen tot herstel mag vragen, voor die ploeg: de medespelers, de trainer.
Ja, hij doet soms mooie dingen. Tegen Valencia scoorde hij laatst met een fraai, zij het niet representatief schot: zijn meeste schoten missen de juiste richting.
Johan Cruijff zei ooit over Zlatan Ibrahimovic: een slechte techniek voor een goede speler, een goede techniek voor een slechte speler. Mijn variant, toegepast op Ziyech: voor een goede speler doet hij veel fout, voor een slechte speler doet hij soms iets knaps – nee, meer dan dat niet.
Die verhouding in de top, dat kan niet. De Louis van Gaal van de jaren negentig had Ziyech eerder en vaker gewisseld om hem dat te laten voelen, net zo lang tot hij het zou inzien – of niet. Ajax' trainer van nu, Erik ten Hag, laat Ziyech begaan. Als hij hem al eens wisselt, kan Ziyech hem straal voorbijlopen, zoals vorige week nog bij RKC – de speler los weer van de ploeg. Woensdag wisselde Ten Hag hem niet.
Ik heb ook de Louis van Gaal van nu Ziyech weleens horen prijzen. Dan praat hij, denk ik, naar deze tijd, naar de normen en mores ervan en tegen zijn inborst – Van Gaal, de docent die eind jaren negentig bij Barcelona overhoop lag met de individualist Rivaldo en die tegen het einde van zijn carrière moest voelen dat hij spelers in hun weelde van deze tijd niet meer onvoorwaardelijk achter zich kon krijgen.
Hakim Ziyech, 26 jaar, wil misschien wel lang bij Ajax blijven, zegt hij, nu het buitenland maar niet voor hem komt. Ajax lijkt blij met hem, het is hem riant gaan betalen. Maar moet niet iemand in de clubleiding zich eens een diepere vraag gaan stellen?
Ajax wil na de voorspoed van vorig seizoen in Europa het hoge niveau bestendigen. Dat is moeilijk genoeg. Het vraagt om spelers, zeker een van midden twintig, die kunnen en willen handelen naar de wedstrijd en zijn wendingen. Met de pieken en te diepe dalen van Hakim Ziyech komt Ajax per saldo niet verder, zeg ik.