Drie wielrenners van één ploeg op het Tourpodium
Mocht de wielerploeg van Astana er in slagen om drie renners op het Tourpodium in Parijs te krijgen, dan is dat niet uniek. In de beginperiode van de Tour gebeurde dit zelfs regelmatig. Voor het laatst in 1928 toen de ploeg van Alcyon oppermachtig was.
In de verbeelding van veel wielerliefhebbers was de Tour in de beginperiode vooral een gevecht van man tegen man. Niks ingewikkelde ploegentactieken, laat staan dat legendarische Tourrenners als Eugène Christophe of Henri Pélissier met oortjes rondreden. Toch hadden de machtige rijwielfabrikanten, zoals Alcyon, Peugeot en La Française, vaak meerdere toprenners onder contract, die in elkaars dienst reden. En ook toen al waren dat renners uit verschillende landen. Tot aan de invoering van de landenformule in 1930 drukten deze fabrikanten vaak een stevige stempel op het koersverloop. De voorzichtigheid in persoon Alcyon was zo'n grote fabrikant. De renners van Alcyon reden in lichtblauwe shirts, net als nu Contador en Armstrong. Al voor de Eerste Wereldoorlog bezetten de lichtblauwen (maar ook andere merken) meer dan één keer het complete Tourpodium. In 1928 lukte dat Alcyon voor het laatst. Winnaar in Parijs was de Luxemburger Nicolas Frantz, gevolgd door twee ploeggenoten: de populaire Fransman André Leducq en de Belg Maurice Dewaele, allebei latere Tourwinnaars. De imposante Nicolas Frantz heerste in de Tour van 1927 en 1928 zoals Miguel Indurain in zijn beste dagen. Als een vorst. Ze stonden beiden bekend als zwijgzame boerenzonen, die de Tour domineerden zonder overbodige risico's te nemen. De Luxemburger werd ook wel 'de voorzichtigheid in persoon' genoemd. Over Frantz zijn dan ook minder legendarische verhalen te vertellen dan over François Faber, die andere vooroorlogse Tourwinnaar uit het Groothertogdom. Of het moet zijn dat Frantz een keer noodgedwongen de finish bereikte op een veel te kleine reservefiets, voorzien van een koplamp, achterlicht en spatborden.* In 1927 had Tourbaas Henri Desgrange verzonnen om de meeste vlakke etappes als ploegentijdrit te laten verrijden. De individueel gereden tijden zouden meetellen voor het klassement. Dit alles om het koersverloop te verlevendigen, maar precies het tegenovergestelde gebeurde. In 1928 was de Alcyon-ploeg van ploegleider Ludovic Feuillet ('de man met het witte hemd') zo dominant dat Nicolas Frantz de gele trui van begin tot eind droeg. Henri Desgrange had in die dagen een dubbelrol, als Tourdirecteur en hoofdredacteur van L'Auto. Uiteindelijk zou hij besluiten om de Tour vanaf 1930 met landenploegen te laten verrijden. Want een publiekslieveling als 'Dédé' Leducq - een potentiële Franse Tourwinnaar - die moest 'knechten' voor de degelijke Luxemburger Frantz, daar kon je geen kranten mee blijven verkopen. Vergiftiging Jaren daarvoor was Alcyon ook al een belangrijke speler in de Tour. We gaan nog wat verder terug in de tijd. Naar de periode voor de Eerste Wereldoorlog, toen de meeste Tourwinnaars nog een snor droegen. In 1911 lag de succesvolle Franse renner Gustave Garrigou van Alcyon op koers om zijn eerste Tour te winnen. Zijn belangrijkste concurrent was de outsider Paul Duboc van La Française. In de Pyreneeën viel deze Duboc plotseling doodziek van zijn fiets, nadat hij uit een bidon had gedronken die hij van een toeschouwer had aangenomen.
Benjo Maso beschreef in 'Het zweet der Goden' uitvoerig de invloed van de machtige rijwielmerken. Over dit voorval zei Maso het volgende: "Iedereen was er van overtuigd dat Duboc vergiftigd was, maar Desgrange … deed het geval af als een 'lichte ongesteldheid'. Wel stuurde hij de chef d'équipe van Alcyon naar huis en verbood hem ooit nog in de Tour terug te komen." Nooit is opgehelderd of de renner inderdaad werd vergiftigd. Maar Desgrange nam de grote rijwielfabrikant, een belangrijke adverteerder in zijn blad, naar buiten toe dus in bescherming. Bij Alcyon hadden ze ten opzichte van Duboc kennelijk wat goed te maken. Want er is nog een opvallend feit dat niet terug te vinden is in het boek van Maso. Een jaar later reed Paul Duboc zijn wedstrijden voor de ploeg van… jawel, Alcyon. * Volgens sommige bronnen betrof het een damesfiets
Micha: Herman Chevrolet beweert in zijn nieuwste boek ('8 sec. De Tour van '89'), dat de persoonlijke verzorger van Duboc, Francois Lafourcade, de bidon van Duboc had 'geprepareerd`. Blijkbaar was dat niet helemaal goed gegaan.