Ik besef dat hier eigenlijk de blog is geschreven die ik wilde schrijven, zonder te weten dat dit het plan was. Het stuk van Rutger Kopland, dat ik een paar dagen geleden zag op Oerol, ging over een rivier. Ik voel me een rivier vol alcohol en liefde. Ik ben hier zonder te verlangen, en ga straks zonder heimwee maar met een boekje vol wijsheden naar huis. Want damn, wat is dit een prachtige chaotische woordenrivier geworden. Geschreven in het moment. Hier op het terras tussen vrienden en door vrienden. Zonder het idee te hebben er wat uit te halen, werd het mijn mooiste schrijfavontuur ooit. Meteen een goede les: je kunt van alles van te voren bedenken en uitstippelen. Maar het komt toch altijd anders. En als het anders komt, is dat precies wat het leven is: totaal onvoorspelbaar en prachtig tegelijk.