Steeds weer komen mensen tot geloof, tot een gelovig inzicht in het wonder van het menselijk bestaan. Zij krijgen een vermoeden van het geheim van God, die zij midden in dat bestaan ontmoeten. Dat is zo belangrijk voor hen dat zij er niet over kunnen zwijgen.
Houd me niet vast… Toen ging Maria uit Magdala naar de leerlingen. Ze zei tegen hen: ‘Ik heb de Heer gezien! En ze vertelde alles wat Jezus tegen haar gezegd had.’’ (Joh.20, 17-18)
Zij moeten het doorgeven aan een volgende generatie. Want zij hebben een Bron van leven gevonden en aangeboord. Die Bron kan in een volgende generatie de mogelijkheid openmaken ook zelf tot geloof te komen. Maar die mogelijkheid moet nog uitbloeien tot een eigen geloof. Iedere generatie staat zelf voor de opgave haar eigen geloofsbeleving in eigen tijd en situatie onder woorden te brengen. Zij kan niet alleen herhalen wat anderen vóór haar zeiden, zij mag en moet ook woorden vinden voor eigen beleven hier en nu.
Staande in een geschiedenis van mensen luisteren wij naar het verleden en naar hoe mensen toen de Stem in het gebeuren hebben verstaan. Hun Boodschap is niet een kant en klaar bericht dat wij zo maar hebben over te nemen. Wij moeten het goed horen. De vrucht van het horen daarvan is niet het ‘weten’ maar het zelf gaan horen van de Stem in het gebeuren voor óns.
Ons geloof is een verhaal. Dat stelt eisen aan ons taalgebruik. De taal die het dichtst bij de ervaring blijft is de taal die geen verslag doet van feiten en geen opinies in begrippen verwoordt, maar die de ervaring vangt en overdraagt in een verhaal. Het verhaal bekommert zich niet allereerst om de ‘waarheid’, maar om wat ons iets te zeggen heeft. De verhalen die ons het meest te zeggen hebben zijn de verhalen die ons iets willen vertellen over de zin van ons leven. Dat zijn de verhalen die we zo graag zouden willen geloven.