Kaj dacht dat komst Soundos in finale een grap was | Metronieuws.nl
Kaj Gorgels./ANP
Net als veel kijkers hoopte ook Kaj Gorgels (27) op een Expeditie Robinson-finale tussen Carlos, Niels en hijzelf. De verbazing was ook bij hem groot toen niet Niels, maar 'aardsvijand' Soundos de eindstreep haalde. "Soundos is eerlijk en ik ben eerlijk. En dat botst."
Metro had een interview met de finalist over zijn expeditie.
Je bent een van de drie finalisten. Blij dat je de geheimhouding er bijna op zit?
Jazeker. Ik vond dat heel lastig. Of ik nu naar de tandarts ging of naar het tankstation; iedereen vroeg me hoe ver ik ben gekomen. Zelfs in het ziekenhuis, waar ik was toen mijn broer een zoontje kreeg, vroegen ze verpleegsters ernaar. Ik heb het steeds afgewimpeld, maar ik ben blij dat iedereen nu weet dat ik de finale heb gehaald.
Iedereen die in de finale staat, heeft die plek verdiend. Het is overleven en als je het zo lang volhoudt, dan verdien je die plek gewoon. Wel had ik gehoopt op een finale tussen Niels, Carlos en mezelf. Wij gunden het elkaar echt. Vooral Niels verdiende het; hij was echt de survivor van de groep.
Maar toen was daar opeens Soundos, toch al niet je favoriete kandidaat…
Ik weet nog dat ik haar zag aankomen en dacht: dit is een grap. Ik heb geen hekel aan haar als persoon, maar in het spel lagen we elkaar gewoon niet zo. Zij nam dat persoonlijk op en toen ontstond er frictie en werd het er niet gezelliger op. Soundos is eerlijk en ik ben eerlijk. En dat botst.
Carlos staat als een van de 'onbekende Nederlanders' in de finale. Hoe vond je hun deelname?
Ik vond het top, had ook een goede klik met Carlos en Imke. Ik snapte ook niet zo goed dat zij op een apart eiland begonnen, ik had ze er gewoon vanaf het begin bijgezet. Wat maakt het uit of iemand nou bakker, visboer of acteur is? Dat wij de VIPS werden genoemd, vond ik walgelijk. Ik zal je eerlijk zeggen: de helft van de bekende Nederlanders kende ik ook niet!
Ik was heel erg bang voor de verveling. Ik zit in een snel wereldje waarin online zijn en social media een grote rol spelen, maar ik heb dat gemis redelijk overleefd. Al die prikkels die ik in Nederland nodig heb, had ik daar niet nodig. Ik stond daar echt stil bij het leven, bij wat ik meemaakte. Als ik in Nederland toffe dingen doe dan neem ik dat veel minder in me op. En dat is superzonde, dus geloof het of niet, maar ik start in januari met een meditatiecursus voor die innerlijke rust. Dat zou ik wel wat meer willen. Dat hoofd van mij schiet alle kanten op. Dus ik ga me eens lekker opsluiten in een donkere kamer met bak wierook!
In het begin zei ik steeds nee, maar als ik de laatste afleveringen terugkijk krijg ik heimwee. Over een reünie met alle finalisten ooit, zou ik zeker nadenken. Al ervaar je het nooit meer zoals deze keer: Ik heb nu hele mooie herinneringen.