Nog even dit | Thérèse Aarts
Dit bericht werd geplaatst in Boeli, huisdieren door Thérèse . Bookmark de permalink .
6 gedachten over "Nog even dit"
Margo op 20 september 2014 om 17:51 schreef:
Ooh, wat een lief verhaal! Ik kan het me helemaal indenken. Ik heb dat met hertenrode boxers. Met een witte vlek op de borst. Als ik die wel eens tegenkom kan ik het ook niet nalaten die te aaien. Wij hadden de allerliefste, allerslimste, allermooiste, sociaalste enzovoort boxer ooit. Ze is helaas al twintig jaar dood. Ik denk nog zo veel aan die schat. En Boelie, ja die besefte ineens dat het niet zo vanzelfsprekend is dat je thuis bent en was reuze blij dat je er weer was. Leuk toch he? Ik zou niet zonder huisdieren kunnen.
Wieneke op 21 september 2014 om 10:38 schreef:
Ach, het zijn oude liefdes en die roesten niet, Theetje. Wat heerlijk toch dat we fijne huisdieren in ons leven hebben (hadden).
Margriet van Engelen op 21 september 2014 om 12:14 schreef:
Ik ben helemaal ontroerd door je beeldend verhaal. Ik zag je hele verhaal zo voor me. Het gaf me een goed moment van de dag.
riakristelijn op 21 september 2014 om 19:55 schreef:
Ik ben het met de vorige schrijfsters eens hoor, we kunnen niet zonder onze beestjes. Wat ik me wel afvraag is waarom die rode loper daar lag? Of weet je dat ook niet..
Thérèse op 21 september 2014 om 20:01 schreef:
Nee, dat weet ik niet. Haha, zag er wel feestelijk uit.
RenéSmurf op 21 september 2014 om 22:34 schreef:
Dat is dan toch pure liefde! Ja, ik herkende eens in een rhodesian ridgeback de toen al reeds overleden Rody. best gek.