Home Column Life with a view
zondag 05 oktober 2014 13:52
Ik kan me geen jaar herinneren dat zo voorbij gesneld is als 2014. Of komt dat door de leeftijd, nu ik eenmaal vijftig ben? Ik kan me nog zo die verjaardag herinneren, eind februari, en nu is het over een paar weken al november. De wereld die Oarba de Mures heet is definitief omgeschakeld naar de herfst. Dat betekent nog wel de warmte, maar niet meer de hitte. Dus wandel ik overdag met de honden door de wereld vol met de meest prachtige kleuren. De herfst, mijn meest favoriete seizoen is er weer.
Het uitzicht vanaf mijn favoriete plekje, onder de moerbeiboom. Wat een uitzicht op het dal, waar de imker vandaag ook weer bezig was met de bijen. De kleuren zijn in het echt nog heel erg veel mooier, kan ik jullie vertellen. Voor wie nog niet geweest is.
Want ook dit jaar hadden we veel bezoekers, reisgezelschappen die ons wisten te vinden, maar ook kampeerders die bij ons onderdak zochten en vonden. Vaste klanten als Joop en Appie uit Friesland, nieuwkomers als Tieneke en Ubo uit Groningen (met wie we samen voetbal keken en Bizonbier dronken!), maar wat te denken van vriendin Marike die twee maanden bij ons woonde om de jonge paarden te trainen? Twee maanden die mijn lachspieren oprekten tot ongekende lengte -er rekte wel meer op, maar dat deed vooral pijn, wist ook even weer hoe het was om van een paard af te stuiteren.
Daarvoor was ik al weken op stap voor het programma 'Vind mijn familie', van de VRT, de Belgische Spoorloos. Sinds april werk ik voor hen als ze een zaak hebben in Roemenië. Sinds juli werk ik ook voor de Nederlandse Spoorloos van de KRO, waardoor ik de afgelopen weken in Cluj-Napoca en in Drobeta Turnu Severin zat. Steden met prachtige namen, maar ook op prachtige plaatsen. Ik heb in al die jaren hier niet zoveel van Roemenië gezien als de laatste 10 maanden. Ongelofelijk. En zo mooi!
Het is heerlijk om mijn oude tak van sport weer op te pakken. Mensen traceren is mooi, het contact leggen altijd spannend, maar meestal eindigt het goed en dat geeft veel voldoening. En als alles dan klaar is, is de weg-van-de-wereldplek in Oarba juist extra mooi. Vinden ook de bijna zestig Nederlanders voor wie ik donderdag nog een feestmaal moet serveren in het dorpshuis, met een bezoek aan de schaapherders op de prairie vooraf en een zigeunerorkest als toetje.
En dat net allemaal als Ad er niet is. Want ondertussen reist mijn man langs de Engelse kust en door Schotland op zoek naar nieuwe klanten voor zijn Roemeense contrabassen. En ook dat gaat heel erg goed. Kortom: we zijn blij en dankbaar en tevreden. Het leven heeft een nieuw uitzicht gekregen. We hebben de boerderij nog, maar richten ons op onze paarden en op ons werk daar buitenom. Wat we leuk vinden en waar we van genieten. Wellicht ging het jaar daarom misschien wel zo snel voorbij?