Let wel: hij was gekomen om de Spaanse republiek, maar hij bleef om de Catalaanse revolutie te verdedigen. Natuurlijk was de republiek te verkiezen boven het fascistische bewind van Franco, maar ze vertegenwoordigde nog altijd de ongelijkheid van macht en volk, meerdere en mindere, meneer en kameraad.
In Barcelona leken alle verschillen vereffend. In het voor de elite ingerichte Ritz-hotel kon elke werkman z'n benen op tafel leggen, en niemand keek raar op als hij met z'n handen at. Helemaal prettig was de aanblik misschien niet, maar een klassenzondaar moest nou eenmaal even slikken in het arbeidersparadijs.
Orwell slikte, voelde zich na een paar dagen in de zevende hemel, liet zich inlijven bij de militie van een uiterst links, half anarchistisch, half trotskistisch splintergroepje, onderwierp zich aan pseudo-exercities met aftandse geweren, en hechtte in de kazerne evenzeer aan de lucht van paardenpis als aan partijtjes voetbal van vijftig tegen vijftig op de binnenplaats.
De romanticus had zijn ideale vorm van socialisme gevonden. En zou er precies vijf maanden getuige van mogen zijn.
TOEN KORPORAAL Blair na 115 dagen aan het front van Aragon eind april 1937 voor een kort verlof in Barcelona terugkwam, zag hij meteen dat het voorbij was: 'Overal zag je weer dikke, welvarende mannen, elegant geklede vrouwen en glimmende auto's. De sjieke restaurants en hotels zaten vol rijkelui die dure maaltijden naarbinnen stouwden. De kelners hadden hun gesteven frontjes weer aan en de winkelbedienden kropen weer als vanouds voor hun klanten.' Op gezag van de communistische partij had het republikeinse volksleger de macht van de milities overgenomen, mei-demonstraties waren afgelast, en de Guardia Civil - 'de lijfwacht van de bezittende klasse' - bewaakte alle openbare gebouwen.