aMuse Rouge leest 3
'Weerwater' is een boek waaraan ik met hoge verwachtingen begon. Dankzij 'Station Eleven' ben ik immers te weten gekomen dat ik houd van postapocalyptische verhalen. Het verhaal begon veelbelovend, totdat het boek een tijdsprong van drie jaar maakte en ik plots het gevoel had in een middeleeuws verhaal te zijn beland. Ik kan er niet aan doen, maar veel van de wendingen die Renate Dorrestein heeft bedacht, komen mij heel ongeloofwaardig over. Terwijl ik bij 'Station Eleven' constant het onbehaaglijke gevoel had dat het allemaal echt zou kunnen gebeuren, dacht ik bij dit boek de hele tijd: 'néé, zo zou het écht niet lopen, dat zou echt nóóit gebeuren!'
Na de tijdsprong van drie jaar het mij dat Renate Dorrestein zelfs haar schrijfstijl had aangepast, waardoor het voelde alsof het verhaal zich in een héél ver verleden afspeelde en het internettijdperk nooit had bestaan. Haar schrijfstijl deed me echt heel erg denken aan die van Lydia Verbeeck in haar boeken over het begijnhof van Lier ('Toevluchtsoord', 'Spreeuwenjong', 'Verzegeld', 'Duivelsgesel' en 'Schijndood'). Maar omdat die boeken zich écht in de middeleeuwen afspelen, stoorde het me daar niet, terwijl het me hier mateloos ergerde.
Eleanor… Red hair, wrong clothes. Standing behind him until he turns his head. Lying beside him until he wakes up. Making everyone else seem drabber and flatter and never good enough… Eleanor. Park… He knows she'll love a song before he plays it for her. He laughs at her jokes before she ever gets to the punch line. There's a place on his chest, just below his throat, that makes her want to keep promises… Park. Set over the course of one school year, this is the story of two star-crossed sixteen-year-olds – smart enough to know that first love almost never lasts, but brave and desperate enough to try.