Dat dit werk niet zonder gevaren is, moge blijken uit de vele oorlogsfotografen die hun leven hebben verloren terwijl zij aan het werk waren. Uit interviews met dit soort fotografen blijkt dat een groot aantal van hen geen held is, maar vooral de drang heeft om de misstanden te laten zien die plaatsvinden. Oorlogsfoto’s spelen dan ook een belangrijke rol in de mening van mensen over conflicten die spelen en wat daar aan of tegen gedaan zou moeten worden.
Bij documentaire fotografie worden momenten vastgelegd die men belangrijk acht voor de geschiedschrijving. Een aantal foto’s is gebleken hiervoor belangrijk te zijn decennia nadat ze gemaakt zijn. Met behulp van dit soort foto’s konden gebouwen gereconstrueerd worden, kon bekeken worden hoe kleding werd gemaakt en kon men reconstrueren hoe de arbeidsomstandigheden van mensen waren of hoe zij leefden.
Mensen als Hitler en Stalin lieten foto’s van zichzelf maken, maar dit soort foto’s werden in die mate gemanipuleerd dat ze nauwelijks voor documentaire doeleinden kunnen worden gebruikt. Het zijn vooral de spontane foto’s waarbij de fotograaf weinig invloed uitoefent op de scene, die hiervoor in aanmerking komen en niet de propagandafoto's die als marketinginstrumenten beschouwd zouden moeten worden.
Ten onrechte wordt editorial photography (ook redactionele fotografie genoemd) wel eens fotojournalistiek genoemd. Maar de editorial photography heeft tot doel foto’s te maken om een artikel te illustreren. De foto’s hebben daarom vaak maar weinig met de ‘werkelijkheid’ te maken. Ze zijn gemaakt om het verhaal te ondersteunen, niet om de werkelijkheid weer te geven.