Antwerpen werkt zich opnieuw in de schijnwerpers met de toegankelijke avant garde van Dans Dans. Het trio Fred Lyenn (bas), Bert Dockx (Flying Horseman, gitaar)) en Steven Cassiers (Dez Mona, drum) groepeert op zijn tweede album composities die vanuit verschillende hoeken van het muzikale spectrum komen, maar verzoent die met een vernieuwend, immer verrassend geluid. Dans Dans laat zijn instrumentale avant garde-rock alle kanten uit stuiteren. Soms is het geluid zo desolaat dat je de wind hoort waaien, elders zet een grillige percussie je genadeloos aan tot bewegen.
Eigen composities worden in aantal overtroffen door het werk van dwarse rockcollega's (David Bowie, Tom Waits, Robert Wyatt), jazzhelden (Sun Ra, Ornette Coleman, Charles Mingus) of filmcomponist Ennio Morricone (zijn Les Clans des Siciliens klonkt nooit avontuurlijker). Dit is jazz zonder stoflaag, rock zonder oogkleppen en avant garde zonder pretentie. Een huzarenstuk.