Mijn zolder is ingericht en bewoonbaar en vandaag werk ik er tot een uur of twee terwijl de rest van mijn gezin twee verdiepingen lager blijft. Ik merk nu pas hoeveel afleiding er eigenlijk was toen ik nog gewoon beneden in de woonkamer aan de eettafel zat te werken. Hier geen Pippa die me een bal komt brengen, geen Minoes die het aanrecht afstruint op zoek naar één of ander kommetje dat ze kan aflikken. En ook geen Zonne met “mama kijk dan!” of “mag ik iets lekkers?”
Het voelt een beetje als vroeger, toen ik net op kamers was. Als puber werd ik namelijk geacht om mijn huiswerk samen met mijn twee zusjes en broertje aan de eettafel te maken zodat we goed in de gaten gehouden konden worden. Dat was altijd vechten om de vierkante centimeter en ergernissen vanwege getik, gesnotter of gewiebel van degene die naast of tegenover me zat. Ik kan me nog goed herinneren hoe dat voelde, mijn eerste eigen studentenkamer. Eindelijk een plekje waar ik ongestoord 100% mezelf kon zijn.