Sona | Praktijk Eigenwijz!
Mijn doula-ervaring
Ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Tamarah en ik ben 18 jaar oud. Mijn vriend heet Gijs en hij is 23 jaar oud. Gijs en ik kregen een relatie toen ik 15 was. Toen ik 17 jaar was, kwam ik erachter dat ik zwanger was geraakt, ondanks een spiraaltje. Op dat moment woonde ik samen met Gijs in Groningen, op kamers. Ik deed op dat moment de sprint-havo (twee jaar in een jaar), ik werkte 13 tot 16 uur in de week en ik danste 5 uur in de week. Ik was vastbesloten om te blijven werken en dansen en om mijn havo-diploma te halen. Hierdoor kwam er echter veel druk op mijn relatie te staan en ik had het idee dat we elkaar ergens kwijt raakten. Hierdoor stonden mijn vriend en ik niet veel stil bij de zwangerschap.
Toen ik al een tijdje zwanger was, vertelde mijn moeder mij over een doula. Een vriendin van haar had Gonny ook bij haar bevalling gehad, en dat was erg goed bevallen (letterlijk en figuurlijk). Ik heb gelijk contact gezocht met Gonny en toen Gijs en ik ons eerste gesprek bij haar hadden, klikte het meteen. We vertelden onze wensen aan haar, over de bevalling en over de zwangerschap zelf. Elke keer als we een afspraak met Gonny hadden, stonden we weer even stil bij de zwangerschap en hadden we tijd om er goed over na te denken. Zo konden we ons drukke leventje combineren met de zwangerschap.
De geboorte van Sona
Zes dagen voordat mijn examens begonnen ben ik bevallen. De bevalling zelf ging erg vlot. Het leek allemaal langs me heen te gaan, zo onwerkelijk. Op 10 mei 2011 begonnen de weeën om 22:00 uur. Rond 01:00 uur waren we in het ziekenhuis. Gonny stond ons daar al op te wachten met een rolstoel (iets waar wij dus nooit aan zouden denken). Eenmaal aangekomen op de verloskamer werden mijn vliezen gebroken. De weeën werden daarna echt ondragelijk, maar ik dacht niet aan de pijn zelf. Ik dacht alleen aan hoe ik de pijn het beste zou kunnen doorstaan. Mijn moeder, mijn vriend, mijn schoonmoeder en Gonny waren aanwezig bij de bevalling. En ieder had zijn eigen taak. Ik wilde dat er iemand over mijn buik wreef, ik wilde dat er iemand mijn benen masseerde, ik wilde dat iemand mijn rug masseerde en ik wilde iemand die mij aanmoedigde en mijn hand vast hield. Gonny wist precies wat ze tegen me moest zeggen, als ik de weg even kwijt was. Veel vrouwen zouden dit ongelofelijk vinden, maar ik heb tijdens mijn bevalling geen een keer iemand uitgescholden en ik heb ook geen pijnbestrijding gehad. Om 03:00 uur kreeg ik persweeën en om 03:29 uur werd ons zoontje geboren op 11 mei 2011; Sona William Pronk.
Aandeel van de doula
Gonny haar aandeel tijdens de zwangerschap en de bevalling was erg groot. Ik durf zelfs te zeggen dat ik zonder haar niet zo een snelle bevalling had gehad. Ze zorgde ervoor dat ik me volledig kon ontspannen en omdat we onze geboortewensen met haar hadden besproken, kon ze voor mij praten als ik het even te druk had met weeën opvangen. Ook ziet ze precies wat je nodig hebt, zonder dat je het tegen haar zegt. Een blik is al genoeg.
Tijdens mijn zwangerschap liet ze ons stilstaan bij dingen die ik zelf nooit had kunnen bedenken. Wil je muziek tijdens je bevalling of vertrouwde voorwerpen, wat verwacht je van de verloskundige, wat mag er wel en niet gebeuren. Op deze manier konden we ons goed voorbereiden en wist ook de verloskundige wat voor vlees ze in de kuip had. Dat is heel fijn, want het lijkt mij geen pretje om instructies uit te delen als je aan het bevallen bent.
Al met al is de bevalling, mede door Gonny, een hele bijzondere ervaring om op terug te kijken. Daarnaast heb ik ook mijn havo-diploma gehaald en vlak na de bevalling zijn we binnen de stad verhuisd naar een appartement met tuin. Volgend schooljaar ga ik met een studie beginnen en Gijs en ik willen zeker nog een kindje als we onze studies hebben afgerond. Ook daar zal een doula bij aanwezig zijn, ik kan het echt iedereen aanraden!
Geplaatst op 8 november 2015 4 juni 2020 Auteur adminCategorieën Ervaringen, Geen categorieTags 1e kind, Met partner, Ziekenhuis, Zonder medische ingreep