Dimitris and Dimitrios | Op naar Mongolië
Dimitris and Dimitrios
Gierende banden, twee strepen op het asfalt. Een beetje rook en de geur van verbrand rubber. Het gekraak van een versnellingsbak die bruusk in achteruit wordt gewrongen, een oude auto die slingerend achteruit rijdt om voor mijn neus te stoppen. Een schim die opzij leunt en door het openstaande passagiersraam een gezicht en stem krijgt: Dimitrios, Dimitrios Papadopoulos. Niets te maken met de brandweerman Dimitris die ik gisteren ontmoette, daarvoor mist er een "o" en laten we zeggen een tiental levensjaren.
Dimitrios is mijn redder in nood. De man die midden op een expressweg met twee dubbele baanvakken, maar zonder pechstrook, een noodstop doet om een domme fietser te depanneren.
Die dommerik belandde daar omdat hij nog steeds zonder kaart rijdt. Hij kon dus niet weten dat de rustige verbindingsweg plots zou samensmelten tot deze drukke invalsweg naar Thessaloniki. Liften was dus de enige optie om ontspannen en veilig de stad in te geraken.
Mijn reddende engel belandde op dezelfde plaats omdat hij onderweg is naar de garage in Thessaloniki, voor een herstelling aan zijn auto. Die rijdt op gas en dat riek je ook duidelijk. Daarom staan de raampjes open en blaast de ventilatie op volle kracht, zo maakt hij me duidelijk. Iedere keer als hij gas lost knalt de uitlaat. "Mafia mafia", brult hij dan en haalt dan met veel bravoure met zijn wijsvinger denkbeeldig een trekker over. Tweemaal stoppen we onderweg, om onder de motorkap te duiken, daar wat te rommelen en vervolgens weer weg te stuiven.
Ik slaak een zucht van opluchting, de rijstijl van de man naast mij, op zijn minst als energiek te omschrijven, doet er weinig toe: ik geraak in Thessalonki en de man naast me doorbreekt de eentonigheid van de dag.
De uitlaat van de auto pruttelt en knalt ondertussen vrolijk verder. De auto is tussen de twintig en dertig jaar oud, schat ik. Een soort pick-up die afhankelijk van de leeftijd Datsun heet, nog met verchroomde bumpers, spiegels en koplampen, Nissan, met de eerder vermelde onderdelen in door de zon verbleekt zwart plastiek, of Isuzu. Dit model heeft een prachtig bruin namaaklederen interieur en dito dashboard.
Je ziet deze auto's hier wel meer, meestal volledig afgereden, geblutst, gedeukt en met barsten in de lak van de hitte en een zwaar leven op het Griekse platteland. Ik had al bedacht dat dit eigenlijk de ideale auto zou zijn om mee rond te trekken, moest mijn fiets het op een dag begeven. Eenvoudige techniek, genoeg plaats in de laadbak om je matras in te zwieren en onder de sterrenhemel te slapen. Dat ik ooit een ritje zou versieren met zo'n ding, dat gaat nu even mijn petje te boven. Even voel ik me opnieuw het zesjarige jongetje dat met een brede smile achter het stuur van papa's auto mag plaatsnemen. Stilstaand op de inrit naast het ouderlijk huis.
This entry was posted in Uncategorized on 27 December 2012 by Raf.
← Everybody is Kung Fu fighting East meets west →
2 thoughts on "Dimitris and Dimitrios"
Alex Hetwer 28 December 2012 at 17:18
En het blijft boeiend en mooi geschreven. Maar Istanboel halen voor 1/1/2013? 't zal toch nog stoempen worden…
Het beste Raf, vanuit een zeer regenvol België.
K 1 January 2013 at 15:16
Paffie! Mijn liefste Paffie, al een eeuwigheid geleden???!!!!
Mijn eerste reply op je fantastische blog, en dan nog wel meteen op nieuwjaar 2013? 🙂
Geen sms'je noch mailtje, maar via deze weg 3 dikke nieuwjaarskussen vol warmte vanuit mijn 23°C "zomerse" living te Gent 😀
Ik bevries echt letterlijk (kippenvel) als ik je foto's bekijk… Ik vraag me al WEKEN af hoe je dat toch doet, 's nachts alleen in zo'n tentje temidden de wind, regen, sneeuw, koude… Maar ik kan me best inbeelden dat de gelukzalige momenten en herinneringen die je dagelijks op je reis-cv noteert je hart danig verwarmen bij het indommelen. Hier net bezig geweest met het verwerken v mijn reisfoto's Malaysia en net alweer zitten boeken, hihi… We hbn dus HEEL wat in te halen bij onze volgende skype of evt live ontmoeting.. Mail je me es je planning ajb, maar best 2 keer hé.. Remember mn mail troubles.