De muur waar ze tegen leunt is betegeld met Griekse mozaïek. Op haar gebruinde huid is geen moedervlekje te bekennen. Ze heeft twee prachtige, volle borsten. Door een elegante buiging van haar linker been wordt het uitzicht op haar intieme zone afschermt.
Teleurgesteld zucht ik en leg de brochure van het wellnesscentrum op de gesloten toiletbril. Iedereen weet toch dat zulke dames niet in de sauna te zien zijn? Ze had nog niet eens een rood hoofd.
Ik stap uit het afgekoelde badwater en kijk in de spiegel naar mijn lichaam. Mijn man vindt mij mooi zoals ik ben, zegt hij altijd zodra ik mij uitkleed. Zijn woorden weerklinken in mijn gedachten terwijl ik me afdroog.
Het is nu veertien maanden geleden dat ze in het ziekenhuis mijn borst hebben geamputeerd. De oncoloog zei dat we er mooi tijdig bij waren. Geen uitzaaiingen, geen okselkliertoilet. Een geluk bij een ongeluk noemde hij het zelf. Ik begrijp dat het allemaal veel slechter had kunnen uitpakken, maar de woorden mooi en geluk vond ik toch een vreemde keuze op dat moment.
Met mijn vingers loop ik over het litteken waar voorheen mijn linker borst zat. Wat ging ik vroeger graag met Sylvia naar de sauna. Sylvia is een van die zeldzame schatten die altijd voor je klaar staan en luisteren alsof ze geen genoeg kunnen krijgen. Tijdens de chemotherapie, het zekere voor het onzekere noemde de oncoloog dat, stond Sylvia ook altijd voor mij klaar.
Ik streel met mijn hand over mijn rechter borst. Die heeft niet zo'n speelse rondingen als de borsten van de dame in de brochure, maar ze mag er wel zijn al zeg ik het zelf.
Als ik met mijn rechter zijde ver genoeg naar de spiegel draai, dan kan ik best naar de sauna toe. Hoe vaak ik die eenvoudige truc niet al heb toepast als ik voor de spiegel sta. Ik snuif als ik me terugdraai en mezelf weer van voren bekijk.
De oncoloog had een beetje vreemd gekeken naar mijn mening toen ik hem bij de laatste controleafspraak vroeg of ik weer naar de sauna kon gaan. "We hebben bij u geen okselklieren verwijderd, dus voor vochtophoping hoeven we niet zo bang te zijn." Hoe zeer ik verlang naar een heerlijke, ontspannende sauna kan niemand begrijpen. Genieten van de warmte en de zorgen van me af laten lopen, zoals de zweetdruppels van mijn rug. Ontspanning tot op het bot, zeiden Sylvia en ik altijd gekscherend tegen elkaar.
Ik doe mijn lichtblauwe badjas aan en pak in de slaapkamer mijn mobiele telefoon van het nachtkastje. Met een paar duimvegen heb ik de berichtenbox geopend. Sylvia staat bovenaan in de lijst, aangezien we iedere dag wel een berichtje naar elkaar sturen. Met mijn getrainde duim typ ik razendsnel mijn tekst. "Ik ben er klaar voor! Wanneer gaan we naar de sauna?" Ik kijk naar het bericht en na een paar seconden duw ik op verzenden.
Vanaf de dag dat ik te horen kreeg dat ik een borstamputatie zou ondergaan, heb ik er met Sylvia regelmatig over…
De Limburgse Marieke Raap is geboren op 25 december 1982. Na diverse ontwikkelingen in haar leven heeft ze eindelijk het punt bereikt waarop ze zegt: als je de kans krijgt en je wilt het graag, moet je het gewoon doen!