We hebben een kleine traditie, die we niet altijd houden: als het even kan leggen we een grote puzzel uit. Vooral kerstvakanties worden hiermee gevuld. Maar zaterdag vonden we een leuke nieuwe van 1500 stukjes en het ging zoals je zou hopen: een paar kinderen beginnen enthousiast en zo in de loop van de dagen schuift iedereen voor kort of lang(er) aan om ook even een paar stukjes in te passen. Woensdagavond werd het sein 'klaar!' gegeven.
Geinspireerd door Marian'ne, die zo dapper is om donker, honden en mensen te trotseren en gewoon haar lapjes wrapt, bedacht ik maandag dat ik meer in het wild ga borduren. Het is een bezigheid die nog steeds wat minachtend wordt bekeken of in de taal gebruikt, dus een beetje dapper is dat toch ook wel? Maandag in de wachtkamer van het ziekenhuis heb ik minstens een draadje geborduurd in m'n restjesborduurwerk. Daar heb je geen patroon voor nodig, alleen wat garen en een schaartje. In de beslotenheid van m'n huis gaf ik mezelf gistermiddag een restjesborduurwerkmiddagje, net zoals Jantine zichzelf dat gisteren ook gaf. Wat een heerlijk cadeau, al zie ik in mijn borduurwerk amper vooruitgang. Het is er wél.
Even nog een extra groet voor mijn nichtje dat hier vandaag waarschijnlijk voor het eerst komt meelezen. Zwaai zwaai!