Wet- en regelgeving - Transformatie jeugdhulp | NJi
Gemeenten zijn met de Jeugdwet verantwoordelijk geworden voor alle vormen van jeugdhulp, inclusief specialistische hulp zoals: jeugd-vb voor jongeren met een verstandelijke beperking, jeugd-ggz en jeugdzorgplus of gesloten jeugdzorg, de uitvoering van kinderbeschermingsmaatregelen en de uitvoering van de jeugdreclassering. Er is bepaalde zorg voor jongeren die niet onder de Jeugdwet valt. Hieronder zijn deze vormen genoemd inclusief het passende wettelijk kader.
Kinderen en jongeren tot 18 jaar met een lichamelijke beperking of somatische aandoening die tot 2015 verpleging kregen uit de Awbz moeten per 1 januari 2015 voor bekostiging van deze zorg naar de Zorgverzekeringswet (Zvw). Jongeren met een zintuiglijke beperking die tot 2015 extramurale behandeling kregen uit de Awbz moeten vanaf 1 januari 2015 voor deze zorg ook een beroep doen op de Zvw.
Per 1 januari 2015 is de Wet langdurige zorg (Wlz) ingevoerd. De wet is er voor alle mensen met een beperking die blijvend zijn aangewezen op permanent toezicht of op 24-uurszorg. Kinderen en jongeren tot 18 jaar met meervoudige beperkingen of een (zeer) ernstige verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking hebben op grond van deze wet recht op een zorgpakket dat persoonlijke verzorging, verpleging, verblijf, begeleiding en behandeling bevat. In termen van zorgzwaartepakketten (ZZP) gaat het om verstandelijk beperkte kinderen met ZZP 4 en hoger, lichamelijk beperkte kinderen met ZZP 2 of 4 en hoger en zintuigelijk beperkte kinderen met een ZZP 2 en hoger.
In de Wet passend onderwijs worden samenwerkingsverbanden van schoolbesturen verplicht een ondersteuningsplan op te stellen. Dit plan bevat onder meer afspraken over het niveau van de basisondersteuning op de scholen, over de manier waarop een samenhangend geheel van voorzieningen voor extra ondersteuning binnen en tussen de scholen wordt georganiseerd en over de verdeling van de middelen. Volgens de Wet passend onderwijs is een samenwerkingsverband verplicht het ondersteuningsplan af te stemmen op het beleidsplan over jeugdhulp van de gemeente.
Op 1 januari 2015 is de Participatiewet in werking gegaan. Het belangrijkste doel van de Participatiewet is om uitkeringsvoorwaarden, financiering, ondersteuning en uitvoering van uiteenlopende regelingen gelijk te trekken en in één hand te leggen, namelijk die van de gemeente. Met de invoering van een regeling voor iedereen die in staat is om te werken moet het stelsel eenvoudig en transparant worden. Bovendien worden werkgevers effectief ondersteund, zodat het voor hen eenvoudig is om mensen met een arbeidsbeperking in dienst te nemen. Er is één aanspreekpunt waar werkgevers terecht kunnen voor informatie, advies en expertise en er is één systeem voor de registratie van werkzoekenden en vacatures.
De Wet publieke gezondheid (Wpg) stelt gemeenten verantwoordelijk voor de publieke gezondheidszorg, waaronder de jeugdgezondheidszorg. De Wpg is op 1 december 2008 in werking getreden en vervangt de Wet collectieve preventie volksgezondheid (Wcpv), de Infectieziektewet en de Quarantainewet. Terwijl de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) zich vooral richt op mensen die al ziek zijn of symptomen hiervan hebben, wil de Wpg vooral de algemene gezondheid bevorderen en ziekten bij risicogroepen voorkomen.
Op 1 januari 2015 is de Wet maatschappelijk ondersteuning (Wmo 2015) ingegaan. Deze wet vervangt de 'oude' Wmo, die sinds 1 januari 2007 van kracht was. Wat is er veranderd?
Jongeren van 12 tot 18 jaar vallen in principe onder het jeugdstrafrecht, volwassenen van 18 jaar of ouder onder het volwassenenstrafrecht. Het adolescentenstrafrecht, dat in april 2014 is ingevoerd, maakt het mogelijk voor de rechter om hiervan af te wijken. De rechter kan jongeren van 16 of 17 jaar veroordelen volgens het volwassenenstrafrecht en jongeren van 18 tot 23 jaar volgens het jeugdstrafrecht. Of de rechter dit doet, hangt af van de persoonlijkheid van de jongere, de omstandigheden waaronder de jongere het misdrijf heeft gepleegd en de ernst van het misdrijf. De Raad voor de Kinderbescherming adviseert de rechter over welke straf het beste past bij 16- en 17- jarigen en de volwassenenreclassering doet hetzelfde voor de 18- tot 23- jarigen.