Update 14: Plug Me in: India
E-mobility in Mumbai
In alle landen die ik bezoek, onderzoek ik hoe elektrisch rijden en duurzaamheid zich daar ontwikkelt. In India had ik al snel door dat ze hier mee bezig waren, toen er op de dag van aankomst een andere elektrische auto langs mij zoefde. Dat was de Mahindra E20, de enige EV die er op dit moment in India rondrijdt. Er zijn er zo'n 6000 geproduceerd en die vind je met name in Bangalore, Mumbai en Delhi. Daartussenin is het nog lastig om met je e-auto ergens te komen, maar daarover later meer.
In Mumbai zijn er meerdere organisaties bezig met het neerzetten van e-mobiliteit in het land. En tot mijn verbazing speelt het Nederlandse bedrijfsleven en de overheid daar een rol in. Asia Electric is een publiek-privaat bedrijf dat is voortgekomen door een samenwerking tussen de Nederlandse en Indiase overheid. Dit bedrijf is bezig met het aanleggen van laadinfrastructuur in het land en deelt ook kennis uit met India.
ELMO is een lokale start-up dat in India het eerste volledige elektrisch transport bedrijf aan het neerzetten is. Met een vloot aan elektrische fietsen, scooters en bestelbusjes bezorgen zij goederen huis-aan-huis.
Road trip door India
Eindelijk was het dan zo ver: ik kon weer verder met de road trip. In de Emiraten had ik de auto natuurlijk wel gebruikt, maar meer voor woon-werk verkeer. Vanaf Mumbai is het volgende doel om Calcutta te bereiken, een trip van zo'n 2.200 kilometer en vooraf verwachtte ik dat dit het zwaarste deel van de reis zou worden. De Indiërs staan niet bekend om hun goede rijstijl. Over de staat van de wegen ben ik meerdere malen gewaarschuwd en zouden de kleinere dorpen regelmatig met stroomuitval te maken hebben.
Extra uitdaging was dat ik in de komende 2.200 kilometer niemand had weten te bereiken en geen gegarandeerde slaapplek had, extra avontuur dus. Pluspunt: voor het eerste keer deze reis had ik gezelschap mee. Prayag is een journalist en gaat een artikel schrijven voor een landelijk weekblad.
Alhoewel ik van te voren nog geen aanbiedingen had gehad voor een slaapplek, was onderdak vinden was gelukkig geen probleem. Op de eerste dag konden wij terecht bij een contact van iemand die ik had leren kennen in Mumbai en via dit contact konden we weer terecht bij iemand in het volgende dorp. Het kwam slechts twee keer voor dat we geen slaapplek konden vinden. De eerste keer was in Raipur, de enige stad op de route en omdat we al een tijdje onderweg waren hadden we wel behoefte aan een comfortabel bed. We klopten aan bij het Hyatt hotel en vroegen of zij ons konden helpen, na wat onderhandelen konden we overnachten in een van hun suites, mooi geregeld.
De volgende dag moesten we weer survivallen, wat ik ook wel Range Excitement noem. Ik rij dan door totdat ik 20% batterij over heb, stop daar en maak een plan. Zo kwamen we nu bij 20% in Sambalpur uit, nog voordat we konden stoppen werden we ingehaald door een auto en gebaarde de bestuurder dat we moesten stoppen. Zijn zoon was fan van auto's en wilde wat foto's maken. Toen ik vertelde dat we opzoek waren naar een slaapplek antwoordde de beste man dat hij eigenaar is van twee hotels en we daar wel terecht konden! Helemaal mooi geregeld.
Al met al verliep de road trip soepeler dan verwacht. Rijden door India is fantastisch. Landschappen zijn prachtig, mensen zijn heel aardig en behulpzaam. Het is echt een andere wereld en de gebruiken en cultuur zijn hier totaal anders. Mooi is ook dat je niet van de weg af hoeft om wat van het leven op te pikken, alles gebeurt hier langs de kant van de weg. Even stoppen voor een attractie maakt mij dan ook gelijk een attractie, zeker in de kleine dorpen trekt mijn blauwe auto bekijks en als lange Nederlander moest ik vaak poseren voor een selfie.
Een aantal keer kwam het wel voor dat het elektriciteitsnetwerk in het dorp niet stabiel was en de auto niet kon laden. Dit bezorgde ons een slapeloze nacht omdat we in ploegdiensten gingen checken of de auto wel laadde. De volgende ochtend was de auto pas tot 21% geladen en moesten we een nachtje extra in het dorp blijven.
Eind goed, al…
Na 2 weken kwamen we in Calcutta aan, nam ik afscheid van Prayag en vetrok ik naar Bangladesh. Dacht ik net het zwaarste deel van de reis achter de rug te hebben, ging alles totaal mis. De auto werd in beslag genomen door de douane. In Aziatische landen heb je een Carnet de Passage nodig, wat een document is voor tijdelijke import van de auto. Op dit document stond vermeld dat dit verdrag ook door Bangladesh is ondertekend, maar klaarblijkelijk hadden ze onlangs besloten dit niet na te leven. Ik schoot flink in de stress, voor het eerst deze trip had ik het gevoel echt in de problemen te zitten.
De enige manier om het land binnen te komen is als iemand uit Bangladesh een bankgarantie afgeeft van 14.000 USD, wat een bizar bedrag is en ik niet eens durf te vragen hier. Ik pakte de bus naar de hoofdstad Dhaka om met instanties te praten, maar dat leverde niks op. Enige manier om de reis verder te zetten is om terug te gaan naar India en om Bangladesh heen te rijden. Dit levert flink wat extra tijd om en het risico dat ik vast kom te zitten in het regenseizoen maar een weg terug is er niet. Heb ik het gehaald? Lees dat volgende maand hier.