Eenmaal thuis plaatste ik de diagnose op twitter, waarop een reactie kwam: "daarmee zijn mijn oorproblemen begonnen, al ging ik er indertijd mee vliegen". Vliegen ja. Dat zou ik de volgende dag dus ook gaan doen.
Ik schrok. Zocht op google. Vond gescheurde trommelvliezen, looporen en, erger nog, gehoorbeschadigingen. Ik maakte mezelf bang, schoot in de stress, zag mezelf al helemaal niet in het vliegtuig stappen. Pakte voor de zekerheid mijn koffer nog maar niet in.
Enkele uren voor vertrek belde ik de huisarts nog eens. Die gaf, via de assistente en na wat telefoontjes over en weer, het verlossende antwoord: ik mocht gewoon vliegen, maar kon er beter niet over beginnen tegen een stewardess. Die zou mij op basis van mijn oorproblemen de toegang tot het vliegtuig kunnen weigeren.
Ik ging naar de apotheek en vroeg om EarPlanes. Die drukregulerende oordopjes had ik vaker gebruikt en ze leken me nu zeker wel zinvol. De apothekersassistente gaf me het doosje, ik stopte het in mijn tas en betaalde. Zo eenvoudig.
Eenmaal in het vliegtuig nam ik uit voorzorg twee paracetamol en drukte de eerste EarPlane in mijn linkeroor. "Vroeger waren die dingen veel groter," zei ik nog tegen reisgenootje R die naast me zat. Zij keek naar mijn oor en we kwamen al gauw tot de conclusie dat ik het dopje er zo niet meer uit zou krijgen. Ik pakte het doosje, dat ik nog niet goed bekeken had, en las: "voor kinderen tot 10 jaar".
Aldus vloog ik met een nutteloos, niet-lichaamseigen voorwerp in mijn linkeroor naar Praag. Het ding werkte niet, omdat het te klein was. Ik was bang dat het verder mijn oor in zou schieten, maar kon er toch niet afblijven. We konden er de hele vlucht gelukkig wél om lachen. Bovendien had ik door de paracetamol nauwelijks last van pijnlijke oren.
Gelukkig had R een pincet in haar koffer, dus toen we onze bagage van de band hadden genomen moest er eerst een operatie worden uitgevoerd. R als chirurge, ik als patiënt en reisgenoot I maakte de foto's. Het was gelukkig zo gebeurd en we konden al gauw van Praag gaan genieten.
Dat deden we, een weekend lang.
Geplaatst op donderdag, december 3rd, 2009 om 16:34	in de categorie Op reis. Volg de reacties d.m.v. de RSS 2.0 feed. Je kunt reageren, of met trackback een bijdrage plaatsen vanaf je eigen weblog.
PreviousKlant
NextDecemberdagen
Kijk, kijk, een originele Heyrik-zin. Bij mij was het ook meer een oorontsteking waarmee ik ging vliegen, moet ik eerlijkheidshalve zeggen.
Ja zeg, en waar zijn die foto's nu…
6 december 2009 om 13:14
Volgende keer dus eerst de dokter bellen en dan op internet kijken welke paniekverhalen de ronde doen… 😉 En ja, waar zijn de foto's?
8 december 2009 om 00:38
Handig dat ze je zomaar tot 10 jaar geven… Daar had ik ook niet op gelet… Gelukkig is het toch nog goed gegaan!
8 december 2009 om 17:34
@Heyrik: had dat meteen gezegd, dan had je me een hoop ellende bespaard 😉 (en hoe voelt dat, gequote te worden op theefietslog?)
@Me!: die foto's staan heel veilig op mijn harde schijf voor de privécollectie 😉
@Daedalus: wat je vraag betreft: zie reactie op Me! en verder… ik had niet genoeg geduld om te wachten tot de volgende ochtend…
@Daisy: gelukkig wel ja!
O jee, wat een verhaal! Jullie zullen wel flink gelachen hebben.. Hoe is het nu met je oren? Want gehoorschade wil je als muzikant natuurlijk helemaal niet!
13 december 2009 om 08:20
Maar hoe kom je nu aan vocht achter je trommelvliezen als je geen ontsteking hebt? En ben je er nu vanaf?