Bad Nieuweschans – Al voor de 3e dag zijn de inwoners van Bad Nieuweschans verstoken van GSM bereik. Een en ander is het gevolg van werkzaamheden aan de GSM mast bij Thermen Bad Nieuweschans. Aangezien veel Schanskers thuis geen vaste aansluiting meer hebben kan geen bereik met de mobiele telefoon fatale gevolgen hebben bij noodsituaties.
“Dit is al de 2e keer dat door werkzaamheden inwoners dagenlang zijn verstoken van bereik.” schrijft bnsnieuws.nl, een lokale nieuwsite.
“Zoals bij navraag is vernomen zullen de werkzaamheden nog de hele week gaan duren. Overschakelen op een van de Duitse netwerken is zinloos omdat deze inmiddels ook al niet meer functioneren. Bij het bellen over een Duits netwerk is het Nederlandse noodnummer 112 bovendien onbereikbaar.” aldus een bewoner van Bad Nieuweschans die de proef op de som nam en zich zorgen maakt.

Ik ben een kind van gescheiden ouders. Mijn vader ging bij zijn nieuwe vriendin wonen, ongeveer 50km verderop... Ik was 6. Die afstand kon ik niet zelfstandig overbruggen. Toen ik 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 .... jaar oud was ook niet. Ik zag mijn vader 1x in de twee weken een weekend. Toen ik oud genoeg was om de afstand in kilometers zelfstandig te kunnen overbruggen, was er een veel grotere afstand ontstaan.... Een emotionele afstand. Deze bleek uiteindelijk onoverbrugbaar...
Dus misschien moet je niet denken wat jij voor je dochters voelt, maar moet je je bedenken wat jouw dochters voor jou voelen. Zijn zij nu al in staat om een "lange afstands relatie" aan te gaan? Zijn zij al in staat om onvoorwaardelijk lief te hebben? En te blijven hebben?
Ik heb het mijn vader altijd kwalijk genomen dat hij koos voor een nieuw leven, een leven waar wij niet meer vanzelfsprekend bij hoorde.
Ja dit is een mooi staaltje vastdenken.... Ik zit met mijn partner in dezelfde situatie, 80 km tussen onze woonplaatsen en door het co-ouderschap beiden gebonden aan onze woonplaats totdat de kinderen het huis uit zijn. En daar waar de omgeving zich verbaast over onze beslissing om pas over een jaar of 11 te gaan samenwonen, "want je wil toch bij elkaar wonen" is ons antwoord: wij doen wat we onze kinderen ook laten doen" De kinderen wonen door de scheiding immers gedwongen in twee huizen, zij laten ons zien dat je je in twee huizen thuis kan voelen.
Dus Marco, doe net als je kinderen.... Als je kinderen bij jou zijn dan woon je in je samen met je vriendin in je "eigen" woonplaats, op de dagen dat ze bij je ex zijn, woon jij samen in de woonplaats van je lief. Kinderen gaan altijd voor, zij hebben niet gevraagd om deze situatie en zoals je het nu geregeld hebt ben je echt onderdeel van hun leven en geen papa op afstand, wil je dat behouden dan vraagt dat ook flexibiliteit van jou en je nieuwe liefde.
Ik denk dat het voor de kinderen belangrijk is om bij hun vader in de buurt te wonen. Zelf heb ik mee gemaakt dat mijn vader verweg woondt. Misschien kan je in je huidige woonplaats een woning hebben voor als de kinderen bij je zijn en als de kinderen er niet zijn bij je vrienden wonen.
Toen ik las "Gevangen tussen mijn twee grote liefdes" dacht ik dat Marco niet kon/wilde kiezen tussen twee geliefden (liefdesrelaties). Maar dat blijkt anders te liggen. Ik vermoed dat daar de bron van Marco's vastdenken zit. Hij zit niet klem in de keuze tussen twee liefdes, maar in de keuze tussen vormgeven van een potentiële liefdesrelatie en de verantwoordelijkheid voor twee kleine mensen die hij hoogstpersoonlijk de wereld in heeft gezet. Da's andere koek. Welke keuze hij daarin wil maken mag hij zelf bepalen... zijn leven, zijn verantwoordelijkheid. Mocht Marco besluiten voor zijn rol als co-ouder te blijven kiezen, dan geef ik hem graag als leestip "Verslaafd aan Liefde" van Jan Geurtz mee. Inzichtgevend en troostrijk leesvoer voor de avonden dat hij het zonder zijn geliefde moet stellen... All the best, Rob
Hmmm, ik zou vooral je dilemma reframen. Ik snap 'vast tussen twee liefdes' niet. Je hebt twee dochters. Linksom of rechtsom is het verreweg het makkelijkst als hun moeder en jij dicht bij elkaar wonen. Het alternatief is helder: je ziet je dochters véél minder, bent minder zo niet amper betrokken bij hun dagelijks leven (school, clubjes, vriendjes) en je wordt de uitjespapa. Je kiest dan dus, volgens mij, voor wen ander leven en een ander vaderschap als je besluit verder weg te gaan wonen.
Nu vraagt iemand anders die je ook erg leuk vindt of je dat wilt doen. De vraag is: wil je dat? Wil je de mogelijkheden die je hebt met je kinderen nú, opgeven? In hun buurt wonen is niet voor eeuwig. Dus evenmin is in je oude woonplaats wonen eeuwig weg. Voorlopig wel ja, als je de situatie met je dochters wilt hebben zoals nu.
Of die ander bereid is naar jou toe te komen, dat is - aangenomen dat jij niet bereid bent dit op te geven, niet aan jou maar aan haar. Niets gevangen dus, keuzes maken. Die misschien niet leuk zijn - dat snap ik ook wel.
Overigens, hoe zou je de situatie vinden dat je een kind krijgt met je nieuwe vriendin? En je kinderen hun broertje of zusje amper zien, aangenomen dat je wél verhuist. Dat zijn consequenties van de keuze.
Alles is terug te draaien en te veranderen. Ervaar en leer is het soms. Vandaar nu voor mij de keuze na twee jaar alleenstaand ouderschap, een jaar co-ouderen met 11 km afstand waarvoor ik in 2014 verhuisde, nu op ieuw de (hopelijk laatste) verhuizing naar hetzelfde dorp als de vader van mijn kinderen (5,7,10). Allemaal niet ideaal, maar heel bewust de keuze om dichtbij te gaan wonen. Want we willen allebei graag 'alles' meemaken en de kinderen niet te veel sores geven.