Arjan Ederveen laat het publiek gniffelen, besmuikt lachen en heerlijk bulderen bij Ederveenzaamheid | The Rare Bird
Arjan Ederveen laat het publiek gniffelen, besmuikt lachen en heerlijk bulderen bij Ederveenzaamheid
Televisie deed hij al. En film. En toneel en musical. Wat heeft Arjan Ederveen in zijn rijke carrière eigenlijk níet gedaan? Juist: een onemanshow! In zijn eentje het podium op met een ultieme personality performance. In Ederveenzaamheid maakt hij deze omissie in één klap goed. Hij kruipt in de huid van -tig typetjes. Laat een overbevolkte wereld zien van eigen-ikjes. Zingt over onbeantwoorde liefdes. Danst met een kapstok. Etaleert alle facetten van de eenzame mens.
Gelukkig voor Arjan is er zijn trouwe vuilnisbakkenhond Stuk. Die kwispelend popelt om te laten zien hoe geweldig hij Lassie kan imiteren. Of hoe hij als roze koningspoedel over de catwalk kan paraderen. Ederveenzaamheid is alleen zijn met een zaal vol mensen. Die tranen om de tragiek en grinniken om de grappen. En als een zaal massaal emoties met je deelt, beseft Arjan, sta je op het toneel nooit echt alleen. Dan wordt je eenzaamheid één groot samen.
Voor de artiest vind ik het jammer, die gun ik van harte een gevulde grote zaal, maar voor ons, het publiek, was het niet erg dat de voorstelling was verplaatst naar de Engelenbak. Want de sfeer in de Engelenbak is altijd stukken intiemer dan in de grote zaal. Ik denk dat iedereen die zaterdagavond bij Ederveenzaamheid, de voorstelling van Arjan Ederveen in Ogterop Meppel is geweest dat zal beamen; de voorstelling kwam prima tot zijn recht in de (overigens helemaal gevulde) Engelenbak.
Omdat er zo bezuinigd is in de cultuursector, zo legt Arjan aan het begin van de voorstelling uit, is het decor sober en is het ook een solovoorstelling. Hijzelf speelt dus meerdere rollen, maar ook voor een aantal personen in het publiek zijn er rollen weggelegd. Zowel mèt als zonder tekst. Op de eerste rij maak je het meeste kans om een actieve deelnemer van de voorstelling te worden, maar ook op de andere rijen ben je niet veilig, zo waarschuwt hij meteen. Toch speelt Arjan de voorstelling niet helemaal in zijn eentje; hij heeft zijn hond Stuk meegenomen. Als toegift zingt hij een liefdevol lied over de hond die samen met hem het publiek een vermakelijke avond biedt. Vol humor, rake typetjes, foute momenten, maar ook ontroering en absurdisme. We gniffelden, lachten besmuikt of juist heerlijk bulderend hardop en zongen zelfs mee met een heuse meezinger. Arjan zorgde niet alleen voor een fijne avond, maar ook voor thee en cake. Hoe attent! De man van Theo en Thea, maar wat mij betreft vooral van Borreltijd en de hilarische satirische documentairereeks 30 Minuten deed dit jaar mee aan Strictly come dancing op Nederland 1, maar mag wat mij betreft zijn dansschoenen aan de wilgen hangen en elk jaar een nieuwe theatershow maken. Wij zijn er dan graag elk jaar bij, weer op de eerste rij (en voor hem dan hopelijk in een volle grote zaal). Met een beetje mazzel wordt er nog steeds ietsie bezuinigd in de cultuursector en mag ik dan volgend jaar één van zijn tegenspelers zijn!