‘Erg verdrietig dat dat gebeurde’, zegt Mitchell weemoedig. ‘Ze hadden niet het unieke geluid van Boney M. dus begonnen ze mij te playbacken, met mijn stem op de achtergrond. Ik vond dat erg moeilijk, die fake. En Marcia, die kon wel zingen, maar die probeerde Sunny net zoals ik te zingen. Dat ging natuurlijk niet. Het brak mijn hart dat onze muzikale nalatenschap zo naar beneden werd gehaald. Dat verdienden Boney M. en onze liedjes niet.’
In een klein restaurant met uitzicht op de rivier, in de staat Massachusetts, vond een Amerikaanse verslaggever Bobby Hebb, in het najaar van 1987. De storm in zijn leven was gaan liggen, vertelde hij voorafgaand aan een optreden met zijn trio. Ja, de zonnige kant had hij een tijd niet gekend.
Na die ene reusachtige hit was er nog wel een nakomertje afgescheiden, maar amper een hit te noemen, A Satisfied Mind. De hobbelige route die hij had afgelegd, werd vooral bepaald door zijn onmatige inname van kruidenlikeur. Ook zat de belastingdienst hem op de hielen. De release van de discoversie, Sunny ’76, had ’m niet de financiële armslag gegeven waarop hij had gehoopt. In 1978 schoot hij onder invloed zijn vrouw ‘per ongeluk’ in de schouder en hij zat twee jaar in de gevangenis. Hij vertelde nu van de drank af te zijn, en als ambtenaar te werken. Op maandag- en vrijdagnacht speelde hij met zijn trio – als vanzelf, ook Sunny.
In 2010 overleed Bobby Hebb. Joe Viglione, ‘the number one Bobby Hebb-kenner’, sprak ’m bijkans elke dag aan de telefoon, de laatste jaren. Er was nog een nieuwe plaat geweest, in 2005, en hij was betrokken geweest bij een Grammy-winnend project over zwarte muziek in Nashville. ‘Hij wist dat zijn einde naderde’, zegt Viglione. ‘Hij voelde zich content. Sunny makes me always happy, zei hij, telkens als hij het nummer hoorde. Hij stierf als een dankbaar mens.’
Stochelo Rosenberg legt zijn gitaar neer, en neemt een slokje van zijn koffie. Vier maanden lang had hij het geprobeerd, in een villa in Nuenen, hemelsbreed 1 kilometer verwijderd van het kamp. Als een door God geschonken paleis zag het eruit, alles erop en eraan. Maar op een dag zat hij buiten met zijn vrouw te roken. ‘En toen zei ik: ‘Wat doen we hier eigenlijk? Hoor je de stilte. Op het kampje is altijd wat te doen. Hier horen we niet thuis.’ En weet je, toen we terug waren, ging de zon weer schijnen.’
Hier in de tuin kan hij ongestoord spelen. Niet eens om te oefenen maar bijvoorbeeld voor zijn zoon Jazzy. Die heeft één voorwaarde: wat zijn vader speelt moet wel swingen. Natuurlijk speelt Stochelo dan Sunny, in een razendsnelle versie. Want als het even kan komt Sunny voorbij. Of hij nou met de kleinzoon van Django Reinhardt speelt op het jaarlijkse Django Reinhardt-festival in Samois-sur-Seine, of zoals laatst op een feestje van een advocatenkantoor op de Amsterdamse Zuidas, met het Rosenberg Trio.