Is er nog toekomst voor onafhankelijke onderzoeksjournalistiek? De Britten lijken aan te tonen van wel.
De krantenwereld is een slagveld. Sinds de opkomst van het internet vrezen blaadjes voor hun leven. In Nederland loopt de papieren oplage van kranten jaarlijks met zo'n 5% terug. In Groot-Brittannië, bij uitstek een krantenland, gaat het er niet beter aan toe. De Britse Guardian, die al bijna twee eeuwen het Britse medialandschap kleurt, maakte sinds de crisis ook jaarlijks tientallen miljoenen verlies. In 2008-09 werd er zelfs zo'n €100 miljoen verloren, en de oplage halveerde tussen 2010 en 2017. Zo schoof het dagblad sinds de crisis steeds dichter naar de afgrond.
Het roer moest om. En begin 2016 kwam er een driejarig actieplan op tafel: er moest twee keer zoveel aan lezers worden verdiend en 20% minder worden uitgegeven. Vanaf 2018/2019 moest er break-even gedraaid worden. Een ambitieus plan, waarvan de uitwerking niet alleen fascinerend is voor The Guardian zelf. Het zal namelijk ook aan andere kranten laten zien of het mogelijk is om nog te overleven met onderzoeksjournalistiek.
Over onderzoeksjournalistiek gesproken: daar gaat het eigenlijk buitengewoon goed mee bij The Guardian. Ze leverden grote bijdragen bij het Wikileaks-schandaal, het klokkenluiden van Edward Snowden en de Panama/Paradise Papers. Maar een goede krant is iets anders dan een goed bedrijf. En wat een goed bedrijf op de lange termijn typeert is scherp aanpassingsvermogen. Sinds het actieplan is begonnen, heeft the Guardian dat getoond. Eind april kon er namelijk trots gepubliceerd worden dat ze goed op weg zijn om hun doelstellingen te behalen. Hun omzet laat al twee jaar een lichte groei zien. Het verdienmodel van de krant kan dus misschien toch succesvol omgegooid worden. Onze complimenten.
Bedrijfstechnisch erg knap dus. Maar we moeten ook heel even ingaan op de inhoudelijke kwaliteit van de stukken, die hier en daar flink is teruggelopen. De linkse krant heeft net zoveel moeite als de PvdA om haar politieke opvattingen opnieuw uit te vinden. Bijna onbegrijpelijk, aangezien de sociale mobiliteit in Groot-Brittannië bedroevend is voor een Westers land. Daar kan genoeg over geschreven worden.
In plaats daarvan wordt veel ruimte opgevuld met identiteitspolitiek, die zichzelf wereldwijd als een tumor de linkse politiek in heeft geknaagd, en deze in bijna elk Westers land schade aanbrengt. Elk onderwerp moet gelinkt worden aan geslacht en ras, het liefst zo verdelend mogelijk. Om maar een paar recente koppen van te noemen: 'Overconfident men brought us Brexit. It's not too late for women to fix it'; 'How white women use strategic tears to silence women of colour'; '‘Why I’d never do a TED talk (and it’s not just because they’re named after a man)’. Zonde van zo'n kwaliteitskrant. Misschien een puntje voor het volgende actieplan.
In Groot-Brittannië wordt het grootste deel van de maatschappelijke bovenlaag gekweekt op privéscholen. Wij werpen maar eens een blik op de Engelse elitefabriek.
De Britse upper class kwam deze zomer bijeen voor de Henley Royal Regatta, en wij waren erbij. Er werd geroeid, genetwerkt, maar vooral ook veel gedronken.
Dat is nog eens een outside the box sollicitatiegesprek. ‘Naast mijn salaris en een tankpas van de zaak zou ik ook graag onderhandelen over de vraag wie de kosten van mijn geslachtsveranderende operaties gaat betalen.' Het gaat toch echt gebeuren!
Schatjagers hebben een gigantische buit in het vizier. Het Britse Advanced Marine Services heeft op de zeebodem vlakbij IJsland een extreem waardevol Nazi-scheepswrak gevonden. Wie eist het kapitaal op?
Dit is uw kans om kasteelheer/-vrouw te worden. Het kleinste kasteel van Groot-Brittannië staat namelijk voor een prikkie te koop.
Als een klein ventje dat zijn vader uitzwaait in de haven, zo kijken we in de Eredivisie naar de steeds verder groeiende kloof met het buitenland. Beteuterd, alwéér, omdat het Britse telecombedrijf BT maar liefst €1,4 miljard betaalt voor de beelden van de Champions League.
Het is Fat Cat Wednesday, de dag waarop Britse toplui al door het plafond van Henk en Ingrid zijn gebroken. Na drie werkdagen. Well done.
Een kort college. Klopt het clichébeeld van stijve Britten en flamboyante Italianen nog in de pakken van nu?
Funda-verslaafden en andere huizenvoyeurs; let even op. We kunnen rondneuzen in een knap landhuis nabij Londen. Met sportwagens in de woonkamer. Staat te koop voor €17,6 miljoen. En nee, de sportwagens zijn helaas niet inbegrepen.