Als jongste van de drie wil Frederik in 1915 in de voetsporen van zijn twee broers treden, ook al heeft hij totaal geen militaire opleiding. "Toen hij negentien was, sloot hij zich aan bij een groep vrijwilligers die erin slaagden om de dodendraad in Maxburg, tussen Loenhout en Hoogstraten op de grens met Nederland, door te steken. Nederland was toen neutraal gebied, en van Breda nam hij de trein naar Vlissingen. Per boot ging het dan naar Engeland om dan in Frankrijk te belanden waar hij een militaire opleiding kon krijgen en aan de IJzer gaan vechten. Een hele omweg, maar er was geen doorkomen aan in het bezette België", vertelt Cecile.
"Hij heeft drie jaar in de loopgraven gelegen en veel ontbering gekend. Omdat de bevoorrading aan het front heel moeizaam verliep, beslisten ze om 's avonds als het donker was aan de oevers van de IJzer ratten te gaan vangen. De beesten werden dan gevild en de billen op een vuurtje gebraden. Zo hebben ze het overleefd." In het leger leert Frederik ook trompet spelen en als trompettist wekt hij de troepen bij een nakende aanval. "Mijn vader was muzikaal begaafd en kon goed zingen." En dat heeft impact gehad op zijn verdere leven. Na de oorlog wordt Frederik eerst douanier in Gooreind, maar leert dan orgel spelen en zo is hij 40 jaar koster geweest in Gooreind.
De herinnering aan honderd jaar Eerste Wereldoorlog leeft dan ook sterk bij de familie Berkvens. "De trompet heeft een speciale plaats gekregen in een kast in onze woonkamer", bekent Reinhilda. "Onze vader heeft ook een oorkonde gekregen als brigadier-trompettist en zes medailles voor onder meer oorlogsvrijwilliger, artillerie, een zegemedaille en herinneringsmedaille. Uiteraard zijn we daar heel trots op. Elk jaar ging hij ook naar de IJzerbedevaart, dat vond hij heel belangrijk, en wij gingen wel eens mee. Zoiets blijft toch hangen."