Recensie van Hanneke Tinor-Centi over Niemand geloofde mij | Hebban.nl
Niemand geloofde mij: origineel en intrigerend!
door Hanneke Tinor-Centi	09 augustus 2019
Niemand geloofde mij is het vervolg op Mijn naam was Sylvia. De delen zijn weliswaar los van elkaar te lezen, maar het is aan te raden om Sylvia vóór te laten gaan. Die volgorde geeft een completer beeld van het verhaal zoals dat in Niemand geloofde mij verteld wordt. Bovendien biedt het een juist inzicht over wat lucide dromen nu eigenlijk zijn. Een uiterst belangrijk aspect in beide boeken.
In Niemand geloofde mij ontwaakt Rob, na een wekenlang kunstmatig coma ten gevolge van een motorongeluk. Hij ligt in het ziekenhuis, maar kan zich niet herinneren hoe hij daar is terechtgekomen noch wat er aan vooraf ging. Hij heeft hij geen enkele herinnering aan zijn leven of aan het ongeluk dat hem is overkomen. Wat hij zich echter wel tot in detail kan herinneren, zijn de ontmoetingen die hij tijdens zijn coma heeft gehad met Sylvia. Dat Sylvia ten tijde van hun ontmoetingen, niet meer in leven was, wist hij echter niet. Door alles wat Rob tijdens de gesprekken met Sylvia te weten is gekomen over de oorzaak van haar dood, wil hij na zijn ontwaken maar één ding; de politie spreken! Hij botst echter op een muur van onbegrip, niemand gelooft hem…
"Wat ik absoluut niet had verwacht, was dat de politie mij vlak na het vertrek van Sabine kwam opzoeken. De twee agenten in burger, een man en een vrouw, vertelden mij allereerst wat ik al had gehoord van Sabine. Het was dus geen nieuws voor me dat er bij de politie nog steeds niets bekend was over mij."
Rob's vriend Reinier vertelt hem, tijdens zijn ziekenhuisbezoeken, over zijn leven. Het meeste komt hij echter te weten van Sylvia, die hem ook nu met regelmaat 'bezoekt'. Het is dankzij haar dat hij stukjes van zijn geheugen terug vindt.
"Verheugd over mijn hervonden herinneringen opende ik even later mijn ogen. Om vervolgens te constateren dat ik niet achter mijn bureau zat, maar op een bank in het park waar ik Sylvia zo vaak had ontmoet."
Met Niemand geloofde mij heeft Van Buitenen opnieuw een intrigerende en originele roman afgeleverd. Qua genre valt dit boek, net als het vorige, nog het best te plaatsen in 'spirituele roman'. Haar schrijfstijl is prettig en geenszins hoogdravend, hetgeen het toegankelijk maakt voor een groot lezerspubliek. Haar personages zijn boeiend gekarakteriseerd en de interactie tussen Rob en Sylvia is pakkend in woorden gevat. Ik adviseer de auteur overigens wel bij een volgende druk, het boek nog een redactieronde te gunnen. Er staan nu nog wat onvolkomenheden in en dat is zonde.
De verhaalstructuur is dusdanig opgebouwd dat er continu vragen overblijven en er toch telkens iets wordt prijsgegeven.
Niemand geloofde mij is het zesde boek van Van Buitenen. Eerder schreef zij Mijn naam was Sylvia, Geluk… waarom niet?!', Hoezo jaloers? (als co-auteur), Vrouw en Hond en 2050.