18/01/2012standplaatswereld	Lysander Wiering geeft wekelijks verslag van de afleveringen van Metropolis. Afgelopen donderdag was 'haar' het centrale thema in Metropolis. Het groeit op ons hoofd en ons lichaam, sommigen verdienen er geld mee en anderen offeren het. Metropolis zocht uit hoe verschillende culturen omgaan met haar.
Als eerst stelde Metropolis haar als uiterlijk kenmerk aan de kaak. Over smaak valt niet te twisten en daarom is uiterlijke schoonheid relatief. In Pakistan is het aan te bevelen om je borsthaar niet af te scheren. In de eerste reportage van de avond ging Pakistaanse correspondent Kazim de straten op en toonde de kijkers dat borsthaar de grote trots van de Pakistaanse man is. Zelfs tegen betaling weigerden de ondervraagde mannen hun borsthaar te scheren, want zo zeggen zei: "In Pakistan staat borsthaar symbool voor mannelijkheid en eer. Het onderscheidt mannen van vrouwen." Deze reportage staat in contrast tot de reportage afkomstig uit Nederland waar wax salons als paddenstoelen uit de grond schieten en volgens statistieken 90% van de mannelijke bevolking regelmatig een lichaamsdeel onthaart (populair zijn borst, rug en buik). Ed uit Amersfoort legt uit waarom hij zijn gehele lichaam laat waxen: "als je geen haar hebt, dan houdt je geen geur vast en dus ben je schoner." Ik vind het taboe op lichaamshaar in de Westerse wereld lastig te verklaren. Het heeft zijn herkomst gelijktijdig met de opkomst van massamedia. Wellicht door de vele reclames (en het geld dat omgaat binnen de grote industrieen), die ons constant met de neus op de juiste deodorant, tandpasta en douchegel drukken; in andere woorden op ons persoonlijke hygiëne, is de mens hierdoor (in sommige gevallen tot in het extreme) op zijn/haar uiterlijk en persoonlijke hygiëne gaan letten.
antropologie & wetenschap, religieculturele gebruiken, haar, Lysander Wiering, Metropolis	Previous Article Chaos onder de plakpaal	Next Article Metropolis: Dierenliefhebbers