Super Mario 3D World - Review | Power Unlimited
Super Mario 3D World - Review 2013-11-19T19:00:00 2013-11-19T20:11:32
Ook al wordt er niet om planeetjes gerend in Super Mario 3D World, je voelt in alles dat dit spel door hetzelfde team is geschapen als de machtige Super Mario Galaxy-spellen. Net als die games, barst deze nieuwe Mario bijna uit zijn voegen van de fun, flair en verrassingen.
Dit is een verkorte, aangepaste versie van de review die je in PU12 kunt vinden. Check dus ons magazine voor de full monty!
Laat ik beginnen met het eerste level, waarin je merkt dat Mario na een seconde rennen automatisch overschakelt naar een hogere versnelling. Dat voelt erg lekker. Zoals alle acties, van het pletten van Goomba's tot het breken van blokken, beter dan ooit voelen in deze Mario.
Het zal je niet zijn ontgaan dat Mario dit keer in een poes kan veranderen. Als poes razendsnel door vijanden klauwen voelt fantastisch. Bij een sprongaanval de knop ingedrukt houden voor een snoekduikaanval, mmm, ook al zo lekker.
Maar het rennen tegen muren is toch wel het lekkerste van de poes. Gelukkig is het niet zo dat je deze klimmogelijkheid van de poes slechts hier en daar bij speciale muren kunt gebruiken; het kan vrijwel overal. Een nieuw soort vrijheid. En je gaat het ook overal doen, met die klauwen tegen een muur oprennen tot je niet hoger kunt, en dan misschien een geheimpje vindt, of langzaam weer langs de muur omlaag glijdt.
In level 2-2 moet je op het touchscreen van de GamePad blokken aantikken om ze te verschuiven en zo een trap te bouwen. Iets verderop moet je in de microfoon van de GamePad blazen om platformen te laten bewegen. Een tikje geforceerd misschien, maar het levert interessante momenten op.
Een leveltje verder kun je een bloempot met daarin een piranhaplant oppakken, waarna deze gulzig happend de vijanden op je pad verorbert. In hetzelfde level moet je ook een stukje met de schaduw van Mario spelen, en op andere schaduwen letten om geheime ruimtes, groene sterren en zelfs een bordkartonnen Bowser te vinden.
Level 5-1 voert je naar een zonnig eiland, waar je projectielen als boemerangs, Koopa-schilden of een honkbal kunt gebruiken om Goomba-standbeelden te breken, terwijl je speurt naar vijf sleutels die de warp naar het volgende eiland activeren.
En zo heeft elk level wel weer iets bijzonders te bieden. Er zijn ook levels waarin je Mario kunt vervijfvoudigen, speciale puzzellevels, racelevels, en levels waarin je met de grappige dinosaurus Plessie moet varen. En spookhuizen, natuurlijk. Helaas zijn de spookhuizen dit keer illustratief voor wat er aan dit spel mankeert.
De spookhuizen zijn dit keer zó eenvoudig te doorlopen, dat ze eigenlijk niet meer in de spookhuizentraditie van de Mario-serie passen. Sowieso is het spel weer een stuk makkelijker dan de Galaxy-spellen. Een knieval naar de massa natuurlijk, want kleuters en huisvrouwen mogen uiteraard niet vastlopen op een spookhuis of ander lastig level.
Het doet een heel klein beetje afbreuk aan mijn waardering van dit spel. Niet de lage moeilijkheidsgraad op zich, maar het gevoel een compromis te spelen. Zo van, okay, dan maken we weer eens een Mario in 3D, maar laten we het dan vooral niet te verwarrend of te ingewikkeld maken, allemaal.
Naar ik vermoed was het EAD Tokyo-team zelf ook liever all-out gegaan met Super Mario Galaxy 3, maar zijn ze door Iwata tot een meer behoudende koers gedwongen.Dat ze daar in Tokyo nog steeds niet klaar zijn met het Galaxy-universum, zul je in elk geval wel zien als je de game hebt uitgespeeld.
Dit is de beste Mario die sinds Super Mario Galaxy 2 is verschenen. Dat het niveau van de twee Super Mario Galaxy-spellen nét niet wordt gehaald, mag in elk geval geen reden zijn om dit pretpakket te laten liggen. Als ik nog geen Wii U had, zou ik 'm voor dit spel aanschaffen.