Na de lunch voel ik me vol en voldaan. Misschien een tikje té voldaan. Maar ja, als het eten lekker is dan schep je gewoon door, toch? Maar ik besluit toch nog eventjes een half uurtje te gaan liggen ‘uitbuiken’. Als ik door de hal loop zie ik in een hoek nog steeds dat gekke roze koffertje staan. Ik aarzel geen moment, pak het op en loop ermee naar de receptie.
‘Meneer, wat kan ik voor u doen’, vraagt de receptiedame. Ze glimlacht, maar ze lijkt er met haar aandacht niet helemaal bij te zijn. Met grote ogen kijkt ze verschrikt de wereld in en rond de lippen trillen enkele nerveuze spiertjes. Vreemd. Ze lijkt me bepaald niet nieuw in dit vak, en er zijn op dit moment geen gasten in de hal. Waarom dan dat nerveuze? Onwillekeurig kijk ik om me heen. De hal ziet eruit zoals je van de meeste aankomsthallen en recepties mag verwachten. Functioneel, niet overmatig gezellig.
Ik besluit over te gaan tot de reden van mijn bezoekje aan de balie en steek van wal. ‘Mevrouw, hier staat al sinds mijn aankomst hier een roze koffertje in de hal. Het is vast door iemand vergeten. Misschien kunt u er zorg voor dragen?’
‘Eh, ja natuurlijk meneer, wat attent van u. Zet u het hier maar neer, ik zal zorgen dan het allemaal in orde komt’, en ze wijst een plekje naast de balie aan. Terwijl ik het koffertje plaats schiet me dat andere even door het hoofd.
‘Het viel mee op dat er op de trap een heel spoor te zien was van kleine roodbruine spettertjes. Dat zijn jullie vast vergeten te poetsen.’
‘Wat?’ Haar mond valt open, de trilling rond haar mondhoeken wordt sterker en haar gezicht trekt vaalwit weg.
‘Ja heus.’ En met deze woorden verdwijnt ze in een kantoortje achter de balie. Even later hoor ik enkele opgewonden stemmen. Helaas kan ik niet verstaan wat er wordt gezegd. Met een licht onbehaaglijk gevoel ga ik naar mijn kamer.
Na een kort middagslaapje (ja, je wordt ouder…) nog even naar het strand geweest en natuurlijk een bezoekje aan de Tapas-festiviteiten van Elisabeth. Mensen, mensen, wat maakt zij van eten een feestje! Gezellig om al die Yoors-schrijvers nu eens in levende lijve te zien. Alleen Dana mis ik nog. Het is ook een heel eind fietsen, natuurlijk.
roodbruine spettertjes hmm hmm, hopelijk is het gwn een ongelukje(!) van de dames . Misschien trok ze daarom wit weg :P
Oh jeetje, waar ben ik in hemelsnaam beland? Er is verdorie toch geen moord gepleegd in dit hotel waar wij allen vertoeven??
Nou, als er een bom in zit, ben ik op de vierde verdieping waarschijnlijk veilig. Alleen de herrie...