"Dit kind heeft ons nodig" - Samen goed voor elkaar
Samen goed voor elkaar > InHuis > "Dit kind heeft ons nodig"
"Dit kind heeft ons nodig"
Miriam (45 jaar) droomde altijd al van een groot gezin. Op haar 31ste was ze moeder van vier kinderen. Toch voelden haar man en zij dat er nog meer ruimte en liefde was voor een kind. Omdat zij altijd de wens hadden om iets te kunnen betekenen voor een kind dat niet bij zijn eigen ouders kan opgroeien, was pleegouderschap een logische keuze.
"Ik ben dol op kinderen, ze maken me gelukkig. De afgelopen elf jaar hebben we zeventien kinderen voor langere en kortere tijd in ons gezin opgenomen. De kortste plaatsing was vierenhalve week en de langste plaatsing duurt al elf jaar. Elke keer als er een pleegkindje in beeld komt, voelt het een beetje alsof ik in verwachting ben. Dit kind heeft mij, heeft ons nodig. Ik ben nieuwsgierig, verheug me op wat komen gaat: wie ben jij, wat zijn je sterke en zwakke punten? Met het hele gezin kijken we uit naar zijn of haar komst en natuurlijk zijn we verdrietig als een plaatsing toch niet doorgaat."
"Het geeft een goed gevoel als je ziet dat een kind tot rust komt. Dat het kind weer een klein beetje vertrouwen krijgt en tot ontwikkeling komt. Het is altijd moeilijk als je een kind na een intensieve periode weer moet loslaten. Heel bewust bouwen we een aantal rituelen in. We geven een afscheidsfeestje en we maken een fotoboek om het kind een herinnering mee te geven aan de periode bij ons. Het afscheid blijft net zo moeilijk, maar je leert met hulp van je pleegzorgwerker daar goed mee om te gaan."
"Hoe moeilijk het ook is, we gaan tot het gaatje om het kind te helpen"
"Het gaat niet altijd goed. Er zijn momenten geweest dat pleegkinderen door het lint gingen en we bang waren voor onze eigen veiligheid en die van onze kinderen. Of dat de problemen van een kind zo heftig zijn, dat het bijna niet te dragen valt. Maar pleegouder zijn is niet vrijblijvend. Hoe moeilijk het ook is, we gaan tot het gaatje om het kind te helpen. We trekken de deur niet zomaar dicht. Toch word ik regelmatig met mijn eigen grenzen geconfronteerd. Dan denk ik: wie zorgt er voor mij?!"
"Op die momenten zoeken we steun en kracht bij God en bij elkaar. We genieten van de zondagen en de contacten met de medegelovigen die we dan hebben. In de kerk zien we om naar elkaar. Ik denk dat dit de belangrijkste waarde in ons leven is. In de basis heeft iedereen het verlangen om gezien te worden en voor een ander te zorgen. In veel gezinnen waar wij als pleegouders mee te maken krijgen, is dat niet het geval. Het verlangen is er vaak wel, maar soms lukt het gewoon niet om zelf de zorg voor een kind te dragen. Bijvoorbeeld omdat de ouders verslaafd zijn, of omdat ouders een verstandelijke beperking hebben. Er zijn zo veel redenen waarom ouders korte of lange tijd niet zelf voor hun kinderen kunnen zorgen."
"(Pleeg)moeder zijn is wie ik ben, wat ik wil en waar ik goed in ben"
"Als pleegmoeder krijg ik vaak te maken met oordelen van anderen. Mensen prijzen je de hemel in of zeggen dat je niet goed snik bent. Maar (pleeg)moeder zijn is wie ik ben, wat ik wil en waar ik goed in ben. Dit kan en mag ik doen. Andere mensen hebben weer andere talenten. Ik voel me zeker niet bijzonder. Integendeel: ik denk dat veel ouders pleegouder zouden kunnen zijn. Er zijn veel manieren waarop je invulling kunt geven aan deze rol. En de nood is hoog."
"Ik ben vaak teleurgesteld geweest in de ondersteuning vanuit de pleegzorg. Ze zijn lang niet altijd de steunpilaar die ze zouden moeten zijn. Een goede pleegzorgwerker luistert naar mijn mening, weegt mijn oordeel serieus mee, ziet mij echt als een collega. Een samenwerking tussen jeugdbescherming, pleegzorg en pleegouders is erg belangrijk. De neuzen moeten dezelfde kant op staan en dat is de kant van het behartigen van de belangen van het pleegkind."
"Ik vind veel steun bij de contactgroep van tien pleegmoeders waar ik sinds drie jaar ook coördinator van ben. We komen elke vier à vijf weken bij elkaar en delen dan onze zorgen en vreugde. We zitten in hetzelfde schuitje en kunnen elkaar adviseren, steunen en tips geven. Waar we kunnen zijn we er voor elkaar, ook in praktische zin. De contactgroep heeft inmiddels een wachtlijst, er is veel behoefte aan."
"Na een hectisch en verdrietig jaar waarin we heel bewust even geen kinderen hebben opgenomen, hebben we sinds een paar weken weer plek voor twee of drie pleegkinderen. Nu onze twee oudsten op zichzelf zijn gaan wonen, hebben we weer ruimte om kinderen op te vangen. Het zou toch zonde zijn om die kamers leeg te laten staan."
"We kijken uit naar de komst van de kinderen. Pleegouderschap verrijkt ons leven. Ik heb zoveel mensenkennis opgedaan en sta stevig en oplossingsgericht in het leven, vanwege de vele uitdagingen die het pleegouderschap met zich meebrengt. Wij zouden niet anders meer willen!"
Dit interview door Charlotte Post is met toestemming overgenomen uit: Laat je kennen. Verhalen. Een uitgave van Spectrum, partner met elan (Arnhem), december 2017 / januari 2018.