Op zondag 20 juni 2021 (12e zondag door het jaar) horen we het verhaal over de storm op het meer. Jezus gaat met zijn leerlingen in een boot om over te steken. Onderweg worden ze overvallen door een hevige storm. De golven slaan over de boot, die daardoor vol loopt. Jezus lijkt het niet te deren. Hij slaapt. De leerlingen maken Hem wakker en merken op: Meester, raakt het U niet dat wij vergaan? Jezus richt Zich daarop met een dwingend woord tot de wind en het water. Het wordt volmaakt stil. Jezus maakt zijn leerlingen een verwijt: Waarom zijn jullie zo bang? Hoe is het mogelijk dat jullie nog geen geloof bezitten? De leerlingen zijn verbaasd: Wie is Hij toch dat zelfs wind en water Hem gehoorzamen? Wat opvalt is dat de leerlingen hier enkel aan zichzelf denken; terwijl Jezus toch bij hen is. Ze praten ook enkel over henzelf: Raakt het U niet dat wij vergaan! Alsof Hij er geen deel van uitmaakt, alsof ook Hij niet met hen in de boot zit …
De leerlingen zijn bang; omdat Hij niet reageert zoals zij, maken ze Hem een verwijt (“Raakt het U niet …”). Ze zeggen het omdat ze door gevoelens van onmacht bepaald worden.
Ook in onze dagen menen mensen soms dat God slaapt. Terwijl Hij net als toen, er wel is. God nu, Hij slaapt niet. Jezus kon ‘slapen’ tijdens de storm omdat Hij Zich geborgen weet in de liefde van de Vader. Hij werd niet bepaald door het rumoer om hen heen, zoals de leerlingen. Het verhaal leert ons ook dan God te vertrouwen als het ‘stormt’ en Hij ons niet lijkt te horen. Weet dat God u altijd ziet en verwacht dat u Hem aanroept. Maar wachten we daar vaak niet veel te lang mee, omdat we menen eerst onszelf te moeten redden? Als het goed is hebben de leerlingen van die ervaring op het meer veel geleerd. Dat God met ons is, ook en vooral in de storm, wanneer ons geloof wordt beproefd. Derhalve wanhoop niet, maar vertrouw op God, onverlet de omstandigheden.