Val Tvoar – Today is Tomorrow's Yesterday | Zware Metalen
Val Tvoar – Today is Tomorrow's Yesterday
Geschreven door Maud Van Durme op 24-01-2020 om 11:52 uur.
Val Tvoar. Nee, dit is geen plaatselijke folkmetalband die in een voor de meeste mensen onverstaanbaar streekdialect kweelt over bloedige middeleeuwse veldslagen of uit de hand gelopen drinkgelagen. Het is ook niet de zoveelste Noorse blackmetalband waarbij de bandnaam zo onleesbaar op de platenhoes staat te blinken dat mensen denken dat het een inktplek is. Nee, Val Tvoar is eigenlijk zelfs geen bandnaam. Het is de naam van een Estse multi-instrumentalist en oprichter van bands als Soul Thrower en Human Ground.
Deze Baltische duivel-doe-het-al brengt met deze Today is Tomorrow's Yesterday zijn tweede soloplaat uit en met soloplaat bedoel ik ook effectief soloplaat. De man speelde, zong en componeerde namelijk alles wat op deze plaat staat zelf. Het zou me niet verbazen indien hij ook het artwork voor de platenhoes ontwierp en erop stond om de drukpers persoonlijk te bedienen. Of ze hebben het op het laatste nippertje nog uit z'n kop kunnen praten. We zullen het nooit weten.
Val Tvoar speelt progressieve stonerrock. Ja, dat is een ding tegenwoordig. Het trok zodanig mijn nieuwsgierigheid dat ik dit album wel moest beluisteren! De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik bijzonder lage verwachtingen had, maar reeds vanaf het eerste nummer had ik door dat ik een uitstekende keuze had gemaakt. Val vliegt er namelijk direct stevig in en laat de luisteraar horen dat hij weet hoe je een gitaar moet behandelen, namelijk hard en met gevoel tegelijk!
Het nummer Unchained geldt als single en werd reeds eind vorig jaar op het publiek losgelaten. Persoonlijk vind ik dit niet eens zo'n bijzonder leuk nummer. Dat is direct ook mijn grootste punt van kritiek op dit album. Goeie nummers worden afgewisseld met vrij matige nummers zoals Dancing with the Flames of The Preacher. Niet slecht als achtergrondmuziek als je in de lift of in het pashokje van een kledingwinkel staat, maar deze gaan me dus echt niet bijblijven.
Nee, dan maak ik hier liever reclame voor songs als Hold on to Silence, Another Sad Season en Weird Painting with Skulls and the River goes thru. Vooral deze laatste krijgt een tien voor originaliteit wat de titel betreft. Als je je afvraagt wat progressieve stonerrock voor een beest is moet je maar gewoon even deze nummers opleggen. Ze hebben soms het trage, meeslepende gitaargeluid dat zo kenmerkend is voor stonermetal en voegen daar de tempowisselingen en complexiteit aan toe die je doorgaans vooral in progressieve metal terugvindt. En kom, we gaan hier niet onnozel over doen: ik hou van gitaarsolootjes en Val Tvoar is daar nogal vrijgevig in. Dan maakt het me niet uit of Val nu stoner metal, dan wel progressieve metal speelt.