Met barstende koppijn en een snotkop stond ik stof te zuigen, werkte ik een afwas weg en haalde ik was van de verwarming. Ik sjouwde met boodschappen en ruimde een beetje op, maar rommelig bleef het.
Familie kwam en hé, toen ze er waren leek het best wel weer te gaan. Ik dronk een wijntje, dat leek te helpen, en vooruit, ik ben de beroerdste niet, bij het eten nam ik er nog een. Want dat stond al: dat we uit eten zouden gaan: met mijn vader en zijn vrouw en mijn moeder en haar man, of moet ik zeggen mijn ouders en stiefouders? Zo noem ik ze nooit. Zelfs mijn ouders noem ik geen ouders. Ik heb een vader en een moeder, maar óuders? Het zal wel een gescheiden-kind-dingetje zijn.
Hoe dan ook, fijn dat het kan. Gewoon met z’n allen bij elkaar. Hopelijk kunnen mijn kinderen dat ooit ook zeggen.
Die waren er trouwens ook bij hoor. Ook zij waren ziek geweest. Mijn zoon eerst een dag; hij is toen alleen nog naar school gekomen om zijn rol bij een optreden te vervullen (hij moest Doornroosje kussen, die gelukkig niet ziek is geworden) en mijn dochter vorige week een dag. Terwijl ze eigenlijk haast nooit ziek zijn. Meestal alleen eens een avond koorts en dan is het de volgende dag weer over.
Want hoopte ik eerst nog dat ik het niet zou krijgen, na al die kussen en knuffels en in één huis met dezelfde bacillen moest het een keer mis gaan.
Ik had de kinderen woensdag naar school gebracht en daarna had ik het ijs- en ijskoud. Klappertandend en wel. Ik bibberde zo dat ik zelfs niet fatsoenlijk kon appen.
Met een thermomaillot, thermosokken, een dikke trui en een fleecedeken om mijn benen had ik het nog koud.
Ik voelde me een beetje zielig. En tegelijkertijd had ik met terugwerkende kracht nog meer medelijden met mijn kinderen. Want ziek zijn is ook gewoon echt niet leuk.
Zo goed en zo kwaad als het ging probeerde ik nog te werken achter mijn pc, maar op gegeven moment ging het niet meer. Ik pakte het poezendekbed van mijn dochter dat nog op de bank lag, deed een kussentje in mijn rug, en ging met een kop thee en mijn benen lang uit op de bank liggen.
’s Avonds zocht ik afleiding bij de tv. Ik keek de gevaarlijkste wegen en genoot van het landschap van Kazachstan. Los daarvan vond ik zowel Eva van de Wijdeven als Eddy Zoëy heel leuk in het programma.
Ondertussen had ik het ineens stikheet. Ik voelde me precies zoals mijn dochter zich gevoeld moest hebben. Ik zie haar nog puffend armen en benen over haar dekbed heen gooien. Het ene na het andere kledingstuk trok ze uit. Ik nu ook.
Donderdag knalde ik er toch nog een blog over carnavalskleding uit, maar goed voelde ik me niet. En dan was ik de dag erop nog jarig ook.
Ik maakte de wc, het fornuis en het andere hoognodige schoon en was kapot, maar nu kon afzeggen echt niet meer. Ik fietste naar school en had uiteindelijk toch een supergezellige middag en avond met familie. En met de kinderen, die uiteindelijk op de bank van het restaurant in slaap vielen, terwijl het nog best vroeg was.