Stadscolumn: de rust van microfiches - VenloVanbinnen
Stadscolumn: de rust van microfiches
Ik was veertien toen ik mijn eerste schreden in het boekenvak zette en automatisering was in die tijd ver te zoeken. We werkten met microfiches. Op die fiches stond titelinformatie en deze werd met een apparaat enorm vergroot waardoor het leesbaar werd. Als we gingen bestellen werd titelinformatie, isbn en het gewenste aantal op een kaartje geschreven en die werd op de post gedaan naar uitgever of leverancier. Een week later kregen we de boeken dan geleverd.
Tegenwoordig is het boekenvak flink geautomatiseerd. Vrijwel alles gaat online en we zijn voortdurend op de hoogte van alle beschikbare titelinformatie. Met een druk op de knop kunnen we zien welke aantallen we van een titel hebben ingekocht en die kennis gebruiken we weer bij de inkoop. Boeken die we bestellen zijn over het algemeen de volgende dag al in huis.
Dat is vooruitgang. Zonder meer. Het is ook vooruitgang die verwachtingen schept. De klant verwacht dat de bestelling ook binnen die vierentwintig uur geleverd is, de informatie over de status van de bestelling altijd beschikbaar is en getraceerd kan worden waar het bestelde zich bevindt. Die verwachting zorgt voor steeds verdergaande automatisering, iets waar we uiteraard in meegaan en binnenkort is het zover en is ook onze bezorgdienst traceerbaar en kunnen we een redelijk accurate tijdsspanne geven waarin we aan uw deur staan met een bezorgbestelling.
Toch heeft al die vooruitgang, al die automatisering, ook een keerzijde, zo bleek vorige week. In Nederland worden twee automatiseringssystemen gebruikt in het boekenvak en één van die twee systemen werd gehackt. Niet het systeem dat we bij Koops gebruiken maar het laat wel zien hoe kwetsbaar en afhankelijk we zijn geworden. Het duurde vier dagen voor het systeem weer geheel operationeel was en dat is wonderlijk snel. Experts gaven bij dit soort ransomwarehacks aan dat het wel vier tot vijf weken kan duren. Goede backups bleken de redding te zijn waardoor collega's op vrijdag weer door konden.
Vier dagen geen systeem is extreem vervelend, vier of vijf weken geen systeem is desastreus. Dat zou meer collega's de kop kosten dan de afgelopen crisisjaren hebben gedaan. We zijn weer even wakker geschud en ik neem aan dat niet alleen de getroffen automatiseerder, maar ook de onze de veiligheid van het systeem eens grondig onder de loep neemt.
We leven in een heerlijk snelle, complexe tijd, waarin heel erg veel mogelijk is. Maar soms, heel erg soms, verlang ik nog even terug naar de rust van de microfiches.