@ Wilfred; Ik weet het niet of veel christenen dat echt zo bezighoudt en het belangrijk vinden. In de vorm van: er prat op gaan.
Eerlijk gezegd merk ik dat nooit zo! Zie veel mensen om me heen heel goede dingen doen, maar niet bewust met de bedoeling dat anderen zien dat ze christen zijn. Ze doen gewoon wat hun hand vindt om te doen. En gelukkig doen veel ‘ongelovigen’ dat ook.
Zelf ben ik zo ook niet opgevoed. Mijn ‘pleegvader’, die tevens dominee was, zei altijd: je moet meer met de mensen om je heen bezig zijn dan met God. En ik begreep, al jong, wat hij daar mee bedoelde. En zo probeer ik zelf ook te leven.
Een heel enkel keertje, als iemand me heel expliciet vraagt waarom ik iets doe of laat zeg ik wel eens: omdat ik probeer als christen te leven. En dat meen ik dan ook. En als mensen dan verder vragen probeer ik daar een antwoord op te geven. Maar ’t houdt mezelf niet zo bezig.
@Ettje: Ik bedoel ook niet zozeer “er prat op gaan”. Volgens mij heb ik dat ook niet geschreven. Maar ik merk in gesprekken wel dat de mensen die ik spreek, vinden dat het geloof onderscheidendheid met zich mee dient te brengen.
Ik realiseer me dat er veel christenen zijn waar dat niet zo belangrijk voor is, maar met name in de meer evangelische hoek ligt dat denk ik vaak anders.
[@Wilfred:] Het zou het werkelijke gesprek al veel voorthelpen als het idee van een superieur standpunt losgelaten zou worden, vanuit welk perspectief het gesprek ook gevoerd wordt.
Mee eens, maar ik denk dat ook daar een grens aan zit. Althans, ik geloof niet dat ik in staat ben om het idee van mijn eigen ‘superieure standpunt’ voor 100% los te laten in gesprek met anderen. Wel kan ik in het gesprek open staan voor het steeds weer bijschaven (of desnoods vervangen) van dat superieure standpunt. 😉
Even serieus: wat voor mij belangrijk is (en misschien sluit dat ook wel aan bij wat jij bedoelt) is dat we allemaal onderdeel uitmaken van dezelfde werkelijkheid, en dat daarbij ‘wie het beste zicht heeft op die werkelijkheid’ (oftewel: wie heeft de grootste) van ondergeschikt belang is in het gesprek. Het samen met de ander benaderen van die werkelijkheid – en dus zowel mijn eigen als andermans inzichten aan elkaar schaven – is m.i. boeiender dan alleen maar mijn eigen (uiteráárd absoluut superieure 😉 ) inzichten verdedigen.
Aan de andere kant weet ook niet of ik @Ettjes idee dat mensen goede dingen doen zonder te beseffen dat dit van God komt, als een ‘superieur standpunt’ zou beschouwen. Ik lees het meer als een persoonlijk vertrouwen dat ‘al het goede komt van boven’, niet als oordeel over wat goed of fout zou moeten zijn.
[@Wilfred:] (…) de reden dat ik zelf op de stelling van DH reageerde, was dat ik me in mijn eigen beoordeling geen recht gedaan vind worden. Iemand anders plakt het etiketje en dat is het dan.
Dat herken ik. Hoewel mijn gevoeligheid vooral komt bovendrijven als dat etiketje dan vervolgens niet of moeilijk uitgewerkt en uitgelegd en getoetst kan worden. Het plakken zelf vind ik niet meteen een probleem. Maar misschien jij ook niet, aangezien je zelf al zegt dat we daar niet eens aan ontkomen.
Ik weet niet of @Ettje dit specifiek beoordeelt vanuit een gelovige-perspectief? Hoewel “kan niet” daar misschien wel naar zou kunnen verwijzen.