Laat ik het voor de afwisseling eens over een belangrijk onderwerp hebben. In de jaren zestig werden er dingen gemaakt van een soort zacht kussentjesplastic. Ik herinner me ook grotere voorwerpen, maar meestal waren het kleine dingen die verder geen enkele functie hadden. Zoals deze sleutelhangers:
Ik heb een enorme liefde vor dit plastic cultuurgoed. Maar helaas weet ik er niks van. Hoeveel is er gemaakt? Wat is er gemaakt? Waar is het gebleven? Als ik zo’n dingetje vind katapulteert dit me terug naar een tijd voordat ik over het leven nadacht als een probleem dat opgelost diende te worden. Als kind werd ik blij als in zo’n stukje kussentjesplastic in mijn vingers hield. Ik ervaar die vorm van blijheid nog regelmatig, maar de aanleidingen zijn wat ingewikkelder geworden. Ik verzamel dit soort plastic vooral om mezelf te herinneren aan wat echt belangrijk is in het leven.