Ziekenhuispastor zijn in corona-tijd – Federatie Mariakerke
Priester Charles Lommens en Rita Kinet zijn ziekenhuispastores in het AZ Damiaan. We vroegen hen wat impressies en een getuigenis over hun werk in deze corona-tijd.
Mogen blijven werken – zoeken en doen wat kan. Er zijn : beschikbaar, luisterend, kijkend, helpen waar het kan.Een wit uniform dragen en een masker, alerter zijn voor hand- en hoesthygiëne en zoveel andere richtlijnen. Aan tafel 's middags een stoel afstand houden van de anderen.
Proberen ondersteuning te bieden aan patiënten en families op afstand, ook al kunnen we niet op de Covid-afdelingen komen, en weten we vaak ook niet wie daar ligt. Toch van veraf biddend proberen mee te leven met wie op de Covid-afdelingen ligt, of familie heeft die er ligt. Opgelucht en dankbaar zijn wanneer we in het dagelijks overzicht zien dat er mensen beter werden en het ziekenhuis mochten verlaten. Voor veel patiënten duren de dagen lang als je veel alleen op je kamer moet blijven. We zoeken naar en doen mee aan mogelijkheden om het contact tussen patiënt en familie te helpen onderhouden. Want niet iedereen kan zelf vlot contacten onderhouden via moderne media. Wat als je veel vergeet, als je niet zelf de telefoon kan bedienen, als je niet kan werken met de tablet die je familie bezorgde (ook al hadden de kleinkinderen er een handleiding bij gemaakt)? Dus begeleiden we ook videogesprekken, geven we tips, rijden we mensen met de rolwagen dichter bij de uitgang van de afdeling, of bij het raam, zodat ze kunnen wuiven of van ver iets kunnen zeggen aan familie die de was komt afgeven/ophalen.
Charles Lommens en Rita Kinet, ziekenhuispastores AZ Damiaan
Een kaart met foto van palmtakje, duiding en gebed bezorgen aan patiënten die we mogen bezoeken, een bemoedigend paaskaartje meegeven met de ontbijtplateau, hier en daar met iemand bidden… Luisteren naar zorgverleners en andere medewerkers voor wie hun gewone manier van werken verstoord is. Ze moeten andere dingen doen, afdelingen zijn door elkaar gehaald, ze moeten soms thuisblijven en de werkplanningen zijn door elkaar gehaald. Er is ook de schrik om iets fout te doen waardoor je besmet zou geraken of anderen zou besmetten. Maar ze doen verder, we moeten erdoor…
Botsen op de machteloosheid van niet te kunnen doen wat we zouden willen doen, bezorgd zijn om wie we nu niet kunnen ontmoeten en ondersteunen, en beseffen dat dit de beleving is van zovelen. Tevreden zijn dat we mogen blijven werken, dat we iets kunnen betekenen. Het brengt regelmaat in ons leven. Anderzijds soms anderen benijden die veel buiten komen en tijd hebben om dingen te doen die anders bleven liggen (wat voor ons nu niet goed lukt).Stil worden en mediteren om innerlijk tot rust te komen midden die corona-storm.
Verwonderd zijn om de veerkracht van mensen, dankbaar om de solidariteit – die witte lakens en klokken zijn ook een beetje voor ons. Eens genieten van filmpjes en mopjes die we via whatsapp ontvangen. Ook humor werkt… Uitzien naar wanneer de maatregelen zullen versoepelen, en we weer dichter bij mensen mogen komen. Dat zal een droom zijn…