De lezer is dan ook niet zo verbaasd meer dat de auteur zich in zijn biografie om de twee bladzijden afpeigert om alles en nog wat te bewijzen of af te keuren. Wat in 's hemelsnaam hebben bijv. de akkoorden van Jalta te maken met Borms? Terwijl je verneemt dat koningin Draga van Servië ‘zeer brede opvattingen over de liefde had’ (blz. 42), vind je het als lezer maar doodjammer geen nieuwe biografische realia te vernemen en zo weinig aan te treffen wat Borms in zijn Vlaamse kontekst plaatst. Daarbij vergeleken is het niet onaardige aantal gallicismen en germanismen - Borms en zijn vrienden ‘troffen zich’ altijd - maar een bijkomstige zwakheid.