En deze activiteit geeft hij publiekelijk vorm: "..he is a public experimenter. He tries out ideas and systems in public for the public."
Culler geeft aan dat Barthes altijd geweigerd heeft zich te laten vastpinnen. Hij is als een kameleon steeds bereid om nieuwe perspectieven te adopteren en om met gewoonlijke percepties te breken. Culler noemt Barthes een "man of parts" en neemt dit als basis voor de indeling van zijn boek. De hoofdstukken luiden aldus:
Deze typeringen zijn tevens een goed vertrekpunt voor een min of meer chronologische beschrijving van Barthes werk.
Culler verzet zich overigens tegen de indeling die in de Franse media opgang deed nadat Barthes professor werd aan het respectabele Collège de France. De media schetsten het beeld van een Barthes die afstand doet van zijn vroegere stellingnames, de radicaal die omgeturnd is een respectabel heer. Van voorvechter voor de avant-garde literatuur is hij nu veranderd in een liefhebber van de klassieke Franse literatuur. Ook verzet hij zich tegen een radicaal onderscheid tussen de vroege en late Barthes (zoals Althusser de vroege van de late Marx onderscheidde).