2015 04 22 Texas Panhandle Supercel
De supercel wordt vaak benoemd alsof het een op zichzelfstaande buiensoort is. De supercel is altijd het product van een veel groter volwassen mesoschaal convectief buiensysteem.
Door de combinatie van windschering, vortexvorming en koude massa, de isentrope heuvel, wordt een deel van de mesocycloon gedwongen scherper in de rotatie te gaan. Dit gebeurt vaak aan de zuid-oostelijke kant van een convectief systeem maar kan ook op andere plaatsen van een convectief systeem voorkomen. Deze scherpere rotatie wordt dan ingesloten door een neerwaartse uitstroom aan de voorkant en aan de achterkant.
De neerwaartse stroming aan de voorkant wordt voor een gedeelte weer mee omhoog genomen door de centrale stijgende instroom.
De versnelling van de rotatie, gecombineerd met dalende en stijgende luchtstromen, zorgt op een gegeven moment voor een relatief zelfstandige unit met eigen eigenschappen binnen het groter geheel van een groot convectief gebied.
Dit blijft bestaan totdat de dalende uitstroom aan de voorflank en achterflank de instroom ondergraaft.
Opmerkelijk is dat de supercel niet als eerste in de Verenigde Staten beschreven is maar voor het eerst gedefinieerd en onderzocht is door Browning en Ludlam aan de hand van radarwaarnemingen van convectieve buien in het zuiden van Engeland. Ze publiceerden hierover in 1962. In 1963 beschreven Browning, Ludlam en Ogura het kantelen van horizontale vorticiteit op laag niveau, waardoor de relatie tussen verticale windschering en het onstaan van een supercel duidelijk werd.
Keith Browning noemde de supercel een supercel omdat de supercel in staat kan zijn lang te leven. Dit lange leven komt voor een deel tot stand omdat een supercel gewoonlijk naar rechts beweegt ten opzichte van de aanwezige luchtstroming en zodoende de ondergraving door de koude massa van de voorflank enige tijd kan ontlopen.