Joris over Laurens: 'Ik heb vaak op mijn tong moeten bijten' | Het Parool
Als gynaecoloog maakte Joris lange dagen en was hij thuis vaak nog met zijn werk bezig. Daar had zoon Laurens het weleens moeilijk mee. 'Vooral op sombere momenten; zoals iedere puber zat ook ik een tijdje niet lekker in mijn vel.'
Xandra van Gelder 23 maart 2021, 9:37
Joris (rechts) en Laurens. Beeld Harmen de Jong
Joris van der Post (64):
"Laurens heeft een ongelooflijk ­sterke wil. Op zijn tweede ging hij een keer mee naar mijn werk in het AMC, waar hij volkomen in de ban was van het apparaat waarmee je bekertjes water kan tappen. Na het derde bekertje zei ik dat hij genoeg had gehad. Na het zesde bekertje vond ik dat hij echt moest stoppen. Waarop hij zei: 'Helemaal niet genoeg, ­Laurens gaat door met halen.'
Dat Laurens zo jong al in volzinnen sprak, komt waarschijnlijk doordat zijn zussen vijf jaar ouder zijn en hij altijd goed op ze lette. Julie en Lotte zijn een tweeling. Zelfs heb ik ook een tweelingbroer. Tweeling zijn is echt anders. Je bent nooit alleen; er is altijd een tweede ik.
Ik ben gynaecoloog, maar probeerde de geboorte van mijn kinderen als vader te beleven. De bevalling van de tweeling verliep volgens het boekje, daar kostte dat geen moeite. Laurens was een beer van een baby, hij zat vast met zijn schouder. Formeel moest ik op een collega wachten, maar het was een noodsituatie en ik kon mijn handen niet thuishouden terwijl de verloskundige hulp haalde.
Als arts werk ik lange dagen. De 24-uursdiensten vlak na de geboorte van de tweeling waren echt killing. De kinderen wijzen me er geregeld op dat ik thuis vaak nog met mijn werk bezig ben. Tegenwoordig vraag ik me weleens af of ik er niet te weinig was. Of ik niet vaker een weekje vrij had moeten nemen als ze problemen hadden. Als ouder heb je vaak het gevoel dat je tekortschiet; je krijgt maar één kans.
De schoolloopbaan van Laurens was nogal een worsteling. Hij is slim genoeg en kan makkelijk leren, maar hij had geen zin in school. Ik heb gewanhoopt, maar ook geweten dat hij zijn eigen weg zou vinden. Hij werkt nu bij een leuk bedrijf dat zich bezighoudt met gezonde voeding.
Dat Laurens zo'n sterke wil heeft, was soms moeilijk. Ik heb net zo'n kop als hij en ik heb vaak op mijn tong moeten bijten om niet mijn zin door te drijven. Ik ben niet streng, maar probeer de kinderen wel in een richting te duwen. Omdat deze generatie zo'n gebrek aan beweging heeft, ­hebben we flink met de kinderen gesport. Laurens is een getalenteerd wielrenner. Hij hield zich staande op nationaal niveau, maar fietst alleen nog voor zijn plezier.
Laurens vertelt makkelijk over wat hij voelt en denkt. Dat ervaar ik als blijk van vertrouwen en ik bewonder het, omdat ik zelf niet zo open ben."
Laurens van der Post (23):
"Op mijn zeventiende wilde ik een piercing. Mijn moeder vond het niets. Mijn vader zei dat hij het prima vond, maar dat ik op dat moment geen baantje had en het dus niet kon ­betalen. Ik heb een vriend, die in een piercingwinkel werkte, gevraagd het te doen. Ze konden er niets van zeggen. Mama vond dat ik een slimme loophole had gevonden.
Papa is heel gedreven in alles wat hij doet en zeker in zijn werk. Hij doet wat hij leuk vindt, is daar heel goed in en helpt mensen. Ook thuis is hij vaak nog met zijn werk bezig. Daar heb ik soms moeite mee gehad, vooral op sombere momenten. Zoals ­iedere puber zat ook ik een tijdje niet lekker in mijn vel.
Op school vond ik sommige vakken extreem leuk en sommige vakken extreem vervelend. Voor die leuke vakken haalde ik goeie cijfers, voor de andere totaal niet. Mijn ouders hebben me gepusht om harder te werken. Dat vond ik toen heel ver­velend, maar nu ben ik blij, want ­daardoor heb ik mijn havodiploma gehaald.
Ik heb een paar maanden Engels gestudeerd, maar dat was niets voor mij. In die tijd had ik een baantje als bezorger; bij dat bedrijf ben ik blijven werken en ik ben steeds verder doorgegroeid. Ik leer er ontzettend veel en verdien zo veel dat ik ervan kan leven.
In mijn laatste jaar op de havo had ik een docent informatica en natuurkunde die mij enorm demotiveerde. Ik snapte hem niet en hij deed niets om mij te helpen. Toen heb ik besloten dat ik de lerarenopleiding wil doen. Nu ben ik nog te jong, maar later wil ik biologiedocent worden.
Ik wil het beter doen dan de man die mij zo dwarszat. Ik hoop dat ik net zo gedreven en goed in mijn werk ben als papa. Mijn ouders vinden gezond leven heel belangrijk. Ik beweeg te weinig, zeker in dit coronajaar. Mijn vader steunt me altijd als ik wil sporten, ook als ik geld nodig heb voor de reparatie van mijn racefiets.
Vroeger hebben we veel geschaatst. Toen het laatst zo koud was, stuurde papa me prachtige beelden van zijn tocht op natuurijs. Ik was jaloers. Even later verscheen op de gezinsapp een filmpje dat hij op zijn bek was gegaan en zijn kin had verwond. Gelukkig was hij met zijn dokter­matties, want het moest zonder ­verdoving gehecht worden. Hij gaf geen krimp! Papa is echt een bikkel. Wij – Van der Posten – zijn allemaal bikkels. We slaan ons door elke tegenslag."