Professionele distantie: therapeuten mogen cliënten niet knuffelen – Wel.nl
Professionele distantie: therapeuten mogen cliënten niet knuffelen
Door Chantal Caes 13 maart, 2013 // 13:49
De Belgische Federatie van Psychologen reageerde eerder al kritisch op 'De Bleekweide', een tv-programma op Eén over jongeren die therapie krijgen. De federatie vond dat het beroepsgeheim doorbroken werd, omdat jongeren voor het oog van de camera therapie krijgen. In De Morgen uitte de federatie ook inhoudelijke bezwaren: Wat je ziet kun je counseling of begeleiding noemen, maar psychotherapie is van een ander niveau. Dit zou te maken kunnen hebben met de achtergrond van Lut Celie, die zichzelf 'erkend psychotherapeute' noemt. Zij heeft een opleiding tot verpleegkundige en daarna verschillende psychotherapeutische cursussen gevolgd, terwijl de Hoge Gezondheidsraad in België adviseert om psychotherapie voor te behouden aan specifieke beroepen met een universitaire opleiding.
In Knack een interview met prof. dr. Peter Rober, klinisch psycholoog en gezinstherapeut, hoogleraar psychologie aan de KU Leuven:
'Een goede gezinstherapeut is als een voetbalcoach. Hij maakt zichzelf niet te belangrijk … Als psychotherapeut sta je als een trainer aan de kant. Je hebt invloed en je bent belangrijk, maar je staat niet op het veld. Daar staan de gezinsleden. Zij moeten zich organiseren en scoren. Een psychotherapeut komt emotioneel wel heel dicht bij zijn cliënten omdat hij ze goed wil begrijpen, maar hij houdt ook afstand. Hij komt niet in hun levens.'
'De verleiding is soms groot om een rol te spelen in het leven van je cliënten, om de goeie vader te spelen, om een kind te troosten in plaats van de ouders uit te nodigen om dat te doen … als ik interviews met haar (Lut Celie, nvdr) lees dan komt zij bij mij soms meer over als een goeie moeder dan als een psychotherapeute. Ik lees dat ze haar patiëntjes knuffelt. Dat vind ik niets voor psychotherapeuten. Die moeten hun patiënten niet knuffelen.'
'Als ik een kind ga knuffelen dat daar nood aan heeft, dan geef ik aan de ouders impliciet de boodschap dat ze slechte ouders zijn. Want dan zeg ik: jullie moeten dat kind knuffelen maar jullie doen het niet, dus zal ik dan maar de rol van goeie ouder overnemen … Psychotherapie is iets anders dan de trooster of de redder willen zijn. Hetzelfde geldt trouwens voor volwassen cliënten … Ik blijf de trainer naast het veld.'
Bron(nen): Knack De Morgen De Bleekweide
< Vorig bericht Zwaarder straffen: heeft dat zin?
Volgend bericht > Hoe is het om te vliegen met de Noord-Koreaanse Air Koryo (1 ster)? (Foto's)
Het gaat erom de patiënt sterker te maken. Soms kan familie daarin een
goede rol spelen. Maar lang niet altijd. Dan kan de patiënt/cliënt eerst
ervaring op doen bij mensen buiten familieverband.
In een psychotherapeutisch gesprek gaat het er vaak om dat cliënten hun emoties niet weggrappen, praten of op een andere manier manipuleren. Troost van een psychotherapeut is dan taboe. Een tissue aanreiken toont voldoende betrokkenheid.
In groepstherapie kan er wel een vooraf besproken constructie zijn dat een groepslid na een emotionele ervaring een ander groepslid kan vragen om even bij weg te kruipen.
In de psychiatrie kan het gebeuren dat een patiënt na een verblijf in de isoleer vraagt om even vastgepakt te worden. Als hulpverlener dien je in te schatten wat de behoefte is en of de ander met grenzen om kan gaan. Soms werkt het troostend en helend (in hulpverlenerstermen). Dan moet je niet vasthouden aan een te rigide protocol. Het gaat er om dat je de ander verder op weg helpt.