Vorige / VIDEO: Pigot komt heelhuids uit zware crash op pitmuur Volgende / Dixon pakt vierde seizoenszege op Gateway, Van Kalmthout zesde
27 aug. 2020 05:00
Het voornaamste moment is daarmee direct benoemd: een kleine inschattingsfout in de pitstraat met grote gevolgen. "Ik kwam pitlane in en voor mijn gevoel nam ik helemaal geen risico. Maar ik heb de data inmiddels teruggekeken en daaruit blijkt wel dat ik een paar mijl te hard ging. Met die kleine oval-vleugeltjes en remmen die je tijdens de race bijna niet gebruikt, blokkeren de wielen al snel. Vanaf dat moment ben je een passagier van je eigen auto, je kunt niks meer doen. Ik ging zo rechtdoor, richting mijn eigen crew." VeeKay raakte de muur en een ECR-monteur. Hij moest het tot overmaat van ramp bekopen met een stop-and-go-penalty. "Of ik toen al wist dat het over en sluiten was? Nou ja, ik wist wel meteen: er moeten aardig wat wonderen aan te pas komen om die twee ronden achterstand terug te krijgen. Maar goed, ik heb mijn hoofd niet laten hangen en er het beste van gemaakt. Uiteindelijk heb ik één rondje teruggewonnen, maar voor de rest was het moeilijk. Na zo'n fout weet je dat je achter feiten aanloopt."
Na een toch nog aardige inhaalrace - waarin hij onder meer Ryan Hunter-Reay buitenom verschalkte - kwam Van Kalmthout als twintigste aan de meet. "Toen ik uit mijn auto stapte, ben ik meteen naar alle teamgenoten gegaan om mijn excuses aan te bieden", vervolgt hij in gesprek met Motorsport.com. "Eén crewlid is naar het ziekenhuis gebracht voor een scan, om te checken of alles in orde zou zijn. Door COVID-19 mag verder niemand het ziekenhuis in, ik ook niet, maar ik heb via mijn teammanager wel het nummer van die monteur gekregen en hem gebeld. Gisteren kwam ik bij het team aan en ben ik weer als eerste naar die monteur gegaan. Om nogmaals mijn excuses aan te bieden, want het is toch zo'n beetje het ergste wat je kunt doen: je eigen teamleden aanrijden." Belangrijker is nog dat de monteur het weer goed maakt. "Ja, hij is alleen wat beurs, wat blauwe plekken. Maar gelukkig geen ernstige verwondingen."
Zo'n podiumstek bleek bij zijn debuut nog wat te hoog gegrepen, maar Van Kalmthout heeft met zijn snelheid wel laten zien dat een bezoekje aan het ereschavot geen wereldvreemde ambitie is. "Mijn doel en droom blijft om de Indy 500 te winnen. Ik heb volgens mij nog twee jaar om de jongste Indy 500-winnaar te worden, dus daar ga ik vol mijn best voor doen." De ervaring van zijn eerste deelname kan daarbij goud waard zijn. "Wat ik heb geleerd? Nou, best veel hoor. Ik heb vooral geleerd om het iets rustiger aan te doen in zo'n lange race. Het is gewoon zonde om alles weg te gooien met zo'n pitstop. Verder heb ik allerlei nieuwe dingetjes geleerd toen ik me door het veld moest werken, bijvoorbeeld over de herstarts. In The Road to Indy mag je pas inhalen na start-finish, maar in IndyCar mag je elkaar al passeren vanaf het moment dat ze met de groene vlag zwaaien. Pagenaud kwam mij op die manier voorbij, dus daar leer je meteen weer van. Misschien kan dat op een later moment wel cruciaal blijken."