Deze keer heb ik een gitaar bij me, maar ik laat dit instrument nog even op de gang staan in kinderdagverblijf ’t Hummeltje in Nuth en met alleen mijn koffer betreed ik de ruimte voor de allerkleinsten (tot 2 jaar).
Bij binnenkomst installeert een vrolijk blond meisje zich al meteen op de mat. Het is duidelijk voor haar wat er gaat gebeuren. Een ander klein dametje komt nieuwsgierig naderbij. Als ik vraag: Zou er wat in het koffer zitten? Knikken ze ijverig. Ik maak het koffer open en de twee hummeltjes komen meteen kijken, wijzen naar de inhoud van het lege koffer maar zien dan dat er wel wat in het gespannen net in het kofferdeksel zit. Zodra ik dat begin uit te pakken, is het voor het blonde meisje prima en ze gaat op de mat zitten. De rest van mijn publiek vindt op dat moment het stoeltje naast mij veel interessanter. Een klein donkerogig jongetje blijft nog wat op een afstandje. Dan laat ik via de speaker van mijn smartphone de verschillende eerder getoonde instrumenten horen en wijs daarbij de instrumenten op de foto’s aan. Als ik gitaarmuziek laat horen begint het ‘stoel’meisje spontaan te dansen, ook blonde dame doet mee. Vervolgens haal ik de gitaar naar binnen en laat de kinderen eerst proberen er geluid uit te krijgen. De dametjes hebben verschillende tactieken: de een trekt aan de snaren, de ander veegt er met een handje over. Na iedere poging dribbelen ze even rond om vervolgens de volgende techniek uit te proberen: misschien helpt het om met twee handjes op de snaren te slaan! Dan speel ik twee bekende liedjes en vraag daarna: “Zijn we nu klaar?” Wat een vraag: natuurlijk niet! De meiden hebben nu nieuwe ideeën gekregen. Het jongetje blijft nieuwsgierig maar veilig op de schoot van de begeleidster zitten. Dan is het tijd om in te pakken en natuurlijk krijg ik weer ijverige helpers en daarna zwaaien de gitaristjes me enthousiast uit. Tot de volgende keer!