Waarom je na je dertigste nooit de ware bij het uitgaan tegenkomt - Bedrock
Je komt in een poel terecht met voornamelijk afwijzend gehechte mensen
Is het je wel eens opgevallen dat je bij het uitgaan heel veel heel erg leuke mensen tegenkomt? Althans, je ziet ze vanuit de verte op de dansvloer of rokend buiten. Ken je stellen die al jaren gelukkig samenzijn en vertellen dat ze elkaar bij het uitgaan zijn tegengekomen?
Nee, en als je daar over nadenkt is dat gek. Zelf ging ik ooit uit met een vriend in Haarlem. We dronken wijn, we kletsten en toen hij naar de wc ging was ik ineens omringd door mannen. Of ze me een drankje mochten aanbieden, of ik hier vaker kwam en wat een leuk meisje als ik deed op een plek in eh… Haarlem. Zodra mijn vriend terugkwam van de wc vertelde ik hem wat me was overkomen. Hij lachte. Wat dacht ik dan dat al die singles op vrijdagavond in Haarlem moesten? Uitgaan natuurlijk, om een vrouw te vinden. Ik nam me voor om, als ik ooit single zou worden, direct naar Haarlem te verhuizen.
Volgens de Israelisch-Amerikaanse psychologen Amir Levine en Rachel Heller heeft het weinig zin om uit te gaan als je single bent. Nou ja, het heeft zin om dat te doen als je wil dansen en drinken en kletsen, maar niet als je de liefde van je leven wil tegenkomen.
Levine en Heller schreven het boek 'Verbonden – hechting en liefde' waarin ze uitleggen dat mensen grofweg in drie groepen te verdelen zijn. Al sinds halverwege de vorige eeuw is bekend dat kinderen zich hechten aan hun ouders, maar dat dat soms mis gaat. De helft van de kinderen is veilig gehecht. Dat betekent dat ze weten dat hun ouders er altijd voor hen zijn. Ze voelen zich veilig in aanwezigheid van die ouders. Dertig procent is onveilig gehecht. Dat zijn kinderen die bang zijn verlaten te worden. Ze hebben niet het idee dat ze altijd op hun ouders kunnen rekenen en dat maakt angstig. De resterende twintig procent is afwijzend gehecht. Ze klampen zich niet aan hun ouders vast, bang om verlaten te worden, maar zijn onverschillig. Ze leren al jong dat ze het beste af zijn als ze het allemaal alleen doen. Er is ook nog een restcategorie die tussen angstig en afwijzend in valt, maar die laten we hier even buiten beschouwing omdat die groep klein is en erg specifieke problemen heeft.
De manier waarop kinderen aan hun ouders hechten is in de psychologie bekend geworden als de hechtingstheorie van Bowlby, een Britse psychiater. Pas de laatste tien jaar is bekend geworden dat die hechtingstheorie ook toepasbaar is in volwassen relaties. Volwassen mensen hebben nog steeds de hechtingsstijl uit hun jeugd. Ze zijn veilig gehecht, angstig of afwijzend. Maar anders dan vroeger werd gedacht, kan die in een veilige relatie veranderen.
Veilig gehechte mensen zijn meesters in het zichzelf geruststellen. Ze voelen zich altijd omarmd, veilig. Als ze single zijn, hebben ze er al het vertrouwen in dat ze op een dag een leuk iemand tegenkomen. En ze hebben nog gelijk ook. Volgens Levine en Heller hebben de meeste veilig gehechte mensen voor hun dertigste een fijne liefdesrelatie, die over het algemeen ook nog lang standhoudt.
De angstig gehechten vinden soms elkaar. Ze klampen zich aan elkaar vast als drenkelingen op zee en scheppen zo ongemerkt een veilige omgeving waarin ze zich allebei veilig voelen en waarin ze kwetsbaar durven te zijn.
De afwijzenden komen vrijwel nooit samen. Ze zijn als twee antipolen die elkaar eerder afstoten dan aantrekken. Hun levensmotto is AAA – Altijd Alles Alleen doen. Hun exen verwijten hen dat ze bindingsangst hebben, en dat is het ook. Ze zijn bang om zich te binden omdat ze nooit geleerd hebben om op iemand te kunnen vertrouwen. Als ze geluk hebben treffen ze een veilig gehechte partner die hen vrijlaat wanneer het nodig is en hen de onvoorwaardelijke liefde geeft die ze eerder hebben gemist.
Afwijzend gehechte mensen kunnen natuurlijk heel goed de ware zijn. Ze zijn in potentie net zo lief en knap en slim en grappig als alle anderen
Wanneer alle veilig gehechten 'onder de pannen' zijn, de angstigen en afwijzend gehechten elkaar of een veilig gehechte hebben gevonden, blijven de meest onveilig gehechten over. Volgens Levine en Heller vind je juist in het uitgaanscircuit veel afwijzend gehechte mensen. Waarom? Omdat hun relaties sneller op de klippen lopen, omdat ze emoties van liefde verdringen en zich daardoor sneller over het verlies heen zetten en dus ook sneller weer gaan daten.
Uit onderzoek is gebleken dat de kans klein is dat vermijdende mensen een relatie aangaan met iemand die ook vermijdend is omdat de emotionele lijm om bij elkaar te blijven bij hen ontbreekt. In een groot onderzoek naar hechtingsstijl bij datende stellen werd zelfs niet één stel gevonden waarbij beide een vermijdende hechtingsstijl hadden.
Ze daten niet met elkaar en de veilig gehechte mensen zijn ook al snel niet meer beschikbaar op de datingsmarkt. Veilig gehechte mensen hebben namelijk niet veel verschillende partners voor ze de ware vinden en hebben ze die eenmaal gevonden, dan vormen ze een langdurige relatie en laten ze zich niet snel meer in het datingcircuit zien.
Levine: 'Wie ontmoeten ze dan wel? Precies, jou en andere potentiële partners met een angstige hechtingsstijl.' Afwijzend gehechte mensen kunnen natuurlijk heel goed de ware zijn. Ze zijn in potentie net zo lief en knap en slim en grappig als alle anderen. Maar ze zijn ook doodsbang om zich te hechten en moeten zich veilig voelen bij iemand om zich te durven hechten. De dansvloer of het café is niet de plek waar ze zich snel veilig voelen. Wel om je een drankje aan te bieden, wel om je hartstochtelijk te zoenen aan de bar, maar niet om een langdurige relatie aan te gaan.