Children see, children do: Over de voorbeeldfunctie van ouders, óók wanneer dat niet 'de bedoeling' is... - hetkind
Children see, children do: Over de voorbeeldfunctie van ouders, óók wanneer dat niet 'de bedoeling' is…
Als juf en moeder is Nicole Wouters zich bewust van haar voorbeeldfunctie, ze gelooft dat opvoeden voor een groot deel voorleven en voordoen is. Zo doet ze pogingen een aantal minder fijne gewoonten af te leren. Maar af en toe sluipt er dan toch iets in dat ze niet had voorzien… Haar column over de inherente complexiteit van het ouderschap: 'Wat moet het moeilijk zijn voor kinderen om uit te vinden wat grapjes zijn en wat bij sommige mensen wel kan en bij andere mensen niet.'
Want waarom vraag ik eigenlijk van mijn kinderen stil te blijven staan als ze hun tanden poetsen terwijl ik zelf met een tandenborstel in mijn mond al poetsend het hele huis door wandel? En waarom vind ik het raar als kinderen voordringen terwijl ik zelf op de trap vaak mijn kinderen inhaal? Ik wil dan voor hen lopen omdat ik dat veiliger vind of omdat ik vind dat ze te langzaam van de trap gaan… Mijn beweegredenen kennen ze niet, ze zien alleen maar een mama die hen inhaalt.
's Avonds aan tafel vertelde mijn dochter wat er gebeurd was die dag op school. Ik zei haar dat ik het lief van haar vond dat ze haar klasgenoot mee naar de juf genomen had en dat ik aan haar zag dat ze geschrokken was van de reactie van haar klasgenoot. Dit was vast niet haar bedoeling geweest.
En ik zei sorry. 'Sorry dat ik je niet uitgelegd heb dat iemand met zijn neus in zijn toetje duwen een grapje van thuis is…'