Nee, we gaan het niet weer hebben over dat het lastig is om twee kleine jongetjes te hebben. Maar de werkelijkheid is wel even dat we niet zo heel veel meemaken dat niet met kinderen te maken heeft, buiten werk.
Zaterdag kwamen Vincent en Francis eten. Karla had 's middags brood gebakken, maar helaas had de gist het loodje gelegd door te warm water dus het brood rees niet. Karla is niet voor één gat te vangen, dus ze deed direct nog een poging en dat lukte erg goed. Ook de rest van het menu had ze geweldig voor elkaar: pannekoeken voor de kleintjes en toen die naar bed waren nog allerlei lekkers voor ons en de gasten. Voordat het zover was hadden we wel het een en ander te stellen met de ukkies, die waren een beetje hyper door het bezoek en waren bijna niet te houden. Ik denk niet dat Vin & Fran buitensporig jaloers waren op ons. Maar toen de kleintjes eenmaal lagen werd het weer heel gezellig en we hebben weer volop gekletst over van alles en, niet te vergeten, nog wat.
Op zondag heb ik een paar uur geleerd (mede mogelijk gemaakt door de zelfopoffering van mijn liefie, die de kinderen in haar eentje voor haar rekening nam wat echt niet meevalt op het moment). Wat wel erg leuk is: Tristan zingt steeds vaker en ook steeds meer verschillende liedjes. Waar hij eerst globaal de klank nabootste kan hij sommige liedjes nu echt met elke lettergreep zingen. En hij begint soms uit zichzelf liedjes te zingen die hij nog helemaal niet vaak gehoord had. Hij is sinds dat sprongetje echt een ander kind geworden. Hij is een stuk zelfstandiger, hij kan veel meer, maar hij kan er ook enorm veel moeite mee hebben dat niet alles op zijn manier gaat. Hij kan dan heel fel reageren. Gister ging ik zijn luier verschonen maar op de gang besloot hij dat hij ergens naar wilde kijken. Toen ik het plan gewoon doorzette schopte en krijste hij om te voorkomen dat ik de luier om zou doen in plaats van hem te laten kijken naar wat hij wilde. En dat een paar keer per dag zo. Maar hij kan ook meer dan anders een knuffel of een kusje komen brengen, en hij zegt heel lief 'hallo papa' als hij me een tijdje niet heeft gezien.
Julian gaat ook goed. Hij huilt wel veel, omdat dat de enige manier is waarop hij zo ongeveer elk gevoel van onbehagen kan uiten. Maar hij leert ook veel. Hij eet al iets netter met een lepeltje (soms) en zegt nu ook 'bal' en 'maan'. Hij kan steeds beter op dingen klimmen en er ook weer af en verder lacht hij ook veel.
Op zondagmiddag zijn we naar Warrawong gegaan waar we afgesproken hadden met Yvonne en haar kerels. Het was weer erg leuk en als nieuweling hier heb ik ze toch kunnen laten kennismaken met een lokaal bier dat ze nog niet kenden (Coopers Stout) en dat ze wel lekker vonden. Levi speelde lekker met de kinderen en beschermde ze soms van mogelijke ongelukken. Maar Levi is ook nog maar acht, dus soms keek hij een beetje naar ons met een blik van 'wat doe je in zo'n geval?' Hij weet nog niet dat grownups ook maar wat doen.
's Avonds hebben we nog even naar ons nieuwe neefje Benjamin gekeken via de skype. Wat een mooi, lief knulletje is dat. We hadden een pakketje gestuurd naar de trotse ouders en dat kwam deze week aan. Tijs en Andrea hadden om te bedanken een hilarisch filmpje gemaakt! Die hebben we een paar keer bekeken. Wat opviel was dat Benjamin al heel veel bewoog op dat filmpje. Ik neem tenminste niet aan dat Tijs zo handig is met computers dat hij wat dancemoves getruct had.
Maandag was een feestdag in Adelaide en sommige andere plaatsen. Geen werk en geen creche dus. Ik heb dankzij Karla weer een paar uur kunnen leren. Verder zijn we maandag een eind gaan rijden om het noordoosten van de stad te gaan verkennen. We willen graag onderzoeken of we dat misschien geschikt zouden vinden om te gaan wonen maar we kennen het daar niet zo goed. We hadden een huis gezien op internet daar dat mooi leek, maar de buurt zag er wat minder uit. Er zijn echter wel mooie buurten daar. De vraag is hoe betaalbaar dat dan weer is en wat je dan krijgt voor dat geld. Wat wel leuk is, is dat je wat meer connectie met de stad hebt. Waar we nu wonen en ook de andere gebieden waar we kijken zijn echt een stukje verwijderd van de stad. Dat onderzoek wordt nog wel voortgezet.
Omdat we toch in de buurt waren, gingen we nog heel even langs bij Yvonne. Wat we vergeten waren is dat we dat helemaal niet kunnen, even langsgaan. Het draaide erop uit dat we zijn blijven eten en dat de kinderen veel te laat in bed lagen.
Helaas ben ik ook begonnen met verkouden worden. Dat bereikte zijn hoogte- danwel dieptepunt op woensdag en donderdag. Ik had er een beetje spijt van dat ik gewoon ging werken maar ik wilde niks missen.
Op de agenda stond ondermeer een beoordelingsgesprek en volgens mij word ik nog niet ontslagen. De leerdoelen blijven wel ambitieus maar ik wil het ook wel graag leren allemaal, dus het zal nog een tijdje aanpoten blijven.
BTW. Bij het bekijken van de foto's zou het handig zijn als de knoppen bovenaan staan. Dat scheelt scrollen als portrait / landscape foto's worden afgewiseld.