Wanneer ik in het vliegtuig, onderweg naar Amerika, zit zucht ik even. Ik kan niet stoppen met aan Bill, Michiel en de ongeboren baby te denken. Als dit is hoe de komende tijd gaat aanvoelen dan wil ik dat ook geen eens.
Wanneer ik eindelijk op bestemming ben aangekomen kijk ik naar de tijd en ik besef dat ik Bill nu wel veilig moet kunnen bellen. Ik druk dan ook op videobellen en Bill neemt gelijk op. "Goed aangekomen?" Vraagt hij.
"Ja, het liep allemaal vrij soepeltjes," zeg ik en ik zie Bill even knikken. "Is Michiel wakker?" Vraag ik.
"Sorry, hij slaapt. Hij is deze nacht nogal verdrietig geweest de hele tijd," zegt Bill. "Maar dat komt wel weer goed, dus maak je daar verder maar niet druk om," zegt Bill nog snel.
"Maar dat doe ik wel. Het doet pijn dat Michiel zo verdrietig is," zeg ik zachtjes.
"Vandaag gaat hij weer gewoon lachen, daar ben ik van overtuigd," zegt Bill.
"Ik hoop het. Ik zie hem niet graag verdrietig, zeker niet wanneer ik de oorzaak ben," zeg ik.
"Tomi, het is okay. Zolang we maar contact houden en hopelijk is Michiel de volgende keer wel wakker," zegt Bill en ik knik instemmend. Dat hoop ik ook.