Kun je leven vanuit liefde? – Ruth Elmira
Met gierende banden door Kaapstad dus. Niet stoppen bij de stoplichten en alle deuren op slot. Je voelde de spanning in de auto. Tegelijkertijd was het ook wel weer een avontuur. Ik vind het soms ook wel lastig, het hele land voelt alsof het in angst leeft. Je hoeft de radio maar aan te doen en je hoort over de schietpartijen, ontvoeringen en moorden. Zelfs op scholen en universiteiten, het doet me veel verdriet. Nog een reden voor mij om het nieuws echt te ontwijken en niet te volgen, maar soms als er ergens een radio aanstaat ontkom je er niet aan. Ik wil niet beinvloed worden door de media en mijn eigen mening kunnen vormen.
Naief? Ik weet het niet. Ik weet eigenlijk wel zeker van niet. Ik geloof dat liefde alles kan overwinnen. In een verdeeld land zoals deze is het broodnodig. Dan besef ik me maar weer eens hoe gezegend ik ben dat ik in Nederland geboren ben. Omdat mijn basisbehoeftes zijn voorzien en ik me niet druk hoef te maken of ik en mijn familie wel of niet te eten heeft, kan ik nadenken over welke dingen echt belangrijk zijn in het leven.
Zwart, blank en gemixt leeft hier nog apart van elkaar. Als je naar de geschiedenis kijkt is het allemaal heel logisch en te verklaren (de apartheid is pas sinds 1991 opgeheven dus je zou kunnen zeggen dat de samenleving nog in de kinderschoenen staat), maar het blijft een bijzondere situatie. Ik ben benieuwd hoe deze situatie kan blijven voortbestaan. De blanke minderheid heeft een eigen, veilige omgeving gecreeerd die erg op die van ons lijkt in de westerse maatschappij. Mijn Zuid Afrikaanse vriend is net zo iphone verslaafd als wij in Nederland, dus dat is gewoon wel een global dingetje.
En het bizarre is, hoewel het de derde keer is dat ik dit land bezoek, ik heb werkelijk geen enkel idee hoe het is om hier te leven als donker of gemixt persoon. Ik heb me hier net zo goed schuldig aan gemaakt door de voorgaande keren met alleen in het witte, veilige wereldje te begeven. Door dit keer gewoon mijn positieve zelf te zijn in elke situatie, hoop ik meer in contact te komen met alle mensen om mij heen, ongeacht kleur of ras.
Tijdens de vlucht hier naar toe heb ik een Nigeriaanse jongen ontmoet. Prima baan, goed verzorgd, mijn leeftijd. De ironie is dus dat Nigerianen weer een hele slechte reputatie hebben in Zuid-Afrika. Ze staan bekend als criminelen en drugsdealers, vertelde deze jongen mij. Het was bijzonder om onze levens te vergelijken. En erachter te komen dat we uiteindelijk allemaal niet zo verschillend zijn, en gewoon gelukkig willen zijn in het leven.
Hoewel hij een prima inkomen heeft, moet hij voor elk land dat hij bezocht een lang proces in voor het verkrijgen van een VISA. (aantal visa dat ik in mijn leven heb aangevraagd: 0) Hij vertelde ook dat steeds meer blanke mensen om hem heen het land verlieten, omdat ze bang zijn. Heel erg bang. Met de nieuwsberichten op de radio begrijp ik dat heel goed. Als je zoiets meemaakt als een overval of een ontvoering, kun je zomaar eens getekend zijn voor het leven. In angst leven is niet te doen.
Toen ik later met mijn net opgedane reisgenoot in de rij te wachten stond voor de paspoortcontrole kregen we erg veel verbaasde blikken. Ik dacht eerst dat het toeval was, totdat ik hem vroeg: 'Kijken de mensen om ons heen ons aan omdat we verschillen in kleur?'. Hij zei lachend: 'Jep, waarschijnlijk wel. Goed gezien.'
Even later haalde mijn Zuid Afrikaanse vriend mij op van de airport en ik vertelde hem over mijn fijne reis en de fijne gesprekken die ik had. Hij zei direct: 'Je weet dat Nigerianen een hele slechte reputatie hebben he?' Ik weet het. Maar mijn gevoel was gewoon goed. Sinds ik meer ben gaan voelen, voel ik vrijwel direct of iemand zijn intenties juist zijn. En dat gevoel is toch wel een heel fijn kompas om op te varen.
Daarnaast is het ook gewoon een mooie test om te kijken of je helemaal kunt leven vanuit liefde en vertrouwen. Ik probeer zoveel mogelijk afstand te nemen van de meningen van anderen en heel erg dicht bij mezelf te blijven. In Nederland gaat dit me erg goed af, en dit is weer een mooi stapje uit mijn comfortzone. Uit die comfortzone gebeuren de mooiste dingen, daar ben ik van overtuigd.