Philip Michel Frans (Filip) Dewinter[4] (Brugge, 11 september 1962) is een Belgisch Vlaams-nationalistisch politicus en kopstuk van het Vlaams Blok/Vlaams Belang.
Biografie
Afkomst en opleiding
Filip Dewinter werd op 11 september 1962 geboren in Brugge als enig kind van Roger Dewinter en diens echtgenote Micheline Mengé. Vader Roger Dewinter studeerde geneeskunde aan de Katholieke Universiteit Leuven toen deze tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitse bezetter werd gesloten. Uit vrees om in nazi-Duitsland verplicht te worden tewerkgesteld dook hij onder, maar werd al snel opgepakt. Na enkele weken opsluiting in de Brugse gevangenis Pandreitje werd hij afgevoerd en als dwangarbeider tewerkgesteld in een munitiefabriek van Messerschmidt in Hamburg.[5] Niet meer in staat om zijn studies te hervatten[6] ging hij na de oorlog aan de slag bij de NMBS, waar hij stationschef van Zeebrugge werd. Naar eigen zeggen was grootvader (langs moederszijde) Frans Mengé een politieofficier in Blankenberge die tijdens de Tweede Wereldoorlog actief was als verzetsstrijder van de Witte Brigade in de kuststreek.[7]
Tijdens zijn schooltijd aan het Sint-Franciscus-Xaveriusinstituut te Brugge begon Filip Dewinter zich te interesseren voor de Vlaamse strijd en werd hij politiek actief. Hij richtte er in 1978 als zestienjarige de Vlaamse Scholieren Actie Groep op, dat hij in 1979 samen met zijn jeugdvriend Frank Vanhecke omdoopte tot het Nationalistisch JongStudentenVerbond (NJSV). Datzelfde jaar nog was hij ook kortstondig lid van de Vlaamse Volkspartij (VVP). Daarnaast was hij ook nog lid van de Brugse KSA-afdeling Parsival en de Brugse Koninklijke Roei- en Watersportclub. In september 1982 verhuisde hij naar Antwerpen om er politieke en sociale wetenschappen te gaan studeren aan de Universitaire Faculteiten Sint-Ignatius Antwerpen. Hij werd er lid van de Antwerpse NSV-afdeling, waarvan hij van 1983 tot 1985 preses was.[7]
In 1983 verliet hij de universiteit zonder diploma en ging hij twee jaar journalistiek studeren aan de NUHO Erasmushandelsschool.[1] Na zijn studies werkte hij als journalist voor de krant De Nieuwe Gids, de Antwerpse editie van Het Volk.
Politieke loopbaan
In 1981 werd hij op vraag van partijvoorzitter Karel Dillen lid van het Vlaams Blok. In oktober 1985 werd Dewinter voor deze partij verkozen tot provincieraadslid van Antwerpen. Hij werd fractievoorzitter en bleef in de provincieraad zetelen tot in december 1987. Van 1987 tot 1990 was hij de eerste voorzitter van Vlaams Blok Jongeren. Ook stond hij als organisatieverantwoordelijke in voor de uitbouw van de partijstructuren van het Vlaams Blok: van 1987 tot 2004 was hij secretaris van het Nationalistisch Vormingsinstituut en redactielid van het Vlaams Blok Kaderblad.[8]
In december 1987 werd hij voor het arrondissement Antwerpen verkozen in de Kamer van volksvertegenwoordigers, waar hij bleef zetelen tot in 1995. Hierdoor was hij van 1988 tot 1995 automatisch ook lid van de Vlaamse Raad, waar hij in 1992 Vlaams Blok-fractievoorzitter werd. Na de verkiezingen van 1995 maakte hij de overstap naar het Vlaams Parlement. Hij bleef er zetelen tot in 2014 en was er van 1995 tot 2012 fractieleider voor Vlaams Blok/Vlaams Belang.
De Winter is sinds 2019 gemeenteraadslid in het stadsbestuur van Antwerpen. Om zich voluit op de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 te kunnen voorbereiden, nam hij in april 2012 ontslag als partijvoorzitter. Hij gaf het leiderschap door aan Tom Van Grieken. Vervolgens was hij van 2012 tot 2014 ondervoorzitter van het Vlaams Parlement.[9][10] In het Vlaams Parlement was hij lid van de commissies Binnenlandse Aangelegenheden, Stadsvernieuwing en Huisvesting.
Dewinter als voorzitter van het Vlaams Parlement
In het Vlaams Blok profileerde Dewinter zich al snel in de vreemdelingenthematiek. Hij staat voor een harde aanpak van criminaliteit, het terugdringen van immigratie en hardere eisen met betrekking tot integratie. Zijn standpunten worden door politieke waarnemers bestempeld als rechts-populistisch of zelfs racistisch.[11] Dewinter was samen met Gerolf Annemans de auteur van het beruchte 70-puntenplan, dat begin jaren negentig werd gepubliceerd, een beleidsnota van 70 artikelen.
Bij de verkiezingen in 2014 stond Dewinter op de Antwerpse Vlaams Belang-lijst voor de Kamerverkiezingen en werd hij opnieuw verkozen tot Kamerlid, wat hij bleef tot in 2019.
Bij de Vlaamse verkiezingen van mei 2019 trok Dewinter de Antwerpse Vlaams Belang-lijst voor het Vlaams Parlement. Hij werd verkozen met 93.751 voorkeurstemmen, waarmee hij na N-VA-lijsttrekker Bart De Wever het hoogste aantal voorkeurstemmen behaalde.[12] Na deze verkiezingen werd hij eerste ondervoorzitter van het Vlaams Parlement. Op 11 juli 2019 werd hij vanuit deze functie na het ontslag van voorzitter Kris Van Dijck (N-VA) de facto voorzitter van het Vlaams Parlement.[13] Na twee dagen werd het Vlaams Parlement uitzonderlijk bijeengeroepen voor de verkiezing van een opvolger. Dat werd Wilfried Vandaele (N-VA), de enige kandidaat.
Op 5 januari 2020 gaf hij de fakkel als fractieleider van het Vlaams Belang voor de gemeenteraad in de stad Antwerpen door aan zijn leerling, Sam van Rooy.[14]
Politieke standpunten
Dewinter in 2015
Dewinter is een tegenstander van, wat hij noemt, de "politieke islam". Naar eigen zeggen viseert hij niet de moslims, wel de islam als ideologie.[15] In zijn verzetgids tegen de islam pleitte hij voor het schrappen van 164 jihad-verzen uit de Koran om een Europese islam te kunnen realiseren.[16]
Op 6 november 1988 bezocht Filip Dewinter de Duitse militaire begraafplaats in Lommel waar 40.000 lichamen van nazi-Duitse Wehrmacht-soldaten uit de Tweede Wereldoorlog waren begraven. Hij en andere leden van zijn partij, onder wie de neonazi Bert Eriksson, wilden respect tonen voor de graven van de 38 Vlaamse SS-collaborateurs die vochten voor nazi-Duitsland en de fascistische nazi-ideologie verwelkomden. De Belgische politie stopte de kleine rally en duwde ze terug; alleen houders van het Duitse staatsburgerschap mochten namelijk de begraafplaats betreden.[17][18] Tijdens een debat in 1992 aan de Universiteit Antwerpen noemde Filip Dewinter enkele personen als zijn vrienden. De meeste van deze personen bevonden zich in de gelederen van nazi's, antisemieten en andere fascisten zoals Bert Eriksson,[18] Staf Declercq of andere mannen die waren veroordeeld voor verraad zoals Cyriel Verschaeve en August Borms.[17]
In maart 1990 betuigde hij in een opiniestuk in de krant Le Soir zijn steun aan de pas als Europarlementariër verkozen Frans-nationalistische en voor xenofobie en negationisme veroordeelde Jean-Marie Le Pen, die volgens hem het slachtoffer was van een haatcampagne.
In 2010 nam hij deel aan een door Likud georganiseerde conferentie in Israël over de strijd tegen het terrorisme.[19]
Controverses
Filip Dewinter en Renaud Camus
Banden met Syrië
In maart 2015 verwekte Filip Dewinter controverse door samen met de partijgenoten Jan Penris en Anke Van dermeersch een tweedaags bezoek te brengen aan Syrië en president Bashar al-Assad. Het bezoek was omstreden omdat de Syrische machthebber vooral in West-Europa als vermeend dictator en oorlogsmisdadiger verantwoordelijk wordt geacht voor het inzetten van chemische wapens en vatenbommen tegen zijn eigen burgerbevolking. Dat de reis en het privé-onderhoud met leider Assad bovendien plaatsvond zonder toestemming en zelfs buiten medeweten van partijvoorzitter Tom Van Grieken schoot ook bij heel wat Vlaams Belang-leden in het verkeerde keelgat. Met de ontmoeting wilde Dewinter naar eigen zeggen zijn steun betuigen aan het harde, maar moedige optreden van "bondgenoot" Assad in de strijd van het "vrije" Westen tegen het extremistische en salafistische islamterrorisme van Islamitische Staat (IS).[20][21] Op uitnodiging en op kosten van het Syrische regime bracht Dewinter twee jaar later, in 2017, opnieuw een bezoek aan Syrië, ditmaal wel met de toestemming van Van Grieken én gevolgd door een groep geaccrediteerde journalisten van de VRT, Knack en Sudpresse. Naast een onderhoud met leider Assad en een persconferentie in het parlement in Damascus stond de reis, zoals bij een eerder bezoek van hem in juni 2013 bedoeld als "fact-finding mission",[22] in het teken van het verzamelen van "objectieve informatie" over onder meer de oorlogsvoering in Aleppo, een nabijgelegen vluchtelingenkamp en een militair hospitaal.[23]
Banden met China
In februari 2019 besloot het Brusselse parket-generaal Dewinter niet te vervolgen voor zijn banden - als adviseur en netwerker met onkostenvergoedingen - met een vzw die verdacht werd van spionageactiviteiten voor de Chinese overheid. Die vereniging werd daarvan eerder beticht door de Staatsveiligheid. Dewinter ontkende dat hij weet had van spionageactiviteiten door de vzw, maar stelde wel dat hij mogelijk te lichtzinnig was omgesprongen met het werk dat hij voor die vereniging deed.[24]
Overige
Filip Dewinter was de gastspreker op een bijeenkomst van voormalige SS-collaborateurs van het Sint-Maartensfonds die plaatsvond op 1 december 2001. Die avond opende Dewinter zijn toespraak met de woorden "Mijn eer heet trouw", het officiële motto van de Duitse SS-soldaten tijdens de Tweede Wereldoorlog.[bron?]
In november 2016 gaf Dewinter een toespraak bij de Griekse rechts-extremistische partij Gouden Dageraad, wat hem forse kritiek opleverde vanuit de partijleiding.[25]
Terroristisch plot tegen Dewinter
In februari 2014 werd de gewezen paracommando Tomas Boutens veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf omdat hij als stichtend lid van het neonazistische Bloed, Bodem, Eer en Trouw, de Vlaamse splintergroepering van het internationale Blood and Honour, een moordaanslag had beraamd op Filip Dewinter. Het plan bestond erin Dewinter dood te schieten met een kalasjnikov en zo te laten uitschijnen dat de moord werd gepleegd door islamistische terroristen. De bedoeling was om, door het plegen van aanslagen op onder meer Dewinter, Dyab Abou Jahjah en de Nationale Bank van België, de Belgische staat te destabiliseren en, met een profetische Clash of Civilizations voor ogen, een burgeroorlog te ontketenen teneinde een blank, racistisch regime te installeren.[26]
Privé
Dewinter is getrouwd met Lutgarde Verboven en vader van drie dochters. Zijn vrouw was bij de Europese verkiezingen van 2019 lijstduwer bij de opvolgers voor het Vlaams Belang. Dochter Veroniek is ook actief voor die partij en duwde de opvolgers bij de Kamerlijst in de provincie Antwerpen bij de federale verkiezingen van 2019. Veroniek Dewinter nam in 2016 deel aan het VIER-reisprogramma Terug naar eigen land, dat werd gepresenteerd door Martin Heylen.
Bibliografie
Filip Dewinter is auteur van:
Eigen volk eerst, Uitgeverij TYR, 1989.
Weg met ons? – Antwoord aan Paula D'Hondt, Uitgeverij TYR, 1991.
Een tegen allen – Opkomst van het Vlaams Blok, Uitgeverij TYR, 1993.
Immigratie: de tijdbom tikt, Uitgeverij TYR, 1996.
Baas in eigen land – Over identiteit, culturele eigenheid en nationaliteit, Uitgeverij Egmont, 2000.
Zerotolerantie tegen criminaliteit – over de aanpak van de misdaad, Uitgeverij Egmont, 2003.
Antwerpen troef!, Uitgeverij Egmont, 2006.
Zeggen wat u denkt!, Uitgeverij Egmont, 2007.
Inch Allah? De islamisering van Europa!, Uitgeverij Egmont, 2008.
Vuile blanken, anti-Vlaams racisme, het laatste taboe!, Uitgeverij Egmont, 2014.
Verzet! Verzetsgids Tegen Islamisering, Uitgeverij Egmont, 2017.
Antwerpen weer van ons, Uitgeverij Egmont, 2018.
De-islamiseer Europa, Uitgeverij Egmont, 2019.
Externe links
Persoonlijke website
Profiel op Senaat
Bronnen, noten en/of referenties
↑ a b Fiche Filip Dewinter; Senaat.be
↑ Biografische fiche Filip Dewinter; Vlaams Parlement
↑ Fiche Filip Dewinter; Kamer van volksvertegenwoordigers
↑ (fr)
Algemene informatie - Kandidaat-titularissen - verkiezingen senaat 2006; ibz
↑ Actuele vraag van Tom Ongena aan minister Bart Somers, Vlaams Parlement, Plenaire vergadering, 13 november 2019
↑ Filip Dewinter: "grootvader zat in het verzet", Gazet van Antwerpen, 26 april 2012
↑ a b Stefan Vankerkhoven, Filip Dewinter: "Ik ben in Brugge ter wereld gebracht door vrouw met hoofddoek", KW, 9 maart 2018
↑ Biografie Filip Dewinter in de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging.
↑ Filip Dewinter neemt ontslag als VB-fractieleider in Vlaams Parlement. Knack (22 april 2012). Geraadpleegd op 22 april 2012.
↑ Dewinter stopt als fractievoorzitter VB. deredactie.be (10 september 2011). Geraadpleegd op 10 september 2011.
↑ Eigen Belang eerst: de machtsgreep van Filip Dewinter, De Morgen, 1 juni 2010
↑ Kieskring Antwerpen: wie zijn de stemmenkanonnen en wie is er niet verkozen?, vrtnws.be, 27 mei 2019
↑ Filip Dewinter voorlopig nieuwe voorzitter van Vlaams Parlement, HLN, 11 juli 2019
↑ Wissel van de macht bij Vlaams Belang: Sam van Rooy lost Filip Dewinter af als Antwerps fractieleider, HLN, 5 januari 2020
↑ Filip Dewinter strijdt tegen islam. Nieuwsblad (1 maart 2009).
↑ Politie haalt Filip Dewinter weg van ingang Grote Moskee. Bruzz (12 oktober 2017).
↑ a b Christophe Diercxsens (2007). "The Double Face of Flemish Extreme Right: Public Propaganda vs. the Real Soul of Vlaams Belang". Catholic University of Leuven.
↑ a b Jean-Claude Defossé (2004). "The Hidden Face of Vlaams Blok" (Documentaire). RTBF
↑ (fr) Les yeux doux de Benyamin Nétanyahou à l'extrême droite européenne, Dominique Vidal, Orient XI, 2 oktober 2018
↑ Jos De Greef, Dewinter ziet Syrische leider Assad als bondgenoot, VRT Nieuws, 25 maart 2015
↑ Lex Moolenaar, Bezoek Filip Dewinter aan Assad valt in slechte aarde, Gazet van Antwerpen, 27 maart 2015
↑ Dewinter op bezoek in Syrië, De Standaard, 12 juni 2013
↑ Cathy Galle, Filip Dewinter: "Syrië is voorpost van Vrije Westen", De Morgen, 7 februari 2017
↑ Dewinter niet vervolgd in zaak rond Chinese spionage, De Standaard, 14 februari 2019
↑ Dewinter onder vuur vanwege toespraak bij Gouden Dageraad, NOS, 20 november 2016
↑ Frank Roosen, Tomas Boutens is terug: portret van de neonazi die ooit Filip Dewinter wilde doodschieten, Het Nieuwsblad, 29 augustus 2019
Bibliografische informatie
Gemeinsame Normdatei: 12844875X
Virtual International Authority File: 55199279
WorldCat Identities (via VIAF): 55199279
Voorganger:
n.v.t. Voorzitter van Vlaams Blok Jongeren
1987-1990 Opvolger:
Jan Huijbrechts
Wikiquote heeft een of meer citaten van of over Filip Dewinter.
Vlaams Belang (VB)
Partijvoorzitters: Karel Dillen · Frank Vanhecke · Bruno Valkeniers · Gerolf Annemans · Tom Van Grieken
Fractievoorzitters: Kamer: Barbara Pas · Senaat: Guy D'haeseleer · Vlaams Parlement: Chris Janssens · Brussels Hoofdstedelijk Parlement: Dominiek Lootens-Stael
Voorgangers: Vlaams Nationale Partij · Vlaamse Volkspartij · Vlaams Blok (1978-2004)
Verwante organisaties: Vlaamse Militanten Orde (VMO) · Vlaamse Volksbeweging (VVB) · Taal Aktie Komitee (TAK) · Voorpost
Verwante jongerenorganisaties: Vlaams Belang Jongeren · Nationalistische Studentenvereniging (NSV) · Nationalistisch JongStudentenVerbond (NJSV) · Vlaamse Jongeren Mechelen (VJM)