Als je geen imago hebt. Als je niet hoeft af te schminken of op te doffen. Als je geen strakke, leren broek hebt waar enkel een jonge versie van je onderlijf in past. Als enkel inhoud de drijfveer is. Dan hoef je nooit oude albums integraal opnieuw te spelen. Dan zijn er ook geen belemmeringen om door te gaan als muzikant en alsmaar beter te worden. Dan hoef je niet terug te vallen op oude kostuums en succesnummers.
The Ex heeft niet eens succesnummers. Er is geen nummer dat in de toegift gespeeld moét worden. Het enige waar het publiek op rekent is verrassing, experiment, avontuur en energie. En dat is precies wat de 39-jarige band levert vanavond in Doornroosje.
Als je iets heel hard aandraait, opdraait of uitrekt, komt er een geweldige kracht uit als je het loslaat. Zoiets lijkt aan de hand te zijn bij The Ex. Jarenlang is de band druk met allerhande projecten en samenwerkingen. In 2010 met Brass Unbound, heel veel met Getatchew Mekuria, Fendika, andere vrienden en dan ook nog de samenwerkingen die de individuele leden aangingen in andere projecten. Jaar na jaar wordt er getourd door Europa, Afrika en Amerika. Al dat samenwerken, dat natuurlijk verdomde leerzaam en inspirerend is, leidt ook tot een strakgespannen touwtje. Eentje die met veel kracht losschiet als de band weer gewoon met vier het oefenhok induikt en uiteindelijk in drie dagen het veelgeprezen 27 Passports opneemt.
Die kracht is ook in Doornroosje aanwezig. Het lijkt alsof alle ervaring en het feilloos op elkaar ingespeeld zijn na alle optredens in deze bezetting ertoe heeft geleid dat er nergens energie verloren gaat en alles precies op de juiste plek terecht komt. De nummers van 27 Passports hebben een kop en een staart, maar dan wel drie koppen, die vuurspuwen en onder die staart een achterste die een regenboog uitpoept. Het kan ernaar neigen, maar het is nooit doorsnee bij The Ex, om het zo maar eens te zeggen.
Opvallend is het gebrek aan fratsen. Sleepten Terrie en Andy in het verleden nog koffers vol werktuigen mee om hun gitaren mee te martelen (die overigens nog steeds niet van ellende in duizend stukjes uiteen zijn gevallen), nu volstaan handen. De taakverdeling tussen Andy, Arnold en Terrie, waarbij de laatste vaak de boventoon voert, is sterk op elkaar afgestemd. De ritmes van Katherina Bornefeld houden de gitaren bij de les. Het is gedoseerd, sterk en vol energie.
Het nieuwe materiaal en het optreden laten zien wat er mogelijk is als inhoud je drijfveer is. Dan ben je als band een autonome kunstenaar die met de jaren alleen maar beter wordt.