Lower Dens - Nootropics : albumrecensie op KindaMuzik
Dromerig met wat verwarring.
Jana Hunter is al jaren een boeiende spil in die fascinerende (freak)folkscene rondom het label Gnomonsong en steeds duikt ze weer op bij verschillende lieden, die zich vaak van verschillende geluiden bedienen. Is het niet onder haar eigen naam, dan doet ze wel mee met acts als Indian Jewelry, Phosphorescent of CocoRosie. In 2010 stak Hunter, onder de naam Lower Dens, boven het maaiveld uit met de in hipsterland goed ontvangen plaat Twin-Hand Movement, vol ingehouden en dromerige indiepop.
Lower Dens is een viertal en komt net als Beach House en Wye Oak uit het hippe Baltimore een deelt hun geluid, wat Hunter en de haren op het onlangs verschenen Nootropics opnieuw bewijzen. Net als Beach House en Wye Oak ademt Lower Dens, en ook Nootropics, vakmanschap van iets als Mazzy Star of Galaxie500, terwijl elke band dat op een eigen manier voor zijn eigen muziek inzet.
Lower Dens kiest op Nootropics wederom voor een tapijtje van geluid waarin steeds de spanning wordt opgebouwd, zonder tot een (echte) eruptie te komen. Dat werkt goed bij songs als 'Lamb', de opener 'Alphabet Song' of de beide, mooi kabbelende delen van 'Lion in Winter', waarmee de band zich in de kijker speelt. Het zijn toppers in het genre, gestuwd door schitterende effecten, fascinerende geluiden uit alle hoeken, met krautrockende synths en bezwerende, bijkans psychedelische zang.
Maar het probleem ligt bij het ijzersterke nummer 'Brains', wat een half jaar geleden al op bandcamp was te horen. 'Brains' is zowel de Fremdkörper als - jammer genoeg - het sterkste nummer van de plaat. Nergens creëren Hunter en haar drie helpers meer onderhuidse spanning, meer melodie en meer 'cool' dan in dat nummer. Het contrast met 'Brains' ('hoe het ook kan') en de rest van de plaat is groot, zo niet te groot, waardoor het te veel verwarring schopt om Nootropics als een geweldige plaat te omschrijven. En dat is jammer.