"Aan de meet werd ik emotioneel" | Roeselare | In de buurt | HLN
Couvreur Sharon Labaere heeft de smaak te pakken. "Vrijdag doe ik mee aan de 1/8 trio-triatlon van Oostrozebeke."
"Aan de meet werd ik emotioneel"
'Amputatie van het rechteronderbeen'. Dat was zes jaar geleden het verdict voor Sharon Labaere (23) na een aanrijding door een auto. Artsen slaagden er toch in haar been te redden, maar lopen zou er voor het atletiektalent nooit meer inzitten. Afgelopen weekend bewees ze de dokters én zichzelf het tegendeel: ze liep de Roeselare 10 Miles, dik 16 kilometer, helemaal uit.
"Ik heb echt geen woorden voor mijn eigen prestatie", vertelt Sharon. Ze komt dan ook van héél ver. Op zondagochtend 8 mei 2011 veranderde haar leven totaal. Sharon was een begenadigd loopster, gespecialiseerd in de 400 meter, die het tot op het Belgisch kampioenschap aflossing schopte. Uitgaan was haar ding niet, maar die ene zondagochtend was ze op de verkeerde plek op het verkeerde moment. "Voor een verjaardagsfeestje waren we richting Izegem getrokken", vertelt ze. "Net toen we danscafé Ramses in de Stationsstraat buiten stapten, reed er een auto in op een groepje jongeren. Ik werd over de motorkap geslingerd. Van de zes gewonden was ik het zwaarst getroffen."
"Ik werd naar het ziekenhuis in Roeselare gebracht, waar ik onmiddellijk te horen kreeg dat het heel ernstig was. Drie artsen zeiden allen dat mijn rechterbeen niet meer te redden was en dat een amputatie tot boven de knie nodig was. Dokter Pieter D'Hooghe was een andere mening toegedaan en lapte me weer op. Maar na tien dagen begon alles af te sterven."
Een team van plastisch chirurgen van het UZ Gent, waar Sharon een goeie maand verbleef, bracht soelaas. Ze reconstrueerden haar been volledig met eigen weefsel. 15 operaties waren er nodig. "Toch zou ik nooit meer kunnen lopen volgens de artsen", zegt Sharon. "Maar ik heb vanaf dag één geweigerd om op te geven en me altijd nieuwe doelen gesteld. Al tijdens mijn revalidatie begon ik voorzichtig te fietsen. Ik luisterde daarbij enorm naar mijn lichaam. Sinds een tweetal jaar loop ik ook opnieuw. Stapje per stapje en kilometer per kilometer. De snelheid van vroeger ben ik kwijt en zonder pijn is het veelal ook niet. Maar ik loop op karakter en ga door."
Zondag zette Sharon, nu een verpleegkundige in opleiding, haar strafste prestatie tot nu toe neer. "Ik kreeg de vraag of ik de Roeselare 10 Miles wou lopen en wilde dat wel eens proberen. Het ging goed en ik kon mijn tempo steeds aanhouden. Toen ik de meet bereikte, werd ik toch wel emotioneel. Dit is voor mij opnieuw een grote overwinning, die ik te danken heb aan mijn eigen doorzettingsvermogen en de steun van velen."
Maar lang wil Sharon niet stilstaan bij haar eigen topprestatie. "Vrijdag neem ik al deel aan de 1/8 trio-triatlon van Oostrozebeke (met ploegjes van drie personen, red.). Ik zal er de 21 kilometer fietsen voor mijn rekening nemen. Ik wil mezelf blijven uitdagen en hoop volgende zomer de volledige 1/8 triatlon in Roeselare tot een goed einde te brengen."