Tegenwoordig ben ik een echte “mooi-weer” rijder. Als ik weet dat er regen verwacht wordt, pak ik de auto. Ga het liefst onder lekker weer op pad. Dat was vroeger wel anders. Ik heb pas op mijn 24e mijn autorijbewijs behaald. Dus al die jaren vooraf was mijn motorfiets mijn enige vervoersmiddel. Regen, storm, hagel, sneeuw of mist konden mij niet tegenhouden. Ik heb echt onder alle omstandigheden gereden; onverantwoord met tijden. Maar ja, ik had niets anders. Nu ik ook een auto heb, bewaar ik de motor voor de leuke ritten met lekker weer.
Dat is een interessante vraag. Ik heb inmiddels van alles en nog wat gereden (zie //www.bozinbeeld.nl/sonn-in-beeld/13-sonns-hoekje/2291-cars-a-bikes-mens-toys ). Uiteindelijk kan ik zeggen dat momenteel een cruiser of chopper model het beste bij mij past. Ik heb vorig jaar een Indian Scout, model 2016, gekocht. Heb er onlangs half apes op laten zetten en ik ben gewoon verliefd op die machine. Deze motorfiets heeft bergen met vermogen, maar rijdt zo heerlijk relaxt. Ik wil deze motor nog meer “eigen” maken en heb nog wel wat ideeën. Er staat nu 10.000 km op de teller. Daarnaast is deze zo laag dat ik met mijn korte pootjes beide voeten aan de grond heb. Met zijn kleine 1.200 cc is de fiets zwaar genoeg. Nee, als ik nu een flinke prijs win, denk ik dat ik gewoon mijn huidige machine hou. Daarbij komt dat de Japanse merken al geen cruisers of choppers meer bouwen. De Dragstars, Intruders, Shadows of Vulcans van deze wereld? Ze worden niet meer gemaakt en zijn nog slechts als tweedehands verkrijgbaar. Dan zou ik bij Harley Davidson terecht komen? Nee, geef mij m’n Scout maar, ben daar zielsgelukkig mee.
Ben een maandje geleden met mijn broer Sjef op pad geweest door de Ardennen. Vroeg in de ochtend weg gereden vanuit Bergen op Zoom. Eerst een stuk snelweg gedaan, waarna we bij Tongeren het heuvellandschap in doken. Dorpjes als Huy, Durbuy, La Roche, Rochefort, Dinant en Namen zelf, bieden zoveel gezellige plekjes in de vorm van de vele terrasjes en pleintjes. Een heerlijke rit samen met mijn broer, die op een Honda Shadow rond rijdt. Het was ook lekker weer, en dus een lange dag uitstekend benut. Toen we thuis kwamen hadden we 550 kilometer die dag op de teller gezet.
Deze zomer willen we een lang weekend in de omgeving van de Ahr / Moesel rondtuffen. Samen met mijn broer Sjef op zijn Shadow 750, mijn neef Corné op zijn Harley Davidson en maat Guy op zijn Shadow 1100, willen we neerstrijken in Altenahr in de vrijdagmiddag, of misschien wel op donderdag, om op zondagmiddag huiswaarts te koersen. De omgeving daar is bosrijk, stevige heuvels, leuke oude stadjes en kastelen, kortom een geweldig gebied om met de motor te toeren. Heb er dan ook echt zin in.
Zoals gezegd geniet ik mirakels van mijn huidige motor, de Indian Scout. Als ik het huis uit ga, kijk ik even in mijn inpandige garage of ik stap even binnen om dat zadel te voelen, de contouren te bewonderen en te bedenken dat ik in 1 jaar (kocht hem in maart 2018) al meer kilometer gereden heb, dan ik in de drie voorgaande jaren bij elkaar deed op mijn Suzuki Marauder. Ik denk dus niet aan een volgende motorfiets, maar wel aan hoe ik de huidige eventueel kan aanpassen naar mijn zin. Zo zag ik op een beurs een motorfiets staan, met in plaats van een zadeltas aan de rechterkant, een heuse munitiekist. Ben nu aan het checken of en hoe het huidige bevestigingsmechanisme van mijn zadeltassen ook gebruikt kan worden voor zo’n kist. Ook wil ik een dekenrol, wellicht twee extra koplampen, nummerplaat aan de zijkant i.p.v. midden achterop, en wie weet wel een foedraal voor een geweer of zo? Langzaamaan, stukje bij beetje aanpassen dus.
Enorm veel plezier, vriendschappen, rijvaardigheid en vooral veel genieten. Al vanaf mijn 15e reed ik mee met een motorclub waartoe mijn zwager behoorde. In de zomer reed die club elke zondag een toerke. Dan kwamen ze me thuis oppikken en dan stonden er soms wel 50 motoren bij ons in de straat. De hele buurt kwam buiten kijken wat er aan de hand was. En dan stapte ik achterop en stoven we weg. Mijn vrienden en de buurjongetjes waren dan allemaal jaloers. Tot op heden zoek ik het gezelschap van motorrijders als ik ergens stop. Altijd is er wel dat praatje, elkaars fiets bewonderen of gewoonweg die broedergroet.
Over broeders gesproken. De broer die boven me komt, Sjef, heeft ook zijn rijbewijs gehaald en is ondertussen in die jaren uitgegroeid tot een die-hard, hij rijdt dus ook door weer en wind. Onze band is door het samen motorrijden nog veel sterker geworden. Als het maar even kan, zijn we samen op pad. Dat maakt die momenten ook speciaal en dubbel mooi. Zo ook als mijn neef en mijn maat erbij zijn. Samen rijden, samen beleven, maakt alles toch nog een stukje intenser en mooier dan in je eentje. Ik vind het wel zonde dat mijn jongere broer Henk na het behalen van zijn motorrijbewijs nooit meer op de motor is gestapt. Met hem maak ik lange tochten met de auto, ga samen op vakantie, is gewoonweg mijn beste maat. Maar zonde dat hij nooit mee gaat op die motortochtjes.
Motorrijden, al is het maar een klein uurtje of zo, helpt me om mijn hoofd leeg te maken. De zorgen waaien letterlijk weg, en ik ben dan in staat om dingen in de juiste proporties te zien. Wat dat betreft is motorrijden voor mij de beste ontspanningstherapie, die ik iedereen kan aanraden.