In diverse landen in Europa, ook in Nederland, werd in de afgelopen eeuwen belasting geheven op uiterlijke kenmerken van welvaart, zoals op het biljart in huis of op het aantal lakeien en bedienden dat er rondliepen. Het was toen niet altijd makkelijk iemands inkomen te controleren, maar een biljart maakte in die tijd direct duidelijk dat het geld binnenstroomde. Hetzelfde voor het personeel dat in dienst was, allemaal uiterlijke tekenen van rijkdom, die het gemakkelijk maakten er belasting op te heffen.
De Franse minister van Financiën, Dominique Ramel (1760-1829), bedacht een belasting op het aantal ramen en deuren van een woning, een voorloper van de onroerendzaakbelasting. Hij liet zich inspireren door Julius Cesar die het ostiarium (een soort poortgeld) instelde op de grootte van deuren en het aantal pilaren aan de voorgevel.
In Engeland werd al sinds het einde van de 17e eeuw belasting op ramen geheven.Vooral kruisramen werden zwaar belast, zij telden namelijk voor vier. Toen Londen die belasting verhoogde timmerden de bewoners hun ramen dicht. Rachitis, een botaandoening ook wel de ‘Engelse ziekte’ genoemd, vooral bij kinderen, was het gevolg. Rachitis is een ziekte die ontstaat bij gebrek aan vitamine D en calcium. Zonlicht kan rachitis helpen voorkomen.
Toen ons land bevrijd was van de Fransen stelde de nieuwe regering ‘schoorsteenbelasting’ in. De keizerlijke inspecteur die ramen en deuren telde werd vervangen door een koninklijk agent die schoorstenen ging tellen. Om aan die belasting te ontkomen haalden velen de schoorsteen weg, dat had weer tot gevolg dat er minder werd gestookt dwz minder hout werd gebruikt en het bos werd gespaard.
Dat sloot weer mooi aan bij de Romantische stroming in dat tijdperk (19e, begin 20e eeuw) die milieubescherming hoog in het vaandel droeg. ‘Zo hep ieder nadeel zijn voordeel‘.
De grote ramen zijn vooral bedekt met gordijnen en de kleine ramen zitten weer te hoog om door te kijken.