Wat Jan niet doceert, zal Jantje niet leren - DeWereldMorgen.beDeWereldMorgen.be Wat Jan niet doceert, zal Jantje niet leren - DeWereldMorgen.be
Professor Jan De Maeseneer vroeg zich vorige week in de De Standaard af wat er aan de hand is met zijn studenten geneeskunde. Deze bleken immers steeds meer op te schuiven naar (extreem) rechts en waren zeer sterk overtuigd dat wie geen succes heeft, het aan zichzelf te wijten heeft. Onderwijsdeskundige professor Orhan Agirdag wijt dit aan de eindtermen en de meegegeven kennis over ongelijkheid.
donderdag 25 februari 2016 17:03
Ook het feit dat er nauwelijks studenten van etnisch-culturele minderheden in het auditorium zaten, kwam volgens hen doordat ze onvoldoende hun best deden.
Ik herken heel goed wat collega De Maeseneer beschrijft: het individueel schuldmodel is dominant geworden. Maar ik begrijp ook de reactie van William Marcelis, praeses van de Vlaamse Geneeskundige Kring, wanneer hij stelt dat geneeskundestudenten negatief in de kijker kwamen door het opiniestuk. Ik heb het geluk om les te geven aan studenten van bijna alle faculteiten en ik kan bevestigen dat wat collega De Maeseneer beschrijft niet enkel beperkt is tot de geneeskunde. Het is een maatschappelijke trend en onze universiteiten bevinden zich in de maatschappij. De vraag is wat we eraan kunnen doen.
Bovendien gaan de eindtermen voornamelijk over hoe we individuele leerlingen moeten voorbereiden op hun toekomstig professioneel en sociaal leven. Dat is ook nodig, maar de vraag is of we de toekomstige generaties ook niet moeten informeren over datgene wat zich in het onderwijs zelf afspeelt? Bijvoorbeeld, moeten we niet onderwijzen waarom onderwijsongelijkheid bestaat? Waarom deze ongelijkheden in andere landen minder uitgesproken zijn dan bij ons? Waarom onze lerarenteams bijna uitsluitend wit zijn? Waarom leerlingen geprezen worden voor het spreken van Engels, en gestraft worden voor het spreken van Turks? Met andere woorden, waar blijven de eindtermen over het onderwijs zelf?