Op de avond voor de uitslag staat een jongen voor de deur met een collectebus in de hand. "Goedenavond, de Nierstichting," roept ie vrolijk. Is dat toeval of niet? Ik beschouw het als een goed teken en besluit flink in de buidel te tasten, ook al is de Nierstichting strikt gezien niet ‘mijn stichting' en moet ik het eerder van het Koningin Wilhelmina Fonds hebben.
Ik probeer me nog enigszins met werk bezig te houden en lees een stuk dat voor de volgende Doodgewoon is bedoeld. Al weken in huis, maar alleen nog maar snel doorgekeken. Wat lees ik? Paul van Vliet blijkt een lotgenoot te zijn. Er staat: ‘In december 1992 bleek dat Van Vliet ernstig ziek was. Hij had een niertumor. (…) Hij werd met spoed opgenomen, raakte een nier kwijt en keek de dood een moment recht in de ogen,' staat er dramatisch. Ook dit besluit ik als een goed teken te beschouwen. Als Paul van Vliet kan genezen, dan ik ook. (Later weet de uroloog mij echter te vertellen dat het gezwel van Van Vliet na onderzoek goedaardig bleek te zijn.)
Dan is daar het uur van de uitslag. Het voelt alsof ik voor de rechter moet verschijnen die uitspraak doet in een moordzaak. Ik heb die Amerikaanse films in mijn hoofd, waarin de jury het schuldig uitspreekt en de rechter de straf bepaalt. Het schuldig is al uitgesproken, nu alleen de strafmaat nog. Gratie is niet meer aan de orde. Het is óf de electrische stoel (uitzaaiingen) óf levenslang (in angst leven dat de kanker terugkomt.) Een doodvonnis lijkt steeds aannemelijker.
De uroloog loopt voorbij, hij groet. P. en ik kijken elkaar aan. Hij keek niet al te ernstig, zou het meevallen? Gelukkig komt hij snel weer terug. "Gaat u maar even mee naar de kamer van de directeur, daar kunnen we rustig praten." Kamer van de directeur? Rustig praten? Ik weet genoeg: een doodvonnis. Zij die sterven gaan worden met alle egards behandeld en mogen de mooiste kamer van het ziekenhuis betreden.
Zonder dat hij zich er van bewust lijkt te zijn dat de kamer van de directeur ons de schrik op het lijf heeft gejaagd - dat was toevallig de enige vrije kamer, en zo bijzonder is ie trouwens niet - vertelt hij op rustige toon dat ik vooralsnog uitstel krijg. Er is nog steeds ‘alleen maar' sprake van een gezwel in de nier. De rest ziet er goed uit. Ik hoef nog even niet dood, dat is het enige dat door mijn hoofd schiet. De opluchting is enorm.
De uroloog heeft het verlossende woord gesproken. Hij is ook degene die mij zal verlossen van het kwaad. Die religieuze termen lijken op een of andere manier geheel op hun plaats. De dokter is ook maar een mens, maar als patiënt leg je je hele hebben en houden, je leven zelfs in zijn/haar handen. Het klinkt dramatisch, maar als ik niet geopereerd word, ga ik dood, zo eenvoudig is het. Ik had voordien nooit beseft wat het betekent patiënt te zijn. Totale afhankelijkheid, dat betekent het. Het enige dat ik kan doen is mezelf geheel overgeven. Ik heb geen keus, maar sta verbaasd van mezelf dat ik het kan. Er zit niets anders op dan de dokter die je opereert en verder zal behandelen compleet te vertrouwen. Het is een soort van onvoorwaardelijk vertrouwen dat ik in het normale leven zelden tot nooit weet op te brengen, laat staan bij een wildvreemde, maar veel tijd om kennis te maken is er niet. Ik kan uitsluitend op de eerste indruk afgaan, die gelukkig goed is. Ik begrijp nu dat het erg belangrijk is dat je je dokter aardig vindt. Zoals ik ook gemerkt heb dat je behoorlijk van slag kunt raken als blijkt dat de anesthesist geheel niet aanvoelt hoe bang en nerveus je bent voor de narcose (ik heb het nooit eerder meegemaakt), maar joviaal lachend op je bed zit en je alleen nog maar angstiger maakt door te zeggen dat het ‘inderdaad wel eens voorkomt dat mensen bijkomen tijdens de operatie'.
Een week na de uitslag lig ik in het ziekenhuis. Op exact dezelfde datum, een jaar eerder, werd mijn vader opgenomen, in precies hetzelfde ziekenhuis. Hij kwam eruit om twee weken later thuis te sterven. Aan kanker. Als dat geen teken is! Alleen heb ik geen idee of het goed of slecht is. Daarom laat ik mij maar leiden door ‘het goede gevoel' van mijn moeder, de enige ‘deskundige' in dit geval. Zij ziet het als een ‘uitermate gunstig teken', "want deze keer gaat het goed," zegt ze, en voor het geval ik toch nog een beetje gelovig ben, "zal hij daarboven (mijn vader) mij helpen ook."
De nier moet eruit, want bestraling en chemotherapie werken niet bij nieren. Het is weliswaar rigoureus, maar toch een hele geruststelling. Het gezwel wordt gewoon in één keer radikaal verwijderd. Geen langdurige behandeling waarvan je nog maar moet afwachten of het werkt. Geen bestraling waar je weer nieuwe kanker van kunt krijgen en geen chemotherapie waar je alleen maar ziek van wordt.