The Cave - review | Power Unlimited
PC, PS3, Wii U, Xbox
The Cave - review 2013-02-26T12:00:00 2013-06-26T12:28:22
Maarten, Tjeerd en Jurjen durfden het wel aan: met z'n drieën afdalen in The Cave, de nieuwe game van Double Fine. Jurjen had voor beide jongens een combi van Wii-afstandsbediening en Nunchuk klaargelegd, en zou zelf op de GamePad spelen. Er kon eigenlijk niets misgaan…
"Dit is toch die game van dat Kickstarter-project?"
"Nee, die game van Tim Schafer moet nog komen. Dat wordt een écht wijs-en-klik-avontuur. The Cave is een platformspel, van een andere oude adventure-maker, Ron Gilbert. Kijk, hier moet je een poppetje kiezen. Er zijn zeven verschillende personages waar je een team van drie figuren uit moet samenstellen. Ik wil de ridder zijn. Maarten, effe nergens op drukken."
"Zeven personages? Ik tel er acht."
"Nee, het zijn er zeven. De tweeling telt voor één personage. Tjeerd, ben jij nu de ridder? Ik kan de ridder niet kiezen, maar hij beweegt wel."
"Ik weet niet wie ik ben, ik doe maar wat."
"Briljant. Je hele leven in één zin samengevat."
"Oké jongens, even nergens op drukken. Ik ben de avonturier, dat Indiana Jones-achtige meisje. Of wacht, bestuurt iemand anders haar nou? En wie is nu de monnik? Even niet op de richtingsknop drukken jongens, dan neem je mijn meisje over."
"Ik wil niet veel zeggen, maar volgens mij ben ik helemaal niemand."
"Mooi man. Je moet gedichten gaan schrijven. Echt."
"Tjeerd, spring eens? Op de A-knop drukken. De A-knop. Wacht ik doe het wel. Kijk, dat meisje springt, dus jij hebt mijn meisje overgenomen. Je moet niet op de richtingsknop drukken. Kom op jongens, ik moet die game reviewen, dit schiet niet op zo."
"Ben ik nu de ridder? Ik wil eigenlijk de tweeling zijn, maar dat lukt niet."
"Eh jongens? Vinden jullie het misschien goed als ik de game in m'n eentje ga reviewen?"
"Damn, wat een verademing, zo'n spel in je eentje spelen. Zelf wisselen tussen de drie gekozen poppetjes.
Ik gebruik het avontuurlijke meisje om een stuk vlees onder een hijskraan te leggen. Ik gebruik een zwevend science-fiction-meisje om op de bel te slaan, zodat het monster komt. Dan schakel ik snel over naar de ridder om de hijskraan te activeren. Het monster wordt gegrepen en spartelend omhoog getrokken.
Ik kan weer dieper de grot in. Lopend, springend en activerend, af en toe een voorwerpje pakkend en gebruikend, dus niet wijzend, klikkend en verzamelend. Terwijl de game met z'n logische omgevingspuzzels, snedige teksten en morbide grapjes toch wel doet denken aan Gilberts oude point & click adventures als Monkey Island en Maniac Mansion. Gelukkig is dit spel gewoon met een controller bestuurbaar. En een stuk makkelijker. En mooier. En korter. Wat meer van deze tijd."
"Hey cool, je zit in een piramide! Schiet het een beetje op?"
"Ja, al zat ik net wel vast bij een puzzel. Die heb ik effe op internet opgezocht. Daar zag ik ook dat ik al over de helft van de game ben."
"Damn, maar je bent amper twee uur aan het spelen!"
"Ja, het is geen lang spel. Maar ja, het is een download van twaalf euro. Dan is een eerste speelduur van vier uur nog niet zo gek."
"Mag ik hem lenen als je klaar bent?"
"Nee, het is een download. Downloads kun je niet uitlenen. Bovendien wil ik het spel nog een paar keer met andere personages spelen, want het schijnt dat de grot voor elk meegebracht personage nieuwe gebieden krijgt waarin je zijn of haar ware geluk kunt vinden."
"Mijn ware geluk zoek ik meestal ook diep in een grot."
"Dude, je moet echt dichter worden."
The Cave is een eenvoudig, goed behapbaar puzzelplatformavontuur met een geinig sfeertje. Maar speel het niet met vrienden, en verwacht niet de diepgang in puzzels en mogelijkheden van Gilberts oudere werk. Ironisch genoeg is The Cave Gilberts oppervlakkigste werkstuk geworden.