Vrijwilliger bij de Guldenakker; Je moet mensen aan kunnen voelen. - Tillywood Magazine
Vrijwilliger bij de Guldenakker; Je moet mensen aan kunnen voelen.
Voor deze editie van de rubriek Goeie Meese bezoeken we zorgcentrum Guldenakker in Goirle. Hier zijn honderd vrijwilligers actief. Hun taken lopen uiteen van het rondbrengen van post tot gastvrouw zijn in huiskamers. Van het helpen van de technische dienst en het begeleiden van een wekelijkse handwerkclub tot het dansen met bewoners die in een rolstoel zitten. "De lach die mensen op hun gezicht hebben als we iets leuks doen, is goud waard", zegt Coördinator Vrijwilligers Marianne Achterberg.
Woonzorgcentrum Guldenakker bestaat uit twee locaties: Berkenrode en Guldenakker. Ze liggen naast
elkaar aan de Wittendijk, tegenover winkelcentrum Koningsschild en zijn onderdeel van Thebe. In
Berkenrode wonen mensen zelfstandig. Indien nodig krijgen ze zorg en ze mogen gebruik maken van de
faciliteiten in Guldenakker. Ook in Guldenakker wonen nog een aantal mensen zelfstandig. De meeste
bewoners hebben een indicatie voor deels of volledige zorg.
"Vrijwilligers komen en gaan", gaat de coördinator verder. "Toen ik vier jaar geleden begon, wilde ik het aantal laten groeien tot ver boven de honderd, maar dat blijkt lastig. Laatst zijn er nog twee gestopt, dames van in de negentig." Myriam Beerens, Ans Arts en Ans Spijkers denken nog lang niet aan stoppen.
Hun werkzaamheden verschillen, maar hun motivatie is dezelfde. Ans S. spreekt namens alle drie als ze
zegt: "Vrijwilligerswerk doe je vanuit je hart, anders doe je het niet" Ze voegt eraan toe dat vrijwilligers
over een groot incasseringsvermogen beschikken en een sociale inborst hebben. "Je moet mensen aan
kunnen voelen. Als je het enkel doet omdat het moet, haalt het niets uit. Mensen merken het als je niet
oprecht bent. We worden ook moe van vrijwilligerswerk hoor, maar als ik dan bedenk: stel dat ik dit
werk niet had, wat was mijn leven dan toch leeg."
Hier zijn we wel samen
Vrijwilligers komen niet alleen van buiten. Ook onder de bewoners zijn er meerdere enthousiastelingen
die wekelijks of maandelijks enkele uren actief zijn. Ans S. en haar man wonen hier nu acht jaar. "Hij
heeft een Niet Aangeboren Hersenafwijking. We zijn nu wel samen, maar kan ik het huis uit en van alles
doen zonder dat ik ver weg ben." Zo wonen bevalt het echtpaar bijzonder goed. "Hij kwam hier binnen
en durfde weinig. Nu heeft hij het hoogste woord en brengt hij de post rond. Ook brengt hij post naar de
brievenbus buiten. Binnenkort vieren we onze gouden bruiloft."
Terwijl hij bezig is met de pakketjes en enveloppen, stuurt zij een breigroep aan. "Ik bereid alles voor, ik
zoek patronen uit, leg wol en naalden klaar en zet steken op." De handwerkgroep bestaat uit achttien
dames. "We breien waar vraag naar is, zoals stola's, babydekens, mutsen, kaartenhouder en
pannenlappen." De groep eet elke maand samen en maakt eens per jaar een uitstapje. De breiclub heeft
een grote sociale component. Marianne: "Ook dames voor wie het breien niet meer zo soepel gaat, zijn
van harte welkom." "Bezig zijn, is goed voor een mens, dus zolang ze nog iets met de vingers kunnen, blijven ze meedoen. Op therapeutische basis noemen we dat. Het is altijd gezellig. We drinken samen koffie en kletsen. Héérlijk, zo zonder mannen!" De activiteiten zijn ook toegankelijk voor mensen uit het dorp. Dit geldt ook voor het inloopcafé op vrijdagavond.
Daar hebben we vrijwilligers voor nodig
Myriam is gepensioneerd en werkte ruim zeven jaar bij de Guldenakker voor de huishoudelijke dienst.
"Sinds mijn pensionering ben ik vrijwilliger. Ik sta in een aantal huiskamers, schenk koffie en thee en doe
spelletjes met bewoners." Ze is hier veel te vinden, ook op dagen zoals Kerst. "Mijn man is ziek, dus ik
kan niet altijd. Ik ga ook graag mee op een uitje, zoals naar de Beekse Bergen. Na afloop van dat
uitstapje lag ik vroeg in bed, want het voortduwen van rolstoelen heuveltje op en af was erg zwaar."
Maar de voldoening is altijd groter dan de vermoeidheid. Marianne schetst: "De lach die mensen op hun
gezicht hebben als we iets leuks aan het doen zijn, is goud waard. Het is zo mooi om te zien dat ze blij
worden met dat wat we voor hen regelen. Dat kan inderdaad een terugkerende koffieafspraak zijn,
maar ook een scootmobieltocht over de Regte Heide. Eén van de deelneemsters gaf aan het geweldig te
vinden. Ze vertelde dat ze zo'n tocht niet in haar eentje durft te maken. Dit soort kleine dingen zijn
zoveel waard. We kunnen zulke activiteiten niet organiseren met de vaste medewerkers, daar hebben
we vrijwilligers voor nodig zoals deze drie dames."
Ze kunnen hun verhaal bij mij kwijt
Behalve in de huiskamers zet Myriam zich ook graag in voor individuele bewoners. Ik vind het altijd leuk
om hier te zijn. Ik ben graag bezig, vrijwilliger zijn bij de Guldenakker geeft me voldoening. Om de week
op woensdag ga ik buurten bij een aantal mensen." Ze zit zo twee uur met iemand te keuvelen. "Ze
vertellen over wat ze de weken daarvoor gedaan hebben, bijvoorbeeld dat een van de kinderen hen
mee naar buiten nam en hoe gezellig dat was. Ze kunnen hun verhaal bij mij kwijt en ik vind het ook
gezellig om te kletsen over wat ik allemaal doe." Ze probeert mensen uit haar omgeving ook enthousiast
te maken om vrijwilliger te worden. "Maar niet iedereen heeft er tijd voor, sommigen hebben
bijvoorbeeld veel broers en zussen waarmee ze optrekken."
Soms is het heel stil
Marianne schat in dat een vrijwilliger gemiddeld vier uur per week aan het werk is. Met honderd
(drieënzeventig vrouwen en zevenentwintig mannen) vrijwilligers komt dat op zo'n 400 uur per week.
"Sommigen zijn hier elke dag, anderen een paar uur per maand." Een van de werkzaamheden van Ans is
het assisteren van de schilderclub op maandagmiddag. "Met vier vrijwilligers begeleiden we tien
deelnemers. Ik zoek plaatjes uit van wat ze willen schilderen, zet die alvast op een doek, meng kleuren
en help bij het schilderen. We schenken twee keer koffie en thee met een koekje. Soms is het heel stil,
dan zit iedereen heel geconcentreerd te werken, andere keren wordt er veel gekletst." Zelf krijgt ze er
altijd energie van. "Als ik daarna thuiskom, ga ik nog van alles doen."
Meer voor een ander doen
Het voordeel van een woonzorgcentrum in een dorp is dat iedereen wel iemand kent die er woont of
gewoond heeft. Marianne: "Soms lopen er ineens een paar nieuwe vrijwilligers binnen, dat is hartstikke
mooi natuurlijk." Vroeger was het makkelijker om aan vrijwilligers te komen. "Gepensioneerden waren
niet zo druk als nu en kwamen graag helpen." Toch past het ook in deze tijd. Ans S.: "De tijd is
aangebroken dat we meer moeten doen voor een ander, omdat de overheid minder doet." Marianne werkt ook in een zorgcentrum in Breda: "Daar krijgen we jongeren van een hogeschool die per jaar een
aantal uur vrijwilligerswerk moeten doen. Dat zou ik hier in Goirle ook graag willen". Alle vrijwilligers