Media mogen graag overdrijven. Foto’s lenen zich daar bij uitstek voor. Vergelijk het maar met krantenberichten over “Corona-zondaars” die hutjemutje op het strand zouden liggen. Dat lieten de foto’s bij die artikelen ook duidelijk zien. Maar in het echt lagen die mensen ruim uit elkaar. Door het gebruik van een telelens, die het beeld in elkaar drukt, lijkt de afstand tussen de mensen veel kleiner. En elke fotoredactie heeft de neiging juist dergelijke ‘overtuigende’ foto’s te plaatsen bij artikelen.
Die klopt inderdaad niet. Het is geen drijvende vuilnisbelt waar je het water nauwelijks nog ziet. In dat gebied ter grootte van drie keer Frankrijk drijft gemiddeld 100 kilogram per vierkante kilometer. Dat klinkt als enorm veel, maar is dus 100 kilo, uitgespreid over een miljoen vierkante meter. Oftewel gemiddeld 1 gram op elke 10 vierkante meter.
Precies. En daar ligt dus een grammetje plastic op de grond. Dat grammetje is ook nog eens verdeeld over vele minieme snippers. En dat is het dichtst vervuilde deel van onze oceanen, met de hoogste concentratie aan plastic deeltjes. Die plasticsoep is dus niet bepaald rijk gevuld. Het is een teleurstellende, dunne bouillon. Als je er doorheen vaart, merk je dat plastic vrijwel zeker niet op.
Ik heb het er in deze serie vaker over gehad; hoe een bepaalde woordkeuze onze gedachten bepaalt. Ik weet niet welke slimmerik de term ‘plasticsoep’ heeft bedacht, maar fantasie had hij zeker. Of laat ik het anders zeggen: in mijn zwembad drijft meer rommel dan in die garbage patch.
O jawel, er is zeer zeker een probleem. Ongeveer 3 procent van al ons plastic komt in de oceanen terecht. Vooral het microscopische plastic ónder het wateroppervlak is problematisch. Vissen krijgen het in hun lichaam. En die vis belandt weer op ons bord, inclusief al die microdeeltjes plastic met daarin weekmakers en andere chemische stoffen. Geen fijne gedachte.