Sinds enkele maanden had ik me aangeleerd in te slapen met een snorrende luchtverkoeler en het ding weer uit te zetten, zodra mijn lichaam er genoeg van heeft. Voor die ene handeling ben ik dan héél even bij bewustzijn en glijd ik vervolgens moeiteloos terug in de slaap. Zo ook deze keer.
Ik heb geen idee hoe laat het was, toen ik dat knopje indrukte. In ieder geval was ik direct weer waar ik vandaan gekomen was: in een nogal donkere open ruimte, met voldoende licht in de lucht om zicht te hebben op de mooiste flora en fauna die je je wensen kunt. Als in een stomme film, want de geluiden die je dan zou kunnen verwachten, ontbraken ten enenmale. En de bewegingen waren langzaam en statig, als in een wajangspel. Was dit soms het paradijs, waar zo veel mensen al zo lang reikhalzend naar uitzagen? Het kon bijna niet anders, zo veilig en vertrouwd. Zelfs de grote katachtigen binnen handbereik brachten me niet van de wijs. Ik keek mijn ogen uit. Tot op een gegeven moment, hoog boven me, een reusachtig net te voorschijn kwam. Gespannen als een stolp werd het langzaam neergelaten, tot in de bosjes. Maar het deerde me niet, integendeel, het was zo fijnmazig dat ik alles aan de andere kant bleef zien. Eén ding stond als een paal boven water: ik moest voorkomen dat ik wakker zou worden. Dit wilde ik voor geen goud missen en wat hield me tegen?