Behalve een prachtig boek en sleutelroman is Het perpetuum mobile van de liefde een therapeutisch boek. In de eerste plaats voor de schrijfster zelf. Het eindigt met de woorden: ‘Ik kon mijn zusje inderdaad niet helpen. (...) Misschien, als ik ophoud een aandeel op te eisen, als ik dus haar dood de hare kan laten zijn en mijn boeken de mijne, als ik ons beiden kan zien als separate individuen zonder macht over elkaars lot, als ik het aandurf van haar gescheiden te raken, misschien dat ik haar dan niet langer als een demon van me hoef te stoten, of als een prooi naar me hoef te halen - zodat ik haar herinnering gewoon in vriendschap bij me kan houden.’ En Dorrestein besluit: ‘Ik zou graag willen leven in een wereld waarin persoonlijke drijfveren en verlangens voorrang hebben...’