Ik ben Mandy Ladan. Het is 2011 en een paar maanden geleden ontdekten mijn vriend en ik dat we ouders zouden worden. Eén grote verrassing, maar het voelde wel direct alsof de keuze voor ons gemaakt was. Alsof dit kindje met een reden in ons leven zou komen. Een aantal weken voor de bevalling beseften we dat we zó veel spullen in ons huis hadden staan. We waren volledig voorzien in allerhande babyspullen – nieuw en tweedehands, allemaal gekregen. Ons kindje zou het komende jaar niets nodig hebben, behalve liefde en verzorging.
Al onze lieve vrienden en familie zou natuurlijk ook op kraamvisite komen en vanuit onze Westerse traditie horen daar kraamcadeautjes bij. Waar gaan we dit in vredesnaam laten? Kunnen we hier niet iets anders mee doen? Die avond lag ik een beetje na te denken op de bank. En ineens bedacht ik een concept: wat nou als ik mijn vrienden en familie een mail stuur, en ze vraag of ze mij aan zwangere vrouwen in ontwikkelingslanden kunnen helpen. Vrouwen die ongeveer gelijk met mij een kindje verwachten, maar die hun kind niet dezelfde veiligheid en zorg kunnen bieden als wij hier. En als ik nou aan mijn kraamvisite vraag om in plaats van cadeautjes een donatie voor deze moeder en baby's mee brengen. Dan kunnen we van dat geld bruikbare spulletjes kopen in het land zelf. Spullen die echt bijdragen aan de start van die nieuwe leventjes.
"Opeens had ik naast m'n baby ook vlinders in mijn buik"
Mijn brainstorm ging door en ik begon als een malle dingen te tekenen en op te schrijven, bang dat dit idee me anders weer zou verlaten. Opeens had ik naast m'n baby ook vlinders in mijn buik .In die happy flow begon ik ook al belemmeringen op te werpen. Zo'n simpel idee is vast al door iemand bedacht; ik ben vast niet de eerste. Ik was ervan overtuigd dat dit concept al bestond, maar dat ik het gewoon nog niet kon vinden via google. Het leek uniek, maar was dat het wel?
Intussen had ik mijn idee de wereld over gestuurd. Ik kreeg enorm veel reacties van familie, vrienden en kennissen. Veel mensen hadden het doorgestuurd en zo had ik binnen enkele dagen de eerste zwangere vrouw gevonden in Ghana. Ik werd super emotioneel bij het zien van haar foto's. Emilia uit de sloppenwijken van Accra. Haar buik minstens zo dik als de mijne. 'Wauw, dit werkt!', bedacht ik me.
Mijn onzekere ik sprak weer tot me. 'Je kunt toch niet zo maar een stichting oprichten?! Moet je daar geen studie voor doen ofzo? Ik heb de pabo gedaan, sta voor de klas. Ik heb totaal geen kennis opgedaan op dit gebied. Daarbij word ik bijna moeder. Dan staat je leven toch op z'n kop, zeggen ze. Dat wordt het allergrootste project, mijn baby, onze Gioia. Dit ga ik me niet op de hals halen hoor. Misschien later.'
Maar naast Emilia in Ghana had ik mijn zwangere zelf inmiddels ook gekoppeld aan Gladys in Ecuador en Ghida in Oeganda. Deze drie vrouwen zouden ook erg snel moeder gaan worden. En in de laatste maand van mijn zwangerschap was ik alleen maar met MommaLuv bezig. Ik zocht dingen uit, ik vertelde iedereen er over, het raakte veel mensen. Sommigen werden zelfs emotioneel van mijn verhaal. Ik vloog.
"Die adrenaline en roes werden zelfs nog versterkt omdat ik steeds meer ging voelen dat MommaLuv ook écht iets tofs was"
Op 14 april 2011 werd onze oudste dochter Gioia geboren. De meest bijzondere periode van mijn leven. Die eerste dagen als moeder kan ik me nog bijna van minuut tot minuut terughalen. Gek is dat. Die adrenaline en roes werden zelfs nog versterkt omdat ik steeds meer ging voelen dat MommaLuv ook écht iets tofs was. Ook in de praktijk, want de mensen doneerden heel gul na de geboorte van Gioia – dus ook de gevers sprak het enorm aan.
Vrij snel legde ik MommaLuv vast als stichting. Er kwamen zwangeren die ik kende, met de vraag of ik hen ook wilde koppelen aan moeders in ontwikkelingslanden. En zo werd MommaLuv echt in werking gezet: ik hier in Nederland, achter m'n laptop, mijn contactpersonen in ontwikkelingslanden, op zoek naar zwangere vrouwen die een MommaLuv-pakket konden gebruiken bij de geboorte van hun baby.
Bij bepaalde sociale aangelegenheden koos ik ervoor om het niet over MommaLuv te hebben. Ik dacht dan bijvoorbeeld dat mijn collega's of de vriendengroep van mijn man het verhaal nu wel kenden en dachten: 'oh daar komt Mandy weer, die gaat een uur over zichzelf en haar project praten.' Ik stelde me bescheiden op en ging MommaLuv zelf ook meer als een hobby zien. Iets voor erbij, een goeddoenerij. Als mensen vroegen wat ik deed, dan vertelde ik ze dat ik voor de klas stond, en als de mensen geïnteresseerd bleven dan vertelde ik ze verderop in het gesprek dat ik er ook nog iets bij deed, een eigen stichting had.
"Maar in die schaarse tijd voor mezelf was ik wel heel veel bezig met MommaLuv. Alsof ik extra besefte dat ik toch heel graag waardevol bezig wilde zijn"
Mijn leven was ook druk op dat moment: tropenjaren. Een baby hebben is ook accepteren dat de tijd voor jezelf voor ongeveer 95 procent wordt ingeperkt. En dat is wennen. Maar in die schaarse tijd voor mezelf was ik wel heel veel bezig met MommaLuv. Alsof ik extra besefte dat ik toch heel graag waardevol bezig wilde zijn. Lummelen deed ik niet meer. Ik merkte dat ik juist in die avonden achter de laptop zó veel energie op deed. Ook om mijn krankzinnig drukke leven vol te houden. Ik keek uit naar de schoolvakanties om weer lekker te werken. Aan MommaLuv wel te verstaan. De droom om hier uiteindelijk mijn baan van te maken kwam opzetten. Maar eerst had ik andere stappen te nemen in mijn leven.
In 2013 kochten we een huis, trouwden we en kregen we een prachtige tweede dochter; Vita. Het leven ging door, met MommaLuv altijd op de achtergrond. En soms op de voorgrond. Ik maakte in 2014 een mooie reis door Oeganda. Tijdens en na die reis ádemde ik weer even MommaLuv. Maar ik had een breekpunt in 2015: zal ik stoppen? Is het klaar? Wat ik nu binnen krijg aan financiën is alleen maar van giften van vrienden en familie, ik kan toch niet om geld blijven vragen? En hoe moet ik hier in vredesnaam ooit mijn geld mee gaan verdienen? Daarbij heb ik zo veel verantwoordelijkheden. Een gezin met twee kinderen, een hypotheek. Ik kan mijn vaste contract toch niet opzeggen, hoe onverantwoord is dat?
"Ik denk dat ik binnenkort stop. Maar áls ik doorga, dan ga ik all the way". Dit was het moment dat ik bij Idéfix aan de Idee Tafel aanschoof. Mijn idee, dat eigenlijk al vier jaar in uitvoering was, kwam daar echt aan. In de visualisatie en het vertellen er over gebeurde ook iets met mij: wat was MommaLuv toch een prachtig concept, in al zijn eenvoud.
Al mijn opgeworpen belemmeringen moest ik een stem geven. Wat voor stem is dat? Wie zegt dat dan? Is dat echt zo, of zit het alleen maar in je hoofd? We stippelden letterlijk een pad van bierviltjes uit: doelen dichtbij en verder weg. Babysteps, met aan het eind van de lijn mijn ultieme droom: mijn baan maken van MommaLuv. Ik herinnerde me dat ik daar als tijdspad 'over drie jaar' bij noemde. Vanaf toen raakte ik in een flow waar ik eigenlijk niet meer uit kwam. Een heel groot verschil was dat wanneer men aan me vroeg wat ik deed, ik zei: 'ik heb een eigen stichting genaamd MommaLuv en daarnáast werk ik in het onderwijs.' Hoe vaker ik dat uitsprak, hoe vaker ik zag wat mijn echte droom was. En die kwam steeds dichterbij. Er gebeurde enorm veel. Ik won de 'Heldinmama of the year award' van het blad Fabulous Mama en dat ging gepaard met veel media-aandacht. MommaLuv werd steeds bekender in binnen- en buitenland. Zo had ik een stuk meer aanmeldingen en was MommaLuv inmiddels actief in zeven verschillende landen, verdeeld over drie continenten.
"Ik ben me er bewust van dat mijn weg nooit helemaal 'beerloos' zal zijn, want elke nieuwe keuze roept nieuwe onzekerheden op. Maar de allergrootste stap is genomen"
Mijn baan. Ik stond nog met plezier les te geven, maar het was voor mij ook wel duidelijk geworden dat er iets was waar ik nog veel meer voldoening uit haalde. Ik wilde al mijn tijd in MommaLuv gaan stoppen. Een grote belemmering was dat mijn man ook between jobszat en zich een langere periode niet gelukkig voelde. Kon ik, nu mijn man geen vaste baan had, het naar mezelf en de buitenwereld verantwoorden mijn baan op te zeggen? En ging het me lukken om eigen baas te zijn? Vanuit het principe 'start before you're ready' heb ik het gedaan.
Afgelopen zomer heb ik mijn laatste dag als leerkracht beleefd. Ik heb de tijd genomen voor het afscheid, wetende dat ik niet meer terug zal keren naar het onderwijs. Ik ga namelijk bezig met wat ik móet doen, waarvoor ik hier ben: MommaLuv is mijn bijdrage. Mijn idee dat nu letterlijk wereldwijd verspreid wordt. Ik ben me er bewust van dat mijn weg nooit helemaal 'beerloos' zal zijn, want elke nieuwe keuze roept nieuwe onzekerheden op. Maar de allergrootste stap is genomen. Zo voelt het. Ik heb voor MommaLuv en daarmee voor mezelf gekozen.