Het is waar dat conservatisme lange tijd een ademend, levend wezen was in Amerika (weet je nog Barry Goldwater of Ronald Reagan?), maar dat oudere cohort bezag hun tegenstanders niet zoals Rush Limbaugh deed, of Sean Hannity, of Michael Savage, of Mark Levin, of een aantal radiofiguren die Democraten niet als tegenstanders maar als verraders zagen. Niet als mensen met wie ze het oneens waren, maar als vijanden die het land wilden vernietigen waarvan ze beweerden te houden. Deze opiniemakers waren goed gezelschap in de auto voor miljoenen mensen op weg naar hun werk. In dagelijkse indoctrinatiesessies kreeg iedereen die zich afvroeg over de veranderingen in Amerika, een klaar antwoord.
En iedereen die zich ongemakkelijk voelde in deze nieuwe wereld, kreeg een radicale verklaring. Als de regering in haar ijver om elektriciteit te besparen spaarlampen aanprees, dan legden de presentatoren van de talkshow uit dat ze je “nu vertellen welke gloeilamp je mag kopen.” Kleine, onbenullige punten werden verdraaid om te klinken als draconische maatregelen. Politici die beloofden Amerika te “veranderen” zouden tegen de Grondwet zijn, omdat “ze de waarden en aard van Amerika omver wilden werpen.” En als je voorstander was van het verhogen van belastingen voor de rijken, dan was je een “communist” die zich bezighield met “gedwongen herverdeling van inkomen.”