Bill Clinton was eens bij een bijeenkomst van chronisch zieken. ‘Wat gaat uw beleid worden, het ziet er slecht voor ons uit!’ werd hem gevraagd.
‘I feel your pain’ is daarna bij voorlichters, PR coaches en journalisten de naam geworden voor een gesprekstechniekje: ‘Begin met begrip te tonen en persoonlijk over te komen, dan haal je de scherpe kantjes er af.’
Let maar eens op: Bij kritiek op de veranderingen in de zorg, begint hun reactie vaak met: ‘Ik begrijp wat de mensen voelen, er komen veel veranderingen op ze af. Maar ….’ en dan zeggen ze dat de bezuinigingen hard nodig zijn en dat het heus in orde komt.
Het verdriet over een ziek, gehandicapt en zorgbehoevend familielid, is voor een politicus hetzelfde als voor ieder andere burger. Verdriet is voor iedereen verdriet.
In praktisch opzicht zijn de verschillen echter groot. Een politicus heeft voldoende inkomen om particuliere zorg in te huren en hulpmiddelen te kopen. Een uitkeringsgerechtigde niet.
In de voorlichtingscampagne die nu gestart is, wordt een beeld geschetst alsof er een legioen van buurvrouwen, familieleden en vrijwilligers klaar staat om u te helpen. Ze hoeven alleen maar even gevraagd te worden. De realiteit is anders.
Veel mensen hebben helemaal geen opvangnetwerk. Niet iedereen heeft kinderen of familie, of die wonen ver weg.
Bovendien is de zorg voor iemand met een chronische beperking, iets heel anders dan kortdurende zorg voor iemand die met een gebroken been van de wintersport komt.
Nu er drastisch bezuinigd wordt op de thuiszorg, en veel verzorgingshuizen gaan sluiten, gaat er een enorm beroep gedaan worden op vrijwilligers en mantelzorgers.
Hebben die tijd? En dezelfde know how als professionals? Kunnen ze afstand nemen? Voor een beroepskracht hoort ‘afstand nemen’ bij zijn werk. Voor beide partijen is dat vaak beter.
Door het beleid en de woordkeuze van politici denken de mensen terecht: ‘Ze snappen niets van de realiteit.’
Het is zo makkelijk gezegd; 'ik begrijp wat mensen voelen'. Zoals degenen weten die het betreft is dat niet zo. Maar ik denk dat het ook niet te begrijpen ís voor mensen die geen beperkingen hebben, hoe goed ze hun best ook zouden doen. Ik denk dat het zelfs voor iemand met een beperking niet voor te stellen is hoe het voor een ander is die een andere beperking heeft.
Nooit zelf zo over nagedacht, maar inderdaad; een kortdurende ziekte (of beperking zoals een gebroken been) maakt de zorgduur kort en dus wel op te brengen. Ik weet uit ervaring dat het anders wordt als het chronisch wordt... Men wil wel maar het is gewoon niet op te brengen, ook niet als de ander 'tijd genoeg' heeft.
Ik ben iemand die geen vangnet heeft, ook ik zie het met lede ogen aan. Maar probeer me er maar niet te druk over te maken, ik kan me nog goed redden. Mijn beperkingen zijn gelukkig (nog) beperkt...
Blijft de vraag; hoe krijgen we het voor elkaar dat politici het wél kunnen begrijpen? Of in ieder geval een wat realistischer kijk krijgen, zeker op mensen met een beperking en een laag inkomen... Iemand ideeën?
Zolang de overheid alles wat met de directe zorg te maken heeft blijft omrekenen in geld, wordt alle inlevingsvermogen onwaarachtig.
Heb een gesprek gehad met Anouska van Miltenburg (toen 2de kamerlid VVD nu kamervoorzitter). één van de onderwerpen was dat in de WMO geen huishoudelijke hulp meer wordt verleend, indien er nog een gezond familielid (echtgenoot of kind(eren)) in wonen.
Mijn vrouw heeft een hoge dwarslaesie en zei dat ik dit niet terecht vindt. Anouska zei dit wel terecht te vinden en gaf als voorbeeld dat toen zij ziek was haar man voor haar en de 2 kleine kinderen dit met gemak had opgelost. Ik vroeg en hoe lang was je ziek, antwoord wel 6 weken!
Mijn reactie was, weet u dat voor mensen met een handicap dit levenslang betekent ! reactie ja...eh.... ja eigenlijk heb wel je gelijk!!!!
politici hebben geen idee wat ze chronisch zieken aandoen. elke keer als ze het over bezuinigingen hebben slaat bij mij de paniek toe!
kan. Het heilige geld heerst hier boven de emoties en de pijn. Wat doet pijn in Den Haag? Precies als iets geld gaat kosten. Naar mijn mening zorgen de veranderingen
nu slechts kostenbesparingen op korte termijn. Op de lange termijn gaat het juist heel veel meer kosten. Dan gaat het pijn doen in Den Haag dus moeten we denk ik gewoon even geduld hebben voordat alles weer terug gedraaid gaat worden.
Links of rechts in de politiek zullen uiteindelijk allemaal tot de dezelfde conclusie komen denk ik. Hoe lang dat duurt? Geen idee, ik hoop het beste en tot dan toch proberen het leven leuk te houden.