Dit is mijn stad, waar in het Vondelpark de boterbloemen mensen zijn geworden, die in een door Le Roy geschapen orde uit heel de wereld zijn bijeengeharkt. Zij zitten overdag bij ’t Monument te luisteren naar ’t getokkel van gitaren … Lees verder →
Doorkómen is doorbréken: zicht is nergens zacht. De tak kraakt. Stort neer. Wat je ziet is donker erachter. Want hemel is onze broeder niet, zien is geen lichter zijn. ’t Is een andere macht. Zie wanneer de aar opent – … Lees verder →
Onanerend als een oudtestamentische Onan ja, die zoon van Juda die zijn zaad op de grond liet versterven. Opgewekt als een nieuwe Ovidius Naso of onthutst en ontdaan in een onrein hol der ontucht. Op zoek naar een wijde opening … Lees verder →
Mon enfant, ma sœur, Songe à la douceur D’aller là-bas-vivre ensemble! Aimer à loisir, Aimer à mourir Au pays qui te ressemble! Les soleils mouillés … Lees verder →