'Ik denk dat over vijf jaar de huidige conventionele bloeddrukmeters in musea staan,' zegt een medewerker op de stand van Blood Pressure PWA in Londen. Dat zou best wel eens kunnen denk ik , terwijl ik staar naar een groen lachend gezichtje op een computerscherm met daaronder: congratulations: you're 52!
Op de vierde en laatste dag van de 52e ERA-EDTA in Londen lopen de bezoekersaantallen op de stand van PDK International terug. Over twee uur sluit het internationale congres en nu hebben we de kans om zelf eens rond te kijken in de grote hal waar exposanten hun nieuwste technologieën aanprijzen. Tess, Barry en ik zijn geattendeerd op een stand aan de andere kant van de hal, waar je je bloeddruk kunt laten meten op een nieuwe manier. 'Ze meten dan niet alleen de bloeddruk in je arm, maar ook rond je hartstreek,' horen we van iemand die er al geweest is. We kijken elkaar aan: daar willen we meer van weten.
We hebben de stand gauw gevonden. De hoek is eenvoudig opgebouwd: er hangen wat afbeeldingen aan de muur en er staat een tafel met twee stoelen met daarop een computerscherm en een bloeddrukband. Ik word als eerste uitgenodigd plaats te nemen op de stoel. Terwijl de medewerker een band om mijn arm doet, vertelt hij ons het principe van deze nieuwe manier van bloeddrukmeten. 'De snelheid en de vorm waarin bloedvaten uitzetten (pulsgolf) geeft aan hoe gezond ze zijn. Hoe ouder iemand wordt, hoe stijver de bloedvaten. Je kunt niet alleen minder soepele vaten krijgen door je kalenderleeftijd, maar ze kunnen ook verslechteren door verkeerde leefstijlgewoonten (roken, drinken, ongezond eten) of ziekten zoals diabetes, hoge bloeddruk, een slechte nierfunctie, etc. Wat we met dit apparaat proberen te bereiken, is die vervroegde stijfheid opsporen, zodat de patiënt zijn leefstijl kan aanpassen en een te snelle veroudering een halt kan toeroepen.'
Ik knik. De uitleg gaat een beetje langs mij heen. Ik ben vooral bezig om r u s t i g te blijven, aangezien mijn bloeddruk altijd omhoog schiet als ik een witte jas zie. Ook nu - iedereen kijkt vol belangstelling naar de uitslag - voorspel ik een te hoge boven- en onderdruk. De band wordt voor een tweede keer opgepompt om de bloeddruk rondom mijn hart te bepalen - de belangrijkste graadmeter voor je vasculaire gezondheid. En ja hoor: 140/95 mmHg. 'Dat is te hoog' concludeer ik nuchter - 'thuis is hij lager.' Terwijl ik het zeg, hoor ik hoe het klinkt: een beetje defensief. Maar het ís zo. Zelfs bij de aardigste arts-assistent duurt het even voordat m'n bloeddruk omlaag gaat. De medewerker lacht vriendelijk naar me en stelt mij gerust: mijn bloeddruk rondom mijn hart is lager. Maar ook daar ben ik niet tevreden over. Het scheelt maar een beetje. Hij is echter niet gealarmeerd.
Na het indrukken van wat knoppen laat hij een grafiek op het scherm verschijnen. Dat laat zien dat voor mijn leeftijd deze tensie binnen de gezonde marges valt. En er wordt nog iets duidelijk: de bloeddrukverlagende medicijnen die ik slik, doen goed hun werk. Een stipje op de grafiek duidt daarop.
Ik bedank de medewerker voor zijn uitleg en wissel nog wat woorden met een arts op de stand, die mij wat folders toestopt. Als hij naar Barry loopt, die nu op de stoel zit, realiseer ik mij ineens de impact van deze boodschap. 'Ik ben 52', zoemt het door mijn hoofd. Niet alleen van buiten, maar belangrijker nog: ook van binnen! En dat is voor iemand met een nierfunctie van 21% toch wel heel bijzonder om te horen. Ik ben vasculair kennelijk nog net zo gezond als een 'normaal' mens van 52. Jeetje: dat is een lekker bericht. Dan doe ik het dus nog niet zo verkeerd.
Ik ben blij - tel mijn zegeningen. Soms valt het niet mee om op mijn eten te letten, vooral niet tijdens vakanties of bijeenkomsten, waar ik vaak 'nee' zeg tegen allerlei lekkers. En regelmatig sporten is ook nog wel eens een opgave, hoewel ik geniet als ik eenmaal buiten ben. En dan het vele water drinken… maar het heeft effect! Yes!
Als we teruglopen, zijn de meeste stands gesloten. We zien lachende groepjes mensen die met elkaar op de foto gaan na vier dagen hard werken. Terug bij PKD International is Lee al bijna klaar met inpakken. Deze laatste paar uurtjes neem ik als een cadeau mee naar huis. Vanavond zit ik weer lekker op de bank, naast mijn lief, met mijn voetjes omhoog. En een knisperend glaasje witte wijn.
Goed voor de vaten ;-)
Gepubliceerd: vrijdag 10-07-2015 | Reacties (1)
Reacties
Reageer op dit artikel
G.H.Nansink
21-07-2015 17:15
Brenda,uiteraard is het prachtig dat jij ondanks je ziekte een bloed waarde toont van een 52 jarige.
Je doet er dan ook veel voor,het komt niet vanzelf,de familie van je vaders kant worden of zijn erg oud geworden,en dat ben ik ,je vader ook van plan,ik hoop en bid dat dit jou ook gegeven is,je man en je dochters
hebben daar recht op.
Still Going Strong !
Tweet
Een COVID-19 patiënt belangrijker dan iemand met kanker?
Ze oogt sterk, is intelligent en strijdbaar. Als ik haar vraag of ze bij de NVN vrijwilliger wil worden bij de werkgroep ADPKD, zegt ze tot mijn grote blijdschap 'ja'. Met haar aanwezigheid worden we versterkt door een collega die weet waar ze het over heeft, zich aantoonbaar heeft ingelezen in het ziektebeeld en communicatief sterk is. Als voormalig persvoorlichter en communicatieadviseur bij verschillende bedrijven kan ze haar vrouwtje staan. 'Maar nu zit ik in de WIA. Ik kan helaas niet veel meer met 10% nierfunctie' vertelt ze als de coördinator van de werkgroep en ik haar online ontmoeten.
Lees meer »
Schiet mij maar lek »
'Ben je niet bang Brenda?' Zijn vraag verrast mij. 'Bang? Waarvoor?' 'Nou, dat ik nu zo dicht bij mensen kom en dan eventueel iets mee naar huis neem.' Ik val even stil. Aan de andere kant van de lijn hoor ik het geruis van het asfalt duidelijker, nu hij even niets zegt. 'Tja… je doet wat je kunt, toch? Anderhalve meter buiten de auto, mondkapjes op in de auto, na de sessies alles laten doorluchten en desinfecteren.
Lees meer »
Het kan altijd erger »
'Wat gaan we doen?' De ochtendzon gluurt langs de zijkant van de gordijnen en verlicht de slaapkamer een beetje. Mijn man zucht. 'Tja' begint hij: 'anderhalve meter afstand houden lukt niet in de auto. Dat betekent dat ik moet stoppen met de traumabegeleidingen.' Ik draai mijn hoofd terug en staar naar de vensterbank. 'Dat heeft nogal wat consequenties' zeg ik somber. Hij knikt. 'Ik krijg nu al afmeldingen en verzoeken om begeleidingen tijdelijk te stoppen.' Ik zucht.