Het kind dat Maria al verwachtte toen ze trouwde, werd uiteindelijk na een zwangerschap van zes maanden dood geboren. Na een paar dagen van misselijkheid, braakneigingen, heftige pijnen in haar buik en tussen haar schouderbladen, is Maria hals over kop door haar benedenbuurman met de auto naar het ziekenhuis gebracht. De verloskundige had al vastgesteld dat het kind overleden was. Het was nu vooral zaak om de foetus zo snel mogelijk uit Maria’s lichaam te verwijderen. Gelukkig is Maria er verder bijtijds bij geweest zodat verdere complicaties zijn uitgebleven. Ze hoefde het eerst niet zo nodig te weten maar na verloop van enige uren, werd Maria toch nieuwsgierig of ze nu een jongetje of een meisje gedragen had. Zes maanden lang droeg Maria dat kind bij zich … ze wist toen immers nog niet dat het een meisje was; zes maanden lang groeide het stukje bij beetje; steeds meer ging het kindje bewegen. Soms was er op Maria’s buik ineens een uitstulpinkje te zien, van een uitgestoken elleboog of voetje, dan riep Maria Joop erbij en ze liet hem die kleine schokjes op haar dikke buik voelen.
Al die tijd dat ze bewust zwanger was, heeft ze met haar kindje gepraat. Ze had het ook een naam gegeven. ‘Engeltje’ noemde ze haar kindje. Dat kon zowel een jongetje als een meisje zijn. Joop wist daar niks van. Maria vond het ook niet nodig om het daar met hem over te hebben. Misschien had hij zelf ook wel zo’n soort lijntje met de kleine in haar buik. Dat zou ze best leuk vinden, als dat zo was, maar ze hoefde het niet persé te weten.
Maria vertelde bijvoorbeeld aan Engeltje over pappa, die hard moest werken en veel centjes verdiende; over broer Kareltje, die al ruim twee jaar was; een lieve jongen, die vast en zeker ook heel lief zou zijn voor jou, Engeltje. Ook zei ze tegen Engeltje, dat ze het heel fijn vond om samen in het bos te wandelen; en dat deden ze dan ook vaak. Maria wou weten wat Engeltje leuker vond ballet of voetballen. Maria zei tegen Engeltje dat ze bezig was een rood-wit gestreept jasje te breien en als dat klaar was, ging ze verder met een truitje en een broekje. Ach, ze vertelde nog zo veel meer dingen; te veel om op te noemen. Mopperen over pappa deed ze ook: hij zou te veel sigaren roken en borreltjes drinken. Klagen deed Maria tegen Engeltje over dat ze zo vreselijk moe was, last had van migraine. Echt een duidelijke reactie kreeg Maria nooit maar ze had wel steeds het gevoel, dat Engeltje het niet vervelend vond om al die woorden van haar te moeten aanhoren.
Het was voor Maria een nacht vol helse pijnen en misselijkheid geweest. In één nacht was Maria bijna een kilo aangekomen maar uit haar buik kwam geen enkel levensteken meer.
Het meisje werd in een klein wit kistje begraven op de R.K. Begraafplaats Sint Bernhardt te Schiedam. Enkele naaste familieleden waren uitgenodigd bij de plechtigheid aanwezig te zijn. Zo waren aanwezig de moeder van Joop, de ouders van Maria, haar oudste zus Rika en oom Bert.
Het was een sobere plechtigheid, die de nog zo jonge ouders van het ongeboren leven, Engeltje, enige troost bood.