Zondagochtend staat de familie op de stoep. Wat ontzettend leuk om ze te zien. Met z’n drieën achterin, en gids en vrouw voorin, rijden we de lommerrijke lanen in. Het is prachtig weer. Iedereen gaat ’s zondags eropuit en het verkeer staat dan ook meteen vast. Daarom stonden ze ook al om half elf voor ons hotel om te gaan lunchen; om een uurtje of half een.
Er staat een hoorspel op waarop de zoon dol is. Hij volgt dit wekelijks op de radio. Voor deze gelegenheid wordt door zijn ouders gevraagd of de jongen het erg vindt een keertje te skippen. Voor ons hoeft dat helemaal niet: vreemde stemmetjes en boos boevengebrul vullen de ruimte. Zoon pakt zijn Nintendo maar. Vader zet een cd op van Kreisler; vioolstukken die mijn vader vroeger dagelijks repeteerde. Een gevoel van schuld, schoonheid en heimwee naar vroeger neemt bezit van me.
Stapvoets rijdt de auto verder. Onderweg vegen oude dametjes de wegen. Na zo’n anderhalf uur komen we bij het lievelingsrestaurant van de zoon: Green Tea.
Een pittoresk, houten restaurant, midden tussen de theevelden. Het is poepiedruk in het restaurant en we wachten buiten op een bankje aan het water. Ondertussen haalt vader een flesje water (voor mij!?) en bespreekt een tafel. Als er eentje vrijkomt, zien we dat binnen ook alles van hout is. Zonweringen van bamboe hangen voor de ramen. Een bijzondere sfeer tussen al die mensen aan lange tafels, en oergezellig. Dan wordt er een grote karaf voor mijn neus gezet. De gids had die al eerder voor mij besteld. Er zit uitgeperste watermeloen in en ik word geacht het helemaal zelf leeg te drinken. Hij maakt zich kennelijk zorgen om mijn verkoudheid en watermeloen is heilzaam.
In kleine, houten tonnetjes wordt groene thee geschonken. De ouders stellen een menu samen door een vakje aan te kruisen op een folder. Ondertussen valt de zoon al aan op een reuzecoupe met pinda-ijs. Vreemdsoortige, maar mooie, hoge schalen met heldere soep waarin van alles drijft, van groentes tot vis en vlees, en andere gerechten worden geserveerd.
Dan komt de ober met het lievelingskostje van de zoon. Rauwe garnalen, aan een stokje gespietst, staan rechtop in aluminiumfolie op een bordje met brandbare vloeistof. De ober steekt de vlam erin en draait het folie om en om in de blauwe vlammetjes. Als het vuur uitgebrand is, zijn de garnalen klaar. Nu alleen het kopje eraf bijten, wegspugen, en hop: smullen. De lieverd biedt mij er ook eentje aan maar ik gun ze hem allemaal. Dan niet, lijkt hij te denken. Ik hoop niet dat ik hem beledigd heb. Je weet maar nooit op die leeftijd. Maar hij geeft geen krimp.
Dan wordt er een mand met daarin een half witbrood rechtop, op tafel gezet. Aan de bovenkant zien we dat dat-ie is uitgehold in vierkante vakjes en in de uitsparingen gevuld is met roomijs.
Ze laten ons na de lunch graag het museum zien: alles over de droogmethodes van de thee, de grote, houten attributen die ze daarvoor gebruikten in oude tijden, geperste theetegels, grote oude foto’s aan de wanden en oude theepotten en schalen in de vitrines.
Tijd om terug te gaan. We moeten tenslotte nog een lange tijd in de file zoetbrengen; een rit van om en nabij de 10 km…
Op weg in de taxi naar het hotel in Hangzhou, waar we werden begeleid door twee collega’s van mij, had een van hen gevraagd toen Ilona een keer hoestte: ‘Madam, do you have a cold? Do you need medicine? ‘ (We hadden allebei een dikke strot.) Ilona zei: ‘Please call me Ilona.’ En ‘No, thanks, I’m allright. It is probably the polution. Nothing to worry about.’ Diezelfde avond bleek het toch een gemene verkoudheid te zijn die we ergens onderweg hadden opgelopen.
Twee dagen later wordt het alarmerend als Ilona behoorlijk benauwd wordt. Op zondag wordt het te erg en de reis naar Shanghai, die voor dinsdag gepland staat, komt in het gedrang. Na een benauwde, slapeloze nacht besluit ik dat het tijd is om naar het ziekenhuis te gaan. Straks is het nog een longontsteking en moeten we repatriëren. Onze gids zou ons naar de universiteit brengen voor een werkbezoek. Het ochtendprogramma ligt niet echt vast en ik pak de telefoon. ‘Hello, is it okay to go to the hospital this morning with Ilona, because she is still short of breath and weak.’ Hij komt ons een halfuur later met een bezorgd gezicht, en met een watermeloen voor de zieke, ophalen en brengt ons naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.
Het Zhejiang Ziekenhuis ligt in het parkgebied rond The West Lake, een stukje achter ons hotel. Het is direct duidelijk dat het geen nationale feestdag is dit keer. Rond het hoofdgebouw en de verschillende paviljoens waar het ziekenhuis uit bestaat, is het net zo druk als in de Kalverstraat op donderdagmiddag. De hoofdingang geeft toegang tot een nieuwe, grote hal met donkere natuursteen. Een trap, en roltrap ernaast, leiden naar de eerste verdieping en de receptie. Vanaf de hal lopen twee brede, donkere gangen waarin zich de poliklinieken bevinden. In het midden van de gangen staan banken en stoelen waar de patiënten kunnen wachten. Aan de voorkant van de hal is een wand met loketten. Rijen mensen staan ervoor te wachten om af te rekenen. Matrixborden geven in duidelijke Chinese karaktertekens aan waar de afdelingen zijn. Het geheel roept een associatie op met een stationshal. Stel je voor: je hebt geen gids…
Onze gids gaat meteen op de eerste verpleegster af en legt uit waarvoor we komen. Ze wijst naar een deur voorin de hal. De deur, die afgesloten is met een plastic tochtgordijn, leidt naar een galerij. De galerij loopt naar een wat oudere vleugel van het gebouw. ‘VIP ROOM’ staat er op de deur. De wachtkamer is ruim, met twee leren banken, en salontafels met glossies.