Recensie : STEVE EARLE & THE DUKES (AND DUCHESSES) – THE LOW HIGHWAY | Blues Magazine
19 april 2013|Recensies|0 Reacties
Label: New West / Rough Trade
Al drie seizoenen kunnen we via HBO genieten van de gastrol die Steve Earle vervult in de serie over de New Orleans wijk Treme. Hij speelt hier nagenoeg een rol als zichzelf in de persoon van Harley, die samen de muziekscene bewandelt met violiste Annie. Drie songs van dit nieuwe (15e?) album hebben we al gezien in Treme in flarden, maar staan hier nu in de complete uitvoering; "Love is Gonna Blow My Way" en "After Mardi Gras" en het cajun nummer "That All You Got". Het album roept wat herinneringen op aan Copperhead Road en is daarmee weer een typisch Earle product ook al is het geafficheerd als Steve Earle & The Dukes (&Duchesses). Chris Masterson, Eleanor Whitmore, Kelley Looney, Will Rigby en Steve's echtgenote Allison Moorer zijn de bandgenoten en achtergrond zangers.
The Low Highway is een zeer gevarieerd en afwisselend album geworden waarin verschillende stijlen en sfeertjes neergezet worden. Steve's muzikale maat (twangtrust) Ray Kennedy is mede verantwoordelijk voor de productie waardoor de nummers wat scherper, contrastrijker en levendiger klinken dan zijn laatste werkstukken. Een paar intieme nummers komen we toch ook wel tegen. Ik vraag me wederom af of ik de vergelijking met Bob Dylan mag maken, maar Steve snijdt toch weer een aantal gevoelige thema's aan en weet bij tijd en wijle een gevoelige snaar te raken. Bijvoorbeeld in 'Remember Me' waar hij zingt over zijn 3-jarig zoontje die een gedeelte van zijn jeugd de opvoeding van zijn vader heeft moeten missen toen Steve opgepakt werd voor drugs en wapenbezit. 'Calico County' kun je bijna een echt Dylanesque nummer noemen en zou je kunnen vergelijken met Subterranean Homesick Blues. De banjo in combinatie met viool en het typische Earle gezang geven het toch zijn eigen dynamische karakter. In Amerikaanse kringen wordt Steve Earle beschouwd als "The irrepressible voice from America's damaged heartland". Een betiteling die hij nu weer eer aan doet, alhoewel zijn boodschap wat minder repressief en fanatiek geworden is. We worden nu eenmaal allemaal wat rustiger en tolleranter in de loop der jaren zullen we maar zeggen. Wederom mogen we dus genieten van een album waar we kunnen luisteren naar de persoonlijke ervaringen en boodschappen van deze ooit fanatieke activist, die een grandioos oeuvre verrijkt met deze laaggelegen snelweg.