Ik zeg altijd als ik niet kan schrijven word ik gek dus dat denk ik, mijn laptop zonder mijn gedachten ergens neer te zetten, mijn chaotisch brein een beetje te ordenen (wat ik dus nog veel te weinig doe)
Man kinderen en dieren vind ik geen dingen en als je zou moeten zou je verder kunnen zonder, vrouwen zijn sterk, je moet er niet aan denken, dat is vers twee. Dus dat doen we dan ook niet. (teveel)
Mijn huis, al zie ik dat tegenwoordig meer als mijn toevluchtsoord, mijn veilige haven dan als een ding. Klinkt gek misschien, maar toch is dat zo. Mijn bescherming.
My sanity... (soms kom ik niet eens op het Nederlandse woord) Dus als ik ik niet meer ben geestelijk, mentaal, dan is t afgelopen voor mij. Ik heb genoeg ouderen gezien die de weg kwijtraken om te weten dat ik dat niet wil. Niemand meer herkennen maar vooral jezelf niet, nope... niet voor mij.