Dit met medewerking van de Minister van VWS, die met de motie Mulder werd opgedragen deze herstart niet te frustreren. Op één of andere reden is de doorzettingsmacht om in de zorg een centraal werkend communicatiesysteem te krijgen erg groot. Je kunt je afvragen wat de belangen zijn van VWS, de ICT-sector met de zorgverzekeraars als financiers op de achtergrond, maar daarover gaat deze bijdrage niet.
De polarisatie tussen voorstanders, die beschuldigd worden van een tunnelvisie en tegenstanders, die onterecht bang zouden zijn en de vooruitgang in de weg zouden staan, is al groot genoeg. Hieronder worden negen inhoudelijke redenen beschreven waarom dit LSP er niet moet komen.
Als je met een pasje geld wilt halen, moet je nog een extra pincode invoeren om toegang tot het systeem te krijgen. Als je toegang wilt tot een bepaalde website, krijg je na het invullen van allerlei gegevens, nog een SMS die nodig is voor de verificatie, dat jij diegene bent die digitaal in het systeem ‘aanklopt’.
Maar bij het LSP is het anders. Van de patiënt die zegt dat hij meneer Jansen is en een opt-in toestemming heeft gegeven, worden vervolgens door de arts of apotheker die een UZI-pasje heeft, gegevens opgevraagd. Dus niet door de patiënt, en zonder echte autorisatie. Bovendien een autorisatie, die nergens traceerbaar is; nergens zet een patiënt een handtekening voor akkoord. De toegangscontrole tot het dossier wordt dus door de dossierbeheerder cq. huisarts uit handen gegeven.