Dit schriftelijke euthanasieverzoek heeft rechtskracht en geldt uitdrukkelijk als een geldige en door de wet erkende schriftelijke verklaring van mij voor het geval dat ik later door welke oorzaak dan ook niet meer kan beslissen over mijn medische situatie zoals bedoeld in deze verklaring.
Mijn gevolmachtigde zal, wanneer ik dat zelf niet meer kan, mijn belangen op medisch gebied volledig behartigen en daarbij de verwezenlijking van de door mij ingevulde en ondertekende wilsverklaringen door mijn behandelend arts(en) nastreven. In dat verband zal mijn gevolmachtigde mijn wilsverklaringen onder de aandacht brengen van mijn behandelend arts(en) en ervoor zorg dragen dat mijn verzoek om levensbeëindiging door mijn arts serieus zal worden beoordeeld en zo mogelijk ingewilligd en het in de wilsverklaringen opgenomen behandelverbod volledig zal worden gerespecteerd.”
De commissie stelt vast dat het levenstestament van patiënte in algemene bewoordingen is opgesteld. Zo wordt niet geconcretiseerd wat patiënte verstond onder uitzichtloos lijden, een waardige levensstaat of ontluistering. De arts verklaarde desgevraagd dat zij het levenstestament van patiënte ook erg algemeen vond en daarom had zij patiënte tijdens het kennismakingsgesprek gevraagd om toe te lichten wat voor haar uitzichtloos lijden zou zijn. Patiënte benoemde hierbij heel nadrukkelijk dat zij geen opname in een verpleeghuis wilde. Haar referentiekader hierbij was een naast familielid dat jaren boos in een verpleeghuis heeft gewoond na een doorgemaakt CVA. Dit wilde zij voor zichzelf voorkomen. Tevens was volgens haar sprake van ontluistering indien zij volledig afhankelijk zou zijn van anderen, niet meer in staat zou zijn om zelfstandig te kunnen zijn of zelfstandig dingen te kunnen ondernemen en haar kinderen niet meer te herkennen. Tijdens dit kennismakingsgesprek had patiënte ook benoemd nog volledig achter haar levenstestament te staan. De arts concludeerde dat er bij patiënte op dat moment weliswaar sprake was van cognitieve stoornissen, maar het begrip was intact en zij kon nog duidelijk aangeven wat ze wel en niet wilde. Patiënte had evenwel nog geen actueel verzoek. In de maanden erna verslechterde de situatie van patiënte steeds verder en uiteindelijk was betekenisvolle communicatie met patiënte niet meer mogelijk. De commissie houdt het er op basis van de stukken voor dat patiënte ten tijde van het verzoek door haar echtgenoot niet meer wilsbekwaam was.
De commissie overweegt dat patiënte vierenhalf jaar voor het overlijden een levenstestament had opgesteld, dat zij tijdens het gesprek met de arts, ongeveer zestien maanden voor het overlijden, nader heeft toegelicht. Uit de stukken volgt voorts dat de arts na dit kennismakingsgesprek ongeveer elke zes tot acht weken met patiënte heeft gesproken. Hieruit komt een beeld naar voren van een patiënte die gaandeweg steeds verwarder raakte, maar bij gesloten vragen toch kon aangeven dat zij niet naar een verpleeghuis wilde. De gedachte bij haar veilige baken, zijnde haar echtgenoot, weg te moeten maakte haar onrustig en angstig.
Uit de stukken en het gesprek met de arts volgt dat patiënte sinds ongeveer drie maanden voor het overlijden niet meer in staat was voor zichzelf te zorgen. Zij kon zichzelf niet meer aan- of uitkleden, wassen en moest ook geholpen worden bij de toiletgang. Patiënte had bij alles hulp nodig van haar echtgenoot, vertoonde continu onrustig gedrag en was zich niet bewust van haar decorumverlies. Patiënte kon zichzelf niet altijd schoonhouden voor ontlasting en raakte dan in paniek. De thuissituatie was zeer precair geworden en opname in een verpleeghuis dreigde, terwijl patiënte uitdrukkelijk had aangegeven dit niet te willen. Patiënte gaf geen teken van herkenning meer ten opzichte van haar kinderen en werd zelfs onrustig als zij zonder haar echtgenoot in hun aanwezigheid was. De echtgenoot van patiënte gaf een maand voor het overlijden aan bij de arts dat patiënte niet meer kon genieten en zij deze situatie nooit gewild zou hebben. Ook de dochter van patiënte heeft dit desgevraagd aan de arts verklaard.
Voorts heeft de arts zich gewend tot de behandelend casemanager dementie van patiënte. Zij had patiënte drieënhalve week voor het overlijden nog bezocht en verklaarde dat patiënte een andere vrouw betrof dan vier maanden daarvoor. Patiënte was volledig zorgafhankelijk geworden, in zichzelf gekeerd, voortdurend onrustig en zeer stemmingsgevoelig. De casemanager, die patiënte ruim anderhalf jaar had begeleid, liet weten dat dit juist de situatie was waarin patiënte zich niet wilde bevinden en waarom zij destijds haar levenstestament had laten opstellen.
De commissie is op basis van alle gegevens ervan overtuigd geraakt dat op het moment van de uitvoering van de levensbeëindiging sprake was van de omstandigheden die patiënte in haar levenstestament had beschreven, c.q. waar patiënte in haar levenstestament op doelde. Weliswaar had patiënte in haar levenstestament niet geconcretiseerd wat zij onder waardige levensstaat of ontluistering verstond, maar vast staat dat zij niet meer betekenisvol kon communiceren, hulp nodig had bij alledaagse dingen, geen grip meer had op haar denken en handelen en er af en toe sprake was van incontinentie voor ontlasting, decorumverlies en haar kinderen niet meer herkenden. De arts heeft zelf met patiënte gesproken toen zij nog wilsbekwaam was en waarbij zij had aangegeven niet volledig afhankelijk te willen zijn van anderen of naar een verpleeghuis te willen en zij vreesde haar naasten niet meer te herkennen. Daarbij heeft de arts met de naasten van patiënte gesproken die bevestigden dat patiënte niet in deze situatie terecht had willen komen. Dit wordt tevens beaamd door de casemanager van patiënte.