Nooit ben ik gehoord, altijd heb ik mijn mond gehouden en ook nu doe ik dat, terwijl ik het zo nodig heb te vertellen hoe ik me voel en wat er vroeger is gebeurd. Niemand wil het horen. Ja even, maar al snel wordt van me verwacht dat ik overschakel naar de orde van de dag en ‘normaal’ doe. Soms krijg ik, naast goedbedoelde bemoedigende woorden, nog het, eveneens goedbedoelde maar voor mij oh zo verkeerde, advies om er niet zo mee bezig te zijn en me te richten op leuke dingen. Snapt dan niemand dat dat niet gaat? Denken ze werkelijk dat ik er doelbewust mee bezig blijf? Kunnen ze zich echt niet voorstellen dat dit, of ik nu wil of niet, mij al mijn hele leven in zijn greep houdt en dat ik, nu ik het eindelijk durf te vertellen, zo’n behoefte heb om gehoord en erkend te worden? Begrijpen ze dan niet dat ze eigenlijk niks anders doen dan mij ontkennen? Precies zoals mijn hele leven altijd gebeurd is?
Vroeger werd ik niet gehoord omdat iedereen mijn vader hoog had zitten waardoor ik dacht dat niemand mij zou geloven als ik mijn mond open deed. Want zeg nou zelf, zou jij van een directeur van een christelijke basisschool verwachten dat hij zijn zoon verwaarloost, mishandelt en misbruikt? Wees eens eerlijk, wie zou je geloven? De zoon die vertelt dat zijn ogenschijnlijk onberispelijke vader drinkt, coke snuift, hem slaat en misbruikt? Of de schooldirecteur die zo leuk met kinderen omgaat, zondags keurig in de kerk zit, bevriend is met de dominee en wiens zoon telkens problemen veroorzaakt?