De dag dat mijn rechterbeen verdween : jonna
« Hoeveel!? | Homepage | Waarom het hier zo stil is »
De dag dat mijn rechterbeen verdween
Ik stond klaar om elegant naar beneden te springen, de haren wapperend in de wind, de linkerarm slowmotiongewijs naar voren slingerend en de rechterarm sierlijk naar achteren. Tot zover ging alles goed. Toen ik weer neerkwam, ontdekte ik plots dat mijn rechterbeen helemaal verdwenen was.
Het deel vanaf de knie was verdwenen, de bovenkant van mijn dij was er nog. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
Help, fluisterde ik. Ik heb er nl. een levensvisie van gemaakt om zo weinig mogelijk te roepen. Maar er kwam geen hulp, mijn gezelschap stond een beetje verder met de neus in de lucht een metalen constructie te bestuderen en had niets door. Maar goed, ik kon daar toch moeilijk blijven zitten, zo zonder been. En straks ook zonder gezelschap want wij gingen nog vergaderen en dan zou er in het verslag komen dat ik afwezig was zonder te verwittigen. Ik zou mezelf moeten redden.
Dat bleek nog vrij gemakkelijk te gaan, gewoon steunen op het andere been en rechtkomen en daar kwam mijn geliefde rechterbeen weer tevoorschijn. Ik denk tenminste dat het het mijne was, zo onder <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags" />2 cm modder had het evengoed een ander kunnen zijn maar tot nog toe komen wij goed overeen.
Het staren naar de metalen constructie was blijkbaar afgelopen. Iedereen keek weer naar beneden. "Hé, jij hebt zeker ergens tegengestaan, je broek is vuil."
16:44 Gepost door jonna | Permalink | Commentaren (7) | Facebook |
smile your life as it is... mooi en simpel.
Gepost door: jeV | 28-03-06
Hihihi *ligt dubbel*
Sorry hoor, kan het niet helpen.
hahahaha.... jij bent toch niet te doen he!
te been of niet te been Het verheugt ten zeerste te vernemen dat je met dat been nog steeds op goede voet leeft.