Het mooiste meisje …
Gepubliceerd: woensdag 08 juni 2016 13:45 | Afdrukken
Met een vol verwachting klopt mijn hart-gevoel reisde ik als 79-jarige op zaterdag 4 juni vanuit mijn woonplaats Borculo naar mijn geboortedorp Epe vanwege de reünie 100 jaar Nieuwe Wisselse School. Hoe zou het zijn met de jeugd van toen? Nu in de fase van tanige tantes en krasse knarren? Wie hebben al die jaren overleefd? Dit soort vragen hielden mij tijdens de autorit bezig.
(door Henk Plakmeijer)
In Wissel was het op het jubileumplein gezellig druk. De ontvangst en de organisatie waren in mijn belevenis perfect. Iedereen droeg een naamplaatje en ik ging ijverig op zoek naar klasgenoten. Op z'n minst verwachtte ik mijn vroegere gabber Gerrit te ontmoeten. Van zijn jongere broer Alex (wij herkenden elkaar meteen) vernam ik, dat Gerrit zich niet had aangemeld voor de reünie. Mijn teleurstelling maakte plaats voor een beetje boosheid. Tevergeefs zocht ik naar Joop, Hein, Mattheüs, Rina, Gerda, Riekie, Henny, Teuntje, etc. Overleden? Ziek, zwak of misselijk? Of gewoon geen zin in een reünie? Joost mag het weten en die was er ook niet!
Tot mijn grote geluk stond ik plotseling oog in oog met Anneke van Meekeren, destijds het mooiste meisje van de klas. Zij woonde toen aan de Glorialaan en ik aan de Emmastraat. De twee straten waren slechts van elkaar gescheiden door weilanden van de gebroeders Scholten en korenvelden van boer Van Essen. Na de oogst werden op de kale akkers door de jongens van genoemde straten allerlei soorten vliegers opgelaten. Sommigen zelfs 's avonds in het donker met onderaan lampions met brandende kaarsen. En dat in de tijd van de vliegende schotels. Maar dit terzijde.
Ondanks mijn kale kop herkende Anneke mij direct. Zij zag er ook op gevorderde leeftijd nog fantastisch uit en glansde door mijn complimenten. Het was warm op het jubileumplein en wij zetelden ons op een schaduwrijke plek. Onder het genot van een glas koele lemon lieten wij gezellig en openhartig wederzijds in vogelvlucht elkaars levensloop passeren en haalden nog wat schoolherinneringen op. Ook zij vond het jammer, dat Gerrit er niet was. ,,Jullie beiden waren de knapste rekenkoppen van de klas", aldus Anneke, waarvan akte.
Toen het tijd was voor de groepsfoto, bleken wij inderdaad de enige twee van onze klas te zijn. Wij namen afscheid van elkaar met de belofte, dat wij over 25 jaar òf superbejaard terugkomen òf op een mooie wolk komen overdrijven om te zien hoe de reünie vanwege het 125 jarig bestaan verloopt!
Nadat ik op de terugreis nog wat namopperde over de geringe belangstelling vanuit mijn vroegere klas, realiseerde ik mij, dat ik eigenlijk een geluksvogel was. Ik had namelijk die middag Anneke voor mij alléén. Het mooiste meisje van de klas en ik. En dat op mijn leeftijd. Met dank aan de wegblijvers …
Henk Plakmeijer
Jammer? Maar niet voor mij. Haha, lekker puh!
Groetjes van "Plakkie"
Rinus Endendijk
je maakt mij razend jaloers, ook ik had graag Annie van Meekeren ontmoet en nog vele anderen. Het duo Henk Plakmeier en Gerrit Berkhoff waren inderdaad tot op de Mulo in de Beekstraat vrienden. Jammer dat ik dat gemist heb.