Een hysterische vrouw die haar man met zijn hoofd tussen haar benen probeert te wurgen. Kussengevechten, vliegende handtassen, teiltjes met kots en vertrapte tulpen. Bij Senf Theaterpartners gaan vier topacteurs voluit in Yasmina Reza’s De god van de slachting (2006).
Naar aanleiding van een futiel vechtpartijtje tussen hun elfjarige zoontjes, komen twee stellen bij elkaar. Onder het genot van een keurig kopje koffie en huisgemaakte clafoutis, willen ze de zaak beschaafd in der minne schikken. Maar ondanks alle goede bedoelingen, halen ze al snel elkaar het bloed onder de nagels vandaan. Een welbespraakte vader handelt te midden van het gezelschap een lange reeks werktelefoontjes af. De drammerige vrouw des huizes (Johanna ter Steege) voelt zich duidelijk moreel superieur.
De opmerkingen worden steeds venijniger en de blikken pijnlijker. Maar als de clafoutis met stukjes appel, peer en kruidkoek in een hilarische overgeefscène (Anneke Blok) theatraal over een Kokoschka catalogus uit 1953 vliegt, gaan de remmen echt los. Het gezelschap verliest alle decorum en geeft zich over aan platvloerse scheldpartijen, hysterische huil- en driftbuien. Een fles rum maakt de chaos compleet.
De acteurs maken er groteske, goed getimede komedie van. Het spelplezier spat er langs alle kanten van af en het publiek komt niet meer bij van het lachen. Zoals de tekst van Reza voorschrijft, gaan de acteurs daarbij steeds wisselende allianties aan. Het is de mannen tegen de vrouwen, de visite tegen de bewoners, de winnaars tegen de verliezers. Totdat er zoveel kapot is gemaakt dat er alleen nog vier eenzame hoopjes mens overblijven.
Een eenvoudig decor, dat uit niet veel meer dan twee lange banken en een salontafeltje bestaat, geeft de acteurs alle ruimte om die wisselende constellaties ook fysiek vorm te geven. In de regie van Gijs de Lange zitten ze betekenisvol veraf, dichtbij of tegenover elkaar. Doordat de banken samen met de muren gedurende de voorstelling steeds verder uit elkaar schuiven, benadrukt het decor tevens de groeiende afstand tussen de ouders. Ondertussen schijnt vanachter de gordijnlamellen steeds feller licht.
Het zijn mooie ideeën in een verder vrij conventionele uitvoering van een al vrij klassiek toneelstuk. Na de succesvolle verfilming door Roman Polanski en een sterke recente opvoering in de kleine zalen door NTGent, voorziet deze versie in weinig nieuwe interpretaties. Je zou je daarom kunnen afvragen waarom Senf zich eigenlijk aan Reza’s toneelstuk waagt. Maar de Theaterpartners zullen met hun grotezaaltournee veel publiek voor het eerst met de tekst laten kennismaken en het komische talent van de acteurs zal ze daarbij niet teleurstellen.