Minimalisme deel 27
Het voordeel van een aangepast bed? Podgorny moest het antwoord schuldig blijven. Hij hing al enige tijd met zijn gezicht naar de grond gericht, zijn armen nog steeds hulpeloos, gevangen in hun verzorgende omhulsels, voor zich uit stekend. Voor zijn ogen strekte zich een vlakte uit van gele tegels, met daartussen het troosteloze grijs van voegsel.
Het bed was even nadat hij zijn ontbijt had gehad, binnengereden; als een praalwagen bestemd voor de triomftocht van een Romeins veldheer maar bedoeld voor het huisvesten van een menselijk wrak. De begeleidende verpleger legde de werking van het fantastische meubel aan de verpleegsters uit alsof hij bezig was hen een auto, voorzien van de laatste technische snufjes, aan te smeren. Podgorny kon zich niet van de indruk ontdoen dat de verpleegsters nauwelijks belangstelling toonden. Het draaien en keren van het bed was een koud kunstje, en de andere mogelijkheden beschouwden ze waarschijnlijk als volstrekt overbodig -zeker wanneer het de behandeling van een gebuisde zelfmoordenaar betrof.
Een uur nadat hij met de nodige omzichtigheid naar het bed was overgeheveld, kwam de verpleegster met de gitzwarte haren en de donkere huid hem 'omkeren'. Als een pannenkoek in een pan; alleen, niet omwille van het risico op aanbranden maar om doorligwonden tegen te gaan.
Terwijl hij wezenloos naar de betegelde aarde lag te staren moest Podgorny terugdenken aan de laatste glimp die hij van de verpleegster had opgevangen: haar mooi gevormde voeten, met opvallend verzorgde teennagels, gestoken in eenvoudige maar stevige, orthopedisch verantwoorde, open schoenen. Hij herinnerde zich een artikel in een mannenblad, waarin men een enquête becommentarieerde die had aangetoond dat vrouwenvoeten op zich minder aantrekkingskracht uitstraalden dan vrouwenschoenen. Als vertegenwoordiger in onder andere vrouwenondergoed was hij het artikel aandachtig beginnen lezen maar toen spoedig bleek dat het weinig meer dan bladvulling was, was hij gestopt om door te bladeren naar de enige reden waarom hij iedere maand geld aan het blad uitgaf, namelijk de centerfold. Toeval of niet, dacht hij nu, maar hij meende zich te herinneren dat de centerfold in betreffende editie een oogverblindende latina was met een donkere huid en lange gitzwarte haren. Met een beetje verbeelding deed hij de verpleegster op het meisje lijken waardoor ze van norse schoonheid tot verleidelijk loensende diva promoveerde, en waardoor zijn angst en schaamte voor haar omsloeg in een neerbuigend, dierlijk verlangen. Voor even dan toch…