Himeanole - De Mening
Film De grens tussen goed en kwaad is vaak flinterdun
Mogen we heel even tijd vragen om in naam van onszelf, heel wat cinefielen en bij uitbreiding heel wat getalenteerde cineasten Film Fest Gent te bedanken voor alweer een straffe editie waarbij de focus alweer helemaal lag op wat er zich in de zalen afspeelt. Die rode loper aan Kinepolis mag er volgens velen dan wel te vaak onbewandeld bijgelegen hebben, de vele gasten die er wel overheen denderden met altijd wel ergens minstens één fotograaf of fan in hun kielzog bewezen zich zo goed als allemaal niet buiten de zaal maar zoals het hoort er knal in.
Keisuke Yoshida is er één van. De jonge Japanner is inmiddels aan zijn zevende langspeler toe, maar het is pas voor het eerst dat hij zijn kijkstuk in België presenteren mag. En wat voor een kijkstuk! 'Himeanole' begint als een kabbelende komedie over klungelende verliefden en verandert halverwege bruusk in een psychotische moordpartij. Yoshida kiest er ook geheel bewust voor om zijn acteurs en de titel van de film pas voor te stellen halverwege de film. Een magistrale zet die we nog niet vaker zagen in de cinema. Het keerpunt ook om van komedie naar psycho-thriller over te gaan. Een keerpunt waarin plots ook de soundtrack een prominentere rol krijgt. Exact de aandacht waar Film Fest Gent zo graag mee uitpakt dankzij onder andere de World Soundtrack Awards.
De regisseur baseerde het script van 'Himeanole' op de gelijknamige alternatieve manga van Minoru Furuya en dat vertaalt zich in passionele momenten, maar ook heel simpel gekadreerde moordpartijen waarbij zij die net vrij dramatisch het leven laten nauwelijks kermen van de pijn. Zooooooo Manga! Tekenend was misschien wel de scène waarin 2 protagonisten hysterisch beginnen te roepen en weg rennen wanneer ze van elkaar ontdekken dat ze nooit als koppel door het leven zouden gaan. De twee maakten meer lawaai dan de elfendertig lijken seconden voor het moment waarop ze lijk werden.
Himeanole is grappig, spannend, absurd en typisch Japan. Laat ons vooral hopen dat de industry Yoshida wist op te merken want de mensheid heeft meer nood aan distributeurs die beloftevolle cineasten als hem ook op de Europese schermen krijgen, bij voorkeur mét ondertiteling. Voorlopig is het nog even googelen geblazen en hopen op een goede vertaalmachine, maar voor Yoshida maken we dolgraag wat tijd vrij.