Midden in de zomer verhuist hij naar Ligneuville in een huisje dat hem bevalt. Daar komt de pastoor bij hem. ‘Een verstandig man die weet wat er in het leven kan verwoest worden’ (p. 246). Zij praten samen en zijn tevreden over elkaar. De ledigheid van seizoen op seizoen is uitputtend; Monsieur Hawarden voelt zich zwakker worden. De bode brengt hem een brief: moeder is dood. De pastoor komt en luistert ‘zoals hij doet in de biechtstoel’ (p. 247). ‘Monsieur Hawarden weet dat nu de rust in zijn eenzaamheid is gekomen’ (p. 247). Als de herinnering zich opdringt, dan houdt zij vast aan haar gebed. Alex, die inmiddels getrouwd is, wordt bij de stervende geroepen. ‘En als Alex opkijkt, ziet hij het gelaat van de vrouw, zo vol goedheid als alleen het gelaat van een vrouw kan zijn’ (p. 249).
De Franstalige titel voor een ‘Vlaamse’ novelle laat vermoeden dat het personage in de hogere kringen te situeren is. Aan de familienaam gaat het afstandelijke ‘monsieur’ vooraf. Een voornaam, een duidelijke omschreven identiteit, krijgt de man/vrouw in het werk trouwens nergens. Het gebruik van het Franse ‘monsieur’ suggereert bovendien een niveau van verfijnde beschaving, dat eenvoudige lui slechts schroomvol kunnen benaderen.