Wat erger is: ook verder blijft het een beetje steken bij een idee. Het is jammer dat het niet aankomt op een echte confrontatie tussen Storm en Kellendonk. De laatste beziet wat de eerste doet hooguit met een wat ironische glimlach, maar strijd blijft uit. De sneren zijn gereserveerd voor Saskia Noort (wie?), Adriaan van Dis, Carel Peeters en vooral Jaap Goedegebuure, maar Storm en Kellendonk blijven gespaard.
Het laatste testament van Frans Kellendonk is daarmee een aardige mijmering waarmee je wat uurtjes (een stuk of 2) doorbrengt, en waarbij je nog eens aan de grote jonggestorven schrijver denkt, maar dat daarna wegzinkt in de eindeloze tijd.