En dan ga je schrijven, vertel eens hoe dat in z’n werk gaat? -Hoe ontwikkelt het verhaal zich en wie heeft de zwaarste stem? Is dat ooit van toepassing geweest (noem een voorbeeldje) en is dat juist gunstig of ongunstig uitgepakt?
Joris: We kwamen er al snel achter dat we allebei een eigen stuk moesten hebben, een eigen personage, zodat we los van elkaar ook verder konden en niet steeds op elkaar moesten wachten. Dat ging best goed en snel. Het werd pas lastiger toen de personages bij elkaar kwamen en we hoofdstuk voor hoofdstuk moesten gaan schrijven. Geen van ons had de zwaarste stem (althans niet in mijn beleving). Het ging allemaal erg gemoedelijk. Kwamen we ergens niet over uit, dan belden we elkaar.
Melissa: Precies, in mijn beleving is het echt zo gegaan. Dat samen bellen en plotten was ontzettend leuk. Ik heb vaak ook erg moeten lachen om opmerkingen of situaties.
Joris: Ik kijk er super op terug. Het was voor ons beide een experiment. Ik werd extra uit mijn comfortzone gehaald door een pure thriller zonder horror, fantasy of sci-fi invloeden te schrijven. Dat was meer Melissa’s straatje. Maar juist die uitdaging sprak mij aan. Op dit moment borrelt er geen nieuw verhaal voor ons beide, maar wie weet wat de toekomst brengt…
Melissa: Zoals eerder gezegd: we sluiten niets uit. Persoonlijk ben ik ook erg benieuwd hoe dit boek het gaat doen, dat moet je ook afwachten. Er zijn hoge verwachtingen, iets wat ik altijd erg griezelig vind, al zie ik het ook al compliment. Ik heb van deze samenwerking genoten en vind het geweldig dat LetterRijn er enthousiast over was.
Tot slot, geef eens een pitch waarom lezers Meedogenloos moeten gaan lezen? Wat is volgens jullie de kracht van dit boek?
Melissa: De kracht zit ‘m, denk ik (Melissa) in knokken voor wat je waard bent, het inschatten van wan- of vertrouwen, je leven in de waagschaal leggen voor iemand anders. En moed. Dat zeker!