Nathalie | De Morgen
Spectaculair onspectaculair, dat kun je zeggen van de plaat Les 3 petits singes van het Nathalie Loriers New Trio. Typisch Loriers eigenlijk: ze doet geen enkele poging om uit de band te springen, maar in alle rustigheid zet ze veel solidere dingen neer dan menig bejubelde collega.
Loriers (45) is al jaren de vaste pianiste van het Brussels Jazz Orchestra (BJO), maar toen dat orkest in het voorjaar een (vooral door de 'Belgische wereldpers') opgemerkte reis naar New York maakte, was zij niet van de partij. De gastheer was immers Kenny Werner, dus was er geen pianist meer nodig. Werner is een prima kerel met een aanstekelijk temperament, een vlotte babbel en een flamboyant streepje piano in de vingers. Dat werkt goed in een drukke, commerciële jazzclub in New York, maar veel luisteraars verkiezen toch de subtielere aanwezigheid van Nathalie, de enige vrouw in het BJO. Ze kleurt de achtergrond, soleert spaarzaam maar ad rem, maakt het decorum rijker.
Naast het BJO runt ze nog haar eigen projecten. Dit jaar is dat met haar New Trio met contrabassist Philippe Aerts en drummer Rick Hollander. In het voorjaar verscheen Les 3 petits singes en volgende week gaan ze op tournee. Geen idee hoe ze de set zullen opbouwen, maar de opener wordt bijna zeker 'Canzoncina', net zoals op de plaat. Een kwestie van signatuur: het nummer is geïnspireerd door Enrico Pieranunzi, de Italiaanse lyrische pianist die Loriers als haar grote voorbeeld beschouwt.
Pieranunzi is een man in de traditie van Bill Evans, die houdt van impressionistische harmonieën in combinatie met sterke melodische motieven. Dat is hoorbaar in 'Canzoncina', en die basishouding blijft de hele plaat overeind. Het belet Loriers niet om nadien een breed palet aan sferen neer te zetten. Zo smijt ze halfweg een pittig streepje tango in de mix, flirt ze kortstondig (maar niet overmoedig) met Art Tatum en speelt ze wel eens met de gezellige vrolijkheid van een Ray Bryant. Liefhebbers van avontuur zullen het misschien te bestudeerd en te traditioneel vinden, maar de aandachtige luisteraar hoort een subtiele timing, een prachtig samengaan van piano en bas (vroeger als duo werkzaam, dat hoor je) en een mysterieus huwelijk tussen vreugde en melancholie (ze kan een vrolijke melodie toch laten haperen).
De Nederlandse jonge ster Wolfert Brederode biedt niet zoveel. Zijn kwartet is hip omdat het op ECM uitgeeft en omdat het de luisteraar inpakt met een mooie, warme klank, met sfeervolle, filmische composities en met een arsenaal aan extra geluidjes zoals vogelfluitjes. Ritmisch beweegt het soms tamelijk vrij, maar dat maakt het niet altijd spannend. In tegenstelling tot Loriers vertelt Brederode immers zelden een sterk, beklijvend en intrigerend verhaal.
Nathalie Loriers New Trio, Les 3 petits singes (W.E.R.F). Het trio begint op 21/09 in Alsemberg aan een Jazzlab tournee (www.jazzlabseries.be). Wolfert Brederode Quartet, 14/9 in Brussel (www.flagey.be).