2.2. Bij besluit op bezwaar van 11 december 2009, hierna: bestreden besluit, heeft de Svb het bezwaar ongegrond verklaard. Overwogen wordt dat appellant het gestelde onderhoud van zijn zoon niet met betaalbewijzen heeft aangetoond. De bewijzen die zijn opgestuurd hebben geen betrekking op de in geding zijnde kwartalen (het derde kwartaal van 2008 tot en met het tweede kwartaal van 2009). Het betoog van appellant dat hij onvoldoende inkomsten heeft om de onderhoudsbijdrage te kunnen betalen kan er niet toe leiden dat in strijd met de wet kinderbijslag wordt toegekend.
3. De rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard. Zij heeft daartoe als volgt overwogen (waarbij voor eiser moet worden gelezen appellant en voor verweerder de Svb):
“De rechtbank overweegt dat voor een verzekerde als eiser recht op kinderbijslag bestaat indien hij kan aantonen dat hij [T.] in belangrijke mate heeft onderhouden. Daartoe dient hij op een voor verweerder eenvoudig te controleren wijze, door middel van internationale postwissels of bankoverschrijvingen ten name van de persoon die [T.] verzorgt of van [T.] zelf, aan te tonen dat hij heeft voldaan aan de voor hem geldende onderhoudsbijdrage.
Eiser heeft niet aan deze vereisten voldaan. Hij heeft immers niet aangetoond dat hij met ingang van 1 juli 2008 een bedrag van tenminste € 405,-- per kwartaal heeft overgemaakt aan zijn ex-echtgenote/de verzorger voor het onderhoud van [T.].
Niet in geschil is dat de door eiser in bezwaar overgelegde stukken geen betrekking hebben op de relevante periode. Deze stukken tonen bovendien niet aan dat hij aan zijn onderhoudsplicht heeft voldaan.
Ter zitting heeft eiser desgevraagd bevestigd dat hij voor de relevante periode geen onderhoudsbijdrage voor [T.] heeft betaald en deze niet betaalt, omdat hij financieel hiertoe niet in staat is en vanwege dezelfde reden ook geen alimentatiebijdrage voor [T.] levert.”.
4.3. De Raad kan zich geheel vinden in de uitspraak van de rechtbank en de daaraan ten gronde gelegde overwegingen, die de Raad tot de zijne maakt. Hetgeen door en namens appellant in hoger beroep naar voren is gebracht heeft de Raad niet tot een ander oordeel kunnen brengen dan het oordeel neergelegd in de aangevallen uitspraak van de rechtbank. Het hoger beroep is dan ook vergeefs ingesteld.
Deze uitspraak is gedaan door H.J. Simon, in tegenwoordigheid van D.E.P.M. Bary als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar 11 maart 2011.

Ontvankelijkheid hoger beroep. De WAHV noch de Algemene wet bestuursrecht (Awb) voorziet in de mogelijkheid van het aanwenden van een rechtsmiddel tegen het niet tijdig beslissen door de kantonrechter.
De kantonrechter heeft op 25 november 2010 het beroep van de betrokkene tegen de door de Centrale Verwerking Openbaar Ministerie namens de officier van justitie in het arrondissement Maastricht genomen beslissing gegrond verklaard en de inleidende beschikking vernietigd. Voorts heeft de kantonrechter de officier van justitie veroordeeld in de kosten als bedoeld in artikel 13a van de WAHV, ten behoeve van de betrokkene, tot een bedrag van € 161,-.