druk | Yet Another Blog
Traditiegetrouw is december op mijn werk de allerdrukste maand van het jaar. Ik probeer daar elk jaar op te anticiperen door al zoveel mogelijk op voorhand te doen, maar traditiegetrouw vallen er die laatste maand nog allerlei lijken uit de kast en is het pompen of verzuipen. Nu ik verantwoordelijk ben voor een groter team ligt de werkdruk nog hoger. Meer mensen = meer dossiers.
Wat ik extra lastig vind, is dat mijn tolerantiegrens lager ligt in deze maand. Ik ben sneller geprikkeld, kan moeilijker tegen fouten, en durf mijn stem al eens te verheffen. En dan ben ik achteraf boos op mezelf vanwege mijn niet zo professionele handelswijze.
Eén ding is zeker: er wordt hier erg uitgekeken naar die paar daagjes vrijaf tussen kerst en nieuwjaar.
donderdag, 13 december 2012 Commentpersoonlijk, werkdecember, druk, stress
De week is alweer voorbij gevlogen en hetzelfde geldt voor de maand november. Het lijkt alsof ik twee keer met mijn ogen geknipperd heb en het opeens van september december geworden is. Het was een heel vermoeiende week, waarbij ik maar liefst twee keer op een (voor mij) ontieglijk vroeg uur opstond, vergaderde alsof mijn leven ervan afhing, een belangrijk project een vijftal keer van richting veranderde, er goed nieuws was over een ander belangrijk project, er slecht nieuws kwam voor enkele van mijn medewerkers dat een diepgaande impact zal hebben op hun werk, ik op vrijdagnamiddag een beetje als een kip zonder kop rond rende en er niet in slaagde mijn todolijst af te werken, waardoor ik zondag nog even achter mijn pc zal moeten kruipen.
Maar ik ging deze week ook twee keer lunchen met de collega's, wat een fijne pauze vormde en me energie gaf om er daarna weer in te vliegen.
vrijdag, 30 november 2012 Commentpersoonlijk, werkdruk
Ik mag echt niet klagen wat mijn werk betreft, er worden mij echt veel mogelijkheden geboden om opleidingen te volgen en te netwerken. Zo zat ik deze middag op een netwerksessie met als thema "balans werk – privé". Iemand van de deelnemers mocht een probleem aan de groep voorleggen en wij mochten suggesties en oplossingen aandragen. De casus in kwestie klonk me zo cliché in de oren dat ik bijna moest gillen. "Mama met twee jonge kindjes, pendelt tussen school, crèche en werk, heeft een functie met verantwoordelijkheid, wil geen poetsvrouw, wil haar kinderen niet te veel bij de grootouders achterlaten, zit bijna elke avond thuis werkmails te beantwoorden, omdat ze het anders niet gebolwerkt krijgt en heeft bijgevolg totaal geen tijd voor zichzelf. Het typevoorbeeld van iemand die alles tegelijkertijd perfect wil doen en dus het gevoel heeft dat ze op alle vlakken tekort schiet."
En toen was ik gewoon even blij dat ik mijn drukke leven tenminste geheel en alleen aan mijn egoïstische zelf te danken heb en ik niet de zware verantwoordelijkheid tors om kinderen in deze wereld naar volwassenheid en een onzekere toekomst te leiden, gebukt gaand onder een gigantisch schuldgevoel.