Nu, een paar jaar en een aantal boeken verder zie ik dat die interpretatie veel te veel uitging van mijn eigen situatie. Ik interpreteerde wat ik las over die oude grafheuvels vanuit mijn eigen visie op godsdienst. Vanuit mijn eigen weigering de dood te zien als een onomkeerbaar, finaal proces. Zo was het bij mij. en, zo dacht ik, zo moet het bij mijn verre, verre voorouders ook gegaan zijn.
Intussen heb ik begrepen dat religie heel, heel lang geleden niet ontstaan is als gevolg van denken over existentiële vragen over dood en leven.