Tien jaar later was ’t weer raak, toen Jo 90 werd, zaterdag 20 mei 2000. Groot feest. Iedereen was er. Collega’s, oud-medewerkers van ’t Dialectenbureau, dialectliefhebbers uit de streek. De bijeenkomst, feitelijk een diner met evenementen, vond plaats in etablissement De Luifel in Lochem. Er werden toespraakjes gehouden en ik had opnieuw een feestlied gewrocht, een actualisering feitelijk van ’t lied van tien jaar eerder. ’t Werd uitbundig meegezongen werd, op de wijze van ’Lily Marlene’. Er was een piano aanwezig. Hier de laatste strofe:
“Maar ze blijven allemaal vriendelijk en genuanceerd (schrijft Arjen Fortuin), behalve Jo Daan. Die lijkt volledig te beantwoorden aan de karikatuur die Voskuil van haar maakte, tot en met het verspreiden van roddels aan toe.” Presentatrice Hanneke Groenteman had er kennelijk plezier in om Jo alle gelegenheid te geven haar gram te halen en te verklaren: ,,Ik lees nooit boeken van mensen aan wie ik een hekel heb.”
Jo liet ook zelden verstek gaan gelegenheden die met ’t vak te maken hadden. Zo zijn we op donderdag 8 januari 2004 samen naar Groningen afgereisd voor de promotie van Wilbert Heeringa. Jo moest daarheen, want ze ging opponeren en dat deed ze ook, 93 jaar oud, met verve en ze maakte indruk.