Net terug van Toscane, geen hotel en dus bij vrienden gelogeerd. Prachtig, dat wel maar blij terug te zijn. Zo’n …
Laatste etappe van een reis door de Italiaanse keuken: van de graanschuren van het zuiden tot de rijstvelden van het …
De echte Lambrusco is een natuurlijke schuimwijn. Omdat de oogst laat in oktober gebeurt en de kelders al koud zijn, wordt de fermentatie vanzelf geblokkeerd: alles moet in de fles gebeuren, niet in het vat. De Lambrusco wordt ook niet echt gefilterd, maar van onzuiverheden ontdaan. De poëzie zit hem in de zorg waarmee signore Lini zijn flessen omringt en in de namen die hij ze geeft. Omdat de Lambrusco zijn blazoen al zo bezoedeld heeft, gaat zijn wijn als cremant, cremant rubino en madrigal rosé brut naar vrienden en kennissen en een paar klanten. Voor uw verslaggever wordt een witte cremant die al zeven jaar in de kelder rust geopend. Wel, puur champagne. Wij slaan een bescheiden voorraadje in.
Op een avond merkt uw verslaggever dat hij nog nauwelijks sigaretten heeft. Vanuit de plaats waar hij verblijft, is het dichtstbijzijnde dorp 18 kilometer ver: een afdaling vol haarspeldbochten en verraderlijke smalle weggetjes. De nood is hoog en dus trekt hij op aanraden van zijn gastvrouw richting Sloveense grens. En zowaar, in het bosrijke niemandsland ontdekt hij een afspanning zoals Den Dolaard die beschrijft in de ‘Herberg met het hoefijzer’: ruwe landlieden, die grove rode wijn drinken en de vreemdeling die daar binnenstapt doordringend taxeren, maar twee glazen later klinkt er muziek van op het terras en wordt de vijfde episode van dit culinair verhaal ingezet.
Eierpasta is lekker, klaar in twee minuten, daar waar andere gedroogde pasta er twaalf minuten over doet. Maar het is niet de enige die lekker is. Pasta, en neemt u gerust de De Cecco die in iedere supermarkt te krijgen is, want dat is topkwaliteit, vraagt liters water, waar absoluut geen olie aan toegevoegd moet worden, alleen grof zout net voor u de pasta er in gooit (proeven van het kookwater of het zout genoeg is) en dan kan het alle kanten op.
Tien jaar later, Nona Ninna heeft de zaak overgelaten aan haar zoon Domenico. Brave jongen, heeft meteen een zwembad gegraven en de zaak een beetje geupdated. Niet altijd ten goede maar allah de vooruitgang nietwaar. Maar het fruit valt hier nog altijd uit de lucht.
In de zomer van 1999 maakte ik een Italiaanse reis, van de graanschuren van het zuiden naar de rijstvelden van …