Zo voorzichtig mogelijk trok ik aan de plakrand van de envelop. Het scheurende geluid leek door mijn verstopplek heen te echoën. Ik durfde bijna niet te ademen en hoopte dat het openen van de envelop niet de aandacht van mijn moeder zou trekken; het laatste wat ik wilde was 'aandacht'.»«Een klap in je gezicht is net zoiets als twee treinen die frontaal op elkaar botsen. Het gaat ontzettend snel en de schade is enorm. De knokkels die het zachte weefsel van lippen raken maken ook veel stuk.»