De eerste is Jean Vitrier, een franciscaan (want op jonge leeftijd was hij bij dit type leven beland); naar mijn oordeel doet hij in geen enkel opzicht onder voor Colet, behalve dat hij wegens de gebondenheid die zijn levensstaat meebracht een minder grote groep van nut kon zijn. Hij was ongeveer vierenveertig jaar oud toen ik hem leerde kennen; hij vatte meteen genegenheid op voor mij, die een heel ander iemand ben dan hij. Hij stond in hoog aanzien bij de meest respectabele mensen en genoot de achting van veel vooraanstaande personen. Hij was rijzig van gestalte en goedgebouwd, met een gelukkige aanleg en zo verheven van geest, dat er niets beschaafders bestond dan hij. Hij was als kind vertrouwd geraakt met de scotistische scherpzinnigheden, die hij niet volstrekt afwees, omdat soms iets slims werd gezegd, zij het in onzuivere taal, maar waar hij ook weer niet veel waarde aan hechtte. Toen hij echter eenmaal de kans had gehad van Ambrosius, Cyprianus en Hieronymus te proeven, vond hij in vergelijking met deze schrijvers die andere dingen buitengewoon weerzinwekkend. Van niemand bewonderde hij de aanleg voor de gewijde literatuur meer dan van Origenes, en toen ik zo nodig moest opmerken dat het me verbaasde dat hij genoegen schepte in de werken van een ketter, antwoordde hij kordaat: ‘Het kan niet anders, of in dat hart woonde de Heilige Geest, als het zoveel geleerde en met zoveel vuur geschreven boeken voortbracht.’