ECLI:NL:CBB:2010:BN4975, voorheen LJN BN4975, College van Beroep voor het bedrijfsleven, AWB 09/690
ECLI:NL:CBB:2010:BN4975
AWB 09/690
AWB 09/690	14 juli 2010
Appellante heeft bij brief van 5 mei 2009, bij het College binnengekomen op 7 mei 2009, beroep ingesteld tegen een besluit van verweerder van 9 april 2009.
Bij dit besluit heeft verweerder beslist op het bezwaar van appellante tegen een besluit van 20 maart 2009, waarbij verweerder de bedrijfstoeslag voor het jaar 2008 van appellante op grond van de Regeling GLB-inkomenssteun 2006 heeft vastgesteld.
Op 22 juni 2009 heeft het College aanvullende stukken van appellante ontvangen.
Op 28 mei 2010 heeft het onderzoek ter zitting plaatsgehad, waarbij namens appellante A, bijgestaan door D te E, is verschenen. Verweerder werd ter zitting vertegenwoordigd door zijn gemachtigde.
2.1	Bij besluit van 20 maart 2009 heeft verweerder de bedrijfstoeslag van appellante voor het jaar 2008, na aftrek van 5% modulatiekorting, vastgesteld op € 13.188,63. Bij het bestreden besluit is het bezwaar van appellante tegen dit besluit ongegrond verklaard.
Appellante, die per 15 mei 2008 over 31,95 toeslagrechten beschikte, heeft met de Gecombineerde opgave 2008 14 percelen gras en maïs opgegeven met een totale oppervlakte van 33.87 ha. Per abuis heeft zij bij 3 van deze percelen met een gezamenlijke oppervlakte van 11.52 ha nagelaten aan te geven dat deze benut kunnen worden voor uitbetaling van toeslagrechten.
Met de aldus ingevulde aanvraag benut appellante slechts 22,35 van haar 31,95 toeslagrechten, terwijl zij voldoende subsidiabele hectaren heeft om al haar toeslagrechten te verzilveren. Indien verweerder appellante tijdig gewaarschuwd zou hebben dat zij met deze wijze van invullen van de aanvraag niet al haar toeslagrechten zou benutten, had appellante de gemaakte fout kunnen herstellen. Verweerder heeft in de aanvraag ten onrechte geen kennelijke fout heeft aangenomen. Vervolgens is appellante, eveneens ten onrechte, niet de gelegenheid geboden haar aanvraag aan te passen.
2.3	Verweerder heeft vastgesteld dat hij vóór 9 juni 2008 van appellante geen verzoek tot wijziging van de Gecombineerde opgave heeft ontvangen. Verweerder is daarom conform de opgave van appellante, bij de vaststelling van de bedrijfstoeslag uitgegaan van 22.35 voor uitbetaling van toeslagrechten opgegeven hectaren.
In haar bezwaarschrift van 25 maart 2009 heeft appellante alsnog aangegeven dat zij met de aanvraag al haar 31,95 toeslagrechten wenste te verzilveren. Verweerder is op grond van artikel 21, eerste lid, laatste zin, van Verordening (EG) nr. 796/2004 gehouden dit verzoek af te wijzen, nu het is ingediend na 9 juni 2008. Dit zou slechts anders zijn indien de aanvraag een kennelijke fout in de zin van artikel 19 van Verordening (EG) nr. 796/2004 zou bevatten.
Volgens verweerder is er geen sprake van een kennelijke fout in de aanvraag. Het is niet onlogisch of innerlijk tegenstrijdig om niet alle toeslagrechten te laten uitbetalen, hoewel er voldoende grond beschikbaar is. Zo kan het zijn dat een perceel niet voldoet aan de subsidiabiliteitsvoorwaarden of dat appellante zich zou willen onttrekken aan controles op de betreffende percelen. Het is niet aan verweerder om zich te verdiepen in de motieven van appellante om niet maximaal steun aan te vragen.
2.4.3	Ter beantwoording ligt dan voor de vraag of de aanvraag van appellante, die over 31,95 toeslagrechten en 33.87 ha grond beschikt, geacht kan worden een kennelijke fout in te houden, als zij slechts voor 22,35 van deze toeslagrechten om uitbetaling vraagt.
Appellante heeft in de Gecombineerde opgave 2008 zonder voorbehoud opgegeven haar toeslagrechten te willen laten uitbetalen, doch heeft daarbij slechts voor een beperkt deel van de ter beschikking staande toeslagrechten (22,35 van de 31,95) en hectaren (22.35 van de 33.87) gebruik gemaakt. Slechts 11 van haar op het Overzicht gewaspercelen vermelde 14 percelen zijn voor de uitbetaling van de toeslagrechten aangekruist.
Met deze wijze van invullen van de aanvraag heeft appellante slechts € 13.882,77 van de totaalwaarde van de toeslagrechten van € 19.845,84 (beide bedragen zonder modulatiekorting) benut. Het verschil tussen hetgeen appellante aanvraagt en hetgeen zij maximaal kan aanvragen is zo groot, dat dit bij een summier onderzoek direct in het oog moet vallen. Van hetgeen appellante maximaal uitbetaald had kunnen krijgen ontvangt zij immers slechts ruim 69%. Voorts moet vrijwel uitgesloten worden geacht dat er voor appellante een reden bestond om uitsluitend 11 percelen op het Overzicht gewaspercelen voor uitbetaling van toeslagrechten in aanmerking te brengen en de overige 3 percelen van samen ruim 11 ha niet. Daarbij neemt het College in aanmerking dat het onaannemelijk is dat appellante deze ruim 11 ha land in de loop van 2008 zodanig zou gaan benutten dat deze niet langer aan de voorwaarden voor uitbetaling van toeslagrechten zouden voldoen.
2.4.	Het College ziet aanleiding verweerder met toepassing van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) te veroordelen in de proceskosten van appellante. De kosten in verband met door een derde verleende rechtshulp worden op de voet van het bepaalde in het Besluit proceskosten bestuursrecht berekend op € 322.-- (1 punt voor het bijwonen van de zitting, wegingsfactor 1).