Mensen betrokken bij epilepsie dichter bij elkaar brengen. We geven iedereen de gelegenheid ervaringen uit te wisselen. Dit kan gaan over het verwerken van tot en met het leren omgaan met epilepsie.
Epilepsie beter bekend maken en sociaal meer aanvaardbaar maken door het verstrekken van zoveel mogelijk informatie.
Een spreekbuis zijn naar de overheid en de media toe. Initiatieven, die individueel niet haalbaar zijn, samen trachten te verwezenlijken.
Mensen met epilepsie, door onderling contact, een gevoel van samenhorigheid en morele ondersteuning te geven.
Een luisterend oor zijn voor een verhaal of een probleem van diegenen die nood hebben aan contact met lotgenoten.
Zo verward. Niet meer geloven in jezelf. .....geen uitweg meer zien en als een fuik was de dood jouw enige oplossing. .....
Je ging snel en de pijn moet ondraaglijk zijn geweest. Je bent zo mooi. ...Zo zuiver. .....waarom heb je mij niet geroepen. De schuldgevoelens zullen mij eeuwig achtervolgen. .....Bubele schlaf ruhig
38 jaar jong,nog een heel leven voor je! En toch moet ik jouw missen,deels omdat jouw moeder het heeft nagelaten,mij te informeren over jouw gemoedstoestand en depressie.
Grote meid. Zo stoer. Je foto's, je tekeningen.. prachtig. Jij bent een vlinder nu. Vliegend ergens door de bossen en over de beide. Flip volgt je vrolijk, net als Dali.. Ik begin weer te huilen. En meid wat een storm heb jij veroorzaakt met je overlijden. Heel het nieuws ging erover.. voor 1.55 euro dood. En ik kende je zo zo goed.. altijd hielp je me met tekenen, en meer..
Even een lief berichtje speciaal voor jou. Wat word je gemist hier, al wilde en kon je zelf niet meer. Iedereen heeft van alles geprobeerd je hier te houden en toch heeft dat niet mogen baten. Het zal lastig worden om dit te accepteren, maar het gegeven dat je nu geen dagelijkse strijd meer hebt in je hoofd en rust hebt, en je dierbaren boven weer ziet, geeft enigszins wat troost.
op dit moment, 3 mei 2018 is het al exact 42 weken geleden dat je ons in de steek gelaten hebt. Ik begrijp je keuze, mijn schat. Ik weet wat je allemaal meegemaakt hebt en ik heb die dingen op deze jonge leeftijd ook meegemaakt en ik maak ze nog steeds mee. Maar Chester, waarom heb je besloten om ons achter te laten? Chester, waarom? Ik herinner me nog steeds die dag: donderdag 20 juli 2017, ik wens dat ik die dag nooit had meegemaakt. Ik denk elke dag aan jou, ik wens dat je niet weggegaan was, ik wens dat ik je kon redden, Chester. Op die ene dag ben je weggegaan en je gaat nooit terugkomen, deze gedachte kwetst me. Heel hard. Ik mis je. Ik wil je stem horen. Ik wil je opnieuw zien leven. Ik wil je hier. Ik heb spijt. Spijt, dat ik niks gedaan heb. Nu luister ik naar je oude liedjes en plots snap ik nu waar alles om ging: over die ene bewuste dag. Maar ik heb een droom en ik ga er alles voor doen, ik riskeer mijn hele leven ervoor. En jij, Chester, bent diegene die me geïnspireerd heeft. Na een paar jaar, wil ik dit bericht met veel eer herlezen.
Chester. ik mis je kei veel. Heel veel. Heel heel veel. Rust nu zacht, je verdient het. En misschien zie ik je later nog wel eens terug. I miss you.
In mijn jeugd heb ik veel mee gemaakt wat je niet mee moet maken een moeder die aan de drank was een vader met losse handjes kon zelf niet goed leren dus met mijn 15 jaar kon ik gaan werken niet 40 uur maar een uurtje of 60 in de week alles wat ik verdiende moest thuis worden afgegeven om in het huis houden te worden besteed had nog twee broers en een zus die wel goed konden leren ben met mijn 19 weg gelopen om dat ik het toen niet meer aan kon en uit het leven wilde stappen met goede hulp op het juiste moment heb ik het niet gedaan op mijn 32 kwam ik mijn liefde voor het leven tegen had nog nooit zo iets mee gemaakt iemand die om mij gaf ik had alleen een probleem ik kon niet over mijn gevoelens praaten dit had ik nooit geleerd had door alle gebeurtenissen van vroeger een hele dikke muur om me heen gebouwd om me te beschermen emoties tonen kend ik niet die waren er vroeger al uit geslagen dus ik heb met mijn vrouw nooit een emotionele band op gebouwd als we ruzie hadden schoot ik in de verdediging bang voor het verleden een half jaar geleden ben ik professionele hulp gaan zoeken om alles toch een plekje te geven dit was al heel zwaar maar mijn vrouw had eigenlijk al besloten om weg te gaan bij mij dit kreeg ik met kerst te horen dan valt je hele wereld in elkaar alles is weg je veilige thuis daar waar je je eigen op je gemak voelde is niet meer ik kan het ook geen plekje geven weet het niet meer voor wie leef ik nog niet voor mezelf kan niets meer krijg niets meer uit me handen mensen zeggen je moet voor je zelf vechten maar ik ben er te moe voor zie zelf maar een oplossing wil uit het leven stappen zo dat ik deze pijn niet meer hoef te voelen en de rust vind waar ik zo naar verlang maar ben er ook wel bang voor denk er nog even over na maar er moet een wonder gebeuren wil ik het niet gaan doen voor de gene die dit leest sterkte
Lieve schat, ik heb aan je zijde gestaan in jouw reis naar het licht, ik weet als geen ander wat jij hebt meegemaakt en waarom je voor deze weg hebt gekozen, velen zullen jouw keuze niet begrijpen, maar ik begrijp het als geen ander. Ik hoop dat je nu je rust gevonden hebt, slaap zacht lieverd, je hebt het verdiend!
Ik heb veel meegemaakt in mijn leven, ik ben op de basisschool gepest. Op de middelbare school gingen er zogenaamde naaktfoto�s van mij rond en toen begon alle ellende. Ik begon met mezelf pijn te doen. In dat zelfde jaar is mijn oma overleden dus kwam er nog meer op me af om te verduren. Ik sliep slecht, at niks meer. En dacht alleen maar wan zelfmoord. Ik heb al een aantal pogingen gedaan. Het ging een hele tijd goed met me. Ik sliep weer goed, at weer normaal. Heb mijn examens gehaald en ging naar het MBO. Nu begint alle ellende opnieuw. Een jongen dreigt screenshots door te sturen van een gesprek tussen hem en mij op seksueel gebied. En zegt dat iedereen op school ze te zien krijgt. Om te voorkomen dat hij ze doorstuurd zeg ik dingen die hij wil horen. Hij vindt me leuk maar ik wil niks met hem te maken hebben. Door dingen te zeggen die hij wil horen stuurt hij ze niet door maar sloopt het mij emotioneel gezien heel erg. Elke dag gaan er gedachtes over zelfmoord door mijn hoofd en heb me ook al een aantal keer weer beschadigd. Nu gaat het echt gewoon ontzettend slecht en durf het aan niemand te vertellen.
Ik heb heel wat meegemaakt in mijn leven. Teveel voor ��n mens wordt er vaak tegen me gezegd. Ik heb altijd gedachten gehad aan zelfmoord, over er niet meer zijn. Ik heb nog steeds gedachten over zelfmoord, maar niet over "het niet meer zijn" maar om verdriet voor diegene die dachten en voelden dat dit hun enige optie was. Verdriet omdat ik ze niet (meer) kan helpen. Verdiet omdat ik ze niet (meer) kan zeggen dat er licht is aan het einde van de tunnel. Verdriet omdat ik ze niet (meer) heb kunnen laten weten dat het leven vol ellende kan zitten maar ook vol prettige verrassingen. Verdriet omdat ik ze niet (meer) kan overtuigen dat uit het leven stappen niet hoeft maar dat het ook anders kan.