Op een steil paadje naar beneden slaat het noodlot bijna toe. Onze twee Colombiaanse gidsen roepen naar mijn vrouw en ik, dat we snel naar voren moeten komen. We hebben geen flauw idee wat er aan de hand is, maar dan zien we het. Onze “mula” (muilezel) met al onze bepakkingen op zijn rug is met zijn poot in een diep en smal gat gevallen en zit vast tot op zijn buik. De schrik slaat ons om het hart, hoe kunnen we nu verder? En stel dat de mula iets gebroken heeft, we zijn zo ver van de bewoonde wereld dat er dan niets anders op zit dan hem in te laten slapen. De Colombianen laten echt geen helikopter komen om een muilezel te redden. Tranen wellen op. Onze trouwe lieve mula, die al zoveel kilometers met onze bagage heeft gelopen, vele hellingen op en af. Maar dan is er een positieve doorbreek: gids German weet de muilezel een flinke duw te geven waardoor hij op eigen kracht uit het diepe gat komt. Gelukkig! En niets gebroken. Hij loopt meteen weer verder. Wij ook, maar nog wel een tijdje met een knoop in onze buik.
Deze laatste dag lopen we met onze eigen bagage het laatste stuk van onze trektocht. Dat is even wennen. Het pad gaat verder door het nevelwoud en langs de Otun rivier die hier steeds groter en wilder wordt. We lopen nu samen met onze nieuwe vrienden en de geblesseerde studente op het paard van het andere koppel. Na twee uur lopen komen we bij een huisje aan waar de chiva bus op ons staat te wachten. Dat is een oude traditionele bus, zonder ramen en een houten bovenkant in de kleuren van de Colombiaanse vlag geschilderd. We rijden met de bus twee uur lang door het regenwoud en de valei, soms akelig dicht langs de rivierhelling. De dorpjes worden steeds groter naarmate we de bewoonde wereld en de grote stad Pereira naderen. Binnen in de bus hangen overal speakers waar salsa muziek uit komt en ons groepje nieuwe vrienden zingt en klapt mee. We beginnen nu te begrijpen waarom Colombianen in de Happy Planet Index als drie na gelukkigste inwoners ter wereld zijn geclassificeerd, ver boven de Nederlanders...