De Wever: “Dat is een tactische dwaasheid. Maar ik vind dat je wel een rare stap zet van de collaboratie naar het separatisme van vandaag. Het anti-Belgisch Vlaams-nationalisme valt niet samen met de Vlaamse Beweging. Die is veel ruimer. Ik noem mezelf Vlaamsgezind, ik verzet me tegen de redeloze verengelsing in het universitair onderwijs, maar ik ben geen separatist.”
Huyse: “Maar je ziet toch hoeveel signalen er zijn dat men niets leert? Waar ging het eerste buitenlands bezoek van Vlaams minister-president Jan Jambon naartoe? Naar Catalonië! Waar men op dezelfde manier altijd voor de vlucht vooruit heeft gekozen, met alle gevolgen van dien. De tweede buitenlandse reis van Jambon? Naar het Hongarije van Viktor Orbán... En veel erger nog zijn de signalen dat men binnen de N-VA aan het berekenen is of zij en Vlaams Belang in Vlaanderen de absolute meerderheid kunnen halen bij nieuwe verkiezingen, waarna ze eenzijdig de onafhankelijkheid kunnen uitroepen.”
Bruno, met die mogelijkheid lijkt u rekening te houden. In een interview vorig jaar bleef u in België geloven, ‘tenzij er een kladderadatsch komt’.
De Wever: “Ik heb daar geen geprivilegieerde informatie over, ik constateer gewoon dat in heel Europa tal van traditionele partijen verbonden raken met extreemrechtse partijen, en dan zou het vreemd zijn te denken dat een samenwerking tussen de N-VA en Vlaams Belang onmogelijk is.”
De Wever: “Ik zeg niet dat die overeind zal blijven, maar ik stel ook vast dat de samenwerking tussen Vlaams Belang en de N-VA er vandaag nog niet is, terwijl er momenten waren dat het had gekund. Het zou weleens kunnen dat mijn broer eerst moet weggaan vooraleer zoiets mogelijk is. Misschien kijkt hij meer achterom en is hij gevoeliger voor de geschiedenis dan wij denken.
“Het zou nooit míjn keuze zijn om het onafhankelijke Vlaanderen te realiseren met Vlaams Belang, een partij die voortkomt uit het Vlaams Blok, dat is veroordeeld voor racisme en waarvan je goed weet dat het DNA niet veranderd is.”