Microfoons - Sven Lens - muziekopname en audio nabewerking
Donderdag werk ik mee aan een demo van de nieuwe SE Electronics RNR1 microfoon in de Bulletsoundstudios in Nederhorst den Berg. (kom kijken: Donderdag om 11 uur daar) De RNR1 is ontworpen door Rupert Neve in samenwerkin met en gebouwd de mensen van SE.
Ik zat es na te denken over microfoons, en over stemmen op nemen met te gekke microfoons. Eigenlijk speelt de microfoon een minder grote rol in het geheel als vele denken, althans, dat is mijn mening. Ik deel een zangstem op in 3 delen:
A: Het timbre van een stem. Ik kan misschien redelijk zingen, redelijk zuiver, redelijk muzikaal, maar ik heb geen mooi klinkende stem. Een mooie stem is niet een verdienste, die heb je of die heb je niet. Gewoon mazzel als je die hebt, een microfoon kan daar niets aan verbeteren of verpesten.
B: De beheersing van de stem: Kan iemand zingen, kan iemand makkelijk een sprong van de ene toon naar de andere pakken, kan iemand zuiver zingen, kan iemand muzikaal met zijn stem omgaan? Heel belangrijk in combinatie met punt A, maar ook hier speelt een microfoon nauwelijks een rol. De meeste goede zangers scoren op punt A en B goed.
C: Het frequentiespectrum van een stem: Ook voor iedereen verschillend. De één heeft meer mid in zijn stem, de ander heeft meer laag in zijn stem etc. Ik denk dat het te trainen is, maar misschien forceer je het dan, want je hebt het of je hebt het niet. Een openbaring voor mij was de stem van Stephen Simmonds, die het hele spectrum heeft, en vooral veel hoge frequenties zijn keel uit zingt…dat is heerlijk in je mix, en vooral het punt waar de "topmicrofoons" zich onderscheiden de "goede". Op zo'n moment hoor je echt de kwaliteiten in een stem via de microfoon, dus als het al te gek klonk, kan het nog beter worden met een supermicrofoon. Op dezelfde dag dat ik Stephen Simmonds opnam kreeg ik ook een hele goede nederlandse zangeres achter dezelfde microfoon….en ik dacht serieus dat de microfoon kapot was, alles klonk een stuk doffer. Maar toen Stephen Simmonds er weer achter ging staan was die fantastische sound er weer. De zangeres had simpelweg niet zoveel hoge frequenties in haar stem, ondanks dat ze wel een hele mooie stem has, en heel goed kon zingen. Beetje hoog erbij eq-en, en ook prachtig.
De microfoon in kwestie was trouwens een Neumann M149.
Daarbij komt ook nog de toepassing wat alles zo subjectief maakt als het maar zijn kan: Op het ene instrument klinkt je microfoon ge-wel-dig, op het andere instrument klinkt het alsof je de grootste miskoop ooit hebt gedaan…
Moraal van het verhaal is wederom dat alles valt of staat met de bron zelf. Zet een te gekke microfoon voor een middelmatige muzikant en het klinkt matig. Zet een middelmatige microfoon voor een topmuzikant en het klinkt goed. Gelukkig verkeer ik in de omstandigheid dat het bij mij vaak erg goed klinkt….weet je ook direct hoe dat komt 🙂