Het Klein Robertskruid (Geranium purpureum) is een eenjarige plantuit de ooievaarsbekfamilie (Geraniaceae). De soort staat op de Nederlandse Rode Lijst planten als zeldzaam en stabiel of toegenomen. Klein robertskruid houdt van lichte schaduw op droge, matig voedselrijke zandgrond. De plant komt voor in het Middellandse Zeegebied en in Midden- en West-Europa. Naar het oosten toe is de soort aanwezig tot in Iran.
De behaarde plant wordt tot 10 - 40 cm hoog met sterk vertakte, liggende of rechtopstaande stengels. De bladeren zijn 3 - 5 tallig met dubbelveerspletige blaadjes. De wortelstandige bladeren zitten dicht bijeen in een bladrozet en hebben een korte bladsteel. Ze blijven lang aanwezig.
De plant bloeit van mei tot in september met donkerroze, vijftallige, 7 - 14 mm grote bloemen, die paarsgewijs bij elkaar staan. De 5 - 9 mm lange kroonbladen zijn lang-elliptisch. De overgang van de plaat in de nagel is zeer geleidelijk. De kelkbladen hebben een tot 1 mm lange naald en korte klierharen. De honingklieren zijn ringvormig met elkaar vergroeid. De bloem heeft tien meeldraden. De 0,2 - 0,4 mm lange helmknoppen zijn geel evenals het stuifmeel.
De vrucht is een splitvrucht en bevat vijf eenzadige deelvruchtjes. De stijlen blijven aan de zaden zitten en geven zo een snavelachtig uitzicht aan de vrucht. De deelvruchtjes hebben bij de voet van de snavel meestal vier dwarsribben. Bij uitdroging van de rijpe vrucht breekt de snavel open en worden de zaden in vijf richtingen weggeschoten. Het aantal chromosomen is 2n=32.
Klein robertskruid lijkt veel op robertskruid. Vele botanici beschouwen de soort als een ondersoort van robertskruid. Klein robertskruid heeft gele helmknoppen en robertskruid roodbruine. Ook zijn de bloemen van klein robertskruid kleiner dan die van robertskruid en hebben ze niet vertakte aders. De kelk van klein robertskruid is rond, die van robertskruid kruikvormig. Bij klein robertskruid ontbreken de lange klierloze haren.
Grijsblauwe, zachte plekken in de bolrokken die meestal bij de wortelwal beginnen en soms omgeven zijn door een bruine zone. Op de bol groeit een witte schimmelmassa, waarin veel gronddeeltjes vastkleven.
Binnen enkele dagen wordt het weefsel van de gehele bol nat, zacht en grauw en soms iets roze en verspreidt een onaangename geur. De schimmelmassa kan zich verdichten tot een taaie geelachtige mat. De bolschijf, de spruit en de wortels blijven er aanvankelijk normaal uitzien, maar worden tenslotte ook rot.
De ziekte kan in de grond aanwezig zijn, maar ook met de bol meekomen. De aantasting vindt meestal kort na het planten plaats. Afhankelijk van de mate van aantasting groeit de bol niet of nauwelijks uit. Bij geringe aantasting kan de bol wel min of meer normaal uitgroeien.