Greedy - NRC
Dankzij zijn rol als sympathieke geldwolf in de tv-serie Family Ties (1982-89) speelde Michael J. Fox in de één na de andere komedie over hebzucht, zoals The Secret of My Succe$s (1987), For Love or Money (1993) en Greedy (1994). De wijze les die je uit al deze films kunt leren: liefde is belangrijker dan geld. Fox heeft dan ook wat weg van een missionaris die de wereld wordt overgezonden om zijn materialistisch ingestelde toehoorders op te voeden. Die stichtelijke boodschap is natuurlijk goed bedoeld, maar zet weinig zoden aan de dijk. Film is nou ook weer niet zo'n machtig medium dat het de hebzuchtige aard van de mens werkelijk kan veranderen.
In Greedy – vanavond op tv – doet Fox weer een vermetele poging. De titel verwijst naar de klassieker Greed (Erich von Stroheim, 1924) en ook de naam van de hoofdpersoon McTeague, tevens protagonist in Greed, doet vermoeden dat we hier met een ode van doen hebben. De enige overeenkomst is echter dat beide films gaan over de zucht naar rijkdom, wat bij Greedy aanzienlijk luchtiger is uitgewerkt.
Greedy is om begrijpelijke redenen nooit in Nederland uitgebracht. De film is een aaneenschakeling van kolderieke taferelen rondom de miljoenenerfenis van de oude verzuurde schroothandelaar Joe (Kirk `Spartacus' Douglas). Michael J. Fox speelt zijn neef, een alleraardigste jongen die mislukt is als professioneel bowler en tegen zijn zin verzeild raakt in de meedogenloze strijd om de nalatenschap.
In het begin is de film nog wel grappig: de familie verzint de meest doorzichtige trucs om de gunsten van de rijke stinkerd te winnen. De één heeft zijn beide zoons Joe genoemd, een ander zijn dochter zelfs Joeëtte, en een derde heeft een privé-detective ingeschakeld om zijn familieleden door het slijk te halen.
Hierna gaat de film verdacht veel lijken op een klucht – denk daarbij aan Michael J. Fox die poedelnaakt zijn voordeur opendoet. Maar regisseur Jonathan Lynn, die eerder de zeer vermakelijke komedie My Cousin Vinny maakte, beheerst de kluchtregie niet al te best. Wat je ook van het genre mag vinden, het vereist toch nogal wat komische timing en vakmanschap om de lachers op je hand te krijgen. Lynn is er dan ook in geslaagd om van Greedy een weinig opbeurende komedie te maken.