Royal Thunder - WICK | Metalfan.nl Review
De uit Atlanta (Georgia) afkomstige heavyrockgroep Royal Thunder is in het verleden vaak gemakshalve vergeleken met Mastodon, Black Tusk, Kylesa en Baroness. Dit zijn stuk voor stuk bands uit Georgia die in het sludgemetalgebied opereren. Eigenlijk heeft de muziek van Royal Thunder alleen wat raakvlakken met Baroness, maar verder weinig met de andere bands. Met het ijzersterke tweede album Crooked Doors distantieert de band zich twee jaar geleden verder van deze sludgemetalscene. Deze plaat kenmerkte zich door krachtige songs voorzien van emotioneel beladen teksten en muziek die te omschrijven is als stevige, eigenzinnige alternatieve rock. Derde langspeler WICK bouwt dat geluid nog meer uit, wat een prachtig en bijna perfect album tot gevolg heeft.
WICK heeft een speelduur van een klein uur en blijft gedurende die tijd continu boeien. De twaalf songs zijn het eigenlijk alle waard om apart aan te halen. In de ritmische en hypnotiserende opener Burning Tree is direct te horen dat Josh Weaver allesbehalve een dertien-in-een-dozijn-gitarist is. Op de gehele plaat zijn Weavers gitaarstukken erg speels en meer gericht op ritmiek dan op riffs. Op het eerste gehoor speelt hij wat meer in dienst van de songs, maar naarmate je het album vaker beluistert, is te horen dat het juist zijn bescheiden, maar inventieve gitaarstukken zijn, die het liedje kleur geven. Bovendien voorziet Weaver elke track wel van een fraaie, melodievolle gitaarsolo. Zijn experimentele spel doet soms denken aan Trey Spruance (Secret Chiefs 3) en Dave Navarro (Jane's Addiction), maar dan voorzien van een licht country-tintje. Vooral in Anchor en Push is deze country-invloed hoorbaar in zijn gitaargeluid.
Dat de band April Showers als eerste single heeft uitgebracht, is een slimme zet. Het is namelijk een typisch Royal Thunder-nummer, waarin er een mooie balans gevonden wordt tussen melodie en power. Waar zangeres Mlny Parsonsz op het vorige album al veel progressie heeft geboekt ten opzichte van Royal Thunders debuut, zijn haar vocalen op WICK regelmatig onnavolgbaar sterk. Parsonz zingt van nature met veel kracht en volume, maar blijkt op dit nieuwe album ook weer prima clean en loepzuiver te kunnen zingen. In Tied zijn het vooral de vele wendingen in de zanglijnen die imponeren. In Plans wordt ze enkel ondersteund door minimale instrumentatie en zorgt ze met naar Janis Joplin-neigende uithalen voor een absoluut kippenvelmoment.
In The Sinking Chair gooit Royal Thunder alle remmen los en laat de band zich van zijn hardste kant horen. In dit nummer lijkt het viertal alle frustratie van zich af te spelen. Vooral Parsonsz' agressieve vocalen lijken uit haar tenen te komen. Met de titeltrack, Push en We Never Fell Asleep levert de groep meer een collectieve prestatie. De band toont hier durf en de wil om te experimenteren. Zo hangt er een mooie mysterieuze, psychedelische sfeer in de titeltrack. Het dubbeltracken van de vocalen en het delay-effect pakken hier goed uit. Ook Push is een compositie waar veel gedachte achter zit. De intro en outro, bestaande uit cello- en pianospel en cleane zang, vormt hier een mooi fundament. De harde percussie, vocalen en het proggy gitaargeluid in het eerste gedeelte van albumafsluiter We Never Fell Asleep vormen een sfeervol contrast met het a capella-koortje (bestaande uit Mlny, tweede gitarist Will Fiore en enkele bandleden van uiteenlopende bands uit de Atlanta-regio) in het tweede gedeelte.
De manier waarop Royal Thunder deze plaat laat eindigen, is veelzeggend. Een gewaagde zet, waarvoor je als band wel goed in je vel moet zitten. Royal Thunder voelt zich comfortabel genoeg om risico's te nemen en hun eigen gevoel te volgen. Met deze durf en experimentele insteek gaat de groep wellicht nog eens de plank misslaan, maar dat zij hen vergeven. Deze instelling heeft er nu wel toe geleid dat bijna alles op WICK in goud verandert. Royal Thunder bestaat uit een viertal uitstekende muzikanten die met WICK een album geproduceerd hebben waar ze trots op mogen zijn.