Tegen de tijd dat Paulus de leeftijd van honderd en dertien jaar bereikte, leefde de negentigjarige Antonius op een andere plek in de woestijn. Antonius zei altijd dat het toen gebeurde dat hij zich afvroeg of er in de woestijn geen monnik zou zijn die volmaakter was dan hij, en dat hem ‘s nachts in zijn slaap geopenbaard werd, dat er een ander was die veel beter was dan hij, dieper de bergen in, en dat hij zich moest haasten hem te gaan bezoeken.
Bij het aanbreken van de dag ging de eerbiedwaardige grijsaard op weg naar hij wist niet waarheen, zijn zwakke oude ledematen met behulp van een staf ondersteunend. Tegen het midden van de dag met de hete zon boven zijn hoofd, brandde hij van de hitte, maar toch overwoog hij geen moment om met de eenmaal begonnen reis op te houden. ‘Ik geloof in mijn God,’ zei hij, ‘die mij Zijn dienaar zal tonen, zoals Hij beloofd heeft.’
Hij had dat nog niet gezegd of hij zag een wezen half mens, half paard, dat naar de mening van de dichters centaur wordt genoemd. Zodra hij die zag, maakte hij op zijn voorhoofd het kruisteken. ‘Hé, jij daar,’ riep hij, ‘waar in deze streek woont de dienaar van God ongeveer?’
Het wezen maakte vreemde, gekke geluiden, waarbij het woorden verhaspelden die niets betekenden, met een gezicht geheel overdekt met borstelige haren, maar onderdanig probeerde het toch zichzelf begrijpbaar te maken. Het wees toen met de rechterhand in de gewenste richting, racete over het wijde land met de snelheid van een vogel en verdween uit het zicht.
Ik weet niet echt, of dit nu een verschijning was door de duivel gezonden om hem bang te maken, of eenvoudigweg een dier dat door de woestijn, die een broedplaats is van allerlei monsterlijke beesten, was verwekt.
Sprakeloos liep Antonius verder en dacht na over wat hij had gezien. Na korte tijd zag hij in een rotsachtige uitholling een heel kleine dwerg met een gekromde snuit en gehoornd voorhoofd, wiens onderste ledematen eindigden in de hoeven van een geit. Hoewel hij bevreesd was voor deze verschijning, greep Antonius, als de goede strijder die hij was, het schild van het geloof en het harnas van de hoop. (Ef. 6,14-17)