Een werkgever verzoekt ontbinding van de arbeidsovereenkomst van een 39-jarige werknemer, negen jaar in dienst, salaris NLG 2.975,-- bruto per maand. De werknemer is sinds twee jaar arbeidsongeschikt en heeft tegen een afwijzing van zijn verzoek om een WAO-uitkering beroep ingesteld. Een eerder gedaan verzoek om ontbinding van de arbeidsovereenkomst is afgewezen. De werknemer stelt dat de werkgever niet-ontvankelijk is omdat er geen actueel reïntegratieplan is overgelegd en subsidiair omdat er nog geen twee jaar ziekte zijn verstreken. Voor het geval de kantonrechter de arbeidsovereenkomst ontbindt, vraagt de werknemer een vergoeding van NLG 28.917,-- bruto. De kantonrechter is van oordeel dat het overgelegde reïntegratieplan geen reïntegratieplan is in de zin van art. 71a WAO, omdat het ten tijde van het indienen van het verzoekschrift reeds zestien maanden oud was. Toch zal de kantonrechter de werkgever niet niet-ontvankelijk verklaren, omdat de werknemer, ondanks dat op het reïntegratieplan vermeld staat dat hij voor 50% zijn werkzaamheden kan hervatten, zich op het standpunt heeft gesteld dat hij volledig arbeidsongeschikt is, ook voor werk bij een andere werkgever. Het thans laten opmaken van een nieuw reïntegratieplan is een loze formaliteit, nu de periode van arbeidsongeschiktheid bijna twee jaar heeft geduurd en niet aannemelijk is dat herstel binnen die termijn zal plaatsvinden. Ook het beroep op het opzegverbod van art. 7:670 lid 3 BW en de reflexwerking van dit verbod moeten eveneens ter zijde worden gesteld. De tweejaarsperiode is thans verstreken en de werknemer zegt niet in staat te zijn zijn werkzaamheden te hervatten. De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst en wel zonder vergoeding omdat de werkgever gedurende meer dan twee jaar het salaris heeft doorbetaald.
M en V zijn in 1994 gehuwd op huwelijkse voorwaarden met een periodiek verrekenbeding. Na echtscheiding twisten zij over de vraag of de winsten van de bv, waarvan
M sinds 1993 directeur en enig aandeelhouder is, onder het verrekenbeding vallen. De rechtbank beantwoordde die vraag bevestigend (LJN BU2907), stellende dat
M en V impliciet een verrekenbeding zijn overeengekomen dat ook ondernemingswinsten omvat als bedoeld in artikel 1:141 lid 4 BW.
M heeft tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld. Volgens M hebben partijen vóór het huwelijk afgesproken dat V geen aanspraak op het vermogen van de bv zou laten gelden. Volgens M kan die bedoeling worden afgeleid uit de tekst van de huwelijkse voorwaarden, waarin – bij de omschrijving van het inkomensbegrip – expliciet aansluiting is gezocht bij de toen geldende Wet IB 1964 en het daarin genoemde begrip 'belastbaar inkomen', waarbij de 'zuivere inkomsten uit vermogen' en de 'inkomsten die zijn belast naar een bijzonder tarief' uitdrukkelijk van het inkomensbegrip zijn uitgesloten.
Het hof stelt vast dat volgens de huwelijkse voorwaarden het inkomen als bedoeld in de Wet IB 1964 moet worden verrekend, met uitzondering van de inkomsten die worden belast naar een bijzonder tarief en de inkomsten uit vermogen. Volgens de destijds geldende bepalingen vallen zowel de dividenduitkeringen door de bv als de aanmerkelijk belangwinst (behaald bij vervreemding van de aandelen in de bv) niet onder het periodiek verrekenbeding. Het hof is van oordeel dat de bewoordingen van de huwelijkse voorwaarden niet wijzen in de richting dat de winsten van een bv tussen M en V moeten worden verrekend. Verder komt het hof tot de conclusie dat de stellingen…