Stan Gielens
Stan Gielens (9 jaar) heeft een broertje Jop (8 jaar) met pdd-nos en adhd.
"Ik wil niet dat er iets ergs met Jop gebeurt"
"Jop wordt heel snel boos om kleine dingen. Dan gaat hij schelden en schreeuwen. Als ik iets terugdoe of er iets van zeg, zegt mama tegen mij 'doe dat nou niet'. Dat snap ik soms niet, hij begon toch? Later legt ze dan wel uit dat Jop zo doet door zijn adhd en pdd-nos, daarna begrijp ik het beter.
We spelen niet zo vaak samen. Dat vind ik wel jammer. Laatst wilde ik monopoly spelen met hem, maar als het dan niet gaat zoals hij het wil, krijgt hij een woedeaanval. Dat komt omdat hij het spel gewoon niet begrijpt. We hebben ook weleens plezier samen. Als we voetballen of samen fietsen, dat vinden we allebei leuk.
Ik moet altijd goed op mijn broer letten. Als we naar school fietsen, zegt mijn moeder 'pas goed op Jop', hij doet soms onverwachtse dingen en denkt dan niet na over wat er kan gebeuren. Krijg ik ineens een 'wielie' voor mijn neus. Ik vind het soms wel irritant dat ik op hem moet passen, maar ik doe het wel, want ik wil niet dat er iets ergs met hem gebeurt.
Soms ben ik wel verdrietig over hoe Jop doet. Dan ga ik op mijn kamer zitten en zet ik de muziek heel hard. Ik praat niet zo vaak over hoe ik me voel. Heel soms met mama. Binnenkort ga ik naar de BRUS-groep (groep voor broer en zussen van kinderen met aandoeningen, zoals adhd en autisme. red.), daar kan ik er met andere kinderen over praten. Dat lijkt me wel fijn."