Sedaris, David – Ik mooi praten - E Boek en Blog
Home > Boeken > Sedaris, David – Ik mooi praten
Door Evert Sinterniklaas op 3 april 2014
Ik mooi praten is opgedragen aan Lou, de vader van David Sedaris, die zo vaak op zowel hilarische als ontroerende wijze wordt opgevoerd in vele verhalen van zijn zoon. Voor David is 'het grootste wetenschappelijke raadsel' over zijn vader, een hotshot bij IBM, 'hoe het mogelijk is dat een man zes kinderen krijgt van wie er geen een zijn belangstellingen deelt.' Dat zijn moeder een protestantse is, en zijn vader orthodox-Grieks, en dus al niet eens op dezelfde dag Pasen kunnen vieren, is een van de andere running gags in het oeuvre van Sedaris. Het verklaart de vele conflicten in dit hopeloos neurotische – maar zeer herkenbare – gezin.
In Ik mooi praten beschrijft David Sedaris zijn levensverhaal tot nu toe in twee gedeelten. In deel 1 bewandelt hij opnieuw zijn levenspad, waarin hij op enigszins humoristische wijze de tekortkomingen van zijn min of meer disfunctionele familie en hemzelf beschrijft. Hij gaat hierbij ook de negatieve kanten niet uit de weg, zoals zijn gebrek aan interesse voor onderwerpen die nog niet eens zijdelings met educatie te maken hebben en zijn overmatige drugsgebruik. Elk hoofdstuk leent zich voor een aparte situatie, waardoor het boek leest als een verhalenbundel. Als je de uitspraken op zowel de voor- als de achterkant moet geloven, is dit werk humor op zijn best. Het zal echter bij de gemiddelde lezer slechts een zeldzame glimlach op het gezicht toveren. De auteur doet teveel zijn best om grappig over te komen, waardoor de conversaties en gebeurtenissen eerder pijnlijk dan humoristisch blijken. Ook de overdreven en soms gewoonweg platte seksueel getinte vergelijkingen missen zijn doel.
Deel 2, zeer doeltreffend Deux genoemd, behelst de avonturen van de auteur en zijn partner in Frankrijk. Een land dat zich bij uitstek leent voor stereotype en humoristische personages en lotgevallen. Dat zou ook hier het geval kunnen zijn, ware het niet dat de auteur teveel focust op zijn tocht om maar enigszins geaccepteerd te worden en potentiële komische situaties met de Fransen vermijd, door teveel over zijn eigen gestuntel te spreken. De laatste hoofdstukken lijken eerder wat losse, op zichzelf staande korte verhalen te zijn, dan dat het deel uitmaakt van deze roman. Dat juist daar wat komische situaties uit voortkomen, leidt alleen maar tot verwarring. Een conclusie die het laatste hoofdstuk niet weet te verbloemen. Deze eindigt namelijk net zo plotseling als dat het boek begon.