Duits bondspresident over lonen : Duitsland
« Met een gedicht tegen geweld de nacht in | Homepage | Taalhulp: keuze van het juiste voorzetsel »
Duits bondspresident over lonen
Bondspresident faalt alweer
Bondspresident Horst Köhler roept op voor meer rechtvaardigheid in de vergoeding voor werknemers, maar slaat mogelijk de bal totaal mis.
Gisteren stelde de bondspresident Horst Köhler zich werkelijk op zoals men van een president mag verwachten: opkomen voor allen in de samenleving. Dat is een houding die we bij deze bondspresident zelden tegenkomen in vergelijking met zijn voorganger Johannes Rau, die uiterst bewogen was op alle vlakken van de samenleving. Het doet dan ook goed om te horen, dat Horst Köhler het gisteren opnam voor de werknemers in een bedrijf. of... gedroeg hij zich als een wolf in schapenvel?
Aanleiding tot zijn toespraak gisteren was de hoogte van de vergoedingen voor managers in Duitsland. Hun vergoedingen stijgen in vergelijking met het inkomen van een werknemer de spuigaten uit. Vele topmanagers hebben een inkomen van x-maal een miljoen Euro per jaar, daar waar de meeste werknemers moeten rondkomen met 1500 tot 2000 Euro per maand, om dan nog te zwijgen van de niet-geschoolden die met dumpingslonen door het leven moeten.
De bondspresident eist van bedrijven een deelname door de werknemers aan de winst van het bedrijf in plaats van excessieve hoge vergoedingen voor voorzitters en managers. Op zich klinkt die eis lovenswaardig, maar... een manager heeft ook geen deelname in de winst. Ook hij heeft een vaste vergoeding. De voorzitter van een grote onderneming heeft niet zelden een inkomen van meerdere miljoenen per jaar, het is echter een vaste vergoeding die los staat van de winstname van het bedrijf. Wanneer werknemers deelnemen in de winst, dan nemen ze ook deel in het verlies. Waarom pleit de bondspresident niet voor hogere lonen? In het land zijn zeer lage lonen en dumpingslonen schering en inslag. Bovendien is de levensduurte sterk toegenomen in het land, de lonen echter niet. Slechts in enkele sectoren bekwamen werknemers na harde strijd 3 tot 4 % loonsverhoging, wat op zich nog niet de levensduurte van dit jaar dekt. En meestal zijn dergelijke loonsverhogingen gekoppeld aan de eist om twee of meer onbetaalde overuren te doen. Nu goed, managers kloppen x overuren om hun bedrijf te dirigeren doorheen de juiste strategie, maar zij worden er rijkelijk voor vergoed met hun hoog inkomen en heel vaak extra vergoedingen.
Bondspresident over lonen	een artikel in die Welt
Nog bedenkelijker wordt de eis van de bondspresident als we de vergoedingen in de politieke wereld bekijken. Een bondspresident heeft geen dumpingsloon, een kanselier ook niet. Zij hebben het rijkelijk. De politici in de Bundestag (parlement) moeten evenmin klagen. Tegen de tendens in het bedrijfsleven hebben zij een verhoging van hun vergoeding voor twee weken zo maar even verhoogd met 9 %, terwijl ze tekeer gaan als duivels tegen bijvoorbeeld de treinconducteurs die na maanden strijd hooguit een voorlopig voorstel hebben gekregen van een 4 tot 5 % loonsverhoging. Die laatsten kunnen tot 8 % (en onder bepaalde uitzonderlijke voorwaarden tot 11 %) verhoging krijgen als ze onbetaalde overuren doen.
Jammer aldus, dat de bondspresident alweer eens de bal misslaat. Waar is de tijd van een echt bewogen president die met charisma door het land trekt en alle lagen van de samenleving behartig... denkend aan Johannes Rau?
09:32 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lonen, wedde | Facebook |