'Arabieren zijn Arabieren, Fransen zijn Fransen.' - Historisch Nieuwsblad
Vijftig jaar geleden, op 17 oktober 1961, greep de Franse politie op uiterst gewelddadige wijze in bij een demonstratie van Frans-Algerijnse arbeiders in de straten van Parijs. Er zouden zo'n 200 doden zijn gevallen. Hoe valt het buitensporige geweld van de Franse staat te verklaren?
Het leek er lang op dat het de Fransen zou lukken haar te vergeten. Maar de gebeurtenis die tegenwoordig in Frankrijk als 'de Slag van Parijs' bekendstaat, en daarbuiten als 'de slachting van Parijs', borrelde vanaf de jaren tachtig toch langzaam maar zeker naar de oppervlakte van het Franse collectieve geheugen. Zo werden de lezers van de linkse krant Libération in 1981 – dus twintig jaar na de bewuste gebeurtenissen – met het volgende verhaal geconfronteerd, opgetekend uit de mond van een zekere 'Kader'.
Volgens Kader, een Noord-Afrikaanse 'arbeidsmigrant', was het allemaal begonnen met het nachtelijk uitgaansverbod dat Préfet de Police Maurice Papon – de hoogste veiligheidsfunctionaris in de regio Parijs – op 5 oktober 1961 had uitgevaardigd voor de ongeveer 90.000 Algerijnse arbeiders in de Franse hoofdstad. Van half negen 's avonds tot half zes 's ochtends was het hun verboden zich zonder toestemming van de autoriteiten op straat te begeven.