DUINHUISJE - De Verwanten
En daar bevond ik mij eensklaps in een huisje in het duingebied. Mijn schoonzus had geconstateerd dat mijn energie op was en had dit huisje geregeld.
Daar zat ik nu op een zwart kunstleren en onooglijk bankje met tegenover mij het zwarte beeldscherm dat de hele muur in beslag nam. De hele inrichting stond richting het scherm. De vloer grijs betegeld, alles voor praktische gebruik voorzien, maar in schoonheid abominabel.
Het eerste wat ik dan ook deed was: boeken neerleggen, een kleurig kleed met dito schapenvacht moest het sombere zwart uitwissen, op de vierkante tafel plaatse ik een icoon met een kaars en de stoelen verplaatst zodat ik naar buiten kon kijken op weliswaar een stenen muurtje van een ander duinhuisje, bekleed met wat schraal opklimmend groen.
De stroom waar ik de afgelopen tijd in verkeerde , had waarschijnlijk de emmer doen overlopen. Uiteindelijk was ik opgelost in de dagelijkse gewoonten van constante prikkels en druk uit mijn omgeving.
Het leven nu terug te dringen tot de geringste voorwaarden is toch ook een proces van afkicken. Deze zijn hardnekkig!
Zo zat ik dan ook wat verwezen voor mij uit te staren in een loze leegte. Mijn gedachten stroomden onrustig door mijn hoofd. Als een kat in het nauw trachtte ik mijzelf te bevrijden door iets te zoeken, een bezigheid. Al snel constateerde ik een totaal gebrek aan iets te doen.
De dagen erna begon ik mij zelf af te stropen, van al het overbodige wat aan mij was gaan kleven. Het waren geen dagen van doen. Het waren dagen van overdenkingen. Van wat rondwandelen en fietsen ergens een kop koffie nuttigen en wat voor mij uit mijmeren.
Ik verlichte donkere ruimtes en bracht ze in het daglicht. De kale werkelijkheid onopgesmukt en ontdaan , kwamen voor mijn geestesoog.
Ik ben nu weer thuis. Buiten waait een harde wind terwijl ik deze column schrijf. Nu ik terugkijk op mijn intermezzo, is het of er een engelenvinger de lichtknoppen aan deed.