Vlieg je via Sydney naar Frans-Polynesië? We hebben leuke eettips in Sydney voor je en breng zeker een bezoek aan de Sydney Opera House.
Vervolgens neem ik plaats op een bankje naast een paar anderen. Ik herken ze: het zijn een paar haka dansers van Fatu Hiva. Ik kijk naar mijn eten en neem een hap van de broodvrucht. Een plakkerige meelbal stuitert in mijn mond. De banaan smaakt weeïg. Ik verschuif de krab en de schaaldieren. De man naast is dol op deze lekkernij.
Ik kijk hem een beetje bedremmeld aan. “Hoe eet ik dit?” vraag ik hem. Hij draait het schaaldier om. Met zijn duim schraapt hij het dier los waarbij aan de bovenkant een groen gelei te voorschijn komt. Ik gruwel. “En nu?” Hij stopt het geheel in zijn mond. Voorzichtig peuter ik wat los en neem een hapje. Het smaakt niet eens zo verkeerd. “Open je mond,” zegt de man naast me. Braaf doe ik wat hij me vraagt.
Voor ik het weet is mijn mond gevuld. De man schatert het uit en anderen die het schouwspel volgen ook. Ik kauw en ik moet zeggen dat het best te eten is. Met je ogen dicht. Ik neem er nog 1 en laat het daar bij. Nu de krab. Dat is een kwestie van een hap nemen, uitzuigen en de schaal uitspugen, legt de man uit. Een zoutige smaak vult mijn mond. De pootjes kun je open breken en lostrekken. Wat er uit komt eet je op. Niet echt verkeerd. Uit voorzorg heb ik het stukje varkensvlees bewaard voor het laatst en dat smaakt verrukkelijk.
Drie dagen ben ik ondergedompeld door de Polynesische cultuur. Dansen, muziek en vooral billen. Mannenbillen. De derde dag is het beste van al. Ten eerste omdat John nu ook mee is. En het is in een bergplaatsje op een heilige plaats, Me’ae Mauia. De route er naar toe is al een verademing na alle woestijnachtige uitzichten is het nu vruchtbaar groen. Deze Me’ae is net gerestaureerd. Elk stenen plateau heeft weer een eigen tiki met eigen betekenis gekregen. Dit is dan ook de eerste keer dat het in gebruik genomen wordt.
De groep uit Ua Pou verwelkomt alle dansgroepen, waarna zij allemaal hun haka dans ten uitvoer brengen. Alles klopt. De natuur. De bijzondere plek. Prachtige mensen. Ook het weer. Ik begrijp nu ook de inheemse naam van de Markiezen; Fenua Enana: land van de mannen. Het is absoluut het hoogtepunt van de week. Mijn camera maakt daarbij overuren. Ik switch van foto’s naar filmen en weer terug en probeer ondertussen ook te genieten zonder een apparaat tussen mij en de dansers. Het is overweldigend. Ik hoop dat ik met de foto’s en het filmpje jullie kan laten zien wat wij gezien hebben omdat ik niet de puurste, de authentieke, mooiste, de juiste, woorden vind om het beschrijven.
Ada van der Vis volgt sinds 2016 haar dromen en reist met de Rhapsody, een zeilboot, en haar vriend John naar de mooiste en meest unieke (afgelegen) plekken op aarde. Ze laat zich raken door de echtheid en goedheid van de mensen. Ze is één met haar omgeving is durft te kijken met bijna kinderlijke verwondering naar hetgeen haar nieuwe dag brengt.

Als Loods ben je aangewezen op jezelf en je mede-loodsen. Loodsen doen vaak mee met landelijke activiteiten die georganiseerd worden door andere scoutinggroepen. Zoals feestjes, roeiwedstrijden, zeilwedstrijden en tochten door de Ardennen. Zo leer je steeds meer mensen kennen door heel Nederland.