Het uitgangspunt is dat als er krediet wordt aangeboden aan consumenten een vergunning nodig is. Een uitzondering op het toepassingsbereik van de Wft, en daarmee van deze vergunningplicht, is dat het krediet binnen drie maanden moet worden afgelost waarbij geen of slechts onbetekenende kosten in rekening worden gebracht (artikel 1:20 Wft).
De vraag die aan de orde is, is of er in dit geval inderdaad een vergunning nodig was of dat het krediet buiten het toepassingsbereik van de Wft werd aangeboden. Deze vraag is al in diverse uitspraken aan de orde geweest. In dit verband wordt bijvoorbeeld verwezen naar Voorzieningenrechter rechtbank Rotterdam 26 april 2012, JOR 2012, 287.
De onderneming heeft kortlopende kredieten (voor 7 dagen) aangeboden voor maximaal €750, waarbij €0.40 aan servicekosten werd gerekend. Als niet tijdig werd betaald werd het dossier overgedragen aan een andere partij (eerst een dochtermaatschappij, later niet meer) waarbij de consument vorderingskosten en indien van toepassing aanmaningskosten moest betalen. Later werden kortlopende kredieten aangeboden (voor 3 weken) waarbij de consument een garantstelling moest verstrekken. De garantstelling kon van een willekeurige derde zijn of van een hiertoe aangewezen vennootschap, waarbij een bedrag werd betaald voor die garantstelling.