Ik geef aan dat ik best na mijn ritje wil inchecken, maar het is geen probleem om nu alvast de sleutel te krijgen. Na gauw de auto uitgepakt te hebben, maak ik me klaar voor de eerste rit hier in de Vogezen. Het zonnetje schijnt en er zijn her en der wat wolken. De temperatuur loopt gestaag op als ik naar Gerardmer rijdt. Een beetje op en af, waaronder de Col du Surceneux, gaat prima. Even een blik werpen bij het meer waar 'Gerard' wel in gezwommen zal hebben en dan de route vervolgen. Een niet geregistreerd klimmetje doemt plots op als ik rechtsaf sla. Van vlak ineens naar 13%, dat is niet mis. Gelukkig duurt dit ding niet heel erg lang, maar een kleine aantekening (in mijn zelf samengestelde notities) had ik op prijs gesteld. Iets verderop staat dat er een wegafsluiting is en een omleiding. Niet wetende hoever die omleiding is, waag ik het erop door de afsluiting te rijden. Er blijkt een autorally te zijn die net even pauze kent. Schertsend zeggen de baancommissarissen dat Parijs 'die' kant op is. Ik geef aan dat ik iets achterop geraakt ben en blij ben met hun aanwijzing, waar hartelijk om gelachen wordt; Ik mag doorrijden. Er zijn heel wat wegen net voorzien van een nieuwe laag grind, dus wat extra voorzicht in de afdalingen is op z'n plaats.