cheruchan op ontdekkingstocht: juni 2008
Eind februari toen ik net mijn scriptie had ingeleverd stond ik de kroeg te praten met een man. Hoe nu verder was de vraag. Ik had geen behoefte om direct op de sollicitatietrein te springen en wilde ook niet perse mijn backpack pakken en de wijde wereld in trekken. De man adviseerde me een maand niets te doen wat ik niet wilde. Dit betekende slechts mijn bed uit komen als mijn lijf dacht ja! Het betekende ook dat ik niet met mensen af moest spreken omdat ik dacht dat het wel weer eens tijd werd. En verder betekende het dat ik mijn verantwoordelijkheidsgevoel maar even moest laten varen en passies moest najagen die diep in mij broeiden. Goed, dit betekende het allemaal voor hem. Voor mij betekende een maand "vrij" nemen vooral rust.
Maar goed, daar kwam natuurlijk helemaal niets van terecht. De afstudeerborrel diende georganiseerd te worden, de jurk moest gekocht, en alle mensen die ik in de scriptiemaanden ervoor verwaarloosd had moesten gezien. Na een week of twee zei het lichaam echter toch stop: een ondefinieerbaar kwaaltje gebood me thuis te blijven. Toen dat geen oplossing bleek boden het Brabantse thuisland en Brussel uitkomst. Net op tijd voor mijn afstuderen was ik weer boven Jan. Gelukkig maar, want ik had me geen mooiere afsluiting van mijn studententijd kunnen wensen! Mooie woorden, veel fijne mensen (rijkdom!) en het dansje met de professor zorgden voor een dag die ik nooit zal vergeten.
Ondertussen duurde de ledigheid echter voort. En hoewel ik het gevoel had dat iedereen verwachtte dat ik me nu toch echt zou opsluiten in mijn zolderkamertje met de Intermediair en de Qompas sollicitatiegids op schoot, wild zoekend naar passende banen die compatibel waren met mijn flitsende CV, trok ik me daar eerlijk gezegd weinig van aan. Ik fantaseerde stiekum over een leven ver weg van deze rusteloze, consumentistische maatschappij en wilde bijna toch mijn ticket naar Bhutan gaan boeken.
Het werd een weekje wandelen in Zuid-Engeland. Hoewel het gedurende deze trip ook regelmatig stormde, wist ik wel mijn prioriteiten weer wat op een rijtje te krijgen. Daarnaast was de rust hervonden. Bij thuiskomst voelde ik geen enkele behoefte meer om meditatief te spelen met de Kapla latjes die ik eerder voor mijzelf had aangeschaft. Het begon me te storen dat mijn blog lag te verpieteren onder een dikke laag stof en dat ik blijkbaar geen inspiratie had om te schrijven. En het begon me ook te storen dat mijn ambitie een paar weken lang niet verder had gereikt dan het spelen van een leuke bardame in Sociëteit de Burcht, hoe prettig, boeiend en gezellig dit baantje ook is.
Deze mindset hield aan. Tegelijk met het zoeken naar interessante vacatures en het me verdiepen in de bijbehorende organisaties en hun context, kwam de inspiratie en drive. Weg escapistische neigingen, hallo wereld. En ja, op de dag dat ik mijn eerste echte sollicitatiegesprek heb, rollen de woorden mijn vingers weer uit. Gelukkig, ik ben terug.