Kusama's werk leeft in een wazige, hallucinerende wereld van kleur en vormen, waarvan ze zegt dat ze grotendeels voortkomt uit de escapistische visies die ze als kind had. Ze karakteriseert deze visies als lichtflitsen, vaak overvolle stippenvelden (een kenmerkend motief van haar). Kusama beschrijft bij een opmerkelijke gelegenheid dat ze zich in een eindeloos veld van pratende bloemen bevond waarvan de hoofden stippen waren en het gevoel hadden dat ze verdween. Ze zou dit proces later omschrijven als ‘zelfvernietiging’ - het verdwijnen in een ruimte die een kenmerk van haar werk zou worden.
Kusama zelf is door de decennia heen verschenen en weer verdwenen in het openbare leven. Sinds 1977 woont Kusama vrijwillig in een psychiatrisch ziekenhuis, het Seiwa-ziekenhuis voor geesteszieken. Het is een beslissing die een extra laag aan haar werk toevoegt - die het laadt met een gevoeligheid voor de kracht van de geest - en haar wereld.