Achtergrond. Bij veel klinisch onderzoek wordt voor het meten van het effect van een behandeling één eindpunt gekozen, waarin verwante uitkomsten worden samengevoegd, zoals cardiovasculaire sterfte, vers myocardinfarct en revascularisatieoperatie. Zo is men in staat ook kleinere effecten van een behandeling op dat samengestelde eindpunt statistisch betrouwbaar aan te tonen, waarbij minder patiënten nodig zijn omdat er meer 'gebeurtenissen' kunnen worden geteld. Deze werkwijze, die op zich zinvol is, kan misleidend zijn wanneer er tussen de onderdelen van dat samengestelde eindpunt grote verschillen zijn in het klinische belang vanuit het perspectief van de patiënt, of als minder belangrijke elementen, zoals verdubbeling van creatinine, veel frequenter voorkomen dan belangrijke elementen, zoals sterfte of terminale nierinsufficiëntie. Verder geldt een positieve uitkomst voor een samengesteld eindpunt alleen het geheel en niet persé alle individuele componenten ervan.
Hoe vaak komt het voor dat er tussen de belangrijke en de minder belangrijke componenten van een samengesteld eindpunt inderdaad sprake is van sterke ongelijkheid in patiëntenbelang of in de mate van risicoreductie?