De tweede belofte is dat smart technology leidt tot data waarmee maatschappelijke problemen kunnen worden aangepakt. In het geval van energie kunnen energy grids worden gevoed met verbruiksdata. Daarmee kunnen netbeheerders beter vraag en aanbod op elkaar afstemmen. Dat is efficiënter en bespaart energie. Dat is natuurlijk prachtig, maar ook hier zijn er een aantal valkuilen. Zo is het onduidelijk wie de eigenaar en uiteindelijk gebruiker is van de data die wij alleen aanleveren. Dat zouden ook de leveranciers van smart grids kunnen zijn. Verder is er geen mechanisme dat er voor zorgt dat de besparingen die behaald worden met data in ieder geval voor een deel weer terugvloeien naar de producenten van de verbruiksdata.
Al met al lijkt het er op dat ik het smart van smart technology niet zozeer moet zoeken bij de gebruikers van de smart technology, maar bij de bedrijven die de data uit die technologie te gelde maken, te beginnen met de leveranciers van de technologie.
Mijn thermostaat kan straks opslaan met hoeveel mensen ik in welke kamer ben. In ruil daarvoor zorgt de thermostaat er automatisch voor dat het daar warm genoeg is en dat er niet verwarmd wordt als er niemand meer is. Afgezien van de veiligheidsrisico’s is dat een hoge prijs voor een beetje gemak. Die hoge prijs is deels herleidbaar: de data die je hebt afgestaan worden in een pakket doorverkocht aan de derden voor een bedrag waar je nooit iets van terug zal zien. Lastiger te vatten is de prijs die je betaalt doordat bedrijven je gedrag en voorkeuren gaan kennen en voor een deel zelfs voorspellen. Een pizzareclame tegelijk met je trek in een avondsnack is betrekkelijk onschuldig en met enige discipline ook nog wel te weerstaan. Lastiger wordt het als je op het dieptepunt van een hormonale dip een aanbieding krijgt voor een weekendje wellness, waar je anders nooit op zou zijn ingegaan.