De groep Arnon4 stelden het volgende uitwisselings- en precipitatiemechanisme voor: “vingers” van met zout verzadigd oppervlaktewater, die in het diepe water afzinken koelen daar af, waarbij zoutkristallen neerslaan. “Vingers” uit het diepe water, die opstijgen in het oppervlaktewater, absorberen warmte, worden daardoor onverzadigd en hebben dan de potentie om steenzout op te lossen. Dit mengproces wordt ‘double diffusion diapycnal flux’ genoemd, een “zoutvingerconvectie” . Met een simulatie konden de groep Ouillon5 nu de diffusieprocessen bevestigen zie video 2.6 Het zijn waarschijnlijk de geringste turbulenties in het meer, die door golven of door andere bewegingen veroorzaakt worden, die leiden tot een instabiliteit van het grensgebied (metalimnion) en die de diffusieprocessen in gang zetten, dan wel in gang houden.7 Fysisch zijn echter de vermeende millimeter- tot centimetergrote zoutvingers nog niet geregistreerd, bijv. met een optische sonde.