little lion man - MusicMeter.nl
51.841 gebruikers | 582.624 albums | 505.632 artiesten | 6.847.959 berichten | 3.329.011 stemmen
Hier kun je zien welke berichten little lion man als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
geplaatst: 5 februari 2018, 16:06 uur
Op Brothers In Arms staat zeker hele goede muziek. Maar voor 4 sterren vind ik het net te wisselvallig. Ook het lang uitrekken van de tracks vind ik niet altijd even goed gelukt. Maar de belangrijkste reden dat het glas halfleeg is, is openingstrack So Far Away. Daar vind ik nou echt helemaal niks aan. Ook een voorbeeld van een song die veel te lang is uitgerekt. En dan begin je al niet goed aan zo'n album hè!
Nu kwam ik op You Tube laatst Dire Straits – Live in Sydney 1986 tegen met Ride Across The River als openingstrack. Dat beviel me erg goed. Qua sfeer enigszins vergelijkbaar met Once Upon A Time In The West in de tour van 1983.
Daarna heb ik Brothers In Arms eens afgespeeld in de volgorde van de live set (ja, alle tracks zijn live gespeeld):
De nummers worden er niet beter van, maar het album krijgt wel meteen een kop en een staart:
1. was voor de LP bezitters de openingstrack van Kant B. Beetje onopvallend nummer. Maar als openingstrack hoor ik opeens wel de schoonheid.
2. viel ook een beetje tussen wal en schip. Op deze plek ook niet bijzonder, maar wel een mooie afwisseling na Ride. Bondig nummer, prima.
3. is nog steeds niet mijn favoriete nummer, maar na het korte World past het een stuk beter.
4. is mooi, maar past absoluut niet na Trick. Dat is al een langzaam nummer. Daarna een nog langzamer en nog langer nummer doet bij mij de verveling toeslaan. Pas halverwege Man word ik weer wakker
5. krijgt veel meer schwung na Worry, dan in de oorspronkelijke volgorde na Walk.
6. is natuurlijk een beetje melig, maar later in de set, zeker na twee bloedserieuze langzame tracks, is dat prima.
7. sprong er niet uit tussen Ride en World. Hier ook niet, maar wel een mooie afwisseling met de meer hitgevoelige tracks ervoor en erna.
8. vind ik in de korte versie beter, maar op deze plek storen de lange intro en outro veel minder. Hier vind ik de overgang naar de bekende riff zelfs wel geslaagd!
9. kan maar op één plek: als afsluiter.
Vooral het trio Worry - Trick - Walk bevalt in deze volgorde zoveel beter dan omgekeerd.
Deze volgorde gaat niet werken als je Ride niks aan vindt, maar wie weet probeert iemand het ook eens. Ben benieuwd!
geplaatst: 23 juni 2015, 19:14 uur
Op dit album staan de zwakste songs van Stevie Nicks sinds haar toetreden tot Fleetwood Mac. De songs van Christine McVie (niet mijn favoriete songschrijver van de drie) horen juist weer tot haar betere. Lindsey Buckingham houdt het mooi in balans.
De scherpe randjes zijn er hierdoor wel vanaf, want daar zorgde Stevie vooral voor. Maar het geheel klinkt als een klok. Te perfect voor sommigen misschien.
Mijn favorieten zijn Big Love, Tango In The Night en Isn't It Midnight. De laatste twee omdat daar nog iets van het rauwe FM te horen is. De akoestische versie van Big Love van The Dance is nog beter dan het origineel.
Op hun 6e studioalbum is het Supertramp gelukt om technische perfectie te koppelen aan een gevoel van luchtigheid en spontaniteit. Het album wordt nergens zwaarmoedig (zelfs niet in de composities van Davies) zonder dat de balans verstoord wordt. De band klinkt geroutineerd en geïnspireerd, wat een knappe combinatie is. Elke noot is juist, maar toch klinkt het allemaal wat losser dan op Crime Of The Century of Even In The Quietest Moments...
Al met al een iets meer poppy gevoel dan de vorige albums, maar met nog steeds de vertrouwde Supertramp ingrediënten.
Crime is het meesterwerk, Breakfast is gewoon heel goed.
5. Supertramp (1970) 4,0
6. Indelibly Stamped (1971) 3,5
geplaatst: 9 maart 2019, 19:04 uur
Op het eerste album is vooral Hodgson te horen, op het tweede vooral Davies en daarna houden de mannen elkaar in evenwicht met ieder ongeveer evenveel zelfgezongen composities.
Na zijn vertrek wordt Hodgson niet vervangen, de band gaat gewoon met een mannetje minder verder; plus een paar toegevoegde studiomuzikanten, niet de minste overigens.
Op dit album worden alle songs geschreven en gezongen door Davies. Niet dat de composities nu zo bijzonder zijn, het grote pluspunt van dit album is dat er een stuk meer geïnspireerd gemusiceerd wordt dan op het album hiervoor. De sound is ook wat kaler, wat een verfrissend effect heeft.
Al met al waarder ik deze net iets meer dan zijn voorganger, waarmee mijn volgorde precies het stemgemiddelde op MM volgt:
5. Brother Where You Bound (1985) 4,0
6. Famous Last Words (1982) 4,0
7. Supertramp (1970) 4,0
8. Indelibly Stamped (1971) 3,5
geplaatst: 9 maart 2019, 12:49 uur
Vanaf de eerste noten is al duidelijk dat Supertramp hier voor een andere aanpak kiest dan op de eerste twee albums. Het lijkt of over elke noot is nagedacht en ook aan het geluid is veel meer aandacht besteed.
Dat geldt duidelijk nog niet voor de single Land Ho / Summer Romance, die ik in het kader van mijn Supertramp zaterdag eerst heb beluisterd. Ondanks dat de muzikanten dezelfde zijn als op Crime, klinken die eerder als één van de eerste twee albums.
Crime is voor mij het perfecte album. Alle composities zijn goed en Davies en Hodgson houden elkaar goed in evenwicht wat betreft ernst en luchtigheid. Bovendien zijn de arrangementen prachtig (saxofoon! strijkers!) en het totaalgeluid is bijna perfect. Het is geen conceptalbum, maar het klinkt van de eerste tot de laatste noot als een geheel.
Voor mij is dit album nog net even beter dan The Dark Side Of The Moon, al zal niet iedereen dat met me eens zijn.
Enige kritiekpuntje waar ik me eventueel in zou kunnen vinden, is dat het allemaal niet erg spontaan klinkt. Elke noot staat vast en er is geen ruimte om daar van af te wijken. De live uitvoeringen (met uitzondering van Bloody Well Right) bewijzen dat.
1. Crime Of The Century (1974) 5,0 (het moet raar lopen wil dit nog veranderen!)
2. Supertramp (1970) 4,0
3. Indelibly Stamped (1971) 3,5
geplaatst: 9 maart 2019, 14:17 uur
Deze is wat wisselvalliger dan Crime, maar de hoogtepunten zijn geweldig: vooral A Soapbox Opera en Another Man's Woman. Het album klinkt wat meer ontspannen dan zijn voorganger en tegelijk wat minder af. Ze hebben hier ook minder tijd in gestoken dan in Crime.
Omdat de pieken hoger liggen dan die van het debuut, komt deze nu op de tweede plaats.
2. Crisis? What Crisis? (1975) 4,0
3. Supertramp (1970) 4,0
4. Indelibly Stamped (1971) 3,5
geplaatst: 9 maart 2019, 14:27 uur
Voor hun 5e album nam Supertramp weer wat meer tijd en dat is te horen. De muziek klinkt is weer net zo zorgvuldig gearrangeerd en geproduceerd als op Crime, alleen vind ik de songs net iets minder sterk en is het als geheel ook net een fractie minder. Give A Little Bit vind ik niet erg geslaagd als openingstrack bijvoorbeeld. Fool's Overture is natuurlijk fantastisch als uitsmijter, met zijn lange piano intro en herkenbare synthesizer/strijkers loopje in het midden en aan het eind.
Ik wilde eerst verhogen naar een 4,5, maar laat het toch op een ruime 4 sterren staan.
2. Even In The Quietest Moments... (1977) 4,0
3. Crisis? What Crisis? (1975) 4,0
4. Supertramp (1970) 4,0
5. Indelibly Stamped (1971) 3,5
geplaatst: 9 maart 2019, 19:34 uur
Voor het eerst deze zaterdag heb ik een Supertramp song gehoord die ik echt slecht vind: It Doesn't Matter. Ook Where I Stand vind ik helemaal niks. Free As A Bird is een prachtsong, waarbij het kille arrangement het nog haast verpest.
De eerste twee songs vind ik wel aardig en ook de tweede helft van het album valt me nog mee. Toch is het een behoorlijke achteruitgang ten opzichte van Brother Where You Bound, maar wel een krappe voldoende. Davies lijkt nogal krampachtig op zoek te zijn gegaan naar luchtigheid, maar dat is niet gelukt of hij is erin doorgeslagen. Ook de poging om aan te sluiten bij de muziek van die tijd is verkeerd uitgepakt. Destijds was het geen succes en terugkijkend is het zelfs nog iets erger.
Free As A Bird is de meest recente cd van Supertramp die ik in mijn bezit heb en de nieuwere albums staan helaas niet op Spotify. Hier eindigt dus mijn Supertramp zaterdag.
9. Free As A Bird (1987) 3,0
geplaatst: 9 maart 2019, 11:38 uur
Een eenvoudig, maar mooi debuut van Supertramp. Mooie zangmelodieën van vooral Hodgson, stemmige orgelpartijen van Davies en op gitaar verder ingekleurd door Palmer. Behalve de stem van Hodgson doet het nergens denken aan de muziek waar Supertramp later beroemd mee werd, want geen saxofoon en nauwelijks (elektrische) piano. Er wordt vooral meer ontspannen gemusiceerd en de sound is minder gepolijst dan later.