Niet om volgend weekend ergens af te spreken met een wildvreemde vent. Ook niet voor de spanning. Niet om te kijken of er een lekker hapje tussen zit voor een one-night-stand en ook niet om een huwelijksaanzoek te krijgen na een minuutje of twee. Dat laatste overkwam me dus wel. Ik had me braaf ingeschreven, alle verplichte velden ingevuld, was koud een paar minuten ingelogd toen er een chatverzoek op mijn scherm verscheen. Tja, wat doe je dan? Aarzel, aarzel.. nou vooruit aanklikken dan maar.
En zo ontspon er zich spontaan een gesprekje over werk, vakanties, hobby's en meer van dan soort dingen met een wildvreemde man. Best wel gezellig eigenlijk. Ik nam nog een slokje van mijn rosé, stak nog maar een smoke op en ging er eens lekker voor zitten. Ik kwam er al snel in. Kort en bondig reageren, niet te grappig doen, maar ook te niet bot. Beetje interesse tonen, maar niet te veel, en zo nu en dan pittig uit de hoek komen. Ga d'r maar aan staan. Het verliep blijkbaar naar wens, want hij haakte niet af. Zelfs niet toen bleek dat ik een paar kids had gebaard.
De sfeer werd allengs losser, zelfs een beetje lollig. Want opeens bleek ik humor te hebben! Ja, ik stond er zelf ook van te kijken. Dat hoor ik namelijk nooit van iemand die mij niet kent. Nog een beetje verbouwereerd typte ik nog maar een redelijk nietszeggend regeltje. Zijn reactie kwam snel. Razend snel. Hij vroeg namelijk of ik met hem wilde trouwen. Trouwen?!? Ja, trouwen.
Minstens een minuut lang bleef het stil aan mijn kant van het toetsenbord. Eh.. We gaan niet trouwen typte ik. Waarom niet vroeg hij? Als de kids de deur uit zijn heb je alle tijd van de wereld. Toch? Inderdaad. Over een jaar of wat heb ik alle tijd van de wereld. Voor een man, maybe 2, maar niet voor jou besloot ik. Iemand die me na twee minuten online ten huwelijk vraagt, zonder ooit met me in bed te hebben gelegen, daar kan ik echt niks mee. Doei, typte ik nog snel voordat ik het scherm dicht klikte. Ik denk dat ik het voorlopig maar hou bij avondjes bankhangen voor de buis.