Hemelpostaan Gabby Petito
Gabby Petito en haar verloofde Brian Laundrie in een van de vele filmpjes die ze voor YouTube maakte Beeld EPA
Jana Antonissen 25 december 2021, 06:40
Lieve Gabby,
Zoals zovelen leerde ik je pas kennen in je afwezigheid, toen je er al niet meer was. Maar dat wisten wij dus nog niet. Wereldwijd berichtten kranten en tv-journaals over jouw verdwijning. #findgabby, #wheres­gabby en eigenlijk alle mogelijke hashtags die jouw naam droegen, waren trending.
Op 1 september was jouw verloofde, Brian Laundrie, namelijk alleen teruggekeerd in het witte bestelbusje waarmee jullie luttele weken voordien jullie #vanlife aangevat hadden.
Persoonlijk ontgaat mij de allure van een leven in acht vierkante ­meter op wielen, maar veel van onze generatiegenoten zien hierin het summum van vrijheid. Weidse landschappen, rosé zonsondergangen en wildkamperen: daarmee wilde jij je brood verdienen, dat was je droom. En met je zwiepende blonde haren en zonder uitzondering zonnige humeur was je daarvoor uit het juiste hout gesneden.
Gaby, jouw YouTube-video Beginning Our Van Life Journey is al 6,5 miljoen keer bekeken. Maar helaas niet om de redenen waar jij op gehoopt had.
Zodra je ouders ontdekten dat de jongeman met wie je al sinds de middelbare school een knipperlichtrelatie had zonder jou was thuisgekomen, gaven ze je als vermist op. Brian weigerde echter met de politie te praten, en verdween dan zelf met de noorderzon.
'Weidse landschappen en wildkamperen, daarmee wilde je je brood verdienen.' Beeld Philippe Callant / RV
Hij had wat te verbergen; daar waren jouw 1,3 miljoen volgers het unaniem over eens, lang voor jouw levenloze lichaam werd teruggevonden. Een gedreven leger van amateurspeurders boog zich over jouw Instagram-profiel. Wekenlang ­debatteerden zij over hashtags en ­captions die niet als de jouwe klonken, of oude foto's die op ­verdachte tijdstippen gerecycleerd werden.
Een video van een ander stel influencers waarin jullie geparkeerde busje een milliseconde lang voorbijflitst, werd door talloze toetsenborddetectives tot in het oneindige opgebroken en ontleed. Was die witte waas op de passagierszetel nu een kussen of een dubbelgevouwen bovenlichaam, of toch gewoon de reflectie van een wolk?
Een interactieve true crime thriller ontrolde zich live op onze schermen. Daarbij vergat het internet soms dat jij geen avatar, maar een persoon van vlees en bloed was. En dan moest die online gegooide bodycam van de politie uit Utah nog komen. Mijn god, die video. Helemaal over je toeren ben je, wanneer de agenten jullie langs de kant van de weg apart nemen. Ze hadden een anonieme oproep ontvangen over een escalerende ruzie tussen een koppel in een wit busje. Jij begint je meteen te verontschuldigen. Door je opspelende dwangstoornis kun je soms "erg gemeen" zijn, leg je met overslaande stem uit. Je verloofde daarentegen blijft kalm. "Ze is nogal gestrest," zegt hij schouderophalend, "omwille van haar platformpje dat ze online probeert uit te bouwen." De agent geeft hem net geen schouderklopje.
Sindsdien is vaak opgeworpen dat de media-aandacht voor jouw verhaal disproportioneel was. Het voorspelbare white woman missing syndrome, zo werd geschreven.
En het klopt dat de verdwijning van niet-witte vrouwen of mannen, of transpersonen, veel minder vaak voorpaginanieuws is. Maar dat is niet jouw schuld. Het probleem ligt bij onze samenleving die geobsedeerd is door jonge vrouwen zoals jij, maar hen wel liefst klein houdt. Een samenleving waarin vrouwen die vermoord worden het vaakst de dood vinden in de handen van hun partner.