Na de binding haalde het team met behulp van een scanning tunneling microscoop een aantal van die waterstofatomen weg, waardoor een patroon van nullen (geen waterstofatomen) en enen (wel atomen) ontstond. En zo is in principe informatie op te slaan.
Met deze opstelling past er maar liefst 200 terabit per vierkante centimeter op een harde schijf van waterstofatomen. Hiermee is de informatiedichtheid duizend keer grote dan die van de huidige harde schijven. Nadeel is alleen dat het schrijven van informatie nog te lang duurt.