Epica - The Holographic Principle - Rockmuzine
Peter Rotthier | 24 September 2016 | CD | No Comments
Het Nederlandse Epica is, zonder rekening te houden met de soundtrack 'The Score', met 'The Holographic Principle' toe aan zijn zevende studio-album. De band rond gitarist/grunter Mark Jansen en zangeres Simone Simons behoort al jaren tot de top in het female fronted metal circuit en staat ook telkens weer garant voor de nodige experimenteerdrift. 'The Holographic Principle' is hierop geen uitzondering, Epica trakteert ons wederom op een flinke portie ingenieus uitgewerkte orkestrale symfonische metal.
Net zoals zijn voorganger is 'The Holographic Principle' weer een totaalbelevenis geworden die je vanaf de eerste noot bij de keel grijpt. De muzikale kronkels van de vijf instrumentalisten in combinatie met de vocale duizendpoot Simone zorgen zoals steeds voor vuurwerk. Weinig vernieuwing zou je dan zeggen, maar niets is minder waar. In plaats van samples te gebruiken voor de orkestrale opvulling van de songs werden voor 'The Holographic Principle' alle instrumenten, koren en gasten live opgenomen. Om dit allemaal tot een goed einde te brengen werden de klassieke instrumentale en vocale partijen eerst uitgeschreven op bladmuziek. Pas dan kon alles opgenomen worden. Een mens vraagt zich dan af, of dat echt een verschil maakt en het al die moeite waard is? Wees daar maar zeker van, want 'The Holographic Principle' klinkt hierdoor een stuk natuurlijker en verfijnder dan zijn voorganger. Epica is er in geslaagd om dit alles tot een mooi geheel te smeden wat echt niet evident is.
Met 'The Holographic Principle' zet Epica een nieuwe standard neer voor krachtige orkestrale, symfonische totaalmetal. Vanaf de intro, Eidola, tot de elf minuten durende epische, afsluitende titelsong, laat het zestal je alle hoeken van hun metalkamer horen. Ingetogen, snel, powerfull, mid-tempo, het maakt hen allemaal niet uit, nergens ontdek je een zwak moment. Idem dito voor de vocale invulling van het geheel. Simone laat haar stem zonder enige aarzeling door diverse genres bewegen en de aanvullende grunts van Mark worden weer netjes ingepast.
Dit hoge niveau zien we, in dit genre, de komende jaren niemand nog halen, tenzij Epica zelf bij hun volgende album.