Het Gezicht van de Woede | Pre-Conflict Control
Alertheid, Situationeel Bewustzijn, Communicatie, Assertiviteit, Conflicthantering, en Fysieke Zelfverdediging. Alertness, Situational Awareness, Communication, Assertivity, Conflict Resolution, and Physical Self-Defense.
← Review: Lavinia Soo-Warr – Self-Defense for Women
Boekrecensie: Lavinia Soo-Warr – "Zelfverdediging voor Vrouwen" →
Het Gezicht van de Woede
Geplaatst op: 25 oktober 2011 | Auteur: Martyn van Halm Ik Hoort bij: Bewustwording, Uncategorized | Tags: agressie, bewustwording, conflicthantering, controle, geweld IkEen reactie plaatsen
De Negatieve Emotie
Woede is een automatische reactie bij een slechte behandeling, een negatieve emotie die optreed bij mensen die zich tegengewerkt voelen en/of als hun grenzen worden overschreden. Woede is direct gekoppeld aan agressie, vaak gaat het samen of lokt het agressie uit. Verbale woede, schreeuwen en schelden, komt veel voor en gaat soms over in fysiek geweld. In zeldzame gevallen wordt het fysieke geweld niet voorafgegaan door verbale woede, maar vrijwel altijd zijn er tekenen dat de agressor woedend is.
Het Rode en Witte Gezicht
De tekenen van opkomende woede uiten zich vaak in het klaarmaken voor de universele 'vlucht of vecht' reactie. Het lichaam spant zich om weg te rennen, danwel aan te vallen. Deze voorbereiding uit zich meestal door het wegtrekken van bloed uit het gezicht, waardoor iemand bleek wordt. De lippen worden dunner en de blik is vaak starend. Dit witte gezicht van de woede moet de beoefenaar van conflicthantering in de hoogste paraatheid brengen. De agressor is op dit moment nog onbeslist en de woede kan alle kanten opgaan. Op het moment dat er tot actie over wordt gegaan, stroomt het bloed vaak weer terug naar die ledematen die het nodig hebben. Als het witte gezicht van de woede rood wordt, dan is de beslissing meestal genomen en de uiting van de agressie bepaald. En als het bloed terugstromt naar het gezicht uit zich dat meestal in een fikse scheldpartij. Meestal, maar niet altijd, blijft de agressor bij één vorm van agressie. Mensen die schreeuwen en schelden gaan minder snel over tot fysiek geweld dan de mensen die blijven zwijgen.
In vrijwel alle gevallen is het raadzaam om terug te stappen om de afstand tot de agressor te vergroten en de handen op schouderhoogte te houden met de handpalmen naar de agressor gekeerd. Dit is een vrijwel universeel kalmerend gebaar, de lege handpalmen tonen dat u niet gewapend bent en bereid bent tot onderhandeling. Houdt hierbij een ontspannen gezicht, maar lach niet, want dit kan verkeerd worden geïnterpreteerd. Als iemand schreeuwt, wacht dan tot dat de agressor is uitgeschreeuwd, laat een pauze vallen en geef dan pas een repliek. Zorg ervoor dat u langzamer praat dan normaal, en erken de woede van de agressor (ik zie dat u boos bent) en uit de onderhandeling (wat kan ik voor u doen?). Hoewel dit heel eenvoudig klinkt is het bijzonder moeilijk om niet mee te gaan in de agressie en zelf defensief of agressief te worden.
Woede Begrijpen
Woede is vaak een teken van onmacht bij een veronderstelde bedreiging. De agressor zit vast in een positie waaruit deze slechts de mogelijkheid ziet om te vechten of te vluchten, terwijl vrijwel elke situatie meerdere oplossingen kent. De agressor is echter meestal blind voor deze alternatieve oplossingen. Om hiervoor open te staan, moet eerst de agressie wijken, daarom is het van het hoogste belang dat iemand eerst woede uit, liefst op een manier die geen schade doet, zoals schreeuwen en schelden. Als dat niet lukt, dan kan de agressor zijn woede het beste botvieren op objecten. Als de agressie en de onmacht is geuit, dan kan er gekeken worden naar een oplossing voor het probleem wat tot de agressie heeft geleidt.