“Wat moet ik nou over mezelf schrijven?” vraag ik aan mijn dochter. “Ik bedoel, ik denk dat ik een foto wel genoeg vind.”
Het is al later op de avond en ik ben mijn teksten aan het doornemen voor mijn nieuwe website. Alle teksten heb ik de websitebouwer al aangeleverd, behalve het stukje Over mij.
“Mam, doe niet zo raar. Natuurlijk moet je een stukje over jezelf schrijven. Mensen die jou misschien een opdracht geven, moeten toch weten wie je bent”, reageert mijn oudste dochter verontwaardigd. Natuurlijk heeft ze een punt, dat weet ik. Maar schrijven over jezelf is het moeilijkste wat er is. Althans voor mij.
“Als de lezers iets over mijn opleiding en werkervaring willen weten, kunnen ze mijn cv lezen. Als ze iets over mijn privéleven willen weten, kunnen ze mijn columns lezen. Als ze graag willen weten wat mijn schrijfstijl is, kunnen ze mijn artikelen lezen. Als ze willen weten welke diensten ik lever, kunnen ze de site lezen. Dus ja, wat heb ik nog toe te voegen?”
“Mam, waarom schrijf je? Waarom vind je dat leuk? Waarom heb je gekozen om te gaan tolken?”, dient ze van repliek. “Dat soort dingen kun je niet lezen in een column. Dat moet je vertellen.”
Ja, waarom schrijf ik? Ik schrijf omdat ik het heerlijk vind om mijn gedachten en gevoelens op papier te zetten. Omdat ik mondeling niet graag op de voorgrond treed, is schrijven een manier geworden om mijn mening te laten horen. Schrijven is mijn uitlaatklep. Tolken vind ik zalig om te doen, omdat ik voor mijn gevoel een meerwaarde kan zijn voor andere partijen. Ik fungeer als brug om de communicatie tussen partijen mogelijk te maken, maar zelf blijf ik onzichtbaar. Dat past bij mij.
“Maar dat ga ik allemaal toch niet opschrijven?”, antwoord ik mijn dochter. “Dat komt heel dicht bij mij. Dat is niet zo interessant. Ik wil graag iets origineels doen en meer afstandelijks. Kijk”, zeg ik en ik laat mijn dochter een mooie foto zien, die ze nota bene zelf van mij heeft gemaakt.
“Maar de foto aan het strand zegt veel. Ik houd van het strand, van wandelen ’s morgens vroeg of ’s avonds laat, wanneer de drukte van de dag op de golven is meegevoerd. De uitgestrektheid van het strand biedt ruimte aan mijn gedachten, die ik vrij kan laten gaan. Het continu wisselende wolkenspel in de lucht daagt me uit om te blijven kijken. Het knetteren van de miljarden schelpen onder mijn voeten is als muziek in mijn oren. Het opkomende en zich terugtrekkende water, verder dan het oog kan reiken, doet mij beseffen hoe minuscuul we zijn als mens. De zonsondergang, die met een rijke schakering aan oranjeroodgele kleuren de lucht in vuur en vlam zet, brengt mij in verroering. De geur van zilt water prikkelt mijn neus en de wind door mijn haren bezorgt me een verfrissende look. Het strand is de plek waar Moeder Natuur tot zichzelf komt. Dat is wat ik wil laten zien!”
De tekeningen op deze website zijn gemaakt door Merlijn Smits ©. De omslagfoto van het boek is gemaakt door Helena g Anderson ©.