En ook al weet je zeker van wel als je het niet kunt bewijzen… wat doe je dan? Ten grondslag van al deze dingen ligt echter dus een enorme onverschilligheid. Het maakt niet uit wat de gevolgen zijn, ze hapt ze wel. Ze zegt wel sorry, maar ondertussen verandert er niks en kun je dezelfde dingen blijven zeggen. We weten gewoon weg niet meer hoe we hier mee om moeten gaan. Er komen steeds meer dingen bij, en de bestaande dingen moeten we blijven herhalen omdat er gewoon weg geen verbetering in zit. Straffen in de vorm van op de mat zetten hebben we ook wel eens geprobeerd, maar dan gaat ze gewoon zitten spelen.
Ook empathie is soms ver te zoeken bij haar overigens. Ze kan heel lief zijn naar anderen. (och is dit je eerste dag, kom ik help je wel. Heb je pijn? ik haal een koud doekje voor je). Tot dat je tussen haar en iets wat ze wil in staat, want dan slaat ze je rustig voor je hoofd om het te krijgen. Ook dan lijkt het haar niet te kunnen raken wat het met een ander doet. Ook als je het uitlegt blijft ze bij haar, ja maar zij wilde het niet aan mij geven.
Je zou haast een proffesional hierover advies moeten vragen. Heb ook een 6 en 7-jarige in huis, maar herken het niet.
Lijkt me erg lastig. Elk kind heeft daarbij een verschillend karakter en begeleiding nodig vanuit ons als ouders.