De roos bestond nu in haar binnenste steeds voort in knop terwijl de buitenbladen weken en neder vielen tot open bloei gedurende haar eerste levensdeel. Deze rozen waren met hun teêre vormen en hun ròze en blanke héel lichte kleuren zóo, dat het midden op den dag in de kamer, waar zij waren, wel begin van avond geleek, en het daglicht, dat er stond, een soort donkerte. Want teêr en hoog levende ròze en blank waren zij opstaande in de kamer en zich spreidend en zacht overgegeven aangeleund aan het donkere licht om ze heen. Zoo als zoo eene groote gestalte, eene vrouw zoude zijn aan een mannenborst.’