Professor Erika Vlieghe, diensthoofd algemene inwendige geneeskunde, infectieziekten en tropische geneeskunde van het UZA, is ook betrokken bij het kunstproject. “Het idee is gegroeid uit de gesprekken die wij als dokter met onze patiënten hebben”, zegt ze. “Patiënten vertellen hun verhalen al tegen ons, en vaak zijn dat erg droevige, soms zelfs akelige, spannende of tragikomische verhalen, afhankelijk van de persoon in kwestie. Alles mag aan bod komen, zolang de patiënt zich er goed bij voelt. Maar mensen voelen vaak ook de nood om hun verhaal niet enkel met hun arts te delen, maar ook met anderen. Dat willen wij mogelijk maken.”
“Maar het is geen therapie”, benadrukt Vlieghe. “Het is in de eerste plaats een kunstproject, al kan het wel een therapeutisch effect hebben. Het project bewandelt de grens tussen het artistieke en het medische. Het kan patiënten helpen meer zelfvertrouwen te krijgen, zelfzekerder te worden en zich terug mens te voelen. Langdurig ziek zijn, weegt op mensen. Voor sommigen kan dit een stap naar herstel zijn. De verhalen die ze vertellen, hoeven ook niet over hun ziekte te gaan. De patiënt is baas. Zij bepalen wat er naar buiten komt en wat niet.”