“Nee, maar de morele component is uit de adaptatie-discussie verdwenen. Het is dijken voor de rijken, en bijna niks voor de allerarmsten. In Nederland besteden we jaarlijks een miljard euro aan een Deltaprogramma voor onszelf, terwijl we arme landen een sigaar uit eigen doos geven. Terwijl de ramp zich vooral dáár voltrekt. We weten dat de Arabische lente en de oorlog in Syrië deels veroorzaakt werden door droogte en stijgende voedselprijzen. Toch speelt klimaatverandering geen enkele rol in het debat over de vluchtelingencrisis. Vluchtelingen zullen blijven komen. Dat is geen argument, maar werkelijkheid. En wat doen wij? Dealtjes sluiten met Erdogan en belemmeringen opwerpen. Het morele verhaal is verdwenen, maar het moet wel worden verteld.”
“Achteraf denk ik dat ik met al die jaren lobbywerk in de VN en daarbuiten heb bijgedragen aan de ontwikkeling van perverse systemen. Het lot van de armsten wordt in fraaie toespraken in de etalage gezet, terwijl achterin de winkel allerlei constructies zijn bedacht waardoor zij nog minder worden geholpen. Klimaatverandering is een nog groter, angstaanjagender beest dan ik 25 jaar geleden dacht. Ervoor weglopen kan niet. We moeten volhouden, wonden likken als iets mislukt en weer opnieuw proberen. Ook als niet zeker is dat het goed komt.”
Asbest is hier onderhand verboden, maar is de wereld nog lang niet uit. De Belgische filmmaker Daniël Lambo groeide op naast de asbestfabriek Eternit in Kapelle-op-den-Bos en verloor zijn vader eraan. Voor zijn documentaire Ademloos reist hij af naar India, waar nog dagelijks met asbest gewerkt wordt.
In Pakistan zijn ruim 13 miljoen mensen op de vlucht voor het veranderende klimaat. In het noorden dreigen door smeltende gletsjers ijsmeren te overstromen en hele dorpen weg te vagen. In het zuiden hebben mensen door extreme droogte niet genoeg drinkwater.