En zover weg van huis is het gemakkelijk te herkennen wat ballast is. Mensen die alleen maar energie kosten. Al die dingen waar ik zoveel tijd aan besteed, maar die mijn aandacht en inspanning eigenlijk helemaal niet waard zijn. Hier is het eenvoudig om terug te gaan naar de basis. Naar dat wat nodig is om te leven. Naar eenvoud en keuzes maken, naar doen wat je gelukkig maakt. Wat laat ik los en waar wil ik mijn tijd aan besteden? Wat is het belangrijkste wat ik wil doen? Onze tijd is immers eindig, waarom zou ik niet elke seconde laten tellen?
En hier op de boot zie ik het ineens allemaal zo helder als het water van de zee. Alles is goed: dit keer kwam ik echt in Sataya en de zee was er onvoorstelbaar blauw. Ik danste eindeloos met dolfijnen en zwom met wijze schildpadden. Een dugong knuffelde me. Ik dook dieper en dieper, ontmoette wonderlijke onderwaterwezens en zag eindelijk een crocodile fish. Snorkelend verkende ik prachtige koraalriffen en ik maakte enorm veel foto’s van vissen in alle kleuren van de regenboog. De zonsopkomsten en ondergangen waren spectaculair, de mensen met wie ik dit deelde allemaal even bijzonder. Ik liep op blote voeten door het zand en vond prachtige schelpen. ’s Avonds telde ik vallende sterren. De zeewind blies alle gedachten uit mijn hoofd en de ruimte die toen ontstond, vulde zich met nieuwe plannen en dromen.