Helaas gooit de bijzondere verteltrant van Sandberg al vrij snel voor problemen. Vanaf de eerste hoofdstukken ligt het verteltempo in Zorgen voor het gezin uiterst laag. Waar dit in eerste instantie geen probleem lijkt, zorgt dit naarmate het verhaal vordert wel degelijk voor enkele strubbelingen. Diverse dagen uit Majs leven worden heel gedetailleerd en traag besproken, terwijl andere periodes compleet overgeslagen worden. Een aantal gebeurtenissen krijgen veel aandacht, terwijl andere gebeurtenissen louter genoemd worden. Dit zorgt in combinatie met de steeds indirecte weergave van gedachten en dialogen, voor een traag, soms zelfs fragmentarisch geheel. Als lezer kom je steeds verder van Maj af te staan. Haar verdriet en haar pijn kunnen de lezer niet echt meer raken. Dit gecombineerd met een deprimerend, emotieloos verhaal vol dood, waarin ogenschijnlijk geen enkel levenslicht te vinden is, zorgt voor een geheel waarbij de lezer zich soms door de hoofdstukken heen moet worstelen.
Toch lijkt dat worstelen ergens goed voor te zijn. Tegen het einde van Zorgen voor het gezin kijkt de lezer terug op een bijzonder, lijvig boek met een experimentele verteltrant en een realistisch verhaal: meer dan 11 jaar van Majs leven. Niet altijd even boeiend, niet altijd even vrolijk, maar wel realistisch.
Stockholm, 1940. Tomas is gestopt met drinken na een intensieve behandeling maar Maj weet dat de dreiging van een terugval altijd aanwezig is. Daarnaast overschaduwt de oorlog het dagelijks leven. Tomas wordt opgeroepen voor militaire dienst en Maj blijft alleen achter met haar kind. Ze blijkt opnieuw zwanger te zijn en tot overmaat van ramp overlijdt haar moeder, zonder haar kleinkind Anita ooit gezien te hebben. Om niet in te storten besluit Maj niet meer toe te geven aan haar gevoelens. Ze huilt niet op de begrafenis en zal koste wat het kost sterk zijn.
Dit tweede deel van de Maj-trilogie is een grootse vertelling over de sociaal hogerop geraakte Maj. Een bijna hypnotiserende vertelling over de veranderende rol van de vrouw in de twintigste eeuw.

Je grootste hobby is series kijken, maar inmiddels is jouw hobby wel wat meer dan dat. Als je heel eerlijk bent, begint het wel een beetje op een verslaving te lijken… Je weet zeker dat je verslaaft bent wanneer je je herkent in onderstaande punten!