In de tentoonstelling in het Klederdrachtmuseum komt vooral de trots op deze dracht naar voren, en de schriftelijke toelichting bij de getoonde stukken geeft inzicht in het volstrekt unieke karakter ervan. In de kleine gemeenschap van voormalige slaven kregen de stoffen van koto’s en angisa’s namen die de visie op het leven uitdrukten of direct verbonden waren met een gebeurtenis of een roddel. Opmerkelijk is, dat er geen verband bestaat tussen het patroon van de hoofddoek en de naamgeving. Ook de bindwijzen van de angisa’s hebben allemaal een naam, ze zeggen iets over de gemoedstoestand van de draagster of hebben een symbolische betekenis. Die ligt vaak in de relationele sfeer, zo kan een bindwijze een geheim signaal aangeven: “wacht op mij op de hoek”. Het onderscheiden van de verschillende bindwijzen en hun boodschappen is voor niet-ingewijden een studie op zich.