Het verhaal van Frans (vader van Felice A.) | Deel dit niet met je vrienden
Het is een ongelooflijk naar beest, die meningokok!
Als Frans terugdenkt aan die rit in de auto, achter de ambulance aan, is de emotie hem aan te zien. Totale onzekerheid. De angst om je kind te verliezen. Toch kijkt hij niet negatief terug op de gebeurtenissen. Het is domme pech geweest. Frans deelt graag het verhaal over zijn dochter en wat dat met hem heeft gedaan. Zijn waarschuwing? Wees er snel bij!
Wat als we niet direct naar de huisarts waren gegaan? Je moet op een gegeven moment met elkaar praten over die indringende vraag, want het had echt heel anders kunnen aflopen. We waren al om acht uur in de ochtend bij de huisarts, een kwartier later in het lokale ziekenhuis, om tien uur in het academisch ziekenhuis. Die avond laat was Félice stabiel.
Snel zicht
De huisarts dacht meteen aan sepsis. Die zag de ernst van de situatie in. Maar het woord drong op dat moment niet tot me door. Ik dacht: even naar het ziekenhuis en vanmiddag weer thuis. In het ziekenhuis zag ik zorgen bij de kinderarts en ander personeel. De bloeddruk van Félice was extreem laag, haar hartslag heel hoog en haar bloed niet goed. Ook had ze meer dan 40 graden koorts. Ik herinner me nog haar vingers, die zagen eruit alsof ze bevroren waren. De vraag was aan de orde of Félice in een kunstmatige slaap moest worden gebracht. Felice hoorde dat en vroeg of ze doodging. Ik zag tranen bij de verpleegkundige. We werden doorgestuurd naar de stad, naar Groningen.
In de auto zat ik alleen maar. Stil. Mijn zoon zat naast me. Mijn vrouw was bij Félice in de ambulance. Wat er dan door je heen gaat… Alle mogelijke ziektes en alle scenario's. Wij zijn altijd vol vertrouwen, kijken altijd vooruit. Maar nu stond alles eigenlijk stil. Ik praatte mezelf en mijn zoon moed in.
In het academisch ziekenhuis werden we heel goed opgevangen, stap voor stap kregen we uitleg. Alles was heel persoonlijk ook, dit helpt enorm bij alle onzekerheid. Félice kreeg een brede mix aan antibiotica. Er trad verbetering op. Na twee dagen konden ze heel gericht verder behandelen. Maar dan komt ná de eerste opluchting nog een andere zorg: hoe komt ze hieruit? Een kind kan er van alles aan overhouden. Het hart kan verzwakt raken, er kunnen concentratieproblemen blijven, doofheid, blindheid…
Haar conditie was nul.
Het is cruciaal om er snel bij te zijn. Maar de ziekte lijkt aan de buitenkant op een gewone buikgriep. Félice had boven de veertig graden koorts. Dát was de trigger voor ons om te bellen. De huisarts was alert en de zorg zo goed. Maar als het wat langer duurt allemaal… Het had ook anders kunnen aflopen.
Na die eerste spannende dagen hebben we er ook een 'leuke' tijd in het ziekenhuis van proberen te maken. Samen Netflix kijken op bed, met chips en toastjes. Na alle stress helpt het om zo dicht bij elkaar te zijn. Zorg moet weer veranderen in vertrouwen.
De band met Félice is er hechter door geworden. Het zal nog even niet meevallen dat ze het huis uit gaat nu ze gaat studeren. Ik ben zo trots op haar, maar zou haar het liefst nog een jaartje dicht bij me willen houden
Wij hebben gemerkt hoe gezondheid bepalend is voor je levensgeluk. Die moet je dus zo goed mogelijk beschermen.