In de badkamer op de bovenverdieping bekijk ik mezelf in de grote spiegel. Zoals te verwachten was, straalt de weelde ook van deze ruimte af. Als ik mezelf sta te bekijken, valt het spiegelbeeld me niet tegen. Buiten de iets doorlopen ogen van de prosecco zie ik er tiptop uit. Ik smeer mijn handen in met crème en doe wat parfum op. Tiptop, flitst het opnieuw door mijn hoofd. Maar het geeft geen voldoening. Ik wil weg uit dit keurslijf, weg uit dit uiterst saaie en voorspelbare leven, maar te bang om fouten te maken, durf ik niet uit de band te springen. Ik voel me als een klein, stampend kind, maar aan mijn spiegelbeeld verandert niets. Angst om uit mijn veilige wereld te stappen houdt me op de plaats waar ik hoor te zijn, of waar ik ben, moet ik eigenlijk zeggen. Gestommel in de kamer naast me haalt me uit mijn gedachten. Via de badkamer loop ik de aangrenzende masterbedroom in, maar ik zie niets. Het toch al schaarse licht, dat via de objecten die in de kamer staan fragmentarische schaduwen op de muren projecteert, wordt gedimd tot een bijna absoluut duister. De kamer is mega, dus bang dat ik me ergens aan zal stoten, hoef ik niet te zijn. Vergis ik me en is dit een sterk staaltje home motion – wat me niet zou verbazen – of ben ik niet alleen in deze ruimte?