Open brief aan Joël de Ceulaer | Tieftalen
Beste goede heer,
als ik me niet vergis is dit de tweede open brief die ik u schrijf. De eerste richtte zich nog tot een wat zelfingenomen betweterd. Dat moet een paar jaar geleden geweest zijn. Nu u uit u zelf wat gegroeid bent, ontpopt u zich tot een verdraagzaam, redelijk medemens.
Zoals u daar mijn voormalige univprof Herman De Dijn zat te ondervragen in de Groene Waterman! U bent er mee eentje, zeg, ik kon eerst niet geloven dat u het was. Maar het ging die dag uitgerekend over geloven. En hoop.
Ik ben met deze brief zo vrij u te wijzen op enkele gevaren en als we niet snel ingrijpen, zal al onze hoop ijdel blijken. U schreef een pakkende brief aan Karel Anthierens in de Knack van deze week. Dat het Nederlands verdwijnt en dat Karel wil dat we daar iets tegen doen. En dat de taalraadsman van de VRT, die ik ook ooit waardeerde, een lagere functie heeft waarin hij niet meer antwoordt op vragen naar taalraad. Om nog maar te zwijgen van die laffe Taalunie, die de hele unie naar de knoppen helpt. Ik had hier liever een woord van onder de gordel gehaald, zo diep is die Taalunie aan het vallen maar op onze leeftijd bereiken we een zekere stand en houden we die hoog.
De vijand die het Nederlands lange tijd belaagd heeft en nu naar beneden haalt is de sociolinguïstiek. Die stelt dat taalfouten gewoon niet bestaan. GEWOON NIET BESTAAN. Dat de sociolinguïstiek bestaat is pas fout. Daarom, willen we het Nederlands redden, dan moeten we, nu het al te laat is, de sociolinguïstiek ontmaskeren en eruit gooien daar waar ze haar vernielende arbeid heeft ingezet. Ik denk dat u daartoe een Nederlandse staat zult moeten uitroepen naar kalifatisch model.
Zelf geef ik de strijd binnenkort op. Dan verlaat ik dit lage landje, voor de zee het overspoelt. Met het oog op later, als het Nederlands zal verdwenen zijn, ben ik decennia geleden al strijdbaar en strijdend lid geworden van de Franse Gemeenschap van België en vooral van elders (communauté française de la Belgique et d'ailleurs, d'ailleurs). Het Frans blijft alsnog gevrijwaard van sociolinguïstiek. Onlangs ben ik overigens enkele van mijn schrijfsels uit het Frans in het Engels gaan omzetten om ze in New York uitgegeven te krijgen.