Ik weet nog dat ik voor de vitrine van de Leuvensestraat 14 stond, en opeens stond dat leeg en ik voelde dat mijn hart een klein sprongetje maakte. Ik belde mijn man en daarna de eigenaar en maakte een afspraak om te gaan kijken. Ik zag het en ik belde opnieuw naar mijn man en ik zei: poepeke, we zitten in de problemen, want ik wil het en ik zie hoe het moet worden.
Op dat moment had ik geen business plan, geen financieel plan, geen afgelijnd idee, geen financiering, maar wel heel veel goesting en een idee van wat er nodig was in Tienen.
Want Tienen heeft zoveel potentieel – en ik had en heb het idee dat er heel veel is voor een bepaald doelpubliek en bijna niets voor 20-40igers. Er zijn niet veel plaatsen waar ‘ik’ mij op mijn gemak voel en waar het decor, het menu en de filosofie overeenstemt met mijn leefwereld.
Ik wist dat ik iets met eten en drinken wou doen, maar ik wou ook een bepaald beeld creëren, een wereldje in de Tiense scene, maar ook laagdrempelig genoeg zodat iedereen er zich zou thuisvoelen – vandaar ook de naam ‘de Buurtkantine’ – een Kantine voor de Tienenaar, de handelaar, de mensen die in Tienen werken en shoppen.
Ik heb dan op een weekend mijn heel idee op papier gezet- een idee dat helemaal rijp ergens in mijn hoofd lag te wachten totdat ik door mijn angst kon breken. En heb er dan cijfers opgeplakt – ik heb jaren budgetten voor hotels gemaakt en die ervaring heeft me wel geholpen en me de zelfzekerheid gegeven dat mijn businessplan plausibel was en op iets trok. Om zo toch met vertrouwen naar de banken toe te stappen voor een financiering.