Al zolang ik me kan herinneren ben ik gek op reizen. In groep 4 maakte ik al tekeningen van Afrikaanse dorpjes en maakte ik van de vingers van mijn hand mensen uit verschillende landen. Op mijn zeventiende mocht ik voor het eerst echt alleen ver weg: zes weken lang wonen en leven bij een gezin in Zuid Afrika. De wereld ging letterlijk voor mij open.
Na mijn eindexamen konden mijn ouders er dan ook niet meer omheen. Ik moest en zou een jaar lang naar het buitenland. Dat werd deels Dublin en deels Ecuador. Voor mijn talen. Een goede voorbereiding op mijn studie Culturele Antropologie.
Tijdens die opleiding draaide alles om de vraag die ik me mijn hele leven al stelde: “Waarom leven mensen zoals ze leven?”. Alles viel op zijn plek. De antropoloog die altijd al in mij zat, kon er eindelijk uit komen. Tijdens de reizen die ik maakte, maar zeker tijdens mijn afstudeeronderzoek in India. Daar woonde en leefde ik 4 maanden lang tussen de Tibetaanse monniken voor mijn onderzoek naar het leven van de kinderen in het boeddhistische klooster.
Toen ik zelf kinderen kreeg (dochter Noor in 2009 en zoon Quint in 2011) en inmiddels werkte met kinderen, wilde ik ook die hele jonge kinderen al vertellen over mijn reizen en vooral over de enorme diversiteit aan mensen die ik tijdens die reizen had ontmoet. Juist aan kinderen en niet alleen aan volwassenen. Kinderen hebben nog geen oordeel, vinden alles goed zoals het is en staan enorm open voor nieuwe ervaringen.
En zo werd Tenzin geboren, het nieuwsgierige jongetje dat de wereld over reist om met zijn vriendjes avonturen te beleven en tegelijkertijd iets te leren over hun leven, land en cultuur. Met kinderen kun je geweldig praten over de onderwerpen die in de verhalen aan bod komen en die voor hen (deels) misschien ook wel nieuw zijn. Kinderen zien sneller overeenkomsten dan verschillen. En dat vind ik mooi. Daar kunnen wij als volwassenen veel van leren.
Als moeder denk ik vaak: “Hoe doen andere moeders dat toch?”. En ook daarbij laat ik me graag inspireren door gewoonten en gebruiken van over de hele wereld. Want waarom zouden we ons beperken tot wat in Nederland “gewoon” is? Op reis, maar ook via moderne communicatiemiddelen als skype en social media, vraag ik moeders naar hoe het is om moeder te zijn waar zij wonen. Wat zijn de tradities die zij overbrengen aan hun kinderen en waarover maken zij zich zorgen? Het mooiste vind ik dat bij alle moeders over de hele wereld de zorgen en de vreugde heel vergelijkbaar zijn. Iedereen wil uiteindelijk het beste voor haar kind. Met adviezen en vragen kunnen moeders elkaar helpen, geweldig toch?
Mijn missie met Antropomo is om volwassenen en kinderen de rijkdom aan culturen in de wereld te laten zien. Die “andere” wereld een beetje dichterbij huis te halen. En het “vreemde” een beetje minder “vreemd” te laten zijn. Mensen zijn uiteindelijk altijd vooral ook gewoon mensen, waar ze ook geboren worden.