De catacomben zijn begraafplaatsen (coemeteria = slaapplaatsen). Die van Domitilla en Priscilla dagtekenen uit de eerste eeuw. Catacombe komt van "ad Catacumbas”: "bij de glooiingen. Deze benaming werd in de eerste twee eeuwen toegekend aan de catacombe van St. Sebastianus, omdat deze gelegen was aan een verlaging van het terrein aan de Appische straatweg. Deze benaming is later overgegaan op de andere catacomben vanwege haar waardigheid; want in de derde eeuw zou zij tijdelijk de lichamen van Petrus en Paulus hebben geborgd.
Aanvankelijk waren de catacomben privaatbegraafplaatsen; ze dragen dan ook de naam van aanzienlijke christenen en christinnen. Zij lagen doorgaans aan de grote wegen rondom de stad. Tegen het einde van de tweede eeuw wierf de christelijke gemeente, als corporatie, zelf een pand aan ten behoeve van haar leden. De diaken Callistus werd als kerkelijk inspecteur van deze catacombe aangesteld. Aan hem ontleent ze dan ook haar naam. In deze catacombe vonden de opzieners van de gemeente te Rome (= pausen) hun rustplaats in de zogenaamde pauskrypte.
Eerst onder de vervolgingen van Decius en Valerianus zijn de christenen in de catacomben gevlucht. Toen boden zij vaak een veilig toevluchtsoord, waar gedoopt, vergaderd en gebeden werd, en waar men zich sterkte tot de strijd. De heiligheid en onschendbaarheid van de begraafplaatsen, gewaarborgd door de Romeinse wet, verklaart het feit, dat de christenen deze dodengraven hebben kunnen aanleggen en benutten, zonder in botsing te komen met de overheid.