Hoe fascinerend en mooi ook, dat mijn kleinzoon zo fantaseert: het gebeurt ook op momenten dat de buitenwereld hier niet op staat te passen. Bijvoorbeeld op de terugweg naar zijn ouders, in de auto. Terwijl zijn broertje en zusje iets tegen opa en oma willen vertellen. En hij gaat intussen maar door met zijn “provo-geluiden”, je wordt er knettergek van. ‘Kan het wat zachter’ heeft tot gevolg dat hij vijf seconden iets minder geluid maakt, maar ja: zacht joelen, hoe doe je dat? Vragen om te stoppen helpt niet. Gebieden om te stoppen maakt dat hij even schrikt en stil is, maar “zijn film” was nog niet af. Hij gaat weer door. De auto stil zetten en zeggen dat je pas weer gaat rijden als hij stopt: zo gauw je gaat rijden gaat hij gewoon weer door. Het is duidelijk onmogelijk voor hem om dan te stoppen. Die inwendige film moet eerst af zijn. Je kunt hem het beste maar laten tot je bent gearriveerd. Als zo iets vlak voor het eten bij ons gebeurt weet ik trouwens een probaat middel:
Hij begint onmiddellijk tot honderd te tellen. Het tellen-ritueel vlak voor het eten is nog net iets belangrijker, daar moet alles voor wijken. Maar ik stel me voor hoe moeilijk het moet zijn als hij bijvoorbeeld in zo’n eigen film terecht komt op het schoolplein, of in de gymzaal. Ik heb met de juffen te doen..
Afgelopen dagen waren voor hem en ook voor ons een feest. Hij had anderhalve dag mogen logeren. We hadden overal de tijd voor, hij bleef maar zingen, piano spelen en fantaseren. En vragen stellen. Bij een blinde vriend heeft hij het principe van braille geleerd. Dat vond hij reuze interessant.
Bij het weggaan pakte hij de twee handen van mijn vriend vast en voerde met hem een soort dansje uit. Een brede grijns verscheen op allebei de gezichten. Mijn kleinzoon is dan zo ontwapenend dat hij iedereen voor zich weet in te nemen. Hieronder een kleine geluidsopname. Hij speelt met autootjes en zingt in zichzelf terwijl wij met elkaar praten. Even later improviseert hij een melodietje aan de piano:
’s Middags kwam papa hem halen om hem mee te nemen naar zwemles. Dat laatste was denk ik nog niet het ergste. Maar hij moest schakelen. Opeens was papa er weer, wat hij leuk vindt maar waar hij dan opeens weer aan moet wennen. Dus tranen met tuiten, hangend tegen papa aan. Zijn grote blijdschap slaat in een keer om in een levensgroot verdriet. Zijn vader vertelde ons dat hij, en ook zijn broer, dat als kind ook hadden.