C'est la vie... op La Sauvagère!: 2014
We zijn hier vandaag met zijn achten om 2014 uit te luiden. Overal staan de kachels te loeien, in de werkplaats worden oliebollen en appelflappen gebakken, in de keuken een kanjer van een huzarensalade gemaakt met gevulde eitjes en allerlei lekkere andere hapjes, dus je ziet: het gaat er hier lekker oer-Hollands aan toe!
Hanne en Wilma aan de bak!
Naar middeleeuws recept: appelflappen
Rest me jullie op deze dag een heerlijk uiteinde te wensen en ik hoop dat jullie met plezier en waardering terug kunnen kijken op het afgelopen jaar en wat het jullie gebracht heeft op de weg door het leven! Morgen weer een nieuwe dag en een nieuw jaar, nog helemaal onbeschreven...
Gepost door Elly op woensdag, december 31, 2014 0 reacties
Oftewel het mooiste en het lelijkste wat ik de afgelopen kerstperiode gezien heb. Ik was zeer getroffen door de opera La Bohème, de prachtige muziek en poëtische liederen die al in 1895 geschreven zijn en die in 1897 in Den Haag als opera voor het eerst in Nederland uitgevoerd is. Van een diepe romantiek! Hoofdrolspeelster Mimi zong:"Ik hou van alle dingen die langzaam en zachtaardig tot mij komen". Wat een mooie en inspirerende zin. De gezongen taal deed me nadenken over het grote verschil in emoties beleven toen en nu. Hoe zij bijvoorbeeld zongen over een jaloezie die in je vaart, waardoor je wordt getroffen en die je beheerst. Het leven en zijn emoties teruggebracht tot een minimale regie... Hoe anders is het vandaag de dag waarin we geacht worden hiermee om te kunnen gaan. Als je er veel last van hebt lijkt dat min of meer een eigen keuze. Ach, de tijden van weleer.
Op de vuilstort werd ik getroffen door een doos met de resten van geplukt wild, ik denk een fazant. Het heerlijke vlees met Kerst verorberd en hier lag wat over was van het geslachte dier; veel veren, darmen, poten, een kop... Overigens op zich ook wel weer een schilderachtig tafereel maar zo bloot en onzorgvuldig weggedaan is lelijk en respectloos.
Gepost door Elly op zondag, december 28, 2014 0 reacties
Vandaag zon op: 8.43 uur, zon onder: 17.04 uur
We zitten weer in de donkere dagen voor Kerstmis. Ik besefte dit heel goed toen ik boodschappen deed aan het eind van de middag. Om half vijf vertrok ik - nog redelijk licht - en ik kwam een uurtje later in pikkedonker terug. Omdat ik nog een ommetje moest maken om de vuilnis kwijt te raken, reed ik vele kilometers lang voorbij pikzwarte boerderijen, stallen, zwarte vlaktes. Grappig is dat ik dan gewoon de hele tijd met groot licht kan rijden omdat er toch geen tegenliggers zijn... Enfin, die donkerte in gebouwen, die verlaten indruk die het op me maakt, alle luiken al dicht, de donkerte in de stallen met de dieren... en dat dat er nu gewoon elke dag is. Mijn gedachten dwalen af op zo'n ritje. Het is (er) dus gewoon, de 'nacht' naast de dag, de zorgen naast het geluk, de pijn naast de vreugde, de kramp naast de ontspanning... Toch altijd weer moeilijk om die gedachte te accepteren, dat die twee opponenten onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. In Nederland had ik die gedachten nauwelijks. Er was altijd afleiding in het straatbeeld, nooit kilometers lang niets, zeker in de donkere maand december met zijn versieringen. Na zo'n supermarktbezoek, met alle toeters en bellen, beland ik dan snel weer met de voeten op de aarde. En dat is goed en heilzaam als je op het platteland woont, want anders hou je dat niet vol. Maar ik rij het erf op, zie de lichte vensters (wij Hollanders doen de luiken niet dicht) en binnen ronkt heerlijk de kachel, place to be!
Gepost door Elly op dinsdag, december 16, 2014 0 reacties
Gepost door Elly op zondag, december 14, 2014 0 reacties
Gepost door Elly op vrijdag, december 05, 2014 2 reacties
Grijzen en valen zijn donderstralen! Un petit chat perdu? Vanmiddag hoorde ik gepiep voor het raam van het atelier. Eerst dacht ik nog aan een muisje binnen en Foppe ook, dus die liep al heel alert met me mee te zoeken, toen we plots deze kleine buiten voor de pui ontwaarden... Een kitten, grijsbeige... Ik schat een week of 7/8. Hoe schattig! Maar wat te doen? Jut en Jul 'blazen' dit project met verve af, letterlijk! Foppe is zoals altijd adorable, zorgend, ruikend, oplettend waar de kleine gaat... Van hem hou ik 't meest!
Even rondgebeld of de buren een kitten missen... Het lijkt er niet op. Mijn Franse buuf raadde me aan het aan de facteur, postbode te zeggen. Bekendmaken via de ouderwetse tam-tam dus!
Het poesje is al zo aanhankelijk, eet en drinkt uit bakjes, dus kan nooit een wild kitten zijn.
Ik heb hem eerst op schoot bij mijn vader gezet, waar hij meteen ging liggen slapen. De handen van mijn vader zijn groter dan hij! Wat een aandoenlijk vertrouwen in de wereld straalt deze kleine opdonder uit! Hij kijkt naar het geblaas van de andere katten alsof het hem niets doet... Via facetime heb ik hem aan de kleinkinderen laten zien, die zaten zowat met hun neus 'in het scherm'! We hadden hem samen al bijna een naam gegeven... Wat vinden jullie van Thomas, Purkje of Muis...? Muis is verreweg het beste, omdat ik eerst dacht dat hij er een was en omdat hij zo hoog piept!