54 Het Meisje
niet vergeeten, dat het een lichtfchuuwende dwee-
pery-j -r- dat het een verouderde barbaarsheid,
dat het een bloedige, nimmer verzadigde zucht van onderdrukking was, met welke gy te kampen had i dat het niet gemaklyk viel een barbaarsch volk 'van het flaafïche juk der woestheid en bygeloof tot de gehoorzaamheid aan wyze wetten weder terug te brengen.
Volksleeraar te zyn is een eerwaardige post. Oude Frederik, gy zyt uw post wel waardig!
De vooiugen. Eduard.
Eduard , (eenigzins bevreesd.') Uw Majefteit!
Zie daar myn jonge violonist! — Nu kom nader — van nu af aan zy het vrede onder ons: Ten teeken biervan verzoek' ik u nog een aartig teder ftukje te fpeelen. (Eduard wil 'térfiand bei gtnHtn) Neen , neen Nu niet! (Tegen beiden')
Gaat intusfehen in de kamer! Als ik het
teeken geef, moet gy beginnen, maar niereerder! (Gluck en Eduard gaan in hes zy-vertrek. De Czaar fchelt. Tegen den Dentfchik. -Geef den Vreemdelingen daar — wyn en koude koeken! (De Dentfchik gaai heen, de Czaar alleenj Hóe zonderling
Kratter, "Het meisje van Marienburg. Een Russisch familietafereel. Tooneelspel.". Meyer, Pieter (erven) Amsterdam, 1781-1799, Warnars, Gerrit Amsterdam, 1768-1804, 1795. Geraadpleegd op Delpher op 30-05-2020, http://resolver.kb.nl/resolve?urn=dpo:5188:mpeg21:0003