“Het lichaam in de strijd werpen”. Deze zinsnede van Pier Paolo Pasolini was voor Raimund Hoghe de aanleiding om zich aan het theater te wijden. Voor die tijd had hij reeds naam gemaakt als auteur en publicist, en was hij gedurende 10 jaar de vaste dramaturg van Pina Bausch. Zijn eersteling trok direct de aandacht, juist omdat het getuigde van een opmerkelijke bescheidenheid. “Hoghes artistieke wereld is er een van een grote innerlijkheid, van ingehouden emoties, een wereld waarin het donker, het rijk der schaduwen, én de dans een belangrijke rol spelen”, schreef dramaturg Marianne van Kerkhoven. Hoghe won in 2001 de Deutscher Produzentenpreis für Choreografie. In 2008 riep het internationale vakblad Ballettanz hem uit tot “Danser van het jaar”. Zijn werk wordt getoond op bijna alle grote dansfestivals ter wereld.
Met een titel gebaseerd op een gedicht van Federico Lorca is Si je meurs laissez le balcon ouvert een hommage aan de voorstelling Necesito van de befaamde Franse choreograaf Dominique Bagouet, een werk dat volgens Hoghe uiting geeft aan een niet geheel te definiëren gevoel van verlies. Precies dit onbestemde gevoel vormt het vertrekpunt van deze nieuwe choreografie. Opnieuw toont Hoghe zich een meester van de ingehouden atmosfeer. Hij modelleert tijd en ruimte naar een universum van zachtheid en geheimzinnigheid. Licht en schaduw ontmoeten elkaar in een haast ritueel spel. Si je meurs laissez le balcon ouvert toont ons op delicate wijze niets meer en minder dan de eenvoud van het leven, de loop der dingen. Een voorstelling als een fluistering. Maar wie deze avondvullende nostalgische reis meemaakt, wordt onmiskenbaar aan het denken gezet over zin en betekenis van ons aardse bestaan.