Bij ons zette een alerte juf op de peuterspeelzaal ons aan het denken. Zij had een cursus gevolgd over hoogbegaafdheid bij peuters, en herkende hierbij veel eigenschappen van onze zoon. Of er hoogbegaafdheid voorkwam in de familie?
Nou, dat was dus zo. En dachten wij nog dat het allemaal wel meeviel, hij was overduidelijk anders dan andere kinderen. ‘Wees bedacht op onderpresteren’ gaf de juf ons mee bij de gang naar de basisschool. Ik moest dat toen nog googelen, onervaren als ik was. Inmiddels weet ik er alles van. Want ons kind ging onderpresteren, kreeg problemen op school, en werd zelfs depressief. Door die peuterjuf waren we op het spoor van hoogbegaafdheid en lieten we hem testen, waarmee dit ook bevestigd werd. En dat terwijl school de signalen eerst anders interpreteerde: hij moest misschien op zijn tenen lopen, was een ‘jonge’ kleuter en wie weet was er thuis wel iets aan de hand? Dat de signalen konden wijzen op hoogbegaafdheid was niet bekend. Maar goed, hoe kom je als juf aan die kennis…