We horen dat een aantal bewoners uitgenodigd is voor de voorproeverij van het kerstmenu bij een cateringbedrijf en dat er een rondrit voor bewoners georganiseerd is door Amsterdam met een oude tram. Daar waren de deelnemers zeer over te spreken. In de entree van Het Schouw troffen we een standaard gevuld met allerhande informatie over clubs en activiteiten waaraan kan worden deelgenomen. In het aangrenzende Huis van de Buurt, een grote ruimte die via een flexibele wand verbonden is aan het café/restaurant, vindt een deel van deze activiteiten plaats. Ondanks dit aanbod voorkomt het huis niet dat bewoners zich eenzaam kunnen voelen, zoals een bewoner die wij spraken aangaf:
“Je krijgt de zorg die je nodig hebt, maar daar hoort niet bij dat hulpverleners ook even bij je aankomen om een praatje te maken. Je kunt je hier behoorlijk eenzaam voelen, vooral overdag”.
Er is veel gedaan om de inrichting een zweem van nostalgie te geven. Langs de wanden staan blikken en potten uit grootmoeders tijd. En toch, het blijft een café/restaurant van een instelling, waar je als buurtbewoner niet snel naar binnen zal gaan. De tafelschikking, het licht, de verborgen entree, het geëtaleerde assortiment, de maggi op tafel, het nodigt niet uit om te denken “Laat ik hier nu eens gezellig een kop koffie gaan pakken.” Als wij er ons overigens lekkere kopje koffie drinken zijn er twee oudere gasten ieder aan een apart tafeltje, ver weg van elkaar.