Clooney speelt zijn rol subtiel. Aan de komische kant kennen we dat wel van hem, maar ook de tragische kant beheerst hij. De korte scene waarin Matt afscheid neemt van zijn stervende vrouw is daar een prachtig en cliché-overstijgend voorbeeld van. Op dat ontroerende moment van loslaten komt zijn hele relatie met Elizabeth en alles wat hij met haar heeft meegemaakt, op gevoelsniveau bij elkaar: de onvoorwaardelijke liefde voor haar, de vriendschap, de pijn én de vreugde die ze hem bracht. De verzoening met haar vindt uiteindelijk plaats in het ‘Goodbye my love…..Goodbye’.
De scene komt ‘echt’ over, niet ‘gespeeld’, niet sentimenteel, niet bombastisch, maar mooi, verstild en raak in al zijn eenvoud. Zo gaat het in het leven en zo is het goed. Zo wordt het verleden waardig afgesloten en wordt de drempel genomen naar een nieuwe tijd.
Het is wonderbaarlijk hoe alles wat je ziet, hoort of leest soms zo pijnlijk dichtbij je eigen, op dat moment alles overheersende gevoel komt. Alsof de hele wereld het juist daarover, en alleen daarover heeft. Alsof je eigen emoties van het moment door iedereen worden ervaren.
Filmmakers, muziekanten, schrijvers, schilders…ze lijken het nergens anders over te hebben. Iedereen vertolkt jouw gevoel, jouw emotie, jouw pijn, jouw uitdaging. De wereld om je heen lijkt je te begrijpen, alsof ze allemaal hetzelfde hebben ervaren. Liedjes, films, boeken en schilderijen komen nu pas echt binnen, alsof ze al die tijd al voor jou waren bedoeld.
Misschien schuilt daarin de kracht van kunst maar dat doet er niet toe….omarm het, het is op dit soort momenten speciaal voor jou gemaakt!

Ken jij iemand die al lange tijd vrijwilligerswerk doet of een heldendaad heeft verricht? Iemand die volgens jou echt respect verdient? Meld hem of haar dan hier aan!