Allemaal antwoorden die me geen bevredigend antwoord gaven. Totdat ik de zinnen uit het begin van deze blog in het dagboek opschreef. Ik zag dat er achter zo’n vraag vaak een behoefte zit. De vraag naar de zin van het leven was voor mij een behoefte aan richting. De vraag naar Gods concrete kracht en betekenis in het dagelijks leven was mijn persoonlijke behoefte om hem te zien werken in het gewone. Dit zag ik gewoon even niet. En dat vind ik lastig.