Evenwel laat de geschiedenis een zo geduid evolutionair spoor zien, waarin het recht van de sterkste, tot op de dag van vandaag, haar recht van bestaan tracht te claimen. Men ziet dan ook dat in een sfeer van behoeftigheid de schaarste alleen nog maar kan toenemen. Blijkbaar wordt dan de innerlijke behoeftigheid, het innerlijke tekort, gekoppeld aan de uiterlijke schaarste, of beter erop geprojecteerd. Want over welke schaarste hebben we het in een wereld die overvloeit aan mogelijkheden?
Schaarste roept concurrentie op, strijd om het naakte bestaan. Is het mogelijk dat adagium om te draaien? Niet zozeer concurrentie alleen, maar juist ook samenwerking als leidend principe te zien van ontwikkeling. Niet zozeer eigendom te claimen door anderen te onteigenen, als wel eigenaarschap te ontwikkelen, waardoor we overvloeiende overvloed kunnen scheppen. Immers in éénieder schuilt zoveel ongehoord en ongezien talent; dat juist vraagt om een gerechtvaardigd zich toe-eigenen. Een toe-eigenen van je diepste zelf.
Immers, dat wat in aanleg mee is genomen in dit leven, vraagt nog om het scholen van dit talent en wel vanuit je eigenste zelf. Niet een ander bepaalt wat jij moet leren, maar jij zelf bepaalt wat jij wilt, kan en mag leren om in dit leven zinvol te doen overvloeien en voor éénieder overvloed te creëren. Een toe-eigenen, die je zelf en de ander doet aanwassen en verrijken.
We mogen dus in deze spreken van een paradigmatische wending, van eigendom en macht claimend naar eigenaarschap en vrijheid schenkend. In plaats van het consumeren vanuit een innerlijk onvervulbaar tekort kunnen evolueren naar het produceren vanuit een innerlijk vervulbare overvloed van, voor en door éénieder, niemand uitgezonderd. De grens tussen armzaligheid en rijkdom niet verdedigend en of aanvallend, maar juist deze tegenstelling in ieder van ons ompolend.
De aanvankelijke tegenstelling tussen eigendom en eigenaarschap is feitelijk illusoir, hoewel het duidelijk moge zijn dat ze niet onmiddellijk verenigd, zullen aantreden. Integendeel, ze vragen om een permanente bemiddeling en wel door de zich verwerkelijkende rechthebbende eigenaar, die zichzelf vermag te ontwikkelen, door naar zijn eigen aard een eigen dôme te scheppen.
Veelal werd en of wordt een eigenaardigheid niet zo gemakkelijk onderkend, herkend, erkend en of verder verkend. Deze eigen geaardheid uit de doeken wikkelen, vraagt nog steeds om een behoedzame vroedvrouw, die haar geesteskind dient te koesteren en te bakeren, te ont-luieren en te ont-sluieren. Behoedzaam, want zo teer dit zielenzaad vermag te ontwaken, zo zeer vraagt het om het niet nader te genaken.