Tegelijkertijd kan gesteld worden, in overeenstemming met de grote lijn van de filosofie van Levinas, dat men ook in organisaties vaak genoeg de escape weet te vinden. Men ontsnapt regelmatig aan de geslotenheid van de geplande toekomst en aan de totalitaire dwang van de rationele structuren. Er ís betekenisgeving binnen organisaties. Het gebéurt dat overgeleverde rigide beheerssystemen vervangen worden door systemen die de medewerkers meer vrijheid laten. Het kómt voor dat bazen die naar eigen willekeur een zaak konden inrichten naderhand zich willen kunnen verantwoorden voor hun acties. Het gebéurt dat organisatiekundigen die er nooit mee zaten om hun rationeel verantwoorde ideeën aan organisaties op te dringen, in confrontatie met de praktijk zich openstellen voor geheel andere geluiden vanuit de werkvloer.
Nu kun je je afvragen of hier erkelijk een escape in het spel geweest moet zijn, zoals Levinas wil. Past het niet geheel binnen de autonome dialectiek van de redelijkheid en van verlichting om tot humanere vormen van organisatie te komen?