Ik denk dat ik de grootste sporthater was van Groningen en omstreken. Ik bedoel: iedereen moest zelf weten wat hij of zij deed, maar mij er vooral niet mee lastig vallen. Zo lekker, zo leuk, zo gezond. Prima, maar: zo druk, zo druk en geen interesse. Ok, ik had wel eens de 4 Mijl gerend en daarvoor getraind, tegen heug en meug, meegesleept door collega’s. Van dat hele hoofd leegmaken merkte ik niks, van zere spieren en frustratie omdat ik gewoon een slome renster was, des te meer. Nee, ik was geen sportvrouw.
Had je me toen gezegd dat ik nu al een half jaar minstens twee keer per week in de sportschool te vinden zou zijn, ook met griep, ook met moe, gewoon eigenlijk heel trouw en gedisciplineerd, dan had ik je hard uitgelachen. En toch is het zo. Erger: ik vind het nog leuk ook. En nog erger: ik praat er net zo enthousiast over als dat ik ooit zo irritant vond van anderen. What the f happened?
Het was momentum, dat ten eerste. Op een druilerige woensdagochtend stapte ik na een afspraak mijn auto in bij Paviljoen Sterrenbos. Ik was moe, ik voelde me papperig en was niet vooruit te branden. De dagen daarvoor had ik al besloten dat er iets moest gebeuren in mijn leven, ik moest alleen nog even uitvogelen wat. Toen viel mijn oog op de plakkaten in blauw en wit: personal coaching, coaching voor ondernemers, fit, gezond, sportlessen, iets in die trant. En het triggerde me. Het bleef hangen. En een paar dagen later hing in ineens aan de lijn met Kelly. Kelly van MiBoSo.