WINNAARS, VERLIEZERS van Ajax hoefde hij vandaag niet meer te rekenen. Hij bleef gewoon hier, bij zijn eigen elftal. 'Kijk, daar zijn je vader en je zus. Zijn ze toch gekomen!' Hein wees naar de tribune en inderdaad, achter de dug-out van de tegenstander zag hij ze staan. Gelukkig, waren ze toch nog gekomen. Tijdens de wedstrijd had hij af en toe het hek in de gaten gehouden, als het spel zich aan de andere kant van het veld afspeelde. Toen hij scoorde waren ze nog altijd niet gearriveerd. En het was zo'n mooie geweest. Een door de keeper van de tegenstander weggestompte bal, in één keer op de voet genomen vanaf de rand van het strafschopgebied, was strak de kruising ingevlogen. Zoals in zijn dromen. Hij was naar de zijlijn gerend. Achternagezeten door zijn enthousiaste teamgenoten. Maar in zijn droom was hij naar zijn ouders gerend. Zijn ouders, die nu in het ziekenhuis waren. Gelukkig had de moeder van Hein daar langs de zijlijn gestaan. Hij had zijn gezicht in haar armen kunnen verbergen toen de tranen kwamen. Hij liep naar zijn vader en zijn zus. Ze stonden tegen een van de reclameborden aangeleund die speciaal voor vandaag om het hoofdveld waren gezet. 'VOOR BLOEMEN NAAR DE BOER. U WEET ZELF WEL WAAROM!' Een gejuich steeg op vanaf de tribune. Achter hem kwamen de spelers van het eerste het veld op voor de warming-up. Aad Koenen voorop. Ajax had zich nog altijd niet laten zien. 'We hebben verloren,' zei hij op vlakke toon. Zijn vader greep hem beet en drukte hem stevig tegen zich aan. 'Ja jongen,' fluisterde zijn vader, 'we hebben verloren.' 'Ze waren een kop groter, dan is 2-1 verliezen geen schande. En het was een schitterende goal!' 'Er kwam natuurlijk wel wat geluk bij kijken,' probeerde hij bescheiden te blijven, 'maar hij zeilde mooi binnen!' 'Ja,' beaamde Hein. 'Een magnifieke treffer uit de tweede lijn waar nog veel over gesproken zal worden de komende jaren.' Hein deed zijn journaalstem, in een poging hem wat op te monteren. Hij glimlachte even, Hein was een echte vriend. 'Jongens, gaan jullie maar lekker douchen, jullie krijgen van de club allemaal een flesje en wat te snoepen. Ze zijn trots op jullie, en terecht. En straks gaan we genieten van Ajax.' De trainer keek hem aan en kneep hem vriendschappelijk in zijn wang. 'Klasse dat je meegedaan hebt. Voor mij ben je een echte sportman.' Hij hield zich deze keer gelukkig sterk. Ook de trainer was een vriend. Wat een fijne voetbalclub was het toch. Hij zou voor altijd lid blijven. Dit was zijn club! Meneer Michels was tijdens de wedstrijd niet één keer komen kijken. De rest van Ajax trouwens ook niet. Op een contract Voorzichtig probeerde hij zich los te maken. 'Laten we maar naar binnen gaan,' zei hij met een klein stemmetje. 'Hier horen we misschien de telefoon niet.' Ze liepen samen als laatsten van het veld af, Hein en hij. Ze hadden goed gespeeld, zei de trainer, die naast hen was komen lopen. 214 AJAX MAGAZINE FEBRUARI 1999