19/10/2019 24/10/2019 ~ onderweg met Willem
1 voor 1 komt de trein aan op het station van Putten, een station dat ver van de bewoonde wereld ligt. Ik stap het perron op. Jongens worden opgewacht door meisjes. Een ander blijft wachten en er is niemand in zicht. Eenzaam in Putten.
Ik sla de straatweg naar de Zuiderzee in. Een aangename verrassing is het schelpenpad aan de linkerzijde van de weg. Een pad die ik bij bij mijn vorige tocht op dit pad niet heb meegemaakt. Vroeger trof ik op vele plaatsen op de Veluwe grintpaden (zonder zandpadgarantie) aan, maar vele van deze wandel- en fietspaden zijn verdwenen, vaak vervangen door eindeloze rijen betonplaten. Schelpen knisperen en breken onder mijn schoenzolen. Een mooi geluid.
Het Hoeverveldpad, één van de klompenpaden in Putten, kent enkele variaties. Er zijn vier lengtes om te lopen: 5, 11, 15 en 20 kilometer. Ik kies om de langste variant te wandelen. Dat betekent dat ik eerst in zuidwestelijke richting wandel, door de open velden en door een deel van het landgoed Oldenaller. Ik kom niet langs het Huis zelf, maar heb wel zicht op het gebied rond het huis. Via de Arlersteeg ga ik de A28 over. Even voorbij het centrum voor natuurlijke recreanten (het hek zit zoals gewoonlijk op slot) passeert een motorrijder mij, met in zijn kielzog een auto. Even verder stoppen beiden, de automobilist stapt uit en roept 'Ho Ho' naar mij, terwijl de kerstman nog niet in het land is.
'Goedenmiddag, meneer.'
De motormuis en de automan zijn op weg naar Hilversum, en waarom zou je dan niet dwars door dit rustige poldergebied rijden?
Ik geef het advies om terug te rijden richting Putten en vervolgens gebruik te maken van de snelweg.
Maar daar komen we net vandaan. Is er geen dorp verderop?
Aan welk dorp denkt u?
Geen idee! Maar er komen auto's van die andere kant.
Er wonen en werken mensen in dit gebied.
Ten lange leste gaan zij terug, op zoek naar Hilversum. Het is niet de eerste keer dat ik middenin de polder iemand tegenkom met een gemotoriseerd voertuig die op weg is naar Hilversum. Wat is er toch met dat dorp?!
Ik vervolg mijn pad over het vernieuwde fiets- en wandelpad op de dijk langs het Nuldernauw. Ook hier vormen betonplaten het pad. Ter hoogte van Strand Nulde ga ik de A28 onderdoor en even later stap ik door een voormalige maisveld en langs de Schuitenbeek. daar tref ik één van de hootepunten van dit klompenpad aan. Het trekpontje, aangedreven door menskracht. Maximaal twee volwassenen mogen tegelijk op het houten pontje, aangezien ik alleen ben zal mijn gewicht niet veel in de schaal leggen. Aan de overzijde van de Schuitenbeek ligt een waterzuiveringsinstallatie. De waterbedrijven roepen al een tijdje dat het steeds lastiger wordt om het water te zuiveren vanwege de toenemende vervuiling van de grond.
Aangezien ik mij verwijder van de voormalige Zuiderzee loop ik weer op de Zuiderzeestraatweg. Ter hoogte van kasteel De Vanenburg verlaat ik de begaande asfaltweg, ga door een hek en loop door het gras, steek via een overstapje een prikkeldraadversperring over en kom in de achtertuin van De Vanenburg. Hier word ik vergezeld door het Norderpad. Via een omtrekkende beweging rond ik het huis en tuin en kom uit bij de overtuin waar ik een mooie zichtlijn aantref met zicht op het pand.
Hier merk ik dat de route niet meer de oude route is. Vroeger ging de route via een pad op een houtwal door natuurgebied. Nu word ik geleid over het fietspad, vergezeld van hoge bomen, langs de Vanenburgerallee. Wanneer ik wederom de Zuiderzeestraatweg ontmoet ga ik linksaf en wandel naar het station, waar mensen wachten op treinen die gaan komen en die gaan vertrekken.
Klompenpad Hoeverveldpad – 20 kilometer
Geplaatst in klompenpad, Putten, wandelen, wanderlust	#wandelen #wandelust #klompenpad #Putten #Hoeverveldpad