Zoo scheen alles vooruit te gaan bij de congressen, Toch begon de booze vraag meer en meer te hinderen, of de gouvernementen wel zuiver de hand hielden aan de verwerkelijking der besluiten van de congressen, en op zittingen, die zoo dikwijls het grensgebied der statistiek waren overschreden, als die te Florence, gevoelde de strenge logische statisticus zich niet altijd gerust.
In den Haag werd in September 1869 het zevende congres gehouden. De heer von Baumhauer, die op alle congressen Nederland was komen vertegenwoordigen, kreeg van den minister Fock de opdracht het congres te organiseeren, en hij deed dit op een eenvoudige en goede wijze. Naast hem droeg Vissering den last der werkzaamheden, en allen, die in ons land iets aan statistiek deden, hielpen den arbeid van het congres gelukken. Wij noemen alleen de namen van de Bruyn Kops, de Bosch Kemper, dr. A. Vrolik, Bachiene, Heemskerk Az., P.N. Muller, Buys, Gevers Deynoot, Egeling, Jacobi, Baert, Jolles, Asser, Verkerk Pistorius, Veth, Bleeker, Sloet en Obreen. Het getal deelnemers was 488, waaronder 116 vreemdelingen. De zittingen van het congres hadden plaats in de (helaas zoo slecht!) gerestaureerde Ridderzaal op het Binnenhof, zoodat al de buitenlanders in het hart van onze Hollandsche herinneringen en traditiën zich bevonden. In de redevoeringen der vreemdelingen hoorde men dan ook van tijd tot tijd echo's der indrukken, die dat den Haag, met het schoone bosch en de nabijheid aan zee, hun gaf. Het geheele karakter der bijeenkomst in den Haag droeg het merk van een gezellig samenzijn in een welvarenden staat van den tweeden rang, in een omgeving, die geen politieke bijoogmerken, geen bezorgdheid en vooral weinig klink-klank toeliet.