Uit het voorafgaande weten we dat Cornelius en zijn huisgenoten in tongen spraken. Toch vindt Petrus het niet nodig om in zijn verslag van deze doorslaggevende gebeurtenis melding te maken. Het enige wat hij zegt is: De Heilige Geest viel op hen, evenals op ons in het begin... God heeft aan hen dezelfde gave geschonken als aan ons... Met andere woorden, de manifestatie van het spreken in tongen was in deze tijd al zo algemeen aanvaard als bewijs voor het ontvangen van de Heilige Geest, dat Petrus dit niet eens met name hoefde te noemen. Zowel hij als de andere leiders van de gemeente namen het zonder meer als bewijs aan.
Dank U Heer, hoe ingenieus de verslaglegging van de gebeurtenissen in de eerste gemeente in elkaar zit, en dat U – zoals ik gisteren al bad – de overdracht daarvan door de eeuwen heen persoonlijk bewaard heeft. Daarom wil ik juist vandaag ook voorbede doen voor de voortgang van Uw Evangelie naar alle volken, totdat U terugkomt, Heer! Amen.