Voor historische speurders is er overigens werk aan de winkel, want het project is allerminst afgerond. Weliswaar heeft Van Deinsen nog diverse portretjes gelocaliseerd in andere collecties, maar de meeste waarvan bekend is dat ze in het Panpoëticon gezeten hebben, zijn (vooralsnog) onvindbaar. Het boek geeft een Appendix met afbeeldingen van alle bekende portretten plus een complete lijst van alle geportretteerde Panpoëticon-schrijvers. In die lijst is te zien welke er nog ontbreken. Als u dat te veel vlooiwerk vindt, kunt u terecht op de fraaie site die aan het Panpoëticon gewijd is (www.schrijverskabinet.nl). Daar is de lijst overzichtelijk en informatief in beeld gebracht en hebben vele schrijvers ook een kort portret-in-woorden meegekregen, geschreven door een stoet van kenners. De (nog) niet getraceerde portretten haalt u er in één oogopslag uit.
Dat alles maakt het Panpoëticon-project van het Rijks en Van Deinsens invulling daarvan een boeiende must voor elke dixhuitièmiste.

In de lichte kamer, waar de zon scheen, oefende Clärchen von Widel zich op de guitaar, en zong er bij.
Haar moeder die in haar kamer boven was, hoorde haar, en even hief zij het hoofd op, om te luisteren. Toen, ernstig, las zij verder, in hetzelfde groote preekenboek, waaruit zij als meisje tante Beata had voorgelezen.
Het was het stille uur na het vroege middageten. Haar schoonmoeder was gaan rusten; Clärchen vol ijver voor haar nieuwe muziekkennis, oefende zich; en zijzelf had zich in haar slaapkamer teruggetrokken, om er naar gewoonte, te lezen of brieven te schrijven.
Zeventien jaar geleden was zij hier met haar man en haar twee jongetjes in Coblentz gekomen en had er haar intrek genomen bij haar schoonmoeder, die met vaste hand het huishouden bestuurde, en haar zoon met zorgen omringde en beslag op hem legde als in de dagen toen hij nog een jongen was, en zich als eenig kind door haar bederven liet.
Een jaar later was Clärchen hier geboren, Clara gedoopt naar haar grootmoeder; met een glimlach Clarisse genoemd door haar vader, die dweepte met den roman van Richardson, en staande bij de wieg had hij den wensch uitgesproken, dat zij even deugdzaam, maar minder ongelukkig zou worden. Zij, Caroline, had naar hem gekeken, toen hij daar stond, zoo jong en vroolijk, en zij had naar hem geluisterd met een flauw lachje. Maar toen had zij met iets pijnlijks de wenkbrauwen samen getrokken, en had haar oogen gesloten, alsof zij moe was, maar 't was om de tranen, die opwelden. Want zij had op eens weer gedacht, hoe zij eens voor een dochtertje toekomstplannen had gemaakt, en hoe die nu niet verwezenlijkt zouden worden.