Er is dat oordeel niet van ‘dat is mijn en van mij’… net zo min de natuur technieken kent om vogels te verplichten die ene booom uit te kiezen als rust- broedplaats, zal ze de vogels ook niet verjagen.
Hoe prachtig is dan niet het ‘laten-zijn’ zonder zelfs de behoefte te hebben te willen of moeten oordelen en of vergelijkingen te treffen.
Begint dat overigens niet met het ‘gelukkig willen zijn’? Immers… wat wil je er dan nog mee? Het anderen laten zien… als techniek om te kunnen stralen? Gelukkig-zijn op een eiland… waar je helemaal alleen woont… is niet leuk hè?