een kinderhand is gauw gevuld... : Peter in Wonderland...
« En op de zevende dag... | Homepage | Eye-reflection... »
Enkele dagen geleden liet de draad van mijn laptop-adapter het afweten. Aangezien ik de hele dag in de bib had gezeten, was de batterij ook zo goed als plat, dus kon ik op zoek naar een nieuwe adapter. Nu heb ik een laptopje dat niet echt supernieuw is, maar dat nog wel mee kan met al wat nu op de markt is (vind ik toch), maar toch vond ik geen universele adapter voor mijn kleinood.
Altijd geweten dat Turnhout een omhooggevallen provincienest is, maar dat het zo erg was, grrrrrrrrrrrrrrrr…machteloos toezien hoe ik niet aan m'n opzoekingswerk van weken aankon, het deed pijn…en de dagen tikken verder, want ik heb een deadline te halen.
Vandaag moest ik in Antwerpen zijn, en eigenlijk had ik al veel eerder moeten gaan, want in 't Stad' vond ik onmiddellijk een adapter die wel deed waarvoor ie ontworpen was, namelijk adapten en zorgen dat mijn laptopje weer power krijgt. Ik moet zeggen; ik denk dat ik glunderde, want de verkoopster had blijkbaar deze ochtend nog niemand gezien die zo blij was. Afijn..ik was ook blij. Ik kan terug aan m'n werk en kan er weer mee aan de slag…
De busrit naar huis was vreemd, lag misschien ook aan het weer, omdat het er zo mooi uitzag, terwijl het toch koud was. Ik zat wat te lezen, toen er in Schilde een jonge moeder opstapte met haar dochtertje. Het kind zal zo'n zeven jaar geweest zijn en kwam naast mij zitten. Na vijf minuten gebeurde het: ze pakte mijn rechterhand en liet die niet meer los. Ik keek haar glimlachend aan, terwijl haar moeder zich reeds verontschuldigde voor het gedrag van haar dochter. 'Laat die mijnheer z'n hand los!' Maar niks hoor, ze omklemde met haar twee kleine handjes mijn toch ook wel kleine rechterhand. Ze heeft ze niet meer losgelaten tot ze in Oostmalle van de bus van de bus stapten. Ach ja, sommige mensen krijgen nu eenmaal gemakkelijker een hand van me dan anderen…Bij het uitstappen keken we elkaar nog even aan en zei ze 'Dag mijnheer…' Ik dacht: 'Hmmm, dat wordt vast iemand met manieren!'
Kijk, van zulke kleine dingen word ik nu gelukkig…dat maakt toch simpelweg heel je dag goed, zo'n lachend kindergezichtje…De dag kon al niet meer stuk, natuurlijk, dankzij m'n pas verworven adapter, maar dit, dit was de kers op de slagroomtaart…een vreemde ervaring, maar eentje die wonderwel past in Wonderland…
Geniet nog van het lange weekend, en tot soon, lieve lezer!!
17:27 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (3) | Facebook |
en dan vraag ik me af welke hand op het prentje de jouwe is en welke van het kindje :-)
gelukkig in wonderland blijkbaar, nice...
vind ik ook en moet zeggen, dat ik dit eigenlijk nog dikwijls doe en gewoonlijk een lach en/ of een dag terug krijg.... groetjes viv