Een boek beschrijft kunstwerken die de auteur heeft bedacht, maar niet gemaakt - Notulen van het Onzichtbare
Zoals in Hollywood een blacklist-survey wordt gehouden van most-liked motion picture screenplays not yet produced, zo zetten wij deze vraag ook uit onder schrijvers: welk idee – waarvan de schrijver zelf weet dat het fantastisch is – ligt desondanks nog in de la stof te verzamelen? En waarom? De reflectie die uit deze opdracht voortkomt, kan gaan over onkunde en onzekerheid, maar ook over ambitie en fascinatie, wilde dromen. Over wat er van je wordt verwacht ten opzichte van wat je zelf wil.
De schrijver en kunstenaar Édouard Levé schreef vier boeken. Het eerste heet Oeuvres (2002) en is een opsomming van 533 beschrijvingen van kunstwerken die hij wél heeft bedacht, maar niet gemáákt. Het tweede is getiteld Journal (2004), een boek dat speelt met de journalistische stereotypes en aansluit bij zijn fotoreeks Actualités (2001-2002). Het derde is Autoportrait (2005), een tekst waarin elke zin een observatie over hemzelf is. Zijn vierde boek heet Suicide (2008), het gaat over een oude vriend van hem die zichzelf van het leven beroofd. Levé heeft hem al een jaar of tien niet gezien, en zo ontstaat de paradoxale situatie dat hij door middel van de roman weer onderdeel uit gaat maken van zijn leven. Het zijn korte alinea’s, die allen openen met het woord Tu. Maar mijn Frans is slecht, dus ik heb ze in het Engels gelezen. Ik wil ze al jaren heel graag naar het Nederlands vertalen, maar heb het gevoel dat dat niet mag als je de oorspronkelijke taal niet spreekt. Maar ik denk ook niet dat iemand anders het wil doen als er geen budget voor is. En ik doe het met liefde en plezier, ongeacht of ik er geld voor krijg.
Een van mijn andere ideeën is een toilet neerzetten op een festival. Maar bij dit toilet kríjg je vijftig cent als je er gebruik van maakt. Ik ben gewoon benieuwd wat voor verhalen er over dit toilet zullen gaan rondgaan, en hoe lang de rij voor het toilet zal worden.
En ik wilde een fotoboek maken waarin ik op de foto ga met mensen die ik vraag me vast te houden zoals ze een zoon zouden vasthouden. (Was voor corona, hè.)