Wandelen 2.0, MSweb blog van Floris over wandelen in zijn vakantie
Home » Wandelen 2.0
Home > Mensen > Blogs > Blog Floris > Wandelen 2.0
Afgelopen weken waren wij op vakantie in de Eifel, Duitsland. Een geweldig mooi gebied welke mij deed herinneren aan Zwitserland. De Eifelse heuvels zagen er net zo mooi en soms imposant uit als de Zwitserse Alpen. We hadden de fietsen meegenomen om in de Eifel een lekker rondje te kunnen fietsen. Helaas viel dat een beetje tegen. Ik denk dat stijgingspercentages van 12% niet overdreven zijn.
Op een middag dat onze dochter ging slapen, ging ik even een rondje fietsen. Onder het mom; de omgeving verkennen. Wat was de natuur toch mooi. En wat was het steil. Het leek haast een downhill tocht van een Zwitserse berg.
Uiteindelijk leidt mijn tocht naar het naast het vakantiepark gelegen meer. Als ik er langs fiets zie ik enkele vissers inclusief kleine kinderen. Ik zwijmel even… 'het zou toch leuk zijn als ons kleine meisje straks samen met papa gaat vissen…' Na honderd meter zie ik een wandelpad welke het bos in gaat. Ik stal de fiets en loop een stuk het bos in. Wow! Wat een rust.
In 1991 (volgens mij) ben ik besmet geraakt met het Zwitserland-virus. Ik vind de bergen in Zwitserland zo onwijs gaaf! Ik heb bergen beklommen, gletsjers bewandeld (zonder hulpmiddelen), mountainbike tochten gedaan en uiteindelijk op de fiets met 80 KM per uur auto's ingehaald. En ja, ik ben ook gevallen met diezelfde snelheid. Een lichte hersenschudding, gekneusde pols en een beschadigde fietshelm welke ik op mijn stuur had zitten in plaats van op mijn hoofd. Man, ik mag van geluk spreken dat ik vandaag de dag dit verhaal nog kan navertellen.
In dat Eifelse bos herken ik die bergen weer. Er volgt een soort van heimwee, nostalgie maar ook een soort 'afscheid'. Ik wandel in mijn eentje door dat Eifelse bos. In al die jaren dat ik in Zwitserland op vakantie was, liep er een familielid naast of achter mij. En nu loop ik alleen. Op dat moment doet me dat wel iets. Samen met mijn vrouw nog eens naar Zwitserland en dan wandelen van Veysonnaz naar Planchouet en uiteindelijk uit komen in Siviez. Vandaaruit kan je door wandelen (of de stoeltjeslift nemen) naar de Mont Fort. Uiteraard wil ik dat nogmaals wandelen.
Ik stap nog even door in het prachtige bos. Uiteindelijk keer ik weer om en ga terug naar de fiets. Eerst een stukje vlak lopen, dan een klein beetje klimmen om vervolgens weer flink te dalen. Best wel pittig.
Op de fiets, langs het meer en dan weer klimmen. Terug naar het park. Het laatste stukje is zo steil dat ik toch even moet afstappen. Uiteindelijk kom ik bezweet aan bij het huisje. "En?", vraagt mijn vrouw. "Wat een mooie natuur hier.", hijg ik. "Ik wil echt nog wel een flinke wandeling maken deze week."
Uiteindelijk komt het er toch niet van, die flinke wandeling. En hoewel ik graag terug denk aan het mooie Zwitserland, aan die talloze wandelingen en die enorme hoogtes, toch wandel ik nu nog steeds. Weliswaar in een nieuwe 2.0 variant. Samen met mijn vrouw. Hand in hand. Of arm in arm. En ja, ik mis het wel. Flinke wandelingen van soms wel 6 uren. Voedselpakket mee (lees: stuk stokbrood, worst en een beker). Om 10:00 uur gaan wandelen en om 17:00 uur weer terug bij het appartement.
Ja, ik mis dat. Maar zoals ik nu het wandelen mistte, zo mistte ik in die Zwitserse bergen een lieve vriendin. Een soulmate. Iemand waarmee ik kan lachen, een gezin kan stichten. Etc. Al 5 jaar mag ik mij gelukkig prijzen met mijn vrouw. Mijn 'allessie' (goh, ze haat dit koosnaampje).
En daarbij is onze dochter gekomen. Ook al lopen we niet over de Zwitserse Alpen. We wandelen wel. Bijna elke avond. Gezellig kletsen. De dag doornemen. Met onze dochter vooruitlopend.