Met welke middelen? Wat dacht u van sancties? Zoals we die ook tegen andere bezetters treffen. Zie dit zeer recente artikel: https://rightsforum.org/nieuws/met-het-vrijwaren-van-israel-van-sancties-is-niemand-geholpen-ook-israel-niet/	
Zoals we die tegen andere bezetters treffen…. U boycot dus even actief, om er maar drie te noemen, Marokko, China, Rusland. Zo ja, chapeau, zo nee, waarom dan zo selectief?	
Laten we beginnen met het afdwingen van de VN resoluties waar Israël zich niet aan houdt. Desnoods afdwingen met geweld. Dat zou al een 1ste duidelijke waarschuwing moeten zijn. Als men dan nog weigert, ausradieren	
Sancties worden getroffen door landen en organisaties van landen (EU, VN), niet door burgers. Ze hebben niets met een boycot door individuele burgers te maken.
Ik pleit voor het treffen van sancties tegen alle bezetters die het internationaal recht blijvend aan hun laars lapen. Dus ook tegen Israël.	
Je geeft daarmee ook nog voedsel aan de valse beschuldiging, dat bestrijden van het (militaire) zionisme een vorm van antisemitisme zou zijn.	
Het lijden van de bevolking van Gaza tot in detail kunnen beschrijven maar daarin de rol van het totalitaire schrikbewind van Hamas geen één keer vermelden. Knap hoor.	
Ook het bezettingsleger van israhell komt makkelijk weg… Dat groepje dat dagelijks treiterend optreed, kinderen neerschieten/ontvoeren of huizen slopen onder het mom van bouwvergunningen en zo kan ik nog wel een waslijst aan tactieken opnoemen.	
@Sharif, kunnen wij het met elkaar eens zijn dat er over en weer zeer laakbaar gedrag wordt vertoond?	
Het wordt tijd dat er een internationale troepenmacht komt die de twee strijdende partijen scheidt. Alle partijen hebben een complete boterberg op hun hoofd en hebben een kuil gegraven waar ze op eigen kracht niet meer uit komen. Ja, Israel is echt wel in sommige aspecten fout maar die “lieve” Palestijnen zijn ook niet in de eerste fout gestorven. Het is niet voor niets dat ook Egypte de grens potdicht houdt. Alle partijen hebben zich inmiddels zo verhard en tonen zo weinig introspectie dat er van een bilaterale oplossing geen sprake meer kan zijn.
Troepenmacht er tussen, internationale oplossing voor de bezette gebieden forceren en over twee-drie generaties eens kijken of ze weer on speaking terms te krijgen zijn. Voor nu is het helaas een verloren zaak…	
het is heel eenvoudig: toen Israël en Palestina werden gesticht via een besluit van de VN, ontstonden twee onleefbare staten. De voorgeschiedenis van dit besluit is een troebel allegaartje van claims op religieuze basis (Joden: God heeft ons dit land gegeven) en historische rechten (Palestijnen: wij wonen hier al meer dan 2000 jaar).
Het eerste argument was krankzinnig. Het tweede argument sneed hout, maar gold ook voor de tegenstander. Doorslaggevend was uiteindelijk het machtswoord van het westen dat zich in meerderheid, terecht, medeverantwoordelijk voelde voor de Holocaust, een zaak waaraan de Palestijnen part noch deel hadden.
Het gevecht om land na de uitspraak van de VN werd gewonnen door de Joden, dankzij overvloedige westerse steun. Het land werd al snel een militair strategisch knooppunt. Deze positie bekleedt het land nog steeds. En niemand hoeft iemand wijs te maken dat in geval van militaire prioriteit mensenrechten een rol spelen.
Wat wèl een rol speelt, is de relatie van Israël met de buurlanden. Werd eerder gedacht dat een atoombom de tegenstanders wel zou afschrikken, inmiddels zijn de verhoudingen veranderd. De atoombom is geen optie meer. De steun van het westen is sterk verminderd. De machtspositie van het westen in het Midden-Oosten ligt bijna aan gruzelementen. De invloed van Rusland is sterk toegenomen. Ook de vijandigheid van de (Islamitische) omgeving is sterk toegenomen.