We gaan door richting strand. Overal hangen spandoeken waarop Typhoon quote over Terschelling: ‘Hier houdt het op, hier houdt de wereld op.’ Zelf was ik twee toen ik hier voor het laatst was, en volgens moeders ook poëtische gedachtes over het eiland had. ‘Wat een groot bad,’ riep ik toen ik voor het eerst zee zag. Daarna rende ik rondjes met mijn oncontroleerbare kinderlijf en zwabberende ledematen, terwijl ik schreeuwde: ‘Allemaal zand!’ Anno 2015 ligt er nog steeds allemaal zand en zo herbeleef ik een kwart eeuw later mijn kindertijd op een schommel.