Ik was nog maar en klein hummeltje, maar toen wist ik het al: Als ik later groot ben dan ga ik íets met dieren doen en het liefst met paarden.
De keuzes die ik tot mijn 30ste maakte brachten mij alleen maar verder weg van dit idee. Toch bleef het werken met paarden mij aantrekken. Blijkbaar had ik een flinke omweg nodig om te beseffen dat mijn hart toch écht bij het werken met paarden ligt.
En nu ik de 30 alweer even gepasseerd ben (en met mijn 1,83 toch aardig groot geworden ben) heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ga ik mijn droom meer en meer achterna. Ineens was het idee daar. Ik ga de coaching skills die ik afgelopen jaren heb opgedaan combineren met met mijn passie voor paarden. Het voelt nog een beetje onwerkelijk om mezelf te horen zeggen: “Hey, ik ben Mariska en ik ben Mindsetcoach voor (wedstrijd)ruiters”. En toch is dat wat ik nu doe, naast mijn baan als persoonlijk begeleider.
Ik denk dat ik een jaar of 2 was toen mijn ouders doorkregen dat ik dieren, maar in het bijzonder paarden erg leuk vond. Mijn oom had een boerderij met koeien, schapen, kippen, honden, katten én meerdere New Forest pony’s en paarden (de fjord op de foto was van een ander familielid).
Mijn allergrootste wens was om ook een eigen pony te hebben. Dit stond dan ook ieder jaar wel op mijn verlanglijstje voor Sinterklaas, haha..
Helaas hadden we het niet heel breed thuis, dus een eigen pony of paard zat er niet in. Al zei mijn vader altijd dat ik 7 paarden zou krijgen als we de loterij zouden winnen (maar dan moet je wel meedoen aan de loterij paps, anders wordt ’t nooit wat natuurlijk! )
Toen ik wat ouder werd kon ik bij mijn nicht lessen volgen. Hele zaterdagen spendeerde ik tussen de paarden. Ik vond het heerlijk om lekker bezig te zijn met de paarden. Van poetsen tot het uitmesten van de stallen. Het maakte me niet uit wat ik deed, als ik maar bij de paarden kon zijn.
Ik voelde me vaak niets waard en alleen. De paarden gaven mij een gevoel van troost. De zachtheid waarmee sommige paarden (ze zijn niet allemaal even knuffelbaar natuurlijk) met je om gaan. De manier waarop ze op je reageren als je verdrietig bent.
Toch kwam er een moment in mijn leven dat ook het omgaan met de paarden mij steeds minder troost gaf.
Hoe groter ik werd hoe meer onzeker ik werd. Dit begon ook invloed te hebben op het rijden en het omgaan met de paarden. Ik kon steeds minder goed tips en feedback aannemen, waardoor ik steeds vaker gefrustreerd raakte. Daarnaast begon ik steeds meer ‘gevaren’ te zien tijdens het rijden en soms zelfs nog voor ik opstapte:
Als het hard waaide stapte ik eigenlijk liever niet op want stel je voor dat m’n paard aan de kletter zou gaan.
Als er een trekker voorbij kwam stond ik als eerste aan de andere kant van de bak want anders zou die vast schrikken.
Die ene hoek reed ik met een grote boog voorbij want daar waren we al meerdere keren onbedoeld rechtsomkeert gegaan.
Ik zag al spoken voor mijn paard ze zag en je kunt je vast voorstellen wat er daardoor gebeurde… Dat waar ik onzeker over was, of huiverig voor was, was precies wat er dan wél gebeurde…
Jaren later, tijdens mijn NLP opleiding, werd mij duidelijk hoe dit mechanisme werkt en leerde ik hoe ik mijn aandacht kon verplaatsen van dat wat ik niet meer wilde, naar wat ik wel wilde. Dit ging in eerste instantie niet over het paardrijden, maar dat wat ik daar leerde pas ik ook zeker tijdens het paardrijden toe.
En het leuke daarvan is, dat de principes van NLP (Neuro Linguistisch Programmeren) door iedereen toegepast kunnen worden.
Dat ik nu weet wat ik kan doen om de rust en de ontspanning bij mezelf te bewaren heeft merkbaar ook effect op mijn communicatie met het paard tijdens het rijden (en het paard wat ik nu rijd is niet bepaald de ontspanning zelf).
Jouw mindset is mede bepalend voor de prestaties met je paard. Of dit nu aan de hand is, of tijdens het rijden. Jouw mindset heeft een grotere invloed dan je je misschien kunt voorstellen.
Zoals je hiervoor hebt kunnen lezen voelde ik me toen ik jong was vaak alleen en waardeloos. In die periode had ik daar geen specifieke naam voor, maar later leerde ik dat, dat wat ik voelde eenzaamheid genoemd kan worden.
In mijn werk als welzijnswerker kon ik mijn steentje bijdragen aan het verminderen van eenzaamheid onder ouderen. Ontzettend waardevol werk, maar ik liep ook wel tegen obstakels aan in mijn werk.
Ik kreeg de kans om me te specialiseren in het thema eenzaamheid door een opleiding te doen bij Faktor5. Wat ik daar leerde zorgde dat ik me alleen maar meer in wilde zetten voor het aanpakken eenzaamheid. Ik had grootse dromen en ik wist dat ik daar binnen mijn werk als welzijnswerker niet de ruimte voor zou krijgen. In 2018 ben ik met Hersenkracht gestart zodat ik mij volledig kon inzetten voor dat wat ik op dat moment het belangrijkste vond. Een bijdrage leveren aan het terugdringen van gevoelens van eenzaamheid bij jong volwassenen.
Ik raakte meer en meer geïnteresseerd in de werking van ons brein en hoe interne processen in het menselijk lichaam werken. Ik volgde een aantal NLP opleidingen om mezelf hier verder in te verdiepen en ik leerde hoe onze gedachten, gevoelens en gemoedstoestand invloed hebben op ons gedrag.
Hersenkracht is voor mij de manier waarop ons brein werkt en hoe dit bepaald hoe je de wereld ziet en ervaart.
Dit heeft alles te maken met zogenoemde ‘filters’ die zorgen dat je dingen vervormt, weglaat en generaliseert. Als je minder positief ingesteld bent zal je bijvoorbeeld sneller denken dat altijd alles fout gaat als er een keer iets niet lukt. Terwijl als je positiever ingesteld bent je over dezelfde situatie kunt denken ‘volgende keer beter, dit is niet mijn moment’
In mijn vrije tijd houd ik me al een aantal jaar bezig met het wedstrijdsecretariaat van een rijverenining bij mij in de buurt.
Daar viel het me de laatste tijd steeds vaker op dat sommige ruiters al zo zenuwachtig waren als ze zich kwamen aanmelden. Zodra ik dat merkte wilde ik ze het liefst bij de hand nemen en ervoor zorgen dat ze meer ontspannen zouden zijn voor ze teruggingen naar hun paard. Maar op die momenten had ik daar geen tijd voor.
Ik begon me steeds meer af te vragen of ik niets voor deze ruiters zou kunnen betekenen. Eind augustus 2020, tijdens de laatste wedstrijd van ons seizoen voelde ik aan alles in mij dat dit de weg was die ik in moest slaan.
Ik geloof in jouw Hersenkracht. Daarmee bedoel ik dat jij je mindset kan leren beïnvloeden op een effectieve en positieve manier, waardoor je met meer rust, ontspanning en vertrouwen kunt werken met je paard.
Mijn naam is Mariska van der Zee en ik help je graag om je paardendromen uit te laten komen (haha dat rijmt ook nog).
Ik heb een enquête gemaakt om meer inzicht te krijgen in jouw behoefte als ruiter. Het kost je 5 minuutjes van je tijd om het in te vullen en als je wilt heb ik iets voor om je te helpen meer rust en ontspanning te vinden.