De kijker moet weten wat er met hem gebeurt. Maar tegelijkertijd geloof ik dat je nooit verder kunt gaan dan de maatschappelijke beweging waar je in zit. Dat is een probleem waar ik mee te maken kreeg toen ik Dagboek had gemaakt. De film eindigt op het woord ‘revolutie’ en de dag nadat hij vertoond is, is alles nog bij het oude. Wilde dat woord revolutie dan niks zeggen? Je moet toch niet ook vergeten dat de film een samenstel van mededelingen en ideeën is, dat in de beweging van de maatschappij opgenomen wordt. Je kent het effect ervan pas op het moment dat er iets in de maatschappij begint te veranderen; dat is de enige voldoening die je kunt hebben. Je kan een bewustwording in collectieve zin niet meten, maar ik geloof toch, dat wanneer er iets in beweging komt de film een stapje in dat bewustwordingsproces kan betekenen. Maar ook al vind ik dat, toch zie ik de mogelijkheden van de film op dat punt als heel erg betrekkelijk, want de problemen van de mensen spelen zich altijd op het niveau van hun dagelijks leven af en ik vind het belangrijk om in de vorm van de film zelf te benadrukken, dat ook de werkelijke strijd zich buiten de film afspeelt. Dat is óók een aspect van de werkelijkheid buiten het beeld – offscreen – waar we het eerder over hadden. Ik bedoel dat de film een zeer onvolledig en willekeurig fragment van de werkelijkheid is, maar dat die werkelijkheid in alle personages en in alles wat ze omringt bestaat. De film is maar een tamelijk willekeurige uitsnede en daarom alleen al is hij fictie.