Mariella Tirotto & The Blues Federation - 'Somewhere Down The Road' (CD) | Blues Magazine
3 december 2008|Recensies|0 Reacties
Artiest: Mariella Tirotto & The Blues Federation
Titel: Somewhere Down The Road
Mariella Tirotto & The Blues Federation schotelen ons een album voor, welke bol staat van de tegenstellingen qua muziek en de beleving er van. Uit alle vaatjes wordt wel even getapt: Slowblues, jazzy stuff, latin, rock, en ga zo maar door, wat er natuurlijk wel voor zorgt dat we een heel avontuurlijk album tegemoet kunnen zien, en dat is ook zo.
Mariella bezit een stem-geluid wat je niet zomaar ergens onder kan scharen, of het moeten zeer oude jazz-corifeen zijn als Eartha Kitt, Carmen Mc.Cray en ook Cassandra Wilson, maar ze heeft ook iets weg van de zangeres van de Nederlandse BluesTreat uit Utrecht. Het is een geluid wat vele kanten herbergt, nl. een laag donker geluid, met een prachtige vibratie erin, en een ander keer zingt ze met een rauwe stem, die dan vervolgens weer om draait in een liefkozend geluid, waar je de rillingen van over je huid krijgt.
De dame straalt bij een optreden, en ziet er prachtig uit (een half italiaanse met donker haar, een apart gezicht en een great outfit) en jawel gezegend met een prachtige strot dus.
Kijken we dan naar de invulling van de tracks, dan kan ik alleen maar zeggen dat de band heel goed werk heeft geleverd, en mensen als Hein Greten(bas), Michiel de Kok (bluesharp), John Kakiay (drums), Harald Koll (guitar en bas) en nog een aantal gasten, werkelijk fonkelen op deze nieuwe schijf.
De variatie is erg hoog, het album opent met een stevige rock-achtige track "Playing the game" – vervolgens jazzy-funk invloeden in track 2, en dan het hoogtepunt van de schijf wat mij betreft; een fantastische slow-blues die even net anders is, dan de "gewone" ballades zoals we die kennen. Prachtige accoorden–reeksen volgen elkaar op, met erg mooie muzikale invullingen qua solo's- "Confused Woman's blues". Dan "wintertime blues" een opwekkend nummer wat een beetje latin-achtige invulling heeft, en lekker wegluistert.
Op dit album vinden wij twee nummers die niet door Mariella gepend zijn maar door grootheid Harry Muskee, en dat levert iets heel moois op in de vorm van zeer fragiele bewerkingen van "sometimes" en "Window of my eyes", klasse gewoon, en vooral die gelijktijdige solo van bas en harp in het laatst genoemde nummer! "High Fever" laat ons weer bij de les schuiven met een dampende "groove" erin. "bad Soul" is erg afwijkend , een beetje donker getint nummer met veel percussie erin en een wat griezelig aandoend geluid. Trouwens als de hoes bekijkt van de cd, dan zou als je Mariella bekijkt en even wat kleine dingetjes weghaalt zij zo uit de ghotic-wereld kunnen komen qua outfit, maar de hoes is vooral erg mooi gemaakt. Verzeker je van de nieuwe uitstekende schijf van deze band, waar we hopelijk nog vaak verassingen van mogen krijgen in de toekomst.
Ik sluit af met de woorden, dat dit album wederom blues and beyond aanduidt in alle vormen en dat is vooral helemaal mijn pakkie aan. Genieten met een grote GGGGGGGG. Ja, en voor de wat meer jazzy luisteraars staat er nog een prachtige bonus-track op getiteld "After Hours", een beautie.
01. Playing The Game
03. Confused Woman's Blues
04. Somewhere Down The Road
05. Wintertime Blues
06. Tourist Fun
11. Bad Soul
13. After Hours (bonus track)
Op zaterdag 29 november 2008 heeft de presentatie van dit nieuwe album van Mariella Tirotto & The Blues Federation plaatsgevonden in Cafe Royal te Mill.
Het cafe zat bomvol bluesliefhebbers, vrienden en familie. De presentatie van de avond was met Peter de Wit (bekend van o.a. North Sea Jazz) in vakkundige handen en de muzikale opening met Erwin Nyhoff was ook niet mis. Kortom: een gezellige avond die ze zich nog lang zullen heugen.
Meer over deze CD presentatie kunt u binnenkort verwachten op BluesMagazine.nl , voor nu alvast wat impressie foto's …
Website Mariella Tirotto & The Blues Federation : www.tirottoblues.eu
stichting blues amersfoort 8 december 2008 om 21:05- Antwoorden
ook wij zijn trots dat we deze fantastische mensen kennen , en ook live gezien hebben.
Echt heel mooi die cd , mijn voorkeur is nog altijd window of my eyes, hoe hun dat brengen en spelen / zingen geeft mij nog steeds rillingen van genot, cuby kan jaloers zijn als hij dit hoort.