Het echte filmen was, aldus Demme, ‘een van de meest leuke, fijne ervaringen waarop een regisseur kan hopen. Geen stress of ruzies, oeverloze discussies over het script, een goede sfeer all over. Hopkins’ aandeel in de film ging ook verder dan alleen het spelen van de rol. Zo vroeg Demme hem mee te denken over hoe ze Hannibal Lecter in zijn cruciale eerste scène zouden tonen op het scherm. Close-cut montage, waarbij we alleen zijn ogen zien? Van bovenaf filmen? Snel snijden? Eerst Foster filmen, dan Lecter en dat almaar afwisselen? Hopkins’ antwoord was bescheiden. ‘Laat de camera de cel van Lecter gewoon vinden, doe het in een natuurlijke beweging, gezien vanuit Clarice.’ Lecter zou haar ‘ruiken’ en zij zou naar de cel lopen, meer niet. En daar zou hij dan staan. Rechtop. Ingehouden, maar helemaal klaar om vrij gelaten te worden. ‘Ik wist: dat is ontzettend eng, iemand die daar gewoon staat,’ verklaarde Hopkins later in een tv-interview.