Iemands identiteit werd bepaald als lid van een bepaalde familie, van een stam, een stad, of dorp. Jezus hoorders zouden geschokt zijn door het individualisme van de boer. Hij overlegde met niemand, niet met God of iemand binnen zijn familie of gemeenschap, om te bespreken wat te doen met die veel te grote oogst. In plaats daarvan begon hij met het neerhalen van zijn schuren om grotere te bouwen. Deze boer had echt een goed jaar, maar hij denkt alleen aan zichzelf. "Ik heb het echt goed gedaan. Ik ga een groter huis bouwen… een grotere auto kopen... verhuizen naar een betere buurt..." Hij is geen slechte kerel, maar God noemt hem een dwaas. De man had beter Prediker kunnen lezen en de dingen in perspectief kunnen zien.
Lukas maakt zijn gebruikelijke punt in deze gelijkenis. Christenen zijn vol vertrouwen dat God ons zal voorzien van wat echt belangrijk is: een diep en zinvol leven, dagelijks brood en meer, maar dat krijgen we om te delen.
Tijdens mijn bezoek aan Bologna voor een Europese ontmoeting van de lekendominicanen kwam ik regelmatig in de kloosterkerk en be-zocht daar graag het graf van Dominicus. Op een of andere manier voelde ik mij dan verbonden met de stichter van onze orde. Dat deed me goed en er waren heel wat medebroeders die alleen of met ande-ren samen ook zo’n bezoek aflegden. Zij sloten dat altijd af met het zingen van de antifoon ‘O lumen’ waarin Dominicus met een aantal prachtige titels geëerd werd: