Binnen heerst orde, de boeken keurig in het gelid, strenge schilderijtjes. Twee corgi’s rennen binnen, maar de dichter, die rustig blijft, verzekert ons dat ze ‘niets doen.’ Na een kopje thee met sinasappelstangetjes in een zilveren bakje, ontspint zich het gesprek. Jellema weegt zijn woorden op een gouden schaaltje. Soms ontsnapt hem een klein lachje. Hij vertelt dat hij vandaag hout heeft gezaagd, een boom geplant en de honden heeft geborsteld. Daar zijn we eigenlijk niet voor gekomen, maar het is duidelijk dat deze docent Germanistiek aan de universiteit van Groningen zich niet zo gauw gewonnen geeft. Zijn stem is zacht en hij laat stiltes vallen, kennelijk om goed te kunnen formuleren wat hij wil overbrengen. ’s Ochtends werkt hij aan ‘geestelijke arbeid’ zoals hij het noemt. Op dat moment veelal vertalen van loodzwaar Duits werk, zoals Meister Eckhart, een mysticus. Roggebrood voor ons, eenvoudige zielen. Dan gaat hij –volgens eigen zeggen- de tuin in en denkt intussen aan een gedicht. Dat krabbelt hij met pen op bij binnenkomst voor de lunch. Hij spreekt verdrietig over de oprukkende industrie.