De productie van kip vindt plaats in een spanningsveld tussen onder meer dierenwelzijn en milieu. Naast vis heeft kip de meest gunstige CO2-footprint vanwege de hoge efficiëntie waarmee voer wordt omgezet in vlees. Bij welzijnsvriendelijke stalconcepten wordt deze score echter minder gunstig, door een langzamere groei, een lagere bezetting per vierkante meter of door uitloopruimte naar buiten. In onderstaande tabel zijn voor gangbare kip, scharrelkip en biologische kip de CO2-footprint, energieverbruik en het landverbruik uiteengezet. Het gangbare kuiken blijkt op deze factoren het beste te scoren.
In onze sector is er praktisch geen manier om op één aspect van de bedrijfsvoering te voldoen aan alle wensen, zonder in de knoop te komen met andere aspecten. Goed beschouwd probeert de vleeskuikensector over een breed front eisen en wensen te optimaliseren, op weg naar een steeds hoger niveau. Maar er zal altijd iets te wensen overblijven voor wie er één aspect uitlicht. De beste kip bestaat niet.
Onderstaande tabel illustreert de verschillen tussen een aantal houderijsystemen voor vleeskuikens (ABN Amro en Blonk Milieuadvies, 2011).