Bij aankomst troffen we een ‘planetary observatory’ aan: een uitkijkpost naar de sterren. In de ronde tuin daarachter lag een maquette van graniet van de twee Korea’s. Daarboven hing een grote gouden pendel die het geografisch middelpunt aangaf. We waren in het centrum van het centrum. We liepen er wat omheen, maar al snel kon ik niet meer staan en ging in het gras liggen. Met één hand raakte ik het graniet aan: Noord Korea. Jos stond aan de andere kant, bij Zuid Korea. Anita stond op de plek van de Oostzee, in de richting van Japan. Zonder dat we het doorhadden waren we in de dagen ervoor in deze opstelling terecht gekomen. Ik lag voor pampus voor Noord Korea, Jos vertegenwoordigde het zuiden, en Anita was Japan. We spraken uit hoe we ons voelden, probeerden verschillende constellaties, en voelden hoe we in het hart terecht waren gekomen. Hier, tussen ons drie, lag de sleutel, maar hoe moesten we die toepassen?