De krampachtige leegte der kantoorhumor - Blog des vaderlands - Hoe Mannen Denken...-
« Feministen hoeven de eer van de vrouw niet te verdedigen
De Verlaten Man (43) – Kleine Denis wordt groot! »
03-03-2016 door Pascal Vugts
Maarten is zijn naam. Maarten hikt tegen het einde van de dertig en werkt dagelijks op een anoniem, doorsnee kantoor. Al zal hij dat zelf nooit hardop zeggen; van binnen weet Maarten donders goed dat zijn oerduffe werkplek mijlenver verwijderd is van alles dat bruist, seks ademt en rock & roll door de aderen heeft vloeien. Zoals hij zelf ooit pleegde te zijn, toen hij jong was en waar hij nu mijlenver van af staat. Hoewel Maarten zich niet oud voelt, merkt hij dat hij is gevangen in het keurslijf van een burgerleven, zijn dagen slijtend op beige kantoorvloerbedekking, starend naar een anonieme monitor aan een beige bureau, tussen beige muren en beige mensen. Een plastic ficus breekt het monotone palet een beetje. Het is een werkplek zoals er honderden zijn, inclusief ongeïnspireerde en volstrekt inwisselbare gezichten.
Halverwege de bureau-eilandjes bevindt zich het kleine keukentje waar de koelkast en het koffieapparaat staat. Daar hangen ze, de A4-printjes met jolige meme's en die ene foto, genomen tijdens het afdelingsuitje, waar die doorgaans stoffige collega zo mal op doet. Heus, het rood gedeukte feesthoedje is er het bewijs van. Zo van, 'dat doet 'ie anders nooit!'.
Het zijn printjes als deze die een minuscuul houvast vormen naar datgene wat Maarten ooit was. Diep onder die getemde beige muis sluimert hij nog rond, die grapgrollende feestbeuker van weleer. Soms, héél soms komt die om het hoekje kijken. Maar het wordt steeds minder. Zijn ware aard is slechts bevangen op een geforceerd kleurenprintje. Zo had hij het zelf nooit bedoeld.