Met vers brood (de Ieren weten wat lekker brood is) en met de tank vol diesel vertrekken we uit Kilmore Quay. Eerst moeten we de motor bij hebben maar na ruim een uur kan die uit. We maken aan de wind varend goede voortgang. Als Hans ’s middags alvast wat slaapt/rust komen er dolfijnen bij de boot. Graag komt hij kijken. We zien ook enkele mooie sprongen maar die krijg je niet op de foto. In de loop van de dag zien we nog twee keer een groepje. Dat blijft genieten. Rond middernacht draait de wind geleidelijk aan naar het oosten en we gaan met de kust van Cornwall in zicht over stuurboord liggen en varen dan parallel aan de kust naar Lands End. Ruige zee daar door de toenemende wind en de dieptevariaties van het water. Aanvankelijk nog stroom mee, maar we passeren de punt pas na de stroomkentering en dan loopt de stroom fors tegen. Van de 7 knopen door het water blijven er maar drie over de grond over. En dan nog opkruisen. Zo kruip je letterlijk naar je bestemming. Vlak voor de haven van Newlyn spartelen er ineens weer vele dolfijnen rond de boot. Veel variatie in grootte. Het strijken van de zeilen op de woelige zee gaat goed. Na het eten blikken we tevreden terug op een goede tocht van 30 uren. De faciliteiten in de haven zijn belabberd. We vinden met moeite de sleutel van de douche (die hangt op een haakje bij een platform van een kraan). En ontdekken dan dat die douche echt smerig is. Aansluitend maken we een lange nacht. In de haven ligt een Sentijn, de Bess. Ze ziet er vuil uit. Op de Sentijn reunie in oktober in Amsterdam ontmoetten we de eigenaar. Gelukkig heeft hij later in het seizoen nog weer lekker gezeild.