David dankt God voor den zegen, hem in den krijg en de regering des volks verleend; belijdende tegelijk zijn en aller mensen nietigheid; hij bidt dat God hem krachtiglijk verlosse uit zijn grote benauwdheden, door te beloven den Heere te zullen loven voor Zijn zegeningen.
Gezegend zij de HEERE, 1mijn Rotssteen, aDie mijn handen onderwijst ten strijde, mijn vingeren ten oorlog;
Deut. 32:4 (kt.) Hij is de Rotssteen, Wiens werk volkomen is; want al Zijn wegen zijn gericht. God is waarheid en is geen onrecht; rechtvaardig en recht is Hij.
2 2Mijn Goedertierenheid en mijn Burcht, mijn hoog Vertrek en mijn Bevrijder 3voor mij; mijn Schild, en op Wien ik mij betrouwe; bDie mijn volk aan mij 4onderwerpt.
5 Alsof hij zeide: Als men de ellendige en geringe conditie des mensen vergelijkt met de oneindige majesteit Gods, zo moet men zich verwonderen, dat Hij Zich verwaardigt te gedenken aan zo een arm creatuur.