Elf songs op anderhalf uur speelde The War On Drugs. De meeste bands brengen er vijftien tot zeventien op die tijd. Wij, die van de generatie Ramones zijn, vinden dat best. Niet elke song hoeft acht minuten te duren.
Maar goed, een kwartiertje na aanvang, Adam Granduciel had dus net de derde song ingezet, stonden we toch weer vol bewondering te luisteren hoe mooi die song, 'An ocean between the waves', zich ontvouwde. Hoe kristalhelder die lagen gitaar en keyboards, twee stuks van elk, te onderscheiden waren. Hoe compleet we weer in de muziek zaten. En hoe die, niet lachen, altijd weer weidse vlakten oproept voor ons geestesoog.