Niet terecht is daarentegen de automatische roep om bijbouwen van meer middeldure woningen, al dan niet middels quota. Punt één: het is een (Pavloviaanse) druppel op de gloeiende plaat. Punt twee: het zet de financiële haalbaarheid van stedelijk bouwen verder onder druk. En punt drie: als de overheid vervolgens met extra regulering moet voorkomen dat die middeldure woningen alsnog duur worden, is niet de inclusieve stad in zicht, maar de all-inclusive staat.
De bron van de huizenprijsstijgingen is schaarste. Eén kant van die schaarste is de enorme populariteit van de stad. Laten we dát - na decennia van suburbanisatie en binnenstedelijke verloedering - alsjeblieft zien als iets positiefs. Kijk daarom liever naar de ándere kant van schaarste: het tekort aan gewilde stedelijke milieus. Waarom maken we er daar niet meer van? Die aantrekkelijke stad van ons, met zijn absurde prijzen, eindigt nu zo ongeveer bij de schaduw van de plaatselijke kerktoren. In New York wordt óók op 20 kilometer van Manhattan nog een flat gedeeld met ‘roommates’ vanwege betaalbaarheid. Bij ons zit je op 20 kilometer van de Amsterdamse Dam in Purmerend, Hoofddorp of De Kwakel (waar?), waar royale rijwoningen te koop staan voor € 275.000. Zeker betaalbaar dus, maar zonder stedelijke allure en ook niet verbonden met de stad. Dat moet anders.
‘Anders’ begint met beter regionaal OV. Als ik vóór de komst van de Noord-Zuidlijn naar Noord ging, voelde dat als een beproeving. Nu is het ‘gewoon’ de stad. Niet alleen is Noord door de metro veel beter met de stad verbonden, het krijgt spontaan meer stedelijke allure. Ik wandel er herwaarderend rond met een schijnbaar nieuwe bril. Winkels, restaurants én woningen die ik eerder nooit zou hebben overwogen, staan nu opeens op mijn stedelijke radar.