Mode met een boodschap ~ Het Goede Leven
Onlangs had ik een heerlijke zaterdag: een Volkskrantbijlage met een stuk van respectievelijk Cecile Narinx en Arno Kantelberg. Beiden kunnen enorm humorvol en deskundig schrijven over mode.
Diezelfde dag trof ik ook nog in de Financial Times een boekbespreking van het boek Dress Codes over modewetten door de eeuwen heen. Dit boek van een hoogleraar van Stanford die ooit bijna de top 5-lijst haalde van de best dressed men van Esquire, vertelt onder andere dat Jeanne d' Arc op de brandstapel belandde omdat zij zich kleedde als man. Dat was natuurlijk absoluut tegen de toen geldende mores in. Maar het gaat ook over de kleding van de Black Panther leden.
Toen ik een vriendin over mijn zaterdag-leesplezier vertelde, riep ze: "Dat sla ik altijd als eerste over, mode is zo oninteressant en oppervlakkig."
In het Confectiecentrum leerde ik kijken naar kleuren, de beste pasvorm en mooiste stoffen
Eerst even over het ontstaan van mijn geheime liefde. Als kind logeerde ik veel bij een, voor die tijd, zeer geëmancipeerde tante die van uit haar huis diverse modecollecties van buitenlandse merken verkocht. Tijdens de logeerpartij verbleef ik overdag merendeels in de keuken waar de kledingrekken klaarstonden voor de mannequins die in de nieuwste modellen paradeerden door de huiskamer.
Meegaan naar het Confectiecentrum was ook onderdeel van het logeren en ik leerde daar kijken naar kleuren, de beste pasvorm en de mooiste stoffen. Mode is voor mij een vorm van vakmanschap en een uiting van schoonheid, zoals een deskundig geschilderd vergezicht of goed gemaakt gerecht. Maar je kunt nog een stap verder gaan: mode kan ook een politieke of maatschappelijke boodschap hebben.
Zoek maar eens op Melania Trump bij de New York Times. De ene keer was er herrie omdat ze een jasje met de opdruk 'I really don't care' draagt. Vrij snel daarna verscheen een artikel waar wordt er gezegd dat haar kleding op mute stond. Maar ook een fotoserie waarbij te zien is dat ze bij een Navo-bezoek weloverwogen de kleding van een Belgische ontwerper droeg.
Wat voor velen loze prietpraat over geldverslindende dames is, heeft voor mij een hele andere betekenis
Een guilty pleasure is voor mij de tv serie Blauw Bloed waar regelmatig de kleding van Máxima wordt besproken. Ook voor haar kleding geldt dat er maar zelden een 'toevallig' sieraad of ontwerper is gekozen. Wat voor velen loze prietpraat over geldverslindende dames is, heeft voor mij een hele andere betekenis.
Nu ik toch op dreef ben: lees vooral het essay van Neske Beks in De Gids (nr 1, 2021) over onder andere de onzichtbaarheid zwarte modeontwerpers. Het gaat je door merg en been hoe ongezien velen bleven.
Beks wijst aan het einde van haar essay op de modeshow van het merk Pyer Moss waar je een catwalk ziet met alleen maar zwarte modellen begeleid door een all black Gospelkor. Je houdt het niet droog en de show laat je in feite zien hoe wit normaliter een modeshow en haar publiek is. Mode met een message dus.
Ik houd niet van Instagram vluchtigheid, selfie verheerlijking en wegwerpkleding. Dat vind ik wel oppervlakkig. Maar een mooi gemaakt knoopsgat, een blinde sluiting of het verhaal van de maker en zijn motieven, heeft voor mij diepgang.
Ik kijk zo dadelijk nog een keer naar de Pyer Moss modeshow op YouTube. Het is een half uur baden in schoonheid en emotie en ik ga eens nadenken of ik bij wijze van statement (nooit kwam ik een betere smoes tegen) een kledingstuk van dit merk kan gaan aanschaffen. Als dat niet het goede leven is.