Meet the in-laws | Hulphond Valéas
september 2, 2007 § 2 reacties
Enkele weken geleden ontmoetten mijn ouders Valéas. Dit weekend waren we bij Maarten thuis uitgenodigd om Valéas voor te stellen… Ook Eiko ging mee op visite daar vooral Maartens papa gek is op haar. Nu Eiko door iedereen mag geknuffeld worden, wou ik hen beiden dat plezier niet ontzeggen.
We kwamen zaterdag reeds een uurtje voor het avondmaal aan zodat Maarten en ik nog een wandeling konden maken met de honden. Na een dagje luieren hadden ze nog véél te veel energie… Voor we konden vertrekken moest Ziëra, de poes des huizes, echter nog naar buiten daar ze niet alleen thuis mag blijven… Alhoewel Ziëra een panische angst voor honden heeft, wou Maarten hem over de honden door de voordeur naar buiten dragen. Toen Ziëra Eiko en Valéas zag, begon ze echter te blazen en wild in het rond te krabben in Maarten zijn armen. Dit terwijl de honden gewoon neerlagen en verbaasd en vervolgens nieuwsgierig opkeken… Maarten kon Ziëra niet meer houden en Ziëra sprong van in zijn armen, over de honden heen naar buiten en vloog ervandoor. Voor de honden was de poes ineens veranderd in een zwarte harige bal die er razendsnel vandoor ging! Zowel Eiko als Valéas waren er een ogenblik later ook vandoor, voor ik ook maar iets had kunnen zeggen om hen tegen te houden. Gelukkig wonen Maartens ouders in een doodlopende straat… Anders had ik hen trouwens ook nooit losgelaten aan de voordeur. Honderd meter verder vonden we de deugnieten terug, al grazende in de wegberm. En zo had meteen de hele buurt kennis gemaakt met Valéas en Eiko…
Tijdens de wandeling zocht ik een stuk gras waar Eiko en Valéas even konden dollen en wat energie kwijt konden raken. Eiko snuffelde zoals gewoonlijk wat in het rond terwijl Valéas verderop op onderzoek uitging. Ik stuurde hem verbaal netjes om de beek, de plassen en de modderige stukken. Hij ging dan ook even later wat liggen rollen zoals hij in elk grasveld doet. Gelukkig niet in de modder deze keer. Toen Valéas uitgerold en Eikouitgesnuffeld was, wandelden we verder. Enkele meters verder rook ik ineens iets onfris. Hij rook helemaal naar een van zijn favoriete o zo natuurlijke geurtjes: koeienweide… En hij zag er nochtans zo proper uit! Zucht…
Gelukkig rook niemand anders iets!
De rest van de avond verliep vlot. Eiko sliep zoals gewoonlijk op het tapijt voor de kachel terwijl Valéas een koeler plekje verkoos vanwaaruit hij me in het oog kon houden. Maartens ouders vonden Valéas een hele mooie en gehoorzame hond. Eiko mocht na al die jaren genegeerd worden, eindelijk hopen knuffels ontvangen van iedereen! En Valéas? Die werd even hard geknuffeld en gekriebeld door mij!