Het Suevenrijk, ook wel Suevisch of Suebisch (konink)rijk (Gallaecia) of Koninkrijk Gallaecia (Latijn: Regnum Suevorum, ('Rijk der Sueven') of Regnum Gallaecia ('Koninkrijk Gallaecia')), was een koninkrijk van de Germaanse stam der Sueven (Latijn: Suevi of Suebi). Het rijk der Sueven bevond zich in het noordwesten van het Iberisch Schiereiland van 410 tot 585. Vóór de vestiging van de Sueven en de met hen verbonden Buren (Latijn: Buri) bestreek het gebied de volledige West-Romeinse provincie Gallaecia en ten dele de provincie Hispania Lusitania. De hoofdstad van het Suevenrijk was de versterkte stad Braga, toen genoemd Bracara Augusta, dat overigens ook de hoofdstad geweest was van de provincie Gallaecia.
In de 4e eeuw werden de Sueven uit Midden-Europa verdreven door de Hunnen en staken ze de Rijn over naar Gallia waarna ze al plunderend richting het zuiden gingen. Ze trokken de Pyreneeën over en belandden in het welvarende Romeinse gebied Hispania (het huidige Spanje en Portugal). Daar stichtten zij in 409 onder koning Hermeric († 441) hun eigen rijk in de Romeinse provincie Gallaecia (of Callaecia), ongeveer de huidige autonome regio Galicië in Spanje. Het gehele bestaan van het rijk stond in het teken van strijd met zijn buren, eerst de Romeinen en daarna tegen een andere nieuwkomer, het sterke Visigotische rijk. In 570 begonnen de Visigoten een nieuwe oorlog, die het Suevenrijk verwoestte. Na enkele opstanden was ging het koninkrijk in 585 voorgoed ten onder.
De bevolking van het Suevische Rijk bestond voor het grootste deel uit Romeinen, geromaniseerde Keltiberiërs, Kelten en diverse groepen Germanen, voornamelijk Sueven.
De Romeinse bevolking was voornamelijk katholiek christelijk. De Germaanse onderdanen hingen voor het merendeel de ariaanse variant aan. De Sueven waren nog heidens toen zij het Romeinse Rijk binnen trokken. Naar verloop van tijd gingen zij over tot het arianisme, waarschijnlijk onder Visigotische invloed.