In Onze kinderen excelleert Renée van Marissing in het meticuleus ontleden van gespannen familieverhoudingen. Hoofdpersonage Mia staat op een belangrijk kruispunt in haar leven: ze denkt terug aan haar pas overleden vader, aan wie ze nauwelijks goede herinneringen bewaart. Toch rouwt ze om zijn dood, die samenvalt met de vorderende zwangerschap van haar vrouw Sally. Deze samenloop van omstandigheden stelt Mia voor de fundamentele vraag hoe je een goed voorbeeld kunt zijn voor je kind als je dat zelf niet hebt gehad.
Met zachte hand neemt Van Marissing de lezer mee in het groeiend onbehagen over de steeds pijnlijker terugblik op een jeugd. Daarbij laat ze helder zien wat er problematisch is aan deze exercitie: in hoeverre kan Mia haar eigen geheugen vertrouwen? De grote troef van Onze kinderen is de bewustzijnsstroom van de ik-verteller. Knap associërend laveert Van Marissing van dialoog naar overpeinzing, van terugblik naar innerlijke monologen tegen de overleden vader en het ongeboren kind. Als lezer voel je continu de spanning tussen binnen- en buitenwereld.
Van Marissing is wars van effectbejag, weidt niet nodeloos uit en beheerst de kunst van de geloofwaardige dialoog als weinig anderen. Ook etaleert ze een groot observatievermogen voor het alledaagse: deze schrijver kan personages al leven inblazen door de manier waarop ze een hand door hun haar halen of een biertje bestellen. Hoewel het verhaal bij vlagen hartverscheurend is, houdt ze het elegant, licht en geestig. Dat maakt van Onze kinderen een indrukwekkende oefening in zelfbeheersing. De bedrieglijke eenvoud van deze compacte, fijngevoelige vertelling verraadt een grote begaafdheid.