Razen en ranselen: het knettergekke debuut van Dead Cross | De Morgen
Razen en ranselen: het knettergekke debuut van Dead Cross
Dead Cross Beeld RV
Knettergekke, razende hardcorepunk met een hoekje af? Ach, 't moet niet altijd 'Despacito' zijn, quoi. En voor Mike Patton zetten wij sowieso de deur op een kier. Hij trapt ze wel uit de hengsels.
Sasha Van der Speeten 18 augustus 2017, 9:00
"Laten we eerlijk zijn: in een band als deze spelen als je bijna vijftig bent, is een beetje komisch", aldus Mike Patton in Rolling Stone over zijn betrokkenheid bij Dead Cross. Je verbaast je over hoe achteloos Patton het vertelt. Want dit is de man die als zanger bij het machtige Faith No More het metalgenre sinds 1989 met elke plaat een schop onder de derrière verkoopt. Patton klutste avantgarde, funk en hardrock door elkaar met Mr.Bungle en herdefinieerde de noiserock met Tomahawk. Werkte met jazzterrorist John Zorn, schreef filmsoundtracks en deed stemmenwerk voor videogames.
Hij bracht soloplaten uit waarop hij nu protserige Italiaanse crooners imiteert en dan weer als een schizofrene kleuter loopt te krijsen. Hij blies de legendarische math-metalband The Dillinger Escape Plan nieuw leven in toen die groep op sterven na dood was. Met de supergroep Fantômas creëerde hij experimentele, waanzinnig inventieve muziek die hokjesdenkers tot wanhoopsdaden dreef. In diezelfde band speelde Patton samen met Dave Lombardo, de drummer bij metalkoning Slayer.
Op het titelloze debuut van Dead Cross steken Patton en Lombardo opnieuw de koppen bij elkaar. Patton werd pas bij het project betrokken toen de originele zanger van de band, ene Gabe Serbian, er halverwege de opnames de brui aan gaf. Patton stemde ermee in nieuwe zangpartijen en teksten te bedenken die hij opnam in zijn homestudio. Hij voegde er ook creepy geluidseffecten en ambientbedjes aan toe.
Wat oorspronkelijk een genre-oefening was voor een beperkt publiek, wordt door Pattons betrokkenheid en inventiviteit een genremix die aan een breder publiek zal appelleren, niet alleen aan hardcorenostalgici. Weetje voor de genrefreaks: Ross Robinson (nu metal-klankentovenaar bij Korn, At The Drive-In en The Cure) zat achter de knoppen.
Slikker uit de strot
Voor Patton is Dead Cross puur plezier, zo gaf hij al toe. Een gelegenheid om obscure hardcore-iconen van weleer zoals The Accüsed, Deep Wound en Siege te eren. Zeker, Lombardo's driftige, razendsnelle hardcorestijl roept het originele spul uit de jaren tachtig op. Ook de botte, kurkdroge gitaar van Michael Crain en de soepele bas van Justin Pearson (ook bekend van cultband The Locust) zijn zo old skool als de pest. Aan Patton om de boel te saboteren. Met frisse, in deze context hilarische zangharmonieën ('Seizure And Desist', 'Obedience School') of groteske klankcollages ('Gag Reflex', 'Seizure And Desist'), bijvoorbeeld.
Nu gilt hij zijn slikker door zijn strot als een tilt geslagen cheerleader ('Grave Slave', met zijn aanstekelijke "Pistolero!"-refreintje!), dan weer laat hij galmende, op gotische leest geschoeide zangkoren langs de beukende punk van zijn compadres waaien, alsof het kwartet in een Transylvaanse kerker staat te musiceren, tussen de door ratten afgekloven schedels.
Onze favoriete lyrics dan? Patton gaat hier lekker silly tekeer. Wat dacht u van "So have a nice weekend / In the frying pan of heathens.../ With your pussy on the trigger / The end is growing near" (uit 'Obedience School'). Of het geraaskal in 'Shillelagh': "I took a pee and it came out red / I took a dump and it came out dead / SKINHEAD!" Proper. Een 'shillelagh' is trouwens een Ierse wandelstok die ook als handwapen wordt gebruikt. Patton werd er twintig jaar geleden bijna mee afgeranseld door oververhitte Ierse Faith No More-fans. Kijk, op dat soort achtergrondverhalen zijn wij tuk.
"S+M border patrol / Bible obedience school / You can't dig a ditch in hell / Without burying a piece of yourself!" gromt Patton in 'Gag Reflex', een exploderende metaltrack waarin hij eveneens de woorden 'Tampax' en 'Jesus Police' laat klinken als een afgrijselijk dreigement. Kijk, er zou een onsje socio-politieke commentaar tussen al dat gezwets zitten, zo leren interviews met de band ons, alleen lagen wij te fel in een deuk om op zoek te gaan naar een flard ernst temidden van Pattons rabiate surrealisme.
Hoes Dead Cross Beeld RV
Raar is de cover van 'Bela Lugosi's Dead', de newwave-klassieker van Bauhaus. Maar Dead Cross komt ermee weg. 't Is een eerbetoon noch een parodie. Noem het een charmante verbastering, tevens de vreemde eend op een album dat nu al bij ons favoriete lawaai van 2017 hoort. Doe er uw voordeel mee. (Ipecac)