In de Wicca wordt het feest op 30 april meestal aangeduid als Beltaine. Soms weet men nog te vertellen dat de Engelse naam May Eve is en dat het op de vooravond van mei werd gevierd omdat de Kelten hun dag begonnen op de vooravond, bij het invallen van de duisternis. Dat klopt allemaal, maar toch is Meiavond, zoals het feest hier in Nederland werd genoemd, niet een uitsluitend Keltisch feest. De hele Middeleeuwen door is het feest overal in Europa gevierd, ook in de Germaanse streken. En ook de Germanen begonnen de nieuwe dag bij het invallen van de duisternis.
Meiavond was een feest waaraan vrijwel iedereen deelnam. De meifeesten hebben langer dan de andere hun heidense oorsprong behouden en tot in deze eeuw werd er nog overal in Europa rond een meipaal gedanst en over vuren gesprongen. In Zuid-Limburg is deze traditie blijven bestaan en ook elders in het land ziet men steeds vaker de meiboom opnieuw verschijnen, soms als toeristische attractie, maar toch duidelijk voldoend aan een behoefte de groeikracht in de natuur te vieren. Er waren tot in de twintigste eeuw Meigilden, geleid door een Meigraaf, die in de nacht van 30 april op 1 mei een boom uit het bos haalden en op het dorpsplein of vóór het stadhuis neerzetten.. Jonge mannen zetten die nacht een kleine boom of tak in de tuin van de geliefde. Zo'n tak werd een liefdemei genoemd. Nog beter was natuurlijk als de geliefde zin had om het Meifeest 's nachts in het bos te vieren. Er werd dan meestal een Meibruid gekozen en men danste gezamenlijk om de meiboom of zonderde zich af in het bos. De Meibruid vertegenwoordigt Moeder Aarde als verleidelijke, vruchtbare vrouw. De Meibruidegom is de Vegetatiegod die de bloesems bevrucht.