Rustgevender dan dit bestaat niet? – Anne's plek
27 februari 2018 14 juli 2019 door annesplek
Wonen in een dorp heeft zo zijn voor- en nadelen. Ik heb het dan niet over een dorp wat 15 minuten fietsen is naar de stad. Nee, ik heb het dan over een (uitgestorven) dorp. We hebben een eetcafé/kroeg, een spar (die overigens naar mijn mening veel te duur is, doe mij maar de Lidl ofzo), een dorpshuis en een kapper. Oh en niet te vergeten, een bruidswinkel. Daarmee is het dan ook wel gezegd.
Maar zoals ik eerder al benoemde heeft op een dorp leven ook zo zijn voordelen. Ik ga nu niet een lijstje van voordelen opnoemen, nee ik ga het hebben over het fietsen, want ik moet een uur fietsen om naar school te gaan of om terug te komen.
Ik krijg vaak te horen: "vind je het niet k*t om alleen te fietsen?" of "phoe zó lang?!" Als ik dan zeg: "nee hoor, ik vind het juist wel fijn" word ik eigenlijk voor gek verklaard maar hoezo?
Fietsen heeft iets rustgevend. Zodra ik de fiets op stap, gaat er een knop om in mijn hoofd. Genieten, tijd voor mijzelf. Tijd voor jezelf is zó belangrijk, vaak als ik thuis alleen ben dwalen mijn gedachtes af. Dit gebeurt niet op de fiets.
De kou die je op jouw huid aanvoelt, het koud hebben en je vervolgens warm fietsen. Ik hou ervan. Zeker de laatste tijd. In deze tijd van het jaar is de natuur zó mooi! Voorheen fietste ik en liet ik (alsnog) mijn gedachtes afdwalen. Maar kijk eens om je heen, konijntjes die uit hun holletjes kruipen, vogels die elkaar om de oren vliegen, de ontdooide plekken in het gras omdat daar een schaap heeft gelegen, soms moet ik zelfs hardop lachen door de knulligheid van de beestjes (super dom I know, maar ik kan er echt van genieten). Ik kijk tegenwoordig ook heel erg door de lens van mijn camera, niet letterlijk maar dat ik denk van: "dit was nou echt zo'n mooie foto geweest!" Steeds vaker heb ik deze momenten, maar ik vertik het om mijn camera elke dag mee te nemen op de fiets, dat gaat geheid een keer fout ;). Laatst moest ik op een fietspad, midden in het weiland is daar een weg aangelegd met een fietspad ernaast, verder niks, alleen weiland en verderop staan wat huisjes. Wind mee, de zon was al aan het ondergaan, kou en gaan met die banaan. Wat was dat mooi! Toen ik bij mijn bestemming aankwam baalde ik dan ook intens dat ik niet nog een halfuur mocht fietsen…
Uiteraard baal ik ook als ik tegenwind heb, dat is ook gewoon rot. Als het regent baal ik ook in eerste instantie (ligt eraan hoe heftig het regent natuurlijk), maar toch waardeer ik het ook wel weer. Genieten van de natuur hoe die is!
PS: in elke laatste week van de maand, op vrijdag, komt er een gedicht online. Tenminste zolang ik inspiratie heb :).