De een drinkt sporadisch een drankje, de ander drinkt graag een biertje of wijntje in de plaatselijke stamkroeg.
Wie de een of de ander is mogen jullie zelf invullen (ik denk dat jullie dat prima kunnen). Feit is in ieder geval, dat de verschillen groot zijn. De een is niet beter dan de ander (lees: geen meidenruzies met gekat en gekrab), maar aangezien wimperextensions en cavia’s nou niet echt matchende gespreksonderwerpen zijn, komt het niet heel vaak voor dat wij al gezusterlijk samen dingen ondernemen.
Toen bleek namelijk dat wij toch zeker wel samen iets overeenkomstig hebben. En nog wel iets heel leuks ook: hardlopen! Nu was dit geen match die zomaar ineens uit de lucht komt vallen (mijn zusje loopt namelijk ook al een tijdje), maar wel één die we eigenlijk nooit eerder samen hadden gelegd. Daar waar ik namelijk rondloop met marathonambities en toch ook al een paar keer fanatiek aan een wedstrijd heb meegedaan, loopt mijn zusje voornamelijk lekker relaxt voor zichzelf. Geen druk, geen prestatiedrang. Geen schema, horloge of hartslagband; gewoon lekker op eigen tempo lopen.
Maar goed,als je dan toch loopt, is het natuurlijk ook wel eens leuk om wél aan een loopje mee te doen. Niet om te winnen, maar gewoon voor de gezelligheid. En als één race daar een goede kandidaat voor is, dan is het de Bergrace by Night wel: de oudste ‘nachtloop’ van Nederland, waarbij je vanaf Wageningen richting Ouwehands Dierenpark in Rhenen loopt (waarschijnlijk onder het mom van: ‘Laat de dieren ook eens lachen’). Twee keer eerder liep ik deze loop al (waaronder eenmaal met mijn moeder – goh, wat zijn we allemaal sportief bedenk ik me nu!) en iedere keer weer is het een feestje: je startnummer ophalen in het Junglerestaurant, met z’n allen in de pendelbus (schoolreisje!), gezamenlijke warming up en dan met lichtjes en reflecterende hesjes de met fakkels verlichtte route langs om de laatste km ‘berg’ (heuvel) op met waxinelichtjes tussen de apen te finishen.