Blog van Gijs - Autisme Academie
Blog van Gijs
Geplaatst op 25 december 2014 door Marjon Kuipers in de categorie Gijs Horvers
Het is kerstavond. Ik loop in de regen richting het station. Het was de gezelligste kerstborrel ooit. Te beschrijven met de kern van mijn kerstgedachte: Jezelf kunnen en mogen zijn.
Het is nog vroeg in de avond. Toch heb ik haast. Zoals altijd. Eigenlijk heb ik een hekel aan haast. Ik kan nooit ergens blijven. Moet altijd ergens heen. Haast blokkeert me om te ervaren. Even stil te staan. Deze keer moet ik naar familie.
Ik had willen blijven. Het moment van de kerstborrel langer ervaren.
Ik loop de winkelstraat uit en wil oversteken. Het stoplicht staat op rood. Ik zie een verliefd stelletje op de middenberm bij het stoplicht tegenover me. Ze kussen teder. Het stoplicht kleurt hen oranje. Waarna het verspringt en hun groenlicht geeft om door te gaan. Ze blijven stil in elkaar verstrengelt staan. Zij hebben geen aanmoediging nodig. Geen mistletoe, brandende kaarsen of andere zogenaamde kerstromantiek. Zij staan samen stil op deze druilige kerstavond bij de kern van waar het omdraait: liefde voor elkaar.
Het licht spring weer op rood. Ineens besef ik waar ik sta. Twee jaar geleden nam ik op deze plek een korte film op voor het project Vanuit autisme Bekeken. Staand bij het stoplicht vertelde ik over mijn autisme en de drie fases die daardoor ervaar. In groen gaat het goed. Ik heb weinig last van missers en structuren. In oranje neemt de spanning toe. Als ik dan niet even stil sta, voelt het onveilig en onbegrepen. Als ik in rood kom, schiet ik mijn overlevingsstrategie. Ik sta stil dan om te overleven.
Beide momenten zitten op mijn netvlies. Twee intense momenten smelten samen in mijn gedachten: mijn leven met autisme en het verliefd stelletje. Ik ervaar het. Ik sta er stil bij dat ik het voel. In mijn gedachte sta ik stil. Niet om te overleven, maar om te beleven.
Ik word uit m'n gedachte gehaald door het fluitsignaal van de conducteur. Mijn trein vertrekt. Nog net wring ik me tussen de dichtschuivende deuren. Als ik door de treinruit kijk, zie ik het verliefde stelletje hand in hand rennen. Ze missen de trein. Ze staan stil en ze ervaren: Door het missen van de trein, missen ze elkaar niet.
Terwijl de trein de donkere kerstnacht in rijdt, neem ik mijn besluit: Vaker stil staan bij de (stop)lichten in mijn leven om te ervaren.