“Geen mens is een eiland, in zichzelf besloten; elk mens is een stukje continent, deel van het vasteland. Als een kluit aarde wegspoelt in zee, krimpt Europa, of als een klip wegspoelt, of het huis van je naaste of dat van jou. Elk sterfgeval neemt iets van mij weg, omdat ik deel uitmaak van de mensheid; vraag daarom nooit voor wie de doodsklok luidt; zij luidt voor jou.” (John Donne, Devotions upon Emergent Occasions, no. xvii)
Menselijke wezens werden mens door zich af te scheiden van hun zuiver dierlijke, onbewuste natuur. Zelfs de meest complexe dieren kunnen de verwezenlijkingen van de mensheid niet evenaren, die ons in staat stellen te overleven en te gedijen in de meest uiteenlopende klimaten, onder de zeespiegel, in de lucht en zelfs in de ruimte. Menselijke wezens hebben zich zodanig verheven boven hun ‘natuurlijke’, dierkundige staat, dat ze zonder weerga meester geworden zijn over hun omgeving. Paradoxaal genoeg worden mensen nog steeds gecontroleerd door krachten waartegenover ze machteloos staan. De zogenaamde ‘markteconomie’ staat of valt met de veronderstelling dat mensen geen zeggenschap hebben over het lot van hun eigen leven, maar enkel marionetten zijn in de handen van onzichtbare krachten, die net als de wispelturige en onverzadigbare goden uit het verleden alles beheersen zonder slot of zin. Deze goden hebben hun hogepriesters, die hun leven in dienst stellen van hun oversten. Ze wonen in banken en beursgebouwen, voeren ingewikkelde rituelen uit en houden er vette winsten aan over. Maar wanneer de goden kwaad worden, panikeren de priesters net als een kudde angstige beesten, en net zo schaapachtig.