Onderwerp: Leave The Nest vr 17 jan 2020 - 16:11
Met een vermoeide, maar tevreden glimlach ging Heatherpaw naast de apprentice den liggen. Hier was nog een zonnig plekje in deze late namiddag en het leek haar heerlijk om nog eventjes de laatste zonnestrslen mee te pakken voor het weer donker en grauw zou worden vanavond. Ze had een flinke training achter de rug, samen met haar mentor ging ze werken aan haar uithoudingsvermogen omdat quote unquote; uithoudingsvermogen de basis is van alle andere trainingen. Het was niet heel spannend geweest, maar wel voldoenend om te weten dat ze aan het werken was aan haar toekomst.
- Stallionstar
Onderwerp: Re: Leave The Nest ma 20 jan 2020 - 20:21
Mentoren kwamen het Camp in met vermoeide Apprentices die hij goedkeurend toeknikte. De mentoren werkten hard aan het voortbestaan van de Clan en dat gaf de katten hoop. De gevlekte kater rechtte zijn rug toen hij van de Tall rock afsprong om een stuk prooi van de stapel te kiezen. Hij liet zijn groene ogen over de prooien gaan en koos een klein muisje uit om op te eten. Met het beestje tussen zijn kaken geklemd zocht hij een plekje in de zon waarna hij zijn tanden in de prooi zette en deze met smaak begon op te eten. Ondertussen kwam er een ander mentor Apprentice duo binnen en hij zag hoe zijn dochter, Heatherpaw naar de Apprentice den liep en ervoor ging liggen. Hij sloot haar blik in met zijn groene ogen en wenkte haar met zijn staart. Wat gezelschap tijdens het eten was altijd welkom. Dan kon ze hem vertellen over haar training vandaag.
Onderwerp: Re: Leave The Nest ma 20 jan 2020 - 21:01
Ze lag te genieten in de zon, maar haar vacht prikte onbehaaglijk en toen ze haar ogen opende, zag ze dat haar vader haar probeerde te wenken. De genietende blik smolt van haar gezicht als sneeuw voor de zon en met een koude blik keek ze hem aan. Nee, ze had geen behoefte aan welk van haar ouders dan ook op het moment. Ze geloofde niks van dit absurde verhaal dat haar moeder plots niet meer van haar vader hield en dat ze daarom uit elkaar gegaan waren. Er was vast wat gebeurd tussen hen, een ruzie over wat dan ook en dan was het ontzettend, ontzettend kinderachtig om zo uit elkaar te gaan meteen. Ze hadden niet aan hun kinderen gedacht met deze move en het was iets wat Heather ontzettend dwars zat. Dus stak ze haar middelvinger omhoog naar vaderlief, en draaide ze zich om, weg van hem, om door te gaan met haar dutje in de zon.
Onderwerp: Re: Leave The Nest ma 20 jan 2020 - 21:19
Heatherpaw had hem opgemerkt maar ze gaf er duidelijk niks om om gezelschap te hebben. Ze draaide zich om in de zon en keek hem niet meer aan. De gevlekte kater liet een zacht snortend geluid horen terwijl hij de laatste hap muis opat en opstond. Als ze geen contact wilde voor nu was dat ook prima. Nadat de kater zijn spieren had losgegooid draafde hij de tunnel door en verdween hij de velden in. Als ze zich bedacht was ze van harte welkom.
Onderwerp: Re: Leave The Nest ma 20 jan 2020 - 21:26
Ergens had ze verwacht (en gehoopt?) dat haar vader genoeg om de situatie gaf dat hij haar toch nog kwam opzoeken, ondanks haar botte afkapping van zijn begroeting. Maar toen ze hem overeind hoorde komen, hoorde ze zijn pootstappen juist van haar weglopen, en niet haar tegemoetkomen. Kort keek ze om, en haar ogen vergrootten zich iets toen ze haar vader's gevlekte vacht nog net zag verdwijnen door de uitgang van het kamp heen. Hij ging haar zo echt achterlaten? Prima. Dan niet. Heather klemde haar kaken op elkaar. Ja, pap, waarom zou je je kind ook helpen die het duidelijk moeilijk heeft? Nee, laat me maar lekker stikken.
- Topic uit? ;w;
Onderwerp: Re: Leave The Nest ma 20 jan 2020 - 21:48
Bij het passeren van Heatherpaw hoorde hij nog net geen verontwaardigd geluid. Buiten het Camp sloeg hij linksaf en liep hij de heuvel op waar hij een goed uitzicht had over het Camp, vanaf hier kon hij alles zien wat er gebeurde. Vanaf deze hoogte leek het net een mierenhoop, een die georganiseerd te werk ging zo leek het dan toch voor het ongetrainde oog. De kater rimpelde met zijn vacht en gaf zijn borstkas een paar likken waar helaas zijn tong vast kwam te zitten. Jakkes dacht hij en vouwde zijn oren naar achter. Toen hij eindelijk zijn tong bevrijd had zuchtte hij, niks leek meer simpel te zijn.