Al haar vrienden op school (zelfs de jongens) hebben het, en haar beste vriendin heeft bijna elke dag een ander kleurtje: nagellak. Sky weet precies wat onze standpunt is, en zegt telkens: “Als ik iets groter ben, dan mag ik ook nagellak dragen.” We laten dat “groter zijn” tot nu toe vaag blijven. Soms zegt Sky: “Misschien als ik 4 jaar ben.” (en dan wordt het soms 6, en soms 17 jaar).
Make-up (inclusief de meest giftige vorm: de nagellak) is voor volwassenen. Dat hebben we Sky lang en breed uitgelegd, en zo lief en begripvol als ze is, accepteert ze onze uitleg zonder ooit een keer te morren. En ja, we zijn best trots als ze haar vrienden vertelt waarom ze geen nagellak draagt. Maar we weten dat het niet te lang uitgesteld kan worden. Niet omdat wij onder de ‘sociale druk’ bezwijken. Of nou ja, misschien een beetje…hihi…maar vooral dat het een dikke pret voor haar moet zijn. Een spelletje dat dan wél bij haar leeftijd hoort. Nu maar een middenweg zoeken, zoveel mogelijk de aceton af te weren. Dan komen we bij de waterbasis nagellak. Niet de mooiste, maar redelijk veilig voor die kleine nageltjes.
Sky weet van die kinder-nagellak variant, maar ze weet natuurlijk niet dat we van plan zijn om haar met zo’n setje nagellak te verrassen (we weten alleen nog niet precies wanneer). Gisterenavond voor het slapen gaan, toen ze op haar potje zat, begon ze weer een beetje. Dat haar vriendin vandaag allerlei kleuren op haar handjes en teennagels draagt. “Misschien kan ik nagellak krijgen voor mijn verjaardag, mama?”, vroeg ze. Ik zei dat het ook met Kerst kan gebeuren, of misschien aan Sinterklaas vragen, als ze het heel graag wil? Maar dan moet ze een brief schrijven of een tekening van nagellak maken. Beide kan ze nog niet, was haar antwoord. Ze had wel een goed idee: