Voor de ontwikkeling van de Berber-talen in de Maghreb verdient het om te kijken naar de periode voor de Romeinse invloed. De grote verandering heeft plaats gevonden in de periode van de Carthagiërs. Uit de taalontwikkeling was reeds bekend, zoals gemeld, dat ze een gezamenlijke oorsprong hadden kort voor de Romeinen. De Y-DNA lijnen van 90% van de landelijke bevolking van de Maghreb heeft één gezamenlijke stamvader rond de beginperiode van Carthago.
Zo’n hoog percentage met één stamvader die minder dan 3000 jaar geleden leefde, komen we vrijwel nergens op aarde tegen.
Het is daarmee passend dat taal de spreiding van de afstammelingen van deze mannelijke lijnen gevolgd heeft, en een oorsprong in regio van Carthago heeft.
Een beïnvloeding van Fenicische taal op de Berber-talen is dan ook geen verrassing. Ook de beinvloeding van Fenicisch schrift op Punic en Numidische inscripties is in lijn. Mogelijk waren de talen ook Pidgin of Creoolse talen, Het is onwaarschijnlijk dat er een of enkele genormaliseerde talen waren; waarschijnlijk vele klanken, dialecten en invloeden.
In de hedendaagse Berbertalen is t(a)- een prefix om vrouwelijke woorden te maken, vaak in combinatie met een suffix -t. Dat kan dan zijn in de trant van varken => zeug, maar ook bijvoorbeeld naam van een volk => taal van dat volk (Amazigh => Tamazight).