toch een pronte juffrouw van veertig en toch geen vrijgraag diertje van rond de twintig meer. En waarom weet ze ook nu het woord, het passend woord niet, om er dien sergeant den keet mee uit te jagen. Ah, als ze nü een zweep had: ze zou zijn facie ten bloedens striemen. Die wil zeeschuiten bouwen en de vrouw uit de Kroonprinces wegtrouwen.	
Hij kijkt haar aan, gemeen brutaal. Alsof hij haar gevraagd heeft om opslag en anders weg wil. Wat is hij: een vent zonder duit. Een vent van onderop, met wat handigheid en misschien ook doorzicht, maar met een onbeschoftheid, die mateloos is. Sommige voorstellen zijn tè bar, dat je woorden ter weerlegging kan vinden. Zij althans, ze zit in haar hoek als een bezeerde vogel. Haar keel zit dichtgesnoerd. En die vent kijkt haar maar tergend brutaal aan. Hij wil een bescheid. En vraagt daarom, in klare taal. Een armoedzaaier, een bedelman, die in 't gouwene nest om een dochter durft komen.	
„Ik heb," zegt hij dan nog, altijddoor alleen aan 't woord blijvend: „ik heb jou al eerder willen vragen, al ben je ouder dan ik Cato. Want jij bent alleen en ik ben alleen. Jij hebt het bedrijf, ik de kundigheid. Verliefdigheid zit in ons geen van tweeën meer, maar werklust des te meer. Waarom geef je dan toch geen bescheid?"	
„En je zal d'r nooit spijt van hebben, Cato. Ik ben wel arm, maar van beste afkomst. En te erven heb ik ook nog."	
„Maar wat wil je dan toch? Ik praat toch geen Maleisch. Zeg eens wat. Jij kan toch niet eeuwig alleen blijven met je broer. Wij verstaan elkaar toch beter, dan hij, al ben ik niet van jouw stam. Wat is een vrouw alleen, op haar ouden dag?"	
Even kijkt ze, verward als een dronkene, naar buiten; maar buiten is niemand, ze heeft zich vergist. Wat is alles	
Eeri , zo vreemd als onverwagt, voorval baarde hnri niet weinig; verlegenheid, de Vredebreuk uaamfjk tusfchen de Franfchen en Engelfchen, weinig maanden naadat die beide Volken als onder dezelfde Vaandelen waren opgetrokken. Men weet, hoe deeze voortkwam uit den hoogmoed des Gunsfelings van den Koning van Engeland, den Hertog van Buckingham, een Staatsdienaar zonder verfland , een zich alles inbeeldend Jonkertje , verfloord , dcWijl men hem verboodt irt Frankrijk te komen, waar hij vermetel genoeg geweest was , om bij de Koningin den Minnaar te fpeelen. Deeze Oorlog was begonnen met den on« derftand, dien de Engelfchen toefchikten aandeütfthellers, naa hun tot een nieuwen opfland te hebben aangehitst. Dezelve bragt de Staaten in een zeerneteligen toelland, van wegen de moeilijkheid, om eene volkomene onzijdigheid te bewaaren tusfchen de oorlogvoerende Partijen, die ieder hun best deeden, om hen overtehaalen; doch zij waren voorzigüg genoeg, om geene zijde te kiezen , en hunne bemiddeling aantewenden , om twee Mogcnhelen , wier vijandfehap den Spanjaard in de hand kon werken, te verzoenen. De bemagtigiflg van Roebelle, en de nederlaag der Engelfchen bij het Eiland Ree , baanden den weg tot dat groot werk, 't welk degefchillen, waar in de Koning van Engeland zich metzijn Parlement vondt ingewikkeld, vervolgensnoodz:aklijk maakten. Het Verdrag wierd niet volkomen gefloten voor het jaar MDCXX1X (*). De