Laat jij jouw kind stil zijn op 4 mei? | vrouw.nl
Na het bezoek aan Auschwitz
is het voor mij helder wat we op 4 mei herdenken
Heel veel Nederlanders zijn vandaag op 4 mei weer twee minuten stilte als onderdeel van de Dodenherdenking. Volgens het Nationaal Vrijheidsonderzoek 2019 zegt bijna negen op de tien Nederlanders (87%) mee te doen aan de twee minuten stilte om 20.00 uur. Maar laten we onze kinderen ook stil zijn? Praat mee!
Opvallend aan de uitkomst van het onderzoek is dat jongeren in de leeftijd van 18 tot en met 24 jaar het minst betrokken zijn bij de Dodenherdenking op 4 mei. Zij geven relatief vaak aan niemand te herdenken. Is dat een kwestie van opvoeding? Tegelijkertijd is het namelijk wel de grootste groep ondervraagden die naar een Bevrijdingsfestival gaat (33 procent). Wél feesten, maar niet weten (of belangrijk vinden) waar je het voor doet…
Zelf ben ik een paar jaar geleden naar het voormalige, Duitse concentratiekamp Auschwitz in Polen geweest en heb met eigen ogen een glimp van de horror gezien die zich hier heeft afgespeeld. De bergen koffers, brillen en schoenen zijn voor altijd in mijn geheugen gegrift. Vooral de portretten die er hangen, vond ik heel indrukwekkend. De slachtoffers waren niet langer anoniem, maar kregen een gezicht. Ik kan een dergelijk bezoek aan iedereen aanraden.
Voor mij is het helder wat we herdenken. Dit mag nooit meer gebeuren. Ik probeer dit ook op mijn kinderen van 12 en 16 over te dragen. Maar ik begrijp dat het voor (nog jongere) generaties die de oorlog niet hebben meegemaakt toch een wat meer 'ver van mijn bed' verhaal is.
Collega Daisy daarover: "Ik val met mijn 26 jaar oud net buiten de categorie jongeren die het minst betrokken is, maar ik kan mij niet herinneren dat ik een jaar níet stil ben geweest tijdens Dodenherdenking. Van kinds af aan betrokken mijn ouders mij bij de twee minuten stilte en legden zij uit waarom wij dat deden. Natuurlijk wel in Jip-en-Janneke-taal, maar ik, als bijdehandje met de bijnaam 'kwebbelbox' peinsde er niet over om mijn mond open te doen tijdens die belangrijke twee minuten op 4 mei. Dan had ik woeste ouders, dat wist ik zeker."
Moeten we accepteren dat de oorlog steeds meer een ver-van-mijn-bed-show wordt?
Later begon Daisy de waarde van Dodenherdenking zelf in te zien: "Tijdens de ellenlange geschiedenislessen waarbij ik dikwijls in slaap viel bij wéér een film, bleven de momenten dat we het over de Tweede Wereldoorlog hadden stiekem toch het beste hangen. En toen ik op mijn zestiende met stedenreis het concentratiekamp Sachsenhausen bezocht, beloofde ik mezelf plechtig om die twee minuten stilte mijn hele leven in acht te nemen."
Lezeres Wil schrijft op onze website: "Hier zijn de kinderen inmiddels pubers van 16 en 19. Al vanaf hun vierde jaar gaan ze mee naar de Dodenherdenking bij het monument in ons dorp. Toen verplicht gesteld, nu weten ze niet beter en gaan ze gewoon mee."
Maar die twee minuten stilte zijn niet voor iedereen vanzelfsprekend. Alhoewel het merendeel van de VROUW-lezeressen zegt dat zij hun kinderen wél stil laten zijn tijdens Dodenherdenking, zijn er enkele verhalen van moeders die het niet doen.
Hoe leg je oorlog uit aan kinderen?
Zo vertelt Petra dat zij haar kinderen niet stil laat zijn. "We wonen in Duitsland en het is eigenlijk niet te doen. Als het mooi weer is, spelen andere kinderen buiten of maait de buurman net zijn gras. Ze weten wat de Dodenherdenking is en wat er in de oorlog is gebeurd, maar die twee minuten zijn hier niet haalbaar. Onze kinderen groeien op als Duitse kinderen. Wij gaan niet terug naar Nederland en zij zullen er nooit wonen. Dus kiezen wij er niet voor ze twee minuten stil te laten zijn."
Oorlog was een waan uit het verleden van onze ouders
Sacha Ketesjoe is het daar niet mee eens. "Ook ik heb in Duitsland gewoond als kind, maar wij waren gewoon twee minuten stil. Dat kan prima, als je maar uitlegt waarom." Dat vindt ook Wicky Makenbach, die in Spanje woont. "Mijn zoon weet van kleins af aan dat hij om 20.00 uur twee minuten stil moet zijn. Het maakt niet uit of hij net ergens mee bezig was of is; hij kijkt naar de uitzending vanaf de Dam en als de herdenking voorbij is gaat alles weer normaal verder."
Wat vind jij: zijn er goede redenen om je kinderen op 4 mei niet twee minuten stil te houden? Is het iets dat bij de opvoeding hoort en wat te allen tijde zou moeten gebeuren? En waarom is de Dodenherdenking op 4 mei voor jou belangrijk? Praat met ons mee!