Mijn fascinatie voor Japan komt voort uit de combinatie van herkenbaarheid en totale ontoegankelijkheid. Japan oogt misschien wel het meest westers van alle Aziatische landen. Geen land waar alles zo goed georganiseerd is. Tegelijkertijd is het zeer ontoegankelijk in de zin van hoe beleeft de Japanner de wereld? Het is vrijwel onmogelijk toegang te krijgen tot in hun gemoedswereld.
Om enig idee te krijgen over de Japanse cultuur en het belang van de natuur daarin heb ik onder leiding van Rients Ritskes, die langere tijd in Japanse kloosters verbleef de voor Japanners meest bekende pelgrimstocht op Shikoku gemaakt. Ik hoopte daarmee meer kennis te krijgen over het zen boeddhisme.
Voor deze tocht droegen wij speciale hesjes en hoeden waardoor wij als pelgrims herkenbaar waren.
Tijdens een pauze zat ik apart van de groep over mijn lunchpakket gebogen toen een oudere vrouw naast mij kwam zitten en haar hand op mijn arm legde. Ik was verbaasd over dit gebaar, dat zou ik van een Japanse vrouw helemaal niet verwachten. Vervolgens zei ze tegen mij in goed verstaanbaar Engels: "Ik heb deze Shikoku pelgrimstocht zelf tweemaal gelopen. Eenmaal toen mijn man is overleden en daarna nog een keer na het overlijden van mijn dochter. Ik kan u niet omschrijven wat het voor mij betekent te zien dat iemand die uit zo'n ver land en andere cultuur afkomstig is helemaal naar hier komt om deze tocht te lopen en de rituelen te verrichten die mij zo dierbaar zijn" Terwijl zij mij recht in de ogen keek gaf zij mij een mandarijn met de woorden: "Wilt u dit alstublieft van mij aannemen?" Vervolgens kneep zij mij zacht in de onderarm en ging haars weegs.