12/09/2005: "Internationale solidariteitsacties voor dienstweigeraar Mehmet Tarhan"
Wereldwijd van Brazilië tot Israël is vandaag geprotesteerd tegen de behandeling van Mehmet Tarhan in Turkije, een van de vele landen waar het recht van gewetensbezwaarden niet wordt erkend. Van de honderd landen waar militaire dienstplicht geldt, is slechts in een dertigtal het recht op dienstweigering op grond van gewetensbezwaren wettelijk geregeld.
In Londen werd gedemonstreerd bij Turkish Airlines. Ook in Brazilië, Finland, Frankrijk,
Duitsland, Italië, Nederland (?), Polen, Servië, Schotland, de Verenigde Staten en Turkije hebben acties plaatsgevonden.
In Israël vond in Tel-Aviv een wake plaats waaraan zo'n 25 mensen (dienstweigeraars en anarchisten) deelnamen.
Tarhan is een 27-jarige anarchist en homo waarvan thans wordt meegedeeld dat hij van Koerdische afkomst is. In Turkije zou hij als homo van de dienstplicht kunnen worden ontslaan. Het leger ziet homoseksualiteit namelijk als een ziekte. In dat geval dient hij zich anaal te laten onderzoeken. Bovendien dient er veelal seksueel getint videomateriaal getoond te worden waaruit homoseksualiteit blijkt.
Mehmet Tarhan heeft regelmatig in de gevangenis te maken gehad met mishandeling en intimidatie. Hij is reeds twee maal in hongerstaking gegaan vanwege de behandeling die hij in de militaire gevangenis moest ondergaan.
Op 15 december vindt opnieuw een rechtszaak rond de zaak van Tarhan plaats. Gevreesd wordt dat de militaire rechtbank dit maal een anaal onderzoek zal eisen.
Foto's van de steunactie in Ankara (Turkije) vind je hier:
http://istanbul.indymedia.org/news/2005/12/88397.php
Ook is er inmiddels een Turkstalige website voor hem op het net te vinden: http://www.mehmettarhan.com/
zei: J.B. Arend op 11/12/2005 om: 21:59u
Dienstweigeraar strijdt tegen het Turkse leger
ISTANBUL, 9 DEC. In Turkije is dienstweigeraar Mehmet Tarhan de strijd tegen het leger aangegaan. De zaak weerspiegelt de veranderingen die zich in Turkije hebben voltrokken.
Gaat het Turkse leger overstag? Dat is de vraag die de publieke opinie in Turkije in toenemende mate bezig houdt. Lange tijd leek de Turkse strijdmacht onaantastbaar en toen totaalweigeraar Mehmet Tarhan een proces tegen het leger aanspande achtten veel Turken hem bij voorbaat kansloos. Maar het tij lijkt te keren: veel niet-gouvernementele organisaties kiezen inmiddels partij voor de dienstweigeraar en het Turkse leger zit met de kwestie in zijn maag. Vandaag worden in veel buitenlandse steden, ook in Nederland, solidariteitsacties voor Tarhan georganiseerd.
Vanaf het begin in 2001 koos Tarhan, die begin twintig is, voor de publiciteit. Bij een demonstratie liet hij zich fotograferen met een spandoek met de tekst `Mehmet houdt van vrede'. ,,Ik wil niet leren hoe je mensen moet doden, daarom weiger ik dienst'', legde hij zijn handelwijze uit - geen inhoudsloze woorden in Turkije, waar het leger nog steeds in een gewapende strijd is verwikkeld met aanhangers van de Koerdische Arbeiderspartij (PKK). Hij werd dit jaar opgepakt en in augustus tot vier jaar gevangenisstraf veroordeeld.
Toen begon het tij te keren. Binnen Turkije vroegen niet-gouvernementele organisaties zich af of zo'n harde aanpak nu wel nodig was en ook buiten dit land raakte het dossier-Tarhan bekend. In een poging de zaak op te lossen stelde het leger voor Tarhan medisch te laten onderzoeken. In Turkije hoeven `passieve' homoseksuelen niet in het leger en als vastgesteld werd dat Tarhan homoseksueel was, zo dacht het leger, was de hele zaak geregeld. Maar Tarhan gooide roet in het eten: hij weigerde aan het onderzoek mee te werken. Het gaat er niet om dat ik homoseksueel ben, zo liet hij weten, het punt is dat ik een totaalweigeraar ben. Daarnaast tekende hij bezwaar aan tegen de aard van het onderzoek (waarbij vastgesteld moet worden dat hij door een man is gepenetreerd), dat hij onmenselijk acht. Tarhan heeft een proces aangespannen om te voorkomen dat het onderzoek plaatsheeft.
Dat was tactisch gezien een slimme zet want een flink aantal niet-gouvernementele organisaties heeft nu onomwonden partij voor hem gekozen. Zo zijn vrouwenorganisaties woedend over het medisch onderzoek. We vechten al jarenlang tegen maagdelijkheidstesten bij meisjes, liet activiste Liz Amado weten, maar zo'n onderzoek bij Mehmet is in feite hetzelfde en dus net zo onacceptabel. Vooraanstaande juristen verklaarden dat een gedwongen `homocheck' aantasting van de lichamelijke integriteit betekende en dus zeer waarschijnlijk tot een veroordeling door het Europese Hof voor de Rechten van de Mens zou leiden. Ten slotte verklaarden veel van de critici dat je in Turkije dienst moet kunnen weigeren. ,,Waarom is er geen vervangende dienstplicht hier zoals in andere Europese landen?'', vroeg advocate Hülya Gülbahar zich af in het dagblad Hürriyet.
En zo blijkt opnieuw hoe Turkije de afgelopen jaren is veranderd. Van oudsher ziet het Turkse leger zich als de hoeder van de seculiere republiek van Atatürk. Als zodanig aarzelde het niet regeringen opzij te zetten die Atatürks principes leken te verkwanselen (zoals die van de moslimfundamentalische premier Erbakan). Nog steeds heeft het parlement, ondanks een serie wetshervormingen, geen effectieve controle over de begroting van het leger.
Maar sinds enige jaren gaat in Turkije, dat graag lid wil worden van de Europese Unie, het bestel op de schop. Enige jaren geleden leverde de strijdmacht al een deel van haar macht in toen de Nationale Veiligheidsraad, lange tijd het belangrijkste politieke orgaan in Turkije met een dominante positie voor het leger, werd hervormd. Hoezeer de sfeer is veranderd, bleek deze week nog toen een afgevaardigde van de AK-partij van premier Erdogan de strijdmacht opriep wat minder ostentatief in Ankara aanwezig te zijn om zo de Turkse hoofdstad wat `civieler' te maken. De ophef rond Tarhan bewijst dat het veranderingsproces in Turkije een nieuwe fase is ingegaan: het leger is zijn aura van onaantastbaarheid kwijt, de generaals staan niet meer boven de wet.