Paula Bakker - Hartog Frank
Hartog Frank - hij liet zich Harry noemen - woonde al vanaf mijn achtste bij ons. Hij was echt een huisgenoot. Ik heb veel aan hem gehad. Hij speelde met mij. Zelf had hij een dochter en een zoon bij een niet-joodse vrouw van wie hij gescheiden was. Hij was zelf joods. Tot 1942 of '43 heeft hij bij ons gewoond, daarna moest hij onderduiken.
Ik kreeg Franse les van meneer Harry. Hij was aanwezig als een goede invloed en bracht iets kunstzinnigs in huis. Ik ben later modetekenares geworden, dat heeft misschien wel met de invloed van Harry Frank te maken. Hij ging in de oorlog naar de kunstnijverheidsschool in de Metsustraat. Daardoor had hij een zekere bescherming want de directeur was een communist.
Hij maakte ook grapjes met mijn moeder. "Directrice, wil u de bijkeuken even ontruimen." De kamer van Frank was naast de keuken en mijn moeder gebruikte vaak zijn wastafel om de soep koel te houden. Dat de soep nogal eens zuur was, hoeft niet te verbazen. In de zogenaamde bijkeuken werd ook diner geserveerd voor Frank, soms samen met andere pensiongasten.
In de oorlog waren er veel spanningen om Frank. Hij had goede contacten met een hoog geplaatst persoon uit de Euterpestraat, die hem waarschuwde als er een razzia kwam. Dan zorgde meneer Harry ervoor dat hij niet thuis was. Ik herinner me dat er Duitsers op een gegeven moment 's nachts aan de deur kwamen. Mijn moeder had zwart lang haar, een witte nachtpon aan en zag er joods uit. Ze zeiden: "Pas maar op, als die jood er niet is, nemen we jou mee." Dat is gelukkig niet gebeurd. Toen ik twaalf was, is Frank ondergedoken. Hij had in het café tegenover ons, waar nu een bonbonzaak is, van een Duitse soldaat gehoord over de vreselijke uitroeiing van de joden. Hij kwam uit het café en vertelde dat. Dat had natuurlijk een enorme impact. Frank heeft de oorlog overleefd. Maar zijn dochter Mary niet, ondanks het feit dat ze half joods was. Zij was opzichter in Westerbork. Ze is op transport gesteld.
Toen Mary een keer over was uit Westerbork, vroeg mijn vader of ze nog iets nodig had. "Ja. Maandverband. Dat hebben we daar niet", zei ze. Toen heeft mijn vader een hele voorraad gekocht. Hij loopt in de Spuistraat. Toen werd hij aangehouden door een Duitser, die vroeg zich natuurlijk af wat er in dat dikke pak zat!