blue creates the open space : mariekecoppens.be
Blauwe uren. Zevenhoekig opladen onder leiding van goeroe Marieke
For more Blue Creates the open Space:
Weids blauw is het aan onze voeten en boven onze hoofden. We zitten elfhoog in de SkyLounge van het DoubleTree Hilton Hotel aan het IJ. De lucht spiegelt in het water. Toepasselijk, want ik spreek met een van de trouwste volgelingen van Blue Creates the Open Space, onder insiders kortweg 'Blue' geheten. Een ongrijpbare spirituele beweging of sekte, opgericht en geleid door go-eroe en kunstenaar Marieke Coppens. Sinds mei 2016 biedt Blue elke twee à drie maanden een sessie aan, die Healing Heptagons heten. Op verzoek van goeroe Coppens ontmoet ik Van Houten voor een gesprek over Blue.
Op een gegeven moment klinkt er een onduidelijk geruis. Kchgkchkgch. De eerste keer valt het bijna niemand op, want iedereen is aan het kletsen. De tweede keer denk je 'Wat is dat?'. Mensen beginnen over het geluid te praten. De derde keer proberen mensen echt goed te luis-teren, maar er praat altijd nog wel iemand te hard doorheen, die niets in de gaten heeft. Tot ieder-een uiteindelijk rond het boxje van de intercom zit waardoor je Marieke hoort, die bijvoorbeeld zegt: 'Whoever feels the most ready can enter.' Omdat het bijna onverstaanbaar is, moet de boodschap vaak drie of vier keer herhaald worden.
Het is een soort mini-concertgebouw, heel mooi. Met een hoog plafond, veel blauwe elementen. Kneuterig Oud-Hollands, maar toch sjiek. Er ligt een kleed met een heptagon in het midden van de kring. Er liggen vaak dingen klaar. Steentjes bijvoorbeeld, of een soort speldenkussens. Het is heel donker, dus je kan het meestal niet zo goed zien. Je kan bijvoorbeeld gezichten ontwaren, maar niet de precieze gelaatstrekken erop. Verder is er meestal een projectie, van een dia-apparaat bij-voorbeeld.
''De Healing Heptagon is een zevenhoek. Vandaag hebben we ook 49,- euro te besteden, dat is 7 x 7.' [De goeroe heeft ons een budget voor versnaperingen aangeboden - RR]
Weet ik niet. Maar de vorm komt steeds terug. In de kleden, de hoge hakken van de goeroe, het donatiemandje - in alle rituele props. Ik heb thuis nu ook 7 heptagons, die heb ik gekocht voor 7,- euro. Je kan altijd unieke dingen bestellen aan het einde van de sessie. Je moet direct cash afrekenen. De volgende sessie krijg je je aankoop uitgereikt… ' Van Houten onderbreekt zichzelf en zegt zenuwachtig lachend: 'Ik voel me een beetje alsof ik uit de school klap.'
Marieke draagt dingen voor, of ze danst of zingt. Een keer stopte bij elke alinea die ze voorlas een nieuw mintje in haar mond, waardoor er een steeds grotere kauwbal in haar mond zat en het praten steeds moeilijker werd. Voor elke avond worden speciale doosjes ontworpen. Meestal uit-schuifbaar en verlicht. Daar zaten bijvoorbeeld een keer lettertjes in, waarvan je er steeds een moest pakken als antwoord op een meerkeuzevraag van een persoonlijkheidstest. Later moesten we de letters opeten, toen bleken ze van snoeppapier te zijn.
Je wordt je heel erg bewust van jezelf. Het is erg ongemakkelijk, maar er zit ook heel veel humor in. Soms is er een collectieve lach die heel prettig is, een erkenning van een gezamenlijk ervaren moment. Ik krijg ook heel veel binnenpretjes. Soms hoor je ook een 'ik doe niet echt mee'-lach, van iemand die het niet helemaal serieus neemt of boos is. Dat vind ik wat minder prettig. Er zijn ook wel eens mensen weggegaan. Het is voor sommige mensen heel eng dat je zo moeilijk kan plaat-sen waar je nou bent beland. Alles wat je denkt dat je mag verwachten gebeurt niet. Als je gewend bent om te denken dat je alles meteen moet begrijpen en er ook direct wat van moet vinden is het lastig.
Er is een vaste kern ontstaan die weet wat er verwacht wordt, maar er zijn altijd nieuwkomers. Het ingewikkelde is, dat je aan de ene kant deelnemer bent, en aan de andere toeschouwer. Daar zit een spanning tussen. Naarmate je vaker komt wordt je steeds meer deelnemer, je neemt het voortouw met zingen en accepteert makkelijker hoe lang alles duurt. Terwijl een beginner nog heel on-rustig kan worden en denken 'wat wordt er allemaal met me uitgehaald?'. Het is altijd heel awkward, je weet niet zo goed wat nu de betekenis of de bedoeling is.
Nou… Ik vind spiritualiteit heel fijn, alleen het gemeenschappelijke ervan vind ik altijd heel benauwend. Maar Blue vind ik bevrijdend. Het gezamenlijk door ongemak heengaan en het dan weer overstijgen is heel fijn.
Ik heb het idee dat deze maatschappij heel erg draait om efficiëntie. Elke seconde, elke centime-ter, ieder leven moet efficiënt zijn. Je mag eigenlijk nooit een ongepland moment in je agenda heb-ben. Daar is Blue de tegenhanger van. Ik ben continu bang om een moment niet optimaal te gebruiken, om iets te missen - niet bij te houden wat er allemaal gebeurt in de wereld. Zelfs als ik voor rood licht sta ga ik snel even mijn email checken. Blue is voor mij een plek waar ik dat efficiënte los kan laten en mezelf kan toestaan om wat meer gewoon zomaar om me heen te kijken. Een oplaadpunt. Het lijkt wel wat op mindfulness, maar dan de artistiek-absurdistische variant. Bij geloof en mindfulness heb ik het idee dat er naar een bepaalde waarheid gezocht wordt. Bij Blue niet, dat wordt hoogstens geïmpliceerd.