SamenDalen - Thunaer - Wim Kiers
SamenDalen › Nieuws › Nieuws › Thunaer – Wim Kiers
Thunaer – Wim Kiers
Wim, geboren Westeneschenaar, kwam samen met z'n kersverse echtgenote in 1982 in Dalen wonen. In die tijd werkte hij bij Agrifirm in de omgeving van Hardenberg, en zijn vrouw was lerares in Klazienaveen. Ze gingen op zoek naar een woning halverwege hun beider werkplekken en kwamen zo, na eerst een tijd in Sleen te hebben gewoond, in Dalen terecht.
Nog maar net in Dalen ging hij op voetbal, maar tijdens een wedstrijd kreeg hij last van z'n knie: einde voetbal. Sportief als hij is gaf hij niet op: Wim ging bij de Dalense tennisvereniging. Momenteel is hij actief wielrenner en betrokken bij het ATB-gebeuren op het Grootveld.
Zijn grote droom was om de Alpe d'Huez op te fietsen. In mei 2019 besloot hij zijn droom werkelijkheid te laten worden, maar helaas voor Wim was het plezier minder groot dan hij had gehoopt. De flow, waar iedere wielrenner tijdens de klim graag in terechtkomt, wilde bij Wim maar niet komen. Uiteindelijk heeft ie de top op wilskracht gehaald (en op z'n tandvlees …).
Naast z'n sport is Wim al vele jaren lid van Excelsior, waarin hij de 1e stem Euphonium speelt: een koperblaasinstrument met een mooi zachte warme klank, enigszins lijkend op een bariton-tuba. En bij een voorstelling van de Blues Opera dacht hij: als er zoiets bij ons in de buurt komt dan geef ik mij op! En hoe toevallig …
… in het voorjaar van 2018 las Wim een artikel over het op handen zijnde toneel/muziek-stuk Toorn van Thunaer waarvoor zangers werden gezocht. Dat leek hem wel wat en hij schreef zich in voor de audities. Behalve het samen zingen met een koor wilde Wim ook graag ervaren hoe zo'n grote productie tot stand komt, want dit was zeker geen kleinigheid. Het auditeren viel hem echter tegen, en thuis zei hij enigszins teleurgesteld tegen z'n vrouw dat "het 'em waarschijnlijk niet gaat worden". Blij verrast was hij, dat er een plek was voor iedereen, maar vooral voor mannelijke bassen!
Een kleine complicatie zat 'm echter in het feit dat hij eigenlijk ook als lid van Excelsior mee zou moeten spelen, maar na enig overleg mocht hij er voor een keertje tussenuit: er waren immers 5 bariton tuba's, en daarvan konden ze er gelukkig wel één missen. De weg was vrij om zich in het toneelgewoel te storten. Tijdens de repetities maakte Jeroen Rienties veel indruk op hem, wat een geweldige stem heeft die man toch!
Wim was, naast koorzanger, ook acteur in de groep van de Sweeler: zijn rol was die van de 'aanvoerder' van de Sweeler begrafenisvereniging. Bij het tolhek moest hij zijn stem verheffen in het gesprek met Tobias de Tollenaar. Als begrafenisondernemer werd je in die tijd geacht je 'hoogstaand' te gedragen, en daarbij hoort (behalve het dragen van een -zeer- hoge puntmuts) een waardige, langzame en duidelijke spreektaal. Wim vond het erg leuk om een wat meer aanwezige rol te spelen, ook al had hij dat zichzelf tijdens de audities in het begin niet toegedicht.
Wetende hoe moeilijk het is om harmonie en balans te creëren in een groot orkest met verschillende muzikanten, heeft Wim er veel bewondering voor hoe Jan in 8 maanden tijd een 4-stemmig koor wist te maken van een 100-koppige groep zangers, waarvan een groot gedeelte zelfs nog nooit in een koor had gezongen … Bewondering voor Gerrit, die alles onder controle had en overal een oplossing voor wist te bedenken, en daarbij het hoofd koel wist te houden. Veel bewondering natuurlijk ook voor Harm, hoe die de gedetailleerde uitwerking van zijn verhaal heeft opgehangen aan de specifieke karakters en kwaliteiten van de hoofdrolspelers, zonder dat er ook maar iets van de verhaallijn verloren is gegaan.