De hulpverlener moet bereid zijn, en bovendien de kracht en moed bezitten, om bij de angst en het verdriet van de patiënt te blijven. Soms gebeurt het dat het lijden overgaat in een tevreden en rustig sterven; triomfantelijk haast. Soms blijft het sterven een ontluisterende gebeurtenis en kan het de hulpverlener verslagen en beladen met schuld achterlaten. Ook híj moet het verdriet verwerken. De verstandige hulpverlener heeft een netwerkje van sociale steun als een beschermende/helende deken om zich heen gebouwd (23).