's Middags gaan we naar Lake Wabby. We worden bij het strand afgezet en lopen 2 km over een heuvelige zandvlakte.
Op de terugweg lopen we door een bos met grote spinnen en spinnenwebben. Als we terugkomen in Eurong is het bijna donker. Op het eiland leven honderden dingo's, wilde honden, die 's avonds op zoek gaan naar voedsel, ook bij het resort. De gids geeft ons instructies: stilstaan, rechtop staan, bij elkaar blijven, rustig achterwaarts teruglopen, niet aaien of voederen.
Als we naar de bar lopen, staan ons twee dingo's op te wachten. Twee op herdershonden lijkende beesten snuffelen rond op zoek naar voedsel. Ze besteden niet veel aandacht aan ons. Toch volgen wij de instructie op en lopen voor het eerst van ons leven achterwaarts een bar binnen.
In de boom waaronder onze camper staat, worden 's avonds de vliegende honden wakker en gaan op zoek naar voedsel. De vliegende hond (spectacled flying fox) is een grote vleermuis met een spanwijdte van ongeveer een meter.
Rockhampton is een stad van 64.000 inwoners en het administratieve en commerciële centrum van Midden-Queensland. Het wordt 'beef city' genoemd, omdat in deze omgeving meer dan 2 miljoen koeien leven. De stad staat vol met standbeelden van stieren en koeien.
In de tuin worden we overvallen door een tropische regenbui. Een stel kangoeroe's had een minuut eerder al onder een afdak beschutting gezocht.
De volgende dag bezoeken we de Capricorn Caves ten noorden van Rockhampton. In de grot vliegen duizenden vleermuizen rond je hoofd, waardoor je de neiging hebt je hoofd in te trekken. Het hoogtepunt is de 'kathedraal', een ondergrondse zaal waar kerkbanken staan.
Vervolgens krijgen we een toorts in de hand en kruipen op handen en voeten door een smalle tunnel en via een steile trap richting uitgang; ergens voor ons horen we muziek uit de 'kathedraal'.
Als je door het gebied rijdt, zie je armoedige huisjes of caravans met bergen grond ernaast, afkomstig uit hun eigen 'mijn'. De mensen lijken op de gouddelvers aan het eind van de 19e eeuw: mager, verweerde gezichten, onverzorgde baarden, kapotte spijkerbroeken en leren laarzen.
De volgende ochtend brengt onze buurman William, een gepensioneerde Australiër, ons een schaal kreeftenpoten. We gaan 's middags met hem mee om de kreeftenfuiken te lichten. De kreeften (red claw) komen oorspronkelijk uit North Queensland. De één of andere onverlaat heeft ze hier ooit uitgezet; nu is het een prachtig oord voor vissers.
Naarmate we dichter bij de kust komen, worden de afstanden tussen de dorpen kleiner. Laat in de middag – we hebben 400 km gereden – arriveren we op een met palmbomen beplante camping in Calen, 50 km ten noorden van Mackay.
's Ochtends worden we wakker van het geluid van een vliegtuigje dat laag over de camping scheert. Nu pas merken we dat de camping pal naast de start- en landingsbaan van Whitsunday Airport ligt.
Als we terugkomen aan boord is er voor de lunch nog een uur over. Sommigen van ons doen de 'rope swing': slingeren aan een touw, bevestigd aan het uiteinde van een ra (dwarsmast) en dan in het water springen.
Verderop waarschuwt een bord dat we nu op een 'unfenced road' rijden, het vee loopt vrij rond. We moeten een aantal keren remmen om loslopend vee te ontwijken. Jong vee rent vaak speels achter de camper aan.
Om half zes komen we aan in Greenvale, een plaatsje in de 'middle of nowhere'. Toen enige jaren geleden de nikkelmijn hier werd gesloten, verlieten alle inwoners het dorp.
's Middags wandelen we door het rotsachtige gebied. We zien swamp wallabies, een soort die we nog niet eerder hebben ontmoet. We kunnen ze tot op twee meter benaderen, waarna ze snel de rotsen over huppen.
Om zes uur worden we gewekt door honderden vogels die proberen elkaar in lawaai te overtreffen. Vlakbij de camper grazen vier kangoeroe's.
De excursie naar de lavabuizen begint vroeg. Aan het landschap is niet te zien dat er een enorm stelsel van grote lavabuizen onder de grond ligt. Het stelsel is 160 km lang, de langste bekende enkelvoudige lavastroom ter wereld. De naam 'Undara' betekent in de aboriginaltaal: een lange weg. Door aardbevingen zijn in de loop der eeuwen de zwakkere gedeelten ingestort. Grote gedeelten zijn echter nog open.
Het stationsgebouw van Kuranda dateert uit 1915. Weelderige groene varens en tropische planten versieren het perron. In het plaatselijke hotel, een Ierse pub met roodharige bediening, hangen foto's van houthakkers, goudzoekers en criminelen die deze tent hebben bezocht.