"Belgische roman over gehandicapt meisje die haar woede kwijt moet in een tehuis."
Jong, kwaad en gehandicapt
Iris is al uit diverse instellingen gegooid. Vuurtje stoken, of minder erg, de mensen moesten haar niet. Haar rug zit in het gips en het voelt alsof ze in een pantser zit. Een schildpad, maar wee o wee wie haar zo noemt.
Rosa's Huis neemt het dwarse meisje op. Het is een experimentele instelling onder leiding van Alain d'Hooghe en Ferdinand Catthoor, gevestigd op het terrein van een oud kasteel. Temidden van andere gehandicapte kinderen vindt Iris haar plaats in het tehuis en ondanks dat ze stoer wil doen valt ze voor de charmes van de in een rolstoel zittende Reinier, het kleine jongetje Berend, maar bovenal voor directeur Alain, die nog maar één oog heeft en één been. Hij en Catthoor sturen haar naar de handelsschool, waar ze natuurlijk vanaf wordt gegooid. Tenslotte komt Iris op een lyceum, in de beruchte klas 5C. En dan wordt Iris langzaam verstandig. Ze weet nu wat ze zoekt: liefde.
Mooi en ontroerend verhaal over meisje dat behalve haar lichamelijke handicap, een rug die in een gipsen korset moet, een mentaal pantser om zich heen heeft gebouwd. In de instelling Rosa's Huis leert ze dat zij niet de enige is die zich zo'n harnas aanmeet tegen van de wereld. En ondanks dat het rood voor haar ogen wordt wanneer je haar een schildpad noemt, moet ze op een moment zelf toegeven dat ze onder haar harde gipsen schild wel degelijk een weekhartig wezen is.
In mooie eenvoudige trefzekere bewoordingen vertelt de Belgische schrijfster Annie van Keymeulen over dit kwade en brutale meisje in de instelling waar ze gebiologeerd raakt door de leidinggevende heren. Geen sensatie of overvloedig drama, de schoonheid zit hem in de simpelheid, die daardoor vanzelf weer diepte krijgt. De schrijfster, die ook al veel heeft gepubliceerd over autistische kinderen, kruipt onder het pantser van Iris en weet als geen ander haar psyche zo te ontvouwen dat je als lezer al snel in de ban raakt van deze warse hoofdpersoon. Van Keymeulen's eerste roman 'Mijn Peepee' haalde de selectie voor de 'Libris Literatuurprijs' en was goed voor de Generale Bank Literatuurprijs. Daarop volgden 'Het leeuwerikshuis' en 'Bas', die ook goed werden ontvangen door de pers. In 'Rosa's Huis' bewijst Annie van Keymeulen maar weer eens dat eenvoud en ingetogenheid erg mooi kunnen zijn.