Recensie: Radio Haze - Mountains
Format: CD – Digital / Label: Slash Zero Records
Hoe laat je je voorkeur voor seventies georiënteerde classic rock in een passend hedendaagse jasje kinken, zonder dat je dan gelijk het " retro rock" stempel opgedrukt krijgt? Luister maar eens naar dit vierde album van het Duitse trio Radio Haze! Dit trio uit Abensberg bestaat uit de broertjes Hofmann, respectievelijk Robert "Hubi" op bas en Michael "Air"op drums en zanger, gitarist Philipp Janoske.
Het trio bestaat al zo'n tien jaar en weet op dit album hun voorkeur voor iets wat bluesy en ietwat psychedelische 70's rock prima te mengen met een meer hedendaags rockgeluid waarin af en toe bands las The Arctic Monkeys of Muse in terug te horen zijn.
Ze beginnen met het loom groovende Have Mercy On Me met een gitaargeluid, dat dermate schroeiend is, dat het als een Jon Lord-achtig vervormd orgel klinkt. Ingepast in een funky nummer met bluesy elementen waarin 70's elementen als Deep Purple en Mountain zitten. Paranoise is nog zo'n log schroeiend, dreunend rocknummer met een wat bluesier geluid, door het gitaarwerk dat aan Robin Trower en Frank Marinzo doet denken. In Silhouette wordt het 70's geluid even opzij gezet om paats te maken voor een meer hedendaags rockgeluid. Ontspannen groovend met een geluid dat richtinmg The Arctic Monkeys trekt, met een fraaie akoestische break. From BIrth To Cemetery sluit qua geluid naadloos bij het voorgaande nummer aan. Op het eind van het nummer komt het psychedelische 70's geluid toch ineens hard binnen zoemen. In de pompende rocker The Weight Of Love zijn heel lichte Led Zeppelin invloeden te bespeuren terwijl Consumed By The Fire in het begin richting het 70's artrock geluid van Be Bop Deluxe gaat voordat de gonzende gitaar weer voluit gaat riffen en een Uriah Heep/Deep Purple-achtige rocker ontstaat waarin het geluid van Big Country ook niet ongemerkt voorbij lijkt te zijn gegaan. Lay My Hopes Across The Sea is een mid-tempo bluesy rocker waarin het geluid van Bad Company, in een moderner jasje, te horen is. Chasing Gaslights, met zijn vervormde zang, is overduidelijk door het geluid van Mountain/West Bruce & Laing geaspireerd.
Het ruim negen minuten lange Into The Ether is een bluesy jam waarin overduidelijk van Jimi Hendrix gesnoept wordt ("Manic Depression"). Gastgitarist T.G. Copperfield levert, samen met gastsaxofonist Nico Graz, een prima schroeiende solo af.
In de afsluitende ballad, Mountains, wordt een Muse-achtig geluid gecombineerd met zweverige bluesrock. Vooral in het overweldigende harde eind is de Muse invloed goed te horen.
Qua composities is het peil nog niet overal even hoog maar over het algemeen is hier toch wel degelijk sprake van een aangenaam rock album.