Wat me opviel was dat niemand op de hoogte leek van de grote bomenopruiming. Weer thuis besloot ik om eens uit te zoeken hoe zoiets nou werkt. Waarom wist ik het zelf pas zo laat? En klopte het zoals ik van iemand hoorde dat bewoners pas begin december op de hoogte waren gesteld? Ik had al snel iemand aan de lijn van de gemeente die mij beloofde om een en ander over de zaak uit te zoeken. Ook sprak ik de voicemail in van uitvoerder Bart van het Groenbedrijf. Deze belde mij vroeg in de middag al terug. Ik legde hem uit dat ik met pijn in mijn hart zijn werkzaamheden had aanschouwd.
Bart vertelde me over de achtergrond van de houtkap. ‘Het zijn oude bomen waarvan zeker dertig tot veertig procent is aangetast. De slechte bomen ertussenuit halen is heel bewerkelijk en bovendien zit je dan met een grote kans dat de overgebleven bomen ook snel ziek worden. Die krijgen hoogstwaarschijnlijk schorsbrand omdat ze teveel in contact komen met direct zonlicht. Een tweede reden is dat deze oude bomen moeite hebben met de huidige fluctueringen van de grondwaterstand en aan het verdrogen zijn.’ Het telefoongesprek met Bart stemde me niet vrolijk. Was ik eerst nog wat opstandig en bereid om strijd te voeren, na één ochtendje informatie verzamelen, maakte die strijdbaarheid al plaats voor gelatenheid en een gevoel van onmacht.