Boekerij, 2017, 396 p.
Citaat: "Benjamin staarde Khan aan en zette zich schrap voor meer slecht nieuws. Hij vertrouwde de blik van de patholoog niet. 'Op het eerste gezicht lijkt het alsof alleen de ogen en mond zijn verminkt, maar de dader heeft veel grondiger werk geleverd.' Khan wees naar het onderlichaam van het slachtoffer. Terwijl Benjamin zijn blik omlaag liet glijden, concludeerde Khan bars: 'De moordenaar heeft zich aardig op haar uitgeleefd.'"
Rechercheur Helen Grace wordt verdacht van een aantal moorden. Ze werd daarom opgesloten in de vrouwengevangenis Holloway. Een aantal van de gevangenen heeft ze in haar vroegere leven als rechercheur zelf in deze gevangenis doen belanden. Het is dus niet te verwonderen dat het leven van Helen Grace in een echte nachtmerrie is veranderd. Ze is onschuldig en de feitelijke moordenaar loopt intussen vrij rond. De enige die nog in haar onschuld gelooft, is haar collega Charlie Brooks. Ze doet er alles aan om Robert Stonehill, de man die de moorden heeft gepleegd, op te sporen. Ondertussen wordt er in de gevangenis een gevangene vermoord. Ze wordt teruggevonden met haar ogen en haar mond dichtgenaaid. Het lijkt erop dat het slachtoffer zich niet verzet heeft en aanvankelijk wordt er geen enkel spoor van de misdaad gevonden. Helen begint te vrezen voor haar leven. Er heerst grote onrust in de gevangenis en er dreigt een opstand. De situatie wordt nog beklemmender wanneer er nog twee vrouwen op dezelfde manier worden vermoord. Dit boek gaat verder waar het vorige eindigde. Ook hier wordt het tempo zeer strak gehouden en wordt de lezer regelmatig op het verkeerde been gezet. M.J. Arlidge heeft op een vrij korte periode een zeer mooie reeks bij elkaar geschreven!