Een mengsel van melancholie en uitbundigheid. Dat horen we in de Klezmer-muziek die Micha de Winter voorafgaand aan zijn lezing speelt op klarinet. Het raakt volgens hem aan het thema van deze 2e NIVOZ Onderwijsavond in de reeks De grote wereld en de kleine wereld. Naar een pedagogiek van de hoop. ‘Hoop in tijden dat we die – in een zekere periode van melancholie en ellende – ook misschien heel erg nodig hebben.’
Achtereenvolgens bespreekt De Winter, emeritus hoogleraar Maatschappelijke Opvoedingsvraagstukken, de thema’s ‘Het kwetsbare kind’ en ‘Hoopvol opvoeden’. In het eerste thema herken ik veel van de vorige onderwijsavond door Trudy Dehue. Net als Dehue waarschuwt De Winter voor de trend dat steeds minder kinderen ‘normaal’ worden genoemd en het groeiende leger ‘professionals’ rondom het kind. Wat hem opviel in de heftige verhalen die hij te horen kreeg tijdens zijn onderzoek Geweld in de jeugdzorg was dat kinderen vooral geen slachtoffer genoemd willen worden. Zij willen gewoon zijn en niet op hun kwetsbaarheid aangesproken worden.
Natuurlijk is iedereen kwetsbaar en zijn er ook reële bedreigingen die bij kinderen binnenkomen. De problemen en gevaren in de wereld kan en moet je niet weghouden bij kinderen, stelt De Winter. De taak van opvoeders is kinderen helpen hier betekenis aan te geven en er hoop en mogelijkheden tot verbetering tegenover te plaatsen. Een mooie boodschap, die mij terugbrengt bij mijn eigen jeugd.