Heerlijk toch die luchtverkeersleiders hier. Negen mijl om 7500 voet te dalen, miauwkes, dat wordt werken! Gas zo goed als dicht, neus naar beneden en tegen 1000ft/min naar beneden denderen. Ik zie het veld ondertussen recht voor mij liggen, aan de rand van een klein stadje in het centrum van Florida. De landing is erg hobbelig en de wind blaast staalhard op de linkerkant van mijn kleine Cessna. Toch blij dat ik aan de grond sta ook al is hier hoegenaamd niets te zien. De FBO is potdicht, net als de hangars ernaast. Op de parking een mooie Piper Warrior. Zoals op bijna alle Amerikaanse veldjes kan je hier wel dag en nacht tanken met een kredietkaart.
De terugvlucht plan ik via Venice en Sarasota, steden en luchthavens aan de kust. Venice Airport heeft 3 joekels van runways maar is ongecontroleerd. Ondenkbaar in Europa. Als ik me niet vergis was dit de plaats waar 1 van de 9/11 kapers les volgde. Ik vlieg erover op 4500 voet en zie enkele studenten circuits oefenen. Mooie stranden ook hier trouwens. Op deze hoogte blijf ik ook net boven het luchtruim van de internationale luchthaven van Sarasota maar kan ik er dwars over vliegen. Onder mij liggen de twee banen in een X-vorm met in het midden de terminal en enkele airliners die passagiers opladen. Meteen daarna roep ik Tampa Approach terug op voor de landing in St. Pete. Ze laten me dalen in trapjes en de hele tijd op dezelfde koers. Een keer voorbij de baai gaat St. Pete Tower op de radio. Ik zit op de koers van de landingsbaan in gebruik en zie het uitnodigende asfalt in de verte al liggen.
"76U, fly direct to the field, cleared to land runway 35R". Nu is het dus gewoon een kwestie van rustig dalen en recht binnen vliegen. Een toestel van lowcost-maatschappij USA3000 wacht op mij om te vertrekken. De landing nu is gelukkig perfect. Dit was meteen mijn laatste vlucht deze vakantie. In totaal kan ik 8 uur bijschrijven in mijn logboek.