Long Lost wordt afgesloten in een enorme bruine zetel waarin de Hankammer zich behaaglijk weet en daarom zachte, trage bewegingen maakt. Om af te sluiten met een even teder als veelzeggend attribuut; ook te goed om hier te verklappen. Nóg een sterk element in deze uitvoering: de spiegel, over de gehele achterwand van de zaal. Daar ziet het publiek zich dus zitten - de hele voorstelling lang. Daardoor krab je je even achter de oren. Als het goed is.