En ik? Ik duw ertegenaan, wil erdoorheen, sla figuurlijk vol ingehouden woede om me heen maar mijn lijf zegt gewoon: ‘Jammer joh, leuk geprobeerd maar wij slaan harder terug.’ Na een periode van duwen tegen mijn beperkingen geef ik me dan maar gewonnen. Iets met neus en feiten.
Ik kan wel graag willen maar in dit geval heeft willen en kunnen niks met elkaar te maken. Soms vraag ik mij af wanneer ik dat nu eens eindelijk ga accepteren. Ik blijf momenten houden dat ik denk: misschien lukt het nu wel. Maar het lukt niet.
Het is een cirkel geworden. Ik blijf binnen de grenzen: opstaan, rust, boodschap, rust, contacten of afspraken goed verspreiden, rust, te heet, te vochtig, te koud weer, rust, op tijd naar bed, regelmaat in eten, geen afspraken 's avonds, soms een wandeling, rust, niet langer dan een halfuur autorijden, rust.