Het is essentieel dat wij ongevraagd elkaar helpen - Plazilla.com
Het is essentieel dat wij ongevraagd elkaar helpen
Door Jan Cornelis gepubliceerd op Monday 13 May 10:38
De combinatie van schaamte, trots en vermeende superioriteit, die maakt dat wij het liefst onze eigen problemen oplossen, blijkt inmiddels diep in onze samenleving doorgedrongen te zijn. Dat komt omdat blijkbaar niemand gemakkelijk een ander om hulp vraagt. De aanname dat iedereen mans genoeg is om zijn eigen zaakjes te regelen garandeert blijkbaar een soepel verloop van een groot deel van het intermenselijk verkeer. Een groot deel, maar dat geldt niet voor iedereen.
Het blijkt maar al te vaak dat juist de gene die een groot verlies meemaakt, niet in de allerbeste omstandigheden verkeerd om zelf zijn of haar eigen steun te zoeken. Om zelf te bellen, te mailen, of langs te komen. De uitnodiging 'je mag me altijd bellen' is goed bedoeld, maar blijkt niet veel waard te zijn en kan vergeleken worden met hulp die je met lege handen laat zitten. Dat blijkt te komen omdat de hulpbehoevende in zijn diepste wanhoop niet telefoneert omdat hij denkt: "Ik zal ze niet tot last zijn."
De oplossing zou kunnen zijn wanneer wij ons beter in de ander zouden verplaatsen, maar dat is niet gemakkelijk. Misschien helpt het door eenvoudig te beginnen en vast te stellen dat we allemaal nou ook weer niet zo heel anders zijn, want iedereen zal best wel zijn basisbehoefte weten. Misschien is dat wel de rede dat het eigenlijk een morele opdracht moet worden, want het kan niet zo moeilijk zijn iemand te zien zoals je zelf bent. Je eigen gevoelsmatigheid om in een vreemde persoon hetzelfde wezen te herkennen als je zelf bent, ligt aan de basis van het medelijden.
Medelijden drukt uit dat we het lijden van de ander herkennen. Dat kan betekenen: inzien - omdat je dat ook uit eigen ervaring kent - dat die ander soms door zware tegenslag zijn eigen leven even niet kan leiden.
Gelijkwaardigheid is niet alleen onderkennen dat een ander zijn eigen weg mag gaan, maar vooral ook dat hij soms de weg kwijt is. Tegenwoordig wordt medelijden snel geassocieerd met superioriteit terwijl de herkenning van het lijden van de ander je mee laat voelen met die ander en daar is weinig superieurs aan. Toch?
Ik heb geleerd in 'De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen', dat wanneer ik God en Christus met heel mijn hart, ziel en verstand liefheb, ik in staat ben om een ander, door liefdevol dienstbetoon, in die liefde te laten delen, omdat dat de manier is waarop de Heiland ons allen lief zou hebben als Hij bij ons op aarde zou zijn.
Omdat ik - via de andere leden van de kerk - omringt ben door deze naastenliefde, de reine liefde van Christus, denk, voel en handel ik meer zoals de Vader van mijn geest en mijn oudste broer Jezus zouden denken, handelen en voelen. Dan lijkt mijn motivatie en mijn oprechte verlangen op die van de Heiland.
Ik denk dus dat het essentieel is dat we elkaar ongevraagd de helpende handen reiken, dat ons dienstbetoon uit eenvoudige aanmoediging of hulpver­lening bestaat, zoals hulp bij alledaagse taken, met glorierijke gevolgen die uit kleine, maar doelbewuste daden voortkomen. Overal zijn mensen met behoef­ten, en ieder kan iets doen om een ander te helpen. Als we ons niet verliezen in dienstbaarheid aan andere mensen, heeft ons eigen leven nauwelijks zin.
Met die gedachten voel ik mij veel gelukkiger, completer en veel dienstbaarder en daar is gelukkig niets superieurs aan. En dit getuig ik in Jezus Christus naam. Amen.