Er schieten hem ook nog wel andere, typische Biesheuvel-thema's te binnen. Kijk, zegt de schrijver, op dit velletje noteerde hij onlangs: ,,Kejje rustig laten lopen, komp terug.“ Die woorden moeten uitgroeien tot een nieuw zeeverhaal vol ijsberen en ijsschotsen waarin de schrijver - die vroeger zelf als ketelbinkie werkte - vastloopt met zijn schip.
Ook voor een nieuw absurdistisch verhaal heeft hij ideeën, en zelfs al een titel: 'Het schot'. Het zal gaan over een soldaat die met een geladen geweer van Gorcum naar Amsterdam loopt.
Of deze twee verhalen er ook echt zullen komen, is nog de vraag. Biesheuvel produceert vanwege zijn ziekte (hij is manisch-depressief) niet meer zoveel. Af en toe voelt hij nog wel eens 'een creatieve impuls', zegt de schrijver: ,,Al zijn dat twee moeilijke woorden, want je kunt natuurlijk ook zeggen: scheppende drang.“
,,Hij schrijft wel eens een kort verhaaltje“, zegt Eva, ,,En dan vraag ik, waar is het dan, en dan heeft ie het alweer verscheurd.“ Vroeger was zij zijn eerste lezer én criticus, tegenwoordig heeft de schrijver heel veel zelfkritiek: ,,Het moet gauw in de prullenbak, hoor.“
Al is zijn scheppende drang inmiddels flink afgenomen, Biesheuvel weet nog wel hoe het voelt om een 'inval' te hebben: ,,Je zit zo op de bank en in één tel heb je een verhaal van dertig bladzijden. Het is een soort goddelijke genade, het gaat helemaal vanzelf. Maar ik ben ook een engel, God fluistert het me allemaal in, ik moet alleen maar mijn handen laten wapperen.“