Het is heerlijk om niet meer bezig te zijn met mijn buik en gewoon te vergeten om het litteken nog af en toe in te smeren.
Het is goed om gewoon weer op het podium te kunnen springen zonder last te hebben van mijn buik en waar laat ik mijn handen.
Je leest dit dan wel, maar of je de rest ook wilt lezen en zien, je kan er nog uit en hoeft dit niet te lezen en te zien, het is de schaamte voor bij … over leven na darmkanker, stoma, ontlasting, wonden, pijn … je kan nog terug.
Patiënt is onder narcose, ‘van de wereld’ en heeft zich verengt tot een lichaam. Onder narcose gaan, dat verengen tot een lichaam is zo gebeurd. Maar weer terug komen in de ‘doordraaiende’ wereld is een boeiend proces. Dit heb ik het afgelopen anderhalf jaar mogen ervaren. Het duurde een lange tijd voordat ik weer echt in de wereld ben, en ben ik dat al wel? Dan heb ik het niet over de ziekenhuis periode met uitslaapkamer en morfine pomp, pijn medicatie e.d. … maar de lange herstel periode daarna. Mijn lichaam is verengd en heeft alle energie nodig voor het herstel van het lichaam. Het kan er niet al te veel bij hebben. Ik ben erg in mijzelf en met mijzelf bezig. Hoe voel ik mij, wat moet ik doen om te herstellen, slapen. Hoe moet ik er voor waken dat anderen de ruimte die ik nodig heb voor mijn herstel niet innemen met goed bedoelde acties. Mijn lichaam regelt het zelf, geeft het zelf aan, als ik maar wil luisteren … . Als mijn lichaam bedreigd word dan komt het hard in opstand, word het geraakt, emotioneert, paniek … het heeft tijd nodig om op krachten te komen, ruimte heb ik nodig … In die verenging ga ik door allerlei processen, komen er allerlei bizarre gedachten omhoog, de schaamte voorbij. Verenging vergelijkbaar als bij de geboorte van een kind, als bij een verslaving, psychose, depressie of rouw proces etc. … Het verklaart ook waarom langdurig zieke mensen b.v. kanker patiënten soms ervaren worden als onsympathiek, egocentrisch, krampachtig en in een heel klein kringetje functionerend.
De buiten wereld ziet dat het goed gaat met mij, geen medicatie meer, meer in beweging, aan het werk en ‘je ziet er goed uit’. Enerzijds zegt men tegen mij ‘pas goed op jezelf en neem je tijd’. Anderzijds worden er weer vragen en eisen gesteld, die zo normaal zijn dat het alleen mij op valt dat ik overvraagd word. Ik ben nog niet geheel terug uit mijn verengde lichaam al lijkt dat voor de buiten wereld wel zo. Ik doe mijn uiterste best om weer zo normaal mogelijk in het leven te staan. Ik voel mij geraakt doordat ik niet kan beantwoorden aan normale vragen en eisen in het leven. Het lichaam reageert, de paniek slaat toe … overbelasting en terugval in vermoeidheid, emotionaliteit en pijn. En zo is het leven na kanker … op en af.