Ja, ik ben al wakker. Vroeg. Zeer vroeg. Voor 6:00 uur stond ik al naast mijn bed. Niet omdat ik dat zo graag wilde, maar omdat we een nieuwe wekker hebben en ik simpelweg niet weet hoe dat ding werkt. Er zitten drie alarm opties op. Een buzzer en 2 radio alarmen, maar hoe je ze aanzet? Geen flauw idee. Daarom ben ik nu maar gewoon opgestaan. Het zou de slechtste dag zijn om mij te verslapen, aangezien mijn vader vandaag zijn laatste chemo heeft en ik degene ben die hem naar het ziekenhuis gaat brengen. Dus, geen risico’s. Opstaan. Al is het nog amper licht.
Hij is ook jarig vandaag, mijn vader, en er staat hem straks een leuke verrassing te wachten. Tenminste, ik hoop dat hij het leuk vindt. Ik durf het niet nu al hier te vertellen, want wie weet of hij een keer de kolder in zijn kop krijgt en mijn blog voor het ontbijt gaat lezen. Denk het niet, maar wederom, geen enkel risico nemen.
Afgelopen week hadden we een hond te logeren. Rick. Een husky. Potverdorie wat een tof beest was dat zeg. Anderhalve dag hebben we heerlijk gewandeld samen. Tijdens onze boswandeling op dag twee vond ik het nodig om snoeihard op mijn bek te gaan, midden in het bos. En als ik zeg snoeihard, dan bedoel ik ook snoeihard. Ik ging door mijn enkel heen, je wilt het niet geloven. Ik mocht blij zijn dat ik nog bij de auto kon komen. Al heel snel werd mijn voet enorm dik en vreselijk pijnlijk. Ik kon er bijna niet meer op staan, maar bijna is niet helemaal en dus, eigenwijs als ik ben, liep ik door de pijn heen. Dit leek even goed te gaan, maar de voet bleef maar zwellen en zwellen. Tot boven de enkel en tot aan de tenen. Toch bleef ik doorwandelen, wat op zich met een gekneusde enkel niet zo heel veel kwaad kan. Het is pijnlijk, maar het kan. Sterker nog, in veel gevallen bevordert het het herstel, omdat de enkel niet compleet stijf wordt. Het enige wat een probleem kan opleveren is als het toch gebroken blijkt te zijn, maar dat kon ik me niet voorstellen. Met het beetje medische kennis wat ik heb, kon ik wel vaststellen dat het niet gebroken was. Ik kon nog alle kanten opdraaien, zowel op mijn hak als op mijn teen staan en ook plat op mijn voet. Dan is een breuk zeer onwaarschijnlijk. Of het doorlopen echt verstandig was weet ik niet, want nu de hond weg is, en ik dus een stuk minder loop, hersteld de voet zich in ene verdacht snel. We zullen het nooit weten.
Morgen ga ik Venna ophalen, ons nieuwe caviaatje en vriendinnetje voor Mattie. Ik ben zo ontzettend benieuwd. Ik weet nog niet hoe laat ik terecht kan, maar ik hoop zo vroeg mogelijk. Ik kan niet wachten om de twee aan elkaar voor te stellen. Ik wens jullie allemaal een mooie dag! ♥
Wat een heerlijke hond lijkt me dit! Goed dat het slechts voor een weekje was, zo kon je eens uittesten of zo’n dier past binnen jullie gezinnetje. Stel dat je morgen een hond meekrijgt in plaats van een cavia (een vergissing is vlug gebeurd!) weet je of het lukt of niet.
Voor nu houden we het bij een logeetje. We kenden deze mensen helemaal niet, en de hond dus ook niet. Hij is de vader van de vriendin van onze oude buurjongen van vroeger op de flat. Het klikte echter meteen toen hij de hond op kwam halen en hij zag ook hoe goed Rick op ons reageerde, want het is geen makkelijke hond, zei hij. We hebben aangeboden vaker op te willen passen, want ze gaan regelmatig op reis. Dus, als het goed is gaat hij vaker hier komen! Hij eet wel graag cavia’s, dat is een beetje een punt, maar daar komen we wel uit. Dank je!
Gefeliciteerd met je vaders verjaardag en hopelijk gaat de chemo zijn werk doen en komen er meer mooie dagen.