'Voltooid' van Bert Keizer is onderdeel van de essayreeks Nieuw Licht, waarbij Nederlandse denkers een klassiek geworden essay naar de hedendaagse wereld toe trekken om te zien hoe houdbaar de ideeën zijn. Arts en filosoof Bert Keizer herleest als ervaren stervensbegeleider Humes 'Over zelfdoding' en werpt nieuw licht op de praktijk en de theorie van een vrijwillig levenseinde. Keizer schreef de bestsellers 'Het refrein is Hein' en 'Onverklaarbaar bewoond'. We kenden al de luxe van een lang, zorgeloos leven na ons pensioen, nu willen we ook de luxe van een korte, pijnloze dood voor de aftakeling. De Schotse filosoof David Hume pleitte al in de achttiende eeuw voor het recht op een zelfgekozen dood. We hebben evenveel recht op zo'n einde als op de vrijwillige keuzes ín het leven. 'Ik dank de voorzienigheid, niet alleen voor het goede dat ik reeds heb ontvangen, maar ook voor het vermogen dat ik bezit om aan het kwaad dat me bedreigt te ontkomen.' Hoe logisch dit ook klinkt, het gebruik van 'voltooid leven' als argument om er een eind aan te maken heeft grote gevolgen voor ons idee van een waardevol leven.
Als iemand die je lief is je verlaat door zelfdoding, stormen er velerlei gevoelens op je af: ontsteltenis, medelijden, boosheid. Waarom ging hij of zij weg? Dit kan niet waar zijn! Ik voel me in de steek gelaten! Ben ik tekort geschoten? Had ik het kunnen voorkomen? Waar is hij of zij nu? Hoe kom ik dit ooit te boven?! De Stichting Dr Elisabeth Kübler-Ross heeft twaalf nabestaanden na zelfdoding bereid gevonden iets op papier te zetten over hun verwerkingsproces, met het doel door hun ervaringen anderen te helpen. Aan het woord komen, ouders, echtgenoten, familieleden, vrienden, enzovoort. Ieder benadert het verwerkingsproces vanuit zijn of haar eigen standpunt. Een boekje waar mensen die geconfronteerd zijn met een dergelijk onbegrijpelijk en smartelijk verlies, moed uit kunnen putten om zelf verder te gaan. Buitenstaanders zullen meer begrip krijgen voor de specifieke problemen van nabestaanden, Het kan hen helpen hun houding te bepalen en de juiste (ant)woorden te vinden.
Dat boeren een grotere kans lopen door eigen hand te overlijden dan anderen is in vele landen aangetoond. Maar Nederland wil het niet weten. Er is geen onderzoek, er zijn geen cijfers. Er is er al geruime tijd reden tot zorg, want het leven van de boer wordt steeds moeilijker. Maar zelfmoord is een groot taboe op het Nederlandse platteland, dus blijft het een verborgen probleem. Lizzy van Leeuwen verdiepte zich in de achtergronden van het taboe, sprak met nabestaanden, hulpverleners en wetenschappers in Nederland en de VS. Ze laat zien dat de hulpverlening in Nederland op schokkende wijze tekortschiet maar ook dat er op het gebied van preventie veel mogelijk is. De hanenbalken licht de sluier van een onbekend stuk cultuurgeschiedenis en is tegelijkertijd een indringend pleidooi voor meer openheid.