Soorten eiken in Georgië
Georgië herbergt veel eikenboomsoorten.
Georgië herbergt veel eikenboomsoorten; meer dan 20 van hen zijn autochtonen. Botanici bespreken vaak het geslacht Quercus als bestaande uit twee brede categorieën, rode eiken en witte eiken, en inwoners van Georgië omvatten beide soorten. Hoewel de meeste eiken bladverliezend zijn, is de staatsboom een ​​van de weinige groenblijvende eiken. Leren over de soorten eiken in Georgië omvat ook leren over diverse groeiomstandigheden binnen de staat. (Referenties 1 en 2, Quercus-lijsten)
Misschien wel de meest opvallende Georgia-eik is de groenblijvende levende eik (Quercus virginiana). Deze typische zuidelijke bomen groeien meestal breder dan ze lang zijn en verschijnen vaak op foto's, gedrapeerd in Spaans mos. Hoewel de levende eik de staatsboom van Georgia is, is hij, in tegenstelling tot veel andere eikensoorten, niet winterhard op de hogere hoogten in de staat. Twee semi-groenblijvende soorten, de Darlington-eik (Q. hemisphaerica) en de moeras lauriereik (Q. laurifolia) zijn inwoners van Georgië. University of Georgia College of Agricultural and Environmental Sciences tuinders bevelen iedereen aan drie soorten voor landschapsaanplantingen in planthardheidzones 7 en 8 inch van het Amerikaanse Department of Agriculture Georgië.
Red Oaks voor drogere gronden
Alle andere inheemse Georgia-eiken zijn loofbomen. Veel van deze bladverliezende soorten zijn rode eiken. De gemakkelijkste manier om rode en witte eiken te onderscheiden, is door hun bladeren en eikels te bestuderen. Rode eiken soorten hebben bladeren met borstelharen; de eikels hebben twee jaar nodig om te rijpen, hebben vaagere binnenschalen en zijn bitter smakend. Bij een verwarrend gebruik van gewone namen, de zwarte eik (Q. velutina) en de blackjack eik (Q. marilandica) soorten zijn inheemse rode eiken uit Georgië die groeien op drogere gronden. Bomen van dit type met gemeenschappelijke namen die gemakkelijker te identificeren zijn, aangezien soorten van rode eik de noordelijke en zuidelijke rode eik zijn (Q. falcata en Q. rubra), en de scharlaken eik (Q. coccinea). Tuinbouwers van de Universiteit van Georgia bevelen de zuidelijke rode eik en scharlaken eiken soorten aan voor landschapsgebruik in de hele staat.
Red Oaks voor vochtige bodems
Een ander type eik omvat rode eiken die de voorkeur geven aan vochtiger of bodems. Inwoners van Georgië in deze categorie omvatten de kersenboom (Q. pagode), Nuttall (Q. nuttallii), pin (Q. palustris), Shumard (Q. shumardii), water (Q. nigra) en wilg (Q. Phellos) soorten. Georgia-tuinbouwers vermelden alles behalve de kersenschorseik als wenselijk voor landschapsaanplantingen. (Referenties 1, 2 en 4, Quercus-lijsten; Referentie 5, p. 4)
White Oaks voor drogere gronden
In tegenstelling tot rode eiken hebben witte eiken ronde bladlobben of spitse lobben zonder borstelharen; hun eikels, die zoeter smaken, met gladde binnenschalen, rijpen in slechts één seizoen. Witte eikensoorten uit Georgia die de voorkeur geven aan drogere gronden zijn onder meer de witte eik (Q. alba), kastanje (Q. montana), chinquapin (Q.muehlenbergii) en posteik (Q. stellata) soorten. De witte eik is een wenselijke landschapsboom.
White Oaks voor vochtige bodems
Een laatste inheemse eikensoort uit Georgië, witte eikensoort die de voorkeur geeft aan vochtige bodems, omvat de overcup eiken (Q. Lyrata) en de moeras-kastanjes (Q. michauxii). De overcup eiken soort is een bijzonder wenselijke landschapsboom; het was de winnaar van de Georgia Gold Medal Tree 2006.