Kinsley strompelde de deur uit en ving zichzelf op tegen de muur, aan de andere kant van de hal. Ze draaide zich met een ruk om toen de deur luid achter haar dicht werd gesmeten.
'Gaat het?' Vroegen de jongens tegelijk, toen ze bij Kinsley aan kwamen, hijgend van het rennen.
Kinsley keek haar broer met betraande ogen aan en zonder een woord te zeggen draaide ze zich om en rende ze weg.
'Wat nu?' vroeg Kegan radeloos. 'Moeten we achter haar aan?'
'Jij bent haar vriendje, zeg jij het maar,' mompelde Leopold en ook Kegan ging er vandoor. Hij had geen zin om hem hiermee te helpen en zijn zusje had vast en zeker verdiend wat Imogen haar had gezegd. Hij liep naar de deur van Imogens kamer, terwijl Kegan achter Kinsley aan ging.
'Imogen, mag ik naar binnen komen?' vroeg hij voorzichtig terwijl hij op de deur klopte.
Imogen opende de deur vrijwel direct. Ze stond er nog met haar handen tegenaan, toen Leopold aanklopte.
Leopold maakte zijn weg naar haar bed en liet zichzelf erop vallen. Wat nou als hij het op zou geven? Als hij het prins zijn niet meer wilde? Hij kon zijn spullen pakken en vertrekken en dan konden Kinsley en Kegan trouwen en de beide rijken samenvoegen. Leopold kon naar een buurland vluchten en zijn droom als kledingmaker nastreven.
En glimlachje vormde op zijn gezicht, want hij vond het idee zo gek nog niet. Dan kon Imogen ook doen wat zij wilde en dan zouden ze beiden vrij zijn van verplichtingen.
Kegan gromde en mompelde tegen zichzelf, tegen het leven en tegen de tijd. Hij voelde de jaloezie van Imogen toen hij glimlachend zijn arm om Kinsley heen sloeg, voor ze de koets in stapten vanmorgen. Jaloezie was de emotie waar hij voor streefde, maar het was de verkeerde persoon die het voelde. Het was gericht op Leopold en nu was hij degene die boos was. Dat was al helemaal niet de bedoeling geweest. Ook voor Kinsley was het nooit de bedoeling geweest om Imogen jaloers of boos te maken. Ze deed simpelweg wat hij van haar vroeg.
Hij deed voorzichtig de deur van zijn slaapkamer open waar Kinsley heen was gegaan. Ze huilde. Ze voelde zich vreselijk dat Imogen boos was op haar, maar het ergste was dat ze niet wist waarom ze boos was. Ze had het gevraagd, maar alles wat Imogen zei was: "Dat weet je best wel". Dat was precies voor Imogen naar haar begon te schreeuwen en uitmaakte dat ze niet meer van haar hield. Dat deed ze zeker wel. Imogen was haar alles en zonder haar wilde ze niet meer verder.
Kegen kwam bij haar op bed liggen. 'We hebben het flink verknald,' mompelde hij en Kinsley knikte terwijl ze haar rug tegen hem aan duwde.
Kinsley had zichzelf in slaap gehuild en toen het stil was kon Kegan ook eigenlijk de slaap vatten.
Het was een paar week later toen het paleis vroeg wakker was. De prinsessen en koninginnen hadden op de planning staan om bruidsjurken te kopen en de prinsen en koningen gingen voor hun kledij het dorp in.
De afgelopen weken had Imogen geprobeerd Kinsley zo veel mogelijk te ontlopen door steeds meer aan Leopold te hangen. Leopold had er geen erg in. Hij snapte hoe Imogen zich voelde en als hij haar blij kon maken door haar aandacht te geven, dan deed hij dat. In ieder geval zolang hij hier nog zou zijn. Hij had een plan gemaakt om de ochtend van de bruiloft te vertrekken naar het Fidler rijk dat een klein stukje af lag van de rijken van hun familie.
Kinsley ijsbeerde door de kamer. Ze was al aangekleed en had haar haar laten opsteken door een van de dienstboden, zodat het niet in de weg ging zitten tijdens het passen van trouwjurken. Ze keek er heel erg naar uit om een keer de hele dag met Imogen te zijn, maar aan de andere kant zag ze er tegenop om de confrontatie aan te gaan. Ze moest Imogen vragen waarom ze zo boos was, want dat had ze na al die weken nog steeds niet verteld.
'Ik weet niet hoe ik het moet vragen,' zei ze gefrustreerd.
'Ik weet het ook niet.' Kegan zuchtte. 'Waarschijnlijk moet je het gewoon rechtdoorzee vragen. En laat haar ook weten dat je het echt graag goed wilt maken.'
Ze keek hem boos aan. Alsof ze dat niet écht wilde. Ze sloeg haar armen over elkaar toen Kegan opstond. Hij sloeg voorzichtig zijn armen om haar heen en drukte haar hoofd tegen zijn schouder. 'Het komt wel goed. Ik heb vertrouwen in je.'
'Dank je,' fluisterde Kinsley. Kegan was best aardig. Als het echt niet meer goed kwam tussen haar en Imogen, of als ze echt niet met haar mocht trouwen of bij haar mocht zijn, dan kon ze wel met Kegan een land regeren. Ze hadden gewoon alle vier de pech om in een familie geboren te worden die veel verplichtingen hadden, maar ze moest zich nu even helemaal focussen op Imogen.
Kinsley besloot de naar beneden te gaan. Kegan had haar zijn arm aangeboden, maar voor het eerst sloeg ze deze af. Al vond ze het nog zo leuk om die aandacht te krijgen, ze wilde niet nog meer jaloezie opbrengen in Imogen. Het was nog maar drie dagen tot de bruiloft en ze wilde het zo graag nog goed maken. Misschien was er nog hoop voor hun beide.
Ze zag het helemaal voor zich: ze hadden het goed gemaakt en gingen naar hun ouders om het nieuws te vertellen. Ze zouden zeggen dat ze met elkaar wilden trouwen, in plaats van me de jongens. Hun ouders zouden het waarschijnlijk eerst niet goed vinden, maar als ze zouden laten zien hoeveel ze van elkaar hielden, dan kwam het zeker goed! Dan zouden ze beiden in een grote jurk, naar elkaar voor het altaar staan. De kriebels gingen door haar maag bij de gedachte.
Ze liep naast Kegan de trap af, een kleine afstand tussen hen. Ze zag Imogen. Ze stond met Leopold te praten en lachte om iets wat haar broer zei. Ze tikte Kegans arm aan en hij keek geruststellend naar haar. Kinsley bracht haar blik terug naar Imogen en toen Imogen naar haar keek, verdween haar glimlach en maakte deze plaats voor een norse blik.
Een steek schoot door Kinsleys borst en haar hart begon op een pijnlijk tempo te kloppen. Ze kende Imogen lang genoeg om te weten dat ze echt boos was en Kinsley moest moeite doen om de tranen in te slikken, door haar dichtgeknepen keel.
Nog maar drie dagen! Dat is zo kort!! En waarom gaan Leo en Kegan niet gewoon zeggen dat ze van elkaar houden? Dan hoeven de meiden niet meer met hen te trouwen, weet Imogen dat Kegan niet écht verliefd is op Kinsley en leven ze allemaal nog lang en gelukkig!