[EO] Woensdagavond had ik samen met collega Robbert Meeder levende legende Carry Slee te gast. Ze had een prijs gewonnen omdat ze inmiddels vijf miljoen (!) boeken heeft verkocht.
Dat is nog geen enkele andere kinderboekenschrijver in Nederland gelukt. Alhoewel, kinderboekenschrijver, dat is niet alles wat Carry Slee is. Ze schrijft namelijk ook voor volwassenen. Maar de vraag is of ‘wij’ dat wel willen.
Tijdens het gesprek vertelde ze over haar ‘uitstapjes’. Als je altijd kinderboeken schrijft, wil je af en toe ook iets voor een andere doelgroep schrijven. Zo schreef ze het boek ‘Moederkruid’, wat gedeeltelijk autobiografisch was. Maar een paar jaar geleden ging het mis. Ze schreef een boek voor volwassenen, over iemand die totaal geflipt was, en ze had echt hard aan dit boek gewerkt. Ze was er enthousiast over, en was op een zenuwachtige manier benieuwd wat mensen er van zouden vinden. Het grote moment van publicatie was daar. En? Wat gebeurde er?
Niets. Vrijwel geen recensies, geen brieven, geen reacties. Zo goed als niemand vond iets van het boek. Zo goed als niemand las het boek. Dat doet pijn. Ook, of misschien wel juist als je zo’n gelauwerd schrijver bent. Het was voor Carry een harde klap, en het heeft best even geduurd voordat ze het verwerkt heeft. Inmiddels is ze er nuchter over, en in het interview zei ze ‘Nouja, dan weet ik dat ook weer, daar moet ik dus niet over schrijven’.
Dylan
Ik vond het leerzaam. Het maakt niet uit hoe geliefd je bent, hoeveel prijzen en onderscheidingen je hebt, mensen zijn eigenlijk niet ECHT in je geïnteresseerd. Alleen in het gedeelte waarmee je bekend bent. En of je je daar even bij wil houden, anders boeit het ons niet.
Ja natuurlijk, we kennen de entertainmentrubrieken, een nieuwe relatie of persoonlijk drama is altijd interessant, maar gewoon een andere kant, een boek over totaal iets anders, dat blieven we niet. Deze week is Bob Dylan de gelauwerde. Maar wie luistert naar zijn recente werk? Wie toont interesse in de christelijke sekte waar hij zich bij aansloot? Weinigen. Terwijl dat is meer wie de man de laatste decennia is dan zijn ‘Blowin in the wind’.
Je kunt landelijk of wereldwijd geliefd worden, en als je overlijdt staan de nieuwsbulletins bol van lofzang, maar een vreemde hobby, een andere interesse, het zal de mensen een worst wezen. C’est la vie.