Almachtig is God, zoo belijden wij in deze Dankzegging, machtig dus om eenen armen mensch, die in zonden ontvangen en geboren is, en dus een kind des toorns, Zijn kind te maken en in het Rijk Zijner genade op te nemen. Machtig is de Heere, om eenen mensch, die tot alle goed onbekwaam en tot alle kwaad geneigd is, door Zijnen Zoon Jesus Christus van alle zonden rein en vrij te maken, en door den Heiligen Geest in de door Christus vervulde Wet te doen wandelen. Machtig dus, om het Woord der prediking van het Doopformulier waar te maken. Zoo grijpen de geloovige ouders hiermede Gods sterkte aan, en ' t i s , als zuchten zij tot God: Almachtige, ik begrijp het niet, mijn verstand vat het niet, maar Uw Woord predikt ons, hoe Gij ons en onzen kinderen genadig zijt, en aan Uw Woord, dat toch medebrengt, wat het zegt, houden wij ons. Gij spreekt en het is er, Gij gebiedt en het staat er.
Toen de Heere Zijn verbond ging oprichten met Abraham, ving de Heere aan met: „Ik ben God, de Almachtige," omdat •er in hetgeen de Heere verder zeggen zou, ook veel zou zijn, dat aan Abraham onwaarschijnlijk, ja onmogelijk toeschijnen zou. De woorden des verbonds waren : „En Ik zal Mijn verbond oprichten tusschen Mij en tusschen u, en tusschen uw zaad na u in hunne geslachten, tot een eeuwig verbond, om u te zijn tot eenen God, en uwen zade na u. Gen. 17: 1, 7. De Heere richt dus Zijn verbond op met Abraham en zijn zaad in hunne geslachten. Geene beperking van Gods zijde, maar ruimte voor al het zaad Abrahams in al hunne geslachten, om in dit verbond te worden opgenomen. Wij mogen wel eens aandachtig gadeslaan, hoe God de Heere alleen weet te vereenigen, wat bij elkander behoort. Waar Hij ouders zegent, daar komt het den kinderen ten goede, ja het gaat om de kinderen, — en wat zijn de ouders zonder hunne kinderen? Dat Abraham het ook zoo begreep, blijkt uit Gen. 15 : 2 , waar hij, op des Heeren verzekering: „Ik ben u een schild, uw loon zeer groot", antwoordt: „Heere, Heere! wat zult Gij mij geven, daar ik zonder kinderen heenga?" Is het niet, als zeidehij: ach, waar blijft zulk eene heerlijke belofte, als zij niet op mijne kinderen overgaat ? Nu kan men zeggen: Maar alle nakomelingen van Abraham waren toch niet Gods kinderen, €n genade is toch geen erfgoed. Dat is waar, maar dat gaat ons niet aan; ons gaat echter wel aan, dat God met Zijne ruime verbondsbedeeling tot heden toe nooit heeft opgehouden, en Zijne verbondsbelofte niet heeft ingetrokken. Neen deze, evenals alle beloften Gods, zijn in Christus Jesus ja en amen.
Een eeuwig verbond sloot God, en het Doopformulier verkondigt geheel naar Gods Woord, dat deze God onze God is. Hierbij zingt de Heilige Geest in de zielen der geloovigen: Yele wateren zouden deze liefde niet kunnen uitblusschen. Hoogl. 8 : 7, en : O Heere! Uwe goedertierenheid is tot in de hemelen; Uwe waarheid tot de bovenste wolken toe, Ps. 36 : 6. Daarom volgt er ook in de Dankzegging: „barmhartig". O Heere, Gij k u n t naar Uwe almacht, Gij w i l t naar Uwe barmhartigheid.
„Wij werpen onze smeekingen voor Uw aangezicht niet neder op onze gerechtigheden, maar op Uwe barmhartigheden, die groot zijn. Dan. 9: 18b.
Verder zegt onze Dankzegging: „Wij danken en loven U, dat Gij ons en onze kinderen, door het bloed Uws lieven Zoons Jesu Christi, al onze zonden vergeven, en ons door Uwen Heiligen Geest tot lidmaten Uws eeniggeboren Zoons, en alzoo tot Uwe kinderen aangenomen hebt, en ons datzelve met den Heiligen Doop verzegelt en bekrachtigt*'. Tegen deze zinsneden rijzen nu allerlei bedenkingen, voortspruitende uit den hoogmoed des menschen, waardoor hij het Woord niet kan laten staan, maar het in zijne zondige handen neemt, om het te verwringen, en God te meten met zijne eigene menschelijke maat.
De mensch komt tegen zulke woorden op, zoolang het hem nog schemert, dat God g e n a d i g is, dien Hij genadig is.
Dit schemert eenen mensch, die niet hartgrondig zijne verlorenheid kent, die zijne grondverdorvenheid niet ziet, en die dus altijd nog een steunsel heeft buiten of benevens de genade.
Het kan eenen mensch van nature maar niet behagen, Gode alleen de eer te geven; in werkelijkheid en waarheid God alleen te erkennen als de eenige Bron onzer zaligheid. Neen, erkennen wij het toch, wij gunnen God Zijne eere niet, dat in Zijn hart het eerst de gedachte des vredes over ons opgekomen is, dat Hij, buiten ons en zonder ons, onze zaligheid heeft vastgesteld in Christus Jesus.
Onze hoogmoed en verwaandheid gaat zoo ver, dat wij God naar het hart steken, door Zijne liefde te miskennen, en Hem den wijzer te willen zetten, wien Hij genadig zijn zal, en wanneer. — Hoe, zoo redeneert vleesch, hoe kan men van kinderen, die nog van niets weten, zeggen, dat zij door het bloed Jesu Christi vergeving van zonden hebben, dat zij tot lidmaten van den Heere Jesus en tot kinderen Gods aangenomen zijn.
Die kinderen kunnen dat toch eerst later worden, als zy eerst tot het geloof gekomen zijn ! Hoe kan men zeggen, dat God zulks aan die kinderen door den Doop bezegelt en bekrachtigt ?
Moet men dan aannemen, zoo luidt het al verder, dat alle gedoopte kinderen zalig worden ? Er is immers geen afval deiheiligen , dus dan zijn alle gedoopte kinderen zalig en kunnen niet verloren gaan ? — Zoo redeneert vleesch, en het bedenken des vleesches is vijandschap tegen God. Rom. 8 : 7. Dus zoo redeneert onze vijandschap tegen God. Wij herhalen: de mensch vermeet zich, God den Heere ter verantwoording te roepen, en Hem te meten met zijne vleeschelijke, zondige maat.
Vragen wij heilbegeerig: hoe moet ik dit alles verstaan, dan zullen wij ons verstand gevangen geven onder de gehoorzaamheid Christi, en uit de Schrift rijke leering en vertroosting daarover ontvangen. Wij zien eens, wat Abraham deed, toen de Heere Zijn verbond met hem opgericht had. Hij zegt niet: ik zal toch wel alleen de bekeerden uit mijn huis moeten besnijden en met de kinderen wachten, totdat zij groot zijn.
Trouwens de Heere had er bijgevoegd: Een zoontje van acht dagen zal u besneden worden, m. a. w. een zoontje van aclit dagen zal het teeken Mijns verbonds in zijn vleesch ontvangen.
Abraham besneed dus al degenen, die in zijn huis waren. Hij geloofde God, en kreeg al zijne ingeborenen mede in het verboiul, dat God met hem had opgericht. Het Woord nam hen allen in het verbond op, evenals het Woord eens al de reisgenooten van Paulus mede in de redding van de schipbreuk opnam.
Het Woord doet het alleen. God spreekt: Ik ben uw God en de God van uw zaad, en hier hebt gij het teeken er van aan uw lichaam. Dat Woord is een machtige stroom van genade, die over allen heen gaat, die in zijn bereik komen. Wij doen dus beter met dit Woord zijnen loop te laten en God te bidden, dat het ook over ons en onze kinderen kome, dan ons te laten afleiden door vragen, die niet alleen geen nut doen, maar die den vrijen loop des Woords in den weg treden. Zoo spreekt het tot Abraham: „De ingeborene van uw huis, en de gekochte met uw geld zal zekerlijk besneden worden; en Mijn verbond zal zijn in ulieder vleesch, tot een eeuwig verbond.*1 Gen. 17 : 18.