Volwassen en gescheiden ouders - Rithika.nl | Persoonlijke lifestyleblog
Maar ondanks dat ik in een pracht gezin ben opgegroeid is dit zo'n 5 jaar geleden wel uiteen gevallen. Iets wat, zoals ik al zei, altijd ver van mij af stond gebeurde nu met mijn eigen ouders. Ze gingen scheiden. Ik was 20 en veel mensen denken dat het dan minder erg is omdat je al volwassen bent. Natuurlijk voor een klein kind is het ook verschrikkelijk maar ook ik vond het echt niet leuk! Het was heel raar om te beseffen dat je nooit meer naar je 'ouders' zal gaan, nooit meer kerst vieren als gezin, ons kind (als we die ooit mogen krijgen) zal mijn ouders niet als 'pake & beppe' hebben. Ik was erg verdrietig dat 'mijn familie' nooit meer zo zal zijn als vroeger.
Het is echt niet leuk als dit gebeurt maar je moet er toch mee leren omgaan.
Mijn ouderlijk huis werd wel heel anders en voelde niet meer als thuis. Gelukkig is mijn vader er blijven wonen en woont mijn moeder ook bij ons in het dorp. Ik was al veel bij mijn vriend die toen een appartement had en daar ben ik toen vrij snel bij in getrokken. Erg fijn om gewoon een 'eigen' huis te hebben. Mijn ouders waren beide weer erg gelukkig met iemand anders en dat vond ik ook heel fijn! Het was niet het geval dat een van de twee alleen bleef. Wat wel anders is dan bij een klein kind, is dat ik besefte dat het op deze manier niet meer ging thuis en dat dit beter was. Ik vind het nu eigenlijk wel fijn dat ik gewoon een fijne jeugd heb gehad en dat mijn ouders toen al niet gescheiden waren, ook dan weet je waarschijnlijk niet beter maar dit vind ik wel erg fijn.
Maar ondanks dat was het soms moeilijk. Vooral in het begin, je krijgt er andere mensen bij in je familie, mensen die je eigenlijk helemaal niet kent, je huis is je huis niet meer en met dagen als kerst moet je de tijd verdelen tussen je vader, je moeder en je schoonouders.
Ik woonde gelukkig bij mijn vriend en samen hebben we zo'n 4 jaar in ons mooie appartement gewoond. Zowel de vrouw van mijn vader als de man van mijn moeder (ze zijn beide weer gelukkig getrouwd) hebben kinderen. Ik kan het goed vinden met allemaal, dit is natuurlijk ook altijd maar afwachten. Ik zie ze regelmatig, de een wel wat vaker dan de ander maar met allemaal is het altijd gezellig. Officieel zijn het mijn stiefouders en stiefbroers/zussen. Ik vind dit echt zo'n gek woord en noem ze ook nooit zo. De vrouw van mijn vader en de man van mijn moeder noem ik gewoon bij de voornaam. Ik heb één vader en één moeder (en in India als het goed is nog ;)). Ik heb ook één zusje waar ik dol op ben en mijn vriend heeft één broer die eigenlijk ook zijn beste vriend is. Mijn stiefbroers/zussen horen natuurlijk wel bij mijn familie nu maar het voelt niet echt als broers/zussen. Dit is denk ik ook anders als je klein bent en opgroeit met je stiefbroers/zussen.
Het is op dit moment zo'n 5 jaar geleden dat dit gebeurde. Mijn ouders zijn wel goed uit elkaar gegaan, ze spreken elkaar nog op een normale manier en op verjaardagen kunnen ze gewoon tegelijk komen samen met hun man/vrouw. Dit vind ik heel erg fijn en ik weet ook dat dit helaas niet bij iedereen het geval is. Mijn ouders hebben ook de allerliefste partners die ze maar kunnen wensen en daar ben ik ook heel blij om. Ik kan het goed vinden met de man van mijn moeder en de vrouw van mijn vader. Het is altijd gezellig en ondanks dat je als kind het liefst je ouders samen ziet, is het gewoon goed zo!
Beide zijn ze erg gelukkig, en dan ben ik dat ook!♥ Ik hou van mijn lieve heit, mem en hun partners!
Ik ben wel erg benieuwd naar verhalen van andere mensen met gescheiden ouders, hoe gaan jullie hiermee om?
Tags: Familie, Gescheiden, Ouders, Scheiden
Lichtpuntjes #11 »
« Review: Hema nagellak 824 en 826
Mijn ouders zijn niet gescheiden, dus ik kan er niks over zeggen. Ik wou alleen even zeggen dat ik het een mooi geschreven artikel vind en dat ik blij ben voor je dat met beide ouders en ook de nieuwe partners zo goed contact hebt. Er spreekt veel liefde uit dit artikel. Heel mooi.
Mooi stuk, fijn dat de omgang zo fijn is! Mijn ouders zijn getrouwd, dus ik kan er niet echt over meepraten. Het lijkt mij misschien juist heftiger om het mee te maken als je 'volwassen' bent. Ik denk dat je er als kind veel sneller aan went en dan is het niet anders, als volwassene maak je het denk ik veel bewuster mee en kan je het ook beter begrijpen..
Een mooi verhaal…knap onder woorden gebracht.
leuk om je blog te lezen, knap dat je veel variaties in je blog weet aan te brengen. verschillende onderwerpen komen aan de orde.