Maar bijna dadelijk kwamen de brandweermannen met hun spuiten aanrennen en weldra was het vuur gebluscht.	
Even later stond echter een ander huis in brand en weldra was overal hulp noodig. De spuitgasten vlogen van het eene punt naar het andere en werkelijk slaagden zij er in het uitbreiden van den brand telkens te verhinderen.	
In weerwil van Lankhurst's aandringen om in den kelder een schuilplaats te zoeken, konden noch Doortje noch haar tante er voorloopig toe besluiten. Het ongeziene gevaar kwam haar erger voor kan de geziene werkelijkheid en zij wilden zien, zien . . .	
Kort daarna kwam een viertal personen, twee mannen, een vrouw en een jongen van een jaar of twaalf met snelle schreden de Haven oploopen; zij waren nog ruim vijftig meter van het huis van juffrouw Lodewijksz verwijderd, toen een zware kogel kwam aansuizen en vlak bij het viertal op de straat met een scherpen knal uiteensloeg.	
Een wolk van stof, ijzer, steen splinters en rook steeg op... even later zag Doortje, de vrouw, een der mannen en het kind in hun bloed badende op den grond liggen ... de andere man stond als verstijfd het droevige schouwspel aan te zien...	
Doortje zag hoe de ongelukkigen zich stuiptrekkend bewogen ; de vrouw trachtte zich op te richten, maar viel telkens weer neer. Een waas kwam haar voor de oogen, zij voelde het bloed uit haar hersens wegloopen, verloor het bewustzijn en zou gevallen zijn als Lankhurst haar niet in zijn armen had opgevangen.	
Even later waren zij met hun drieën bij Maartje in den kelder, waar Doortje vrij spoedig weer bijkwam en haar aandoening in schreien kon luchtgeven.	
De regen van kogels en bommen sloegen op tal van plaatsen in de stad de muren der huizen in stukken, het neervallen der getroffen schoorsteenen deed de daken der huizen instorten en bedekte de straten met puin en stukken hout. Maar het grootste gevaar leverden de vuurpijlen op, die, in de nu half geopende huizen neerschietend, bijna altijd brand veroorzaakten.