Voor voorzetsels – en het Engelse into is waarschijnlijk niet anders – is die kernbetekenis vaak eentje die een ruimtelijke relatie schetst. Om precies te zijn, geeft into aan dat iets of iemand van buitenaf naar binnen toe gaat. Zo is into dus net een beetje anders dan in: bij a worm is wriggling in my fries schetst u een beeld met een wiebelende worm in uw frietjes, maar bij a worm is wriggling into my fries geeft u eerder expliciet aan dat die worm van buitenaf kwam en zich dan wiebelend tot in uw frietjes begaf.
Omdat sprekers van het Engels het natuurlijk – en gelukkig – niet enkel over de ruimtelijke verhouding van wormen tot frietjes hebben, kunnen we die ruimtelijk voorstelling wat abstracter maken. Zo dus:
En met dat abstracte plaatje komen we echt een heel eind om alle gebruiken van into te snappen. U hoeft het namelijk niet alleen op de fysieke ruimte toe te passen: u kan het net zo goed over tijd hebben met into – Lenny Kravtiz zingt in I’ll be waiting bijvoorbeeld “I’ve seen you cry into the night” waarmee hij dus impliceert dat z’n baby dus niet alleen ‘s nachts maar ook al voor het nacht werd zat te huilen, ocharme – of over activiteiten (she got into a fight), of hobbies en beroepen. Uw lokale bakker is dus into bakken, zeg maar.
Dat laatste zinnetje is wel een beetje ambigu en past misschien niet zo goed meer bij de kernbetekenis van into. Ten eerste ligt de nadruk bij de bakker is into bakken niet zozeer op een beweging of process van eerst niet bezig met bakken naar dan wel bezig met bakken, en ten tweede is het ook niet helemaal duidelijk of we zijn beroep beschrijven, of dat we eerder iets zeggen over wat de bakker graag doet.
Dat moet volgens mij voor Engelstaligen ook zo geweest zijn. In de vroege twintigste eeuw bedoelden ze met uitspraken als the baker is into baking voornamelijk dat dat zijn beroep was, maar, aangezien die bakker dus zo gek is om 5 uur ‘s morgens op te staan om dan urenlang te gaan bakken, gaan we er bijna vanzelfsprekend vanuit dat hij dat ook wel heel erg graag doet. Die veelvoorkomende bijkomstige associatie is dan na een tijdje een betekenis van into op zich geworden. In de tweede helft van de twintigste eeuw begonnen mensen dus ook te zeggen dat ze into music zijn (niet omdat ze muzikant zijn maar omdat ze er gewoon heel graag naar luisteren) of dat ze into iemand zijn (omdat ze die persoon heel leuk vinden, op een ‘bow-chicka-wow-wow’-manier).
Dus ja, dàt betekent into: het is met die specifieke betekenissen, die we kunnen samenvatten onder de algemene noemer ‘leuk vinden’, dat het voorzetseltje rond het einde van de twintigste eeuw naar het Nederlands migreerde.