Mails die ik in mijn hoofd ooit schreef maar nooit verstuurde (4) – van dichtbij
Mails die ik in mijn hoofd ooit schreef maar nooit verstuurde (4)
Dag schim in de menigte,
Wie je precies bent, weet ik niet. Je komt in vele gedaanten en hebt vele gezichten.
Je doet vriendelijk tegen me, groet me, maakt een praatje. Of je zegt niets en kijkt alleen. Wellicht ook dat niet. Ik zou het niet weten want zoals ik al zei: ik weet niet wie je bent.
Jij weet wel wie ik ben, want je hebt het over mij. Ik neem daarom aan dat je me ook kent. Anders zou je het denk ik over me hebben in de vragende vorm, vanuit belangstelling of nieuwsgierigheid.
Maar jij bent wat minder genuanceerd; je víndt er iets van dat ik zo eerlijk over mezelf schrijf en dat vervolgens publiceer. Je begrijpt niet waar het voor nodig is, dat publieke. Je vind het belachelijk zelfs. Daar praat je over. Met anderen dan, niet met mij.
En nu vraag ik mij iets af. Wil je het écht weten, het waarom van mijn openheid? De reden waarom ik schrijf en mijn stukjes publiceer? Want als dat zo is, zou je het mij gewoon kunnen vragen. En krijg je antwoord. Het échte antwoord. En niet dat van een ander die niet spreekt voor of namens mij.
Wist je dat een oordeel hebben over een ander of iets wat een ander doet, meestal iets zegt over wat het in jou raakt? Niets met míj te maken heeft dus, maar met jouzelf? Goh, daar zou ík nou graag eens met jou over willen bomen. Zou je het lef hebben daar open over te zijn? Misschien. Maar misschien ook niet. En weet je? Dat is allemaal oké.
Laten we afspreken dat je met me levelt wanneer je me een volgende keer treft. Niet alleen me in mijn gezicht toelacht en met me over niets babbelt, of vanuit de verte zwaait en doet of alles zo leuk is en oké. Want als je mij zou lezen zou je weten dat ik daar niet van hou. Sterker nog: ik heb een bloedhekel aan dat soort fake.
Het raakt mij namelijk onaangenaam dat jij zo over mij praat. Feitelijk ongehinderd door enige kennis. Tuurlijk! Ik weet dat ik me er het beste niets van aan kan trekken maar ik ben een mens en het doet zelfs een beetje pijn. Stom eigenlijk. Je bent een schim zonder gezicht.
Ik denk dat het pijn doet omdat ik me kwetsbaar opstel en bij zoiets als dit voelt het ineens niet fijn. I know, mijn keuze. En nee, zeker niet jouw probleem. Maar wellicht fijn voor je om te weten, omdat je je daar waarschijnlijk niet eens van bewust bent.
Ik realiseer me al schrijvend: jij helpt me ook. Want met je armen open staan betekent natuurlijk ook af en toe onbeschermd zijn tegen een tik. Dat moet ik duidelijk nog leren, onder andere van jou.
Ha, wat mooi, het klopt dus echt: we hébben allemaal een rol in elkaars leven. Helpen elkaar allemaal een beetje op weg naar huis.
Hee, bedankt voor dit zetje! Ik zie uit naar het moment dat jij het mijne in ontvangst neemt.
Geplaatst op 27/08/2015 11/03/2016 Auteur AlexaCategorieën 't zout op m'n huidTags #brief, #fake, #kwetsbaarheid, #leren, #roddel
21 gedachten over "Mails die ik in mijn hoofd ooit schreef maar nooit verstuurde (4)"
27/08/2015 om 21:25
Bijzonder. En die voorlaatste paragraaf kan ik steeds vaker onderschrijven. Dankje dat jij schrijft, trouwens. Dank dat je durft met je armen open te gaan staan.
27/08/2015 om 21:33
Oh wow, wat lief dat je dat zegt 🙂 Tnxx
28/08/2015 om 08:25
Mooi geschreven, er zouden meer mensen moeten zijn zoals jij. Open en eerlijk zijn is zoveel leuker en belangrijker. You go girl!
28/08/2015 om 12:11
dank je wel voor je comment, fijn :))
Bij elk verhaal dat verschijnt, denk, "ha leuk", en ga ik ervoor zitten, liefst met een lekkere koffie. Ik lees je verhalen met veel plezier, vaak herkenning en ik vind je moedig! Dankjewel voor het delen! X
28/08/2015 om 12:10
28/08/2015 om 15:00
Ik lees je openhartige blogs héél graag. Trek je niets aan van wat andere mensen vinden van wat jij schrijft. Er zijn tenslotte altijd wel mensen die menen de wijsheid in pacht te hebben.
28/08/2015 om 22:37
Haaa ja, en jij bent een ongelooflijke schat, Myriam. Dank. Ik laat me ook zeker verder nergens van weerhouden. Had gewoon zin om dit eens optekenen, op aardige wijze en ook overdrachtelijk want het gaat mij meer over oordelen in het algemeen, tsjonge jonge wat is dat een talent van velen …
30/08/2015 om 10:42
Ja, dat lijkt mij een leuke bezigheid dat oordelen als je zelf geen leven hebt. Eigenlijk moet je een beetje medelijden hebben met die beoordelaars, hé.
Van Dichtbij,
28/08/2015 om 18:38
Rolf! wat ontzettend leuk 🙂 Ik zie die awards wel eens voorbij komen en heb geen enkel idee wat het is of waarom je eraan mee zou willen (moeten) doen. Nu nog altijd niet. Echter daar de uitnodiging van jou, Rólf vd L., komt, maakt het me al niets meer uit, het waarom/hoezo/wat: ik doe het. natuurlijk doe ik het!
PS hoe krijg ik dat gezellige award embleem boven mijn stuk geplaatst als het zover is?
29/08/2015 om 07:41
Dat is nog eens een leuke en spontane reactie 🙂 Het is in het leven geroepen om in aanraking te komen met andere blogs. Op deze manier leren anderen weer vijf mensen kennen die mij volgens. Leuk dat je het leuk vindt!
De foto? Afbeelding opslaan en vervolgens bij jouw artikel invoegen 😉
Groetjes, succes en ik ben benieuwd naar jouw verhaal, Rolf van der Leest
30/08/2015 om 13:41
Jij bent nummer 2 die over oordelen heeft geschreven in deze week, de ander heeft in briefvorm gedaan aan 'het oordeel' zelf, erg mooi ook, en is inderdaad waar en nu wil ik jou ook wat mee geven wat ik bij haar ook heb achter gelaten en dan keihard draaien als het kan, waar veel oordelende mensen bij elkaar zitten, lol…
31/08/2015 om 07:59
Ga ik vanavond doen!! Dank :)))
31/08/2015 om 10:16
Iedereen vindt altijd wel ergens wat van, maar het zijn de negatieve kritieken die ons parten spelen. Heel goed dat je die eens een eerlijke brief hebt gestuurd!
02/09/2015 om 21:00
Het heeft lang geduurd voor ik hem ten volle begreep, die dooddoener van 'het zegt meer over hen dan over jou' waar iedereen je graag mee om de oren slaat. Ik vond het eerst zo'n holle uitspraak als 'alles komt goed', wanneer iemand niet goed wist wat te zeggen en maar teruggreep naar een cliché uitspraak. Maar ik vat hem sinds een paar jaar, en het helpt om alles in een lichtere context te plaatsen. Al zal achterklap of oneerlijke kritiek in eerste instantie altijd wel blijven pijn doen…
03/09/2015 om 11:26
spot on … dank aan jou voor je comment, Nina!
04/09/2015 om 08:12
Wel goed om te realiseren over dat een oordeel hebben over de ander of wat de ander doet te maken heeft met iets dat je raakt. Dan kijk je er toch weer iets anders naar. Maar ik vind het ook heel raar dat mensen oordelen over hoe jij schrijft. Dat moet je helemaal zelf weten. En gelukkig doe je het wel, dan kunnen wij er van meegenieten. Ga door! 🙂
Doe ik zeker 🙂 Dank je!
Zo herkenbaar…het veroordelend oordelen is zo makkelijk als je in stilte wacht op, af wacht… Mooi dat je het terug geeft in een anders beleefd.
07/09/2015 om 08:16
Ja, want het raakt ondertussen wel. En best onaangenaam toch.. Dus is fijn van me af te schrijven op deze manier 🙂