In de laatste Previews van het jaar, met comics voor volgend jaar februari, blijft Dark Horse voorpret beleven aan de tweede film over Mike Mignola's creatie Hellboy. Ook Abe Sapien mag even delen in de pret, met een eigen miniserie. Uit het hoekje Star Wars komt The Force Unleashed, door Haden Blackman en Brian Ching, een graphic novel die is gebaseerd op een nieuwe computergame. En The Terminator is toe aan een eerste, dikke omnibus.
In de aanloop naar Final Crisis houdt DC zich deze maand relatief kalm. De Action Comics Annual verdient wat aandacht vanwege het tekenwerk van Adam Kubert, Justice Society of America blijft interessant door het verhaal dat inhaakt op Kingdom Come en Tiny Titans is een grappige cartoonversie van de reguliere Titans, maar verder staat weinig schokkends op de planning. Hetzelfde geldt voor de imprint WildStorm. Vertigo biedt gelukkig de softcover van Fables: 1001 Nights of Snowfall, de fijne graphic novel van Bill Willingham en een verzameling prima tekenaars. Ook is het tijd voor de zesde bundeling van de klassieke serie Sandman Mystery Theatre, met oud werk van Matt Wagner. Al met al een rustige maand voor de uitgeverij; waarschijnlijk stilte voor de storm.
Image komt deze maand voornamelijk met nieuwe graphic novels. Dat begint met Hazed van Mark Sable en Robbi Rodriguez, gaat door met Krash Bastards, geschreven door Joe Casey, biedt nieuw materiaal van Andi Watson onder de titel Princess at Midnight en heeft Jim Mahfood met zijn luxe artbook genaamd MixTape. Invincible is toe aan het eerste nummer na deel vijftig en ergens is het stiekem wel grappig, dat de nadruk sterk ligt op dat 'eerste'.
ClanDestine is terug bij Marvel, met een nieuwe vijfdelige miniserie, uiteraard geschreven en getekend door Alan Davis. Ook goed nieuws voor de fans van prettig tekenwerk, Mark Millar en Bryan Hitch nemen de serie Fantastic Four over en de eerste previewpagina's ogen zeer aantrekkelijk. Joss Whedon en John Cassaday nemen intussen afscheid van de X-Men met de extra dikke Giant-Size Astonishing X-Men, waarin een bekend personage dood zal gaan. Tijdelijk, natuurlijk, want bij Marvel blijft niemand langer dan vijf jaar dood. In hetzelfde hoekje wordt de serie X-Men nu omgedoopt tot X-Men: Legacy en keert X-Force terug als overblijfsel uit de jaren negentig. Een tikkie verstopt, maar zeker de moeite waard is de start van Kick-Ass, een nieuwe serie van Mark Millar en John Romita Jr.
Opvallend bij de independents is dat Mike Mignola's serie Jenny Finn wordt gebundeld bij uitgeverij Boom! Studios. Verder in dit katern het belangrijkste nieuws van deze maand, want daar wordt het nieuwe project van Jeff Smith aangekondigd. Na Bone stort hij zich op Rasl, met een vleugje sciencefiction, maar wel met de bekende tekenstijl die hem beroemd heeft gemaakt. Jaime Hernandez is klaar met zijn graphic novel The Education of Hopey Glass, een luxe hardcover uit het Locas universum, terwijl Oni inhaakt op de film Jumper met de graphic novel Jumper: Jumpscars, door vast schrijversduo Nunzio DeFilippis en Christina Weir, aangevuld met tekenaar Brian Hurtt.
thor (marvel) In de ongeveer twintig jaar dat ik nu Amerikaanse comics spaar, ben ik zelden langer dan een jaar trouw geweest aan de serie Thor. Daarvoor spreekt het personage te weinig tot de verbeelding en is hij, met zijn te ouderwetse taalgebruik en oubollige principes, niet bepaald de meest uitnodigende superheld.
Schrijver J. Michael Straczynski en tekenaar Olivier Coipel hebben mij toch weer teruggehaald naar de dondergod uit Asgard. Niet alleen zijn het allebei makers van naam, ze hebben ook werkelijk een eigen plan voor deze serie. In interviews had Straczynski al aangestipt, dat de archaïsche taal verdwijnt en Coipel laat zien, dat hij Thor op een fris andere manier kan neerzetten zonder dat hij het iconische verliest. Bovendien komt de serie op een erg interessant punt in de geschiedenis; Thor is net terug na het mythologische Ragnarok en de overige goden dwalen rond zonder herinnering aan het verleden. Daarmee is Thors missie voor de eerstvolgende nummers gegeven.
De herstart van de serie Thor is functioneel, de nieuwe insteek is meer dan zomaar een commerciële gimmick en daarom krijgt het een kans. Straczynski is ook nog eens een schrijver die trouw is aan de series waar hij aan werkt, dus dat geeft vertrouwen voor de toekomst. Kijken of ik het nu wel langer dan een jaar volhoud.
faker (dc) Het gebeurt niet vaak, maar zo af en toe komt Vertigo met een miniserie. Faker is een recent voorbeeld en met Mike Carey als de schrijver en Jock als tekenaar heeft het daarmee wel twee zeer onderscheidende talenten op de cover staan. Het doorwrochte van Carey en het extreem gestileerde van Jock, wat kan dan mis gaan?
Het antwoord is: nog redelijk veel. Want bij een schrijver als Carey mag niet worden vergeten, dat de kwaliteit van zijn werk kan schommelen. Hij wisselt briljante diepgang af met ogenschijnlijk irrelevante uitstapjes. Deze miniserie behoort tot die laatste categorie. Met een onderling inwisselbare jongeren in de hoofdrol, stuk voor stuk niet sympathiek, duikt het in een wereld die vol zit met misleiding, met metarealisme en bizarre drugs. De tekenstijl van Jock past daar prima bij, in de zin dat het visueel net zo ondoorzichtig en onherkenbaar blijft. De krasserige lijnen zouden meer profiteren van een duidelijk script, het script zou meer profiteren van helder tekenwerk.
Misschien is dit waarom Vertigo niet zo veel miniseries uitgeeft. Te vaak zijn ze gedoemd tot een bestaan in de marge, zelfs met makers die hun sporen al hebben verdiend. Faker is hoe dan ook een misser, een comic die pretentieus wil zijn, maar vervolgens verstrikt raakt in het eigen web van intriges en van dubbele bodems.