De Raw Aron Schuster synagoge, ingewijd op 18 mei 1928, is de belangrijkste en grootste vooroorlogse synagoge van de Asjkernazische gemeenschap in Amsterdam. Tijdens de lezingenmiddag op 8 maart zal haar geschiedenis van verschillende perspectieven belicht worden.
In 1996 is het gebouw tot Rijksmonument verklaard. In die periode is een intensieve restauratie uitgevoerd, waarna de synagoge in 1998 opnieuw ingewijd werd. Momenteel worden voorbereidingen getroffen om het gebouw toekomstbestendig te maken en meer open te stellen voor belangstellenden. Deze lezingenmiddag is daar onderdeel van.
I.v.m. de registratie op naam is het helaas slechts mogelijk 1 ticket per keer te bestellen, voor meerdere personen dient separaat een ticket besteld te worden met opgave van de gegevens van de betreffende bezoeker.
Berend van der Lans is architect en veelvuldig betrokken bij projecten waarbij met respect voor cultureel erfgoed gezocht wordt naar aanvullend gebruik voor bijzondere gebouwen. Hij stuurt de instandhoudings- en restauratiewerkzaamheden van de RAS-synagoge aan voor de NIHS en draagt bij aan het onderzoek naar aanvullende functies.
Renée Sanders is journaliste en documentairemaakster voor zowel radio als televisie. In haar werk houdt zij zich veelvuldig bezig met onder meer de beschrijving van Joods Nederland. Zo is zij de maakster van documentaires als Ik bedek mijn Schmerz met mijn Nerts over Duits-Joodse dames in de Beethovenbuurt ; Van onmacht naar kracht - Joodsche Raad Enschede 1941-’43 en De Joodse Tegenkracht - Gedachten over Abel Herzberg.
Loes Gompes is werkzaam als journalist / publicist, onderzoeker en redacteur van zaal- en radioprogramma’s. In 2013 verscheen van haar het boek Fatsoenlijk Land over de PP verzetsgroep die haar moeder en haar oom het leven redde. Samen met Sander Snoep maakte ze ook een documentaire over dit onderwerp onder de zelfde titel. Deze documentaire is via de website van NTR te bekijken.

Je zocht op: mogelijk-voor-werkstudenten-statuut afstandsonderwijs postgraduaat verkort-traject-mogelijk

ATLAS ACOMFA bv, importeert en distribueert kunststof lichtdoorlatende vlakke-, golf- en profielplaten voor dak- wand- en geveltoepassngen. Met onze bewerkingsafdeling produceren wij aluminium daglichtconstructies onder de naam Alumon en zagen wij plaatmateriaal exact op maat. Wij richten ons op bedrijven in de bouw, industriële en agrarische sector. Naast kunststof lichtdoorlatende platen leveren wij gespecialieerde en gerelateerde producten zoals de Stabipol-golfplaat, Stabipanel, Modulit®, Atlas Windowpanel en Alumon-lichtstraten.

Het stuur is wel wat groot en lomp. Hoog en massief torent het dashboard het interieur in. 6,1 liter onvervalste Amerikaanse trots. Hij is lekker onbehouwen. Dit achterklepspoilertje is zo ongeveer het uitbundigste versiersel op de 300C.
Alsof Chrysler de opdracht kreeg van een of andere wereldhandelsorganisatie: verfijn een bestaand product. Een groepje techneuten ging aan de slag en lepelde een motor met ruim 420 pk in het vooronder van een voor het thuisland vrij 'normale' personenauto.
De Chrysler 300C SRT-8 is wat men in de volksmond 'een vette bak' pleegt te noemen. Toch zijn de Amerikanen minder opzichtig te werk gegaan dan je zou verwachten in het land waar het woord 'pimpen' vandaan komt. De hoofdlijnen van de carrosserie zijn nauwelijks anders dan die van een schoenendoos. Maar door de relatief hoge schouders, de lage zijruiten en de pontificale neus is het wel een schoenendoos met uitstraling. En eentje voor maatje 48, trouwens. Door z'n volumineuze afmetingen is de 300C eigenlijk helemaal geen bescheiden auto, maar als je z'n potentieel in beschouwing neemt is de SRT-8 dat juist weer wel. Want de verschillen met een 'gewone' 300C zijn heel klein. We zien dunne randjes langs de spatborden, grotere wielen, een gedistingeerd kofferbak-spoilertje, allemaal eigenlijk heel beschaafd voor een auto met een 6,1-liter V8 die bijna 425 pk vermogen en 570 Nm koppel levert.
Deze 300C SRT-8 klinkt zoals een vette Amerikaan hoort te klinken. Een beetje gorgelend als 'ie niet aan de bak hoeft, brullend als je hem op z'n staart trapt. De magische grens van 100 km/h passeert deze Chrysler in 5,4 tellen. En dan te bedenken dat hij veel last heeft van wielspin bij 't wegrijden. Ook de tussensprints laten duizelingwekkende waarden zien: van 80 naar 120 in ongeveer 3 seconden is gewoon ontzettend snel. De opgeboorde Hemi-V8 brengt zijn vermogen via een vijftraps-automaat naar de achteras. De achterwielen weten nauwelijks raad met zoveel brute kracht. Zelfs met de traction control aan slippen de banden nog even door op het asfalt als je bij 't wegrijden iets te bruusk het gas intrapt. De elektronica grijpt snel in, en da's maar goed ook, want anders gaan achterliggers in bandenrooknevelen gehuld. Die automaat past overigens prima bij de dikke 300C. De bak schakelt niet meteen als een dolle terug en laat zich pas bij een agressieve kickdown aansporen om meer dan een versnelling lager te kiezen. Een sportstand kent de Chrysler-transmissie niet.
De SRT-8 is een en al emotie, of het nu zijn uiterlijk of zijn rijgedrag betreft. Even twee van die ouderwets vette rubber-strepen trekken op het asfalt of omstanders in rook achterlaten, het kan allemaal met deze Amerikaanse beul. Het ESP blijft echter interveniëren, alleen de aandrijfslipregeling laat zich uitschakelen. Bij het insturen is de 300C onderstuurd, maar dat gaat snel over in licht overstuur, tot het ESP ingrijpt. In bochten heeft de SRT-8 meer bodyroll en richels die de voorwielen te verwerken krijgen voel je in het stuur. De SRT-8 kent bovendien 'n enigszins weke afstelling van de vering, al heeft 'ie wel straffere dempers dan het standaardmodel.
Volgens goede Amerikaanse traditie is de 300C SRT-8 lekker 'volgehangen'. Ook over de zitpositie hebben we geen klachten, al vinden we het stuurwiel wat aan de grote kant. Het priemt echter lekker ver de cabine in, en met de handen op tien voor twee laat dit brok onvervalste Amerikaanse trots zich toch heel prettig sturen.

Timothee is een grassoort die oorspronkelijk uit Scandinavië komt. Het gras scoort een 10 op wintervastheid en kan dus goed tegen koude. In het voorjaar zorgt timothee voor een snelle start van de weide. Grasmengsels met een aandeel timothee hebben daardoor een langer groeiseizoen. Dit komt de jaaropbrengst van het totale grasperceel ten goede. Met zijn blauw/groene uiterlijk, gedraaid blad en verticale groei (tot 1 meter hoog), valt het gras in het voorjaar meteen op. In de zomer is dit Scandinavische gras minder prominent aanwezig in de weide.
Grootste pluspunt van timothee is de smaak. Mengsels waarin deze soort is verwerkt, scoren altijd hoog wat betreft opname. Dit blijkt ook uit proeven die Barenbrug uitvoert op praktijkbedrijven. Hierbij worden binnen een perceel meerdere vakken gemaakt van 4 bij 4 meter waarin verschillende grasmengsels worden getest. Een vak met een mengsel waarin timothee aanwezig is, is altijd als eerste kaalgevreten. Productmanager Tom Willems: “Zelfs een Engels raaigras dat als enkelvoudig gras slecht scoort op smaak, wordt met de toevoeging van timothee als eerste opgenomen.”
Uit deze praktijkproeven blijkt ook dat koeien de plaats herkennen waar een mengsel met timothee staat. Nadat ze in de weide komen, zullen ze als eerste naar de vakken lopen waar zich de timothee mengsels bevinden. Omdat timothee ongevoelig is voor kroonroest, behoudt de weide ook in het najaar zijn smaak. De hogere opname (en dus hogere melkgift) van een weide met timothee is zodoende het hele groeiseizoen waarneembaar.
Bijkomend voordeel van timothee is dat het de vertering in de pens stimuleert. Het voer wordt sneller verteerd, wat de opname en de melkproductie extra stimuleert. Oorzaak van de snelle vertering is het ruwe blad dat – in tegenstelling tot Engels raaigras – beter blijft drijven in de pens. Pensbacteriën kunnen zich in deze structuurlaag (de pensmat) beter ontwikkelen. Daarnaast zorgen de relatief harde stelen van timothee voor meer pensprik. De koeienpens functioneert dus met timothee beter, verteert meer celwanden, en de melkgift neemt toe.
Timothee vraagt wel extra aandacht bij het zaaien. Omdat het zaad kleine en licht is, hoeft het niet diep gezaaid te worden. Een standaard regel is dat de zaaidiepte tweemaal de zaadgrootte is. Een timotheezaadje is ruim 1 millimeter groot. Dit betekent dat het zaad niet dieper dan 3 millimeter gezaaid hoeft te worden. Iets dieper zaaien – in combinatie met Engels raaigras – is geen probleem, maar wanneer timothee 2 centimeter diep wordt gezaaid, komt het niet meer uit.