En als Frans van Oldenburg Ermke aldus den homo economicus (den economischen mensch) beschrijft: ‘Hij is overal tegelijk, zooals zoo tegen het middaguur ook de honger overal geeuwende wordt aangetroffen. En het ongeluk is, dat men hem met een soort leefregel heeft vereerd, de economie, die, als wetenschap, al onze hulde en alle betuigingen onzer onwetende nederigheid verdient, maar die, als handboek der wellevendheid (men zou ook kunnen zeggen: als ethisch principe, R.H.) even gevaarlijk is, als een kannibaalsch kookboek in de handen van een slecht betaalde en overwerkte keukenmeid. Het is de alomtegenwoordige zelfzucht, die in leerboeken homo economicus heet......’ Dan is hiermee een geestesgesteldheid bloot gelegd, die ook ons te wapen roept, die zich evenals onze jonge Katholieke makkers naar Christus willen noemen en niet naar den mammon. Wanneer hier gesproken wordt van ‘een valsch beginsel’, dan moet het als beginselloosheid worden aangemerkt, indien wij dit valsch beginsel ongemoeid laten en ons terugtrekken op het een of ander ‘religieus’ vluchtheuveltje, waar wij ‘de wereld’ langs ons heen kunnen laten gaan. Want zoo waar als wij zondige menschen zijn, uit onszelf niet in staat tot eenig goeds, zoo waar zijn wij door het geloof in Jezus Christus onzen Heer geroepen tot gehoorzaamheid aan Zijn gebod der liefde. En het zou volstrekte liefdeloosheid beteekenen, wanneer wij niet zouden trachten, overal waar wij het tegen kwamen - in de eerste plaats bij onszelf en bij de onzen - dit valsch beginsel te ontmaskeren, dat de alomtegenwoordige zelftucht voorstelt als een ethisch principe.
En wanneer Henri Bruning in zijn brochure ‘Tegen den Hoogmoed der Werken’ zegt ‘De Kerk heeft niet ten doel de menschen (een troep, een getal) voor een kerkgenootschap (voor een bepaald soort plichtjes) te winnen, maar de ziélen voor Christus. Het eerste blijkt, practisch, maar bitter weinig te eischen, en zeker niets mensch-waardigs; noch van de leiders, noch van de geleiden. Het tweede eischt (bij beiden) den inzet van een leven. Het eerste leidt tot de steriele rust der nagekomen plichtjes; het tweede tot een goddelijke ònrust: onvrede met zichzelf en de wereld......’, dan gaat dit felle woord ons zeker niet minder aan dan de ‘Roomschen’, waarvan wij altijd dadelijk zoo heerlijk veel kwaad te vertellen weten. ‘Niet de nederlaag der Kerk voor de wereld’, schrijft Bruning even verder, ‘maakt God armer, maar de nederlaag van CHRISTUS in de zielen der Zijnen. En ook deze gedachte mogen wij, die zoo spoedig gereed staan tot het voeren van eenige ‘Christelijke’ actie, wel eens duchtig ter harte nemen.
‘De redding der wereld, en ook elke genade van goddelijk leven in ons en in de anderen is niet overeenkomstig ònze voortreffelijkheid, maar overeenkomstig de voortreffelijkheid