De dans van endometriose: Volgende keer beter
Samen met mijn vriendin heb ik een heerlijke middag. Lekker eten, gezelligheid, de uren vliegen voorbij. Als ik weer thuiskom, kan ik de verleiding niet weerstaan om meteen weer even in mijn broek te kijken ('broekloeren' zoals wij ervaren kinderwensers dat noemen). Weer bloed. Oké nu begin ik toch wel een beetje in paniek te raken. Nu al ongesteld? Maar dat kan toch helemaal niet? Ik mag pas over een week testen. Hoe kan dit nu weer?
's Avonds stuurt mijn moeder een berichtje hoe het met me gaat. En liegen tegen mijn moeder, dat kan ik gewoon niet. Ik bel haar op om te zeggen dat het niet zo goed gaat en vertel haar over de situatie van vandaag. Terwijl ik aan het praten ben, breek ik en stromen de tranen over mijn wangen. Mijn moeder reageert heel lief en we geven elkaar een dikke virtuele knuffel, daar knapt een mens van op.
Jeetje zeg, het voelde zo goed deze keer. Een verse start, een goed begin van het nieuwe jaar. We hadden er rekening mee gehouden dat het niet zou lukken, maar we waren echt optimistisch. Helaas mocht het deze keer toch weer niet zo zijn. Maar opgeven doen we niet. Volgende keer beter.....