Huismus huist in de kersenboom, hipt in de hazelaar, hipt in de walnotenboom, hipt in de treurwilg. Huismus gaat in de buddleja zitten. Witte hoorntjes tussen de dagpauwogen en temidden van de koninginnepages, in het kant, geurende oprijzende bloemenpracht. Met de uiteinden van de blaadjes raken ze elkaar, de bomen van de tuin. Het is een strijd. De snoeischaar zal de tegenstanders scheiden. Hij is partijdig, de snoeischaar, laat de notenboom met rust. Alle bomen van de tuin groeien naar het licht, naar de hoge hemel van het noorden. De snoeischaar knipt in de wilg, knipt in de kers. Aan de takken van de notenboom zitten de bladeren elkaar niet in de weg. De grote notenboom straalt als een niet weg te denken kroonluchter. Het vette gras tiert welig rond de boom en overgroeit de wegrottende stobben van de wilde pruimen die in deze tuin al vanaf het begin ten gunste van hem worden weggehakt. De wonden van het kattengekrab helen.