Het iets te harde gelach van lichtjes aangeschoten studenten, de typische geur van sigarettenrook en bier, een shabby ruimte met zwarte wanden en een piepklein verhoogje als podium. Hier, in het Kortrijkse Jeugdhuis Reflex, test Steven Mahieu zijn derde avondvullende show Zonder filter, gemaakt in samenwerking met theatermaker Arne Sierens. "Dit is het rauwe stand-upwerk: vechten voor elke seconde aandacht", vertrouwt hij ons vooraf toe. "Een goede eerste 'laag' is onontbeerlijk, want vaak komt dit publiek niet verder dan dat en dan ben je ze kwijt." Ernstig vervolgt hij: "Ik hoop dat er niet veel dronkelappen zijn. Ik maak daar met een grap graag komaf mee, maar je mag er ook niet al te veel op ingaan. Anders vertel je de hele avond niets meer." Het blijkt een haast profetische uitspraak te zijn.
Steven Mahieu en Arne Sierens onderbreken en vervolledigen elkaar in een poging hun synergie uit te leggen. Mahieu: "Voor mijn vorige shows werkte ik samen met Han Coucke, een ervaren regisseur van wie ik veel heb geleerd. Voor Zonder filter wilde ik het geweer van schouder veranderen, en toen ik Arne ontmoette, klikte het meteen. Hij is een soort artistieke vader, een mentor met wie ik van gedachten wissel over zowat alles. Hij zegt zonder omhaal wat hij vindt en helpt me mijn grenzen te verleggen."
Arne Sierens haast zich te zeggen dat hij niet regisseert noch schrijft voor deze show: "Ik doe niet veel, eigenlijk. Hij doet het. Steven is een geboren verteller met een onbedwingbare drang om op het podium te staan, te ploeteren in zichzelf, een trauma op te lossen, een wonde te genezen, mentaal iets kapot te slaan. Er zit echte kwaadheid onder, dat voel je. Eigenlijk leunen zijn en mijn werk dicht bij elkaar aan. Ik ben meer verslaafd aan de klassieke theatercompositie en de dialoog, maar ook ik wil vertellen, dingen 'oplossen', het triestige een plek geven. Een goede verteller deelt: ik vertel mijn verhaal, wat is het jouwe? En dat doet Steven. Ik vind hem een wilde poëet, bij wie je echt nooit weet wat er komen gaat."