Erik Dekker zal nog wel eens aan hem terugdenken, want Gianluca Bortolami was de enige renner die hij niet meer kon inhalen in de eindsprint (foto 2) van de Ronde van Vlaanderen 2001.
Maar dat had Erik toen helemaal aan zich zelf te wijten, want hij zette de sprint veel te laat in en ging er pas in geloven toen hij de een na de andere renner voorbijging.
Bortolami heeft die overwinning dan ook zeker niet gestolen. Het is ook de belangrijkste zege in de lange carrière van deze Milanees geweest, want hij was al in 1990 beroepsrenner.
Hij was vijftien jaar prof en fietste, met uitzondering van twee jaar bij het Franse Festina, altijd voor Italiaanse ploegen.
Er was begin 2005 even belangstelling van het Belgische Mr.Bookmaker om de 37-jarige in te lijven, maar dat ging niet door. Gianluca bleef in Italië, waarschijnlijk omdat hij al wist dat 2005 zijn laatste seizoen zou zijn.
Hij was een goede degelijke renner die je – ondanks zijn zege in Vlaanderen – modaal plus zou kunnen noemen. Hij reed vier keer de Tour en een dertiende plaats in de uitgave van 1994 was zijn beste prestatie.
In dat jaar won hij ook een etappe. In de Giro vertrok hij zeven keer en in 1991 was hij zestiende in het eindklassement. Hij was dan ook geen specifieke ronderenner. Wel een sterke eendagscoureur.
Zijn erelijst vermeldt een hele reeks ereplaatsen in klassiekers en semi-klassiekers. Daarom is een palmares met de Ronde van Vlaanderen, het Kampioenschap van Zürich en de Leeds Classic net iets te mager voor een renner van zijn niveau.
Sean Kelly zei eens dat elke goede renner wel eens op doping is betrapt en dus is Bortolami volgens die maatstaf een goede renner.
In juni 2003 werd hij voor een half jaar geschorst, nadat hij in de Driedaagse van de Panne was betrapt op het gebruik van corticoïden. Hij vocht die beslissing aan, maar zijn beroep werd verworpen.