Ze vernam dat deze Heer ook haar kent, ook haar geschapen heeft en dat Hij haar liefheeft. Ook zij werd bemind, en nog wel door de hoogste ‘Paron’, voor wie alle andere meesters ook zelf maar armzalige dienstknechten zijn. En deze Meester had zelf het lot van het geslagen worden op zich genomen en wachtte nu “aan de rechterhand van de Vader” op haar.
Nu had ze ‘hoop’ - niet meer slechts de kleine hoop minder wrede heren te vinden. Ze begreep wat Paulus zei toen hij de Efeziërs eraan herinnerde dat ze tevoren zonder hoop en zonder God in de wereld waren geweest - zonder hoop want zonder God. Door dit inzicht vanuit de hoop was ze ‘verlost’, nu geen slavin meer, maar een vrij kind van God. Ze weigerde toen men haar weer naar Soedan terug wilde brengen. Ze was niet bereid zich nog ooit van haar ‘Paron’ te laten scheiden.