In mijn leven ben ik een aantal keren getuige geweest van verschrikkelijke gebeurtenissen. Niet toen ik ouder was, maar juist nog heel jong.
Deze incidenten staan me nog steeds helder voor ogen. Het betrof onder meer twee zeer ernstige ongelukken, waarbij iemand onder een bus kwam.
Het eerste ongeluk vond plaats op het Vredenburg in Utrecht. Hierbij was een man betrokken, die onder de wielen van de bus zo goed als plat gereden was. Ik was toen slechts vier jaar oud en in me eentje op pad in het centrum van de stad. Ik was met mijn hoofd tussen de draaideur van hotel Smits gekomen en had daarbij een gat in mijn kop opgelopen. Met wat er van de man onder de bus was overgebleven, werd ik in één en dezelfde ambulance afgevoerd naar het Academisch Ziekenhuis.
Het tweede, ik was toen 12 jaar oud, voltrok zich vlakbij school. Een meisje van mijn leeftijd kwam blijmoedig de school uitrennen, ze stak zonder op te letten de Jutfaseweg over. Ook zij werd, vlak voor mijn ogen, door een aanstormende streekbus vermorzeld.
Ik zag haar bloed, haar leven, meegevoerd door regenwater, langs de stoeprand op straat onder een putdeksel wegvloeien.
Een derde gebeurtenis, welke ik nooit zal vergeten, vond plaats toen ik zes jaar oud was. Ik logeerde bij een vriendje, Rudie geheten. Mijn ouders waren in die tijd goed bevriend met de alleenstaande moeder van Rudie. We noemden haar tante Mien.
Tante Mien haar zoontje lag om de een of andere reden niet goed bij zijn medeleerlingen op school. Hij was evenmin populair bij zijn buurtgenootjes.
Om het jongetje wat gezelschap te bieden, werd ik een aantal keren gevraagd bij hem thuis aan de Croeselaan te komen logeren.
Toen ik in de winter hem weer eens bezocht en dat weekend bleef logeren, voelde hij zich in de loop van de dag niet goed worden. Hij kreeg hoge koorts en werd samen met mij vroeg onder de wol gestopt. Des nachts is hij naast mij in bed overleden.