Over | TweelingEngeltjes
Op 18 juni 1998 werden Milan & Timo in stilte geboren. Mijn hele verhaal is te lezen onder de rubriek 'Ouders vertellen' of je gebruikt de zoekmogelijkheid op deze website. De stille geboorte van Milan & Timo was de reden van de geboorte van TweelingEngeltjes. Op zoek naar lotgenoten in die tijd, ontdekte ik dat er nog maar weinig op dat vlak te vinden was, met name voor ouders zoals ik. Een onzichtbare mama van een tweeling. Daarom startte ik in augustus 1998, TweelingEngeltjes.
Wij lotgenoten leren van elkaar. Ik ben altijd geïnteresseerd in de ander. Ik leer dan ook elke dag weer iets nieuws en word elke dag wijzer door de mensen met wie ik in contact sta. Het is voor mij in al die jaren nooit moeilijk geweest om de verhalen van anderen te lezen. Vandaag de dag verdeel ik mijn aandacht tussen mijn man Arthur, onze twee prachtige kinderen voor wie we wel mogen zorgen, Esra (1999) en Arlin (2002), Milan* & Timo* (1998), onze twee Bernerberen Phylas en Novec en mijn werkzaamheden voor TweelingEngeltjes, het maken van websites, het schrijven van blogs voor diverse externe bedrijven, mijn werk als bemiddelingsmedewerker met mijn eigen gastouderbureau en onze familie en vrienden.
Over TweelingEngeltjes
De contactgroep TweelingEngeltjes op Facebook is een plekje waar lotgenoten hun verhaal en hun gevoelens in een besloten groep kunnen delen. Allemaal ervaringsdeskundigen. Allemaal ouders van een overleden tweeling. Onzichtbare ouders van een tweeling. Want of je nu één of twee kindjes van je tweeling verliest, je bent een onzichtbare tweelingouder.
Vanachter je pc, laptop of met je telefoon in de hand deel je je gevoelens met elkaar als je daar behoefte aan hebt. Maar je geeft ook tips of advies vanuit je persoonlijke ervaringen. Alsof je met een groepje vriendinnen een kop thee drinkt en elkaars diepste gevoelens aanhoort en bespreekt. Het voelt vertrouwt.
De website TweelingEngeltjes is sinds 18 juni 2018 om 10:07 uur live gegaan. Precies 20 jaar na de stille geboorte van onze tweeling Milan & Timo. Op dat tijdstip waren ze beiden geboren. TweelingEngeltjes is een plekje waar iedereen even naartoe kan gaan om het verhaal van ouders van een overleden tweeling te lezen. Ook ouders van een overleden tweeling voelen de behoefte om het levensverhaal van hun kindje(s) te vertellen. Ja, taboedoorbrekend is het misschien wel om zo je persoonlijke verhaal over alle hoop, wanhoop, vreugde, pijn en verdriet online te zetten. Toch voel je die behoefte omdat mensen in je directe omgeving nog maar nauwelijks aandacht hebben voor je overleden kindje(s). Terwijl jij als ouder ook die aandacht nodig hebt. Ook na jaren. Mensen hebben (gelukkig) geen flauw benul wat de impact is van het overlijden van je kindje(s), of wat je allemaal hebt moeten doorstaan om daar te komen waar je nu staat. Door de dood van je kindje(s) is je leven totaal ontwricht. Het enige dat je doet is overleven. En denken: waarom eigenlijk?"
Delen is erg belangrijk, of ik nu mijn verhaal deel met een andere lotgenoot of andere lotgenoten hun verhaal met elkaar. In het delen van je verhaal zit altijd herkenning. Herkenning dat jij niet de enige bent. Ook ik deel. Vanuit mijn persoonlijke ervaringen, maar ook vanuit de ervaringen van andere lotgenoten waardoor lotgenoten (h)erkenning ervaren. De verhalen en ervaringen van anderen gebruik ik ook voor mijn eigen ontwikkeling. Hierdoor heb ik nooit het gevoel gehad dat ik met het verdriet en de pijn van anderen blijf zitten. In de loop der jaren heb ik geleerd me volledig te verbinden met anderen zonder de verhalen van anderen een negatieve invloed op mezelf te laten krijgen. Door het maken van die verbinding, waardoor je elkaar echt 'hoort, ziet en voelt' ontstaat er stroming van energie, kennis en liefde. Ik lees elke dag heel aangrijpende verhalen en ervaringen van lotgenoten. Toch slaap ik goed. Omdat ik het verdriet en de pijn van de ander bij die ander laat. Juist daarom kan ik mensen helpen en bijstaan in hun pijn en verdriet. Het verdriet en de pijn om Milan & Timo is van mij, niet van een ander. En zo werkt het ook andersom. Lotgenoten helpen, kan alleen als ik hun verdriet niet tot het mijne maak.
In het bijstaan van lotgenoten heb ik altijd mijn focus liggen op de ander, maar door mijn eigen ervaringen, mijn eigen verhaal en mijn eigen gevoelens kan ik het verhaal van een ander spiegelen en terugleggen. Zodat de ander er iets aan heeft en er eventueel mee aan de slag kan gaan.
De kracht van een lotgenotencontact groep is de gelijkwaardigheid. We weten allemaal hoe het is om te moeten vechten met onze verwarrende gevoelens, we weten allemaal hoe het is om een of zelfs twee kindjes te verliezen. Deze ervaringen zijn erg belangrijk. We weten als geen ander hoe het is om de weg (tijdelijk) kwijt te zijn en zo'n grote pijn te voelen. Het delen van persoonlijke inzichten en oplossingen brengt het belangrijke helen. Daardoor staan we allemaal op een gelijk niveau en die gelijkwaardigheid is heel belangrijk. Alles wat ik persoonlijk of via de verhalen van andere lotgenoten heb ondervonden, is mijn drijfveer om lotgenoten te willen helpen.
In alle afgelopen jaren heb ik veel over de pijn en het verdriet van lotgenoten gelezen. Lotgenoten komen met veel verwarring, pijn en verdriet terecht in onze groep. Vaak op momenten waarop ze zich serieus afvragen of het wel weer goed komt met ze. Als mensen aan het begin van hun rouwproces bij ons komen, ben ik toch altijd blij voor ze. Omdat we hen dan al vanaf het uiterst zware begin van het rouwproces kunnen bijstaan, maar ook bijsturen. Waardoor ze al vroeg in het rouwproces leren dat het heel normaal is wat ze voelen. Echt, het is zo mooi om te ervaren dat iemand zijn of haar leven weer durft op te pakken en te zien helen. Dat is fantastisch. Ja, dat voelt iedere keer weer als puur geluk.
Als ervaringsdeskundige weet ik dat vechten tegen alle gevoelens die je ervaart na het verlies van je tweeling, niet werkt. Je wilt sterk zijn en zeker niet zwak. In onze groep leer je dat je altijd sterk bent, zelfs als je het gevoel hebt een zwak moment te hebben. Je leert dat vreugde en verdriet hand in hand kunnen gaan zonder elkaar te hinderen. Je leert je verdriet te omarmen, zodat je van je ergste vijand je vriend durft te maken. In de afgelopen jaren heb ik vele andere lotgenoten kunnen inspireren. Gewoon door te zijn wie ik ben.