De Technics SL1210MK7 EG mag de plaats op de bovenste plank van mijn Quadraspire audiorack overnemen van mijn Funk Vector draaitafel. Het contrast kan bijna niet groter zijn. De Funk is een minimalistische draaitafel met design uitstraling. De SL1210MK7 is groot en robuust en beslaat bijna de gehele plank. Toch ontbeert het de speler op één of andere manier zeker niet aan uitstraling. Het professionele uiterlijk straalt kracht uit.
Om de speler aan te sluiten op mijn Devialet 220 Expert Pro maak ik gebruik van de standaard meegeleverde interlink en de losse aardedraad. In het menu van de Devialet stel ik de juiste waardes in van het Audio Technica-element. Het afneembare netsnoer wordt in een Atlas EOS Modular verdeeldoos geprikt. Aangezien zowel de interlink als het netsnoer afneembaar zijn, is hier voor fanatieke gebruikers nog een mogelijkheid tot opwaarderen of zo u wilt tweaken. Vaste referentie speaker in mijn set is de Audiovector R3 Arreté welke met Atlas Ascent Grun luidsprekerkabels aan de versterker gekoppeld zijn. De netkabels zijn Atlas Superior’s en de schone stroom komt rechtstreeks uit de meterkast waar een AHP klankmodule met koperen zekering is geplaatst. Deze vervangt de standaard schakelautomaat en levert een aanzienlijke klankmatige verbetering.
Op basis van het uiterlijk verwacht ik een bepaalde weergave, stevig, vol en misschien wat grof. Lijnrecht tegenover de normaal door mij gebruikte Funk Vector die lichtvoetig, snel en ritmisch klinkt, maar niet in staat is een echt stevig laagfundament neer te leggen. Om maar direct te ervaren of de vooroordelen kloppen en hoe het met de laagweergave van deze Technics SL1210MK7 gesteld is, pak ik het audiofiele album Into The Labyrinth van Dead Can Dance uit de platenkast. De speler lost een groot gedeelte van mijn verwachtingen met gemak in.
De weergave is inderdaad vol en stevig met een krachtig fundament in het laag. De muziek wordt met veel autoriteit weergegeven. Het stereobeeld is ietwat minder breed t en opzichte van mijn Funk en Shelter combinatie maar komt wel goed los van de luidsprekers. De stem van Brendan Perry is mooi karaktervol en krachtig in het nummer The Ubiquitous Mr Lovegrove. De zweepslagen links en rechts in het stereobeeld zijn klankmatig wat minder uitgesproken en herkenbaar. Ook reiken ze wat minder ver buiten de speakers dan ik gewend ben. De verschillende slaginstrumenten zijn heel mooi van klankkleur en levensecht.
De volgende zwarte schijf die op het plateau van de SL1210MK7 gelegd wordt is Alan Parson’s Eve. Het onderwerp van deze plaat, de strijd tegen ongelijkheid die vrouwen moeten leveren in een mannenwereld, is helaas nog steeds actueel. Het album opent met het instrumentale Lucifer. Wat onmiddellijk opvalt, is de drive in de muziek die deze Technics laat horen. Het stereobeeld is redelijk breed, de hoogweergave is rustig en transparant met een fraaie detaillering. De laagweergave is, net als bij Dead Can Dance, stevig en krachtig.
Wat verder opvalt in de weergave is het gemak en de autoriteit waarmee de speler zijn werk doet. Is de SL1210 in staat om ook het subtielere werk uit de verf te laten komen? Het nummer Rivier Van De Tijd van Stef Bos is een geschikte track om dat te beoordelen. De piano staat als een huis, het slagwerk en de bekkens klinken subtiel op de achtergrond. De stem van Stef klinkt warm en vol en stembuigingen zijn uitstekend te volgen. Qua karakter en klankleur benaderd het heel goed de live ervaring die ik een tijdje terug in het theater mocht ervaren.