Bandsite: http://www.marbinmusic.com
Wat een heerlijk album is 'Last Chapter of Dreaming' van het Israelisch-Amerikaanse Marbin. Laat ik maar met die deur in huis vallen. Geen minuut verveling, aanstekelijke en energieke tracks en thema's en wervelende solo's.
Het vorige werkstuk 'Breaking the Cycle' (2010) werd hier ook besproken. Dat beviel maar mijn kritiek was de te grote stijlvariatie en in die zin het ontbreken van een muzikale rode draad. Welnu, die draad is hier gevonden. De stijlvariatie is beduidend minder, het is jazz-rock wat de klok slaat vermengd met elementen uit de wat meer traditonele jazz. Het geheel kent een goed gedoseerde dynamiek. Steviger en up-tempo stukken zoals opener 'Blue Fingers', 'Inner Monologue', het geweldige 'on the Square' en het supersnelle 'Volta' waarin men zelfs klinkt als The Mahavishnu Orchestra. Met daarnaast rustiger tracks zoals 'Cafe de Nuit' en het esoterische 'Down Goes the Day'.
Wat verder in het oor springt is de ontwikkeling die gitarist Dani Rabin heeft doorgemaakt. Hij stond op het debuutalbum ook al zijn mannetje maar zijn snelheid van spelen lijkt toegenomen en de virtuoze solo's en 'licks' zijn likkebaardend dorstlessend en doen soms zelfs denken aan Joe Satriani en Steve Vai.
Hetzelfde kan worden gezegd van het saxofoonspel van Danny Markovitch. Zijn ontwikkeling heeft ook niet stilgestaan en het vele optreden, o.a. met Jeff Berlin en Allan Holdsworth, heeft blijkbaar zijn werk gedaan. Bovendien kent Markovitch zijn jazz-klassiekers en het is juist zijn manier van spelen en soleren dat een sausje Weather Report toevoegt. Het lijkt alsof het hem allemaal zeer gemakkelijk afgaat en zijn solo's op (sopraan)sax zijn imponerend.
Speciale aandacht moet ook worden gegeven aan de uitstekende en nieuwe ritmesectie met bassist Joe Gentile en de indruk makende drummer Justyn Lawrence die in de up-tempo stukken de boel prima bij elkaar houdt, de grote lijn bewaakt en geweldige 'fills' en 'breaks 'slaat. Bovendien bezit zijn Pork Pie-drumkit een lekker geluid. Voorts wordt men bijgestaan door een grote groep gasten die ieder voor zich een unieke bijdrage leveren. Vooral de trompetsolo's van Victor Garcia zijn het vermelden waard.
Ik kom tot de slotsom dat de leden van Marbin een geweldige stap vooruit in hun ontwikkeling hebben gezet, zowel speltechnisch als compositorisch. Als North Sea Jazz, recent omgedoopt tot Port of Rotterdam North Sea Jazz Festival, zijn naam eer wil blijven aandoen en vooral jong talent uit de jazz en jazz-rock een kans wil geven in plaats van allerlei artiesten die niet op een jazzfestival thuishoren, raad ik ze aan Marbin uit te nodigen. Succes verzekerd want ook live lijkt het mij een sensatie! Harry 'JoJo' de Vries (03-2013)