De in New York geboren en in Connecticut opgegroeide Lloyd Paul Blumen heeft de muziek met de paplepel ingegoten gekregen. Zijn vader speelde gitaar en had een uitgebreide platenverzameling. Hij groeide op met folk, jazz en blues en studeert muziek aan het Skidmore College. Er is zelfs sprake van een contract met Atlantic Records, maar Lloyd neemt de uitnodiging aan van singer-songwriter Shlomo Carlebach en volgt hem in 1994 naar Israel. Daar verblijft hij sindsdien en speelde er in diverse bands. Omgedoopt als Lazer Lloyd brengt hij in 2011 en 2012 twee goed ontvangen cd’s uit.
Onlangs is zijn derde album, eenvoudig ‘Lazer Lloyd’ genoemd, verschenen. Deze bestaat uit twaalf zelfgeschreven songs en een cover, namelijk Otis Reddings Dock Of The Bay. Op het album horen we diverse bluesstijlen, als Mississippi blues (Burning Thunder), bluesrock (Out Of Time, Set My Soul Free), rock ‘n roll (Rockin’ In The Holy Land) en soulblues (Broken Dreams, Moroccan Woman).
Het is een meer dan uitstekend album geworden. Misschien dat niet iedereen kapot is van de inhoud van de songs. Lloyd is een orthodoxe Jood en daar komt hij voor uit, ook in zijn muziek. Maar de songs zijn gewoon erg goed en Lloyd is een muzikant die zijn vak verstaat.
Dit duivelse trio is al toe aan haar zesde album en is, schandalig genoeg, nagenoeg onbekend in ons land. Dat in tegenstelling tot de USA waar al menig album van The Devil Makes Three doordrong tot de Billboard Top Bluegrass Album Charts. En dat is op zich ook wel weer wat vreemd want de muziek van dit trio uit Santa Cruz, CA, heeft op dit album totaal niets met bluegrass te maken. Wel met Americana en, nog specifieker, met een mix van folk, rock & roll, country en blues.
Pete Bernhard (zang, gitaar, bas), Lucia Turino (staande bas, zang) en Cooper McBean (baritongitaar, gitaar en zang) debuteerden al in 2002 en worden op hun nieuwe album geholpen door Stefan Amidon (percussie, drums, mellotron, piano en harmonium), terwijl Tedd Hutt (uit de band Flogging Molly) tekende voor de productie.
De Americana van The Devil Makes Three onderscheidt zich van andere acts uit het genre door een luchtig en aanstekelijk geluid. Een geluid, dat meerdere malen doet denken aan het oude solowerk van T-Bone Burnett.
Het trio opent met Chains Are Broken, een lome Americana song met zacht twangende gitaar en prima meerstemmige zang. Nergens klinkt dit nummer te zoetsappig doordat er een constant bluesy geluid in dit nummer zit met bovendien een meebrulbaar refrein. In Pray For Rain heeft de rockabilly de overhand met soepel boppende bas en hard twangende gitraar. Hier steken de T-Bone Burnett invloeden voor het eerst de kop op. Paint My Face is een lui deinend nummer met zwevend toetsenwerk. Een mix van folk, rock & roll en country. In Can’t Stop zit een swingend 50’s pop geluid. Een zonnig, opgeruimd nummer met bluesy gitaarwerk.
Need To Lose is een al even opgeruimd Americana nummer waarin het geluid van the Blasters te horen is. Dus worden rockabilly, country en rhythm & blues weer succesvol gemengd met een felle priemende gitaarsolo. Daarentegen is All Is Quiet een desolaat traag nummer met bijbehorende diep twangende gitaar. Bad Idea is een stuwende rocker met zowel rauwe gitaarriffs als priemende gitaar. En wederom die aanstekelijke meerstemmige zang.
Deep Down is een bluesy stampende swinger waarin ook de nodige rockabilly terug te vinden is. Het nummer deed mij af en toe aan Manfred Mann’s “5-4-3-2-1” denken. In de stemmige folky ballad Native Son doet de meerstemmige zang zelfs bij vlagen aan Peter, Paul & Mary denken.
Na de zonnige countryrock in Castles wordt het album afgesloten met het loom deinende, Dylan- achtige (de zang), Curtains Rise.
Een album met een zeer aanstekelijk Americana geluid, dat best wel eens in ons land zou kunnen aanslaan. In elk geval heb ik er weer een album bij, dat ik voor mijn plezier ga opzetten.