Dankzij een blog van Petra Maartense over onverstoorbaarheid , herinnerde ik me de metafoor van de oceaan: aan de oppervlakte kan het golven, soms flink golven, maar in de diepte is het altijd vredig.
Zo is het leven ook. Hoe meer je aan de oppervlakte bent (oppervlakkig leeft), hoe wilder en ruwer het eraan toe kan gaan en hoe meer je heen en weer geslingerd wordt door de golven. Hoe dieper je duikt in je eigen leven, hoe rustiger en vrediger het is.
De waanzinnigheid van de buitenwereld is alleen maar bedoeld om ons te stimuleren te gaan duiken: her-INNEREN.
@Hanneke: Als ik denk aan wat je de laatste tijd blogt, dan kan ik me dat goed voorstellen. Droom ze 🙂
Diep in de oceaan is het stil, donker en eenzaam, zo schijnt het mij thans altijd toe als ik op de oppervlakte dobber…