Sinds 2002 heeft WECF ervaring met de bouw van droge urine scheidende (Ecosan-)toiletten voor scholen en gezinnen, en ervaring met veilig hergebruik van urine en fecaliën in dertien verschillende landen in Oost-Europa, Kaukasus en Centraal-Azië.
In Amsterdam bespaart het waterbedrijf Waternet onderhoudskosten aan leidingen, pompen en verwerkingsinstallaties dankzij het hergebruik van urine. In andere landen dragen urine scheidende toiletten bij aan een verhoogde productie van landbouw- en tuinbouwgewassen en bescherming van het grondwater. En in gebieden waar geen centrale waterleidingen of riolering aanwezig zijn, bieden Ecosan-toiletten een betaalbare, hygiënische en comfortabele oplossing.
Barrières voor hergebruik
Urine wordt echter niet in alle culturen geaccepteerd als meststof. In deze gevallen is de productie van struviet een goed alternatief, waarbij echter alleen de fosfaten teruggewonnen worden en voor de boer waardevolle stikstof verloren gaat. De wetgeving kan een andere barrière vormen voor hergebruik van de urine. Dit is ook het geval in Nederland. In veel landen wordt menselijke urine als meststof verboden, vaak met als uitzondering het hergebruik in eigen tuin voor de groei van eigen producten.
Veiligheid omtrent hergebruik
WECF onderzocht mogelijke gezondheidsrisico's van het hergebruik. Menselijke urine en fecaliën uit huishoudens en publieke inrichtingen kunnen veilig ingezet worden in de land- en tuinbouw. Zeker als ze gescheiden verzameld en behandeld worden middels urine scheidende toiletten. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) stelde richtlijnen op omtrent het hergebruik.
Hoe zit het met de EU-wetgeving?
In samenwerking met de Haagse Hogeschool voerde WECF al eerder een onderzoek uit over de EU-wetgeving omtrent het hergebruik van afvalwater, menselijke urine en fecaliën. Hoewel de EU het hergebruik van afvalwater aanmoedigt, is duidelijke regelgeving zoals de WHO presenteert in haar richtlijnen niet voorhanden. Vele EU-landen zouden er baat bij hebben als de Europese Unie regelgeving ontwikkelt voor veilig hergebruik van menselijk urine en fecaliën en als de EU het hergebruik stimuleert. Maar dit neemt niet de verantwoording weg van de lidstaten. De EU verbiedt het gebruik van menselijke urine als meststof namelijk niet. De nationale overheden kunnen dus gebruik maken hiervan en hun wetgeving aanpassen.