De Belgische componist Serge Verstockt werd in 1957 geboren in Brasschaat. Met ouders die allebei beeldend kunstenaar waren, was het voor de jonge Verstockt maar een kleine stap richting de artistieke wereld. Minder vanzelfsprekend was de loopbaan die hij doorheen de jaren uitbouwde. Waar lessen in orgel, piano, klarinet en notenleer nog mooi in de lijn van de verwachtingen lagen, toonde Verstockt ook opvallend veel interesse voor de rol van technologie en techniek in muziek. Zo belandde hij in de lessen geluidstechniek aan het conservatorium van Brussel, de cursus beeld- en geluidsmontage aan het Rits en aan de SEM-studio (Studio voor Experimentele Muziek) van Joris Delaet, waar hij in contact kwam met elektronische klankmanipulatie. Tussen 1983 en 1985 zocht hij zijn heil in het buitenland, meerbepaald aan het Instituut voor Sonologie waar Gottfried Michael Koenig Verstockt in contact bracht met de informatica als hulpmiddel bij het componeren. De lessen van Koenig misten hun uitwerking niet en Verstockt begon zelf met het schrijven van computerprogramma's. Later verbreedde hij zijn horizon door actief bezig te zijn met computertekeningen en video's, vond hij inspiratie bij digitale telefonie en werkte hij samen met andere kunstenaars, zoals architect Werner Van dermeersch.
'Towards the Inside of a Tiny Cowbell' (2001) valt uiteen in verschillende delen waarbij het eerste een middelpuntvliedende ontwikkeling kent. Het stabiele centrum (een constante toon van de klarinet) wordt door veranderingen klankkleur, harmonie en voorzichtig ontluikende melodische impulsen geleidelijk aan verlaten.
In een tweede deel worden de instrumenten onder de klarinet geleidelijk aan zelfstandiger tot een breder uitgesponnen klankbeeld ontstaat als een droomwereld waarin de zangstem als een geest rondwaart. Dit droombeeld wordt geleidelijk aan grimmiger om later terug te verzachten.
Na twee derde van het werk neemt de stem (elektronisch vermenigvuldigd) het heft in handen, waarbij de percussie voor rituele accenten zorgt en de begeleidende instrumenten bij momenten beginnen opfladderen. Wanneer de stem terug enkelvoudig te horen is, eindigt het stuk als een collage van kleine fragmentjes.
Zoals verwacht, bulkt de vierde plaat van Sharko weer van 'joie de vivre', maar klinkt ze allicht niet 'Vlaams' genoeg om hier hoge punten te scoren. Dat is erg spijtig, want dankzij de hulp van een producer als Dimitri Tikovoi (Placebo) bevat 'Molecule' toch enkele meer dan mooie momenten. Ondanks wat drukdoenerij of geneurie hier en daar bulkt dit plaatje van muzikale finesse en vertoont het tegelijkertijd een grote entertainmentwaarde. Het is vooral dat laatste dat ervoor zorgt dat mensen die dit olijke Brusselse trio al live aan het werk zagen, de elf voorgeschotelde liedjes met een brede glimlach in zich zullen opnemen.
Een van die momenten waar gezapigheid zegeviert, is bij het erg smaakvolle en gebalde 'Trip'. De veelbelovende openingszin "I'm new in town/I know no one" wordt door een pracht van een wippende baslijn ondersteund, die meteen de drive van heel het nummer in kaart zet. 'Verslavend' is in dit geval misschien nog een understatement. Zoals het een gedegen rocksong betaamt, bouwt Sharko netjes op, laat het gitaren pas wat later invallen en wordt de combinatie 'stevig' en 'vlot' alle eer aangedaan. Om dit doodeenvoudige nummer toch net naar eigen hand te zetten, schieten de gitaren halverwege eventjes weg naar andere oorden. Het trio grijpt echter heel snel terug de teugels vast, zodat die zijsprong quasi ongemerkt passeert. Terug even opbouwen via die heerlijke baslijn en dit korte, krachtige lied wordt een toonbeeld van rockmuziek.
Het zomerfestival bij uitstek dat Vlaamse jazzliefhebbers een warm hart toedragen, is het Antwerpse Jazz Middelheim. Nu al enkele edities lang staat daar jaar na jaar Toots Thielemans geprogrammeerd, die de afgelopen editie alweer een van de grootste publiekstrekkers van de vierdaagse bleek te zijn. Vanuit het standpunt van de jazzgeschiedenis en wat Toots daarvoor betekend heeft, is dat te begrijpen. Zijn album 'Man Bites Harmonica!' uit 1957 vat het hele verhaal eigenlijk goed samen: Thielemans breidde het beperkte arsenaal aan jazzinstrumenten uit en ontwikkelde een sympathieke, warmbloedige eigen stem die ook veel jazzleken wist te charmeren. Inmiddels schippert Thielemans rond de gezegende leeftijd van negentig en is zijn genie niet meer wat het eens geweest is. Jaar na jaar wordt op het podium duidelijk dat hier weliswaar een innemende, grappige oudere man zit met de ondeugendheid van een twintiger, maar muzikaal kan de figuur niet meer zo geïnspireerd spelen als weleer. Dat heel veel mensen iedere editie de bedevaart maken naar Park den Brandt "omdat het wel eens de laatste keer zou kunnen zijn", heeft dan ook iets luguber: heeft hun aanwezigheid nog iets met de muziek zelf te maken? De staande ovatie waarmee Thielemans én begroet, én uitgewuifd wordt, is wat dat betreft veelbetekenend. Daarmee is echter helemaal niet gezegd dat het icoon van de mondharmonica tegenwoordig slecht klinkt, zoals '90 yrs.' ook bewijst.
Nog creatief uit de hoek komen eenmaal de negentig gepasseerd, is geen evidentie. Een bejaarde jazzmuzikant hoort men vaak terugvallen op standaardformules en zijn band het bevel geven alleen in veilige wateren te laveren. Zijn kompanen beweren dat Toots hen het tegendeel oplegt: hij wil dat ze hem muzikaal aan zijn lot overlaten, voor verrassingen plaatsen en continu inspireren. Mooie woorden, maar live klinkt de muziek van Thielemans' kwartet lang niet altijd knetterend in de oren. Nu al een aantal jaar op rij verandert Jazz Middelheim tijdens Toots' aantreden anderhalf uur in een romantische, oergezellige locatie. Ontroering door spitsvondige frases of een persiflage op de clichés behoort niet tot de opties. Wie een paar armen heeft om helemaal in weg te duiken, maakt daar gebruik van, punt uit. Toots verwarmt de harten met zijn klank en zijn anekdotes – de eigenlijk muziek lijkt louter een aankleding bij een gevoel dat over de prachtige locatie neerdaalt. Toch zou het oneerlijk zijn te doen alsof Thielemans helemaal niets meer kan. Dat klopt ook gewoon niet, want op '90 yrs.' laat de muzikant een heel aantal aardige dingen horen. Juist de begeleiders komen helaas wat mak uit de hoek: drummer Hans van Oosterhout stooft de boel braafjes gaar en pianist Karel Boehlee zou vaker wat meer wringende voicings mogen gebruiken, in plaats van geregeld de stereotiepen te bevestigen en Toots vast te rijden in sympathieke deuntjes.
Waartoe is Toots vandaag nog in staat? Dat is, aan de hand van dit voorspelbaar album met live-fragmenten en een extra dvd, moeilijk te zeggen. Waarom de man eens niet laten samenwerken met muzikanten die nog echt het avontuur opzoeken? Zou hem dat geen goed doen? De laatste track op dit album, het met een symfonisch orkest ingespeelde 'Old Friend', is een indicatie dat Thielemans te vaak in het hokje van de sentimentele kabbeljazz wordt geplaatst. En dat terwijl de man nog grenzen zou kunnen verleggen. Mag iemand op zijn negentigste op zijn lauweren rusten? Absoluut. Maar dat het nooit zover moge komen dat Thielemans zelf in een stamelend, strompelend cliché verandert: een echte jazzliefhebber kan dat "den Toots" niet toewensen...