Door het heilig sacrament van de eucharistie verenigen de gelovigen zich met Christus, die ons deelachtig maakt aan zijn Lichaam en Bloed om samen met Hem één enkel lichaam te vormen. Deze vereniging heeft plaats op het einde van de eucharistieviering, tijdens de H. Communie, door het nuttigen van het heilig Lichaam en Bloed van Christus.
Elke eucharistie eindigt immers met de uitzending van de gelovigen zoals Jezus zelf ook zo vaak zijn leerlingen heeft uitgezonden. Elkeen ontvangt zijn zending, zijn missio, opdat elkeen in het dagelijks leven de wil van God zou volbrengen.
Zoals de eerste leerlingen op de avond van Pasen bijeen zijn gekomen en dit week na week zijn blijven doen, zo is het nu aan ons om op zondag nog steeds samen te komen om dit heilig paasmysterie te vieren.
Het is een zaak van de hele geloofsgemeenschap die door hun aanwezigheid, hun gebed en het beluisteren van Gods Woord daadwerkelijk deelnemen aan dit heilig geheim. De bisschop of de priester voltrekt dit mysterie aan het altaar in naam van de geloofsgemeenschap, hij handelt in de naam van de Kerk en in de persoon van Christus als hij het evangeliewoord uitspreekt, de woorden uitspreekt van Jezus tijdens het laatste avondmaal.
Elke geloofsgemeenschap (parochie of klooster) viert het Christusmysterie, maar het is geen zelfstandige onderneming waarin elke gemeenschap haar eigen ding doet.
Elke geloofsgemeenschap staat in communio met de bisschop van haar bisdom, met de wereldkerk, met de bisschop van Rome.
De geloofseenheid komt wereldwijd tot uitdrukking in het uitzeggen van dezelfde geloofsbelijdenis, in het bidden voor de noden van de Kerk en de wereld, en vooral in het Grote Dankgebed wanneer er wordt gebeden voor de eigen bisschop, alle andere bisschoppen, alle gelovigen en voor de bisschop van Rome, paus Benedictus XVI. De paus immers is het zichtbare fundament van de eenheid in de Kerk.
In de Kerk brandt de lamp: letterlijk en figuurlijk! De Godslamp bij het tabernakel wat aanduidt dat Christus aanwezig is in zijn heilig sacrament. De eredienst voor God op zondag of andere dagen kan uw innerlijk leven verlichten. Het geeft je troost in kwade dagen, Christus geeft je hoop in zijn Woord en Sacrament. Puur menselijk gezien geeft het je een innerlijke blijdschap en een innerlijke rust omdat je dan helemaal doet waarvoor God je geschapen heeft. De mens is geschapen om een gezin te stichten, om te arbeiden en brood te verdienen, om te rusten na het werk, maar ook om God te eren! Wie dit laatste veronachtzaamt slaat iets essentieels over in het leven van de mens.
TV-kijkend Vlaanderen kijkt uren per week naar de televisie, neergezeten in ‘aanbidding’ voor de buis. Het liefst van al mag er niet teveel worden gezegd want dat verstoord de tv-liturgie. Dit staat in fel contrast met de lege plaatsen in de kerk op zondag en met het lawaai dat ijverige toeristen in de kerk maken.
Vele katholiek gedoopten in ons land slapen liever uit op zondag of gaan sporten zoals nooit tevoren. Het is goed om op zondag rust in te bouwen, je eigen lichaam te verzorgen maar één ding is essentieel: naar de kerk gaan om God de lof en eer te brengen die Hem toekomt. Om zorg te dragen voor je hele persoon: innerlijk als uiterlijk. Om Christus de eer te brengen die Hem toekomt.
De Eucharistie is het grootste geschenk aan de Kerk: Christus zelf schenkt zich vandaag weg omwille van u en mij. Eén uur per week werd de voorbije jaren ervaren als zondagsplicht … maar wanneer we het voorgaande over de eucharistie goed in ons laten doordringen wordt het ter kerke gaan dan geen noodzaak uit liefde in plaats van een zondagsplicht?