Efeze zou niet alleen moeten luisteren naar wat de Heer van de gemeente tot deze plaats te zeggen had, maar naar wat de Geest tot alle gemeenten van Klein-Azië had gezegd. En dat gold ook voor de andere gemeenten; zij moeten eveneens luisteren naar wat de Geest tegen de andere gemeenten zegt, en naar wat Hij hun zelf te zeggen heeft. Ze moesten niet onwetend of onverschillig zijn met het oog op de toestand van elke afzonderlijke andere gemeente. Ieder afzonderlijk zou moeten weten, wat de Geest van God over het verkeerde of boze in elk van de andere gemeenten te zeggen had, en ze hadden er een gezamenlijke verantwoordelijkheid in.
Als het kwaad in Thyatira, waarop de Heer had gewezen, niet zou worden weggenomen, konden dan Smyrna of Filadelfia individuen uit deze gemeente op nemen, iedere heilige daarheen aanbevelen? Zeker niet, want dat zou gemeenschap betekenen en een verbinding met wat de Heer als slecht had veroordeeld. Verbinding met kwaad verontreinigt. “Weet u niet, dat een beetje zuurdeeg het hele deeg doorzuurt?” (1 Kor 5:6).
In elke afzonderlijke brief aan de verschillende gemeenten in Klein-Azië wordt de overwinnaar opgeroepen te luisteren naar wat de Geest tot de gemeenten zegt. Zulken zouden de boodschap van de Geest ter harte nemen en het kwaad wegdoen of zichzelf van het kwaad afzonderen. Als de gemeente zichzelf niet oordeelde en het kwaad niet zou wegdoen, dan zouden de afzonderlijke overwinnaars de enigen zijn, tot wie zich de gemeenschap in gerechtigheid en heiligheid zich kon uitstrekken.
Kon de gemeente van Efeze nog als gemeente erkend of personen uit hun midden opgenomen of daarheen aanbevolen worden, nadat de Heer de kandelaar uit Efeze had weggenomen – zoals Hij het had aangekondigd als ze zich niet bekeerden? Zeker niet! Alleen de afgezonderde overwinnaars konden door de overwinnaars van de andere gemeenten erkend en in de gemeenschap opgenomen worden. Dit zou de goedkeuring van de Heer krijgen.
We vinden in de zendbrieven aan de zeven gemeenten dus niets, wat de gedachten van onafhankelijke gemeenten zou ondersteunen; we zien integendeel ook hier de uniforme leer van de Schrift over de eenheid en de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid van gemeenten.
In het Oude Testament heeft God het volk van Israël als Zijn volk erkend. Zij waren Zijn uitverkorenen, en Hij was hun God en woonde in hun midden. In het Nieuwe Testament vormt God de gemeente uit alle volken en erkent deze gemeente als Zijn volk en Zijn woonplaats. We hebben er eerder al op gewezen, dat de nieuwtestamentische gemeente werd gekenmerkt door eenheid in beginselen en handelen. Maar we zullen ook vinden, dat het beginsel van eenheid Gods doel was voor het volk Israël, en dat de eenheid van de twaalf stammen in het Oude Testament keer op keer wordt benadrukt.
Omdat ons in het Nieuwe Testament gezegd wordt, dat “alles wat tevoren geschreven is, is tot onze lering geschreven”, en dat “al deze dingen” in Israël voorbeelden tot waarschuwing voor ons en “schaduw van de toekomstige goederen” zijn (Rom. 15:4; 1 Kor. 10:11; Hebr. 10:1), is het belangrijk, dat we acht slaan op dit beginsel van eenheid in Israël. Want als Israël als volk één was, hoeveel te meer is dan het lichaam van Christus, de gemeente, één! Als onafhankelijkheid in Israël al verkeerd was, hoeveel te meer moet het dan verkeerd zijn in de gemeente van God! Voorbeelden van de eenheid van het volk van Israël zijn door C.H. Mackintosh treffend samengesteld:
<<“Het volk was één” – De afzonderlijke steden en stammen waren niet onafhankelijk van elkaar; ze waren verbonden door een heilige band van nationale eenheid – een eenheid die haar middelpunt in de plaats van Gods aanwezigheid had. De twaalf stammen van Israël waren onlosmakelijk met elkaar verbonden. De twaalf toonbroden op de gouden tafel in het heiligdom stelden het prachtige beeld van deze eenheid voor, en elke ware Israëliet erkende deze eenheid en verheugde zich erin. De twaalf stenen in de rivierbedding van de Jordaan, de twaalf stenen aan de andere zijde van de Jordaan, de twaalf stenen van Elia op de berg Karmel – ze stellen allen dezelfde grote waarheid voor – de onverbrekelijke eenheid van de twaalf stammen van Israël.
De godvrezende koning Hizkia erkende deze waarheid eveneens, toen hij beval dat het brandoffer en het zondoffer voor heel Israël moest worden gebracht (2 Kron. 29:24). De trouwe Josia erkende deze waarheid en handelde ernaar, toen hij zijn pogingen tot vernieuwing uitbreidde tot alle landen die toebehoorden aan de kinderen van Israël (2 Kron. 34:33) – Paulus getuigde in zijn grote toespraak tot koning Agrippa van dezelfde waarheid, toen hij zei: “… waartoe (belofte) onze twaalf stammen, terwijl zij vurig nacht en dag [God] dienen, hopen te komen” (Hand. 26:7).
En als we vooruit kijken in de stralende toekomst, dan vinden we in Openbaring 7 dezelfde wonderbare waarheid in hemelse glorie. Daar zien we – in verband met een veelheid uit de volken – de twaalf stammen verzegeld en geborgen voor de eeuwige zegen en heerlijkheid. En tenslotte zien we in Openbaring 21 de namen van de twaalf stammen geschreven op de poorten van de heilige stad Jeruzalem, de zetel en het middelpunt van de heerlijkheid van God en van het Lam.
Dus, van de gouden tafel in het heiligdom tot aan de gouden stad, die van God uit de hemel neerdaalt, hebben we een wonderbare, ononderbroken reeks getuigenissen van de grote waarheid van de onlosmakelijke eenheid van de twaalf stammen van Israël. Als men zou vragen, waar deze eenheid te zien is, of hoe Elia, Hizkia, Josia of Paulus het zouden kunnen herkennen, dan is het antwoord daarop heel eenvoudig: Ze zagen het door geloof! Ze keken in het heiligdom van God en zagen op de gouden tafel de twaalf toonbroden, die tot uitdrukking brachten, dat de twaalf stammen totaal verschillend waren en toch een volkomen eenheid vormden. Hoe schoon! De waarheid van God bestaat in eeuwigheid. De eenheid van Israël werd in het verleden gezien, en zij zal in de toekomst gezien worden. En ook als deze eenheid nu niet kan worden gezien – gelijk de hogere eenheid van de gemeente -, zo houdt het geloof er toch aan vast en is eraan toegewijd ondanks 10.000 vijandige invloeden (gedachten over het boek Deuteronomium, C.H.M.). >>
In Jericho – Wat Achan’s zonde in Jericho betreft, zien we hoe God met Israël in tucht handelt op basis van hun nationale eenheid. Toen Achan van de stam Juda het gebod overtrad en nam van wat met de ban in Jericho gewijd was, ontbrandde de toorn van de HEER tegen de kinderen van Israël, en Hij liet hen in de strijd om Ai een nederlaag lijden. Toen Jozua de Heer hierover aanriep, antwoordde Hij: “Israël heeft gezondigd; ook hebben zij Mijn verbond, dat Ik hun geboden had, overtreden … Bovendien hebben zij genomen van wat met de ban gewijd was” (Joz. 7:11).
Het kwaad was niet iets, dat alleen Achan of zijn huis of stam trof, maar het raakte geheel Israël. God hield heel Israël hiervoor verantwoordelijk, omdat alle stammen samen één volk vormden. In Zijn ogen was de hele natie geïdentificeerd met de zonde van Achan en daardoor verontreinigd. Het was niet alleen de familie van Achan of de stam van Juda, die zich verontreinigd hadden en daarvoor verantwoordelijk werd gehouden, maar geheel Israël. Daarom stenigde heel Israël hem (Joz. 7:25) en deed zo het boze weg. Toen veranderde de toorn van de HEER, en Hij was weer met Israël.
Dezelfde grondslag is vandaag van toepassing op de gemeente van God en op afzonderlijke plaatselijke gemeenten. Als een persoon in een gemeente heeft gezondigd, is de hele gemeente daardoor verontreinigd en verantwoordelijk om zich daarmee bezig te houden – anders kan God niet langer met die gemeente zijn. Dit is ook het geval wanneer het kwaad in een gemeente wordt getolereerd; alle gemeenten die in gemeenschap staan ​​met deze gemeente, zijn daardoor verontreinigd en moeten het kwaad beoordelen. Net zoals Israël één was, zo is ook de gemeente één, en er is een overeenkomstige verantwoordelijkheid. Gods beginselen veranderen nooit; de les die God Israël bij Jericho gaf, is ook een les voor de gemeente, en zij wordt bevestigd door de leringen van het Nieuwe Testament.