Broer Leo heeft het bouwbedrijf van zijn vader overgenomen; zus Wilhelmina is getrouwd met collega-aannemer Imp van Doorn. In dertien verhalen laat Brom de veertigers steeds terugkomen. Zij vormen de vaste punten, hun handelen geeft de lijnen aan langs voegers, metselaars, opdrachtgevers en andere bouwers; mensen die de absurditeit van het leven niet kennen, maar niettemin beleven en soms zelfs over zichzelf afroepen. In de verhalen schemert de spiegel van de zelfkennis.
“Het zijn dertien verrassende en af en toe ontroerende verhalen. Brom roept met ik-heb-horen-zeggen de milde sfeer van samenzweren op.”