wo 27 aug 2014 23:00 uur
Componisten: Glenn Gould | Ian Wilson
Woensdag 27 augustus om 23:00 uur, presenteert SoundFjord London in Inventions For Radio een portret van geluidskunstenaar Danny McCarthy door Bernard Clarke: een wilde mix van muziek en stemmen, echte, herinnerde en gefabriceerde plekken; herinneringen, mijmeringen en fantasieën.
Danny McCarthy is simpelweg de peetvader van geluidskunst in Ierland (tevens Ierlands' meest baanbrekende performance kunstenaar) de man die generaties van zoekers in geluid heeft beïnvloed. Ik ontmoette hem en boekstaafde Danny's werk voor het eerst in 2009 in wat bleek het nieuwe vertrek te zijn voor het programma 'Nova': het programma spiegelde de kunstenaar in het maken van honderden geluiden.
Meer korte portretten en interviews volgden, die zijn werk als project curator, kunstenaar, en expert registreerden.
Echter, toen ik Danny uitgenodigde om te participeren in een ander portret over zijn werk liet hij dingen letterlijk op hun hoofd staan: wat we hier hebben is een wilde mix van muziek en stemmen, echte, herinnerde en gefabriceerde plekken; herinneringen, mijmeringen en fantasieën.
Ze zeggen dat de beste plek om een ​​reis te beginnen op de plaats is waar het begon: maar deze plek is stilte en dat is uiteindelijk waar Danny het grootste deel van zijn tijd doorbrengt: aan de perimeters van geluid en stilte.
Maar ik moet "ruis" en Danny McCarthy kwalificeren. Danny gebruikt, voor zover ik weet, nooit ruis met een soort van symboliek – noch gebruikt hij het ​​als een duiding voor chaos, energie, stoornis of oproer; het is niet strikt creatief, noch is het overweldigend destructief. Wat is het? Ik weet het niet maar ik zou denken dat het in de adem zit.
Twee recente werken van hem zijn zelfs verder gevorderd in vraagstelling van de aard van het geluid, de tijd en de ruimte (de onderdelen meestal centraal gezien in "muziek") en zijn bevindingen verwarren meestal vele conventies die onweerlegbaar lijken. Deze inzichten hebben betrekking op herhaling en eentonigheid, vermindering en dichtheid en treffen recht in het hart van 'The Memory Room and Cassette (The Beat groepen Askeaton (or Sean Lynch Said: "There Were No Beat Groups In Askeaton").' Hoe profileer je deze inzichten door het voertuig van de radio? Dit zijn de uitdagingen die hij ons voorschotelt.
Om terug te gaan naar 'Relocating the Soudscape': Ik kan me voorstellen dat het een soort kunstenaars wraak is op de media, een soort van radiofonische equivalent van "…past moments old dreams back again or fresh like those that pass or things things always and memories I say them as I hear them murmur them in the mud" ' (Beckett in How It Is)