Wij, jongeren van KAJ, merken op dat kwesties zoals echtscheiding, interimwerk, hoge schoolfacturen en de onderwaardering van praktijkrichtingen ons leven minder waardig maken. We hebben het gevoel dat we hierdoor structureel minder kansen krijgen en we zien onze dromen aan ons voorbijgaan.
We worden verantwoordelijk gesteld voor de gevolgen van beslissingen waar we zelf geen invloed op hebben:
We moeten boodschappen tussen onze gescheiden ouders doorgeven. Als wij dat vergeten zijn wij de schuldigen en niet de ouders die niet meer willen communiceren over hun kinderen.
We moeten veranderen van richting omdat we de schoolfacturen van een duurdere richting niet meer kunnen betalen.

Frederiek van ’t Hooft werkte enige jaren als advocaat in Amsterdam, kwam daarna in de journalistiek terecht en deed vervolgens een ruime ervaring op in het economisch onderwijs. In haar huidige functie als projectmanager is zij met name betrokken bij samenwerkingsprojecten met het bedrijfsleven.