Een andere begripsverwarring schuilt in de opvatting van theocratie als priesterheerschappij. Men kan immers iedere priesterheerschappij tot en met de rooms-katholieke kerkstaat in de middeleeuwen en het wereldvreemde regiem van de Dalai Lama theocratisch noemen. Dit is evenwel een bloot godsdienst-historische karakterisering, die niets te maken heeft met de manifeste Godsregering van het messiaanse rijk. De profetie biedt ons het perspectief van een aan demonische krachten en menselijke onmacht bezweken wereld (waartoe ook de religies worden gerekend), waarin God met geweld ingrijpt en redt. De christelijke kerkstaat greep eigenmachtig vooruit op dit perspectief, door het aanwenden van religieuze en politieke middelen, die zich in niets onderscheidden van andere machtsmiddelen waaraan menselijke onmacht inherent is en die dus wel moesten falen. Het aanvankelijk zuivere type van theocratie vinden wij slechts in het unieke bestel van oudtestamentisch Israël. Daar was de Godsheerschappij wel bemiddeld aan priesters, profeten en koningen, maar de presentie van God werd toch door het volk ervaren in tekenen, verbondsluiting, sjechina en de telkens weerkerende ‘Godssprake’ in de profetie. Toch is ook deze theocratie nog slechts een type van de wereldomvattende theocratie in het messiaanse rijk. De messiaanse profetieën over de ‘Gouden Eeuw’ schilderen een wereld, waarin ‘de kennis van God de aarde zal bedekken als de wateren de bodem der zee’ (Jes. 11, 9).