Purper, een ouderwets avondje uit – Musical Reports
Tony Neef, Marco Braam, Frans Mulder en Erik Brey zijn Purper dit seizoen. De theatergroep die al jaren door het land reist, speelt nu de productie 'Purper in Concert'. Gerrie van der Klei zou aanvankelijk meewerken aan deze tournee, maar wegens stemproblemen moet van der Klei verstek laten gaan. Oprichters Mulder en de Brey staan nu zonder dame op de planken.. Wel bijgestaan door Neef en Braam.
Wat: Purper in Concert
Wie: Tony Neef, Erik Brey, Marco Braam en Frans Mulder
Wanneer: 10-12-09 (reguliere voorstelling)
Wie: Robin Streppel
Doorbreken in het buitenland, dat is wat de mannen van Purper willen. In de voorstelling bedenken de heren hier allerlei methodes voor, iets wat zorgt voor een vermakelijke avond uit.
De voorstelling bevat geen duidelijke verhaallijn, maar wordt aaneengeschakeld door kleine scènes waarin de grappen overduidelijk gescript zijn. Diverse malen wil vooral Frans Mulder deze grappen brengen op een zeer overtuigende manier. Hij slaagt erin de zaal op meerdere momenten aan het lachen te krijgen. De grappen zijn braaf; hetzelfde lijkt op te gaan voor het repertoire van de groep. Hoogtepunt van de avond is de bewerking van het musicalnummer I'm what I am (La cage aux folles), dat gebracht wordt door Mulder. Mulder laat in dit nummer zijn dramatische kant zien.
Het is duidelijk dat de heren goed op elkaar zijn ingespeeld, chemie is aanwezig. Daarnaast vullen ze elkaar aan met hun kwaliteiten. Zo heeft Tony Neef een geweldige musicalstem. Neef weet met diverse ballades het publiek te raken. Neef laat in het nummer over een Amerikaanse popdiva horen hoe een Amerikaanse Popdiva haar overdreven gezang ten tonele spreidt. Hij laat zeker zijn komische kant zien en lijkt in Purper prima op zijn plek.
Bij Purper in concert wordt gebruik gemaakt van de muzikale kwaliteiten van Marco Braam, die plaats neemt achter de vleugel. Braam laat niet alleen zijn handen spreken, maar laat in zijn spel een bepaalde nuchterheid zien. Deze nuchterheid zorgt voor komische momenten, vooral in combinatie met het hoge nichtengehalte van Neef en Mulder.
Naast Marco Braam kan ook Erik Brey geweldig pianospelen. In de 2e acte nemen deze heren samen plaats achter de piano. Dit zorgt voor een muzikaal stuk van 10 minuten; na enkele minuten blijkt dit wat te lang zijn. Het blijft bewonderenswaardig hoe deze heren hun vingers over de vleugel laten glijden. Dit stuk haalt echter vaart uit de voorstelling, een voorstelling waarvan het tempo al niet zo hoog ligt.
Deze Purpershow mag geroemd worden om het stukje publieksparticipatie wat erin zit. Een voorbeeld zijn de reclamenummers die door de heren loepzuiver gezongen worden, maar door het publiek afgemaakt worden. Bij de eerste reclametunes is het publiek nog wat voorzichtig kort daarop zingt de gehele zaal mee.
Kort samengevat: een show met kwaliteit, waarvan de traagheid prima past bij het grijze publiek waar het overgrote deel van het publiek uit bestaat.