Na een serieuze wedstrijd neem ik altijd graag een paar weekjes vrijaf. Ik loop dan minder, en ben ook wat gemakzuchtiger in mijn zelfzorg: ik drink wat vaker een wijntje of biertje, let niet op wat ik eet, en kom dan ook zomaar een paar kilo aan.
Mijn benen kunnen herstellen, en ondertussen laad ik me op voor de volgende wedstrijd. Ergens prik ik dan een datum waarop mijn voorbereiding begint
En toevallig is dat nu 1 januari. Ik heb na de marathon van Valencia, zes weken geleden, niet zo heel veel meer gedaan, en me alles met de feestdagen goed laten smaken.
Zo goed dat ik ook weerstand op voelde komen tegen dit luie leven, de behoefte weer wat meer gestructureerd te gaan leven werd steeds sterker.
Ik schakel naar drie trainingen per week vanaf nu, ik drink nog maximaal drie avonden per week een geringe hoeveelheid alcohol en ik ga weer koud afdouchen.
Dat laatste vooral om mijn wilskracht te trainen, want dat ik er sneller van ga lopen lijkt me onwaarschijnlijk. Maar toen ik twee jaar geleden meedeed met de ‘cool challenge’ voelde ik me super fit. Gewoon douchen, alleen een toetje ‘twee minuten koud’ er achteraan. Je wordt er in ieder geval wakkerder van, alerter. En het risico om ziek te worden neemt ook af, en dat is wel prettig met over vijfenhalve maand die ultra in het vooruitzicht.
Ik heb nog meer plannen, maar weet dat je niet alles tegelijk moet doen. Hoe meer goede voornemens, hoe groter de kans dat ze allemaal mislukken.
Mijn eerste meetpunt is de halve marathon van Egmond over twee weken. Een toptijd zal het niet worden, omdat ik nu al ben gestopt om op snelheid te trainen. Meer dan drie keer per week ga ik ook niet trainen, tot aan die wedstrijd, enkel de afstanden van de trainingen zal ik gestaag opvoeren.
Terwijl ik dit zo formuleer bekruipt de wedstrijdspanning me al een beetje: als het allemaal maar goed gaat, als ik maar heel blijf. De kans op ongelukken is het kleinst als je niet teveel overhoop haalt, dus ik beheers me. Vandaag ruim dertien kilometer ontspannen gelopen, morgen rustdag.