Mijn man doet één keer per week de grote boodschappen. Verder run ik het huishouden zelf. Ik ben wel gestopt met werken als verpleegkundige. Het freelancen op de afdelingen werd te zwaar. Via mijn werkgever kwam ik terecht op de pijnpoli. Daar had ik oud kunnen worden met mijn kwaal, maar ik mistte het voldane gevoel wat ik kreeg als ik mensen had gewassen en aan het ontbijt had gezet. Daarom besloot ik te stoppen en mij volledig te focussen op pleegzorg, wat al jaren de rode draad door ons gezinsleven was. Zogezegd, zo gedaan tot in juni 2018 een brief op de mat viel. Ik moest mij laten herregistreren als verpleegkundige. Na overleg met mijn man, heb ik besloten om het nog eenmaal te proberen. Als het niet zou lukken, kon ik er echt afscheid van nemen. Dat was niet nodig, want in april 2019 kon ik mij laten herregistreren. Dat voelde fantastisch. Een overwinning. Nu werk ik drie ochtenden in de week als zzp’er. Dat is goed te combineren met pleegzorg en zelfzorg. Ik geef mijn gezondheid een dikke 8. Ziek? Nee, ik heb een eigenschap die jij niet hebt. Het is een way of life geworden.
Toen Anders Eten bij MS kwam op mijn pad kwam, dacht ik: laat ik mijn voeding eens onder de loep nemen, misschien kan ik ook op dit vlak meer in balans komen. Inmiddels, zo’n anderhalf jaar na deelname, eten ik en mijn gezin nog steeds volgens het voedingspatroon van het programma. Ik heb noten ontdekt. Die at ik voorheen zelden tot nooit. Ook eet ik veel meer groenten en is de variatie in mijn eetpatroon aanzienlijk toegenomen. Hoewel ik er fysiek niet evident meer energie door heb gekregen, voel ik mij er mentaal wel heel goed bij om deze leefstijl aan te houden. Voeding is een basisbehoefte en die moet gewoon goed zijn. Ook zie ik beweging als een belangrijk onderdeel van zelfzorg. Ik ga drie keer per week naar de sportschool en dat geeft mij veel energie. Af en toe loop ik tegen mijn eigen grenzen op. Dan accepteer ik dat ik de rest van de dag wat slechter loop. Tot slot is zingen in het gospelkoor waar ik onderdeel van uitmaak voor mij een belangrijke vorm van zelfzorg. Hoe rot ik mij ook voel, ik zal gaan zingen. Ik voel mij daar gezien en gesteund, en daarnaast maken we veel lol. Lachen is een heel goed medicijn. Als ik weet dat we een optreden hebben waar ik een half uur moet kunnen staan, oefen ik dat in de repetities ook. Dat doe ik puur om mijzelf geestelijk sterk te maken, zodat ik vol zelfvertrouwen een optreden tegemoet kan gaan. Ook bid ik altijd van tevoren tot God: als U wilt dat ik blijf zingen, dan moet U wel even mijn benen wat kracht geven. Dat lukt nu al 10 jaar.