Hoe die problemen er uit zien? Het grootste probleem ervaar ik met prikkels om mij heen. Mensen, geluiden, stemmen. Vooral verjaardagen, uitjes, etentjes en gesprekken kosten mij bergen energie. Energie om te luisteren en om terug te praten.
Energie om te concentreren wat een ander zegt en daar iets zinnigs op te zetten. De eerste twee antwoorden gaan misschien nog, daarna wordt het vooral ‘ja’ knikken en lachen, want het komt niet meer aan. Als er een rood balkje op mijn voorhoofd zou zitten, dan zou deze knipperen met ondersteuning van een ‘error’ geluidje.
En dan probeer je een boek te lezen om er vervolgens achter te komen dat wat je leest niet aankomt. Na een paar bladzijdes realiseer je je dat je wel de letters ziet, maar niet weet wat er staat. Na het kijken van een film heb je soms wel gelachen maar je weet niet meer waarom.
De verhaallijn blijft na de aftiteling onduidelijk en je kunt niet zeggen of de film nou goed was of niet. Hetzelfde geldt voor een gesprek. Sommige woorden heb je gehoord en je weet misschien nog een antwoord naar boven te halen, maar het gesprek terughalen blijkt onmogelijk. Wat heb ik gehoord? Wat heb ik gezegd? Ik heb geen flauw idee. En dan die vermoeidheid tijdens en na alle prikkels…om gek van te worden. Je hebt het gevoel alsof alles uit je is gezogen en wil alleen nog maar ergens liggen waar het rustig is.
Nooit eerder ben ik daar open en eerlijk over geweest, want dit probleem valt online prima te verzwijgen. Mensen dichtbij mij weten daarentegen wel hoeveel moeite ik heb met drukte en prikkels. Nu ik deze problemen ervaar en merk dat er weinig over wordt gesproken heb ik besloten om er toch maar een open blog over te schrijven. Want eerlijk is eerlijk: herkenning is zo fijn, ook als het niet zo fijn is.