Mentaal vond ik het ook pittig. Ik voelde me bijvoorbeeld enorm schuldig naar de mensen toe die ik misschien besmet had. Het is toch een beetje alsof je bedpartners moet vertellen dat je een soa hebt opgelopen. Dat in m’n cursusgroep aanvankelijk vervelend werd gereageerd, hielp niet mee (achteraf denk ik dat dat vooral door de schrik kwam, later was iedereen overigens wel superlief!). En ik merkte dus af en toe een paniekreactie en neigingen tot hyperventilatie. Onhandig, want dan heb je juist het gevoel dat je geen lucht krijgt en dat vergroot weer de angst voor het virus.
Voor de duidelijkheid: fysiek voelde ik me niet vreselijk beroerd, maar ik was tegelijk ook niet in staat iets zinnigs te doen. En waar ik bij griep meestal 1-2 dagen ellendig ben en daarna nog een paar dagen wat uitziek, was dit een soort golf die langzaam opkwam en daarna dagenlang op-en-neer ging. Een stap vooruit, twee stappen terug, twee stappen vooruit, een stap terug.
Kortom: hardnekkig virusje. En dat blijft het, ook een kleine drie weken later nog. Gelukkig voel ik me grotendeels weer fit, ik kan weer de keuken opruimen zonder dat ik daarna wil slapen ;-), en zoals ik al schreef heb ik deze week weer wat werk opgepakt. Maar nadat dat woensdag probleemloos ging, was ik donderdag na twee uur achter mijn laptop alweer op. De rest van de dag heb ik uitgeteld op de bank gelegen.
Poe, heel verhaal zo, hè? Ik moet zeggen dat ik bovenal héél opgelucht ben dat dit het ‘was’ – daar lijkt het althans sterk op; ik begreep dat mensen die in het ziekenhuis belanden meestal zieker worden ongeveer één week na de eerste klachten. Wij zitten nu op 2,5 dus ik maak me vrijwel geen zorgen meer.
Maar ja, jee, wat een tijd zo, hè. Voor ons allemaal dan, bedoel ik. Ik ben best benieuwd hoe de wereld eruitziet als ik straks weer naar een supermarkt ga. En hoe het dan is om anderen tegen te komen. Voordeel is dat B en ik nu in principe immuun zijn: we kunnen het virus voorlopig niet krijgen en ook geen anderen besmetten, al is daarover nog veel onduidelijk (hoe lang ben je bijvoorbeeld immuun?).
En hoewel de GGD er vanuit gaat dat je bij 24 uur klachtenvrij niet meer besmettelijk bent, neem ik liever het zekere voor het onzekere, en blijf ik komende tijd nog bij anderen uit de buurt (dat moet trouwens sowieso). Ook B merkte op dat hij tijdens het rondje naar de papiercontainer steeds zijn adem inhield en zich ongemakkelijk voelde als er mensen onze kant op kwamen, zelfs al waren die tien meter verderop.
Goed, nog even rustig aan dus en verder herstellen. Al denk ik inmiddels ook dat een dagelijkse wandeling mijn energieniveau goed gaat doen; van wekenlang alleen maar stilzitten wordt je conditie ook niet beter.
Na het weekend hoop ik in elk geval weer dat tripje naar de supermarkt te maken. Het fruit is bijna op, en de chocola trouwens ook. :-)
Geplaatst op 27 maart 2020 24 september 2020 Auteur SuusieCategorieën een beetje van alles, PersoonlijkTags corona, coronavirus, covid-19, ervaring, hoe is het om corona te hebben, klachten corona, lockdown, milde corona, symptomen corona, ziek