Athenaeum Boekhandel | Singel Uitgeverijen
Deze zomer bestaan Singel Uitgevers samen vijfhonderd jaar én zijn ze vijf jaar zelfstandig. Dat vieren ze, en wij vieren mee!
Wij zijn evenwijdig Maud Vanhauwaert
Lampje: een lichtend voorbeeld van kinderlijke veerkracht
Lampje van Annet Schaap las ik voor aan mijn dochter toen ze negen was. Het verhaal was zo aangrijpend dat ik bij een cruciale scène niet mocht doorlezen. Ze wilde niet weten hoe het verder ging. Een week later kwam ze schoorvoetend naar me toe om te vragen of ik toch weer verder wilde lezen. Ze vond het verhaal zo mooi dat ze er met niemand over wilde praten, het was veel te persoonlijk. Toch gaan we het deze zomer weer opnieuw lezen, op haar verzoek!
Recensie: Tussen idee en realiteit
In Publieke werken volgen we twee neven die niet helemaal met hun tijd meegaan. De Industriële Revolutie is op zijn hoogtepunt en de grote ontwikkelingen die deze met zich meebracht waren in die tijd heel zichtbaar in de stad, zo ontnam de bouw van Amsterdam Centraal Station de stadsbewoners hun weidse uitzicht over het IJ en lagen er plannen voor de bouw van een groot hotel op het Damrak. Een boekverkopersbespreking door Jesse Keff.
September vorig jaar verscheen Ria van Hengel vertaling van Klaus Manns De vulkaan. Lees hier onze voorpublicatie uit de roman.
'Toen de Amerikaanse langs de tafel kwam waar Duits werd gesproken en de foto van Hitler werd bekeken, bleef ze even staan en zei heel duidelijk: "En bas les boches!" Ze sprak het Frans vrij behoorlijk uit, veel beter in elk geval dan haar man, die er nog met een zwaar accent aan toevoegde: "En bas les nazis!" Hij was inmiddels al bij de deur. Maar de dame draaide zich nog even om en nu spuugde ze. Van een afstand van minstens twee meter spuugde ze heel krachtig en trefzeker – van die respectabele, zeker niet meer jonge vrouw had je dat niet verwacht – zodat er een mooie, sappige portie speeksel vlak naast de schoenen van de magere jongeman op de vloer kletste. Toen viel de deur achter de Amerikaanse dicht.'
Alphonse Badjie, schilder, klusjesman, immer hulpvaardig met een luisterend oor en af en toe een advies. Een redder in nood. Een gelukkig man. Zijn vriendin Kat is genezen, er is geen ebola in Senegal, in het West-Vlaamse landschap is hij thuis, in zijn muziek heeft hij vrede. Het is bijna niet te geloven, maar de messiasfiguur in Annelies Verbekes Dertig dagen overtuigt, als een goed mens in een rommelige, vijandige wereld. In deze gedreven, geestige, optimistische roman, schemeren flinters van het Oude Testament door de kieren. Door Daan Stoffelsen.
Klaus Mann neemt je in De Vulkaan mee via Martin, een personage dat veel trekken vertoont van de schrijver. Martin vertrekt tijdens het interbellum voor de Tweede Wereldoorlog naar Parijs. Het boek beschrijft het leven van een groep Duitse kunstenaars tijdens het interbellum. Duitsland begint te veranderen. De macht verschuift. Het wordt sommige bevolkingsgroepen erg moeilijk gemaakt. Veel kunstenaars besluiten het land uit te gaan.
Fragment: Dertig dagen
Annelies Verbekes roman Dertig dagen was een van onze Zomerboeken in 2015. We publiceerden een fragment.
'Op weg naar huis doorkruist Alphonse wijde velden langs smalle wegen. De lage zon verguldt de halmen van het hoge graan en een onbestemd verlangen. Niemand weet dat hij 's ochtends, nog breekbaar richtingloos na de omarming van de slaap, zelden muziek beluistert omdat hij de directheid dan nauwelijks kan verdragen. Nu zet hij de radio aan en als hij weer opkijkt is er een tegenligger die geen aanstalten maakt te vertragen. Zelf rijdt hij zijn auto tot dicht bij de rand van een veld met maïs, daar blijft hij staan luisteren.'
Vertaalitem: Het provisorische bestaan van emigranten
'Klaus Mann (oudste zoon van Thomas Mann) toont de ervaring van de ballingschap door de lotgevallen te beschrijven van zeer uiteenlopende mensen, die ook om verschillende redenen nazi-Duitsland hebben verlaten: linkse kunstenaars en intellectuelen uit Berlijn die in Parijs terechtkomen, sommigen later in New York, een ontslagen Joodse hoogleraar uit Bonn die naar Amsterdam vlucht, de adellijke, apolitieke weduwe van een Joodse arts, die niet wil dat haar dochters zich de kinderen van een tweederangsburger gaan voelen en zich in Zürich vestigt, twee jonge communistische arbeiders die statenloos door Europa zwerven, en nog meer kleurrijke figuren.'
Fragment: De Nijhoffs en ik
Vorig jaar verscheen een vermeerderde heruitgave van Marja Pruis' debuut De Nijhoffs en ik, met als nieuwe ondertitel Of de gevolgen van een genre. Wij publiceerden voor uit het essay dat aan de uitgave voorafgaat, 'Terug naar de Nijhoffs'.
Ik dacht dat ik nog maar één verhaal te vertellen had over "het debuut en ik, maar nu ik ondanks mijn vluchtneiging een beetje op stoom begin te raken, merk ik dat het vrolijke, verwachtingsvolle verhaal er ook altijd nog is. Het is het verhaal van de ontdekking van een schrijverschap en een leven, waarin ik me ging verdiepen op een moment in mijn eigen leven waarop alles nog bedacht moest worden, niets vast stond, het grote avontuur lonkte in heel zijn angstwekkendheid. Via A.H. Nijhoff kon ik jarenlang in het geniep mijn eigen, parallelle studie volgen, die van het een naar het ander voerde, zowel in het literaire als in het echte leven.