Het is misschien een rare vraag, maar komen er eigenlijk wel mensen voor in Ocean’s Thirteen? Ik kan ze maar lastig ontwaren. De steracteurs raken te veel verstrikt in een plot dat net zo gecompliceerd als het uurwerk van een Zwitsers horloge. Voor personages van vlees en bloed is geen plaats. Vooral in het eerste kwartier bestookt regisseur Steven Soderbergh de kijker met een excessieve lading informatie, zowel visueel als tekstueel. Ik had dit weekend grote moeite op het grote scherm in zaal 1 van Tuschinksi tegelijkertijd de ondertiteling te lezen en de snelle aaneenschakeling van filmbeelden in me op te nemen. Continue reading →
Tegelijk met de Britse uitgave van Nuri Bilge Ceylans meest recente film Climates (zie 15 juni) verscheen op hetzelfde label Artificial Eye een box met de eerste twee films van de Turkse regisseur. Kasaba is het portret van een klein plaatsje, ver verwijderd van grote steden. Irak ligt waarschijnlijk dichterbij dan Istanbul. Net als in Climates gebruikt Ceylan de veranderende seizoenen als decor. Continue reading →
De ruïne waar Isa (Nuri Bilge Ceylan) tijdens de openingsbeelden van Climates doorheen wandelt, zou een metafoor kunnen zijn voor de ingestorte relatie tussen Isa en zijn vriendin Bahar (Ebru Ceylan). Het Turkse paar is op vakantie door eigen land en echt plezier hebben ze niet met z’n tweeën, ondanks het stralende zomerweer. Terwijl Isa foto’s maakt van wat over is gebleven van een tempel, zit Bahar een eind verderop buiten gehoorsafstand stilletjes te huilen. Een bezoek tijdens de trip aan een bevriend echtpaar gaat gebukt onder ongemakkelijke stiltes en een ongemotiveerde lachstuip van Bahar. Continue reading →