Gadget – The Jildou Diaries
17 maart 2014 | Jiildou
Vanmorgen was het weer zo ver. Ik werd wakker en kwam tot de ontdekking dat mijn telefoon weer niet had opgeladen. De oplaadkabel zat gewoon op zijn plek en hij zat ook gewoon in het stopcontact, maar er gebeurde niets. De telefoon werd alles behalve opgeladen. Dit was niet de eerste keer, maar wel de eerste keer dat hij helemaal niet meer reageerde op het heen en weer bewegen van de oplaadkabel.
Het moment was aangebroken. De telefoon is er klaar mee. Hij wil niet meer opgeladen worden. Hij wil het niet nog langer doen. Na twee jaar is het afgelopen. Hij heeft al teveel uren aan de oplader gelegen. De ingang is kapot en het enige wat ik nog over heb is 17%.
17% maar voor hoe lang nog? Hij ligt nu de hele dag aan de vliegtuig-stand en ik hoop dat hij het zo ook nog even kan volhouden, maar ik weet niet hoe lang ik het nog kan rekken. De procenten glijden langzaam naar beneden. Nog even en het is afgelopen. Dan kan ik niet meer bij mijn telefoon. Dan moet ik afscheid van hem nemen. Het apparaat dat me liefde bracht en ook wel eens een ruzie. Ik heb nachtenlang gepraat en Facebook pagina's van bekenden en onbekenden bekeken. Ik heb de weg kunnen vinden via de GPS en hij heeft me zo vaak uit mijn dromen gerukt en wakker gemaakt. Die weg is nu bijna afgelopen. Het is mijn vriendje geweest voor zo lang. Nu moet ik toch wel afscheid van hem nemen. Het feest is afgelopen.
Ik ben straks telefoonloos. Ben benieuwd hoe lang ik dat ga volhouden. Voor nu koester ik de 16%
Candy Crush is nog nooit zo vervelend geweest!
20 mei 2013 17 mei 2013 | Jiildou
Het was een maandagmorgen. Het zoveelste spelletjes verzoek op Facebook. Daar wordt niemand gelukkig van! Maar deze keer was ik gefascineerd. Misschien omdat het over snoepjes gaat of dat het eens wat anders was dan het boerderij spel. Ik gaf het een kans, maar het is eigenlijk best een leuk spel. Hoe verder je komt, hoe meer uitdaging en hoe meer mensen dit spelletje ook spelen. Dus nog meer levens vragen, vragen en vragen en opsparen 🙂 Maar dan kom je steeds een beetje hoger en wordt het steeds een beetje ingewikkelder.
Opeens is daar de chocolade die je snoepjes opeet. Candy Crush die opeens zetten verkeerd doet, je daardoor je supersnoepjes kwijtraakt – of dat ligt aan mijn verkeerde bewegingen – en die levens die veel te snel opraken. Maar nu is het keerpunt gekomen! Ik ben er klaar mee! Ik zit al twee week, misschien wel drie week vast en ik kom gewoon niets verder. Dit level is me niet gegund. Na heel wat gevloek, gescheld en oefening ben ik eindelijk bij level 135. Is dit het nu? Is dit het einde?
Mijn level. Dodelijk voor je zelfvertrouwen als je in dezelfde situatie zit als ik. Twee keer, twee supersnoepjes combineren. Klinkt makkelijker dan het is. Deze twee bovenste scenario's zijn er maar twee uit een zo'n grote collectie mislukte probeersels. Maar ondanks dat zal ik het nog wel eens proberen. Het spelletjes is leuk voor in de bus. Een beetje tijdverdrijf waar je onwijs gek van kan worden.
Wat willen we nog meer? Misschien dat ik dit level dan eindelijk een keer kan halen, zodat ik vast kan zitten bij level 136?
23 juli 2012 19 juli 2012 | Jiildou
Waarom ontsnap je niet gewoon? Ik hou je vast zonder dat ik het wil. Ik wil je vrijlaten, maar je blijft zitten. Ik wil dat je verdwijnt. Door de grote deur naar buiten stappen en nooit meer terug komen. Maar stiekem wil ik dat je blijft en nooit weer weggaat. We hebben het wel gezellig samen toch? Ik zit in tweestrijd. Je moet weg, maar je moet ook blijven. Misschien moeten we elkaar wat minder vaak zien.
Je zit altijd in mijn hoofd. Als ik wakker word, aan het werk ben, tijdens het sporten, als ik een broodje eet of als ik naar bed ga. Ik kan je zo moeilijk loslaten terwijl ik soms echt even een adempauze nodig heb. Even een moment zonder dat ik aan je denk. Even een moment om nergens aan te denken. Je vecht jezelf gewoon door die hoge muur heen die ik ooit voor mezelf heb gebouwd en je verwacht dat ik val voor die mooie praatjes waar je mee aankomt zetten. Vaak lukt het en ga ik overstag. Die hoge muur is in één keer omgevallen en het is moeilijk om hem weer op te bouwen. Ik probeer het. Ik probeer om er weer een hoge muur van te maken, maar je blijft maar in mijn hoofd zitten.
Je bent soms zo leuk en komt met lieve verhaaltjes aanzetten. Dingen waar ik blij van word, maar waar ik ook weinig nachtrust van krijg. Dan zit ik met een slaperig hoofd achter de kassa en probeer een redelijke excuus te bedenken voor het feit dat ik bijna in slaap val.
Dus Whatsapp! Je bent lief, maar ik kan niet langer altijd bij je zijn. Je vraagt teveel aandacht. Ik wil het niet uitmaken, maar we kunnen elkaar niet zo vaak meer zien.