Gilliams creaties volgen de gebruikte middeleeuwse modellen opvallend goed, zodat het mogelijk is om de stijl, datering en herkomst van de gebruikte voorbeelden door de animaties heen te zien. Het is niet helemaal duidelijk hoe Gilliam te werk ging, maar kleine afwijkingen in zijn tekeningen verraden dat hij niet regelrecht fotografische reproducties uit het boek van Randall gebruikte. Hoewel alle illustraties in het boek van Randall in zwart-wit zijn afgebeeld, stelde Gilliam een geloofwaardig kleurengamma samen voor de inkleuring van zijn animaties. Bovendien moest hij toch een aantal details aanpassen en combineren. Terry Gilliam is er, zonder letterlijk te kopiëren, bijzonder goed in geslaagd om de sfeer van het origineel te treffen.
De vijf animatiefilmpjes in de speelfilm Monty Python and the Holy Grail functioneren op een vergelijkbare manier als margedecoratie in een handschrift. Soms hebben ze een geledende functie en introduceren ze nieuwe episoden in de film (‘The Quest for the Holy Grail’, ‘The Tale of Sir Launcelot’, ‘The Tale of Sir Galahad’), zoals randversiering vaak aan het begin van nieuwe tekstgedeelten geplaatst is. Daarnaast zijn het losstaande vrolijke tussendoortjes die geen