Voor de symphonie dramatique “Roméo et Juliette” (1839) is het vooral het adagio (“Scène d’amour”) dat boeit. Het is aannemelijk dat Wagner zich deze scène herinnert wanneer hij Tristan und Isolde componeert want in 1860 stuurt hij Berlioz een exemplaar van de partituur met de vermelding: “Au grand et cher auteur de Roméo et Juliette. L'auteur reconnaissant de Tristan et Isolde.” Wagner heeft dan het hoogtepunt van zijn kunnen bereikt en in een brief aan Liszt uit datzelfde jaar noemt hij Berlioz, wiens tragische situatie hem goed bekend was: “Ein geplagter Gott !”