Zondag ging ik naar de première van Tina, de musical. Ik vind sowieso dat je die moet gaan zien want het is het beste, mooiste, liefste, dapperste en meest ontroerende dat ik in musicalvorm heb gezien.
Maar er was nog iets. Ik hoorde iemand over de hoofdrolspeelster zeggen dat ze ‘on-Nederlands goed’ was. Alhoewel ik begrijp wat diegene bedoelde (we hebben niet echt een traditie als land op het gebied van blues- en rock-’n-rollzang) vond ik het toch een opmerking om over na te denken. On-Nederlands. Het was zo goed, dan kan het bijna niet Nederlands zijn. Daar moesten we maar eens van afstappen. Om nou te zeggen ‘het was Nederlands goed’, dat klinkt ook weer wat ongezond nationalistisch dus we volstaan gewoon met: Tina de musical was goed. Ontzettend goed. Als we dan al iets zeggen dan is het Gronings goed, want daar komt de geweldige hoofdrolspeelster (wier vader van Curaçao en moeder uit Suriname komt) namelijk vandaan.