Indrukwekkende verkoopcijfers zijn tegenwoordig nergens meer voor nodig, maar toch is het opmerkelijk dat de nieuwe Tool meteen binnenkwam op de bovenste plaats van de Nederlandse albumlijst. De muziek van deze Californische artmetal-band is geen gemakkelijke kost, al maakt het bewerkelijke hoesje, met ingebouwd stereoscoopbrilletje en een hoop driedimensionale plaatjes, er wel een hebbedingetje van.
Het was niet nodig om op die manier diepgang te suggereren, want die is in de muziek al ruimschoots voorradig. Dit is metal op zijn moeilijkst, vol cryptische teksten, complexe maatsoorten, virtuoos in elkaar tastend samenspel en massief klinkende maar gefragmenteerde riffs. Vanuit die riffs worden dan de nummers opgetrokken, in constructies die eerder doen denken aan architectuur dan aan iets banaals als een liedje. Erboven zweven de langgerekte zanglijnen van Maynard James Keenan, met de dramatische werking van een dreigende onweerswolk.
De aloude artrock van groepen als King Crimson en Henry Cow heeft in Tool overtuigde navolgers, die zulke pretentieuze beginselen moeiteloos naar een hoger plan stuwen dankzij sterk overgedoseerde decibellen en een bikkelharde inzet.
Uiterst ideeënrijke nummers van elf minuten lengte zijn geen uitzonderingen op deze vierde reguliere Tool-plaat, die hier en daar een beetje vermoeiend is maar die uiteindelijk verrast, ontroert en overdondert.