Wegwee (2) | Ik wou dat ik twee hondjes was, dan kon ik samen spelen...
De mooiste Duitse woorden… →
februari 1, 2007 · 9:07 am
Wegwee (2)
Ik werd er deze morgen nog maar es mee wakker. Het Grote Onbestemde Gevoel. M'n wegwee steekt de laatste dagen weer enorm de kop op. Ik wil weg. Weg van alles, weg van iedereen, weg van mezelf. Het begint evenzeer een gewoonte te worden. Als ik ergens heen durf gaan, dan zit ik ermee. Het is alsof alles me beter lijkt dan 'hier'. Ik ben er niet van overtuigd of dit klopt, maar toch blijft de onrust rondspoken in m'n hoofd als een geketende geest die tegen de randen van m'n hersenpan rammelt. Dat dit na Oostenrijk, na Wenen gebeurt was natuurlijk wel te verwachten.
En sinds wanneer ben ik dan zo een angsthaas geworden? Ik heb zonder er echt over na te denken m'n spullen gepakt om naar Duitsland te verhuizen. Duitsland dat me, behalve z'n taal, zo weinig doet. Maar om naar Oostenrijk te verhuizen heb ik niet genoeg lef. De onzekerheid is te groot. Ik zou er een job moeten vinden… (ja, dat is ook zo moeilijk voor iemand die vlot viertalig en niet zo vlot zestalig is)… en àls ik ga, dan is het voor altijd, dat weet ik.
Wat ik frappant vind is dat de hand die ik verlangde tussen mijn schouderbladen bij 'Wegwee (1)' ook effectief daar geplaatst is, een week terug, daar, in het verre Wenen. Ik heb even kunnen proeven van wat ik wou. Het heeft geen antwoord gegeven op m'n vragen, ik weet alleen dat ik er geld voor zou geven om de sprong in het diepe te wagen en het nog es te proberen, al was het maar om eens een beslissing te nemen. Om eens iets zeker te weten, om van dit gevoel af te komen dat stilletjesaan voor kortsluiting aan het zorgen is in die arme geest van me. Maar dat gaat nu niet. De situatie is er (nog) niet naar. Geduld hebben? Ik ben geen geduldig mens, ik wil alles, nu en direct. Maar 'k zal m'n best doen, en hopelijk kan ik 'Wegwee' ooit veranderen in 'Heimwee' als ik hier ben voor een paar weken. Hier, in België. Heimwee naar thuis, Oostenrijk.