Het meest wennen is het aan die vervreemde vioolsonate. Immers zijn Mozarts vioolsonates nog uitdrukkelijk ‘sonates voor piano en viool’, hier is uitgesproken sprake van een sonate met een dominerende hobo die met zijn penetranter klank duidelijk primus inter pares is. Misschien was het juist hier ter wille van een betere balans beter geweest om niet een milde, vrij zwakke Weense fortepiano uit 1785, maar een kernachtige Steinway in te zetten.