Het Aangeklede paard: Inleven
illustratie/ foto Jeska Verstegen
Veel mensen stralen als de zon gaat schijnen. Ogen fonkelen bij de gedachte aan de zon. T-shirts komen uit de kast. De korte broek gaat aan.
Ik vind zonneweer mooi. Maar ik associeer de lente en de zomer met een plaaggeest: Hooikoorts. Met tranen in de ogen en al proestend zit ik dan achter mijn tekentafel. Stug werk ik door en teken ik grasjes, bloemen, huppelende zebra's en zonnerokjes.
Als kijker weet je het vaak niet hoe aan een illustratie gewerkt is. Wat er gedacht is. Misschien slobberde de illustrator een bakkie koffie tijdens het tekenen of dacht hij/ zij halverwege: Ik ga even in de zon zitten.
Ik vind het leuk om een voorstelling te maken wat de tekenaar deed tijdens zijn werk. Het werk komt zo meer tot leven! Vincent van Gogh zal misschien tijdens een zelfportret gedacht hebben; nou, ik ga even naar het café. W. Heath Robinson gaf misschien zijn vissen tussendoor eten.
En ik? Ik nies!
Gepost door Jeska Verstegen op 08:18
Iris Boter 8 mei 2013 om 16:18
Heb jij ook dat als je later aan een tekening verder werkt, of 'm later terugziet, dat je dan nog precies weet waar je aan dacht toen je dat lijntje zette of die broek inkleurde? Ik herinner me soms complete radiofragmenten :-)
Jeska Verstegen 8 mei 2013 om 19:40
Heel herkenbaar, Iris! Ik vermoed dat het komt omdat je zo alert en intens bezig bent dat je daarom informatie van de omgeving; lichtval, geluid etc. bewuster opslaat. Interessant!