Henk Schiffmacher - Hotspots Curacao
Tatoeëerder, schilder, schrijver en wereldreiziger
Henk, je bent geboren als 'Harderwieker'?
"Ja, ik ben op 22 maart 1952 in het toenmalige Pius ziekenhuis geboren. Bij de nonnen. Tot mijn zeventiende heb ik hier gewoond, maar er is inmiddels ontzettend veel veranderd. Dit hele gebied waar we nu staan – hij maakt een wijds armgebaar – was water en riet. We jaagden hier op vogels, verstopten ons in het riet en hadden bootjes. De rest was allemaal weiland en we hingen er dagenlang rond. Aan de overkant van de Stadsdennenweg waren alleen maar landerijen. Daar rukten we stiekem bieten en radijzen uit de grond en konden ons dagen achtereen vermaken."
Het klinkt allemaal heel idyllisch, zo te horen heb je dus een fijne jeugd gehad?
"Ik heb een top jeugd gehad!" roept Henk enthousiast.
Was je van jongs af aan al creatief, tekende je veel?
"Ja zeker, ik woonde helemaal boven op zolder, daar had ik een klein kamertje. Als ik dan een dode vogel tegenkwam dan nam ik 'm mee naar huis en spijkerde zijn vleugels op mijn muur. 's Winters was dat goed te doen omdat er daar niet gestookt werd, maar 's zomers ging het natuurlijk vreselijk stinken. Dan gooide mijn moeder het allemaal weg. En begon ik weer opnieuw. Maar ik was altijd aan het tekenen, won o.a. op school tekenwedstrijden. Ik kan me nog herinneren dat ik een keer bij een wedstrijd dertig gulden won, en dacht ik wauw, jottum! Maar toen moest ik het van mijn moeder op de bank zetten en had ik het gevoel dat ik nog niets had. Ik had er liever iets voor gekocht."
Waardoor ben je op een gegeven moment naar Amsterdam verhuisd?
"Nou kijk, Harderwijk groeide natuurlijk en er kwamen steeds meer campings rondom de stad. 's Zomers kwamen er dan allemaal leuke meisjes van bijvoorbeeld Amsterdamse glazenwassers en toen begon het wel een beetje fout te gaan natuurlijk. Ik zat al vrij snel achter de Amsterdamse en Rotterdamse meiden aan. Ze waren in die tijd wel iets anders in hun doen en laten." Henk kijkt ondeugend, en vraagt of dit niet te cryptisch is. "Nog even ter verduidelijking" zegt hij: "Ik werd een keer door een Harderwijks meisje meegenomen op haar brommertje naar het bos bij Sonnevanck. Ze liep steeds verder het bos in en zei: "Zal ik je eens laten zien waar ik aan mijn blindedarm ben geopereerd? Ze wees naar de verte en zei: "Kijk, daar waar die lichtjes branden." Dus daar had ik niet zo veel aan."
Heb je nog contacten hier?
"Er zijn veel contacten hersteld doordat ik mijn boek hier bij Flevodruk laat drukken. Wat ik jammer vind is dat ook hier nog maar weinig zelfstandige ondernemers aanwezig zijn en dat de winkelstraten over het algemeen worden opgeslokt door groot winkelbedrijven die veel wensen te betalen voor de vierkante meters. Waar gaat bijvoorbeeld mijn boek straks verkocht worden? Een klein bedrijf dat iets bijzonders te verkopen heeft kan vaak de huur niet meer opbrengen. En dat vind ik jammer."
Hoe ben je nou zo beroemd geworden in je vakgebied?
"Nou ik ben natuurlijk een van de weinige figuren in dit vakgebied die er ook nog een keer een aardig verhaal over kan vertellen en zich iets meer heeft verdiept in de materie. Dan heb ik een paar boekjes geschreven en ik ben behoorlijk van de tongriem gesneden. En ik heb ook mazzel gehad, ik heb een paar grote rock 'n roll figuren getatoe'erd zoals Pearl Jam, Kurt Cobain, Herman Brood en natuurlijk de jongens van The Red Hot Chili Peppers. Als die dan ook nog optreden met zo goed als niks aan dan is je kostje snel verdiend en word je een legende in je eigen wereld. Mensen vliegen vanuit Brazili' en Australi' om getatoeëerd te worden en gaan daarna weer naar huis. Dat gaat niet de hele week door hoor en ik ben ook niet zo'n man die zich graag vastlegt. Ik heb er een ontzettende hekel aan om in mijn vrijheid te worden beperkt. Je kan me niet voor over drie maanden boeken. Dat gaat niet, dat kan ik niet. Als ik een afspraak met je maak voor volgende week, zou je nog je telefoonnummer moeten achterlaten zodat ik eventueel af kan bellen. Want als ik het volgende week ineens in mijn hoofd krijg om naar een tentoonstelling in Parijs te gaan, dan wil ik gewoon in de auto kunnen stappen."
Heb je nu meer vrijheid dan vroeger?
"Ik vind eigenlijk dat ik nog steeds te veel beperkt word. Maar misschien komt het doordat ik ouder word en dus wat nukkiger. Ik wimpel inmiddels heel veel af."
Tot slot, voor onze kerstuitgave hebben we iedereen naar een kerst- of nieuwjaarswens gevraagd, wat is die van jou?
"Ik ben ambassadeur voor de Orange Babies, Orange Babies is een stichting die als voornaamste doel heeft zwangere vrouwen met HIV en hun baby's in Afrika te helpen. Voor 5 euro kan een vrouw in de laatste maand van haar zwangerschap medicijnen krijgen. Hierdoor vermindert de kans dat het kind ook besmet raakt tot 50%. Het primaire doel van de organisatie is dan ook geld in te zamelen voor medicijnen, zodat moeders met HIV gezonde baby's kunnen krijgen. Als iedereen nou eens 5 euro overmaakt, dan hebben meer mensen een fijne kerst!"