Een zestiende-eeuws openluchtmuseum - Reisverslag uit Tübingen, Duitsland van Caroline Toor - WaarBenJij.nu
Reisverslag Een zestiende-eeuws openluchtmuseum
3 oktober 2014 | Door: carolinevantoor
Aantal keer bekeken 93 Aantal reacties 0 Tübingen, Duitsland
Een zestiende-eeuws openluchtmuseum
Vandaag hebben we de toerist uitgehangen. Samen met nog een heleboel andere toeristen die lang weekend hebben door deze vrije dag, want Tübingen is heel erg toeristisch. Door de week is het de stad van de studenten, in het weekend van de toeristen. Zonder hen is het leeg. Alle enigszins belangrijke gebouwen zijn overigens ook van de universiteit. Het universiteitsmuseum en de faculteiten van archeologie en egyptologie zitten bijvoorbeeld in het slot: Schloss Hohentübingen, vanaf waar je een heel mooi uitzicht hebt over de stad.
Wat opvalt aan Tübingen, en wat me in september ook al opviel aan Leipzig, is dat het ontzettend schoon en goed onderhouden is. De stad is al behoorlijk oud: veel gebouwen in de oude binnenstad komen uit de zestiende eeuw, de universiteit is er sinds 1477 en het slot staat er in een of andere vorm al sinds de elfde eeuw. Omdat alles er toch bijna nieuw uitziet, is het net of je in een soort 16e-eeuws openluchtmuseum loopt, met een cultureel geheugen dat zich focust tot de tweede wereldoorlog.
De Duitsers die we tot nu toe ontmoet hebben zijn daar namelijk nog heel erg mee bezig. Gister in de boekwinkel werd ons verteld dat in Tübingen best veel mensen fout waren in de oorlog. Professoren en andere hooggeplaatsten die Joden en andere mensen omgebracht hebben of daar bij betrokken waren, die na de oorlog hun oude positie weer hebben ingenomen bijvoorbeeld. Omdat het onderwerp bij families voornamelijk taboe was, is de oorlog nooit echt verwerkt, zo lijkt het. Vanuit de kerk in Tübingen is er veel aan boetedoening gedaan, maar op een gegeven moment kwamen ze erachter dat wat ze deden niet genoeg was, en zijn ze naar hun eigen families gaan kijken. Zo zijn veel verhalen over foute naaste familieleden boven tafel gekomen. Ook hebben ze een Mars des Levens opgezet: sinds 2006 zijn er lange wandelexcursies naar cruciale gebieden uit de oorlog (voornamelijk concentratiekampen) waar mensen dan als een soort boetedoening voor hun foute familieleden aan meedoen. Ik schrok er best van dat het idee van boetedoening. In mijn beleving zijn de mensen die nu leven helemaal niet schuldig aan dat wat in de tweede wereldoorlog gebeurd is, maar zo ervaren zij dat wel. Op veel plekken in de stad word je herinnerd aan de oorlog. Op de Stiftskirche hangen plakkaten voor de Joden, de Roma en Sinti, boekwinkels hebben een groot aantal tweede wereldoorlogboeken, er is een straat die 'Judengasse' heet, etc. 'Gasse' heeft overigens niks te maken met 'gas' of 'vergassen'. Het betekent zoiets als steeg, of smalle straat. En daar hebben ze er in het centrum ook flink wat van.
Nadat we alle toeristische trekpleisters in de Altstadt gehad hadden waren we wel weer behoorlijk verzadigd van al het nieuws en enigszins hongerig, dus hebben we een ander Duits aspect verkend: de bakkerijen. We waren al bij verscheidene winkeltjes binnengelopen om hun assortiment van taarten te bewonderen (ze zijn minstens tien centimeter hoog en doen je zelfs zonder honger al watertanden), en nu hadden we ook zelf iets verdiend. Met een heel erg lekkere grote koek zijn we in de zon in het park aan de Neckar gaan zitten en liggen. Het weer is tot nu toe belachelijk mooi; rond de 20 graden. Het zonnige zuiden begint al in Duitsland, en dat is perfect om andere mensen eens te bekijken. Er lagen er een heleboel net als wij in het gras tussen de eerste herfstbladeren. Sommigen lazen boeken, anderen speelden jeux des boules, kletsten of deden niks (het zijn net mensen, haha), en er was ook een heel aantal bezig met varen. Want hoewel de Neckar ondiep is, is ie heel geschikt voor waterfietsen en Stocherkahnen. Dat is iets van hier: een Stocherkahn is een smalle boot waar zeker 16 man inpast en waarbij op het achtersteven iemand staat met een lange stok om de boot over het water voort te duwen. Een beetje zoals punteren.
's Avonds zijn Myrthe en ik met onze kerken-verkenningstocht begonnen. Het leek ons leuk om allerlei kerken en kerkdiensten hier te bekijken. De oude kerken zijn hartstikke mooi, de diensten zijn goed voor ons Duits, en misschien ontdek ik er nog wat. Dit weekend is een congres in Tübingen bij een evangelische gemeente waar de Amerikaan Eddie James met zijn band te gast was. Eddie is een grote bruine Amerikaan, en dat had zo zijn invloed op de kerkdienst. Zijn bandleden hadden namelijk allemaal nare dingen in het verleden meegemaakt, en al die bandleden vertelden tijdens de dienst over hun leven. Op zich wel aangrijpend, maar als je al drie keer het rijtje seks-drugs-alcohol-verslaving hebt gehoord, dan snap je het wel. De band bestond uit minstens 15 leden. Ergens was het ook wel grappig: iedere Engelse zin die een van de Amerikanen zei, werd vertaald door een Duitse mevrouw. Een goede manier om Duits te leren, maar aangezien het niet erg moeilijk was, konden wij alles twee keer verstaan. Daardoor duurde het allemaal wel heel erg lang, en hebben we het niet uitgezeten. Ze konden trouwens wel erg gaaf dansen en heel mooi zingen, maar wij waren hierna wel even toe aan wat Big Bang Theory.