Nu ik erover nadacht en die stomme angst herkende, voelde ik me minder ongemakkelijk. Ik stak de straat over en moest om mezelf lachen. Het is kennelijk verleidelijk om negatieve gedachten toe te laten. Het geeft waarschijnlijk een vals gevoel van controle. Ik moest denken aan de parabel over de twee wolven. De een is slecht, boos, hebzuchtig, jaloers, arrogant en laf. De ander is rustig, liefdevol, bescheiden, gul, eerlijk en betrouwbaar. De twee wolven vechten in ons voor aandacht en de wolf die de meeste aandacht krijgt, wint. Zo is het ook met angst. Geef ik voorrang aan de negatieve gedachten en het zwartwit denken of probeer ik het luchtiger te maken door te relativeren en het positieve te zien?