Deze vernedering van een hooggeplaatste Herero-leider, iemand op leeftijd nota bene, was een klap in het gezicht van het volk waar hij toe behoorde. Gouverneur Leutwein bemoeide zich er persoonlijk mee, in de hoop dat het niet zou leiden tot wraak van de Herero.
Het mocht niet baten, ook het bemiddelen van Duitse missionarissen niet. De houding van de Duitse soldaten in het algemeen, en van een Duitse generaal in het bijzonder, was de aanleiding voor een bloedige opstand.
Ralph Zürn, een jonge generaal met een gewelddadig en onvoorspelbaar karakter, had destijds de leiding over de Schutztruppe, het Duitse koloniale leger in Noord-Hereroland.
Vijf weken voor de Herero-opstand in volle hevigheid losbrak, had deze Duitse generaal de leiders van verschillende Herero-groepen uit het noorden van het land nog bij elkaar geroepen. Hij probeerde ze in zijn fort te overtuigen grote delen van hun grond aan de Duitsers te geven.
Toen ze weigerden, liet hij de mannen – ondanks hun hoge positie – hardhandig het fort uitzetten en zette hij – in de veronderstelling dat ze niet konden lezen en schrijven – een paar kruisjes bij hun naam.
Het veroorzaakte een nieuwe, hevige golf van verontwaardiging onder de Herero. Een deel van hen begon zich te beramen op verzet. Dat brak vijf weken later, in januari 1904, los na een misverstand in het stadje Okahandja.
Onder de kolonisten aldaar deden geruchten de ronde dat een groep van driehonderd Herero-ruiters onderweg was naar Okahandja. Ze zouden uit zijn op oorlog met de Duitsers, dus de kolonisten verschansten zich in hun fort. Toen na een paar dagen nog steeds niks gebeurde, gingen twee Duitsers op onderzoek uit.
Bij de grenzen van de stad kwamen zij inderdaad gewapende Herero tegen. Ze haastten zich in paniek terug en brachten verslag uit aan generaal Zürn – die zonder aarzelen een alarmerend telegram naar Duitsland stuurde met de mededeling dat er een opstand was uitgebroken.