Nail Palm - Needle paw
Nai Palm - Needle paw (Waardering Muziekwereld) 7½
Nai Palm is de zangeres en gitarist van de Australische band Hiatus Kaiyote. Het heeft even geduurd, maar hun eigenzinnige mix van soul, jazz, hiphop, soul en een flinke scheut electronic krijgt nu eindelijk in Nederland ook een stevige voet aan de grond. Niet in de laatste plaats door de geweldige optredens die ze hier gaven. Maar ook laatste worp Choose Your Weapon wordt terecht hooggewaardeerd. Te midden van de altijd verrassende songstructuren staat dus Palms stem, die buigzaam is als een elastiekje, zo kneedbaar als een stuk deeg. Al klinkt dat misschien wat lomp en de acrobatische vocalen en zelfverzekerdheid van Palm zijn zeker niet lomp. Eerder warm, soulvol en speels.
Nu heeft ze tussen de liveoptredens en opnames van Hiatus Kaiyote door tijd gevonden voor een soloalbum. Hierbij is ze enkel gewapend met haar elektrische gitaar, stem en zo af en toe achtergrondzangers en vocale overdubs. Singer- Songwriter? Nee, niet bepaald. Debuutalbum Needle Paw is namelijk net zo verrassend, soulvol en buigzaam als het werk van haar band. Verrassing horen we al gelijk in opener (en een terugkeer op de afsluiter) Wititj (Lightning Snake), waar Jason Guwanbal Gurruwiw de zang en woodblock voor zijn rekening neemt. Een kort liedje gezongen in de taal van de Yolnyu stam, Australische Auborigines die doorgaans in een reservaat leven. Ook staat het vol met covers, natuurlijk van Hiatus Kaiyote, maar vooral van anderen. Echter werden deze niet even snel opgenomen, maar in de meeste gevallen verwerkt tot medleys, zoals op Crossfire/Into You, dat naadloos overgaat van haar eigen lied naar de uit 1998 stammende RnB-track, toen gezongen door Tamia. Een meer opvallende medley is Black Star/Pyramid Song/Breathing Underwater, dat David Bowie zijn teksten plakt op de melodie van Pyramid Song en vervolgens overgaat in de Hiatus Kaiyote's track. Het is speels, onverwachts en anders.
Het belangrijkste instrument op Needle Paw is zonder meer de stem van Nai Palm, hoe kan het ook anders. Daar moet je ene beetje tegen kunnen: de trillertjes, de stem die van hoog naar laag gaat als je even met je oren klappert, het verbuigen of juist uitrekken van woorden. Zoals gezegd, een stemacrobaat, die zelfs tijdens ballads nog geen rust in haar stem heeft. Daarachter liggen altijd overdubs van haar eigen stem en nodigt ze achtergrondzangers uit om mee te zingen. Deze gaan soms dwars erdoorheen en dan weer in harmonie, maar zijn steevast net zo onvoorspelbaar als haar eigen zang. Gelukkig gaat deze chaos en onrust altijd gepaard met een soulvolle warme, die gelijk weer zin doet krijgen in koffie en een stevige punt appeltaart. Hebben ze dat in Australië? Haar gitaar doet de rest door nerveus mee te spelen met haar stemverbuiging of juist te zorgen voor extra bastonen en percussie.
Dit debuutalbum klinkt vooral als een werkstuk dat ze 100% voor zichzelf gemaakt. Even lekker ontspannen en wat anders doen, los van het drukke opnemen en toeren met de band. Rauw, intiem, maar toch ook desoriënterend en chaotisch. Toch is dit wel een geschikt album voor hen die de complexe jazzgekte van Hiatus Kaiyote een brug te ver vinden. Dezelfde jazz, soul en vleugjes hiphop zijn hier te horen, maar dan minimaal, rauw en zonder bombast. De fans weten natuurlijk al lang genoeg.