De eigenlijke vertelling wordt ten onzent thans weinig geschreven, roman en novelle vinden grager beoefening. Twee bundels laten zich in dit verband slechts noemen: 'Verhalen'1) van Arthur van Schendel en 'Vertellingen'1) van Aart van der Leeuw. Welke plaats neemt tegenover hen Jan Walch in?
Jan Walch, het veelzijdigst, technisch minder begaafd, maar fantàstischer, bereikte nòg niet het klare evenwicht, waarvan uit te schrijven het eenignoodige is. Dit is geen kwestie van leeftijd noch vaardigheid, enkel van innerlijke gesteldheid: te bereïken - misschien óók - door een groot doorzettingsvermogen, waarin veel sarcasme versmoort of een luidruchtiger uitweg vindt. Want er is in deze drie vertellingen, 'schoon minder dan in een vorige verzameling (Machten en Menschen)1), aarzeling dikwijls tusschen satyre en een bijna weekelijke gevoeligheid, die zich - naar onzen aard - pleegt te consolideeren in een te geaccentueerd sarcasme, waardoor de schoone bewogenheid van het verhaal menigmaal geschonden wordt. De eerste vertelling ('De Geboorte van God') leed hiervan het meest. De tweede ('De vreeselijke Avonturen van Scholastica') dunkt mij de beste der drie, ook uit expressief oogpunt. De laatste ('Het offer van Berenice') doet nu en dan wat aan Couperus denken, doch déze stijl is toch veel degelijker, lang niet zoo op het uiterlijk-fraaie beeld gespitst.