Fostare, een vergeten godin om weer te beminnen • Nieuws • A3 boeken blackjack oyna casino metropol
Fostare, een vergeten godin om weer te beminnen
Ik ben de vruchtbaarheidsgodin Fostare,
beschermvrouwe van land- en tuinbouw
en hoedster van heilige bronnen.
In Noord-Holland, Friesland en de Waddeneilanden
werd ik vereerd onder de namen Fosta, Fostera en Fostare.
Mijn natuur is vredelievend en beschermend.
Je kunt me vinden dwalend door bos en veld
in gezelschap van mijn pijl en boog.
Een godin heeft mij geroepen bij de Willibrordusput in Heiloo, een bron waar ik vaak kom, dichtbij mijn huis. Zij wil dat ik haar naam noem en over haar schrijf. Zo'n verzoek kun je natuurlijk niet weigeren. Ik wilde graag meer over haar te weten komen. Maar waar moest ik beginnen als ik haar naam niet wist. Ik vroeg haar of ze mij wilde helpen door de juiste informatie naar me toe te sturen. Maandenlang gebeurde er niets, tot ik op een dag naar leylijnen in Friesland zocht en daar de naam Fostare tegenkwam. Achteraf had ik zelfs het boekje 'Mystieke plekken in Noord-Holland-midden in mijn boekenkast staan met haar naam nota bene in verband met de Willibrordusput in Heiloo. Voor mij bestond ze al. Ik kon haar voelen, horen, kende nu haar naam, maar zou ik ook concrete bewijzen van haar verering vinden? Mijn zoektocht leidde me naar Dokkum, Westergeest, Aalsum en Wijnaldum in Friesland en naar Nes op Ameland. Het uitgebreide verslag hiervan is als hoofdstuk verschenen in het boek 'Heilige bronnen in de Lage Landen'.
Wat leverde mijn zoektocht op?
Wat de Willibrordusput in Heiloo betreft zijn historici en archeologen het er over eens dat de plek waar de Willibrordusput en het Witte Kerkje staan ooit een heidens heiligdom is geweest, net als de locatie van de Willibrordusdobbe bij het plaatsje Nes op Ameland en de terpen bij het Friese Wijnaldum. Zij hebben aan de hand van geschriften en opgravingen het bewijs geleverd dat er op die plaatsen in het verleden godinnen- en/of godenverering heeft plaatsgevonden.
Historici spreken over een Germaanse godheid die bij het plaatsje Nes op Ameland vereerd zou zijn, maar laten het geslacht in het midden. Uit de levensbeschrijving van Willibrord weten we dat er een god Fosite of een godin Fosta werd vereerd in Friesland.
Er bestaat een beeldje van de godin Fosta samen met de god Weda, dat te bezichtigen is in het Rijksmuseum in Amsterdam. Het is afkomstig uit de Mariakerk in Utrecht dat ooit het centrum van macht van het oude Friese rijk was. Beide dragen een helm, Fosta draagt kokers op haar rug en Weda heeft vleugels. De armen ontbreken gedeeltelijk en de benen helemaal.
Mijn ontdekkingsreis naar heilige bronnen heeft me bovendien in contact gebracht met mijn eigen, innerlijke bron. Het heeft onbewuste, vergeten delen van mezelf in mijn herinnering gebracht en mijn creativiteit gestimuleerd. Hieruit is zelfs een beeld van Fostare en haar put voortgekomen.
De zoektocht naar Fostare of Fosta leidde mij ook naar de aquarel 'Fosta' van kunstenares Annie Overbeeke. Deze aquarel is voor mij het symbool geworden van de overlevingskracht van de godin Fostare. Begraven onder tientallen eeuwen christendom, komt zij in deze tijd sterker dan ooit tevoorschijn uit het zand van Ameland.
Natuurlijk weten we nooit helemaal zeker wat zich heeft afgespeeld in Magna Frisia, het oude Friese rijk (ca. 500 – 734 na Chr.), waar heidense goden en godinnen werden vereerd. Maar als je er - volgens Jung - vanuit gaat dat alle ervaringen die de mensheid heeft opgedaan, liggen opgeslagen in ons collectief onbewuste, dan hebben wij allen, heel diep verborgen, nog een herinnering aan het leven in die tijd. Mediums en paragnosten putten veelvuldig uit die bron, maar eigenlijk staat een ieder van ons er mee in verbinding.