Hoe kijk je de nieuwste films en televisieseries in een land waar de staat regelt wat er op tv komt? Hoe kom je aan de laatste games als het internet op jouw eiland zo traag is als dikke peop? Problemen waar ze in Cuba tegenaan lopen, maar ook een oplossing voor hebben bedacht. De kerel in deze geweldige docu van Vox is de Netflix & Steam van het communistische eiland.
In de categorie 'Opa vertelt' gaan we eerst even terug naar het einde van de jaren 90. Ondergetekende had toen een gloednieuwe computer in huis staan (Pentium 2, 333MHz!), rap genoeg om alle nieuwe games te kunnen draaien. Het internet in die tijd was echter nog veel te traag en mijn krantenwijk te klein, dus alle nieuwe spellen downloaden of kopen ging simpelweg niet.
Gelukkig waren er "connecties". Mensen die aan cd-rom's zoals Twilight en CrazyBytes konden komen. Voor de jonge lezers: dat waren schijfjes die vol stonden met nieuwe games, films en muziek. Veel illegaler dan dat kreeg je het in die tijd niet als simpele scholier, wat het allemaal nog veel spannender maakte. Als je een nieuwe Twilight had bemachtigd en het startmenu voor het eerst opende, dan wist je van gekkigheid niet welke van die tien games je als eerste moet installeren.
Uiteindelijk liep die hele Twilight-mania behoorlijk uit de klauwen – er zat een compleet crimineel netwerk achter, met bijbehorende afpersingen, mishandelingen en zelfs ontvoering. De organisatoren werden gepakt, gingen voor jaren de bak in en moesten flinke boetes betalen.
Voor de liefhebbers: de hele historie achter Twilight is opgetekend op twilight-cd.com
De Netflix van Cuba
Hoe ik op het hele verhaal kom? Omdat het lijkt op de mysterieuze gast in onderstaande internetdocu van Vox. Hij runt op Cuba een compleet netwerk van illegale software, games, muziek en films. Niet meer met ouderwetse cd-rom's, maar via harde schijven en ubs-sticks. Zo zorgt hij er eigenhandig voor dat op het eiland, waar de complete media in handen is van de communistische staat, bijna iedereen films kan zien die net in de Amerikaanse bioscopen draaien.
Het is een fraai staaltje onderzoeksjournalistiek van Vox – erg knap dat ze het brein achter de hele operatie hebben gevonden. Het levert een prachtige docu op van zeven minuten, waarvan je aan het einde van de rit vraagt: waarom was die gast in beeld en hoe zou het inmiddels met hem zijn?