De gebieden in Minnesota waar onze Limbrichtse emigranten zich vestigden waren al voor een groot gedeelte bewoond door vooral Duitsers. Zowel de Limburgers als de Duitsers spraken zeer weinig tot geen Engels. De Duitse taal daar en tegen was geen probleem voor de Limburgers en daarom is het niet verwonderlijk de zij bijna helemaal ‘verduitsten’. Het gaat zelfs zover dat enkelen bij het aanvragen van het Amerikaanse Staatsburgerschap de Nederlandse Koning afzweren maar bij de uiteindelijke toekenning hiervan, ongeveer zes jaar later, de Duitse Keizer afzweren. Wanneer later kerken komen worden de diensten in het Duits gevoerd. Dit zal nog zeer lange tijd duren. Op scholen wordt zowel in het Duits als Engels les gegeven. Menige zoon en dochter van de emigranten sprak al snel de Engelse taal terwijl thuis toch Duits en misschien Limburgs de voertaal bleef. Via de bovengenoemde Censussen leren we dat de ouders wel op een gegeven moment Engels konden spreken en lezen maar nog niet in deze taal konden schrijven.