ALPHEN AAN DEN RIJN - Zaterdag 15 september werd om 10.00 uur in het Romeins Museum de Thea Beckmanprijs uitgereikt door wethouder Gert-Jan Schotanus, de voorzitter van de jury Hubert Slings en Archeon directeur Monique Veldman.
Voor de toekenning van de Thea Beckmanprijs zoekt de jury elk jaar naar goed geschreven verhalen die een overtuigende historische insteek hebben. Als jury constateren we met genoegen dat we niet de enigen zijn die schrijfkwaliteit op waarde weten te schatten. Drie boeken op onze shortlist zijn inmiddels door anderen bekroond; twee met Zilveren Griffels en één met de Gouden Griffel.
De vijf boeken die uiteindelijk door ons zijn genomineerd, bieden stuk voor stuk mooie en meeslepende historische verhalen, goed verteld en naar het oordeel van de jury aantrekkelijk voor de doelgroep. Onder de criteria die de jury heeft toegepast, is een gelijkwaardige rol weggelegd voor literaire kwaliteit en historische zeggingskracht. De overtuigingskracht waarmee het verhaal historisch ingebed is, weegt zwaar mee in de beoordeling.
De jury heeft na rijp beraad besloten een van hen tot winnaar van de Thea Beckmanprijs uit te roepen. De prijs bestaat uit de eer en een geldbedrag van € 1.000,-.
Allereerst de winnaar gekozen door de Jonge Beckman jury. De juryleden van de Jonge Beckman, bestaande uit 5 jongeren tussen de 11 en 14 jaar, benoemen Anna’s grote reis, van Inez van Loon tot winnaar van de Jonge Beckmanprijs.
De Thea Beckman jury heeft gekozen voor een ander zeer talentvol geschreven boek. Het boek gaat over een uiterst pijnlijke episode uit onze geschiedenis. Aan een boek dat je door elkaar schudt en aan het werk zet. Met als bijvangst een kijkje in de schrijverskeuken waarin de jonge lezer leert hoe zo’n complex boek tot stand komt.
Voor de Wereldtentoonstelling van 1883 in Amsterdam wordt de Surinamer Syntax Bosselman samen met 27 landgenoten naar Nederland gehaald. Niet als eregast, zoals hem is beloofd, maar om als fascinerende rariteit tentoongesteld te worden aan het langstrekkende publiek. Schrijver Arend van Dam denkt in dit boek hardop na over de lastige vragen die bij dit pijnlijke stuk geschiedenis gesteld moeten worden. Hoe kan het dat mensen dit ooit normaal hebben gevonden?
De jury is zeer onder de indruk van dit uitstekend geschreven boek over een urgente en actuele zwarte bladzijde uit onze geschiedenis. De auteur stelt zich kwetsbaar op door zijn aanpak en werkwijze te problematiseren, en dat draagt bij aan de kracht van zijn boodschap.
Het nieuwe Centraal Station van Rotterdam bestaat uit een pijlvormige entreehal en een grote glazen kas voor sporen en perrons. De nieuwbouw vervangt het station van architect Sybold van Ravesteijn. De letters CENTRAAL STATION aan de stadszijde zijn een replica van de letters op het voormalige stationsgebouw.
De nieuwe hal is aan de buitenzijde bekleed met zink. Een western red cedar plafond van 23.000 m² loopt door tot boven de eerste sporen. Daglicht valt in de hal via een zevental daklichten. Het station heeft dankzij deze hal al diverse bijnamen, waaronder haaienbek en kreukelkap.
De perrons zijn bereikbaar via een brede tunnel. De perronkap steunt op stalen Y-vormige hoofdliggers en houten gordingen. De techniek van de glazen kap komt uit de kassenbouw. De kap van 28.000 m² is voor 30 procent bedekt met pv-cellen.
Andere ingrepen in de stationsomgeving zijn de bouw van een autotunnel voorzien van kleurige tegels, het voor de komst van Randstadrail vergrote metrostation en een ondergrondse fietsenstalling met 52.000 plaatsen. Deze onderdelen zijn ontworpen door architect Maarten Struijs.
Rotterdam Centraal won de Daylight Award, de Houtprijs, de Staalprijs, de Brunel Award en een Dutch Design Award.