In artikel 'Geef mensen die kinderen opvoeden extra middelen' (NRC Handelsblad, 4 oktober), pleit Peter Cuyvers voor een verzekeringsstelsel met als doel het inkomen van mensen over hun leven te nivelleren, om te voorkomen dat zij in de periode dat zij van hen afhankelijke kinderen hebben, te weinig financiële armslag hebben.
Ondanks het feit dat hij in hetzelfde artikel stelt dat we in Nederland "het meest expliciete gezinsstelsel van de wereld" hebben, pleit hij voor meer solidariteit. Ook kinderlozen dienen in zijn stelsel mee te betalen. Deze solidariteit is een mooi beginsel maar zou op meer terreinen uitgebreid kunnen worden. Een voorbeeld: omdat er in de randstad meer criminaliteit heerst worden er in die regio hogere verzekeringspremies betaald. Meer solidariteit zou dan ook op dit soort regelingen van toepassing dienen te zijn.
Ook stelt Cuyvers dat ouders van kinderen bij ruimere werktijden recht zouden moeten hebben op werktijden die bij de schooltijden van hun kinderen passen. Ik vraag me af of hij deze opmerking goed doordacht heeft. In mijn vijftienjarige ervaring met onregelmatige werktijden in de gezondheidszorg heb ik ervaren dat ouders van schoolgaande kinderen zich graag zekere rechten toedichten aangaande bepaalde diensttijden. Heeft hij zich gerealiseerd dat de weekend-, avond- en nachtdiensten in zijn regeling consequent neerkomen op de alleenwonenden en kinderlozen? Dat zeker alleenwonenden vaak hun vakanties in combinatie met anderen plannen? En dat dat erg moeilijk wordt als zij, als gevolg van zijn regeling, niet in de schoolvakanties vrije dagen op kunnen nemen? Op reis met vrienden of familie mèt kinderen is voor hen dan vrijwel onmogelijk.
Cuyvers wil gezinnen de ruimte bieden om het gezinsleven gestalte te geven. Laat dat echter niet ten koste gaan van degenen die zo'n gezinsleven misschien nog willen opbouwen maar er door zijn (dienst)regelingen niet aan toekomen.