Zeker, Elefant is een soort feest voor jezelf én je demonen. Het is een catharsis, een duivelsuitdrijving, slaan en zalven, in je blootje staan, een bezwering, maar eentje waar je zelf kunt mee lachen. Een zelfrelativeringsritueel. Als wij met ons vier op een podium kruipen, uit zich dat kolderiek. Voor een publiek is dat soms moeilijk te volgen: de muziek klinkt soms heel vuil en euh… verscheurend, terwijl wij daar staan als vier clowns. Ik hou van muziek die diepgang heeft en tegelijk onnozel durft zijn. Zoals mijn grote voorbeelden Captain Beefheart, Leonard Cohen, Butthole Surfers: ze hebben allen iets te zeggen, maar schuwen humor niet.
Dat is vooral omdat Duits in muziek (ten opzichte van Engels) een andere vibe heeft. En ik vind Duits inderdaad altijd grappig.
Nee, maar daar zou snel verandering in kunnen komen en hopelijk niet enkel in Duitsland, wij willen overal spelen.