Omdat het in Nederland verboden is met honden op vossen te jagen, wordt er bij de slipjacht een kunstmatig vossenspoor getrokken.
Vanmiddag (16 maart 2011) werd voor het eerst een slipjacht verreden in onze omgeving. Het reukspoor liep zelfs langs ons huis.
Ik laadde mijn camera, controleerde de instellingen en liep naar buiten waar een gure Noordooster mij opwachtte. Zeker een dik half uur later dan afgeproken hoorde ik het nerveuze geblaf van de Kerry Beagles, gevolgd door het ruitervolk getooid in rode jassen en zwarte caps. Ik verkeerde helemaal in de veronderstelling een aanstormend jachttafereel te zullen zien en zag mezelf al een sprintje trekken rond onze boerderij om vooral geen spetterende scènes te hoeven missen.
De honden waren echter al uit beeld toen het ruitervolk sjokkend voorbij trok onder beleefd gegroet, zo van: 'Dank u wel!' schijnbaar met de onderliggende gedachte: 'Mogen wij ook de hierna volgende jaren deze route gebruiken?'
Ondertussen was één van de Beagles in onze tuin aan het zoeken naar zijn jachtinstinct.
Tevergeefs! Hij zette koers naar onbekende oorden. De ruiters vervaagden. Met de neus in de lucht en de sporen ter aansporing diep in de flanken gedrukt gingen zij op in de verrukkelijke gedachte het glaasje sherry straks ter hand te kunnen nemen en te proosten op deze geslaagde dag.
Films maken doe ik eigenlijk mijn hele leven. Van korte trucfilms, gebeurtenissen die mijn interesse hebben en vakantiefilms waarin ik zoveel mogelijk het dagelijks leven probeer te laten zien. Veel aandacht besteed ik aan architectuur en musea. Het was altijd een jongensdroom ooit eens de schilderijen van Goya in het Prado te zien. Met mijn vriend en oud-collega Jan Penninkhof bezochten we Madrid en o.a. het Prado. Indrukwekkend! Met Nettie bezocht ik vooral Toscane waar zij aan haar trekken komt met tekenen (zie Schilderen-Nettie Vening-Tekeningen) en ik met het filmen van vooral oude, amper bevolkte dorpen, waar het water nog uit een bron gehaald wordt. Flessen Spa blauw zie je niet.