John Wray is een prachtige verteller, die de kunst van het weglaten uitstekend verstaat. Niets wordt voluit gezegd, het is aan de lezer om tussen de regels door te lezen. Wray geeft het karakter van Lowboy niet snel weg, noch dat van de moeder. Hij laat de lezer zich verwonderen over deze intrigerende hoofdpersonen. Het kat-en-muisspel wordt niet alleen door de drie hoofdpersonen gespeeld. Dit spel wordt door de schrijver ook met de lezer gespeeld. Door de intrigerende scènes waarmee hij zijn verhaal opbouwt, trekt hij je elke keer een andere hoek om, steeds verder het boek in. Het is moeilijk te stoppen met lezen dankzij de soms wonderlijke dialogen, de ontroerende ontmoetingen van Lowboy met de rauwe wereld en de spanning van de achtervolging. Net als Lowboy arriveert de lezer tenslotte aan het einde van het labyrint van het verhaal, in een oud gesloten metrostation, diep onder de grond, diep in het verhaal.
John Wray, die werd geprezen voor zijn andere twee romans De rechterhand van de slaap en Canaan’s Tongue, heeft met deze derde roman weer een bewijs geleverd van zijn vakmanschap als schrijver. Lowboy is een prachtige roman, met levendige en haast Gothische beelden, een verhaal dat tussen de regels door net zo spannend is als de sterk beschreven scènes.