Certain Women | Het Parool
Op een moment in het eerste kwartier van Certain Women is regisseur Kelly Reichardt voor haar doen ongebruikelijk direct. In haar films gedragen mensen zich over het algemeen niet als filmpersonages maar als mensen.
Joost Broeren-Huitenga 5 juli 2017, 13:25
Kristen Stewart is advocaat Elizabeth Travis in Certain Women Beeld
Dus zeggen ze nooit precies wat ze bedoelen, zeggen ze sowieso niet veel. Ze houden verborgen wat ze echt voelen. Het draait om dat onderhuidse niveau, dat Reichardt blootlegt in geduldig, invoelend geobserveerde scènes.
Maar advocate Laura (Laura Dern) zegt het ineens heel direct. "Wat zou het toch fijn zijn om een man te zijn, zodat mensen zouden luisteren wanneer ik de wet uitleg en het van me zouden aannemen." Bijna alsof ze zich schaamt voor de ongewoon bruuske tekst, richt Reichardt haar camera niet op Laura's gezicht, maar op de troosteloze parkeerplaats waarop zij uitkijkt. Eigenlijk is altijd het landschap waar haar personages zich doorheen bewegen van groot belang - de gezichten van haar acteurs beschouwt Reichardt vaak op dezelfde manier als die landschappen.
Die ene zin vat kernachtig samen waar het in Certain Women om draait. Reichardts zevende speelfilm, gebaseerd op drie korte verhalen van schrijfster Maile Meloy. Het is een drieluik van verhalen over vrouwen die de grenzen hebben bereikt van wat het systeem hun toestaat; vrouwen die heel goed weten wat ze willen - vandaar het woord 'certain' in de titel - maar niet de kans krijgen dat te bereiken.
Laura raakt verstrikt in de gewelddadige oplossing die een van haar cliënten (ja, een witte man van middelbare leeftijd) zoekt voor het onrecht dat hem door een voormalige werkgever is aangedaan. Gina (Michelle Williams) stuit op weerstand van zowel haar man als haar tienerdochter in haar poging een lading zandsteen te kopen van een buurman voor hun nieuw te bouwen buitenhuis.
En ranchknecht Jamie (Lily Gladstone) valt tijdens een van haar schaarse bezoekjes aan het dichtstbijzijnde dorpje voor de jonge advocate Elizabeth (Kristen Stewart), een gedoemde liefde die haar desondanks een sprankje hoop geeft.
Meer gebeurt er niet in Certain Women, niet als we het hebben over de handelingen tenminste. Juist omdat er zo weinig gebeurt, laten Reichardts films zich moeilijk samenvatten. Niet omdat de plot te ingewikkeld is om in woorden te vangen, maar juist omdat er op verhaalniveau zo weinig gebeurt dat een simpele omschrijving daarvan de film geen recht doet.
Hoewel er kleine momenten van overlap in de drie verhalen zitten, doet Reichardt geen onnodige moeite de drie plotjes te verweven. Belangrijker zijn de thematische verbanden, de manieren waarop de drie verhalen op elkaar inwerken. De observaties van Reichardt op small-town America laten ons daarbij de ruimte eigen observaties te doen en conclusies te trekken, verbanden te leggen.