Graven in de genrebestuivingen van de vorige eeuw is een soort Amerikaans-Britse pingpongmatch recapituleren. Als we denken aan de vroege gitaartapijtbombardementen van Ride -vooral op debuut Nowhere , 1990 en in mindere mate op Going Blank Again , 1992- dan komt kapitein vleesklak met zijn Smashing Pumpkins ook al spoedig pal in ons geestesoog gevallen. Wat Billy Corgan op Siamese Dream doet kun je bij momenten gerust Britse shoegaze met Amerikaanse grungesaus noemen.
Op een kale kop na kon het het trans-Atlantisch schisma tussen Ride en The Smashing Pumpkins niet groter zijn. De Chicagoans vervlogen lamlendig samen met het condensspoor van de grunge. Het Engelse Ride waagde zich even aan britpop en zette er daarna kordaat en stijlvol een punt achter, waarvoor dank: weten wanneer op te houden is soms ook een pluim waard.