Recensie: De sprookjesverteller – Pluizenbol.nl
De Sprookjesverteller / Der Märchenerzähler
Anna wordt op slag verliefd op deze mysterieuze jongen die twee kanten lijkt te hebben, én ze wordt gevangen door het sprookje dat Abel vertelt. Maar de vertelling wordt steeds zwarter - en als er doden in het verhaal vallen, duikt ook in de werkelijkheid het eerste lijk op... Wat is er waar van het sprookje en wie is Abel echt?
De Sprookjesverteller was een boek dat meteen mijn interesse wekte toen ik het persbericht kreeg. Een meisje dat verliefd op een jongen die alles is dat niet goed is. Stiekem hou ik wel van de 'onschuldig meisje wordt verliefd op een bad boy.' Doorgaans vallen het meisje en de jongen voor elkaar en dan leven ze nog lang en gelukkig. Dat soort boeken doen me altijd denken dat er misschien echt voor ieder potje een deksel is.
Als eerste de cover die op het eerste gezicht nergens op slaat, alleen maar tof is, maar als je het boek gelezen hebt snap je hem en zul je dingen herkennen. In elk geval: dat had ik wel. Ik herkende elementen uit het verhaal. Niet alles overigens. Het is een grafische cover, maar toch valt hij op, omdat hij net even anders was. Ik vind hem heel tof.
De Sprookjesverteller is een boek dat je in zijn greep houdt en je pas aan het einde loslaat. Net zoals bij hoofdpersoon Anna gebeurt die heel erg geïntrigeerd wordt door Abel. Zo werd ik als lezer er ook in meegezogen en kon ik niet meer stoppen. Het is best een dik boek, maar dat maakte niet uit. Af en toe moest ik expres van mezelf stoppen, want ik wilde hem nou ook weer niet zo snel uit hebben. Maar ik wilde zo graag weten hoe het sprookje zou eindigen en wat er nou wel en niet waar van was. Antonia Michaelis weet je heel nieuwsgierig te maken en mee te nemen met haar schrijfstijl. Haar stijl is apart, bijzonder en echt eigen, maar tegelijkertijd leest het ook lekker weg.
Van De Sprookjesverteller kreeg ik een 'wtf'-gevoel, een gevoel van: wat zit hier in vredesnaam achter? Is niets wat het lijkt in dit verhaal? Alleen een jongen met een hele grote fantasie? Of vertelt hij zijn leven in de vorm van een sprookje en zegt hij dat het niet over hem gaat, dat dit fictie is? Dat idee vond ik heel fascinerend.
Op zich vond ik Anna een leuk hoofdpersonage, maar af en toe vond ik haar iets te naïef, te onschuldig en te eigenwijs. Dat naïeve klopt wel, want ze is opgegroeid in een beschermde wereld in tegenstelling tot Abel die in zo ongeveer alles haar tegenpool is. Het is wel goed beschreven. Aan de andere kant; misschien zou ik wel net zo gereageerd hebben als Anna en betoverd zijn geweest door zo'n jongen als hij.
Ik had het leuk gevonden als Abel ook een paar hoofdstukken had gehad, want ik wilde wel weten hoe hij tegen dingen aankeek, maar hij komt niet aan het woord. Als lezer zie je hem alleen vanuit Anna en dan weet je geen dingen als gedachten.
Het enige minpunt is dat er weleens gewisseld wordt vanuit wie er verteld wordt. Anna vertelt en er is nog iemand die dat doet. Wie dat is, kom je wel te weten. Maar boven de hoofdstukken staat niet echt een naam als er gewisseld wordt van perspectief of wordt zelfs maar een nieuw hoofdstuk. Dat vond ik niet prettig om te lezen. Maak er dan op zijn minst een nieuw hoofdstuk van als er een nieuw persoon aan het woord komt.
Het einde was iets dat ik wel en niet aan zag komen. Sommige dingen zijn nogal voorspelbaar, hoewel je hoopt dat het anders is. Andere dingen zijn juist totaal niet te verwachten. Aan sommige mogelijkheden had ik echt geen moment gedacht. Aan het einde werden mijn vragen beantwoordt, wat er wel en niet waar is in het sprookje.
De Sprookjesverteller is een heel bijzonder verhaal en ik zou het ook niet kunnen vergelijken met een ander boek. Het gaat over jongeren, het is een YA, maar daar houdt het ook wel mee op qua vergelijkingen. De recensie voor dit boek vond ik een van de meest lastige die ik ooit geschreven heb, omdat ik bang ben om dingen te verklappen, omdat ik het boek zelf nog niet goed genoeg begrijp. Wat ik wel weet, is dat dit boek meer dan vijf sterren verdient.
Als je van boeken met een mysterieus tintje houdt zoals Het Nachtcircus en Caraval/Het Zwarte Hart, dan is dit ook aan te raden. Het is geen fantasy, het is gewoon contemporary, maar ik vind vooral de sfeer vergelijkbaar. Zo'n mysterieuze, ietwat lugubere sfeer.
Ik kreeg De Sprookjesverteller van Lemniscaat als recensie-exemplaar. Bedankt!
[bol_product_links block_id="bol_58bbfd13eda47_selected-products" products="9200000071824877″ name="ver" sub_id="" link_color="003399″ subtitle_color="000000″ pricetype_color="000000″ price_color="CC3300″ deliverytime_color="009900″ background_color="FFFFFF" border_color="D2D2D2″ width="250″ cols="1″ show_bol_logo="1″ show_price="1″ show_rating="1″ show_deliverytime="1″ link_target="1″ image_size="1″ admin_preview="1″]