Dwarsbongel: Natuur, kunst en nostalgie, woensdag 17 juli 2013
Gepost door Dwarsbongel op 11:56
Ik vroeg me al af waarom het le pont perdu heette en gelukkig geef je zelf de verklaring dmv twee gedichten.
22 juli 2013 om 19:33
Mooie gedichten, allebei. De route ken ik niet. Maar ik kan me zo heel goed voorstellen hoe dat moet zijn... je verleden op die allang veranderde route weer terugdenken. Warm.
23 juli 2013 om 07:43
Bedankt voor je uitgebreide reactie op mijn stukje http://gelukspoppetje2.blogspot.com/2013/06/t-is-nait-aans.html
Er is niets voorgevallen tussen mijn schoonzoon en haar kleinzoon. Heel vreemd. Het is heel belangrijk dat je van jezelf houdt. En je moet als mens accepteren dat niet iedereen van jou kan houden. Het is de arrogantie dat mensen dit denken. Dat maakt het zo moeilijk en is pijnlijk als het niet zo is. Dit is het leven, leven in het nu. Genieten van dit moment. Als kleinkinderen of kinderen niet om hun (groot) ouders geven dan is het zo. Om niet als zuur mens te eindigen moeten we maar denken zoals mijn schoonmoeder doet, het is niet anders. Maar pijnlijk is het wel, het is nog pijnlijker als er niet over gesproken kan worden.