Hij schreeuwt het uit: hebben jullie nou je zin? In de stromende regen staat hij naast zijn geliefde Saab 96. De duivels uit zijn nachtmerries maakten nu ook overdag zijn leven zuur. Goed plan, Paul! Het is jouw schuld, het is altijd jouw schuld! Het werd tijd. Je zult boeten voor je daden. Maar er klonken ook andere stemmen zachtjes op de achtergrond. Weet je het zeker, Paul? Doe het niet, je hebt nog een heel leven voor je. Even had hij zijn ogen gesloten, één moment van onoplettendheid, één simpele gedachtendwaling, en hij had zijn klassieker boven op een muurtje langs de weg geparkeerd. De voorwielen hulpeloos in de lucht, een bordje Youth Hotel verloren op de motorkap. Een ster in de voorruit verraadt waar hij met zijn hoofd tegen het glas is geknald. In klassiekers geen airbags. Hevige pijnscheuten in zijn linkerknie. Onwillekeurig voelt hij het litteken onder zijn gescheurde broek. De oude wond was weer open.
Ze hadden ook kunnen blijven slapen, maar hij moest zo nodig naar huis terwijl het buiten sneeuwde als een gek. Het was al lastig het parkeerterrein af te komen. Iris zat lijkbleek naast hem toen de vrachtauto voor hem begon te schuiven, te snel had hij geremd, tegen alle aanwijzingen uit de slipcursus in. Iris begon te gillen, handen voor haar ogen terwijl hij zich schrap zette tegen het stuur.
Daarna werd het zwart, totdat hij wakker werd in het ziekenhuis. De pijn in zijn knie was onverdraaglijk. In paniek keek hij opzij.
De bewolking hangt onheilspellend laag, dikke druppels vormen langzaam kleine beekjes in de berm. Hij zet de kraag van zijn waxjas op. Rood, zijn linkerhand kleurt rood. Natuurlijk, zijn hoofd, dat kan er ook nog wel bij. Hij zet zijn pet op, de regen loopt in straaltjes van de klep, maar niet meer in zijn ogen.
Hij had alles tot in de puntjes uitgestippeld. Nog een keer de witte kliffen van Dover zien oplichten in de ochtendzon vanaf de veerboot, net als die eerste keer met Iris. En het was mooi weer die ochtend, op hun favoriete route naar Tintagel, met hun vaste stopplaatsen voor koffie en lunch. Maar na de koffiepauze was de mist opgekomen, en steeds dikker geworden, om uiteindelijk over te gaan in een gestage miezer. Na de lunch ging het regenen, en dat was niet opgehouden. Het was alleen maar erger geworden.