Harvey Ellis " + "
Amerikaans architect, beeldend kunstenaar en handwerksman, geboren 17 oktober 1852 Rochester, New York - overleden 2 Januari 1904
Harvey Ellis ontwierp verschillende gebouwen in Rochester, New York en Saint Paul (MN). Hij was ilustrator voor 'The Craftsman' en ontwerper van meubels voor Gustav Stickley.
Harvey Ellis was de oudste van vier kinderen van Dewitt and Eliza Haseltine Ellis, en was als kind al geinteresseerd in het tekenen. Zijn verblijf op het militaire opleidingsinstituut West Point was kort, hij werd in 1872 van school gestuurd wegens luiheid, slordigheid en verwaarlozing van de Franse taal. Alhoewel er ook verhalen zijn dat dit kon komen door een verhouding met een actrice. Zijn vader stuurde Ellis hierop naar Venetië in Europa.
Ellis ontwikkelde in Eurpa een passie voor schilderen wat hij de rest van zijn leven zou blijven houden. Zijn verblijf in Europa duurde niet lang en in 1872 keerde hij terug naar zijn familie die intussen was verhuisd naar Albany in New York, waar hij kunst studeerde bij Edwin White (1817-1877). De familierelaties liepen stroef en Ellis verhuisde naar New York City waar hij in 1875 ging werken op een ontwerpbureau en architectuur studeerde onder Arthur G. Gilman in Rochester. Ontevreden met zijn positie in het bedrijf verliet Ellis New York weer voor Albany waar hij de architect Henry H. Richardson (1838-1886) ontmoette, wiens romaanse/neogotische stijl zijn werk sterk zou gaan beinvloeden.
Ellis vergezelde zijn familie naar Rochester in 1877 en kort daarna vestigde hij daar met zijn broer Charles het architectenburo H. & C.S. Ellis'. Dit bedrijf waarin Harvey Ellis ontwierp en zijn broer de klanten aansprak was behoorlijk succesvol. Zij bouwden vele gebouwen en woonhuizen. Hun meest belangrijke opdracht was wel het nieuwe 'Federal Building' (nu Rochester City Hall) gebouwd in romaanse stijl.
Onenigheid tussen de twee broers in 1885 noopte Harvey Ellis weer te verhuizen, eerst naar Utica, New York daarna naar Saint Paul MN. Deze periode werkte Ellis in het hele Midwesten als tekenaar en ging ook schilderen.
In 1886-87 werkte hij als handswerkman bij het bedrijf van J. Walter Stevens, Mould & McNichol, en Leroy S. Buffington. Buffington claimt de eerste te zijn in het gebruik van een metalen skelet wat hoog bouwen mogelijk maakte en nam een patent op dit proces. Zijn claim werd echter geweigerd, maar door de ontwerpen van Harvey Ellis te gebruiken heeft Buffington wel een belangrijke rol gespeeld in het verfijnen van dergelijke constructies.
Ellis bleef huizen, kerken, banken en publieke gebouwen ontwerpen voor Buffington, en stuurde ontwerpen voor talloze andere projecten naar diverse architectenburo's. Ook ontwierp hij posters voor de Rochester Heraid (1895) en voor Harper's Magazine in 1898.
In 1894 keerde Harvey Ellis terug naar Rochester om weer met zijn broer samen te werken. Hij trouwde en had een goed leven. Zelfs ten tijde van de recessie kreeg hij nog genoeg opdrachten voor interieurontwerpen.
De waardering van Ellis voor de esthetische principes van de Arts and Crafts beweging is zichtbaar aanwezig in zijn ontwerpen in deze periode. Hij was ook een van de oprichters en president van de 'Rochester Arts & Crafts Society', een van de eersten in het land. In 1894 had deze zijn eerste tentoonstelling, een verzameling Japanse prenten en moderne Franse posters. Ellis publiceerde verschillende artikelen en ontwerpen voor Arts and Crafts meubelen en interieurs.
Vanaf 1903 ontwierp hij meubilair en textiel geïnspireerd door de Britse Arts & Crafts Movement voor Gustav Stickleys United Crafts Workshop en schreef hij verscheidene artikelen voor Stickleys tijdschrift 'The Craftsman'. In overeenstemming met de Britse en Amerikaanse Arts & Crafts produceerde Ellis de meeste van zijn ontwerpen in deze periode in de lokale stijl. Zijn elegante eiken stoel en leunstoel hebben met hun lichtere, minder rustieke vorm en hun kronkelende ingelegde decoratie echter meer weg van de Art Nouveau.
Harvey Ellis stierf 2 January 1904 op 52-jarige leeftijd mede door alcohol-misbruik. Hij werd begraven met een kale steen op het St. Agnes kerkhof in Syracuse. In 1997 werd dit alsnog goedgemaakt door the Arts and Crafts Society of Central New York. . . . . . . .