De verhouding van de Gulden Snede begon zich op te dringen. Mijn vrouw is architecte en maakt in haar ontwerpen vaak gebruik (of bewust net niet) van die verhouding. Jij hebt ook reeds meermaals die verhouding ter sprake gebracht, uitgebeeld of gebruikt in je werk. Aanvankelijk maakte ik eerst vier wandsculpturen die expliciet gebaseerd waren op dit gegeven. (zie hoofdstuk ‘Between The Lines Of The Divine Cut’, pagina?) Wat me voornamelijk fascineerde is dat De Gulden Snede een aanwijsbare ‘connector’ is tussen de micro en de macro wereld. In de natuur vinden we die verhouding terug zowel in het dierenrijk, het mensdom, de flora… De idee dat we wel wezenlijk verbonden zijn met pakweg weekdieren, sterrenstelsels, een waterlelie,… fascineert me. Al even snel zag ik de armoede in van dergelijke reddingsboei. Een mathematische verhouding, die ook tevens nog eens onzichtbaar is, zonder de nodige achtergrond en kennis. De ‘Spiral Jetty’ in Utah uit 1970 van Robert Smithson, die eenvoudigweg een weergave is van de Fibonacci spiraal zoals ze meestal wordt voorgesteld, was het eerste beeld waaraan ik dacht. Het is een zeer mooi beeld, het heeft ook iets van een graancirkel maar mist een bepaalde spanning, dat het kunstwerk tot een beklijvend kunstwerk maakt. Mijn bescheiden mening, weliswaar. Niettegenstaande was de spiraal op zich bruikbaar materiaal.