Verzoek tot wraking door een accountant afgewezen. Nieuw wrakingsverzoek zal niet worden behandeld. – De bont spot on
Verzoek tot wraking door een accountant afgewezen. Nieuw wrakingsverzoek zal niet worden behandeld.	
Klaagster heeft bij brief van 7 oktober 2015, ontvangen door de Accountantskamer op 8 oktober 2015, een verzoek ingediend tot wraking van 3 leden van de Accountantskamer.
Reden voor het wrakingsverzoek was dat klaagster ontdekte dat drie van de leden van de kamer betrokken waren bij een eerdere uitspraak tegen haar (van juni 2013). Zij meende dat ze om deze reden vooringenomen zouden zijn. Ook wraakte zij de voorzitter apart omdat die betrokken zou zijn bij de samenstelling van het College van Beroep voor het Bedrijfsleven (CBb) die in hoger beroep besliste in eerder genoemde zaak. Een van de collegeleden was een collega van een van de leden van de Accountantskamer.
De klachten worden voor het grootste gedeelte niet ontvankelijk verklaard omdat klager al op 25 juni van dit jaar op de hoogte was van de samenstelling van de Accountantskamer. Zij deed zijn wrakingsverzoek echter pas een dag voor de zitting.
In haar klacht tegen de voorzitter betreffende de samenstelling van het CBb werd de accountant wel ontvankelijk verklaard: hij wist pas in oktober dit jaar van de collegiale banden.
Bij de inhoudelijke beoordeling van het verzoek stelt de wrakingskamer voorop dat een rechter, waaronder begrepen een tuchtrechter, moet worden vermoed uit hoofde van zijn aanstelling onbevooroordeeld en onpartijdig te zijn. Van een deugdelijke grond voor wraking kan eerst worden gesproken indien sprake is van feiten en omstandigheden die een zwaarwegende aanwijzing opleveren voor het oordeel dat een rechter jegens de rechtzoekende persoonlijk, dan wel aangaande een standpunt in de zaak een vooringenomenheid koestert, althans dat de bij de rechtzoekende dienaangaande bestaande vrees gerechtvaardigd is. De vrees dat zulks het geval is, dient bovendien objectief gerechtvaardigd te zijn, hetgeen wil zeggen dat niet voldoende is dat degene die de rechter wraakt niet gelooft in diens onpartijdigheid.
Volgens de wrakingskamer heeft de voorzitter van de Accountantskamer zowel formeel als informeel geen invloed op de organisatie van het CBb. Voorts is het lid van het CBb dat mede oordeelde over het hoger beroep sinds januari 2012 al geen lid meer van de Accountantskamer. De klacht wordt daarom ongegrond verklaard.
Gelet op de inhoud van het wrakingsverzoek, gelet op de verklaring van klaagster ter zitting dat zij bij een haar onwelgevallige uitkomst van dit wrakingsverzoek, de leden van de wrakingskamer eveneens als ‘besmet’ zal beschouwen, en gelet op de verklaring van klaagster ter zitting dat zij niet zal berusten in welke onwelgevallige uitkomst dan ook, ziet de wrakingskamer aanleiding om toepassing te geven aan artikel 515, vierde lid Sv. De wrakingskamer stelt vast dat, nu klaagster haar verzoek slechts lijkt te doen om bij voorbaat haar gelijk te doen krijgen, sprake is van misbruik van het rechtsmiddel wraking en zal daarom bepalen dat een volgend verzoek om wraking niet in behandeling zal worden genomen.
In 1602 moesten de zusters hun klooster verlaten op de vlucht voor vrijbuiters die in de rand van de godsdienstoorlog stropend door Vlaanderen trokken en ongestraft roofden, plunderden, moordden en verkrachtten. De zusters vonden een onderkomen in Kortrijk. Na het afsluiten van het twaalfjarig bestand (1609-1621) keerden ze in 1610 terug naar hun klooster in Harelbeke. Ze breidden in die tijd hun activiteiten uit tot ziekenzorg aan huis.
Naast zieken- en armenzorg hielden de zusters zich vooral vanaf de 17de eeuw, geheel in de geest van de Contrareformatie, ook bezig met onderwijs aan voornamelijk arme kinderen. Er werd hun naast een beetje lezen en schrijven ook spinnen en naaien bijgebracht. In de 17de eeuw was de school al geëvolueerd tot een soort kostschool voor betalende meisjes. De zusters hadden in het begin van de 19de eeuw de leiding over werkscholen waar men les kreeg in spinnen, naaien, kantklossen en catechismus. In 1876 werd een bewaarschool en een patronaat opgericht in het hospitaal/klooster. Na de Belgische onafhankelijkheid werd onderwijs als een basisrecht ingeschreven in de Grondwet. Er barstte evenwel een hevige schoolstrijd los (1878-1884) tussen het staatsonderwijs en het katholiek onderwijs over het bestaansrecht van beide netten. Er waren uiteindelijk vijf organieke wetten nodig om het lager onderwijs te regelen. Tussen 1950 en 1958 woedde er een tweede schoolstrijd. Dit keer over het secundair onderwijs en de subsidie van de netten. De strijd eindigde met het Schoolpact. Ook de scholen van de Zusters Augustinessen deinden mee op het ritme van die strijd.
In 1900 kwam de bediening van het ‘oude mannenhuis’ achter de kerk volledig toe aan de Zusters Augustinessen. De oude vrouwen die tot die tijd altijd verzorgd en opgevangen waren geweest in het oude kloosterhospitaal gingen voortaan ook in het ‘oude mannenhuis’ wonen dat onder de bevoegdheid stond van het Bureel van Weldadigheid. Hierdoor kwam er plaats vrij in het klooster voor een weeshuis voor meisjes. Dit werd gebouwd met het geld van juffrouw Valerie Courtens, die expliciet een weeshuis wenste dat los stond van het gezag van de Burgerlijke Godshuizen. De weesjongens waren onder toezicht van de zusters Augustinessen in aparte zalen ingekwartierd in het ‘oude mannenhuis’. In 1927 werd de bibliotheek van het klooster overgebracht naar het weeshuis. Hieruit groeide geleidelijk de Sint-Salvatorbibliotheek.
In 1993 diende VZW De Bron een bouwaanvraag in om de bestaande gebouwen te renoveren, uit te breiden en in te richten als een pastoraal centrum met een eigen bibliotheek, religiowinkel, vormingshuis en cafetaria. Op 6 september 1996 werd het Pastoraal Centrum De Bron geopend. Op de binnenkoer staat een fontein. In het rotsblok is het psalmvers 87,7 gehouwen "DE BRON VAN ONS LEVEN ZIJT GIJ". Bij de toegang aan de kant van de Twee-Bruggenstraat staat een tweede rotsblok met als opschrift "DE ROTS VAN VERTROUWEN ZIJT GIJ".