The Brothers Reed: Three | www.johnnysgarden.nl
The Brothers Reed: Three
De eerste cd in 2018 die een dikke voldoende scoort is Three van The Brothers Reed. En jawel, het is de derde cd van dit kwartet uit Oregon, en jawel, in de band zitten twee broers, Aaron en Philip, die de gitaar, de steelgitaar en de mondharmonica bespelen. De broers worden terzijde gestaan door bassist T.J. Eilers en drummer Matthew Kriemelmann. En die vier hebben een bijzonder leuke plaat gemaakt waarvan sommigen zeggen dat die een klein beetje herinneringen oproept aan het werk van Tom Petty en Neil Young, en af en toe is dat ook wel het geval. Zelf zeggen ze ook beïnvloed te zijn door grootheden als Elliott Smith, Townes Van Zandt, Johnny Cash, Joe Pug en Chris Isaak. Het maakt wel duidelijk in welke hoek we het muzikaal gezien moeten zoeken.
De cd opent met Hey Old Man, een slepend nummer dat rustig begint, vervolgens even explodeert en daarna naar een mooie climax toewerkt. Op het volgende liedje Right By My Side horen we misschien wel het duidelijkst Tom Petty doorklinken. Een song met een 'vol' geluid waarop wederom de mondharmonica prominent aanwezig is. Maar het meest opvallende en het mooiste is de samenzang van de broers. De stemmen passen geweldig bij elkaar, The Jayhawks zouden er jaloers van worden.
Daarna krijgen we een van de twee hoogtepunten van de cd: Hoedown In Heaven, een galopperende countrysong over een cowboyfeest in de hemel waar Merle 's avonds zal gaan optreden. Dus trek je 'dancing shoes' aan en geniet vooral ook van lekker veel 'booze and beer'. En opnieuw word je betoverd door de stemmen van Aaron en Philip, die vervolgens in het lied Carolina inspiratie putten uit Townes Van Zandts lied Tecumseh Valley, waarin Carolina, de dochter van een mijnwerker, wordt bezongen.
Na Waiting Around To Die, door de broers zelf omschreven als pure punk bluegrass, komen we aan bij het tweede hoogtepunt, Place Out There, een politiek geladen song waarin de hypocrisie van sommige religies aan de kaak wordt gesteld. Maar toch draait het in dit lied vooral om de melodie. Stevig, licht dramatisch, met een waanzinnig mooi 'O, O, O'-refrein.
In het afsluitende trio wordt flink wat gas teruggenomen. Cameron is een tweestemmig gezongen ballade met akoestische gitaren en een orgel in de hoofdrol, op Messed Up World horen we slechts een akoestische gitaar in de begeleiding. Met Simply Trying To Find My Way, een 'spoken word song', gaat de plaat helaas als een nachtkaars uit.