Klassieke auteurs verkiezen wespentaille - De Papieren Man
woensdag 10 januari 2007 door Dirk Leyman
Klassieke auteurs verkiezen wespentaille
Een smalle taille is volgens mannen dé belangrijkste indicatie van vrouwelijke schoonheid én garandeert het beste genetische materiaal, zo blijkt nu ook uit de klassieke literatuur. Dat is de conclusie van een aantal evolutiebiologen, die - aldus AFP - een uitputtend vergelijkend onderzoek hebben opgezet tussen de klassieke Engelse, Chinese en Indische literatuur. Onderzoekers van de universiteiten van Texas en Harvard - gespecialiseerd in het onderzoek naar aantrekkelijkheid - gingen na op welke manier het vrouwelijke lichaam in deze teksten werd beschreven en bewonderd. Ze publiceerden zopas hun bevindingen in het gerenommeerde Britse biologische vaktijdschrift Proceedings of the Royal Society B. Ze stelden vast dat er in de teksten weliswaar diverse erogene zones worden genoemd - borsten, billen en dijen - maar dat een "smalle taille" telkens het hoogst scoorde. In de Engelse literatuur van de 16e, 17e en 18e eeuw werd een fijne taille 65 keer vernoemd, terwijl er slechts 16 'romantische' allusies naar borsten, 12 naar dijen en slechts twee naar heupen of billen gingen. Ook in de Indische Mahabharata en de Ramayana werd de taille het meest én uitbundigst geprezen. De bestudeerde Chinese gedichten spraken ook vrijwel uitsluitend over het vrouwelijke figuur, slechts één keer is daar een rijm gewijd aan een mooie benenpartij. Conclusie van de onderzoekers Devendra Singh, Peter Renn en Adrian Singh: "Lang voor de komst van de moderne geneeskunde hebben schrijvers intuïtief begrepen dat er een verband bestaat tussen een goede gezondheid en schoonheid."