Wij zitten in zwaar weer. Links voor me een oude buitengewoon dikke Arabische vrouw en haar vroom zwart geklede dunne dochter. De vader met vlossige witte baard bidt onophoudelijk, de mond onrustig bewegend, de handen half ten hemel.
Mijn tomatensap klotst uit het transparante plastic glas. Een zware man op anderhalve stoel naast me trekt wit weg.
Boven de zwarte zee wordt het rustiger. De karretjes met eten en drinken komen weer op gang. De horizon in de kleine ruitjes kleurt rood. Voor wij in Dubai landen zit ik als minderheid in een andere wereld, het slechte weer heeft ons verbroederd.