Voor velen die in Nederlands-Indië de oorlog hebben meegemaakt zal het ´gezicht van Japan´ vooral het gezicht van de kampbewakers zijn geweest, de Japanners die drie jaar lang in hun nabijheid het Japanse gezag vertegenwoordigden.
Na de oorlog werden door twaalf Temporaire Krijgsraden ongeveer duizend gevallen beoordeeld van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Een kwart van de verdachten kreeg de doodstraf, slechts ongeveer 5% werd vrijgesproken.
Bij de souvereiniteitsoverdracht aan Indonesië, in december 1949, werd overeengekomen dat de nog in Nederlands-Indië in gevangenschap verkerende Japanners hun straf verder mochten uitzitten in Japan. Met het m.s. ´Tjisedane´ werden 680 van hen overgevaren naar Yokohama, en enige tijd later geinterneerd in de Sugamo gevangenis in Tokio. In 1956 zouden de laatsten met Nederlandse toestemming worden vrijgelaten.
Als we de na-oorlogse portretten van een aantal van deze mannen bekijken, dan zijn de wreedheden die zij hebben begaan moelijk te begrijpen. Sommigen zullen misschien beantwoorden aan het stereotype beeld van de wrede Japanse bewaker, anderen lijken meer op vriendelijke burgers. Welke gedachten schuilen er al niet achter deze ogen die recht in de camera kijken? De enige die bewust de camera ontwijkt door naar beneden te blikken, had misschien wel de grootste reden zich schuldig te voelen. Het was kapitein Sonei, het beruchte kamphoofd van Tjideng. Zíjn tijd was echter gekomen, en hij wist het.
Dit bericht werd geplaatst in 2. Japanse Bezetting, 1942-1945 en getagged met gezicht, Indonesië, Japan, Japanners, kamp, Kenichi Sonei, krijgsraden, oorlogsmisdadigers, Sonei, Sugamo, Tjisedana, Tokio, wachten, Yokohama. Maak dit favoriet permalink.	
Betekent dit dat de betreffende personen niet in Nederl.Indë zijn veroordeeld, maar door de Australische autoriteiten??
Bijna al deze foto´s zijn afkomstig van Australische archieven. Ik veronderstel dat zij zijn berecht door Australische krijgsraden, ja. Een uitzondering hierop is de foto van Sonei.
In Nederlands-Indië werden ongeveer 1000 Japanners berecht, de Australiërs berechtten op hun beurt ongeveer 800 Japanners, op basis van de War Crimes Act, 1945.
Heeft iemand een idee of (m.u.v. Sonei) de Australiers ook die op Java (geweest) waren, berecht hebben? Ik heb wel de foto’s in de Australische archieven gevonden (overigens geen 800), maar kan nog niet de namen van de personen erbij vinden, tenzij die op de foto staat.
Voor zover ik weet hebben de Australiërs uitsluitend Japanners berecht die ze tijdens hun militaire acties hebben opgepikt, – dat zullen dus vooral Japanners zijn geweest uit de Oostelijke Archipel.
Wat zoek je precies, Jan? Ik heb geen namen bij de foto´s gezet omdat dat voor het artikel niet relevant was. Het zijn toch tamelijk anonieme personen gebleven….
Het klopt dat het voor de meesten van ons niet van belang is hoe de personen op de foto’s heten. Niet echter voor de groep Japanse nakomelingen die nog steeds op zoek zijn naar hun vader (familie). Ik zoek voor een aantal Japanse nakomelingen foto’s en namen, omdat het kan helpen bij het zoeken en bij identificatie. En natuurlijk is zo’n fotootje dan heel waardevol.
In maart 2002 begon een Japanse research/onderzoeks netwerk van 70 leden uit heel het land over militaire oorlogsgevangenen (POW’s) uit (landen zijn gerangschikt op alfabetische volgorde) Australië, Canada, Groot Brittannie, India, Nederland, Nieuw-Zeeland en de VS in Z-O Azië en de Pacifiek. Mede-oprichters Aiko Utsimo, uni- professor en Toru Fukubayashi, leraar hoger onderwijs, schreven het volgende. Ik wil later hier verder op ingaan.