Bij het kijken naar deze films komt het associatief geheugen geheel tot zijn recht. Ik kan hele zinnen zo weer meepraten. Schijnbaar vanzelf maken we ook de gelukshormonen serotonine en dopamine aan die ons het prettige gevoel geven en even ons alles verder om ons heen doet vergeten. Ook zal het feit dat het een beetje gênant is om naar te kijken ook onderdeel zijn van de (stille) pret. Sommige theorieën zeggen zelfs dat je feitelijk de film niet hoeft te zien maar dat alleen de herinnering oproepen aan bepaald fragment al het blije gevoel geeft.