Wanneer liefhebben pijn doet - deel 3 - Plazilla.com
Door Rasiki gepubliceerd op Tuesday 24 June 08:21
Normaal geniet ik van de paar uur rust wanneer Robin naar de kerk is, maar deze week kan ik de rust niet vinden. Ik ben te fel geweest vanmorgen, dat heeft hij niet verdiend. Maar ik kan geen excuses aanbieden zonder uit te leggen wat er door me heen gaat.
En ik wil het niet delen, niet nu.Wanneer Robin thuiskomt, merk ik dat hij anders is. Hij is rustiger dan normaal en hij straalt een rust en kalmte uit die ik niet van hem ken. Hij loopt op me af en geeft me een kus op mijn hoofd terwijl ik hem onzeker aankijk. Wat is er met hem gebeurd? Robin komt naast me zitten en kijkt me aan:
"Het is goed lieverd. Ik zal er niet meer om vragen. Weet dat ik heel graag wil dat jij meegaat..., maar dat doen we wanneer jij er klaar voor bent. Geef me maar aan wanneer dat is en dan ben je van harte welkom ok?"
Vragend kijkt hij me aan. Het enige wat ik kan doen is knikken. Mijn keel lijkt dicht te zitten. Ik voel een paniek over me heen komen door de rust die hij uitstraalt. Zou hij misschien ook niet meer naar de kerk gaan? Zou hij de leugens doorzien en is hij daarom zo rustig? Maar hij vervolgt:
"Ik wil wel graag blijven gaan wanneer jij dat goed vindt. Ik besef me dat het voor jou moeilijk is in een goede God te geloven wanneer je zoveel hebt verloren. Ik zou zo graag willen dat je God kunt ervaren zoals ik dat doe. De warmte, oneindige liefde en trouw die ik iedere dag weer voel. Ook jij verdient dat. Maar ik weet sinds vandaag, dat ik je niet kan dwingen. God moet jou zelf latenzien wie Hij is en wat jij voor Hem betekent. Ik kan dat niet. Het enige wat ik kan en ga doen is voor jou bidden dat jij net zo geraakt zult worden door Zijn liefde en kracht zoals dat bij mij is gebeurd. Ik respecteer jou teveel om te blijven pushen. Dat is ook nooit mijn bedoeling geweest en het spijt me wanneer jij dat wel zo hebt gevoeld."
"Dank je", mompel ik. Alles in me wil wegrennen, maar als versteend blijf ik op de bank zitten en blijf hem aan kijken. Wanneer Robin me loslaat en een boterham gaat maken, trek ik mijn knieën op en blijf in gedachten verzonken voor me uitkijken. Zou het dan toch kunnen? Zou er een God zijn die van me houdt? Wil ik dat wel? Ik heb mijn ouders, familie, vrienden en vooral Robin. Waarom zou ik de liefde willen van iemand die ik niet kan zien of spreken? Weer voel ik me boos worden. Ik sta op van de bank en loop naar de gang om mijn jas en schoenen te pakken. Ik roep naar Robin: