We zijn weer terug aan boord en kunnen wat relaxen en omkleden in onze hut. Zoals dagelijks om 18:30 uur hebben we samen met onze expeditieleider Ali een terugblik op de dag in de lounge/bar waar de hele dag koffie/thee en koekjes beschikbaar zijn. Tevens wordt het programma voor de volgende dag doorgesproken en is er een leerzame voordracht van een van de expeditieleden wat dit keer over de rendieren op Spitsbergen gaat. Dit soort rendier is heel anders dan elders, veel kleiner en ze leeft niet in grote groepen omdat de omstandigheden te moeilijk zijn. Daarnaast ligt het sterftecijfer best hoog doordat er tijdens een groot deel van het jaar te weinig eten is. Ik heb al een glimp mogen opvangen van deze dieren tijdens de hondensledetocht maar hoop ze nog een keer te kunnen spotten deze week. Vervolgens gaan we een heerlijk uitgebreid diner tegemoet, wat overigens van uitstekende kwaliteit is. De Plancius is dan wel geen cruiseschip zoals ik ze hiervoor kende maar het eten is echt wel op hetzelfde niveau. Na het diner is iedereen vrij om nog wat te drinken of te genieten op het buitendek en vervolgens voldaan te gaan slapen.
Al vroeg in de ochtend gaan we onderweg richting het Noorden om het uiteindelijke hoogtepunt en doel te bereiken; door het pakijs zo dicht mogelijk bij de Noordpool varen. Het sneeuwt en omdat het schip heel stil is hoor je alleen de vogels en het kraken van het ijs, een geweldige belevenis. De komende 2 dagen zijn er geen Zodiac landingen gepland dus kan er volop genoten worden van het uitzicht vanaf het dek of in de lounge!!! Maar iedereen aan boord is toch wat onrustig omdat we in het leefgebied van het dier komen, waar stilzwijgend iedereen voor is meegegaan, de ijsbeer… Op dit moment zien we voornamelijk de ijsschotsen en vele vogels al houdt het expeditie team vanaf de brug en alle dekken met speciale kijkers in de gaten of er wildlife is. We worden allemaal een beetje onrustig omdat door de sneeuw het zicht niet echt geweldig geworden is. Na de lunch wordt besloten om nog een informatieve bijeenkomst in te plannen in de lounge. Net nadat we met koffie en thee klaar zitten komt er dan toch de aankondiging vanaf de brug dat er een ijsbeer in zicht is. Het wordt kloksgewijs op 1 uur aangegeven dus iedereen rent naar buiten om vanaf het dek met verrekijkers de ijsbeer te gaan spotten. Er blijkt er nog een verder weg te zijn maar die is bijna niet te zien en we noemen het inmiddels een vlekje mayonaise, dat is namelijk het enige wat je ziet op het witte ijs. Het is ontzettend gaaf om deze ijsberen te spotten maar wel heel ver weg, pixel beer wordt dan ook de bijnaam. We blijven ongeveer een halfuur kijken en proberen foto’s te maken ondanks de afstand. Maar dan komt de mededeling van de kapitein dat we moeten vertrekken omdat we bijna ingesloten worden door het pakijs en de bedoeling is toch wel dat we verder varen deze week. Deze avond en nacht heeft de kapitein het aardig zwaar om de reis te vervolgen door het pakijs.
Het blijft echt bijzonder om een ijsbeer in het “wild’’ te zien afgezien van de grote afstand, iedereen is dan toch wel emotioneel. Ik blijf nog lang kijken met mijn verrekijker en zie dat een van de beren zwemmend op zoek gaat naar zijn voornaamste voedselbron, de zeehond. Met een soepje praten we na over de eerste ijsberen die we hebben gezien. Dit gebied is zo uitgestrekt dat het best lastig is om de dierenwereld te spotten en ons geduld zal dan ook op de proef worden gesteld.
Na een goede nacht en een heerlijk ontbijt gaan we weer verder met de tweede dag in het pakijs. De kapitein en zijn bemanning hebben een zware nacht gehad met navigeren omdat op de geplande route teveel ijs lag en de route aangepast moest worden. Om dit soort reizen te plannen moeten mensen best flexibel zijn aangezien 99% van het geplande programma onderweg aangepast zal moeten worden. Gelukkig is het team ervaren genoeg en is er altijd een prachtig alternatief voorhanden. In de hoop op nog meer ijsbergen staan we aan dek, maar het sneeuwt dus het zicht is niet bijzonder. Wel zien we een baby zeehond wachtend op zijn moeder die waarschijnlijk naar eten op zoek is. We zien het angstig aan want dit is wel een heel makkelijke prooi voor een ijsbeer, maar gelukkig laten deze zich voorlopig niet zien. Het spotten aan dek wordt weer afgewisseld met de informatieve presentaties van het team. Het team bestaat dan ook uit jonge mensen die afgestudeerd zijn in studies belangrijk voor dit gebied; marine biologie, geologie, klimatologie enzovoorts. Vandaag gaat het over de ijsbeer en leven in de “stad” Longyearbyen met een inwoneraantal van 2500 en een bijzonder klimaat waar het maanden licht of donker kan zijn. Een super interessante presentatie waar ondertussen de overige bemanning nog steeds bezig is met onverminderd doorzoeken naar ijsberen en andere fauna. Er wordt wel een beer, wat walvissen en bijzondere vogels gespot maar eigenlijk zijn ze allemaal te ver weg voor een goed zicht. Na de dagelijkse terugblik bijeenkomst en diner gaat iedereen best vroeg richting de hut. Ik kijk wat films op TV over de dieren die enorm dichtbij gefilmd zijn en droom van een vergelijkbare ontmoeting.