Tante Neda is toen met haar blote voeten door het glas gekropen om hen te helpen. Ondanks het luchtalarm. Die inslag wordt tot op de dag van vandaag herdacht. Gewone mensen, met gewone levens. Als het her en der weer eens rommelt, omdat een klein clubje grote kinderen politieke spellen willen spelen, lees ik wel eens, ‘Die mensen willen gewoon geen vrede’ en ‘het moet nou maar eens klaar zijn hoor!’ en dat terwijl het merendeel van de mensen simpelweg in vrede wil leven.
Vanmorgen ben ik Eldin en Aida nogmaals gaan opzoeken. Op advies van tante Neda heb ik hen gevonden op een steenworp afstand van waar ik nu woon. Daar spelen ze nog altijd buiten bij een grote witte leeuw van steen. Naast elkaar. Bevroren in de tijd en tussen heel veel bloemen in.