We gaan vele wegen in ons leven en soms zelfs helemaal de verkeerde kant op – maar uiteindelijk komen we allemaal thuis.
De gastvrouw van het vriendelijke huisje waar ik een paar dagen verblijf, heeft veldbloemen geplukt en ze met zichtbaar genoegen in een oude koffiekan in de toch al sfeervolle tuin gezet.
Het boeket voert me terug naar de grazige weiden van m’n jeugdland waar ik zo graag bloemen plukte voor m’n moeder. Ze vond ze altijd prachtig en schikte ze zorgvuldig op haar mooiste vazen.
Onze goede aarde schenkt ons niet alleen ons dagelijks brood maar ook - en overvloedig - wat het leven kleur, vriendelijkheid en warmte geeft. M’n gastvrouw aanvaardt de gulle gaven dankbaar en geeft ze even gul weer door.
Wanneer ik bij de ingang van de kloosterkerk een kaarsje aansteek, laat ik me een ogenblik meevoeren door het spel van licht en donker in een fluweelzacht kleurenpalet.
Het licht overwint vol van betekenis het duister. Maar zonder dat duister zou het nauwelijks zichtbaar zijn.
Op doorreis stap ik uit de tijd de sobere kloosterkerk van de St. Willibrordsabdij bij Doetinchem binnen voor een uur van aandacht.
Niet een van de aanwezige monniken was hier toen ik me 36 jaar geleden voor het eerst tegoed deed aan deze plek van stilte en inkeer. Broeders van weleer liggen begraven op het kleine kerkhof verderop en even leek de gemeenschap zelf op sterven na dood.
Maar nieuwe broeders zijn gekomen en bewegen mee in een eeuwenoude traditie – dag aan dag in de eeuwigheid.
In de bossen nabij Doetinchem is een ‘Urnengedenkplaats’ aangelegd. Je kunt er de as van dierbare overledenen begraven.
In hemelsnaam, geliefden, doe me dat nooit aan! Ik wil niet opgesloten worden in een roestvrijstalen kruik onder de grond.
Laat me stromen met het water, laat me leven in de bloemen en de bomen, laat me drijven met de witte wolken langs de blauwe lucht…
Hoor me in het ruisen van de wind, in het murmelen van de beek. Zie me in de stralen van de zon. Voel me in het kloppen van je hart.
De vroege zomerochtend is rijk aan geschenken die om niet worden uitgedeeld aan wie ze maar ontvangen wil.
Blommetjes spreiden zich naar het licht en schenken hun bescheiden maar krachtige palet aan wie het zien wil.
Vorig jaar bloeiden ze hier ook maar ik was ze helemaal vergeten terwijl ze sliepen in de schoot van de aarde. Nu staan ze samen met de viooltjes van dit jaar te vertellen van de goedheid van het leven.
Als Moeder Aarde zoveel moois voort kan brengen, waarom zou ik mijn lijf en leden dan niet zonder zorgen aan haar toevertrouwen?