Oké oké, sinds ik papa ben lig ik best vaak al om 21.00 uur voor de TV te slapen. Zodra zoonlief tussen de spijlen droomt van het riddertje en de prinses, floepen we een half-negen-film aan. The Score met Marlon Brando en Robert de Niro. Klinkt goed. Ik lees verder in de gids: Nick Wells, een professionele crimineel besluit het criminele leventje achter zich te laten, maar zijn goede vriend Max komt met een plan dat Nick niet kan afslaan. Het hele verhaal is me helder, verrassingen zijn uitgesloten. Bij de eerste beelden herinner ik me ook dat ik de film al 3 keer heb gezien. En nog voor het reclameblok ben ik de draak die na een moeizame start de beste vriend wordt van het riddertje en de prinses.
De nieuwe TV moet van een DVD-speler zijn voorzien. Onze SMART geformuleerde doelstelling voor 2007: op z’n minst 5 onbekende filmhuisfilms kijken en niet in slaap vallen. We staan voor een muur van reusachtige plasmaschermen waarop we Noraly Beier 25 keer tegelijk perfect synchroon het nieuws zien voorlezen. Een puber met BCC-stropdas beantwoordt mat onze vragen over het kleinste en allergoedkoopste modelletje. Onze zoon doet een TNO crash test op Noraly en de plasmareuzen.