Ik word naar mijn kantoor geroepen. Een moeder aan de telefoon. Ze heeft gehoord dat haar dochter naar een raads­ver­ga­de­ring moet in Amsterdam Zuid‐Oost. Of we het niet onver­ant­woor­de­lijk vinden om een meisje daar naartoe te sturen. En of we wel weten dat het om half zes al donker is. De ver­ga­de­ring begint pas om zes uur.
‘Ik denk dat u erop moet ver­trou­wen dat ze weet wat ze doet. Jour­na­lis­tiek is nu eenmaal geen nine‐to‐five‐job en er zijn grote delen van Zuid‐Oost in de vooravond goed begaan­baar.’
Ik vind dat ik goed heb gehandeld, maar toch knaagt er onrust als de avond ver­strijkt. Wat als er wel wat gebeurt?
De volgende ochtend zit het meisje in kwestie blakend van gezond­heid bij de redac­tie­ver­ga­de­ring. Ze levert haar stuk in en zegt dat het een inge­wik­keld onderwerp was, en dat ze hoopt dat ze het allemaal goed heeft begrepen,
Ik merk dat het me niets kan schelen. Vandaag vind ik van de weer­om­stuit alles wat ze doet fan­tas­tisch. Ze leeft.
Dit jaar werk ik vijftien jaar als docent Jour­na­lis­tiek. Ik begon mijn loopbaan in Utrecht op de School voor Jour­na­lis­tiek. In de jaren die volgden, gaf ik les in Nederland en Vlaan­de­ren aan uni­ver­si­tei­ten, hoge­scho­len, uit­ge­ve­rij­en, pers­bu­reaus en lief­heb­bers. Mijn pupillen waren oud, jong en piepjong. Dit is mijn relaas.
Eigenlijk vreemd. Een moeder die het wel ok vindt dat haar dochter jour­na­lis­tiek studeert, maar niet dat diezelfde dochter in de vooravond voor diezelfde opleiding naar een bepaald stukje Amsterdam wordt gestuurd. Wat denkt ze dan dat die job inhoudt? Alleen als het licht is de straat op gaan, en dan alleen in de zoge­naam­de veilige buurten van een stad of regio?
Net als de studenten zelf, weten ouders vaak niet echt wat jour­na­lis­tiek inhoudt. Ze denken dat je gewoon een stukje tikt en dan lang­za­mer­hand beroemd wordt.
Ik ben nog even elders bezig, maar ik zal hier spoedig terug­ke­ren. Gedurende het wachten, kunt u vanavond The Yes …
Het einde van de vakantie is als totale overgave. Een witte vlag, handen omhoog, en onderwijl heel hard genade roepen. …
Jawel, ik geef talloze euro's uit aan het zorgen dat niemand aan mijn benen kan zien dat ik een brunette …