POP: In de finale ( + 3 gedichten ) - Plazilla.com
POP: In de finale ( + 3 gedichten )
Door Berna gepubliceerd op Monday 10 December 20:11
Mijler zond mij zijn pen en ik wil mijn relaas graag op papier zetten, zodat ik het met u kan delen.
De pen beeft nog wat na in mijn hand, terwijl mijn hart een sprongetje maakt. Wie had dat ooit kunnen denken, ik sta in de finale, terwijl ik niet huizenhoog favoriet was. Hoe komt dit nou? Waarom is de beste zangeres uit de halve finale, terwijl zij al weken in de top 3 stond van de I tunes.
Ach wat zou ik mij druk maken? Ik had nu immers mijn doel bereikt, terwijl mijn stem de afgelopen vrijdag valse deuntjes produceerde. Is Nederland in de ban van mijn uitstraling? Is het mijn houding op het podium, of is het mijn raspende stem?
Ik heb wel geleerd om rechtop te staan en om af en toe wat danspasjes te produceren, maar eigenlijk stond ik als versteend op dat podium. Ik begrijp er niets van. Gaat Nederland dan massaal op de underdog stemmen, of ik ben ik werkelijk zo goed?
Zelfs nu ik de pen in mijn hand heb, beef ik. Ik beef als een rietje, terwijl er toch iets fantastisch op mijn witte papier verschijnt. Ja, ik zelf vloei over het papier. Nee, niet als een zwarte inktvlek, maar ik zie sierlijke letters, met daarachter een lichtstroom van gekleurde achtergronden. Het papier is niet langer wit. Hoe heb ik dit voor elkaar gekregen? Is het de blijdschap in mijn hart? Komt het door de fantastische dagen met man en kinderen? Ja, dertig jaar is niet niks. Mooie en moeilijke momenten hebben we doorgemaakt, maar in het weekend viel alles weg. Alleen het geluk was voelbaar en zelfs tastbaar. Af en toe legde ik even mijn hand op één van de schouders. Heel subtiel en ik voelde warmte.
Ik besef dat mijn man en ik, door ons zelf te zijn in de finale terecht zijn gekomen. Het bewijs zijn de kinderen, ons drietal. Een mooier cadeau hadden ze niet kunnen geven. Een huisje voor zeven personen. Het Zeeuwse strand met onbekende schelpen, speciaal voor mij. Mijn Juttergevoel kwam weer boven drijven en gretig raapte ik de bijzondere schelpen op. Dan liep ik naast de één, dan weer naast de ander en het voelt bij alle drie goed. Geen grootdoenerij, maar alleen maar ons zelf zijn.
Ik schraap mijn stem. Ik beweeg mijn pen en ik voel dankbaarheid.
Klein werd groot
soms de rolwisseling
van het zorgen
blijf zitten mam
blijf maar zitten pap
Mam, gaat het
lopen wij te snel
Mam voelt
zij is niet zo piep meer
het drietal houdt in
terwijl ik nog weet
de sprint op de bal
wie is het eerste
en ploften beiden in het zand
Lang bij elkaar
maar toch zo kort
maar komt steeds weer terug
wij vijven
zijn als één
terwijl wij hen toch…
losgelaten hebben
even in het oude nest
want ook zij hebben immers
het kind in zich gehouden!
Dank jullie wel voor het fantastische weekend. Het was reusachtig.
En dan komen de kleinkinderen en geniet je nog meer want nu heb je er de tijd voor, meer dan weleer.
DRIMPEL de droom.
Het gaat om de drie gedichten met zoals gevraagd 1 foto.
Dat al met een geraffineerd aanloopje. Ma mag dan wel niet meer zo snel lopen, maar slim...
Ik heb drie reacties gekregen, van Leon, HansenRachel en Karazmin, maar op de een of andere manier blijven ze niet plakken. Dank jullie wel.