Dansen met de vijand - Fier.nl
Home /Blog/Dansen met de vijand
Vorig jaar luisterde ik op een middag naar een interview van Paul Glaser, schrijver van het boek Dansen met de vijand. Hij wekte mijn interesse op met zijn verhaal over zijn tante Roosje Glaser.
Ik heb het boek gekocht en gelezen. Zelf was ik in Auschwitz geweest en kon me slechts een beetje een voorstelling maken over hoe het daar moet zijn geweest. Het ging toen mijn voorstellingsvermogen te boven. Het verhaal van Paul Glaser raakte me. Toevallig ontdekt Paul Glaser tijdens een bezoek aan concentratiekamp Auschwitz zijn familienaam op een van de koffers die te vinden zijn in een van de vitrines daar. Het is het begin van een zoektocht naar een lang verborgen familiegeheim. Zijn tante, Roosje Glaser was een jonge Joodse vrouw uit Den Bosch die als danslerares werkte. Ze was zeer succesvol en danste in Amsterdam, Londen, Parijs en Berlijn. Toen de nationaalsocialisten aan de macht kwamen, begon voor Roosje een levensgevaarlijk avontuur. Haar man was een foute NSB-er en verried haar aan de nazi's. Ze komt terecht in verschillende concentratiekampen, maar Roosje overleeft zelfs Auschwitz, want ze wilde leven. De vechtlust die deze doortastende vrouw had, heeft haar door de oorlog gesleept ook al moest ze dansen met de vijand. Haar familie, haar broer, heeft haar na de oorlog doodgezwegen omdat ze in de oorlog als Joodse had gedanst met Duitsers. Begrip waarom dit was gedaan, namelijk om te overleven, was er niet.
Het prachtig geschreven boek zet je aan het denken. Hoever ga ik om te overleven? Wat wil en kan ik voor mijzelf nog verantwoorden om te doen wat van me wordt gevraagd? Ik denk dat veel mensen dagelijks voor die vraag worden gesteld. Onder welke druk wens je nog te accepteren dat de ander macht over je heeft? Ben je sterk genoeg om er tegen te vechten? De drang om te overleven, domineert over al onze andere instincten. Het is soms sterker dan onze eigen wil. Organismen, dus ook de mens, zullen zonder overlevingsdrang snel uitsterven. Deze tante Roosje koos bijna bovenmenselijk, om te overleven. Zo ook gevangene nr. 290, Wieslaw Kielar. Hij schreef in zijn boek Anus Mundi over zijn wil om te overleven en hield het 5 jaar vol in Auschwitz. De mens blijkt dus vaak sterker te zijn dan wordt gedacht, de wil om verantwoordelijkheid te nemen over jezelf is er. Al zal het niet altijd gemakkelijk zijn. Mensen zoals tante Roosje en Wieslaw Kielar en vele anderen zijn voorbeelden die aantonen dat in jezelf geloven, de wil hebben om door te zetten en voor jezelf te kiezen, je verder kan brengen dan je vaak zelf denkt. Dansen met de vijand? Liever niet, wel kiezen voor jezelf, als dansen daarbij helpt is dat mooi meegenomen.