ik merk het vooral als er iets gebeurt en mij wat triggert. ik ben bijv. vrienden kwijt geraakt door mensen die mij niet mochten en mij hebben zwart gemaakt. maar ook dat vrienden via mij mijn andere vrienden hebben leren kennen en achter me rug om afspreken en geniepig erover doen. zoals ik vraag haar wat wil je die dag doen zegt ze ik kan dan niet heb afgesproken met een vriendin. vraag ik die andere vriendin wil je met me afspreken en zij antwoord dan wel heel eerlijk. maar dan komen er vraag tekens bij mij omdat ik al zoveel nare ervaringen hier over heb gehad. ook op het werk. als ik me zo voel betekend altijd er wat is, een voorgevoel en ga ik het uitzoeken en blijk het ook zo te zijn. soms een zegen, soms een last. maar ik merk dat het mij heel erg in de weg zit.
met mannen en relatie's idem dito. 2 relaties gehad hun waren beide vreemd gegaan. (dit was in een periode dat ik niet argwanend was) alles bij elkaar opgeteld is dit lichtelijk ingeslopen jammer genoeg.
Ik herken dezelfde problemen maar kon nog altijd mensen vertrouwen totdat mijn laatste partner veel onterecht wantrouwen toonde weliswaar op een verborgen manier. Om een paar kleinigheden stapte hij uit de relatie en door veel mensenkennis begon ik te beseffen dat ik te maken had met iemand die codependent is en zich heeft onderworpen aan oude patronen en let wel, hij is niet zo jong meer. Hij is 57 en heeft geen gezonde emotionele ontwikkeling gekend en ik ben zelf emotioneel verwaarloosd, in een gezin waarin sprake was van autisme en ADHD. Mijn emotionele verwaarlozing scheen aan de buitenkant overeenkomsten te vertonen met ADHD en heb een periode dus met deze diagnose rondgelopen.