Dickinsonia is een geslacht van uitgestorven Ediacarische biota. De vertegenwoordigers leefden meer dan 555 miljoen jaar geleden in het Ediacarium en zijn moeilijk te vergelijken met de hedendaagse levende wezens. Over het algemeen wordt Dickinsonia beschouwd als een vroege vertegenwoordiger van de meercellige dieren (Metazoa). De systematische classificatie ervan is controversieel vanwege de vele, vaak unieke en daarom moeilijk te interpreteren kenmerken van de fossielen van Dickinsonia. Classificatie in het rijk van schimmels en toewijzing aan een uitgestorven rijk werden ook besproken.

Over Dickinsonia, een fossiel dat werd gevonden in de Ediacara Hills in Zuid-Australië, is door de paleontologen veel gespeculeerd. Lang heeft men gedacht dat het een vroege gelede worm was. Uit de nauwkeurige bestudering van de fossiele indrukken bleek, dat het een voor- en een achterkant had en dat het kon uitzetten en krimpen (dus een flexibele lichaamswand had). Ook tonen veel indrukken een soort 'halo' die erop duidt dat het lichaam gekrompen is voordat het in het sediment begraven werd.

Beschrijving 
Fossiele vondsten van Dickinsonia vertonen een grote variabiliteit in grootte. Op basis van deze vondsten waren de vertegenwoordigers van dit geslacht tussen de vier mm en honderdveertig centimeter lang en slechts enkele millimeters dik. De meeste vertegenwoordigers waren ovaal van vorm. Het reliëf van de fossielen van Dickinsonia is karakteristiek. Uitgaande van een centrale groef, wordt het lichaam doorkruist door talloze andere groeven.

De gevonden fossielen laten veel ruimte voor interpretatie. Sommige paleontologen rond Adolf Seilacher nemen aan dat Dickinsonia een bijzonder eenvoudig, mogelijk eencellig levend wezen was dat leek op een 'met vloeistof gevulde luchtmatras'. Andere wetenschappers nemen aan dat het organisme complexer is. De centrale groef werd bijvoorbeeld geïnterpreteerd als een darm. Eerdere interpretaties, volgens welke Dickinsonia zowel een mond als een anus had, worden tegenwoordig nauwelijks gedeeld. De groeven beginnend bij de centrale groeven duiden op een mogelijke segmentatie van het lichaam. Het lichaam zelf heeft - afhankelijk van de interpretatie - een bilaterale of glijdende spiegelsymmetrie. De uiteinden, die het A-einde en het B-einde worden genoemd, kunnen van elkaar worden onderscheiden. Het incidentele gebruik van de term anterior voor het B-uiteinde en posterior voor het A-uiteinde wordt als controversieel beschouwd.

De lichaamsvorm en segmentatie worden ook gebruikt om de Dickinsonia-soort te onderscheiden. Dickinsonia lissa verschilt van alle andere vertegenwoordigers van het geslacht door zijn langwerpige vorm. Fossielen van Dickinsonia tenius en Dickinsonia costata kunnen van elkaar worden onderscheiden, met name op basis van de dichtheid van de groeven. Dickinsonia menneri is de enige vertegenwoordiger van het geslacht met een onderscheidend 'hoofd'-segment. Dickinsonia rex is veruit de grootste vertegenwoordiger van het geslacht.

Leefwijze 
Zoals sporenfossielen uit de Zuid-Australische Ediacara-heuvels laten zien, konden Dickinsonia en zijn naaste familieleden zich actief bewegen. Er wordt aangenomen dat Dickinsonia een voedselinname-mechanisme gebruikte dat nu alleen wordt gebruikt door vertegenwoordigers van de Placozoa-stam. Fossiele sporen geven aan dat Dickinsonia op de zeebodem graasde over matten van micro-organismen, deze extern verteerde en met behulp van het gehele ventrale oppervlak opnam.

Classificatie 
Zelfs als de systematische classificatie van Dickinsonia problematisch is, wordt dit geslacht meestal toegewezen aan het rijk van meercellige dieren. Binnen dit rijk werd Dickinsonia vooral geassocieerd met de hedendaagse neteldieren Polychaeta of Turbellaria. Als alternatief werd Dickinsonia ook geïnterpreteerd als een vroege voorouder van de chordata. Het type voedselinname suggereert een verwantschap met Placozoa. Een toewijzing van Dickinsonia aan andere rijken van levende wezens werd ook besproken. In de veronderstelling van een symbiose met fotosynthetische micro-organismen, werd Dickinsonia ook gezien als een geslacht van korstmosvormende schimmels. Dickinsonia wordt vaak toegewezen aan de hypothetische en uitgestorven stam van vendobionten, die worden geïnterpreteerd als gigantische eencellige organismen en worden toegeschreven aan de Protozoa.

In september 2018 werd een studie gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Science, volgens welke Dickinsonia eigenlijk een meercellig dier is. Om tot dit resultaat te komen, werden goed bewaarde fossielen van Dickinsonia, ongeveer 558 miljoen jaar oud, die werden teruggevonden op een klif aan de kust van de Witte Zee in arctisch Rusland, onderzocht. Deze bevatten nog steeds biomarkers die zijn gemaakt door het afbreken van dierlijke vetten. 93 Procent van de biomarkers bestaat uit moleculen die lijken op cholesterol, een stof die typerend is voor dierlijke levensvormen. Slechts 1,8 procent van de biomarkers bestond uit residuen van verbindingen die kenmerkend zijn voor schimmels en korstmossen. De moleculen die typisch zijn voor eencellige organismen zijn ook grotendeels afwezig.

Ontdekkingsgeschiedenis 
Dickinsonia werd ontdekt in fossiele vorm door de ontdekker van de Ediacara-fauna, de Australische geoloog Reginald Claude Sprigg, en wetenschappelijk beschreven in 1947. Sprigg noemde het fossiel naar Ben Dickinson, toen directeur van de mijnen in Zuid-Australië. Het ontcijferen van het fossiel bood de wetenschap tal van problemen. Sprigg zelf noemde het het fossiel van een kwal, Harrington en Moore wezen Dickinsonia toe aan de stam van Cnidaria in 1956. Glaessner en Wade zagen echter een verwantschap met de ringwormen in 1966. Hoewel de fossielen weinig gelijkenis vertonen met typische ringwormen, vertonen ze afwijkende ringwormvormen zoals Spinther. S. Manton verwierp deze interpretatie al in 1967, maar deze bleef tot op de dag van vandaag in de handboeken. Vanwege hun onzekerheid ontstond er echter een voortdurende discussie over de wetenschappelijke classificatie van Dickinsonia.

Fossiel