Een paar jaar geleden had ik Dave (8jr) in de klas, heel erg onzeker, zeer faalangstig, snel in paniek en heel gevoelig. Hij kon wel heel goed verwoorden wat hij voelde; emotioneel dus zeer intelligent voor die leeftijd.
In de kleuterklas had hij keer op keer al die standaard knip, plak en vouwwerkjes moeten maken. Zijn motoriek is niet zijn sterkste kant plus hier kwam totaal geen creativiteit aan te pas. (Moeten de kleuters bepaalde technieken leren probeer dit dan zo creatief mogelijk te doen!) Dave was onzeker geworden, de juffen werden steeds gefrustreerder en Dave klapte helemaal dicht.
Uiteindelijk zagen de ouders in dat hij niet op de juiste school zat (vind ik knap want het was hun eerste kind)en kwam Dave bij ons op school in groep 3. Het eerste jaar was het alleen veiligheid bieden aan hem en zijn ouders.
En dan zit Dave in mijn groep en ik zie in en door de ogen van de ouders de weg en de pijn die zij hebben gehad. Tijdens het gesprek kijk ik naar het prikbord, daar hangt een schilderij van hun zoon die er voor mij direct uitspringt, zo knap gedaan: de kleuren..overlapping..afsnijding..dat doet een kind van 8 niet zomaar daar moet je dan wel al talent voor hebben. Ik vertel de ouders dat dit zo knap is voor een kind van 8 en dat hij talent heeft. OK de motoriek is nog niet geweldig maar als hij flink blijft tekenen of schilderen dan komt dat heus wel goed. Ik vertel hen ook dat hij een heel mooi perspectief heeft van hoe hij de wereld ziet. Soms kunnen anderen kinderen hem niet direct volgen maar ik zie, en zeg dat ook tegen de ouders, dat hij al 10 stappen verder is. "Ga thuis lekker met hem schilderen, ga naar een museum of geef hem tekenles, Kijk eens op het internet naar Sir Ken Robinson bij TED Talk". Ik beloof hen dat ik binnenkort lekker groot en vooral vrij met de klas ga schilderen…helaas moet ik eerst die stomme toetsen met ze doen, pfff…(zaak)vakken zijn belangrijk maar de emotionele ontwikkeling van het kind is nog veel belangrijker.
Voor een kind is het zo ontzettend belangrijk om creatieve vakken op school te krijgen om talenten te ontwikkelen. Van elke situatie leert een kind. School heeft ook de mogelijkheid om alle kinderen te bereiken en hen heel veel te bieden. Belangrijk is wel dat er meer vakdocenten komen!
Hier op aarde zoeken velen de zin en het nut van leven. Ik denk dat de zin van het leven is: dat we zoeken naar ons talent. Als ieder mens datgene doet wat hij graag doet en daar zal hij/zij automatisch ook goed in zijn, zo werkt dat meestal. Waar je goed in bent vind je leuk om te doen, als je dat hebt gevonden dan is dat jouw talent. Een mens kan er velen hebben.Dat talent wordt jouw passie Een passie geeft je veel plezier een bevlogenheid en geeft ook antwoord op de vraag wat de zin van het leven is. Mensen die een passie hebben zijn vaak heel positief en voelen het mooie van het leven, en kun jij je passie delen met anderen dan wordt het nog mooier. Nog meer positieve energieën die elkaar ontmoeten, versterken en inspireren. Ouders en leerkrachten hebben daarom volgens mij de taak om samen met het kind te zoeken naar haar/zijn talent en dit verder helpen te ontwikkelen.
het gaat ons om ontmoeten, uitwisselen van ervaring en kennis, ontwikkelen van methodieken, professionalisering, doordenken van onderliggende filosofieën en theorieën, creëren van experimenteerruimte en bouwen aan netwerkprofessionaliteit ten dienste van leren, onderwijs en samenleving.
Onderliggend gaat het ons dus om het aan de slag zijn met de kracht van het initiatief, de aandacht voor energie en de verbinding van mensen.