Jongste kinderen Ruinerwold-boerderij: 'Vader gaf ons een gelukkig leven' | De Volkskrant
De jongste vijf kinderen van het gezin dat ruim negen jaar afgezonderd leefde in een boerderij in Ruinerwold hebben daar een fijne tijd gehad en willen het leven met hun vader weer oppakken.
Jurre van den Berg 4 maart 2021, 13:36
Dat lieten zij donderdag in een verklaring weten, dezelfde dag dat de rechtbank in Assen hun vader op vrije voeten stelde. Een proces tegen hem is vanwege zijn hersenbeschadiging niet mogelijk, zo luidde het vonnis.
De verklaring van de jongste vijf kinderen toont opnieuw aan hoezeer de belevingen uiteenlopen in de zaak-Ruinerwold. De oudste vier kinderen betichten hun vader van vrijheidsberoving, manipulatie en seksueel misbruik. Zij waarschuwden twee weken geleden in een verklaring nog dat hij, ondanks de gevolgen van een beroerte, nog steeds 'gevaarlijk' is.
Gerrit Jan van D. (68) werd in 2016 getroffen door een beroerte. Het Openbaar Ministerie liet twee weken geleden weten hem daarom niet te willen vervolgen: een eerlijk proces zou onmogelijk zijn. Deskundigen maakten eerder al duidelijk dat Van D. een rechtszaak tegen hem niet goed zou kunnen bevatten – een cruciale voorwaarde.
Op die grond verklaarde de rechtbank de strafrechtelijke vervolging donderdag ten einde. 'Voortzetting van de vervolging onder deze omstandigheden zou een schending van het recht op een eerlijk proces betekenen.'
'Rustig en bevredigend leven'
Het vonnis betekent dat Van D. per direct vrijkomt. Zijn jongste vijf, inmiddels allen meerderjarige kinderen gaven daarop te kennen in een uitgebreide verklaring op de website van het Dagblad van het Noorden hun vader te gaan ophalen uit de gevangenis. Zij lieten zich niet eerder uit over hun kant van het verhaal.
'Twee jaar geleden had ik nooit kunnen vermoeden dat ons rustig en bevredigend leven zou uiteenspatten', schrijft de jongste zoon van Gerrit Jan van D., ook namens diens jongste vier dochters. Hij beschrijft uitgebreid hoe hun vader besloot hen niet naar school te laten gaan maar thuis te onderwijzen en op te voeden 'in alle aspecten van het leven'. 'Naar mijn vaders mening was het educatieve stelsel in Nederland te eenzijdig.'
Hun vader diende als voorbeeld, maar was volgens de jongste kinderen niet de 'messias' die de buitenwereld van hem maakte. 'Ik ben geen messias. Ik ben een tuinman en jullie vader', zou hij zelf gezegd hebben. 'Voor ons was en is hij altijd papa. Dat we in God geloven en dat we geloven dat elk mens een ziel heeft die uniek is en voor altijd blijft voortbestaan, dat lijkt mij geen probleem in de Nederlandse samenleving, waarin we vrijheid van religie en levensovertuiging hebben.'
Niet het afgezonderde leven in de boerderij, maar de beëindiging daarvan hebben de jongste kinderen als traumatisch ervaren. 'Stel je eens voor: je huis wordt zomaar op een ochtend binnengevallen door een tiental politiemannen.'
De jongste kinderen gaan ook in op de aanklacht van seksueel misbruik, afkomstig van twee van de oudere kinderen. Dit zou zijn gebeurd na de vroege dood van de moeder van het gezin. 'Mijn vader wilde de harmonie in de familie bewaren', schrijven de jongsten. 'Hij vroeg mijn oudere broer en zus om 'medium' te zijn voor de ziel van onze moeder. Hier is waar de aanklachten van seksueel misbruik hun oorsprong vinden. Ik ga me niet mengen in de twist over wat er precies gebeurd is. Als jongere kinderen zagen wij niks wat verkeerd was. Wel weet ik dat mijn vader nooit de intentie had om zijn kinderen te benadelen.'
Daar waar de oudste kinderen zich openlijk zorgen maakten over de terugkeer van de vader in het gezin, kijken de jongsten daar juist naar uit. 'Mijn vader heeft ons een gelukkig eerste deel van ons leven gegeven en nu geven wij hem graag een gelukkig laatste deel hier op aarde.'