Al gauw kreeg John Dillinger door diezelfde media de reputatie van een moderne Robin Hood. Men omschreef hem als een charismatisch persoon die verbitterd was geworden tijdens zijn lange periode in de gevangenis omwille van een relatief klein misdrijf. Een martelaar van het systeem als het ware, maar met gevoel voor humor en persoonlijkheid. Zo zong hij het liedje “I’m heading for the last roundup” tijdens een zeer legendarische ontsnapping voor zijn stomverbaasde gijzelaars.
Dat John Dillinger niet altijd “lucky” zou blijven wist quasi iedereen. Met de status van “Public Enemy n° 1” kan je je immers niet incognito buiten begeven. Anna Sage, een dame die zijn toenmalige girlfriend in Chicago goed kende, werkte onder zware druk van de opstartende FBI mee aan een valstrik om John Dillinger voor eens en voor altijd te klissen. Het liep echter iets anders uit dan verwacht, en John Dillinger werd na het verlaten van de bioscoop waar hij zopas de film “Manhattan Melodrama” had bekeken met zijn vriendin, doodgeschoten op straat. Mensen poseerden naast zijn stoffelijk overschot en John Dillinger haalde voor de laatste keer de krantenkoppen. Onderstaande quote uit de film is, achteraf gezien, bijzonder toepasselijk.
Toegegeven, ik ben me pas écht wat in John Dillinger gaan interesseren nadat ik de film “Public Enemies” uit 2009 had bekeken. Vanzelfsprekend wijkt de film wat af van de effectieve historische feiten. Dat de vertolking van zijn persoon, door Johnny Depp, en de gebeurtenissen tijdens zijn laatste levensjaar zelf wat werd geromantiseerd, is uiteraard typisch Hollywood.