Deal | De Volkskrant
Twee vrienden die elkaar voorzichtig, teder, speels en vol ingehouden opwinding aftasten
Filmdialogen worden vaak met fluwelen handschoenen aangepakt. Ze mogen niet te lang duren en om te voorkomen dat de toeschouwer zich alsnog gaat vervelen, springt de montage snel van het ene shot naar het volgende. Bovendien houdt de camera in dialoog-scènes meestal niet op met bewegen - al is het maar dat hij kalmpjes naar links of rechts verschuift.
Eddy Terstalls Deal, dat eigenlijk een kortfilm zou worden maar dankzij een knap staaltje crowd funding tot speelfilm uitgroeide, is wat dat betreft een verademing. Of een verzoeking, als je je films graag snel en flitsend hebt: de twee hoofdpersonages zijn driekwart van de speeltijd met elkaar in gesprek, en als ze praten houdt Terstall (Simon, Hufters en Hofdames) de camera rustig op hen gericht. Zonder rappe montage, zonder onnodige bewegingen. Dus moet je, nee, màg je vooral zelf bepalen hoe goed en hoe lang je naar deze mensen kijkt.
Twee vrienden zijn het, die elkaar voorzichtig, teder, speels en vol ingehouden opwinding aftasten. Eerst in een nachtelijk, licht aangeschoten gesprek in een verlaten café, waarbij zij (Sarah) het in haar hoofd haalt om hem (Midas) te vragen hoeveel geld hij ervoor over heeft om met haar naar bed te mogen. 2.000 euro, oppert hij, half serieus. 'Deal', zegt zij. Nog niet helemaal bekomen van de schrik, neemt hij haar vervolgens mee naar Barcelona - hij had nog een stapel airmiles liggen - en aldaar proberen ze hun transactie om te buigen naar iets wat mooier en menselijker is.
Het blijft spannend hoe de nacht tussen de twee zal verlopen. Dat komt doordat Terstall niet alleen voor een onopgesmukte, onnadrukkelijke stijl kiest, maar de plot ook laat meanderen en verdwalen zoals in het echt zou kunnen gebeuren. De uitkomst van romantische komedies staat vrijwel altijd vast, maar Deal is allesbehalve een formulefilm; of Midas daadwerkelijk met Sarah in bed zal duiken, tegen betaling of niet, houdt Terstall knap in het midden.
Teun Kuilboer en debutante Roberta Petzoldt leveren erg mooi spel, zowel samen als in de scènes die ze in hun eentje moeten dragen; je zou zweren dat de tekst vaak ter plekke is geïmproviseerd, terwijl Terstall elke zin heeft uitgeschreven. Ook hierin toont hij zich een meester van het ontroerend gewone; heerlijk, om filmpersonages gewoon eens over de prijs van bh's of de koekjes bij hun koffie te horen praten, zonder dat het ironisch of hip bedoeld is.