In ‘Den Kluyzenaar in een vrolyk humeur’31. bespreekt hij onder het hoofd ‘Boeknieuws’ Het heilig gebruik des orgels van de Maassluise dichter Hendrik Pieter en Jacob Schim. Allereerst geeft hij aan wat hij onder poëzie verstaat.
‘De dichtkunde is niets anders als een spel, welk spel de woorden doet danssen na de effenheyt van de kadans: doch dewyl de dichtkunde een gelykstemming is, heeft zy een gevoeliger invloeying op het gemoed als het onrym. Echter zyn de woorden de schuymachtigste deelen van het dichtkundig goud; gevolglyk beschouw ik de vinding als de hoofdpyp in het orgel van de poëzie. Het is my geen geheym, dat de dichtkunde den geest opwekt, het gehoor kittelt, en het gesprek verzagt; maar dan doel ik op een dichtkunde, dewelke al ommers zo ryk is in zin, als in klanken’.