De financieel-technische aspecten zijn eerder in commissieverband besproken. Weinig mensen zijn daarin geïnteresseerd; ik was de enige “gewone” burger op de publieke tribune. De discussie duurde slechts anderhalf uur en ging uitsluitend over de cijfertjes en niet over eventuele politieke implicaties. Terecht, want de politieke discussie zou moeten plaatsvinden in de gemeenteraad.
Alleen, dat gebeurde niet. Op de raadsvergadering van 11 juli 2019 was er maar één raadslid dat de jaarstukken besprak in samenhang met wat in de begroting stond, en dat was Jan Willem Nienhuis (CDA). Hij deed dat keurig. ‘Chapeau’, zou ik bijna zeggen. Hij had het over goed rentmeesterschap, over het percentage vreemd vermogen dat weliswaar daalt maar nog erg hoog is (58%), over de toegangswegen van de dorpen die niet opgeknapt waren zoals afgesproken, over het Gebiedsakkoord (“baggeren van de plas is als snoeien in een tuin”), over de Wijdehuizen. En werd vervolgens onderbroken door Alette Zandbergen (De Lokale Partij) met “Ik vroeg me af of dit algemene beschouwingen waren.” Ze vond het kennelijk allemaal veel te lang, omslachtig en niet zoals het hoort.
Toch zou het wèl zo moeten horen. De bespreking van de jaarstukken zouden algemene beschouwingen moeten zijn zoals bij de begrotingsbehandeling. Dat is het jaarlijkse politieke hoogtepunt waarin fracties uitvoerig vertellen wat ze willen dat er gebeurt. Of dat ook allemaal gedaan is, en hoe, zou bij de behandeling van de programmarekening aan de orde moeten komen. Maar dat gebeurt zelden of nooit. Ik vind dat de gemeenteraad daarmee tekortschiet in zijn controlerende taak.