Mijn vader, Dpl Korp. M.H. (Martien) Speeks, van 1927-07-17, heeft in de periode 1947 – 1949 in Ned. Indië gediend bij de LTD 717 "T"-Brigade, beter bekend als de ‘Tijger’ brigade. Hij heeft, behalve een enkele hint naar mindere belevenissen, naar ons toe altijd alleen gesproken over de fijne dingen die hij daar heeft meegemaakt. Op 20 Sept 2012 is hij overleden en afgelopen Dec’17 is ook mijn moeder overleden. Dan komt de taak om alle bekende spullen uit het ouderlijk huis op te ruimen of een goede bestemming te geven.
Van zijn Indiësouveniers zijn dat, naast diverse stukken houtsnijwerk, o.a. de bekende Javaanse man- en vrouwenhoofden in verschillende maten, opberg kistjes en Yogyazilver en zijn Tijgerspeldje, ook zijn repatriëringkist en een herinneringsbatik aan zijn diensttijd op Java.
Die kist is best groot, 54 x 64 x 92 cm, en hoewel ik hem heel bijzonder vindt en er goede herinneringen aan heb, is het lastig hem een gepaste plek in huis te geven. Via het veteraneninstituut kwam ik in contact met de veteranenvereniging van de Tijgers. Dit was zo warm en hartelijk dat ik al snel besloot de kist en batik aan hen te schenken. Zo kunnen die dierbare spullen mee helpen de geschiedenis levend te houden. Dank jullie wel, Marianne en Joop voor het vele en goede werk dat jullie doen !
Van Pa's verhalen weet ik de meeste nog goed te herinneren. Bij de LTD was het leven relatief veilig. Als 'verbindelaar' bij de verbindingsdienst was hij vaak in een werkplaats bezig, maar in een colonne reden ze wel vooraan met een Jeep met een ‘wire cutter’ om te beschermen tegen over de weg gespannen draden.
Een keer toen hun kamp beschoten werd hebben ze een langspeelplaat met geweervuur afgespeeld over de grote luidsprekers die rondom stonden om het aantal manschappen aan eigen zijde veel groter te laten lijken dan het er eigenlijk waren. En als ze door de sawa's liepen wisten ze nooit zeker of de hardwerkende boeren die met hun patjol aan het werk waren even later niet een geweer tevoorschijn zouden halen. Verder vooral verhalen over de lekkere vers geperste sinaasappelsap, de smakelijke ananassen, de vriendelijke mensen, het lekkere lokale eten en de mooie natuur. Een enkele keer naar de bioscoop 'Rex' en achteraf nog even wat Sate's eten.
Natuurlijk schreef hij regelmatig naar huis. Een keer was halverwege de brief zijn inkt op en ging hij door met potlood. Hij schreef echter iets als, "Oh, ze schieten net de pen uit m'n hand, ik ga maar met potlood verder". Dat werd hem thuis niet in dank afgenomen.
Ook het vreemde aan Kerst vieren in de tropen bij 35° én met een geweer in de hand. Of de show van de Koninginnedagparade die hij daar twee keer heeft meegemaakt.
Hij miste een stukje van een oorlel nadat hij bij het verlaten van een vrachtwagen ergens achter bleef haken. Dat bloedde hevig en hij heeft dagen met een verband om zijn hoofd gelopen. Hier zijn geen foto's van.
Sowieso zijn de twee albums vol met kleine zwart-wit kiekjes natuurlijk allemaal genomen op rustige, veilige momenten. Dit geeft mogelijk maar een deel van het leven daar weer, maar laat ook zien dat er af en toe tijd was om b.v. een bezoek te brengen aan de Borobudur.
Al met al hebben zijn verhalen en souvenirs altijd mijn interesse in de geschiedenis, cultuur en natuur van Indonesië gewekt. Ik heb dan ook een maand door Java rondgereisd om het zelf te proeven, te zien en te ruiken. Mooi om dan te merken dat mijn verhalen over de geur van de Kretek sigaretten ook mijn vader weer even terug brachten naar het Indië van toen.