Trouwe, goed zo! Zo komen we ergens. Het blijft zeer curieus dat je je iets herinnert van iets waar je niet bij was. Hoe kunnen we dit verklaren? Misschien ligt de sleutel in je billenverhaal. Daar reageer je als vanzelf. Evolutionair is dit denk ik goed te verklaren. Het zijn je genen die nog weten hoe belangrijk het vroeger voor ze was om snel en reactief te zijn. Je genen ‘herinneren’ zich een tijd waarin zo reageren van belang was om te overleven. Zo beschikken wij over veel herinneringen waar we geen weet van hebben, Jung noemt dat het onbewuste. Als je je iets ‘herinnert’ waar je geen weet van hebt is er sprake van een verschuiving van tijd. Augustinus beschreef zijn ‘ervaring’ als een verschuiving van het zien van ‘het bewustzijn in tijd’ naar het zien van ‘tijd in het bewustzijn’. De kennis van onze genen moet teruggaan naar ‘het paradijs’. Het is daarom dat vrijwel alle mensen op zijn tijd in die vreemde sfeer van weemoed en verlangen terechtkomen. Een verlangen naar wat? Je weet het niet. De oertoestand. Als je jouw ‘eenwording’ ziet als een paradijselijke staat zou je de herinnering daaraan genetisch kunnen duiden. Dat vage gevoel bereikt iedereen weleens, maar degenen die een mystieke ervaring hebben gehad werd een korte heldere blik terug in de tijd gegund die dus eigenlijk niet bestaat. Gek idee?
wat je probeert uit te leggen, samengaande met de vraag van Lucas, is een typisch ‘probleem’ van dualisme. Eerstmaals bedankt dat je het wilt meedelen TL. Het gaat, in eerste instantie al om de vraag, wat het ik of ego is, en ligt daar de énige belevingswereld. Neurologen komen met het verrassend inzicht dat er geen ik bestaat, er is geen plek ‘daarbinnen’ waar een specifiek mannetje/vrouwtje bestaat dat iets stuurt. Daarom ben ik het non-dualisme interessant gaan vinden. Je zou je eens moeten verdiepen in o.a. Tony Parsons.
Hij had een soortgelijke ‘mystieke’ ervaring, bij een wandeling in een park loste hij -naar eigen zeggen- op, “hij” was er niet meer, daarentegen was er alles. Iets dergelijks lees je ook bij bv. Eckhart Tolle. (Voor een buitenstaander blijft het moeilijk te bevatten.)
Je kunt die eenheidservaring God noemen of wereldziel of Al of wat ook. Het hoeft niet eens religieus zijn getint. Als je Tony Parsons beluisterd doet hij onbegrijpelijke uitspraken zoals, ik ben er niet, er is alleen wat is et.c. (Als “hij” er niet is, wie spreekt er dan?)