LIVE - VARENWINKEL 2019 - 24 augustus 2019 - Herselt - KEYS AND CHORDS
MET DANK AAN: VARENWINKEL
De 22ste editie van het (Ge)Varenwinkel Blues & Roots Festival was alweer een knaller van formaat. In deze eclectische affiche kon iedereen wel zijn gading vinden. Er was jong talent, een flinke scheut volwassen blues en swamp-rock, er was een vaste waarde uit de New Yorkse en er stonden twee kleppers uit de hedendaagse Chicago blues scéne.
Iedere jaar steunt de organisatie ook een 'goed doel'. Dit jaar viel de keuze op de Els-Smiley vereniging. De vzw onderneemt activiteiten die bijdragen tot het bevorderen van de communicatiemogelijkheden van langdurig zieke kinderen. Kortom: de Els-Smiley vzw wil de levenskwaliteit van langdurig zieke kinderen bevorderen!'
Het duo Hymn for Her mochten als eerste hun instrumenten inpluggen op de Roots Stage.
Lucy & Wayne zijn de drijvende kracht achter dit simplistisch klinkende instrumentarium. Ze zijn niet in één klein hoekje weg te drummen. Neen, hun muziek omvat zoveel meer. Met hun 1961 Bambi Airstream-trailer doorkruisten ze haast de hele wereld. Dit om hun verhaal te vertellen. Maar ook om hun muziek uit te strooien over deze wijde aardkloot. Wayne Waxing speelt, naast zijn ruig stemgeluid, kickdrum, high-hat, blues harp, footstompin' en akoestische gitaar. Lucy Tight is een killer lady op cigar-box gitaar. Ze injecteren hun country blues met haast psychedelische tunes en opwindende hillbillie. In high speed waren zowel 'The Road Song', het modern spijkerende, het hoog oplopende duet 'Devil's Train' en de amusante fraseringen uit 'Move' On' haast bluesy canonisaties. 'The Tornados' met zijn strakke percussie en dobro was meer een alt-folky gebeurtenis, net zoals de groovin-twanger 'Hoi Ho Silver'.
Jumping Matt & His Combo, de formatie rond de Hongaarse zanger mondharmonica speler Mátyás Pribojszki verhitten de gemoederen in de Tent. Samen met zijn soulmates Szász Ferenc (gitaar), Molnár Dániel (drums) en bassist Csizmadia László hadden hij vorig jaar de succesvolle release 'Dressed Up' in de cd-rekken. Swing en boogie zijn de hoofdmoot bij deze jonge meute.
Met de West Coast jump en boogie rocker 'Full Time Baby' en de nooit aflatende 'Zydeco Boogie' is de toon gezet. Met het gitaarriff begeesterde 'Real Good Man' werden al vrij vroeg de eerste danspasjes van de middag ingezet. Matt weet als geen ander hoe zijn publiek te bespelen. Zelfs de old-school boogie 'Can't Make You Stay' werd van een pompend arrangementen voorzien. In high tempo nog snel even terug naar de West Coast voor het swingende 'My Little Angel'. Muddy Water's 'She's Nineteen Years Old' zadelde ons met een goed gevoel op.
Voor deze Europese tournee krijgt Mike backing van de Franse ritmesectie met drummer Pascal Delmas en bassist Pomp It Up, het Duitse wonderkind Kai Strauss en een blazerssectie met saxofonist Tim en trompettist Nordine. Chicago blues georiënteerde songs als 'Big Mistake' en 'A Fool Way Too Long' begeesteren meteen een volgelopen festivaltent. Het funky 'Sweet Girl', de openingssong uit zijn recentste release 'Turn Up!!', de title track en 'You're Doing Wrong' zijn songs waarin Wheeler zijn verbluffende gitaar techniek etaleert. En het ging naadloos naar 'A Blind Man Can See', dat Mike haast a capalla vertolkt. Mike Wheeler bezong zijn levenswandel uit de Windy City én wij… wij genoten samen met Chicagoan Khalif Wailin' Walter onvoorwaardelijk van een outstanding Chicago West Side blues show. Net of we bevonden ons in de Kingston Mines. Mike Wheeler is 'the real deal Chicago blues'
​Robert Jon & The Wreck waren de volgende act in de Grote Tent. Southern rock van een wel heel hoog allooi. De getalenteerde Robert Jon Burrison richtte in 2011 ergens in Zuid Californië zijn band The Wreck op. Amper enkele maanden later was de debuutplaat 'Fire Started' een succesverhaal. Sindsdien gaat het crescendo met hun muzikaliteit. Ruwe song, strakke backing en Jon's in whiskey gedrenkte vocalen vormen de basis voor hun geëigende tunes. Ze openden met de aanstekelijke en krachtig blues belter ' Going Down'. De energie en muzikale kracht slaat vrijwel meteen over naar hun terecht verworven fanbase. Rockend met 'Rhythm of the Road'
en 'Goodbye Baby' en swingen in 'High Time' en 'Take Me Higher', het doet ons bijwijlen ongewild aan The Allman Brothers Band terugdenken. En daar is uiteraard niets mis mee.
Maar Jon en zijn Wreck's hebben inmiddels ook een eigen stijl ontwikkeld. Het country getinte 'Blame It On The Whiskey' en de ballade 'Mary Anne', met zijn soulvolle melodielijnen. De opzwepende sonoriteit werd ook bewerkstelligd in het aanstekelijke 'Old Friend' en de accorderende blues rocker 'The Devil Is Your Friend'.
Chicagoan Toronzo Cannon mocht de 22ste editie van het (Ge)Varenwinkel afsluiten. Toronzo Cannon is een van de meest populaire en innovatieve blues muzikanten in The Windy City. Hij groeide op in de schaduw van het Chicago Bluesmekka én Robert Taylor Homes' Theresa's Lounge had een blijvend effect op hem. Als jonge spruit absorbeerde hij de rauwe en soulvolle klanken van legendes als Junior Wells, Buddy Guy en Muddy Waters. Sterk geïnspireerd door de drie Kings (Albert, B.B. en Freddie), Jimi Hendrix en de seventies R&B en soultunes, creëerde Toronzo al snel een eigen sound. In 2004 werd zijn debuutalbum 'Ain't No Stranger' voorgesteld. Drie jaar later was er de opvolger 'My Woman' en in 2011 werd dan het succesvolle album 'Leaving Mood' op het label Delmark Records uitgebracht, net zoals 'John The Conquer Root' een succesverhaal was in 2016. Drie jaar geleden tekende Toronzo dan een lucratief contract bij Bruce Iglauer's label Alligator Records. Met de plaat 'The Chicago Way' werd Cannon genomineerd voor een 2017 Blues Music Award in de categorie 'Album of The Year'.
In Varenwinkel bouwde Toronzo gestaag aan zijn performen. Van 'Mrs. From Mississippi', de slow blues' 'When Will You Tell Him about Me' over 'Insurance', Toronzo Cannon weet hoe een publiek te bespelen en zijn show te accorderen. Het nummer 'Chicago Way' was de ideale uitsmijter van een schitterend festival!