De waterput staat even verderop. Naast de waterput is een kerkje gebouwd. Met een emmer en een wiel, haal je het heilige water naar boven. Een picknickplek ernaast maakt het geheel compleet.
Eenmaal terug is het eten gebracht: Een Slavonische schaal met veel soorten vlees, wat aardappelkroketjes en salades. Lente-uien hebben hier ongeveer vier centimeter doorsnee en men knabbelt ze hier op, zoals men in noordelijker streken in een appel bijt.
Het is een jaar verder. In gedachten herbeleef ik de verjaardag van Laura. Deze mensen dragen we mee, over grenzen heen. En dat is bijzonder. We hebben tenslotte dezelfde Bron waar we uit putten. Dat geeft de burger moed.
Meer lezen over Laura? Lees haar verhaal in deze link. Laura’s verhaal is niet zomaar ‘een verhaal’. Het is een verhaal van een prachtige doorbraak, van vernieuwing, van hoop, van nieuw leven. Leren leven met de wonden uit het verleden en de moed hebben om elke dag het nieuwe leven op te pakken. Ik voel me vereerd dat ze me haar vriendin noemt.