Omdat ik te vroeg was om mij bij mijn B&B te melden, besloot ik toen ik eenmaal in Kaikoura was aangekomen, de auto maar op een parkeerterrein te zetten en wat rond te lopen. Kaikoura is een langgerekt dorp dat helemaal is ingesteld op het toerisme, vooral op het spotten van zeezoogdieren: walvissen, dolfijnen vanaf de zee met boten of vanuit de lucht met vliegtuigjes. In de 1980er jaren heeft de plaatselijke bevolking, vooral Māori’s, deze vorm van toerisme ontwikkeld en daarmee Kaikoura duidelijk op de kaart gezet. Voordien was het een rustig, zelfs slaperig vissersdorp en nu is het een toeristische hotspot geworden. De 2016-aardbeving heeft erg veel schade aangericht in het dorp: overal zijn kale plekken in het dorpsbeeld – het “heritage“-hotel uit 1900 is geheel verwoest, waarover de mensen erg verdrietig zijn: een belangrijk onderdeel van hun geschiedenis is weg. Voor onze begrippen is honderd jaar niet veel, maar voor dit nog jonge land is dit een gevoelige klap geweest. Sinds de aardbeving is er weer veel herbouwd en hersteld. Er is in 2011 een monumentale “town clock” opgesteld langs de “Esplanade“, de weg door het dorp, vlakbij het VVV-kantoor: niets klassieks, maar iets symbolisch en moderns. Het is een hoge, driezijdige zuil, bestaande uit drie elementen, die ieder verleden, heden en toekomst verbeelden. Het verleden verwijst naar de Māori-cultuur in de vorm van een houtsnijwerk dat de legende van Paikea uitbeeldt: er wordt verteld dat hij een voorouder was van de Māori die nu op het Zuidereiland wonen en dat hij de enige overlevende is van een boze list van een van zijn halfbroers, Ruatapu, die zich achtergesteld voelde bij Paikea omdat hij door zijn slavin-moeder van lagere komaf was. De kano waarin hij met vele andere (half-)broers zat, was door deze Ruatapu lek geprikt, waardoor de kano zonk en iedereen behalve Paikea verdronk. Paikea overleefde doordat hij een betovering uitsprak over een Tohorā, een potvis uit de wateren rond Kaikoura: de potvis ving hem op en zette hem veilig aan wal! Het houtsnijwerk geeft de sterke verbinding tussen de unieke natuur rond Kaikoura en de mensen weer. Een uit kalkstenen uit de omgeving opgebouwde muur geeft als het heden de vitaliteit van de stad weer, terwijl de toekomst een onbewerkte matglazen wand is: alles is mogelijk en niets is nog beschreven. Het lijkt alsof de klok niet veel schade heeft geleden door de aardbeving van 2016… Er staat ook een fraai vormgegeven, langgerekte zitbank langs de weg, met de rug naar de zee, met een overkapping in de vorm van een gigantische omkrullende golf. Dit zou ook kunnen refereren aan het vervolg op het verhaal van de veilige landing van Paikea: regelmatig treden er in het begin van de zomer grote vloedgolven op, die in de legende toegeschreven worden aan de dreigende terugkeer van de slechte halfbroer van Paikea, Ruatapu!