Wat als er mensen bestaan die alleen maar willen dat ik mens word, meer mens, in hen, door hen, met hen? Wat als zij leven in een blij, opgetogen, verrukt gewaarzijn dat zich verheugt in een ander, dat altijd de mogelijkheden ziet in een ander, dat niets vastzet of barricadeert maar uitgestrekt, onmetelijk, open, warm, vol blijdschap en vreugde en liefde is, dat altijd maar ontvangt en alleen maar stralend is? Wat als ik kan geloven in zo’n mensen?