Anneke neemt samen met haar kinderen en kleinkinderen plaats in de aula voor het afscheid van haar man Johan. Anneke pakt haar tekst en bril, ze is er klaar voor om als eerste te spreken.
Op het laatste moment komt de aulamedewerker binnen met een boeket rode rozen. Het boeket is zojuist bezorgd door de bloemist, met het verzoek om het aan Anneke persoonlijk te overhandigen. Anneke leest het kaartje wat aan het boeket hangt en begint dan heel hard te huilen.
Na mijn welkomstwoord is Anneke aan de beurt en ze loopt naar voren met het boeket rozen in haar armen. Ze zegt met een bibberende stem: “ik had heel veel mooie woorden opgeschreven voor Johan, maar die woorden kunnen niet op tegen de woorden die op het kaartje staan dat aan deze bos rozen hangt: “Mijn allerliefste Anneke, mijn laatste rozen voor jou, omdat ik je zo dankbaar ben voor onze bijzondere liefde. Voor altijd, Johan.”