Het grote abortus taboe|Relatie| Telegraaf.nl
•'Toen ik Johnny de Mol mocht bellen, was...
•Hebben mannen in de lente meer testosteron?
•Rosa (14): 'We smokkelen wodka mee op...
•Vrouw op 'erotische' tennisposter reageert
•Hij ruilde mij in voor een groen blaadje
Foto: Akke van Eck
Het grote abortus taboe
Over abortus wordt niet licht gedacht. Veel vrouwen schamen zich, zelfs jaren na dato nog, dat ze het hebben ondergaan. Nu gaan er stemmen op om de abortusgrens te verlagen. Hoe kijken we tegenwoordig tegen abortus aan in Nederland?
Het mag dan alweer ruim vijf jaar geleden zijn, toch heeft Isabel (niet haar echte naam) er nog altijd moeite mee dat ze heeft gekozen voor een abortus. "Niet dat ik spijt heb van mijn beslissing. Integendeel zelfs, want ik zag gewoon geen andere optie. Er was geen ruimte voor een klein kind in mijn leven. Maar dat neemt niet weg dat ik ook moedergevoelens had, ook al was de zwangerschap pas enkele weken oud. Ik heb al twee volwassen kinderen, dus ik weet hoe het is om een kind te dragen. En ik voelde me schuldig, want ik had immers onbeschermde seks gehad. Bovendien voelde ik me rot tegenover de vrouwen die graag een kind willen, maar bij wie zwanger worden niet lukt. Meest Bekeken Video's 1:31 'Zielige' Kuzu uitgelachen in Kamer 2:04 'Werken is zinloos!' 2:37 Dit tuig vermoordde Djordy En toch... dit kind was noch gewenst noch gepland. Ik was zwanger van iemand die ik in het café had ontmoet en met wie ik geen echte relatie had. Hij wilde niet voor het kind zorgen en ik zag zelf ook geen enkele mogelijkheid om dit alleen te doen. Ik had dan op zijn minst mijn bijbaan in het weekend moeten opzeggen, maar dan zou ik er financieel nog slechter voor komen te staan. De behandeling heb ik in mijn eentje ondergaan en daarna kon ik alleen maar huilen. Toch heb ik me groot gehouden naar mijn omgeving. Niemand wist ervan. En nu nog niet, trouwens. Mijn dochters wil ik het zeker niet vertellen: wat hebben ze eraan om het te weten? Nee, dit geheim gaat met mij het graf in."
Taboe En Isabel is niet de enige vrouw die er zo over denkt. Een kleine rondvraag leert dat iedereen wel iemand kent die een abortus heeft ondergaan, maar dat bijna niemand er over peinst daarnaar te vragen of erover te vertellen. De redenen voor de ingreep zijn heel divers. Van 'nog te jong om een kind te krijgen' tot aan 'het gezin is compleet' of 'mijn partner wil het niet'. Vrouwen kiezen echter zelden luchthartig voor een abortus, in tegenstelling tot wat tegenstanders van de ingreep weleens beweren.
Abortusarts Gabie Raven (49) van CASA (Centra voor Anticonceptie, Seksualiteit en Abortus): "Iedere vrouw die een abortus ondergaat, heeft het er moeilijk mee. De vrouwen die bij ons in de kliniek komen, willen niet zwanger zijn, maar willen ook geen abortus. Ze willen die keuze niet hoeven maken. Dat is vaak het grootste pijnpunt. Maar uit onderzoek blijkt wel dat vrouwen achteraf zelden spijt hebben van de beslissing. Alleen wordt dat bijna nooit publiekelijk uitgesproken, want dan vindt men je hardvochtig. En wat ook nooit wordt uitgesproken: dat vrouwen spijt hebben dat ze het kind hebben gehouden. Dat kan natuurlijk helemáál nooit gezegd worden. Ik vrees dat ik het niet meer meemaak dat het taboe op abortus is verdwenen."
Hoe vaak komt het nu eigenlijk voor, abortus in Nederland? Volgens de Inspectie van Volksgezondheid gaat het om iets minder dan 34.000 keer per jaar. Meer dan 60 procent van die gevallen vindt plaats voordat iemand 8 weken zwanger is, 16,2 procent van de gevallen vindt na 13 weken plaats. Daarna neemt het percentage nog verder af. In abortusklinieken zoals CASA onderbreekt men tot 22 weken en 3 dagen een zwangerschap, in ziekenhuizen vinden abortussen plaats tot 24 weken na de laatste menstruatie. Het verschil is dat in ziekenhuizen zwangerschappen worden afgebroken nadat bij de 20 weken-echo ernstige afwijkingen worden gevonden, waarna paren besluiten de zwangerschap niet verder te voldragen. Het gaat hier dus om de zogenaamde 'abortussen om medische redenen'. In de klinieken worden zwangerschappen afgebroken om 'sociale redenen'. In beide gevallen gaat het om zwangerschappen die niet (meer) gewenst zijn. Over die abortusgrens, of het nu om een medische- of sociale reden gaat, is al langere tijd discussie.
Een aantal politieke partijen (onder meer van christelijke signatuur) meent namelijk dat de termijn hiervoor bekort moet worden, omdat sommige baby's na 24 weken ter wereld komen en dan al levensvatbaar blijken. Dit vindt men niet te rijmen met het feit dat kinderen die deze grens bijna hebben bereikt, toch nog worden geaborteerd. Gabie Raven maakt zich druk om deze discussie: "Allereerst vinden er in de klinieken geen abortussen plaats bij 24 weken, maar zit er een verschil tussen van bijna 2 weken. Het gaat nooit om levensvatbare kinderen; dat is de harde grens die de wet heeft gesteld en die wat mij betreft gehandhaafd moet blijven. Als blijkt dat straks ook kinderen in leven kunnen blijven na een zwangerschap van 23 of nog minder weken, dan vind ik het volkomen terecht om de abortusgrens bij te stellen. Dat is alleen nu niet aan de orde."
Maar het stoort Gabie Raven ook om een andere reden: alsof de 'late abortussen' allemaal worden ondergaan door losbollige vrouwen die maar niet kunnen kiezen of ze het kind willen houden of niet. "Het gaat juist vaak om vrouwen die lange tijd niet weten dat ze zwanger zijn, bijvoorbeeld omdat zijzelf of de partner gesteriliseerd zijn. Ze houden geen rekening met die mogelijkheid. Maar er zitten ook buitenlandse vrouwen bij die nauwelijks Nederlands spreken en slecht worden doorverwezen. En vergeet de jonge meisjes niet die denken dat ze van één keer seks heus niet zwanger zullen worden. Ze blijven er maar mee doorlopen met het idee: als ik er niet aan denk, dan is die zwangerschap er niet. Totdat de werkelijkheid ze inhaalt, natuurlijk. Het gaat dus vaak om trieste gevallen en het komt ongeveer 290 keer per jaar voor. Je zult mij niet horen zeggen dat dat weinig is, nee. Maar ik vind dat die gevallen wel in perspectief moeten worden geplaatst."
Hoogleraar Verloskunde Frank Vandenbussche van het Universitair Medisch Centrum in Nijmegen pleit voor een abortusgrens van 18 weken als het om sociale redenen is. Lees in VROUW Magazine 28 waarom. Wat vind jij, moet de grens voor een abortus omlaag? Praat met ons mee! Verder lezen?