De eerste Nederlandse vertaling in het liedboek is van de hand van Dirk Chistiaan Meijer jr. (1839-1908) en is een bewerking van de vertaling die in de Hervormde bundel 1938 stond. Eigenlijk gaat alleen de eerste strofe terug op de tekst van de engelanzang in Lucas 2: 14. De andere strofen zijn een trinitarische lofprijzing in de lijn van het Gloria. Bij de eerste druk in 1525 kreeg het lied vier strofen en werd het een trinitarisch lied wat weer bij reformatorische christenen in Nederland nogal eens de misvatting heeft gewekt dat het speciaal voor zondag Trinitatis geschreven zou zijn.
Juist in veel lutherse kerken o.a. in Denemarken, Noorwegen en Zweden, zingt men dit lied elke zondag in plaats van het onberijmde Gloria. Wanneer we de teksten van het Gloria en van dit lied vergelijken zien we dat dit lied nauwelijks een berijming is. Het is eerder een zeer vrije lofprijzing naar gegevens uit de engelenzang en een aantal worden uit de rest van het groot-Gloria.
Jan Wit (1914-1980) heeft de tekst opnieuw onder handen genomen met de Hoogduitse tekst van het lied van Decius als basis. Strofe twee heeft Jan Wit helemaal herschreven en strofe drie en vier bevatten nog regels uit de oude vertaling. Ook de tekst van het Gloria was een aanleiding om wat veranderingen door te voeren.
Het lied bevat een zeer compacte vorm. Behalve de twee gelijke Stollen (regel 1-2, 3-4) is er een zeer groot verwantschap tussen de regels 6 en 1, 7 en 2. Johann Sebastian Bach (1685-1750) heeft o.a. drie koraalbewerking geschreven en hieruit kunnen we opmerken dat het Duitse Gloria een vast onderdeel van de Deutsche Messe geworden is sinds Luther.