In dit kader beaamt Konijn dat er vanuit Westerse landen een zekere vorm van angst heerst ten opzichte van de snelle economische groei van opkomende machten, dat een groei lijkt at all costs. ‘Met name omdat de Westerse strategie een lange tijd was, “wij zullen die opkomende landen opvoeden zodat ze verantwoordelijke stakeholders worden in het internationale systeem”. Die strategie is mislukt. Dit heeft ook tot veel weerstand geleid bij die opkomende landen.’ Als voorbeeld hiervan noemt hij de High Level Forum on Aid Effectiveness vorig jaar in Busan. ‘Daar wilde China geen onderdeel uitmaken van de OECD, met als gevolg dat de OECD een new global partnership opperde. Het is echter de vraag of de opkomende landen wel op een nieuwe mondiale governance structuur zitten te wachten. Deze landen hebben een grote argwaan dat dit soort structuren er in werkelijkheid weer op gericht zijn om Westerse waarden op te leggen over hoe de wereld er uit zou moeten zien.’
De mondiale verschuivingen hebben volgens de oprichter van Knowing Emerging Powers wel degelijk gevolgen voor het terrein van ontwikkelingssamenwerking. ‘De groeiende rol van opkomende machten in arme landen verandert de traditionele Westerse donor-ontvanger relatie in internationale samenwerking.’ Met drie lege cappuccinokoppen, die het Westen, de opkomende landen en de ontwikkelingslanden moeten voorstellen, probeert Konijn de nieuwe relaties in het opengebroken speelveld te visualiseren. ‘Voorheen bestond het speelveld voornamelijk uit het Westen en de ontwikkelingslanden. Nu komt daar opeens een derde partij, de opkomende machten, bij en dit verandert alles. Niet alleen de relatie tussen het Westen en de opkomende economieën en de relatie tussen het Westen en de arme landen, maar ook de relatie tussen opkomende en arme landen, de zogenaamde Zuid-Zuid coöperatie.’
‘Als wij onszelf niet meer op een voetstuk zetten en niet meer vanuit onze traditionele machtspositie ontwikkelingssamenwerking beoefenen, dan denk ik dat het nieuwe internationale speelveld veel kansen en mogelijkheden biedt’, meent Konijn. ‘Want van deze Zuid-Zuid-samenwerking valt veel te leren, als wij ons hiervoor openstellen. Brazilië is bijvoorbeeld al redelijk succesvol in het verkleinen van ongelijkheden en het bestrijden van armoede. Dit doen zij bijvoorbeeld via sociale inclusie programma’s als Bolsa Familia of Zero Hunger. Dat zijn deels overheidsprogramma’s, maar daar heeft de lokale civil society ook een belangrijke rol in gespeeld.’
Doordat het merendeel van de armoede niet meer in ontwikkelingslanden, maar in nieuwe middeninkomenslanden, zoals China, India en Brazilië ligt, zijn dit soort vraagstukken over ongelijkheid en over de toegang en rechten tot financiële middelen ook van steeds groter belang. Volgens Konijn vraagt dit om een nieuwe strategie voor ontwikkelingshulp. ‘Maar ik ben wel heel huiverig om het tot één nieuwe strategie om te vormen, want het grote verschil tussen de middeninkomenslanden vraagt om verschillende strategieën.’