When Angels Fall :: - I'm the reaper outside your door - :: Theme Park Deel | .
Onderwerp: Two minutes to midnight zo mei 03, 2015 1:59 pm
Het verlaten pretpark was een ironische plek. Waar vroeger irritante kinderen met suikerspinnen rondrenden, lagen nu bakken met beschimmelde popcorn op de grond. Een plek waar iedereen gelukkig was, nu een trieste boel. Attracties waren ingestort, kraampjes leeggeroofd. Wiley was in de war. Hij had al een tijdje rondgezworven in de buurt van London maar wist niet waar hij naar opzoek was. Ergens in zijn hart wilde hij contact zoeken met de Angels, of misschien zelfs de Fallen Angels. Het was nog altijd zijn familie. Maar dat kon simpelweg niet. Ze zouden hem meteen aanvallen, meenemen en opsluiten. Of nog erger - hij zou uit de hemel gegooid worden. Wiley hoorde niet thuis tussen de Fallen Angels. Waar zij een diepe haat hadden voor het menselijke soort, kon hij ze wel waarderen. Misschien moest hij geen kant kiezen tussen de Engelen. Misschien stond hij wel aan de kant van de mensen.
Wiley sloot zijn ogen en beeldde zich de wereld in zoals die er vroeger uitzag. Het reuzenrad draaide, er liepen lachende mensen met ballonnen, de bomen stonden weer rechtop. Toen hij zijn ogen open deed zag het er heel even uit zoals hij zich voorstelde - jammer genoeg was het slechts een illusie. Wiley zuchtte zachtjes en staarde naar zijn creatie. Dit was ooit een blije plek. Waarom hadden de Angels het kapot gemaakt..? Plotseling hoorde de Trickster een geluid achter zich - er was nog iemand in de buurt. Het was iemand zoals hem, voelde hij, maar het was een donkere aura. Snel liet hij de illusie verdwijnen en draaide hij zich om. Zijn metgezel mocht er niet achter komen dat hij geen mens was.. Hopelijk zou hij hem niet herkennen. "Someone out there?" Er was niemand te zien.
Onderwerp: Re: Two minutes to midnight zo mei 03, 2015 6:15 pm
Rustig liep de man door het attractiepark heen. Het had echt een kille uitstraling, en de wind die dat er stond maakten het er allemaal niet veel beter op. Verschillende attracties kraakten wanneer er een iets te harde windstoot aan kwam. Vele stukken hingen daarbij ook nog eens los en het zag er soms naar uit alsof dat die ieder moment naar benende konden vallen. Wel ja, als je wenste te sterven op een bijzondere manier kon het daar zeker wel. Het was er in ieder geval verlaten, er was niemand, dus het was best wel de ideale plek.
Achteraf gezien bleek hij niet zo alleen te zijn als hij had gedacht. Er was wel degelijk iemand in de buurt en die persoon moest hem hebben opgemerkt, anders zou je niet vragen of er iemand was. Forfax had echter zijn antwoord net iets te snel klaar liggen waardoor hij niet de gewenste reactie gaf. 'No,' was zijn eerste reactie, maar die trok natuurlijk op niks. Door al gewoon wat te zeggen liet hij natuurlijk merken dat hij er wel was. Hij schraapte zijn keel maar even terwijl dat hij voor de andere persoon maar te voorschijn kwam door simpel weg achter het kleine huisje vandaan te komen. 'I mean maybe?' Kort had hij zijn schouders even opgehaald terwijl dat hij de andere persoon even bekeek.