De tweede constatering in het boek is dat schulden hardnekkig zijn, ook als schuldenaren eenmaal in de problemen zijn gekomen. Dit punt komt veelvuldig terug in het boek, met vaak schrijnende beschrijvingen van concrete voorbeelden. In de kern laat deze situatie zich omschrijven als een coördinatieprobleem: schuldenaren hebben meerdere schuldeisers die er niet in slagen - als zij elkaar al zouden kennen - om gezamenlijk tot een resolutie van schulden te komen. Er is eerder sprake van dat zij elkaar bewust of onbewust tegenwerken - ze gaan ieder voor hun eigen aandeel. Mark Räkers spreekt in dit verband ook wel over de ‘schuldhulpindustrie’: incassobureaus, deurwaarders, gemeenten, banken, schuldhulpverleningsorganisaties, dak- en thuislozenzorg, bewindvoerders, salarisadministrateurs, verhuizers, politie en opslagbedrijven die allemaal te veel vanuit hun eigen belang opereren. Gevolg is een patstelling waarin schulden overeind blijven of verergeren - daar wordt niemand dus beter van. Nadja Jungmann en Marc Anderson benadrukken ook het gebrek aan regievoering om escalatie te voorkomen. Het meest urgent achten zij daarbij de gevolgen van de toegenomen incassobevoegdheden van schuldeisers. Hierdoor is het nauwelijks mogelijk om tot stabilisering van schulden te komen.