David horende dat Kehila belegerd was, vs. 1, enz. Ontzet haar en slaat de Filistijnen uit bevel Gods, 2. Daar komt Abjathar bij David, medebrengende den efod, 6. Saul meende David aldaar te besluiten en te vangen, 7. Daarom gaat hij om Kehila te belegeren, 8. David niet vertrouwende op die van Kehila, vraagt den Heere om raad door Abjathar, 9. De Heere geeft David te kennen, dat die van Kehila gezind waren hem in Sauls handen over te leveren, 11. Daarom vlucht hij vandaar naar de woestijn Zif, met die zeshonderd mannen die bij hem waren, 13. Waar Jonathan bij hem komt, en vernieuwt het verbond van vriendschap met hem, 16. En vertroost hem, 17. Die van Zif verraden David bij Saul, 19. Waarvoor Saul hen bedankt, 21. En vermaant hen naarstiglijk op alles te letten, 22. Hij vervolgt David met zijn leger in de woestijn van Maon, 25. Waar hij hem omsingelt, 26. Saul krijgt tijding dat hem de Filistijnen in het land gevallen waren, 27. Daardoor wordt hij genoodzaakt David te verlaten, 28.
1 EN men 1boodschapte David, zeggende: Zie, de Filistijnen strijden tegen 2Kehíla en zij beroven 3de schuren.
1 Te weten, toen hij in het land van Juda in het woud Chereth was, 1 Sam. 22:5. Hetgeen dat hier wordt beschreven, is geschied eer Abjathar tot David is komen vluchten en hem de droeve tijding bracht van den moord der priesters, vers 6. Daarom zetten sommigen de eerste woorden van dit vers aldus over: David nu was geboodschapt.
vers 6 En het geschiedde toen Abjathar, de zoon van Achimélech, tot David vluchtte naar Kehíla, dat hij afkwam met den efod in zijn hand.
2 Deze stad lag in den stam van Juda, als te zien is Joz. 15:44.
3 Of: dorsvloeren, dat is, den voorraad der vruchten die in de schuren vergaderd was.
2 En David 4vraagde den HEERE, zeggende: Zal ik heengaan en deze Filistijnen slaan? En de HEERE zeide tot David: Ga heen en gij zult de Filistijnen slaan en Kehíla verlossen.
4 Vermoedelijk door den profeet Gad (die bij hem was, 1 Sam. 22:5), of door Abjathar, die bij David kwam toen hij naar Kehila trok, vers 6.
3 Doch de mannen van David zeiden tot hem: Zie, 5wij vrezen 6hier in Juda; 7hoeveel te meer, als wij naar Kehíla tegen der Filistijnen slagorden gaan zullen.
5 Te weten voor Saul, die ons vervolgt als vijanden.
6 Te weten hier in het woud Chereth, waar zij toen waren, gelegen in Juda, 1 Sam. 22:5. Kehila lag ook in Juda.
7 Versta hierbij: zullen wij vrezen, te weten als wij de Filistijnen van voren en Saul van achteren hebben, en alzo twee vijanden in plaats van een zullen hebben.
4 Toen 8vraagde David den HEERE nog verder, en de HEERE antwoordde hem, en zeide: Maak u op, trek af naar Kehíla, want Ik geef de Filistijnen 9in uw hand.
8 Hebr. En David voer voort den Heere te vragen. Versta dit alzo, dat David niet zozeer zijnenthalve ten anderen male den Heere gevraagd heeft, als vanwege zijn krijgsvolk, hetwelk vreesachtig was naar Kehila te gaan.
9 Te weten eer Saul u zal kunnen bespringen.
6 En 10het geschiedde atoen Abjathar, de zoon van Achimélech, tot David vluchtte naar Kehíla, 11dat hij afkwam met den efod in zijn hand.
10 Anders: het was geschied.
a 1 Sam. 22:20.
11 Dat is, toen hij haastelijk vluchtte, nam hij den efod mede in zijn hand, in denwelken de Urim en Thummim waren, door dewelke men den Heere vraagde, Ex. 28:30. Anders: dat de efod hem in zijn hand kwam.
7 Als Saul te kennen gegeven werd, dat David te Kehíla gekomen was, zo zeide Saul: God heeft hem in mijn hand 12overgegeven, want hij is besloten, komende in 13een stad met poorten en grendels.
12 Hebr. eigenlijk: vervreemd; wat men overgeeft of levert, wordt vervreemd.
13 Hebr. in een stad der poorten en der grendels. Alsof hij zeide: David menende zeker te zijn in een vaste stad, heeft zichzelven als gevangengenomen, want als ik de stad met een leger omsingel en beleger, zo kan hij mij niet ontkomen.
9 Als nu David verstond 14dat Saul dit kwaad tegen hem 15heimelijk voorhad, zeide hij tot den priester Abjathar: 16Breng den efod herwaarts.
14 Hij wil zeggen dat Saul steeds in zijn hoofd had, daarop peinsde en met al zijn zinnen dag en nacht arbeidde, om David kwaad te doen en te doden.
15 Anders: smeedde.
16 Te weten met den borstlap, en trek hem aan en vraag den Heere raad voor mij door de Urim en Thummim. Zie Num. 27:21.
10 En David zeide: HEERE, God Israëls, 17Uw knecht 18heeft zekerlijk gehoord, dat Saul zoekt naar Kehíla te komen, en de stad te verderven om mijnentwil.
17 Dat is, ik heb zekerlijk gehoord.
18 Hebr. heeft horende gehoord.
11 Zullen mij ook 19de burgers van Kehíla in zijn hand overgeven? 20Zal Saul afkomen, gelijk als Uw knecht gehoord heeft? O HEERE, God Israëls, geef het toch Uw knecht te kennen! De HEERE nu zeide: Hij zal afkomen.
19 Anders: de heren. Zie Richt. 9:2.
20 Versta hierbij: indien ik hier blijf, als blijkt vers 14.
vers 14 David nu bleef in de woestijn in de vestingen en hij bleef op den berg in de woestijn Zif; en Saul zocht hem alle dagen, doch God gaf hem niet over in zijn hand.
12 Daarna zeide David: 21Zouden de burgers van Kehíla mij en mijn mannen overgeven in de hand van Saul? En de HEERE zeide: 22Zij zouden u overgeven.
21 Zie Richt. 9:2 in de aant.
22 Te weten indien gij in deze stad binnen haar muren bleeft.
13 Toen maakte zich David en zijn mannen op, omtrent zeshonderd man, en zij gingen uit Kehíla en zij gingen heen waar zij konden gaan. Toen Saul geboodschapt werd, dat David uit Kehíla ontkomen was, 23zo hield hij op uit te trekken.
23 Hij wil zeggen dat Saul zijn krijgsvolk van zich liet trekken, David niet verder met krijgsmacht vervolgende.
14 David nu bleef in de woestijn in de vestingen en hij bleef op den berg in de woestijn Zif; en Saul zocht hem 24alle dagen, doch God gaf hem niet over in zijn hand.
24 Dat is, doorgaans, van tijd tot tijd, immers zolang als David zich in de vesting onthield; want als David zich tot de Filistijnen begaf, zo heeft Saul nagelaten hem te zoeken, 1 Sam. 27:4.
1 Sam. 27:4 Toen Saul geboodschapt werd, dat David gevlucht was naar Gath, zo voer hij niet meer voort hem te zoeken.
15 Als David 25zag dat Saul uitgetogen was om zijn ziel te zoeken, zo was David in de woestijn Zif in een woud.
25 Dat is, vernam, te weten door zijn verspieders die hij uitzond; of door zijn vrienden die hij in Juda had.
16 Toen maakte zich Jónathan, de zoon van Saul, op en hij ging tot David in het woud; en hij 26versterkte zijn hand in God.
26 Dat is, hij sterkte en troostte hem, hem voorhoudende en indachtig makende de beloften Gods, als blijkt vers 17.
vers 17 En hij zeide tot hem: Vrees niet, want de hand van Saul, mijn vader, zal u niet vinden, maar gij zult koning worden over Israël en ik zal de tweede bij u zijn; ook weet mijn vader Saul zulks wel.
17 En hij zeide tot hem: Vrees niet, want de hand van Saul, mijn vader, zal u niet vinden, maar gij zult koning worden over Israël en 27ik zal de tweede bij u zijn; 28ook weet mijn vader Saul zulks wel.
27 Het schijnt dat David dit zijn vriend Jonathan beloofd heeft, toen zij een verbond met elkander hebben opgericht. Hebr. ik zal u tot een tweede zijn, of: laat mij de tweede naast u zijn.
28 Samuël had dit aan Saul genoegzaam te kennen gegeven, 1 Sam. 15:28.
18 En die beiden 29maakten een verbond 30voor het aangezicht des HEEREN; en David bleef in het woud, maar Jónathan ging naar zijn huis.
29 Dat is, zij vernieuwden het verbond hetwelk zij tevoren met elkander gemaakt hadden, 1 Sam. 18:3; 20:16.
30 Dat is, een vast verbond, in de tegenwoordigheid van den priester des Heeren. Of zij maakten een verbond hetwelk zij met ede bevestigden en waarover zij God tot Getuige aanriepen.
19 Toen togen 31de Zifieten op tot Saul naar Gíbea, zeggende: 32Heeft zich niet David bij ons verborgen in de vestingen in het woud, op den heuvel van Hachíla, 33die aan de rechterhand der wildernis is?
31 Dat is, de inwoners van Zif. Daar zijn twee steden aldus genaamd geweest: de ene lag aan de uiterste landpale van Juda tegen het zuiden, waarvan Joz. 15:24 gesproken wordt. De andere lag meer inwaarts in het land omtrent de woestijn van Maon, waarvan Joz. 15:55. Dat is het Zif waarvan hier gesproken wordt, gelegen op een berg. 1 Sam. 26:1 staat dat de Zifieten David ten anderen male aan Saul hebben willen overleveren. Hoe nu David in dezen nood tot God zijn toevlucht genomen heeft, zie Psalm 54, dien hij toentertijd gemaakt heeft.
32 Zij willen zeggen: David heeft zich gewisselijk bij ons verborgen. Zie van zulke vragen Gen. 13:9.
Gen. 13:9 Is niet het ganse land voor uw aangezicht? Scheid u toch van mij; zo gij de linkerhand kiest, zo zal ik ter rechterhand gaan; en zo gij de rechterhand, zo zal ik ter linkerhand gaan.
33 Anders: die aan het zuiden van Jesimon is.
20 Nu dan, o koning, 34kom spoedig af naar al de begeerte uwer ziel; en 35het komt ons toe hem over te geven in de hand des konings.
34 Hebr. afkomende kom af.
35 Zie deze manier van spreken Micha 3:1 met de aant.
21 Toen zeide Saul: 36Gezegend zijt gijlieden den HEERE, 37dat gij u over mij ontfermd hebt.
36 Aldus misbruikt Saul den heiligen Naam Gods om hen tot een lelijke verraderij aan te porren.
37 Kwansuis of hij zeggen wilde: Gij zijt degene die mij verlost uit de hand van David, die mijn verderf zoekt.
22 Gaat toch heen en 38bereidt de zaak nog meer, dat gij weet en beziet zijn plaats, waar zijn 39gang is, wie hem daar gezien heeft; want 40hij heeft tot mij gezegd, 41dat hij zeer listiglijk pleegt te handelen.
38 Dat is, maakt dat alles wel verkondschapt en besteld wordt, dat hij ons niet ontsluipt.
39 Hebr. voet, dat is, waar hij zich onthoudt, waar hij gemeenlijk zijn gang heeft, en gaat hem naarstiglijk op het spoor na.
40 David zelf, toen hij nog bij mij was en ik hem vraagde hoe hij zo voorspoedig in den oorlog was.
41 Hebr. dat hij listiglijk handelende listiglijk handelde, of met list omging.
25 Saul en zijn mannen gingen ook om te zoeken. Dat werd David geboodschapt, die 42van dien rotssteen afgegaan was, en bleef in de woestijn van 43Maon. Toen Saul dat hoorde, jaagde hij David na in de woestijn van Maon.
42 Te weten van den heuvel van Hachila in de woestijn, waar hij zich verborgen had; vandaar begaf hij zich in de ruimte, namelijk in de woestijn van Maon, vers 19, waar hij beter kon wegkomen als Saul hem najaagde en vervolgde.
vers 19 Toen togen de Zifieten op tot Saul naar Gíbea, zeggende: Heeft zich niet David bij ons verborgen in de vestingen in het woud, op den heuvel van Hachíla, die aan de rechterhand der wildernis is?
43 Zie de aant. op Joz. 15:55.
27 Doch daar kwam een bode tot Saul, zeggende: Haast u en kom, want de Filistijnen zijn 44in het land gevallen.
44 Of: hebben zich in het land verspreid.
28 Toen keerde zich Saul van David na te jagen en hij toog den Filistijnen tegemoet; daarom noemde men die plaats 45Sela-Machlekôth.
45 Of: Sela Hammachlekoth, dat is, steenrots der deling, alzo genoemd omdat Saul zijn volk heeft moeten afdelen en David verlaten, om de Filistijnen na te jagen of tegen te staan.