Een manier om de vraag ‘hoeveel?’ te benaderen, is kijken naar wat we voor andere dingen betalen. Misschien betalen we graag 15 euro voor een film, 30 euro voor een muziekles of 75 tot 150 euro voor een sessie met een ervaren levenscoach. Als we minder dāna aanbieden voor persoonlijke begeleiding dan we zouden betalen voor een film, sturen we onszelf de boodschap dat entertainment voor ons van grotere waarde is dan de mogelijkheid om de dharma (lessen van de Boeddha) te ontvangen.
Een deel van de schoonheid van dāna is dat niemand wordt uitgesloten door geldgebrek. Als we weinig te besteden hebben, kunnen we minder bieden. Als we ons in een goede financiële positie bevinden, kunnen we meer bieden en weten we dat onze vrijgevigheid de leringen helpt om duurzaam en voor iedereen beschikbaar te zijn.