Waar echter het gevaar dreigt, groeit ook het tegengif. In de ‘christelijke’ traditie wordt ons ook steeds weer een spiegel voorgehouden. Er wordt ons steeds weer gezegd, dat het in de navolging niet gaat om het koesteren van een naar binnen gekeerde authenticiteit of van een om zichzelf draaiende identiteit. Navolging betekent daarentegen de bekering tot een ‘gastvrij zelf’, dat de ander in zichzelf laat wonen. Navolging is het bloot leggen van een ‘open zelf’, dat niet zichzelf, maar de ander als (potentieel) ‘slachtoffer’ (van mij) ziet. Hier is geen sprake van exhibitionistische ‘kwetsbaarheid’ of tot de tanden gewapend slachtofferschap, maar van oprechte ‘ongewapendheid’. Hier is geen sprake van ‘bezield’ worden, maar van ‘bezeten’ worden door de berooide ander, die een appel op mij doet en mij aanklaagt.