De mens is van nature goed. Hoe kon ik dat vergeten? | De Morgen
De mens is van nature goed. Hoe kon ik dat vergeten?
✦Exclusief voor abonnees, Marc Didden 6 augustus 2019, 6:01
Noem het nostalgie of noem het gewoon goede smaak maar mijn platen van de week zijn deze week Ella & Louis en Ella & Louis Again. Ik heb ze op cd en dus niet gekocht toen ze verschenen in 1956 en 1957. Al had dat theoretisch wel gekund want in die jaren was ik respectievelijk 7 en 8 en waren de geweldige stemmen van La Fitzgerald en Le Armstrong mij al wel bekend, via de huisradio en enkele 78 toerenplaten die mijn oudere broer ergens gescoord had.
Ik was meteen verliefd op die twee reuzen. Op hun stemmen. Hun dictie. Op de manier waarop ze met elkaar omgingen en met die topsongs van Irving Berlin, George en Ira Gershwin, Hoagy Carmichael en Cole Porter, waar elk woord en elke noot altijd op de juiste plaats terechtkwamen en waar, als er toch nog ergens een gaatje was, dat meesterlijk opgevuld werd door een trompetsolo van Louis, een vocalise van Ella, of wat gouden getokkel op de ivoren toetsen van Oscar Peterson.
Ella & Louis en Ella & Louis Again doen jazz vriendelijk klinken maar verzanden nooit in variété, al kwam Satchmo daar tegen het einde van zijn carrière wel al eens gevaarlijk dichtbij.
Voor de talrijke millennials onder u die deze krant wellicht gratis lezen: 'Satchmo' was de bijnaam van Louis Armstrong, een afkorting van 'Satchelmouth', wat dan weer babbelkous wil zeggen.
Nu, van die late Satchmo hield ik ook. Een klein beetje maar van 'Hello, Dolly' maar heel veel van 'What a Wonderful World'. Het is een troostende song die kwade dagen goed maakt en goede dagen beter. En telkens wanneer de woorden 'I hear babies crying, I watch them grow / They'll learn more than I'll ever now' weerklinken, dan denk ik: groot gelijk, Babbelkous.
Vrienden zeggen me vaak dat ik de dingen te somber bekijk, dat ik te veel doordenk over dingen die eigenlijk doodgewoon zijn. Dat de mens toch van nature goed is! Dat ik drama moet gebruiken in mijn werk maar niet in mijn leven. Dat ik wat meer naar 'What a Wonderful World' moet luisteren. Desnoods drie keer na elkaar. Doe ik vanaf nu.
Ik nam dat goede gevoel mee toen ik vanochtend de krant ging kopen. Bestelde er een koffie bij en begon te lezen. Een zot maaide in een shoppingcentrum in Texas twintig mensen omver. Een zot maaide er aan een bar in Dayton negen omver. Een zot gooide in het Hauptbahnhof van Frankfurt een jonge vrouw en haar kind onder een binnenrijdende trein. In Londen was zelfs geen machinepistool of sneltrein nodig, daar gooide een zeventienjarige zot met zijn blote handen een tienjarig kind van het dak van het Tate Modern.
Randnieuws in een wondervolle wereld.
Ik klap de krant dicht en fluit onderweg naar huis een heel eigen versie van Monty Python's 'Always Look on the Bright Side of Life'.