“Hey Bert, alles goed? Ik vroeg me af of je het eens zou zien zitten om een uurtje (of 2) in een rolstoel te zitten en met mij een koffietje te gaan drinken? Virginie.”
Wel, Virginie Houthave uit Langemark is een 39-jarige mama van twee kinderen, die bij haar veel te vroege geboorte te weinig zuurstof kreeg, met een hersenverlamming en spastische diplegie als gevolg. Simpel gesteld: de communicatie tussen de hersenen en de spieren verloopt niet optimaal, waardoor een of meerdere spieren heel vaak gespannen of stijf zijn. Stappen of zelfs het strekken van je benen is een aartsmoeilijke opdracht. Dat wordt enigszins gecompenseerd met een spierverslapper, via een inwendige pomp met baclofen. Door oefeningen is ze constant op zoek naar een zeker evenwicht tussen de twee. Spieren opbouwen is al helemaal niet simpel. Daarom is Virginie vandaag sterk afhankelijk van haar rolstoel. Bovendien heeft ze sinds haar 26ste ook reumatoïde artritis, een complexe ziekte waarbij haar gewrichten heel gevoelig zijn aan ontstekingen. En naar verluidt zijn die behoorlijk pijnlijk. Bovendien verliep haar medisch pad de afgelopen jaren niet bepaald op rozen.