10 maart 2015 00:00:00
En daar was weer zo'n momentje dat je denkt: hé dat nummer ken ik toch heel ergens anders van? In dit geval ging het om het nummer You're wondering now, in de uitvoering van Amy Winehouse. Nu kijk ik graag naar allerlei soorten detectives, en zo ook naar Death In Paradise: een komische detective met een engelse inspecteur die op een tropisch (fictief) eiland terecht komt om aldaar vreemde moorden op te lossen. Met een typisch engels karakter en trekjes die wat op Columbo en Adrian Monk lijken is het een leuke serie. De relatie tussen het nummer You're Wondering Now en deze detective is natuurlijk dat het de tune betreft van deze serie.
De originele uitvoering is van Coxsone Dodd, origineel opgenomen door The Skatalites en Andy & Joey in Jamaica. Het typische ska geluid past mooi bij de tropische setting van de serie. En de titel past natuurlijk ook leuk bij de serie.
Het is altijd weer verrassend wat voor tune televisie en filmmakers gebruiken voor hun product. Een bijzondere vermelding is er wat mij betreft voor de tune van Midsomer Murders. Deze tune wordt gedomineerd door het geluid van de Theremin. En natuurlijk veel piano en strijkers. Maar die Theremin is een bijzonder apparaat. Gemaakt door Léon Theremin in 1919 en tegenwoordig gemaakt door Moog. Het geluid van de Theremin is bijzonder te noemen en geeft de tv serie van Midsomer Murders het karakter van een dolende geest. Als u het niet herkent kijk dan vooral eens op Youtube.
Het bijzondere aan dit instrument is wel dat je het niet aanraakt om het te bespelen. Met de ene hand bepaal je het volume, met de andere de toonhoogte. Nu zijn er wel meer vreemde instrumenten te vinden in de muziekgeschiedenis:
de gekromde synthesizer van de franse synthesizer virtuoos Jean Michel Jarre.
de laserharp van diezelfde artiest.
de draagbare synthesizer die Jan Hammer zo'n beetje introduceerde; je hield hem vast als gitaar waarbij er een heuse hals is met knoppen voor bepaalde effecten
de Mellotron die geluid maakte op basis van een stuk magnetisch tape per toets: iedere toets had een ingenieus systeem met een stukje cassettebandje waarop muziek opgenomen was.
de Moog. Een van de eerste modulaire synthesizers. Stel je voor dat je voor elk live optreden al die kabels op de juiste manier moest insteken! Of halverwege moest verwisselen. Je leek meer op een technicus dan een muzikant met zo'n instrument.
Wat deze instrumenten vooral gemeen hebben is dat ze in hun begin tijd een bijzonder geluid wisten te produceren waardoor we bepaalde nummers nu nog herkennen aan dergelijke sounds. Bepaalde bands (zoals Genesis, Yes en Pink Floyd) maakten veelvuldig gebruik van deze instrumenten. Op opnames van live optredens zie je ook vaak dat de toetsenist zo'n beetje ommuurd is door stapels klavieren varierend van enkele octaven tot 88 toetsen. De grote vriend van de roadie was Duct Tape om bij elk optreden de kasten weer bij elkaar te houden. Want dergelijke grote instrumenten als de Moog waren niet echt geschikt om mee te nemen over de hele wereld in het ruige leven van de symfonische rockbands van toen.
Tegenwoordig zet een gewoon een peperduur workstation neer met misschien nog een extra Hammond met Leslie box, maar veel meer zie je tegenwoordig niet meer. De eerste drie zijn uit de oude doos (Wikimedia Commons). Van links naar rechts Tony Banks (Genesis), 2x Jon Lord (Deep Purple). De laatste is van de moderne Deep Purple. Zie het verschil in aantal klavieren en de eenvoud: een kruispoot met het merk Kurzweil en nog iets antieks er onder.