'Niets' bereiken in 2020 is ook meer dan voldoende - Laurie van Mierlo / balans / De blog | womenintouch.nl
Home » De blog » balans » 'Niets' bereiken in 2020 is ook meer dan voldoende - Laurie van Mierlo
Gepubliceerd op 21 december 2020 om 11:45
'We hebben 2020 uitgespeeld of 2020 ons?'
Intussen hebben we 2020 bijna uitgespeeld en zien we steeds meer posts voorbij komen over
bereikte doelen of inzichten in 2020. Of het nu gezondheidsdoelen zijn, denk aan fit worden,
afvallen, beginnen met een nieuwe sport. Of dat het mentale doelen zijn, zoals herstellen van een
burn-out, depressie, eetstoornis, etc. Het komt de laatste maanden in ieder geval frequent voorbij.
Persoonlijk geeft mij dit het gevoel, dat ondanks deze pandemie, thuis-isolatie en gebrek aan
"normaal" leven, we óók nog eens allemaal doelen hadden moeten bereiken. Wat nu als "2020, been there, done that" ook al voldoende is? Zonder extra bereikte doelen, zonder extra inzichten, maar gewoon "er doorheen zijn gekomen". Wat als positief blijven meestal lukt, maar soms ook gewoon hélemaal niet. Is dat dan verkeerd? Is 2020 dan al hélemaal een mislukt jaar? Of zijn dat weer allemaal externe oordelen die jou als individu onzeker laten voelen?
Tweeduizend twintig, was een, netjes gezegd, pittig jaar. Ik wil dan ook geen onderscheid maken in "ernst" van de situatie, want ik ben van mening dat het voor heel veel diverse groepen mensen, onwijs zwaar is geweest. De mensen in de zorg, zzp'ers, de horeca, studenten en (eenzame) ouderen, ga zo maar door. Ook ik heb in 2020 "veel bereikt", geen doelen, geen transformaties, maar gewoon iets dat ik al veel eerder had moeten aanpakken, maar waarbij 2020 mij eindelijk de kans gaf om mezelf eens flink tegen te komen. En dat was nodig… Ik zie hoe ver ik ben gekomen dit jaar en daar ben ik trots op, maar ik zie ook dat dit niet de essentie was van 2020. Ik ben blij dat ik dit 'along the way' heb aan durven gaan, maar ook als dat niet was gebeurd, ook als ik 'gewoon' het jaar heb overleefd, dan mag ik heel erg trots zijn op mezelf. En datzelfde geldt natuurlijk ook voor jou. Ik weet hoe moeilijk het is om positief te blijven als je elke dag thuis zit, elke dag hetzelfde is, je je vrienden niet of nauwelijks kunt zien, je gewend bent om meer vrijheid te hebben. Gewoon, je dagelijkse dingen kunt doen…
'Tweeduizend twintig, was een, netjes gezegd, pittig jaar. Ik wil dan ook geen onderscheid maken in "ernst" van de situatie, want ik ben van mening dat het voor heel veel diverse groepen mensen, onwijs zwaar is geweest'
Ook als je geen grote doelen hebt bereikt, het gevoel hebt niet vooruit te zijn gegaan, dan nog kan
het helpen om eens terug te kijken. Hierbij kun je je enkele vragen stellen:
Waar ben ik het meest dankbaar voor dit jaar?
Welke 3 herinneringen van dit jaar zijn het aller mooist (ondanks alles)?
Waar ben ik het meest trots op dit jaar?
Als er iets is dat ik los wil laten vóór 2021 begint, wat zou dat zijn?
Mijn tweeduizend twintig
In plaats van naar de grote doelen, die ik niet eens had, of heb behaald, te kijken. Ben ik wel onwijs dankbaar voor de leermomenten van 2020. Zo heb ik het eindelijk aangedurfd om mijn laatste 10% eetstoornis te beperken naar vijf procent, waarvan ik 'as we speak' nog steeds mee bezig ben om dit naar nul procent te reduceren. Dat was moeilijk, dat is moeilijk en dat zal nog wel een tijd moeilijk zijn. Afleiding had daarbij heel fijn kunnen zijn, maar helaas, de meeste afleiding die dit jaar bracht, waren mijn examens, omdat ik daar tenminste nog mijn vrienden kon zien. (sad but true). Wat heb ik hiervan geleerd? Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen herstel, mijn eigen pad, mijn eigen doelen, niemand anders gaat deze voor mij afleggen. Máár, vrienden en familie zijn wel een onwijs belangrijke factor wat betreft "cheerleading". Ook al zou jij je eigen grootste fan moeten zijn, dan nóg geeft een goede omgeving je nét dat beetje extra support. Dus Lau, niet meer alles alleen willen doen…
'Zo heb ik het eindelijk aangedurfd om mijn laatste 10% eetstoornis te beperken naar vijf procent, waarvan ik 'as we speak' nog steeds mee bezig ben om dit naar nul procent te reduceren'
Iets kunnen halen met genoeg tijd lukt toch niet?
Daarbij had ik ook mijn bachelor diploma Diergeneeskunde kunnen halen, maar helaas, 2020 had andere plannen en mijn mentale gezondheid werd er niet beter door, dus besloot ik om één herexamen niet te maken en daarmee mijn bachelor diploma uit te stellen. Het ergste is, dat ik voor een tijd lang heb gedacht: "Maar ik had toch tijd genoeg in 2020 om te studeren? Waarom lukt het dan niet?"… Wat ik hiervan heb geleerd? Een stap terug doen is niet falen. Het is niet achteruit gaan, het is niet mislukt. Het hoort gewoon bij het leven om af en toe stil te staan en te zien wat je allemaal al hebt bereikt. Dus: 'the only way isn't always forward, sometimes it's staying where you're at right now'.
Dus, als jij geen gigantische transformaties hebt doorgemaakt, als jij je planning niet hebt kunnen volgen, als je je doelen hebt moeten bijstellen, het gevoel hebt achteruit te zijn gegaan… Dan nog, mag je onwijs trots zijn op jezelf dat je dit jaar hebt overleefd. Dat je ondanks álles, er iets van hebt proberen te maken, ook als dat teleurstellend was. Ook als je je werk mist, je vrienden, partner of familie mist, je hobby's mist, je studie mist of daar niet eens fatsoenlijk aan hebt kunnen beginnen. Wees trots op jezelf, óók zonder prestaties ben jij het waard om trots op te zijn, om te genieten, om te leven.
2020, it has been a ride, thank you for the lessons.
« Vorige Twaalf lessen die ik afgelopen jaar leerde - Eline Venneman Hoe houd ik mijn goede voornemens vol? - Veerle Logghe Volgende »