De volgende morgen ontmoet Henri Beda in de tuin; zij is zijn gedroomde moeder. In de bank zoekt Babette opnieuw contact: zij wil een baantje voor haar vader. Henri speelt met grote grandezza de Don Juan, voorlopig zonder succes. Hierna begint Henri zich als een bezetene in spiegels te bekijken: in de bank, in de Automobile Club, maar vooral thuis in de wintertuin. Hij herkent zichzelf niet meer. De zelfvervreemding is acuut. Ook het leven zelf lijkt een droom. Hij voelt zich ‘een witgekalkt graf’. In de beelden van de wintertuin herkent hij de mensen die hij kwaad heeft gedaan. Ze defileren voor hem als getuigen à charge in een proces: Sabine, Fanie en Klaartje; Koos, de vriendin van zijn enige vriend, de Neus, die hij verleidde; Elsje natuurlijk en ook Albert. Helemaal ontdaan vlucht Henri weg uit de kelders van zijn geweten.