6. De Vierdaagse van 1964
Rond zeven uur was ze vertrokken. De lucht was nog fris, maar de voorspellingen voor die dag waren uitermate gunstig. Het zou tot vijfentwintig graden worden, de eerste echte zomerdag van dit jaar. En dat precies op de eerste dag van de Vierdaagse.
Ze wandelde met stevige tred, voelde zich geweldig. Niet ver voor haar wandelde een Israëlische afvaardiging van allemaal vrouwen. Met hun tamboerijn sloegen ze het tempo en hoeveel inspanning het haar ook zou kosten, zij wilde dat geluid blijven horen en zich optrekken aan deze stoere meiden.
Niet zo lang geleden was ze als toehoorder naar de algemene ledenvergadering van de Vereniging van Gouden Kruisdragers Vierdaagse geweest en had daar vernomen hoe ter nagedachtenis aan de overleden leider majoor Breunese was beslist een gedenkteken voor de man op te richten. Een Amsterdamse kunstenaar was daarvoor benaderd. De kunstenaar was merkwaardig genoeg al uitgenodigd voor de vergadering en nam daar op het podium met grote graagte en zekere trots de opdracht aan. Het was een imposante man, een kerel met brede schouders en een flinke borstkas, een lijf waaraan menig vrouw wel even zou willen uitblazen, was er zomaar in haar opgekomen, maar ze had zichzelf later om die gedachte verfoeid. Sinds ze was getrouwd was er nog maar een man in haar leven.
De vergadering zette zich voort. In het tempo van de evolutie. De voorzitter van de vergadering deelde mee dat een meneer uit Arnhem dit jaar voor de veertigste keer meeliep en hij zou vrijdag rijkelijk worden gefêteerd, al was hij met zijn zeventig jaar niet de oudste deelnemer. Dat was iemand uit het Friese dorpje Blija. Die zou dan ook onder de gladiolen bedolven worden. En zo ging de vergadering verder, traag en saai, en in haar verzet daartegen had ze alleen nog maar oog gehad voor die Amsterdamse kunstenaar, die daar achteraf op een aantal grote vellen papier zijn eerste ideeën neerlegde.