Mijn brrroer en eten
Eten is bij ons in de familie altijd al een dingetje geweest. De genetische voedingsbodem daarvoor ligt voornamelijk aan de kant van mijn vader. Al zolang als ik mij kan herinneren eet de man bitterballen als ze nog half in het vet liggen (met de bijbehorende blazende mondbewegingen om de kokend hete bal - overigens geheel vruchteloos - ietwat af te laten koelen) en kan hij zich zomaar een uur vermaken voor het supermarktschap waar de Bifi's, de Stegemansalami's en de andere aanverwante droge worstjes gehuisvest zijn. Het is bij mijn broertje en mij een tweeledige weg ingeslagen. Ik ben gek op eten, en dan voornamelijk de gezonde en verse variant. Bij mijn broertje mag het het predikaat lekker pas dragen als het voorzien is van een flinke laag Zaanse mayonaise of doordrongen is van frituurvet.
In het huis dat ik nu huur is een frituurpan in het kookeiland ingebouwd. Het duurde welgeteld twee minuten voordat mijn broertje daar tijdens de rondleiding achter kwam. Hij pakte zijn iPhone (niet te verwarren met een telefoon, al helemaal niet op een in en in trieste dag als deze - Steve Jobs, God hebbe je ziel) en maakte een foto. "Dan kan ik daar vanavond thuis nog naar kijken." Ik heb het niet geverifieerd, maar ik durf er mijn rechterarm om te verwedden dat hij thuis aan Silvia heeft voorgesteld al haar interieureisen in te willigen, als hij ook zo'n ingebouwde pan krijgt.
Ome Snack, dat is nu al jaren zijn bijnaam voor de kinderen. Ik lieg geen woord als ik zeg dat hij zijn kleine neefje en nichtje al een paar keer heeft proberen te overtuigen van de toegevoegde waarde van mayonaise op een koekje. Zelfs toen ze nog in hun Liga-fase zaten. Ooit gingen we met z'n allen op vakantie en had hij een tube of zes, zeven ingeslagen en klaarliggen om mee te nemen. Immers: Franse mayonaise haalt het niet bij de volvette Zaanse variant. Eenmaal in Frankrijk aangekomen, bleek hij de tubes thuis te hebben laten liggen. Tot acht keer toe werd het hele huis doorzocht (want wie weet zag hij het toch over het hoofd), eventuele terugrijplannen werden besproken en zelfs de optie 'we laten het iemand opsturen' kwam voorbij. Het was een stressvol begin van de vakantie. Over volvet gesproken: zo wil hij het dus graag. Ik kan me nog goed de dag herinneren waarop hij een nieuw product in de markt wilde plaatsen. "Ik noem het: VOLLONAISE. Het moet maar eens afgelopen zijn met de light- en halfvolle soorten. Blegh!" Hij trok er een gezicht bij alsof alles met een light-touch gif was. Met hetzelfde gezicht haalde hij een paar jaar geleden in Oostenrijk een blaadje decoratiebasilicum van zijn spaghetti bolognese (zie foto). Het was hem veel te groen."
Elmer en eten. Het gaat terug tot onze allereerste kindertijd samen. Als mama ons een bakje chips voorzette, checkte hij met zijn dikke gezichtje in welk bakje de meeste zaten, daarna deed hij met zijn witte knuistjes een greep in het andere bakje om het verschil nog groter te maken, waarna ik een halfleeg bakje kreeg toegeschoven. Ik wil niet zeggen dat het mij heeft getraumatiseerd, maar het heeft zeker z'n sporen nagelaten.
Als Elmer bij je komt eten, dan belt hij in de middag al op om te vragen wat we gaan eten. Mijn moeder beantwoordt die vraag altijd met 'bloemkool', het houdt hem niet tegen de volgende keer weer te bellen. Als hij binnenkomt en je bent nog niet aan het koken, verstart zijn gezicht. "Waarom kook jij nog niet", vraagt hij dan. "Ga eens koken, ik heb honger." En als ik dan niet snel genoeg achter het fornuis kruip, wordt de onrust met de seconde groter. Sta ik te koken, dan wil hij weten of ik genoeg heb. Want ook dat is een dingetje in onze familie - vaders kant verantwoordelijk. Wij lijden aan het syndroom-van-nooit-genoeg. Denk niet ooit bij mij langs te komen en naast een fles wijn te grijpen. Er is altijd en genoeg om jezelf een alcoholvergiftiging of zes te zuipen. Qua voorraadkast kan ik met gemak heel Nederland zes weken iedere dag van een maaltijd voorzien. Ik zou zo een buitenlander kunnen zijn: bij mij kun je ALTIJD mee-eten. Bij mijn moeder niet. Daar moet je een etentje een jaar van te voren boeken, en dan nog is er sprake van grote voorbereidingsstress.
"Doe nog wat rijst in de pan." "Is dat alle pasta?" Je hebt toch wel meer hè, hier word ik heel onrustig van?" Het zijn zomaar wat opmerkingen die Elmer uit als hij in je pannen staat te kijken. En bedenk je dan dus dat die pannen bij mij altijd zo vol zitten dat je er na het eten van de maaltijd nog een complete lijn curverbakjes mee kunt vullen. De vrieskist stampensvol zeg maar.
BBQ'en met Elmer: ook vre-se-lijk. Per persoon acht worstjes en zes hamburgers is echt zijn inschatting van het verbruik zo'n avond. En dan dus nog de nodige tubes Zaanse...
Het is culinair niet veel met hem. Jarenlang was hij vaste klant bij Snackbar het Snorretje in Amsterdam, waar hij destijds woonde. Uit die tijd stamt de volgende anekdote: Elmer belt mij op, ik hoor opwinding in zijn stem. "Wat denk je? Bestel ik vandaag een patatje, twee frikadellen en een hamburger... Krijg ik drie patat, een kaassoufflé, een kroket, een frikadel, een mexicano en een cheeseburger!!!" Ik stelde me het irritante eraan compleet voor, van thuiskomen en dan dus de verkeerde bestelling hebben en weer terugmoeten. Dus ik reageer: "En toen?" En Elmer: "NOU, ALLES OP......MISSELIJK!!!!"
Het meest culinaire aan mijn broertje is feitelijk het blaadje sla op een burger. Het verraste mij dus enorm dat hij de Japanner in Amstelveen, Kokusai, ineens begon op te hemelen. Aan de zijde van zijn vriendin Silluviah wordt hij tegenwoordig de nodige restaurants ingesleept, waaronder dus deze All you can eat-Japanner, die bekend staat om z'n voortreffelijke sushi. Ik zag mijn broertje al zitten, met een tube meegebrachte mayo om de sashimi in te wentelen.
Ach, wat haalde ik in mijn hoofd. Japanners frituren ook veel. En zo bleek, toen ik er een tijdje geleden voor het eerst met hem zat. De Tori Karaage was niet aan te slepen. Feitelijk niet veel anders dan McNuggets Kip. En de Jagaaimo Kokki werd inderdaad door een enorme klodder vette mayonaise getrokken, voordat ie naar binnenging. "Lekker hè, aardappelkoekies!" Maar er was veel degelijk iets veranderd. Ondanks dat hij het iedere ronde toch even bij de vernietigend kijkende Silluviah aankaartte, liet hij de Chippu (patatjes) voor wat ze waren. "Dan ben je echt een culinaire barbaar, als je hier patat gaat bestellen", waren zijn woorden. Jaja. Je durft het gewoon niet, mafkees.
Vanavond zit ik er weer met hem. We zijn er nog lang niet, maar van chipsdief, Zaanse mayonaise-addict en grootverbruiker bij de snackbar is 'de Japanner' voor een fatfreak als Ome Snack toch echt een hele opstap.