The Hunger Games, Mockingjay 1: Gebrek aan actie laat Lawrence floreren | De Volkskrant
Met: Jennifer Lawrence, Josh Hutcherson, Julianne Moore.
In 118 zalen, 123 minuten.
Floortje Smit 20 november 2014, 02:00
Beeld Murray Close
De blik van de passieve Jennifer Lawrence houdt de kijker vast, ondanks een matig boeiend verhaal.
Nu The Hunger Games-trilogie bij de finale is aanbeland is er een ding duidelijker dan ooit: wat een geniale zet was het toch om Jennifer Lawrence te casten voor de hoofdrol. Ook, of juist, als het verhaal maar matig kan boeien is zij degene die de kijker van begin tot eind emotioneel betrokken houdt.
Het is de vraag wat een mindere actrice had gemaakt van alle motiverende betogen over opstand en verzet die ze moet houden in The Hunger Games: Mockingjay 1. In dit eerste deel van het slot wordt de boze Katniss Everdeen door het verzet namelijk tot ster in oorlogspropaganda gebombardeerd. Via filmpjes moet ze ervoor zorgen dat heel Panem in opstand komt tegen het misdadige regime dat de afschuwelijke hongerspelen uit de titel organiseerde. Lawrence is daarin zo goed dat de bioscoopganger zich zo bij de fictieve revolutie zou aansluiten, als het had gekund.
Herkenning van de actualiteit
In The Hunger Games: Mockingjay 1 wordt oorlog niet alleen via bombardementen en sabotage-acties uitgevochten, maar ook via de media - waarbij een van de partijen bijvoorbeeld geknielde mensen met een zwarte kap op executeert voor het oog van de camera.
Het is een van de krachten van de The Hunger Games-trilogie, naar de gelijknamige boekenserie van Suzanne Collins: grootse thema's over revolutie en manipulatie aansnijden die griezelig resoneren met de actualiteit.
Maar nog indrukwekkender was de manier waarop die verpakt werden in entertainment voor een jong publiek. Dat schort er in dit deel aan. Niet omdat het grauwer, grimmiger is dan vorige delen.
Een matige spanningsboog
Het probleem zit hem in de spanningsboog - een bekend probleem als je een boek in tweeën knipt. In The Hunger Games: Mockingjay 1 zijn de actiescènes schaars en krijgt Katniss amper de kans om actief te handelen. Ze is een speelbal en kan net als de kijker alleen maar toekijken hoe de situatie in Panem volledig ontspoort.
Maar het is moeilijker meeleven met een fictief volk dan met een personage. Als Katniss rondloopt door haar voormalige woonplaats, nu gereduceerd tot een berg van puin en lichamen, wil regisseur Francis Lawrence indruk maken met dramatische muziek en beelden van ravage. Maar het is de passieve Lawrence die alleen door haar blik weet te beroeren.