Vreelandse docent verzamelt mooie onderwijsverhalen: 'Laten ... - Noordhollands Dagblad
Pim van Rossum verzamelt mooie onderwijsverhalen.
Het is kommer en kwel in het onderwijs. Tenminste als we afgaan op het geklaag over werkdruk en salariëring. Je zou denken dat het louter ellende is. Maar zo is het niet, vindt Pim van Rossum uit Vreeland. Hij is docent maatschappijleer en levensbeschouwing. Enkele weken geleden startte hij de Facebookpagina 'Mooie onderwijsverhalen'. De positieve reacties strómen binnen.
Het is niet zo dat Van Rossum geen enkel begrip heeft voor de protesten onder leraren. Vooral voor zijn collega's in het basisonderwijs neemt hij het op. Maar hij is helemaal niet blij met de voortdurende stroom aan negatieve berichtgeving over het onderwijs. Zo wordt volgens hem de indruk gewekt dat het vak van docent volstrekt niet benijdenswaardig is. En dat is het wel, oordeelt Pim van Rossum (32) met grote stelligheid. ,,Er is niks zo mooi als voor de klas staan.'' Zelf werkt hij sinds vier jaar op het Niftarlake College in Maarssen (Stichtse Vecht).
Afgelopen kerstvakantie kwam bij Van Rossum het besef dat het zo niet langer kan met de negativiteit in zijn beroepsgroep. Dus begon hij in januari met zijn Facebookpagina. Mooie onderwijsverhalen stroomden, ook tot grote verrassing van de initiatiefnemer, al snel binnen. Voornamelijk van mensen uit het basis- en voortgezet onderwijs, maar ook van 'gewone' niet-onderwijsmensen, die hem een hart onder de riem staken. ,,Ik dacht: ben benieuwd hoeveel reacties er komen. Dat zijn er heel veel geworden. Er zijn collega's die zelfs elke dag een verhaaltje versturen. Ik lees voornamelijk positieve en verbindende ervaringen. Ook hoor ik van collega's in het land, dat ze mijn initiatief geweldig vinden.''
,,Kijk, als wij als onderwijsmensen alleen maar klagen dat het docentschap niks is, dan gaat het op den duur de verkeerde kant op. Dan zoeken er straks nóg minder mensen een baan in het onderwijs. Dat is desastreus, aangezien er nu al een tekort bestaat aan basisschooldocenten en leraren in het voortgezet onderwijs. Problemen bestaan nu al om mensen te krijgen voor wis-, natuur- en scheikunde. Moeilijke vakken, maar wel heel belangrijk.''
Van Rossum snapt dat de pijn van docenten ook komt door het gedrag van sommige ouders. ,,Maar niet alle ouders en niet alle leerlingen zijn vervelend. Natuurlijk, als je met lastige ouders en leerlingen geconfronteerd wordt, kan dat heel vervelend zijn. Misschien is het wel de tijdsgeest. Maar bedenk, van de 28 ouders zijn er misschien twee lastig en vervelend. Besef aan de andere kant dat er ook hele mooie en positieve verhalen te vertellen zijn.''
,,En dáárom ben ik 'Mooie onderwijsverhalen' begonnen. Die mooie verhalen zijn er heel veel, ik lees ze elke dag met plezier.'' Pim: ,,De mooie momenten die we in de klas beleven, laten we daar toch naar kijken. En laten we alsjeblieft niet zoveel zeuren. Elke baan heeft zijn negatieve kanten.''
Intussen zijn de verhalen – doordat ze veelvuldig gedeeld of geliket zijn - bij vele duizenden lezers terechtgekomen. Waar moet dat uiteindelijk toe leiden? ,,Ergens in de zomer zou ik het liefst het een en ander toelichten bij Op1 of bij Jinek.''
facebook/mooie onderwijsverhalen
Enkele Facebookreacties:
- Lesgeven is geweldig. Op het moment zelf besef je het soms niet, maar als je terugkijkt weet je waarom je dit vak hebt gekozen.
-,,Hey juf, wat doe jij eigenlijk voor werk?" Een groter compliment kon hij mij niet geven.
- Leerkracht groep 1-2 basisonderwijs: In mijn klas zit een jongetje dat altijd van alles uithaalt. Vorige week ook weer.
De rij voor de toiletten werd langer en langer en de blikken van de kinderen in de rij stonden inmiddels steeds meer op totale paniek. Er werd op de deuren gebonkt 'opschieten'. Er kwam geen reactie noch van het jongens, noch van het meisjestoilet. Ik besloot de toiletten van buiten open te maken met de toiletsleutel. Leeg!
Ik liep daarna het lokaal binnen en na een blik wist ik al waar ik moest zijn. Ik vroeg hem of hij het had gedaan en waarom. Zonder blikken of blozen vertelde hij dat hij het had gedaan en op de vraag waarom antwoordde hij: 'Je probeert eens wat juf'. Ik moest mij omdraaien om niet in lachen uit te barsten.