Naar Kanchanaburi - Reisverslag uit Kanchanaburi, Thailand van Diny Sijm - WaarBenJij.nu
Reisverslag Naar Kanchanaburi
30 november 2016 | Door: Diny53
Aantal keer bekeken 174 Aantal reacties 1 Kanchanaburi, Thailand
Bernique: inderdaad niet wagenziek. Maar de vering van de bus was prima, de weg was goed en recht, geen haarspeldbochten en geen snelle rem- en optrekacties. Dan red ik het wel.
Els: de ananaskoekjes waren inderdaad ongeëvenaard. Voortaan als ik ananas wil eten, bak ik er eerst koekjes van!
Beiden: wat de langneks betreft: ik zie dit soort dingen niet als cultuur. Ik zie het als de alomtegenwoordige eigenschap van mensen om anderen te willen domineren en zich daarbij beroepen op een door een god ingegeven heilig boek, door henzelf opgeschreven (en mogelijk naar eigen bevinden aangepast).
Rustig opgestaan, kopje koffie in het hotel gedronken en dan even de weg overgestoken via de voetgangersbrug naar de Tesco Lotus om water in te slaan. Uitgecheckt en bus 123 genomen naar het busstation. Toen ik instapte door de nauwe ingang van de bus met hoge treden ging dat erg onhandig en onflatteus. Een Thai die voor me zat, zei: Zware koffer, zeker. En vroeg waar ik naartoe wilde. Dat had ik ook tegen de conductrice gezegd, maar hij was degene, die me waarschuwde dat ik er uit moest en zei nog iets van 10, 10. Dat bleek het perron voor Kanchanaburi te zijn. Volgens Google Maps zou de busreis 40 minuten duren, wat me erg veel leek, want het busstation was aan het einde van de Bar&Boosweg en zó lang was die nou ook weer niet. Met 20 minuten was ik er en de bus was snel gevonden. Er zaten voornamelijk Thai in de bus, maar er was ook Mediterraan (Israëlisch, Italiaans) stel, dat ook mee wilde. De zij van het stel en ik moesten beiden naar de wc, uiteraard, maar de bus zou ook zo gaan. Ik sprak de chauffeur aan, een oudere man, die het best vond als wij nog even zouden plassen, hij wachtte wel. De hij van het stel zou sowieso op de spullen passen.
Met een uur of twee zouden we in K moeten zijn. Dat lukte aardig. Daar zou het hotel op 300 meter van het station afliggen. Hemelsbreed misschien. Wat heen en weer lopen en vragen aan mensen die geen woord buiten de grens spreken en hun eigen stad niet leken te kennen. Een kordate vrouw kende echter zowel de straat als het hotel, want haar broer had daar vlakbij een restaurant. Ze wilde me wel even brengen. Betalen hoefde niet, als ik maar een keer bij haar broer ging eten. In het hotel wilde men dat ik meteen zou betalen. De vrouw had echter geen wisselgeld en zei, dat ik later maar moest betalen. Op de kamer eerst even tot mezelf gekomen en daarna de straat op. Ik had voor drie nachten geboekt, maar dan moest er wel gewerkt worden. Ik liep naar het museum JEATH (Japan, Engeland, Australië, Thailand, Holland), waar een kampbarak was nagebouwd met daarin foto's en schilderijen van het leven van de dwangarbeiders die aan de Birmaspoorweg werkten. Er mochten helaas geen foto's worden gemaakt. Het museum is gemaakt vanuit een boeddhistische tempel; er was uitdrukkelijk bij vermeld dat het er niet om ging om haat te zaaien tussen bevolkingsgroepen.
Dan verder gelopen langs de Straat met de Vissen. Ik heb het feilloze vermogen om altijd daar te lopen waar niet veel te halen was. Het is de rechte hoofdstraat, die door de stad heen loopt, me veel verkeer en weinig aantrekkelijks. De straat parallel hieraan had ik eigenlijk moeten hebben, bleek later. Er waren niet echt leuke restaurantjes, maar uiteindelijk vond ik er een met een gallery, dat er wel aardig uitzag. Ik had met al het reizen ook al in geen 48 uur een fatsoenlijke warme maaltijd gehad. Er was nog één ander tafeltje bezet met een jong stel. De persoon die mij bediende (ik weet niet of het een man of een vrouw was) was heel vriendelijk en snapte wat ik wilde qua eten. Ik wilde ook wel een biertje, maar kreeg water. Hij/zij kwam even later terug met een fototoestel, want ik moest op de foto! Beetje vreemd allemaal. Ik moest nog eens terugkomen, vond de bediende, maar dat zou ik niet doen.
Toen was het tijd om terug naar het hotel te gaan. Ik ga altijd eerst even op bed zitten/liggen om te lezen of te typen. Ik merkte een gekraak op en ging poolshoogte nemen: het matras was nog helemaal ingepakt in plastic!
Nou, daar ga ik dus niet op slapen. Het plastic was hier en daar al gescheurd en ik stroopte het zo van het matras af, dat ik op mijn helft op het matras lag en niet op dat stomme plastic.