Het bezoek aan Italië bleef voor Koezmin een voortdurende bron van inspiratie. Zijn reis had hem lichamelijk goed gedaan, maar geestelijk niet veel verlichting gebracht. Het dilemma waarvoor hij zich geplaatst zag, leek onoplosbaar. Moest hij het leven leiden van een asceet of al zijn schaamte overboord zetten en kiezen voor de genotzuchtige kant van het bestaan? Nog jaren zou het duren voor hij ontdekte dat hij geen enkele aanleg bezat om een heilige te worden.