Evolutie van ons ikje
Ik ben fan van Charles Darwin. Dat komt met name door dit boek dat ik over hem gelezen heb. Daar wordt ook de hele menselijke kant van Darwin verteld, hoe hij te werk ging, zijn relatie met zijn kinderen en zijn vrienden en de dood van zijn zoontje. En natuurlijk de impact van de ontdekking van de evolutie. In mijn boekenkast staan, naast "The origin" allerlei boeken over de oorsprong van het leven en de menselijke evolutie. Ook staan er boeken over de evolutie van cognitie, cultuur en de vrije wil. Maar al die boeken brachten me steeds niet echt wat ik zocht. Tot ik de laatste tijd ook steeds meer boeken ben gaan lezen over over de vraag wie we in essentie zijn. Uit dit alles kwam een gedachte voort die vele andere ook al gedeeld hebben, maar ik doe het hier ook nog even op mijn eigen manier.
In de evolutie van de mens is een paar miljoen jaar geleden wat bijzonders gebeurd. We kregen een ikje. Een identiteit aan wie we het eigenaarschap van ons lichaam en geest toedichten en met wie de meeste mensen die nu leven geheel geïdentificeerd zijn. Ik ben de verzameling cellen, met herinneringen, een eigen karakter, typerend gedrag, haar eigen gevoelens, bekend onder de naam Jerien. Ik heb ook allemaal beschrijvingen waar ik me mee identificeer. Ik ben een liefhebbende moeder van drie, ik ben sportief, mezelf. Ik heb ook verwachtingen voor de toekomst en gedachten over het verleden. Dat hoort ook allemaal bij mijn ikje. De kat heeft dat alles niet. Die is gewoon. Die reflecteert niet op de afgelopen dag en ziet ook geen kansen om zijn langetermijndoelen te halen. Het ikje is vanuit evolutionair oogpunt een voltreffer voor de mens. Het geeft zoveel meer bewustzijn als je na kunt denken over gedrag van jezelf en anderen, en daarmee zoveel meer mogelijkheden. Het heeft onze huidige aarde opgeleverd, inclusief het internet waar ik blogjes op kan schrijven. Leve het ikje en de evolutie van het bewustzijn. En nu ook steeds meer mensen zich bewust worden van dat ikje, of het ego, en waar ons dat wel en niet helpt wordt het helemaal interessant!
Reinout link
14/7/2020 20:11:52
Mooie blog Jerien. Darwin had een zwaar leven. Ik moest denken aan mijn bezoekje 10 jaar geleden aan de Olduvai-kloof in Tanzania waar de voetstappen van Lucy liggen, de eerste mes. De gids begroette ons met "Welcome back, it took you 3 million years". En inderdaad, er is wel wat gebeurd in die 3 millioen jaar, we hebben ons ontwikkeld in onze omgang met onze ratio en onze emotie en dat mogen we koesteren.