het blogje | jan krosenbrink
← een ballon die ontploft
van Loessoep verdween wel heel snel van de voorpagina van Xiwel's Bijzondere Bloglijst, haar oudere uitgave verscheen opnieuw op de rol. Haar laatste, verdwenen verhaaltje was ook wel een looser-verhaaltje. Loosers willen nu eenmaal een keertje schitteren, en vandaar haar eerdere verhaal dat ze applaus kreeg van een groepje mannen in een spaanse bar. Nogal ongeloofwaardig, heb ik geprobeerd uit te leggen aan haar.
In het door haar gewiste verhaaltje, vertelt ze van een verkeerde binnenband voor haar fiets. Mijn vraag aan Loessoep is: waarom niet gekozen voor een systeem waar geen binnenbanden meer aan de orde zijn? Het is belangrijk dat je jezelf een beetje kent, daarbij kan een spiegel helpen, ook een spiegel op de voorpagina van Xiwel´s Bijzondere Bloglijst.
En je had geen pompje bij je dat 4 bar kan ophoesten. Weet je hoeveel psi dat is?
Ze schrijft haar loosers allemaal op, en ze moet daarbij steeds lachen, dat doet me aan mijn moeder denken en ik kan er niet om lachen.
Ik hoop dat andere lezers, anders dan ik, dat ook niet doen.
Het schrijven van een blogje werkt niet als therapie voor jou, ben ik bang.
3 reacties op het blogje
5 juli 2019 om 2:07 am
Door je 'tip' net en aardig verhaal bij Loes gelezen. Aan heel veel bloggers in m'n bloglijst kom ik zelf niet toe. En toen ik haar in de lijst zette was ze waarschijnlijk met iets bezig dat me toen niet interesseerde.
Zelf heb ik veel fietsvakanties gemaakt. Heb altijd maanden daarna pas daarover geschreven. Op vakantie neem ik niets mee en wil ik van de omgeving en de locale mensen genieten. Toen het bloggen bij me opkwam bedacht ik ook dat ik fietsen moet voor mezelf en niet om een blog te vullen. Eigenlijk is dat altijd redelijk gelukt. Toch heb ik ook situaties gehad had dat ik dacht 'dit vraagt om een blogbericht'. Schreef dan gewoon een paar steekwoorden in m'n agendaatje in de hoop dat ik er later nog een verhaal van kon maken. Eigenlijk lukte dat altijd. Met zulke vakanties ben je onbewust zo intensief bezig dat de herinneringen diep in je hersenen worden gegraveerd.
Ga er nog wat meer lezen, het haalt ook m'n herinneringen aan de Ardennen op.
5 juli 2019 om 8:03 am
Ik kan ook erg genieten van fietsverhalen op reis. Inderdaad om ook je eigen tocht door die streken te herinneren. Maar ook omdat zo'n tocht elke keer een zoeken is naar een prettige mix van onafhankelijk zijn en afhankelijk zijn van de natuur, waaronder de medemens. Goeie spullen voor de lange afstanden waarbij je geen mens tegenkomt, uit eten gaan of aardappelen in je bagage, is goedkoper maar weer lastig heuvelop. Onderdeel van de natuur is je medemens in andere culturen, daar moet je een houding aannemen, gelukkig maar.
Ik las het verslag van een 'wereldfietser' , heen en terug vanuit Nederland naar Santiago de Compostela in ongeveer honderd afleveringen. Deze fietster had meerdere doelen voor haar tocht, op zoek naar het bestaan van God, het toeval en haar houding naar haar medemens, een behoorlijk vol programma. Als lezer vind ik dan leuk als de verhalen heel eerlijk zijn opgeschreven en ik in een reactie commentaar mag geven op de dialoog die ze voerde met de pastoor van de gratis herberg langs de route naar Santiago d.C. De pastoor die haar vraagt of ze gelovig is. Het liefst had ik dan haar antwoord gelezen in de trant van: "op de terugweg kan ik daar misschien iets op zeggen"
5 juli 2019 om 8:50 pm
toevoeging op reactie van Ximaar: ik geloof zeker jouw bewering dat je herinneringen tijdens het fietsen diep in je hersenen zijn gegrift.
Ik werd getriggerd door het verhaal van mijn ´´wereldfietster´´ door twee gebeurtenissen, die ongeveer tegelijkertijd plaatsvonden. Ik kijk vaak naar de spaanse TV en daar was een serie met een zeer leuke dame die aan allerlei deelnemers aan de wandeltocht naar Santiago d. C. pittige vragen stelde, week na week. De antwoorden kwamen vaak op hetzelfde neer, redelijk vaag maar het had vaak te maken met het overwinnen van een persoonlijke tegenslag. Het leuke van de intervieuwster was dat ze opgewekt bleef doorvragen naar wat meer details of meer duidelijke voordelen van zo´n tocht voor de betreffende wandelaar.
Terwijl ik als kijker al zoiets had van , geef mijn portie maar vast aan fikkie. En ik kreeg dus steeds meer bewondering voor het uithoudingsvermogen van de interviewster, ik denk dat ze Sara heet.
In die tijd kreeg ik via via het verzoek of ´´mijn´´ wereldfietster bij mij een stop kon maken op haar tocht door Costa Rica en Nicaragua. Een volmondig ja van mijn kant en ik wilde wel weten wat zo iemand brengt om zo´n tocht te maken op een sofisticated fiets. Zo kwam ik op het doorlezen van haar verslagen van haar eerdere tochten. En emailkontakt met haar daarover gedurende drie maanden voor haar aankomst hier.
Door een fikse valpartij in Costa Rica, bracht ze uiteindelijk veertien dagen door in mijn huis om te herstellen van haar ongeluk, en kon ik haar beter leren kennen. Zij had haar Santiago de C. verhaaltjes ook drie jaar na datum van de tocht zelf, pas uitgeschreven. Maar helaas meer met een instelling van: hoe wil ik overkomen bij mijn lezers!
Voordat ik haar persoonlijk tegenkwam had ik een indruk van een bewonderingswaardig stoer tiepe dat veel aankan op veel gebieden, na haar vertrek bij mij vond ik dat zij zelf het grootste slachtoffer is van haar toneelspel.