Een verhalende game kan iedereen maken, maar een game waarbij keuzes maken die er ook daadwerkelijk toe doen zijn redelijk uniek. Aan het einde van ieder hoofdstuk krijgt je een flowchart voorgeschoteld waarin de keuzes zijn uitgebeeld in een overzichtelijk schema. Sommige missies zijn redelijk rechttoe rechtaan, maar soms sta je aan het einde van een hoofdstuk paf van het grote aantal opties die je hebt gemist. Dit zorgt er dan ook voor dat Detroit: Become Human uitermate geschikt is voor meerdere speelsessies om alle mogelijkheden te ontdekken. Toegegeven, het verhaal heeft de tweede/ derde speelbeurt minder impact, maar het blijft interessant om te zien welke opties je allemaal gemist hebt in je eerste speelbeurt. Wat was er bijvoorbeeld voorgevallen als je bijvoorbeeld niet de avondwinkel had overvallen met Kara, of Connor’s partner groffer in het gareel had gehouden? Ieder hoofdstuk van ieder personage borduurt immers voort op de keuzes die gemaakt zijn in het voorgaande hoofdstuk.
Het verhaal heeft mij iedere speelsessie volledig opgeslokt. Lang is de game niet, maar erg intens is Detroit: Become Human wel. De spanning wordt zelfs opgebouwd in het startscherm waar je iedere keer weer begroet wordt door androïde Chloe die zich aanpast op de keuzes die je in het verhaal maakt. Tegen het einde is ze een beetje schichtig en schotelt ze je ongemakkelijke vragen voor. Een uitstekende manier om de toon te zetten bij het opstarten al zeg ik het zelf. Die toon wordt de gehele verhaallijn doorgevoerd. Kara’s verhaallijn draait geheel om de intieme relatie met de kleine Alice, Markus focust zich op de bevrijding van zijn volk en Connor zit de deviants op de hielen om de mensheid te beschermen. Uiteraard hebben de drie een overkoepelend geheel wat tegen het einde allemaal netjes op zijn correcte en voorbestemde plaats valt.