Aan het einde van de etappe van Mongiana naar Serra San Bruno bijvoorbeeld zijn we ernstig verdwaald doordat we niet over een gedetailleerde kaart beschikten. Toen we in het donker om acht uur 's avonds eindelijk in de totale verlatenheid een verlicht venster zagen opdoemen van een huis - als in een sprookje - haalden we opgelucht adem. Klappertandend van de uitputting vroeg ik aan de vrouw des huizes of ze ons naar het hotel kon brengen waar we een kamer hadden gereserveerd. Nee, dat kon ze niet. Tot ons geluk kwam uit het duister haar zoon te voorschijn. Hij bleek - onder protest van zijn moeder - wel bereid om taxichauffeur voor ons te spelen. Waarmee meteen het evenwicht was hersteld, zoals eigenlijk steeds.