Park Lane - Klassiekerweb
De Mercury Park Lane is een model dat werd geproduceerd door de Mercury-divisie van Ford Motor Company tussen 1958 en 1968. Hoewel niet officieel geïntroduceerd als de vervanging van de Mercury Turnpike Cruiser, werd de Park Lane bij de introductie het vlaggenschip van de Mercury-modellijn. De Park Lane van de tweede generatie bevond zich boven de Mercury Montclair. In 1969 werd de Mercury Marquis uitgebreid tot een volledige modellijn en verving hij de Park Lane in het Mercury-assortiment.
Mercury Park Lane uit 1958
In 1956 werd de naam Park Lane al eens gebruikt door de Ford-divisie voor een tweedeurs stationwagen die bedoeld was als concurrent voor de Chevrolet Nomad. Gebaseerd op de Ford Fairlane, verkocht de Ford Parklane, toen nog aan elkaar geschreven, bijna twee keer zo goed als de Nomad. Toch vond de marketingafdeling dit niet goed genoeg en na een jaar werd de productie alweer stopgezet.
De Park Lane werd ontwerpen als een Super Mercury die zou concurreren met de Buick Roadmaster van General Motors. Verkrijgbaar in tweedeurs en vierdeurs hardtop en tweedeurs cabrio's, was de Park Lane leverbaar in dezelfde carrosserievarianten als de Turnpike Cruiser, hoewel zijn kenmerkende "breezeway" achterruit werd overgenomen door de Continental Mark-lijn.
De Park Lane deelt zijn chassis met de Colony Park-stationwagen. In 1959 werd de wielbasis van Park Lane verlengd en daarmee werd het het langste model uit de lijn. Voor 1960 werd de wielbasis van de Park Lane opnieuw aangepast. Het model werd aangedreven door een enkele motor: een Ford MEL V8. Het motoroptiepakket Super Marauder, dat aanvankelijk 360 PK bedroeg voor 1958, stelde elke Mercury met de 430 in staat om zijn vermogen te verhogen tot 400 PK. Hiermee was het de eerste in serie geproduceerde motor in een Amerikaanse auto met een vermogen van 400 pk. In 1959 werd de Super Marauder stopgezet. Alle Park Lanes waren uitgerust met een 3-traps Merc-O-Matic automatische transmissie.
Voor 1960 zag de Park Lane een kleine stylingupdate die zich onderscheidde door nieuwe achterlichten, achterspatbordschorten, 5 chromen accentbalken voor de achterwielopeningen, brede sierlijsten op het rockerpaneel en de toevoeging van een opgevuld dashboard.
In 1961 werd de naam Park Lane geschrapt toen de divisie haar marketinginspanningen reorganiseerde in de richting van de beter verkopende Monterey naast de introductie van de Mercury Comet compact. Voor het modeljaar 1964 maakte de Mercury Park Lane zijn terugkeer toen de Mercury-divisie zijn modellijn uitbreidde. Boven de Monterey en het pas opnieuw geïntroduceerde Montclair stond de Park Lane opnieuw bovenaan de Mercury-lijn. In tegenstelling tot de vorige generatie gebruikte de Park Lane dezelfde wielbasis als andere Mercury-lijnen, die voornamelijk verschilden in trim.
Als de duurste, eersteklas uitvoering, waren veel Park Lanes uitgerust met de optie van een "breezeway", achteruit hellende intrekbare achterruit. Dit werd voor het eerst toegepast op de Turnpike Cruiser en de 1958 Continental. Bovendien bood Mercury de Park Lane aan met een fastback-daklijn als onderdeel van het Marauder-optiepakket te zien op elke full-size Mercury; het fastback-ontwerp bleek populair bij zijn Ford Galaxie 500-tegenhanger.
Interieur Mercury Park Lane uit 1966
Voor 1965 werd het chassis van Ford- en Mercury-auto's op ware grootte opnieuw ontworpen; de Mercury-lijn kreeg een veel meer plaatvormig uiterlijk. Voor 1967 werd, als aanvulling op de Mercury Marquis, alleen verkrijgbaar als hardtop met 2 deuren, de Park Lane Brougham geïntroduceerd als een submodel van de Park Lane. Voor een optie op hardtop coupé / converteerbare modellen, introduceerde de Brougham diverse luxe opties.
Toen de divisie voor 1969 zijn volledige lijn opnieuw ontwierp, werd de Marquis uitgebreid tot een volledige modellenreeks en nam de plaats van de Park Lane over. De Brougham zou grotendeels worden vervangen door de latere Grand Marquis.
Mercury Park Lane Brougham uit 1968
De Park Lane Brougham was het vlaggenschip van de Ford Motor Company in de jaren 1967 en 1968. De krachtige en luxueuze sedan was leverbaar als een vierdeurs sedan, een vierdeurs hardtop en, alleen in 1968, als tweedeurs hardtop. De Brougham onderscheidde zich van de standaard Park Lane door te beschikken over 50-50 gedeelde zitbanken met diep schuim en dikke plooien, luxe deurpanelen met hogere uitrustingsniveaus en unieke afwerking.