Canada, Calgary - En opeens was daar sneeuw... - Reisblog van: Nicaopvakantie.reisblog
En opeens was daar sneeuw...
Al ruim een jaar was de vraag wat onze laatste reisbestemming zou worden. Tijdens onze reis hebben we hier dan ook veelvuldig over gebrainstormd. De vreemdste plaatsen kwamen voorbij, maar soms ook heel voor-de-hand-liggende. Eindigen in Midden-Amerika (Mexico)? Een bezoekje aan Cuba of Aruba? Nog even een hele lange vlucht naar Rusland, gewoon omdat het kan? Of toch wat dichter bij huis in IJsland? Het werd uiteindelijk iets anders...
Eerst nog Managua
We waren reeds teruggekeerd naar Managua, om vanaf daar het vliegtuig te pakken. De laatste twee nachten zaten we vlakbij het vliegveld in een nieuw hotelletje. Dit had zowel het voordeel van een korte reis richting vliegveld, als een korte reis richting Collegio Maaswaal (de basisschool waarop Nicky stage gelopen heeft in 2010). Een dag voor vertrek hebben we daarom wederom een bezoekje aan de basisschool gebracht.
Na de lessen gingen we met Pien, de huidige stagiaire, mee naar huis om daar te lunchen. Tijdens de lunch kwamen Christian (een lerares van de basisschool) en haar dochtertje aan. We zouden met hen meegaan naar een televisiestudio omdat de dochter van Christian mocht zingen op de lokale Nickelodeon. Per taxi werden we netjes voor de deur afgezet en in de lobby mochten we rustig gaan zitten tot het tijd was voor de opnames.
Gelijk bij binnenkomst in de studio was duidelijk dat er Europeanen (wij uiteraard) aanwezig waren. Het duurde daarom niet lang tot gevraagd werd of wij ook even op tv wilden. Nicky en Pien werden hiertoe overgehaald en hebben hun 'moment of fame' op de Nicaraguaanse televisie gehad. Na het optreden van de dochter van Christian werden ze geïnterviewd over de basisschool en Nederlandse stichting Salto Adelante. We zijn nog op zoek naar de beelden...
Na het televisieoptreden gingen we per taxi door naar het huis van Christian. Hier werd een feestelijke maaltijd voor ons verzorgd, waarbij ook een aantal andere leraressen van de basisschool aanschoven. Een dolle boel dus! Hoogtepunt was het arriveren van MT (Maria Theresa), zes jaar geleden ook lerares op Collegio Maaswaal en tevens een hele goede vriendin van Nicky. De rest van de avond werden allerlei herinneringen opgehaald en ook een paar biertjes gedronken. Ikzelf kreeg vooral aandacht van Juan Antonio, het tweejarige zoontje van MT.
En toen ging om 5 uur 's ochtends de wekker. Snel even douchen, de laatste spullen in de tas, een ontbijtje en we konden richting vliegveld. Ruim op tijd checkten we in voor onze vlucht naar Houston, waar we moesten overstappen. Ook de rest van het proces op het vliegveld ging vrij soepel, dus zonder problemen zaten we drie uur na ontwaken netjes ingesnoerd in onze vliegtuigstoelen.
De vlucht naar Houston ging voorspoedig, de verplichtingen na aankomst een stuk minder. Na aankomst stond ons eerst de Amerikaanse douane te wachten. Uiteraard waren slechts 6 van de ongeveer 30 balies geopend, waardoor de wachtrij behoorlijk lang was. Na anderhalf uur wachten waren we eindelijk de eerstvolgende in de rij en konden we ons opmaken voor een ontmoeting met een Amerikaanse douanier. Voor Nicky ging dat vrij soepel, die had een vriendelijke oudere man die onder de indruk was van het feit dat ze Spaans spreekt. Voor mij wat minder, want mijn norse douanier had voor mij net 5 ingewikkelde gesprekken moeten voeren met Latino's en zat daardoor niet erg lekker in zijn vel. Een spervuur aan vragen werd op mij afgevuurd, maar gelukkig wist ik die allen te pareren. 5 minuten later hadden zowel Nicky als ik een verse stempel van de Amerikaanse douane in onze paspoorten gekregen en konden we door.
We besloten lekker te gaan lunchen bij de sportsbar die we nog van 6 jaar geleden kenden. Deze bleek inmiddels gerestyled te zijn, maar het eten smaakte daar niet minder lekker door. Met beiden een hamburger in de maag (het blijft immers Amerika), besloten we nog even door de winkeltjes op het vliegveld te neuzen en daarna plaats te nemen bij de gate voor onze tweede (en laatste voor die dag) vlucht. Op het scherm bij de gate stond onze bestemming te lezen: Calgary, Canada! En zo stapten we in een Airbus A320 voor onze vlucht naar Canada. Een nieuw land, een nieuw avontuur.
Nog een weerzien
De douaneverplichtingen in Calgary gingen een stuk soepeler dan in Houston. Zelfs zo soepel dat we al voor het in werking treden van de bagageband geduldig stonden te wachten op onze backpacks. Zelfs met het aangeven van onze meegebrachte Nicaraguaanse koffie konden we zo doorlopen en voor we het wisten waren we toegelaten binnen de landsgrenzen van Canada.
We hadden op het vliegveld afgesproken met Denise, een meisje wat we tijdens onze reis hebben leren kennen. De eerste keer dat we haar zagen was in Ecuador, maar daarna hebben we haar nog tweemaal ontmoet in eerst Peru en daarna Rio de Janeiro. Ze had ons uitgenodigd om bij haar te blijven slapen in Calgary, waar we uiteraard geen nee op konden zeggen. En zo stapten we dus in de auto op weg naar een suburb van de stad.
Bij het verlaten van het vliegveld viel het ons op dat het een stuk kouder was dan in Midden-Amerika. Binnen een dag tijd waren we van 30 graden Celsius naar ongeveer 30 graden Fahrenheit (-1 graad Celsius) gegaan. Tijdens de autorit bleek het buiten ook ineens vrij wit te zijn, er lag sneeuw!
En nu zitten we dus in Canada, het land van de Majestic Moose, de Grisly bear, en vooral ook de Maple leaf. We gaan er nog even van genieten hier. We houden jullie op de hoogte van onze belevingen, maar komen ook snel weer richting Nederland. Blijf ons tot die tijd nog volgen via deze blog!