werd al een tamelijk groot deel van Nederland opgenomen in het jaarlijks terugkeerende vreemdelingenverkeer en ieder zanddorpje zag het belang in zijn locaal vereenigingetje te hebben van V.V.V. of	
Toen waren we in het stadium van landschapswaardeering getreden, waarin ons volk in zijn geestesevolutie misschien wel het diluviumschoon opzocht,	
; maar nog geen oog had voor de toch zeer groote aantrekkelijkheid der weelderige alluviale landschappen. Want ziet, het waren de vreemdelingen — voornamelijk Engelschen en Amerikanen — die het schoon begrepen van het vlakke Holland, Zeeland en Friesland, de provincies, welke de Nederlander juist in	
■t zijn vrijen tijd meed, omdat hij ze niet waardeerde in hun eenvoudig schoon van sappige, bloemrijke weilanden, gevat in zilveren lijsten van rechte slooten, met hun spiegelende watervlakten in plas en meer, met het verspreide bonte vee en overwaasd door de atmosfeer van de lage vlaktelanden} Het aantrekkelijke Walcheren (waar thans door de N.R.V. weken achtereen vacantiereizen worden gemaakt), de kleurenbonte dorpjes en stadjes aan de Zaan, het onbekende Friesland, het schilderachtige Giethoorn :- ze werden weinig of niet opgezocht. Zelfs die streken, welke eens door hun ligging opgenomen waren in het vaderlandsche buitenleven — ik denk hier aan de Vecht en de Vliet, waar tal van oude buitenverblijven verscholen tusschen eerwaardig geboomte de herinnering voortdragen aan den pruikentijd