Met reisgenoten Cor en Gerard vertrek ik op de motor voor een weekje Zweden. Doordat er nu een brug-tunnelcombinatie tussen Kopenhagen en Malmö ligt is dit Scandinavische land zoveel beter bereikbaar geworden dat het ook de moeite loont er voor een korte vakantie heen te rijden.
Vrijdagavond vertrekken we al vanuit Reewijk richting noorden. In Onstwedde in Groningen slaan we op motorcamping ‘The Blue Star’ voor het eerst de tent op en nemen een lekker biertje in de kantine. Dat zal straks met de Zweedse drankprijzen wel wat minder worden, dus genieten we er nog even van.
De ochtend is bewolkt maar droog. Een potje koffie gezet en dan vertrekken richting Bourtange, waar we de Duitse grens passeren. Langs het Kürstenkanaal is het een ietsje nat maar we blijven regenbroekloos. Na een stuk autobahn van Oldenburg tot voorbij Hambug nemen we afslag Reinfeld.
Door een licht glooiend boerenlandschap rijden we noordwaarts. Vooral voorbij Eutin, waar meer bossen zijn, is het mooi rijden door een onbekend stuk Noord-Duitsland.
Ook Cor is hier onbekend, want we raken hem kwijt. Na even zoeken zien we z’n rode helm weer boven een paar auto’s uitsteken.
Weer compleet rijden we het laatste stuk naar Puttgarden. Vlak voor de pont naar Denemarken slaan we linksaf naar een camping. ´s Avonds lopen we over de pier. Het dorp zelf is aardig uitgestorven. Toch is er nog een restaurant open.
Voor het slapen nemen we als oude mannen een jenevertje, dat eigenlijk voor de Zweedse week was bedoeld.
Door een regenachtig Puttgarden rijden we naar de pont. Op de heenweg kiezen we voor een uurtje varen met een luxe veerboot. De motoren kunnen we vastgespen aan een sjorbanden-systeem.
De eerst kilometers Denemarken gaan over een nat wegdek maar het weer klaart snel op. Na wat binnendoor rijden komen we bij de Øresundbrug. Dit enorme bouwwerk tussen Kopenhagen en Malmö bestaat uit een 3,5 kilometer lange tunnel, 4 kilometer kunstmatig eiland en een enorme brug van 7,8 kilometer. Voor je het weet ben je in Zweden. Even flappen en benzine tappen en we rijden weer rustig verder. Met de nadruk op rustig, want de verkeersboetes moeten hier enorm zijn.
Toch komen we nog een heel eind. Tot Vittsjö om precies te zijn. De camping gunt de weinige tentkampeerders een wel erg mooi plekje aan een prachtig meer. Voor het eerst wordt de meegenomen voedselvoorraad aangesproken. Maar koken is best wel moeilijk. Het blik soep kookt dan ook over.
Omdat het dorp totaal verlaten is brengen we de avond aan een picknicktafel aan het meer door met een cola-rum.
Je kunt in Zweden heel leuk rijden maar dan moet je wel de doorgaande wegen mijden, want deze worden snel eentonig. De kleine weggetjes zijn vaak echt heel leuk. Hoewel de kaart eigenlijk niet gedetailleerd genoeg is vind ik toch veel routes door dichte bossen. Soms worden we plotseling verrast door uitzichten over grote meren met eilandjes.
Rijdend door Anderstorp realiseer ik me niet eens dat hier het beroemde circuit moet liggen. We rijden wel langs een motorcafé. Lijkt ons leuk voor de koffie maar het etablissement blijkt alleen ‘s avonds de deuren te openen. Dan maar verder richting Jönköping.
Sommige delen van het wegdek zijn onverhard, dat maakt het alleen maar leuker. Cor en ik hebben immers een all road BMW GS. Gerard niet. Dat is op zich al niet zo slim, maar wat nog erger is: hij is op een spekgladde band vertrokken en daar komt nu rondom het canvas doorheen! Volgens Gerard moeten we niet zo benauwd zijn. Zijn we ook niet. Uiteindelijk kost hém de nieuwe band in Jönköping niet minder dan driehonderd euro!
Aan de plaatselijke motorboer vraag ik gelijk of hij de Jönköpingse motorcamping weet. Hij stuurt ons de goede kant op maar de fraai-gelegen camping is totaal verlaten. Aangezien het nog vroeg in de middag is rijden we maar weer verder.
We volgen het Vatternmeer langs de westkant tot Karlsborg. Daar zetten we de tenten op, verspreid tussen de bomen en met uitzicht over het Vatternmeer. We hoeven onze kookkunsten vanavond niet te vertonen want er woont hier een Turk die prima shoarma heeft. We nemen er toch maar een biertje bij. Kost weliswaar vijf euro maar dan heb je ook wel een halve liter en wat kost zo’n piepklein Hollands tapje wel niet?
We lopen nog een stukje langs het meer. De rode zon geeft fraai licht. Als ik m’n fototoestel heb gehaald is het weg.
Muggen hebben twee keer door m’n wat dunner wordende haardos gestoken. Maar m’n helm past gelukkig nog zodat we weer kunnen gaan rijden.
We gaan vandaag het Vänernmeer rond. Het eerste stuk gaat licht glooiend langs bossen en meren en vaak door hele kleine dorpjes. Soms zo klein dat je je afvraagt of het wel een dorp is, zo’n groepje van 5 à 6 roodbruine houten huizen die er sprookjesachtig verlaten bij liggen. Later heb ik mij laten vertellen dat dit vaak tweede woningen zijn. De wegen gaan af en toe zo dicht langs boerderijen dat het lijkt of de openbare weg over het erf loopt.