een klontje suiker ?
Suikerklontjes met een gleufje, je kent ze wel, die harde klonten, waar de fabrikant een oplossing aan gaf, zodat men het kleinood makkelijker kan breken. Deze kleine zoete blokjes hebben hun eer gehaald bij onze Noorderburen, want deze kleine zoetmakers smelten met wat moeite en zijn daarom ook erg zuinig in het gebruik.
Een touwtje aan het suikertje en je kan menig kopje koffie zoeten met een goedkoop en vooral vernuftig systeem. Nu het gleufje er in werd gegroefd, was het voor sommige gebruikers van dit suikertje groot feest. Want met het gleufje werd het touwtje ook wat eleganter aan de koffietafel. Alsof het klontje hiervoor gemaakt was.
Is dit wereldnieuws en schokkend ? zeker niet. Want wie is er nu geïnteresseerd in de wijze waarop mensen hun koffie zoeten ? De fabrikanten van suiker zullen er wel een marktonderzoek over gedaan hebben en sommige suikerfabrikanten zullen de omzet van hun suiker hierdoor zeker niet hebben zien dalen.
De gebruikers die hun suiker met zoveel ghostpower in hun koffie laten dopen, zijn misschien ook de mensen die hun geloof in de homeopathie belijden. Want als je sommige verdunningen leest, dan is het de dosis suiker die via het kortstondig onderdompelen in de hete koffie terecht komt veel groter. Voor deze aanhangers van de zuinigheid is deze symbolische daad voldoende om de bitterheid uit de koffie te verdrijven.
Gek dat het idee de mens doet troosten, waardoor de klacht ook veel minder is. zoals de placebo ook zijn heeft effect heeft bewezen. Het sublimeren van het probleem, door een oplossing voor te stellen, geeft mensen hoop. Hoop een energie die de pijn verzacht.
Zoals het oude mensje dat met een smartie de slaap kon vatten, enkel als de zuster van de nacht haar het pilletje had toegestopt. Want als de zoon het gaf, dan kloeg ze steen en been omdat ze de slaap nooit kon vatten.
De ernst van deze fopperij kwam me voor ogen, toen ik in een wetenschappelijk blad las dat een professor in het verre Amerika een nieuw product toegezonden kreeg. Hij was uitgekozen door het farmautisch bedrijf om het product mee te testen onder zijn patiënten. Hij voelde zich gevleid en had de patiënten die aan de doelgroep beantwoordden en een baat zouden vinden bij het nieuwe medicijn, oordeelkundig in twee groepen onderverdeeld. Aan alle patiënten legde hij de test zorvuldig uit. Want het nieuwe medicijn zou een revolutionaire beterschap kunnen bieden, zodat de mensen die hiervoor in aanmerking kwamen ook de hoop kwam om terug te kunnen functioneren zoals het ooit was geweest.
De professor wou ook het effect van het placebo hierop uittesten en voorzag de ene groep van een nepmedicijn en de andere groep gaf hij het nieuwe middel. En inderdaad, de groep die het nieuwe middel kreeg had een zeer goede vooruitgang. Bij de andere groep zag hij geen noemenswaardig effect. Na een week wisselde hij het product en tot zijn verbazing zag hij bij de eerste groep, die eerst het placebo hadden gehad, de klachtenstroom effectief minderen, terwijl bij de tweede groep, die eerst het goede medicijn hadden gehad, de klachten terug opkomen.
De professor overtuigd van het effect van het medicijn, stuurde een lijvig verslag terug naar de producent. Als antwoord kreeg hij een korte e-mail terug. Hij had zelf een placebo gehad.
Het gleufje in het suikertje maakt voor sommigen het leven zoeter en daar gaat het toch om, of niet soms ? En of men nu het touwtje gebruikt of een lepeltje met in alle zorgvuldigheid getelde korreltjes zoet, het gaat er toch maar om of je de koffie, waarin je zoet doet omdat je het anders te bitter vindt, smaakt en met vreugde kan gedronken worden.
Het sturende en aanmatigende in deze tekst legde ik er bewust in. De wetenschappelijke lectuur, die ook maar uit verhalen bestaat, heeft deze gerne hoog in haar vaandel. Het afwijzen van wat ze nog niet kunnen begrijpen, door vooral hetgeen hun stellingen onderschrijven te onderstrepen. Want uiteraard is ons leven slechts een aaneenschakeling van verhalen. Ons geheugen leeft van de verhalen. Elke context is een verhaal, waarin het weten werd geopenbaard en waar het verhaal de kapstok is om het te onthouden.
Lig nu niet dubbel door het feit dat ik een bepaalde zienswijze in het leven zou becritiseerd hebben, want dat was echt mijn bedoeling niet. Het was maar een voorbeeld uit de zovelen om hetgeen ik werkelijk wilde communiceren te duiden.
Het is maar een uitproberen van een stijl die ik nog nooit had gebruikt en waarover ik graag uw mening eens lees ... Het 'Fingerspitzen-gefühl' uittesten en vanuit een labofunctie het gemoed van de kritische lezers aftasten, zodat er uiteindelijk een stijl ontstaat, die de lezer aanspreekt en hetgeen men wil zeggen doet lezen ?
En ook al is het verhaal over het touwtje louter verzonnen, het klontje suiker met een gleufje zal voor de lezer van dit stukje nooit meer hetzelfde zijn, hoe een verhaal onze kijk op de realiteit soms kan veranderen.
Goed geschreven en op geen enkel moment vervelend!
ivo: dank uw wel
-vernuftig (niet vernuftigd) systeem;
-kleinood;
-dan is de dosis suiker die, niet dan is het dat de dosis suiker dat;
-de patiënten die aan- beantwoordden twee d's;
-de lectuur die, niet dat-;
Snap hoe dan ook het hoe en waarom van je tekst niet. Deze is buiten de dingen die ik aanhaalde, niet slecht geschreven. Rond homeopathie en andere "alternatieve" geneeswijzen zijn al boeken geschreven. Gelukkig maar, is aangetoond dat de waarde ervan niets te maken heeft met erin geloven of niet, dat ontelbare patiënten er baat bij hebben.
ivo: het was ook niet de bedoeling om homeopathie aan te vallen, maar het klontje suiker is nu niet meer dit gewone suikertje he ... ook al is dat van dat touwtje louter verzonnen
Hihi... dat van dat gleufje in de suiker wist ik niet. Leuke tekst. Ik zou verder doen met dat Fingerspitzen-gefühl van je. Het leest vlot en er is weinig op aan te merken.
ivo: het is ook niet waar hoor, van dat touwtje, is maar een flauwe hollandermop, maar hoe realiteit en fictie in een verhaal totaal andere wendingen kan krijgen