Juist op dat moment hoorden ze voetstappen buiten de deur. De prinses, die moed en verstand bezat, raakte niet in paniek. Ze haalde onmiddellijk de baardhaar van meneer Bhoenga te voorschijn en wierp die in het vuur. Meteen daarop verscheen een demon met lange, scherpe tanden en woeste ogen in de deuropening. Tegelijkertijd hoorden ze van ver af een snorrend geluid langzaam dichterbij komen. Het leek erop alsof de demon scheen te weten wie er op hem af kwam, want in een oogwenk veranderde hij zichzelf in een inktzwarte wolk. Hij liet een zware regenbui naar beneden storten, in de hoop dat meneer Bhoenga zou verdrinken. Maar het kleine mannetje veranderde zichzelf in een storm en blies de regenwolk voor zich uit. Daarop veranderde de demon zich in een duif en meteen schoot meneer Bhoenga er in de gedaante van een havik op af. Ze vlogen hoger dan het hemelse godenrijk en net voordat het mannetje de duif te pakken kreeg, veranderde deze zich in een roos. De bloem viel in de schoot van Indra, de koning van de goden. Koning Indra zat op zijn hemelse troon te genieten van een groep danseressen, die op dat moment hun kunsten ten uitvoer brachten. Meneer Bhoenga veranderde zich vliegensvlug in een oude muzikant. Hij nam plaats naast een man, die al tokkelend op een luit voor begeleiding zorgde en sprak: "Broeder, je klinkt vermoeid; laat mij nu spelen."
Meneer Bhoenga kon prachtig luit spelen. En toen hij begon te zingen, had zijn stem zo'n indringende schoonheid, dat de god Indra vol bewondering sprak: "Wat wens jij als beloning voor je prachtige muziek? Zeg me wat je hebben wil, ik zal het je schenken."