Ik: Ok, ik ga wel weer naar huis hoor. Maar om u eerlijk te zeggen stelt u mij een beetje teleur. U bent een ongelooflijk aantrekkelijke vrouw, staat midden het leven, hebt naar alle waarschijnlijkheid een evenwichtige relatie met, pak ‘m beet, een vaatchirurg, een aankomend netmanager bij Talpa. Kortom: het geluk lacht u toe, en nu valt u als de eerste de beste kleinzielige tramconducteur, of overspannen keuringsarts, over regeltjes en procedures. Mevrouw, ik wil geen medelijden opwekken, daar gaat het helemaal niet om, maar ziet u mij toch eens aan: spastisch als gevolg van die progressieve spierziekte en bovenal aambeien. Daarbij: geen toekomst, geen relatie, geen warmte, geen afleiding, geen bezigheden. Niet echt veel, toch? Tot overmaat van ramp ook nog eens ongelovig: geen hemel of hiernamaals, kortom: geen lonkend perspectief van een rijpe bourgogne en 187 maagden. Lieve mevrouw, geeft u mij dat aambeienzalfje toch.