‘Wat goed van je.’ ‘Stoer hoor!’ Dat krijg ik nu regelmatig te horen. Ik sta me tegenwoordig dan ook een partijtje te shinen op feestjes. Het geeft status hoor, en plein public trainen voor een kwart triathlon. Ineens lijk ik zelfs door doorgewinterde sportmannen voor ‘vol’ aangezien te worden (of zou dat toch over mijn figuur gaan?). Helemaal sinds ik begin april met fietsen begon. De sporttermen vliegen me om de oren. Dan zeg ik gemakshalve maar snel dat ik allang blij ben dat ik überhaupt weet hoe ik moet schakelen. Dat daar mijn fietskennis wel zo’n beetje ophoudt.
Afgelopen weekend stond er in het Eindhovens Dagblad een stuk over een Eindhovense gymnastiekdocente, die op hoog niveau meedoet aan internationale triathlons. Ze vertelde ‘hoe het zo gekomen was’. Vijf jaar geleden had ze voor de gein meegedaan aan de triathlon in Nuenen, gewoon in bikini en met mountainbike. Daarna was ze besmet met het triathlon virus. Oei!
Herken ik dat? Inmiddels een ietsiepietsie wel, zeg ik heel voorzichtig. Voorheen was ik nooit zo’n fanatieke sporter. Ik vond vooral dat ik het moest doen om een beetje fit en in shape te blijven. En vooruit, met flinke tegenwind op de fiets mopper ik nog steeds ‘dat ik dit toch niet voor mijn lol doe’. Maar eigenlijk doe ik het ondertussen dus wél voor mijn lol.