Een paar maanden geleden hoorde ik mezelf zeggen dat ik nog nooit zo gelukkig ben geweest als schrijver. Het was waar. Ik was met zoveel mooie dingen bezig en er lagen zoveel interessante projecten voor de toekomst dat het nauwelijks beter kon.
Een maand geleden kwam daar een enorme deuk in. Mijn redacteur Annelies Fontijne belde om te zeggen dat haar contract bij Gottmer niet werd verlengd. Zij ging daar zelf kranig mee om, maar het is natuurlijk heftig nieuws als iemand die zo goed is zonder werk zit. Voor mij is zij de beste redacteur die ik ken, samen met Dik Zweekhorst van Querido.
Daar kwam nog eens het nieuws bij dat Libridis failliet ging. Op zich al slecht nieuws, maar het zou nog erger kunnen worden als het in zijn val ook enkele uitgeverijen mee zou nemen. Sommige uitgeverijen verliezen door het faillissement miljoenen. Gottmer heeft ook een flinke strop geleden. Gelukkig gaat het zo goed met de uitgeverij dat ze deze klap kunnen opvangen, maar leuk is anders.
En dan is er ook nog de inmiddels niet eens meer zo nieuwe realiteit dat een boek vier maanden de kans krijgt om zichzelf te bewijzen. Daarna komt er weer een vrachtlading nieuwe boeken aan. Als je boek niet verkocht is gaat het terug naar het Centraal Boekhuis. Als het boek wel verkocht is wordt het niet opnieuw ingekocht door de boekhandel. Wil je goed verkopen, dan moet je boek dus in de eerste maanden als een tierelier verkopen. Anders kun je het vrijwel zeker vergeten. Mijn laatste boeken kwamen die eerste vier maanden niet ongeschonden door. En dat terwijl de recensies van die boeken uitstekend waren en de boeken hebben meer aandacht gekregen dan de meeste andere titels. Het gaat gewoon niet goed in het boekenvak.
Mijn grootste zorg was dat de boeken waar ik nu aan werk net zo'n lot beschoren zullen zijn. Na het telefoontje van Annelies heb ik het werk opzij gelegd en ben ik plannen gaan bedenken om nieuw onheil te voorkomen bij de op stapel liggende titels. Zonder succes natuurlijk. Want als er een winnende formule zou zijn voor boeken, dan zou elke uitgever die natuurlijk al lang toepassen.
Maar ja. Daarna kwam ineens de Vlag en Wimpel voor Groeten uit 2030. Dát boek krijgt dus wel een tweede kans. Zo is er weer een bleek zonnetje gaan schijnen over de toekomst. Dat veranderde later in een volop stralende zon toen ik weer aan het werk ging en ook nog eens telkens prachtig werk van Kees de Boer en Paul Teng in mijn mailbox vond.
Ik merk uit reacties op Twitter en Facebook dat dit stukje nogal tobberig overkomt. Dat is niet de bedoeling. Het gaat juist weer goed.
En ik drink een zwembad leeg op als Annelies niet ook goed terecht komt. Vooralsnog gaat ze als freelance redacteur aan de slag en zal ze zich ook met mijn boeken bemoeien. Daar ben ik erg blij mee.