Het onkruid in de Honeoye hebben we in de paadjes gehakt. Dan is het tenminste vast tussen de planten weg.
Tussen de buien door hebben we de afgelopen week toch aardig wat kunnen doen in het aardbeienveld. Vooral met het mooie weer op donderdag was het helemaal geen straf om buiten te werken. Alle Lambada's, Honeoye's en Korona's zijn intussen helemaal met de hak aan de beurt geweest om het onkruid er ambachtelijk tussenuit te hakken. Voor degenen die het niet weten: een hak is een soort schoffel waarbij je met een trekkende beweging het onkruid er uit wipt. Met een schoffel maak je juist een duwende beweging. Van de ene krijg je een stijve nek en van de andere een lamme arm.
Al het onkruid hebben we in de paadjes gehakt, want met die buien tussendoor weigert het snel genoeg op te drogen en groeit het achter je rug anders weer aan. Bij sterk drogend weer komen dan de paadjes nog een keer aan de beurt.
Binnenkort zullen we ook weer aan het planten moeten want anders is de oogst half juni al klaar. En dat is niet de bedoeling, want we willen tot begin september doorgaan met de oogst. Waar de eerste planten moeten komen is de grond gisteren voor de eerste keer losgetrokken met een cultivator. Dan komt er lucht in de grond en droogt het wat sneller op.
Alle planten die buiten hebben overwinterd hebben deze week een behandeling gekregen tegen de schimmelziekte phytophthora fragariae. Met al dat water van de laatste tijd is er best wel risico dat phytophthora zijn kans grijpt. En als je daarmee opgezadeld zit kom je er ook niet meer van af. We zullen de komende weken ook vast nog wel een periode krijgen van nachtvorst en als ze dan al flink in de knop zitten of zelfs staan te bloeien dan moeten we tegen de vorst beregenen. Dus dan krijgen de planten nog meer water op hun kop dan ze lief is.
Ik zag dat de patrijzen, scholeksters en torenvalken ook weer van de partij zijn. Patrijzen zijn leuke vogels, die de hele dag een beetje door het veld dokkelen en hier en daar wat onkruidzaadjes pikken. Ze vliegen pas op als je er bijna over struikelt. Scholeksters zijn herrieschoppers maar daar hebben we verder geen last van en de torenvalken zijn weer met zijn tweeën. Dus vrijwel gegarandeerd weer uitvliegende jonge torenvalkjes in mei. Torenvalken vangen o.a. muizen en dat is wel handig.
Spannend is een nieuw product waar we mee bezig zijn, samen met TOP BV uit Wageningen en vier andere kleinfruit specialisten. Ik mag er nog weinig over vertellen, behalve dan dat het een uniek product wordt. Ik houd u natuurlijk op de hoogte en als we testpersonen nodig hebben dan mag u zich melden.
Ocherme, al die mensen die in de vele zorginstellingen en bedrijfsrestaurants hun kostje bijeen moeten scharrelen. Heey daar istie weer partyknuffel-BN’ r Jan des Bouvrie maakte problemen over zijn bordje rijst dat hij door het luik van zijn cel geschoven kreeg. Maar het is nog veel erger.
Ik voelde het al aan mijn water in de wachtkamer bij een foodservicebedrijf. Hier worden dozen geschoven was het eerste wat me te binnen schoot bij het aanzien van de doolhof aan pallets met kisten. Binnen twee minuten kreeg ik al in de gaten dat dit mijn klant niet zou gaan worden. ‘Zijn die aardbeien van jullie toch echt altijd van hetzelfde formaat en niet grote en kleinere door elkaar? Want daar worden mensen in de catering en zorginstellingen helemaal gek van. Die raken echt de kluts kwijt als die aardbeien niet hetzelfde qua grootte en vorm zijn als vorige keer.’
Dus dat ik trots vertelde dat we gedurende het seizoen 8 verschillende rassen telen kwam niet zo goed over. En ‘ooohhh, nee toch, jullie hebben alleen aardbeien in juni, juli en augustus. Laten dat nou net de maanden zijn dat het hier op zijn slapst is. Nee, wij moeten in het voorjaar aardbeien hebben.’
Ja dat kan, maar is juni, juli en augustus nou niet net het aardbeienseizoen en moet je ze juist dán eten? Okay, dan maar niet. Dan verkoop ik ze wel aan mensen die ze wel waarderen, gewoon in een doosje voor de supermarkt. Misschien kunnen die mensen in de instellingen ze dan beter door familie mee laten nemen of als cadeautje krijgen. Het is toch een beetje van de zotte.
Stilaan begin ik me wel af te vragen waar we in ’s hemelsnaam mee bezig zijn. Moeten mensen nu echt denken dat die allemaal even grote aardbeien zo aan de plant hangen of moeten ze vooral helemaal niet denken? Mag ons product nog wel gewoon écht zijn en niet met een gemeuketierd uiterlijk met het rode puntje naar boven in het doosje worden gelegd, zodat de witte kraag rondom het kroontje niet zichtbaar is.
Ik moet de eerste aardbeienplant nog tegenkomen waarvan de vruchten allemaal hetzelfde zijn. Al dat gesorteer werkt ook nog eens kostprijsverhogend en er is volgens mij niet één consument die op gemeuketierde aardbeien zit te wachten. Aardbeien horen ten eerste lekker te smaken, ten tweede lekker te ruiken en ten derde moeten ze er natuurlijk ook een beetje knap uitzien. Maar ze mogen best nog wel echt lijken. Wat dat betreft zijn we wel een beetje te ver doorgeslagen denk ik.
Zo staat de Honeoye er op dit moment bij. Mooie dikke planten. Heerlijke aardbeien om iets van te maken zoals vlaaien, jam en hartige gerechten
En dit zijn de Lambada planten, een stukje minder groot dan de Honeoye, maar de vruchten ervan zijn bijzonder lekker. Jammer dat ze zo weinig productief zijn en daarom duurder.
Het is weer een week van van alles wat geweest. Geen weer om buiten veel te doen, maar ik heb me toch goed vermaakt. Zo mocht ik opdraven bij een inspiratiedag voor ideeën om in 2012 Floriadebezoekers te verleiden om in onze regio te blijven hangen. Daar mocht ik aardbeien, gedoopt in chocolade en versierd met sprinkhanen en meelwormen presenteren als spannende openingsact. Toch weer een foto in de krant van een happende bobo.
Ook een interessante dag gehad met ons Syntens Foodsteps innovatieclubje over "sociale innovatie". Het hoeft niet altijd met nieuwe technische hoogstandjes, maar gewoon de mensen om je heen er bij betrekken kan ook heel goed werken. Dat onderwerp sloot heel mooi aan bij de manier waarop wij onze producten proberen te maken en te verkopen. Wij zoeken optimale aansluiting bij degenen die onze producten uiteindelijk consumeren, met proeverijen, deze blog en door een herkenbare verpakking. Er valt immers wat te kiezen, de ene aardbei is de andere niet.
Deze week heb ik weer een bevestiging gekregen dat onze smaakaardbeien moeilijk te verkopen zijn aan tussenhandelaren, wanneer degene die ze moet opeten ze slechts terugvindt in salades en desserts. Jammer dus voor al die mensen in zorginstellingen, bedrijfsrestaurants e.d. Daarvoor zijn de goedkoopste aardbeien de beste, althans als het aan hun leverancier ligt. En ze moeten toch zeker allemaal even groot zijn en altijd dezelfde vorm hebben, want degenen die ze klaar moeten maken schijnen anders helemaal de kluts kwijt te raken. U moet er voor die van ons straks dus echt voor naar de winkel en op de herkenbare doosjes letten.