In 1954 verliet Cash de Air Force, om vrijwel onmiddellijk te trouwen met Vivian Leberto. Hij verhuisde naar Memphis, waar hij zich wilde bekwamen in het maken van radioprogramma's. 's Avonds speelde hij in kroegen met een trio dat bestond uit gitarist Luther Perkins en bassist Marshall Grant. Meestal gratis, maar een opnamesessie bij het lokaal vermaarde Sun Records van de legendarische Sam Phillips leek inmiddels binnen handbereik. In 1955 was het zover. Phillips wilde Cash eerst helemaal niet hebben, omdat hij zich presenteerde als gospelzanger. ``Als je iets commerciëler hebt kom je maar terug!'', zo zou de strenge Sun-baas tegen de 23-jarige muzikant hebben geroepen. Cash gehoorzaamt, schrijft `Hey Porter', en zijn Sun-debuut was een feit. De vervolgsingles Folsom Prison Blues en I Walk The Line werden evenals het debuut een hit in de countrycharts, en met de laatste single werd zelfs de popcharts bestormd.
Cash verhuisde na het echtelijk drama terug naar Nashville, waar hij aanvankelijk zijn destructieve levenswijze continueerde. Hij raakte echter steeds beter bevriend met June Carter, die inmiddels van de al even riskant levende Carl Smith gescheiden was. Met haar hulp slaagde hij er in zijn verslavingen onder controle te krijgen, en bovendien raakte hij in de ban van een tamelijk fundamentalistische vorm van christendom. Het deed zijn muzikale carrière in elk geval goed, want met songs als Jackson en Rosanna's Going Wild keerde hij terug aan het front. In het begin van 1968 vroeg Cash zijn June tijdens een optreden ten huwelijk. Ze trouwden in het voorjaar.
Gezien Cash' fragiele gezondheidstoestand (hij leed aan een door diabetes veroorzaakte aandoening aan zijn zenuwgestel en lag de laatste jaren regelmatig in het ziekenhuis met een longonsteking) is het wonderlijk te vernemen dat de man nog steeds opnam. Vorig jaar verscheen het monumentale The Man Comes Around, een indrukwekkend slotakkoord van een rijke carriere, die meer dan 1500 songs en vele tientallen albums omvat.