In het kader van de EZWB is eiseres geschikt geacht voor het 'eigen werk als receptioniste. Omdat eiseres niet in enig werk heeft hervat, gaat het daarbij om geschiktheid voor een van de tijdens de WIA-beoordeling geduide functies. Dit is een enkelvoudige toets. Om die reden ligt er ook geen uitgebreid arbeidskundig rapport aan het besluit ten grondslag. Hierdoor kan ook worden volstaan met een redelijk summiere onderbouwing.
Eiseres werkte als ‘paraveterinair assistente B’ bij [bedrijfsnaam] B.V. voor gemiddeld 22,74 uur per week. Op 8 juli 2015 meldde zij zich ziek voor dit werk. Tijdens de re-integratie bij haar eigen werkgever heeft zij nog gedeeltelijk haar eigen werk hervat, maar uiteindelijk heeft zij zich volledig ziekgemeld. Per einde wachttijd heeft eiseres een aanvraag gedaan voor een uitkering op grond van de Wet Werk en Inkomen naar Arbeidsvermogen (Wet WIA). Deze aanvraag heeft verweerder, ook na bezwaar door eiseres, afgewezen, omdat eiseres ondanks haar beperkingen nog geschikt werd geacht voor drie functies, namelijk Receptionist (SBC-code: 315120), Huishoudelijk medewerker gebouwen (SBC-code: 111334) en Besteller post/pakketten (auto) (SBC-code: 282102) en eiseres op basis van deze functies voor minder dan 35% arbeidsongeschikt was.
Eiseres kreeg vervolgens een uitkering op grond van de Werkloosheidwet (WW). Op 2 april 2018 meldde eiseres zich bij het Uwv ziek. Verweerder heeft aan eiseres per 2 juli 2018 een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) toegekend.
Per 25 maart 2019 heeft een eerstejaarsziektewetbeoordeling plaatsgevonden. Een arts van het Uwv, [A] , heeft eiseres onderzocht en arbeidsbeperkingen voor haar vastgesteld per 25 maart 2019. Een arbeidskundige van het Uwv, [B] , heeft vervolgens vastgesteld dat er sprake is van kenmerkende belasting in de functies die bij de WIA‑beoordeling in 2017 waren geduid. [B] heeft deze geduide functies daarom aan [A] voorgelegd met de vraag of eiseres geschikt is voor één van deze functies. Vervolgens heeft [A] geconcludeerd dat eiseres geschikt is voor de in 2017 geduide functies. Daarna heeft verweerder met het besluit van 7 april 2019 de ZW-uitkering van eiseres per 13 mei 2019 beëindigd.
Eiseres heeft hiertegen bezwaar gemaakt, omdat zij vindt dat ze helemaal niet kan werken. In bezwaar heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep van het Uwv, [C] , opnieuw onderzoek gedaan. In haar rapport van 29 augustus 2019 heeft [C] geconcludeerd dat er onvoldoende argumenten zijn om af te wijken van het oordeel van de eerste verzekeringsarts. Eiseres wordt daarom per 13 mei 2019 geschikt geacht tot het verrichten van de functie Receptionist. Vervolgens heeft verweerder het bezwaar van eiseres in het besluit van 3 september 2019 (het bestreden besluit) ongegrond verklaard en de beëindiging van de ZW‑uitkering in stand gelaten.
Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld bij de rechtbank. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend. De zaak is behandeld op de zitting van 13 februari 2020. Eiseres is verschenen, bijgestaan door haar gemachtigde en vergezeld door haar partner. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.