ijdelheid | Verwoede noten
Samen met papa naar de kapper. Ze had zich er al de hele week op verheugd, mijn kleine kattekopje (inderdaad, zonder 'n'). Ze is ook mijn kleine meid en mijn enige dochter. Een heerlijk pittig ding. We hebben een echte haat-liefde-relatie, zoals vaders en dochters vaker hebben. Zo klein als ze is weet ze al precies waar mijn gevoelige snaartjes zitten. Dus we zitten regelmatig, tot grote ergernis van mijn vrouw, te kibbelen.
Maar vanmiddag dus niet. Na mijn werk haalde ik haar op van de BSO om samen naar de kapper te gaan. We hadden het allebei hard nodig. Zij, een prachtige meid met blonde staartjes tot zo'n beetje haar billen. Ik, een fitte 40plusser met een verwilderde bos grijzende, donkerbruine krullen. Samen fietsten we naar de kapper. Grote zwarte herenfiets naast roze K3-fietsje. Pure liefde.
Zij mocht eerst, ik moest nog eventjes wachten. "Het mag een heel stuk korter, tot op mijn schouders", zei mijn kleine meid dapper. En even later vielen er stukken blond haar van zeker 12 centimeter op de grond. "Allemaal dooie punten hoor", zei de kapster geruststellend. "Ja, het is iedere ochtend weer een heel gevecht. Tot in de puntjes" , zei ik gevat. Via de spiegel keek mijn dochter me quasiboos aan en zuchtte overdreven.
Even later mocht ik in de stoel naast haar klimmen en konden we samen roddelen. Maar zij roddelde liever met de kapster. Over haar rare vader, gewoon waar ik dus bij zat. "Mijn papa is al heel erg oud", hoorde ik haar ineens giegelend uitkramen, "want hij heeft al grijze haren". En toen de kapster nieuwsgierig informeerde hoe oud dan precies, wist de hele kapsalon dus dat ik maar liefst 41 jaar oud ben. Zij is dan ook nog maar 6 en dus heeft ze gelijk dat ik heel erg oud ben. Relativeren moet ze nog leren.
Gelukkig zei mijn barbier – en zelf vader van een dochter van 9 die weer bij mijn zoon van 9 in de klas zit – dat hij wenste dat hij zo mooi grijs wordt als ik. Daarna vergeleek hij mijn grijze haar in één adem ook nog even met dat van Richard Gere en die meneer van de Nespresso-reklame. Die kapsalon heeft er dus écht wel een terugkerende klant bij. En mijn kleine poppetje stond zich tevreden te bewonderen in de spiegel en lachte haar allerliefste lach naar mij. Mijn middag kon niet meer stuk.
Posted in alledaagse dingen, gekibbel, Kinderen and tagged grijs, ijdelheid, kapper, ouderdom, vader en dochter on 15 maart 2012 by Mark Nankman. 8 reacties