Boven: Notenboom
Walnoten hebben iets aristocratisch, zij schenken alleen het allerbeste, zowel aan hout als aan noten. Het Latijnse Juglans is afgeleid van 'Jovis glans', 'noot van Jupiter'; walnoot komt van 'Waalse noot', een vertaling van het middellatijnse 'nux gallica', okkernoot van (n)ökernöte, teruggaand op het laat latijnse 'nucarius' . De ongeveer vijftien soorten hebben samen een verspreidingsgebied dat zich uitstrekt van Noord- en Zuid-Amerika, China en Japan tot Noord-Azië en Europa. De bekendste soort, een tot 23 m hoge boom met brede kroon en lichtgrijze, ruwe, gegroefde schors met vrij brede richels. Net als alle andere soorten heeft de 'gewone' walnoot zogenaamd 'geschot' merg; wanneer men een jonge twijg in de lengte opensplijt of schuin afsnijdt, vallen de met lucht gevulde holten of kamertjes direct op.
''Vuul hand van de noten'' op de lagere school in de 50- 60 en 70 jaren van de vorige eeuw (de webbeheerder)
Meester Vugts deed dan een grondige inspectie en bij constatering van 'vuul hand' moesten we onze handen schoon wassen in het ''washok''.
De lekkere noten hebben een doorsnee van 3-5 cm; er gaan er 90 in 1 kg en er is veel vraag naar. Van de onrijpe, groene noten wordt ­- vooral in mediterrane landen - zoetzuur gemaakt; rijpe noten worden zo gegeten of gebruikt voor het op smaak brengen en versieren van gebak.
Notenhout wisselt, naar gelang het land van herkomst, van kleur en tekening; vaak heeft het mooie lichte en donkere strepen. Het is sterk, taai, buigzaam, matig fijn van nerf, splintert niet en vindt vooral toepassing in de meubel- en geweerkolvenindustrie. Voor het fraai getekende wortelnotenhout - veel ge­bruikt voor fineer - worden hoge prijzen betaald; het is afkomstig van stammen met dikke knoesten, veroorzaakt door abnormale cambiumgroei ten gevolge van aantasting door schimmels, bacteriën of andere ziekteverwekkers. Het komt niet vaak voor dat ziek hout kostbaarder is dan gezond! Het mooiste wortelnoten fineer komt van bomen uit de Kaukasus.
Willem Iven schreef in 1974 in het boek: "Lind dė is de sgonste plats"
over de noten in Leende en Leenderstrijp onder andere het volgende:
Bij bijna elk ouder huis in Leende waar maar even ruimte genoeg is, staan een of meer notenbomen. Vroeger stonden er nog meer, ook gewoon aan de straatkant, maar de meeste toch kort achter het huis. Een notenboom houdt ongedierte weg en daarom is de standplaats vlak bij de in de zomer meestal openstaande achter­deur zo praktisch om de vliegen uit huis te houden. Ook de kinderwagen staat er dikwijls onder en de rustbank voor de oudjes. En in de zomerdag is het fijn buurten onder zo'n koele notelaar. De brede en dichte kroon zal zeker ook zijn gezien als afweer tegen overslaande branden.