Verweerder heeft zich in het bestreden besluit op het standpunt gesteld dat het bouwplan geen stedenbouwkundige bezwaren ontmoet. Ter zitting heeft verweerder in dit verband verwezen naar het advies van de stedenbouwkundige van 3 februari 2005, waarin is geoordeeld dat de te bouwen garage/berging aan de achterzijde van een groot kavel ligt en (dientengevolge) niet contrasteert met de bestaande hoofdmassa. Weliswaar acht de stedenbouwkundige het niet gewenst dat de garage/berging op de erfgrens staat, doch hieraan is -zo valt uit het advies af te leiden- in dit geval geen doorslaggevende betekenis toegekend, nu de buren van vergunninghouder hebben verklaard geen bezwaar te hebben tegen een vrijstelling voor het bouwplan. Gelet hierop en gezien de omstandigheid dat ook ingevolge het geldende bestemmingsplan op de achtererfgrens kan worden gebouwd, zodat de belangen van derden door het bouwplan niet onevenredig worden geschaad, is verweerder van mening dat hij in redelijkheid tot het verlenen van de vrijstelling heeft kunnen overgegaan.
De voorzieningenrechter onderschrijft dit standpunt voorshands niet. Daargelaten dat ingevolge het geldende bestemmingsplan weliswaar op de achtererfgrens kan worden gebouwd, doch niet in een omvang als thans vergund, zodat aan de belangen van omwonenden reeds hierom niet het geringe gewicht kan worden toegekend als daaraan thans is gegeven, overweegt de voorzieningenrechter dat de stedenbouwkundige onderbouwing naar voorlopig oordeel niet voldoet aan de eisen die daaraan in dit geval moeten worden gesteld. Met name vanuit een oogpunt van rechtszekerheid dient een voldoende objectieve (kwalitatieve en kwantitatieve) begrenzing te worden gegeven, welke begrenzing thans geheel ontbreekt. De enkele vaststelling dat het bijgebouw -vanwege zijn situering- niet concurreert met het hoofdgebouw, omvat in wezen niet meer dan een (positief) welstandsoordeel en maakt niet inzichtelijk tot welke omvang het bouwen van een bijgebouw kan worden toegelaten en welke kwalitatieve eisen aan zulk een bouwplan worden gesteld. Daarbij merkt de voorzieningenrechter nog op dat reeds in het geldende bestemmingspan een relatie is gelegd tussen de perceelgrootte en de maximaal toegestane oppervlakte aan bijgebouwen, zodat niet zonder meer valt in te zien dat -naast de situering- juist de perceelgrootte de overschrijding van de oppervlakte zou toelaten. Voorts wijst de voorzieningenrechter er op dat, zoals hiervoor reeds is weergegeven, uit het stedenbouwkundige advies kan worden afgeleid dat het niet is gewenst dat de garage/berging op de erfgrens wordt opgericht. Met zijn standpunt dat hieraan geen doorslaggevende betekenis hoeft te worden toegekend, nu de buren van vergunninghouder tegen het bouwplan geen bezwaren hebben, miskent verweerder dat de vraag of omwonenden al dan niet instemmen met het bouwplan vanuit planologisch opzicht van geen enkele betekenis is.
Gezien het voorgaande, en gelet op meergenoemde niet geringe inbreuk op het bestaande planologische regime, is de voorzieningenrechter van oordeel dat het besluit niet berust op een voldoende deugdelijke motivering. Hoewel niet kan worden uitgesloten dat deze in bezwaar alsnog kan worden gegeven, kan thans niet worden vastgesteld of verweerder in redelijkheid heeft kunnen besluiten tot het verlenen van een vrijstelling als bedoeld in artikel 19, derde lid, van de WRO. Gelet hierop bestaat aanleiding het verzoek om voorlopige voorziening toe te wijzen en de verleende bouwvergunning te schorsen tot zes weken nadat de verweerder op de bezwaren van verzoekers heeft beslist.
De voorzieningenrechter acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:84, vierde lid jo. artikel 8:75, eerste lid, van de Awb (proceskosten), nu van het bestaan van deze kosten niet is gebleken. Wel bestaat aanleiding de gemeente Ede te gelasten het door verzoekers betaalde griffierecht ad € 138,00 aan hen te vergoeden.
II schorst het besluit van 25 mei 2005 waarbij vrijstelling en bouwvergunning is verleend voor het veranderen van een
woning en het bouwen van een garage/berging op het perceel [adres] te [woonplaats], zulks tot zes weken nadat op de
III bepaalt dat de gemeente Ede aan verzoekers het door hen betaalde griffierrecht ad € 138,- vergoedt.
Aldus gegeven door mr. H.A.W. Snijders als voorzieningenrechter en in het openbaar uitgesproken op 24 juni 2005, in tegenwoordigheid van mr. S.A. van Hoof als griffier.

Als het om installatiewerk gaat, is Van Looy Installateurs al meer dan 80 jaar een begrip in Zeeuws-Vlaanderen. Particulieren, bedrijven alsook woningcorporaties weten ons al jarenlang te vinden.
Van Looy Installateurs is specialist in aanleg en onderhoud van sanitair, verwarmingsinstallaties, waterleidingen, riolering en dakdekkers- en gootwerk. Daarnaast zijn we als ontzorgexpert gespecialiseerd in alle soorten woningaanpassingen.