Recensie van Bert van Brakel over De jacht op het verloren schaap | Hebban.nl
Ach, wij zullen nimmer weten wat het schaap nu werkelijk is!
Een moeilijk samen te vatten boek, er gebeurt namelijk heel veel en eigenlijk ook weer niet. De hoofdpersoon gaat samen met zijn vriendin, die ontzettend mooie oren heeft, op zoek naar een schaap, min of meer gedwongen door de secretaris van de Leider. Deze Leider, die al meer dan veertig jaar met een gezwel ter grootte van een golfbal in zijn hoofd leeft, heeft de leiding over een rechts-extremistische organisatie, en is, zo blijkt 'ontschaapt'. Met andere woorden, het schaap dat eerst 'in' hem was is verdwenen en op zoek gegaan, als een parasiet lijkt het wel, naar een andere gastheer. Hij is uitgekozen voor deze queeste, omdat zijn vriend De Rat een foto heeft gemaakt van het Schaap.
Op de een of andere manier kom je er maar niet achter waar dat schaap nu symbool voor staat, is het macht, kan het schaap alleen maar overleven ten koste van anderen, als een soort buitenaards wezen, of staat het nog ergens anders voor? Je kunt daar je eigen fantasie op loslaten.
Het is een mysterieus boek, er gebeuren rare dingen, en de plek waar de hoofdpersoon het schaap denkt te vinden, lijkt een andere wereld; een wereld die begint na 'de gevaarlijke bocht'. Hier vindt hij zijn vriend zowel in de gedaante van zichzelf (De Rat) als van de Schaapman en om het allemaal nog vreemder te maken: zijn vriend is dood. Hij heeft zelfmoord gepleegd. Tijdens een gesprek met zijn vriend,die dus al dood is, staan zij beiden voor een spiegel en het spiegelbeeld van zijn vriend wordt niet weergegeven door de spiegel. Aan het einde van het boek blijkt ook nog eens, dat de secretaris van de Leider, vanaf het begin af aan al heeft geweten waar hij het schaap kon vinden, dus er lijkt een vreemd spelletje gespeeld te zijn met de hoofdpersoon.
Het is misschien vreemd maar op de een of andere manier deed het boek mij denken aan een Bommelverhaal, namelijk 'Heer Bommel en het kukel'. In dit verhaal landen buitenaardse wezens in Rommeldam, de woonplaats van Heer Bommel en alle inwoners daarvan worden op last van een Droon (de Leider…) doorgemeten op hun 'kukel'. Net zoals we in De jacht op het verloren schaap aan het einde eigenlijk nog niet weten waar het schaap symbool voor staat, wordt in 'Het Kukel' op het einde door professor Prlwytzkofsky geconstateerd, dat het avontuur weliswaar werkelijk is gebeurd, maar dat het bestaan van een Droon wetenschappelijk niet bewezen is en zo verzucht hij: "En der Kukel? Ach, we zullen nimmer weten, wat der Kukel is".
Zo kunnen wij als lezer van dit boek, dat het eerste boek van Murakami is, dat is uitgegeven, nadat hij had besloten schrijver te worden, ook alleen maar constateren dat dit verhaal werkelijk gebeurd moet zijn, hoe vreemd het ook moge lijken, en dat we nu verder moeten gaan met ons leven, en in dat leven vooral nog meer boeken moeten gaan lezen van deze schrijver, of als je door dit boek niet geraakt bent, nooit meer een boek van deze schrijver in te zien.
Ik heb voor de eerste optie gekozen en daar nog nooit één seconde spijt van gehad!
Tot slot een paar citaten uit het boek:
"[…] Je bent net een zandloper: net wanneer het zand op is, komt er altijd wel iemand die je omkeert."
"Ze had gelijk. Ik had al mijn kaarten op tafel gelegd, en ze waren stuk voor stuk afgetroefd. Het leek wel of ik door iedereen in de kaart was gekeken."
"Er bestaat van dat geld op de wereld: je voelt je rot wanneer je het hebt, je voelt je zielig wanneer je het uitgeeft, en je haat jezelf wanneer het op is. En wanneer je jezelf haat wil je geld uitgeven. Maar dat kan niet meer: op is op. En er is geen redding"