De werkelijke redenen voor het werpen van de atoombom waren helaas beduidend cynischer. Het nucleaire machtsvertoon leek niet in de laatste plaats gericht aan het adres van Stalin’s Sovjet-Unie. [4] Dit land was na het verslaan van Nazi-Duitsland de nieuwe en geduchte Amerikaanse tegenstrever geworden in de strijd om wereldhegemonie, in de steeds guurder wordende Koude Oorlog. Symbolisch in deze is dat medewerkers aan het Amerikaanse Manhattan Project onder leiding van Robert Oppenheimer streng gescreend werden op communistische of Sovjet sympathieën, maar dat voormalige nazi’s vanaf 1943 gewoon welkom waren.
Stalin had na de capitulatie van Nazi-Duitsland op 8 mei toegezegd binnen 90 dagen een front te openen in de Stille Oceaan. De oorlogsverklaring aan het adres van Japan vond inderdaad plaats op 8 augustus, toen Sovjettroepen reeds door Mantsjoerije marcheerden. [5] De timing van de atoombommen lijkt daarmee ook bepaald door de wens om Stalin voor te zijn en de Japanners zo snel mogelijk te laten capituleren aan alleen de Amerikanen. Maar was de verwoesting van Hiroshima dan niet genoeg? Of was het afwerpen van een atoombom boven zee, of in onbewoond gebied niet een even afschrikwekkend voorbeeld geweest?
Daarnaast was er natuurlijk ook een enorm wetenschappelijk belang. Er waren al Amerikaanse onderzoeksteams opgezet om studie te kunnen doen naar de gevolgen van de Two Billion Dollar Bomb. Hiroshima en Nagasaki – het oorspronkelijk doel was Kokura, maar daar was het zwaar bewolkt – waren mede gekozen vanuit het oogpunt van een experiment, om de impact van deze nieuwe wapens te testen op dichtbevolkte stedelijke centra. Een atoombom op het reeds grotendeels tot puin gebombardeerde Tokio had symbolisch gezien waarschijnlijk nog een grotere impact gehad geweest op de Japanners, maar had nauwelijks interessante data opgeleverd.
In tegenstelling tot veel andere steden in Japan, die na maanden van verwoestende conventionele bombardementen vrijwel met de grond gelijk waren gemaakt, waren Hiroshima en Nagasaki nog grotendeels intact. Op basis hiervan werden ze door Robert Oppenheimers Target Committee in Los Alamos reeds in mei 1945 bestempeld als geschikte doelen. Hiroshima werd gekenschetst als “an important army depot and port of embarkation in the middle of an urban industrial area. It is a good radar target and it is such a size that a large part of the city could be extensively damaged. There are adjacent hills which are likely to produce a focusing effect which would considerably increase the blast damage. Due to rivers it is not a good incendiary target.” [7] Aangezien de bommen bovendien van een verschillend type waren, was het mogelijk interessante vergelijkingen te maken. Little Boy, de bom op Hiroshima, was van het Uranium 235 type, de zwaardere Fat Man van het Plutonium 239 type. Het afwerpen van de bom en de gevolgen op de grond waren vanuit de lucht al nauwgezet vastgelegd. Vanaf begin september deden Amerikaanse wetenschappers onder supervisie van majoor-generaal Leslie R. Groves onderzoek op de plaats delict naar de gevolgen van de atoombommen. In juni 1946 kwamen het Manhattan Engineer District uiteindelijk met een lijvig rapport.
De bevolking van deze twee gedoemde Japanse steden had natuurlijk geen schijn van kans. Amerikaanse pamfletten om de burgerbevolking van Nagasaki te waarschuwen voor de op handen zijnde onvoorstelbare vernietiging dwarrelden pas op 10 augustus neer uit Amerikaanse vliegtuigen, boven een toen al compleet verwoeste stad. Drie dagen eerder al had Little Boy, eveneens onaangekondigd, een soortgelijke apocalyptische vuurstorm aangericht in Hiroshima. Het was een gebeurtenis die een euforische president Truman prees als “the greatest thing in history”. [8]
Bekijk foto’s van de verwoesting in Hirsohima en Nagasaki en van de gruwelen voor de overlevenden of lees het indrukwekkende relaas van Tsutomu Yamaguchi, de man die als enige beide atoombommen overleefde.
Of kijk naar de doku ‘De Optimisten’ die dezer dagen een paar keer via het geschiedeniskanaal Nederland24 te zien is (wisselende tijdstippen).
Starcrawler is een jong bandje uit Los Angeles. Tijdloze indierock zonder teveel pretenties, maar wel met veel plezier.
Begint steeds vervelender te worden, clipjes van liedjes die bijna 2x zolang duren als het liedje zelf.