Deze vrolijke doosje had ik al een paar keer zien liggen bij de bloemenshops op Schiphol en vond ze zo leuk dat ik ben gaan uitzoeken of ze alleen maar verkrijgbaar waren op Schiphol…aangezien niet iedereen standaard op Schiphol komt. Gelukkig zijn ze bij verschillende …
Bloembollen zorgen voor een gouden randje Iedereen kan bloembollen planten! Het is makkelijk en de beloning is groot. Voorjaarsbloeiende bloembollen zoals krokussen, narcissen, tulpen en blauwe druifjes geven je tuin een gouden randje. Wie nu even in de tuin of op het terras wat bollen …
Wereldwijd gaat het slecht met de honingbij en hommel! Is dat erg? Ja, want ze zorgen voor bestuiving en die is cruciaal voor onze voedselproductie en biodiversiteit. Met dit Blije Bijen Mengsel help je de Bij en de natuur in je achtertuin. Vanaf deze maand …

In landen als China, Korea en Taiwan werken miljoenen in de exportindustrie, voor lage lonen. De koopkrachtige vraag die de economie draaiende houdt is zelfs daar beperkt, laat staan in andere delen van de Derde Wereld waar de werkgelegenheid door grootschalige bedrijfssluitingen en voortgaande de-industrialisatie verregaand is afgebouwd. Rond 2008, het jaar van de financiële crisis, was 82 procent van de werkgelegenheid (buiten de landbouw) in Zuid-Azië ‘informeel’; 66 procent in Afrika beneden de Sahara, 65 procent in Oost- en Zuidoost-Azië en 51 procent in Latijns-Amerika. Allemaal mensen voor wie er maar af en toe wat te doen is.
Vooral in Afrika beneden de Sahara zijn er veel landen die eigenlijk alleen nog betekenis hebben als grondstoffenreservoir. De bevolking is overtollig en overleeft onder steeds riskantere omstandigheden, conflict is normaal. Naarmate de door de Wereldbank en NGO’s gevoede illusies over lokaal ‘ondernemerschap’ vervliegen, wordt de realiteit van een surplus-bevolking van een miljard of meer steeds meer onontkoombaar. Geen wonder dat mensen elders een beter leven zoeken.
In zijn artikel over de ‘Botsing der Beschavingen’ wijst de Amerikaanse ideoloog Samuel Huntingtons de islamitische wereld als de plek aan waar de concentratie van mensen voor wie geen emplooi meer is, het grootste is. In dit artikel uit 1993, kort na de ineenstorting van de Sovjet-Unie, en later in zijn gelijknamige boek, schrijft hij dat de opkomst van de islam wordt aangedreven door groei van een bevolking zonder werk.
Huntington signaleert daarbij een ‘islamitische neiging tot gewelddadig conflict’; het is een ‘religie van het zwaard.’ Daarmee geeft hij aan dat we het ook met geweld tegemoet moeten treden. Dat was natuurlijk een welkome boodschap voor het Amerikaanse militair-industriële complex dat na 1991 even de weg kwijt was. Maar ook in bredere kring en in de media sloeg deze gedachte aan. Het aanwijzen van een vijand is immers essentieel om de gelederen van een maatschappij gesloten te houden, vooral een maatschappij in crisis.
Oorlogen gericht op het veroveren van belangrijke grondstoffen, vooral olie en gas, maar gevoerd in naam van het bestrijden van (islamitische) ‘terreur’, worden zo mogelijk gemaakt. De strijdlust wordt aan het thuisfront aangevuld door populistische anti-Moslimpartijen die de ontevredenheid over de gevolgen van de crisis mobiliseren en immigranten als zondebok aanwijzen. In dat opzicht past de Wiv in een politiek van de angst, die inmiddels naast ‘het terrorisme’ ook ‘Poetin’ weer als dreiging opvoert.