Home / Software / Soft- en hardware waar we niet op zaten te wachten / Pagina 3
3. Overbodig: Extended Density Floppy en SuperDisk
Jarenlang was de floppydisk drive een vast onderdeel van elke computer. Installatie van besturingssystemen en programma's werden door diskettes gestart, gegevens werden hiermee uitgewisseld en zelfs een van de eerste digitale camera's gebruikte een diskette om afbeeldingen op te slaan.
Begin jaren '70 bracht de firma Memorex de eerste floppydisk drive met schrijffunctie op de markt: het begin van het einde voor ponskaarten, ponsstroken en magnetische tapes.
Alan Shugart, waarschijnlijk de uitvinder van de diskette, startte in 1973 het bedrijf Shugart Associates en ontwikkelde in 1976 de bekende 5,25"-diskette. De eerste Apple en IBM pc's gebruikten de door TEAC geproduceerde disk drive met een capaciteit van 360 kB. Begin jaren '80 volgde de wereldwijd bekende 3.5"-diskette, die door het Japanse Sony werd geproduceerd.
Vervolgens was er de 1,44 MB-HD-diskette voor de pc, met een capaciteit van 720 kB in DD-formaat onder DOS en 880 kB voor AMIGA-computers. Deze diskette gold gedurende het grootste deel van de jaren '90 als standaard. Aan het eind van dat decennium steeg de vraag naar meer opslagcapaciteit en begon de opmars van de CD. Branders werden steeds beter en de DVD met een nog grotere opslagcapaciteit volgde al snel.
Al in 1991 werd de Enhanced Disk (ED) geïntroduceerd met een capaciteit van 2,88 MB. Het bestaan van dit type drive zouden de meeste pc-gebruikers alleen kunnen kennen van de mogelijke instellingen in de BIOS. De met 36 sectoren geformatteerde diskette was alleen in noemenswaardige aantallen te vinden in computers van NeXT en in de IBM PS/2s. Apple gaf in 1998 een duidelijk signaal af en levert sindsdien alleen nog maar producten zonder diskette drive. Met enige afstand moest de rest van de branche dit voorbeeld volgen. Tegenwoordig zijn diskettedrives alleen nog maar te vinden als externe USB-oplossing.
Ook in 1998 deed Sony een laatste poging om de diskette een nieuw leven in te blazen met de HiFD-drive, die 150 MB aan capaciteit had en compatibel was met de gangbare 1,44 MB-diskettes. Zoals we nu weten was die poging tevergeefs.
Met de SuperDisk van Imation ging het met de LS120 al niet veel beter. Ook al bood dit model meer geheugencapaciteit vergeleken met de later veel verkochte Iomega ZIP100-diskettes en verscheen deze zelfs eerder op de markt, toch kon de SuperDisk niet overleven. Ondanks de compatibiliteit met de gevestigde 720 kB- en 1,44 MB-diskettes. Met de speciale packet writing software voor Windows maakte het latere 240 MB-model van de SuperDisk het mogelijk om maar liefst 32 MB op te slaan op een normale 1,44 MB-HD-diskette. Van een succes op de markt mag je alleen niet meer spreken.
Midden jaren '90 presenteerde het Amerikaanse bedrijf Connectix het programma 'RAM Doubler' voor Mac OS. Deze software comprimeerde continu het werkgeheugen, wat voor gebruikers een verdubbeling van het werkelijk ingebouwde RAM op de Mac betekende. Na enkele jaren op de markt verloor het product aan betekenis, aangezien de Mac OS nu zelf het geheugen optimaliseerde.
De 'RAM-Doubler' onder Mac OS zorgde voor een RAM-comprimering die feitelijk een verdubbeling van de beschikbare opslagruimte betekende.