STOFFvzw juli – STOFFvzw
STOFFvzw juli
© Stefaan Van Biesen, Melsele juli 2019
Niets is hetzelfde. De getuigenissen van asbestslachtoffers brengen uiteenlopende inzichten en gevoelens. We horen hoe alle leden van een gezin getekend blijven door de dood van de vader. Het zijn negen kinderen en die vader stierf 52 jaar geleden. Iemand anders is boos omdat een dokter foute informatie noteert en de weduwe zo de uitkering van het asbestfonds mankeert. Of hoe de directie van een ziekenhuis euthanasie weigert terwijl de stervende erom vraagt en de doodstrijd ondraaglijk lang en pijnlijk is. Er is droefheid, pijn, woede en frustratie, maar ook vluchten, verdringen, machtsgetrouwheid en vertrouwen op een mooi hiernamaals.
Wij van STOFFvzw winnen geen veldslag omdat we geen strijd voeren. We luisteren, noteren en weten vaak niet hoe te reageren. Maar ook wij zijn boos. Asbest is geen noodlot. Asbest is een commercieel product, iets met vezels die dodelijk kunnen zijn. Het grote gevaar is de combinatie asbest en geld. Het leidt tot georganiseerde onwetendheid en cynisme bij de asbestbaronnen en hun hoge beschermers. We zijn niet goed in het organiseren van betogingen en ingewikkelde juridische procedures. Gelukkig doen anderen dat, ook in ons Land van Waas. Ondertussen proberen we iets anders: tegengif in de vorm van cultuur met schoonheid, een openbare plek, publicaties, muziek, kunst en het bewaren en bewaken van dit 'lastig erfgoed'. En natuurlijk, steeds weer luisteren en nog eens luisteren naar al die verschillende gevoelens en getuigenissen.
Er was al een 'onder ons'-bijeenkomst met asbestslachtoffers in het kunstencentrum Warp in Sint-Niklaas. We werken aan bescheiden publicaties die tegelijk een tijdschrift worden. In november komt er een voordracht met medische specialisten in samenwerking met Vorming Plus. We zoeken pop-up locaties in het Land van Waas om er het leed openlijk te combineren met kunst en schoonheid. Half december brengen we het eerste van een jaarlijks evenement met geweldige optredens. Ondertussen sluiten kunstenaars zich bij ons aan. Zo is er de maandelijkse landschapsfoto van Stefaan Van Biesen, dit keer toont hij een zomers tafereel uit Melsele, met herkauwende koeien in ochtend. Het is een beeld vol warmte. Het past bij onze werking want dit is een basisgedachte: zonder schoonheid kan een mens niet leven.
Hoewel we vrijwilligers zijn is er nog veel dat geld kost. Daarom vragen we u ons te steunen. € 20 = mooi – € 50 = prachtig – € 100 = 'amai'. Serieuze bedrijven, mensen en organisaties die ons voluit willen ondersteunen geven loyaal. BE95 7390 1727 1758 STOFFvzw Sint-Niklaas.
Meer info info@stoffvzw.be – 0497 10 99 48
Hugo De Blende, Veerle Deloof, Johan De Vos en Eric Windey.
STOFFvzw in juni
Beveren Fietspad Gent – Antwerpen (F4) Foto Stefaan van Biesen
Juni is de tijd van examens en deliberaties. Na de verkiezingen wordt mijn krant gevuld met cijfers en procenten. Ondertussen klimt de zon hoog, blaast de wind een stel bloempotten tegen de grond en springen werknemers uit Maldegem op een stapel asbestplaten om ze zo beter te stapelen in de container. Dat was nogal onvoorzichtig. Het wordt het eerste item op het radio ochtendnieuws. Op de Grote Markt van Sint-Niklaas streelt een sentimentele passant de carrosserie van een oldtimer. De wereld draait. Het is alsof iedere mens in een andere richting loopt met zijn hoofd in een andere wolk.
Ook bij ons, van STOFFvzw. Tot dat er, zoals dat gebeurt, een kleine bliksem van de ene wolk naar de andere schicht. Dat is geen wonder, gewoon elektrische ontlading. Een vrouw vertelt dat haar vader 52 jaar geleden stierf als gevolg van asbest. Hij was toen 41 en bijna vader van negen kinderen. Het ergste volgt: de pijn en de zorg waren zo groot dat zijn naam verzwegen wordt, zijn nagedachtenis stelselmatig uitgewist, de geschiedenis verdraaid, de pijn gevoed. En dan, hoe dat alles na 52 jaar niet is verwerkt. Die dingen worden alleen gezegd als mensen bij elkaar zijn. Met twee liefst. Als de tijd rijp is en er voldoende elektriciteit is voor een vonk. En uitgerekend op dat moment beseffen we hoe weinig we kunnen doen.
We krijgen de behoefte om niet te dramatiseren. Te zorgen voor aarding om de elektriciteit af te leiden. De problemen vakantie te gunnen. Toneel te spelen en te luisteren naar dat onnozel liedje van Marine Bijl over rokken die los waaien in het Bloemendaelse bos. En dan lees ik dat ze het zong in 1967, het jaar dat die vader stierf.