Alleen de hoogte was nog een probleem. Een paar balken moesten van de camion geschroefd en gezaagd worden, maar die mannen vonden dat blijkbaar geen zoâ€™n groot probleem. Mijn geduld was na drie uren in de kou en in de gietende regen staan toekijken wat ze allemaal uitspookten, toch op, maar het hunne is onuitputtelijk!!! De vrachtwagen is toch wel wat meer dan 1m van de grond, wat het ook niet zo simpel maakte om kiki erin te krijgen. We vonden een verhoogje vanwaarop we planken konden leggen en zo kiki over twee houten plankjes in de vrachtwagen konden duwen.
Brrr heel spannend. Halfweg riep ik tegen al de mannen dat ze ermee moesten ophouden dat het nooit zou lukken, maar â€˜t was telaat, de auto stond er al half in en de planken waar weggeschoven, dus konden we onmogelijk nog terug. De daaropvolgende minuten herinner ik me niet perfect, want â€˜k denk dat ik dan maar mijn ogen heb toegedaan om de miserie niet te zien, maar dat auto geraakte er perfect in!
Iedereen kroop via het dak van de vrachtwaren en via het raam in de auto (deur kon niet open doordat alles zo krap was). Ik reed met de moto naar Nenton om volgende dag met de moto terug naar Yalanhuitz te kunnen gaan. Om drie uur â€˜s nachts kwamen we aan in Huehuetenango. Nat en bibberend van de kouâ€¦ avontuur verzekerd!