Het leren spreken, het kunnen komen tot taalbegrip en taalgebruik, is welhaast vanzelfsprekend. Vrijwel alle kinderen lijken het te leren. Ouders en andere opvoeders kunnen zich meestal ook nauwelijks indenken dat hun kind niet tot spreken komt, of er problemen mee zal krijgen. Ouders verwachten dat hun kind tussen één en anderhalf jaar woordjes gaat spreken en vervolgens ook zinnetjes gaat maken. Daarmee wordt het kind pas echt een sociaal wezen: het kan met taal dingen aan anderen duidelijk gaan maken. Voordat een kind kan spreken, is het natuurlijk ook een sociaal wezen, vooral doordat de ouders op de reacties van hun kind (lachen, huilen, kraaien, etc.) reageren. Hier ligt al een zeer belangrijke basis voor de taalontwikkeling.