Ook heb ik een paar keer heftige discussies moeten voeren over waarom ik vegetariër ben. En over waarom ik ook voor lasagne met gehakt geen uitzondering kon maken (ja echt!).
Terugkijkend ben ik misschien juist door die ervaringen gaan beseffen dat je je maar beter kunt omringen met mensen die je accepteren zoals je bent. Je hoeft niet altijd dezelfde meningen te hebben (liever niet zelfs, wordt het leven ook wat saai van!). Maar mensen die jou niet respecteren zoals je bent, zijn jou niet waard – in plaats van andersom.
Ga jezelf dus niet aanpassen om erbij te horen. Houd vast aan keuzes waarvan elke vezel in jou weet dat ze bij jou passen. En bedenk dat als een ander dat een grote afknapper vindt, jij die reactie misschien als een nog veel grotere afknapper kunt zien.
De belangrijkste persoon die jou lief kan hebben, is er maar één: jijzelf. Achteraf denk ik dat ik mijn singleperiode nodig heb gehad om langzaamaan meer liefde voor mezelf te voelen. Om te ontdekken dat ik mijn eigen keuzes mocht maken, prima mijn eigen boontjes kan doppen en ook gewoon mezelf mag zijn. Ik leerde accepteren dat ik er niet uit hoefde te zien als de modellen met ronde billen en sixpacks en dat ik ook niet een of andere hippe baan op de Zuidas hoefde te hebben om “genoeg” te zijn. Passie, zelfvertrouwen en jezelf zijn – inclusief eigenaardigheden – maken je een veel leuker mens.