harmonieleer " + "
De kennis van de samenhang en de verbinding van akkoorden of samenklank van tonen. De regels van de harmonieleer hebben evenals de andere wetten van de muziek een evolutie gekend.
De Wetten Voor De Meerstemmigheid In Akkoordvorm.
Leer van de regels bij functies en verbindingen van akkoorden. De harmonieleer houdt zich bezig met de akkoorden en haar klankverhoudingen binnen de dur- en moll-tonale muziek.
Voorwaarde voor het ontstaan van een harmonieleer was het begrip van de dur-moll-drieklank als eenheid van akkoorden en de leer van de omkeerbaarheid van drieklanken; daarnaast eveneens de door de basso continuo, (uit de leer waarvan de harmonieleer zich trouwens ontwikkelde), bewerkte identificatie wat betreft de klank van akkoorden.
Grondslag van de harmonieleer is ook de drieklank, waarvan de grondtoon de plaats van het akkoord in het systeem bepaalt.
Een beslissende invloed op de ontwikkeling van de harmonieleer had Jean Philippe Rameau met zijn muziektheoretische geschriften uit 1722 en later. Hier werd een systeem van trappenbenamingen opgesteld, dat alle zeven trappen van de toonladder met akkoorden indeelde.
Pas in de 19e eeuw ontwikkelde zich de functietheorie (Hugo Riemann, die alle essentiële akkoorden van de toonkunst op de tonica en de er aan toebedeelde hoofdfuncties subdominanten en dominanten beslaat.
Keuze uit de belangrijkste harmonieleerstudies: J.P. Rameau: Traité de l'harmonie reduite à ses principes naturels. Paris 1722, F.J. Fétis: Traité complet de la théorie et de la pratique de l'harmonie. Paris 1844, S. Sechter: Die Grundsätze der musikalischen Komposition. Wien 1853-54, H. Riemann: Handbuch der Harmonielehre. Leipzig 1887, A. Schönberg: Harmonielehre. Wien 1911, P. Hindemith: Unterweisung im Tonsatz. Mainz 1937-70, W. Keller: Handbuch der Tonsatzlehre. Regensburg 1957-59, D. de la Motte: Harmonielehre. Kassel und München 1976,