Saxofonist, componist en bandleider Steve Coleman (1956) werd geboren in Chicago. Een eigengereid man, zacht uitgedrukt. Maar dat kun je je veroorloven, als je zo’n klasbak bent. “Niemand zal je muziek begrijpen”, kreeg hij van zijn eerste jazzlabel (JMT) te horen. Coleman leverde een halfbakken album af om van ze af te komen en ging zijn vervolgens zijn eigen weg, om die nooit meer te verlaten. Hij woonde toen al zeven jaar in New York en was protegé geworden van Dave Holland. Om rond te komen speelde hij in kleine clubs en op straat. Al die jaren werkte Coleman aan zijn sound, die al heel lang in zijn hoofd zat, maar die hij nog niet uit zijn saxofoon kon krijgen. Maar langzaam kreeg het vorm, mede omdat hij onderdeel werd van een collectief muzikanten – David Murray, Doug Hammond en Abbey Lincoln – die virtuoze jazztechnieken gingen combineren met pop en rock van de straat. Leren door ervaring en groeien door creativiteit, was een van hun basisideeën. M-base, doopten ze deze manier van denken, met Coleman als een van de grondleggers.
Inmiddels weten we de mensen van JMT geen idee hadden waar ze over spraken. Coleman heeft een prijzenkast vol awards en wordt gezien als een van de invloedrijkste jazzmuzikanten van de afgelopen decennia. Hij stond inmiddels al een paar keer op North Sea en mocht in 2013 zelfs zijn eigen programma samenstellen voor het festival. Hij speelt, hoewel niet altijd even makkelijk voor de luisteraar, volledig op zijn gevoel. En dan weet je je publiek uiteindelijk altijd te bereiken. Charlie Parker en John Coltrane zijn de grootste invloeden op zijn klank. “Coltrane wilde een soort universele muziek maken, muziek van alle mensen. Dat idee spreekt me heel erg aan”, aldus Coleman. Maar ook Afrikaanse ritmes en James Brown klinken door, Coleman begon zijn carrière immers als funker. Hij komt naar Rockit met zijn band Five Elements, al ruim dertig jaar zijn eclectische soulmates. “Rigorously challenging, pumped with insinuating melodies, sleek with propulsive energies and pulsating with a uniquely globular funkiness.” (BBC Music)