In Aleksander Komarovs film On Translation: Transparency / Architecture acoustique staat het begrip 'vertaling' centraal. Vertaling als decodering van het beeld in een alternatieve beeldtaal met een gelijkwaardige boodschap. De kunstenaar maakt gebruik van beelden van de Van Nellefabriek in Rotterdam en van de Reichstag in Berlijn om een zekere continuïteit op te bouwen tussen vroeg-modernistische en hedendaagse glas- en staalarchitectuur. De film is in drie stukken verdeeld. Het beeld blijft min of meer gelijk, als verwijzing naar het idee van 'repetitie'. De geluidsband evolueert: in het eerste stuk hoor je enkel de omgevingsgeluiden, terwijl voor het tweede deel de muziek werd samengesteld door Gleb Shutov, die zich hiervoor baseerde op de transcriptie van het omgevingsgeluid in het notenstelsel. Het geluid van het derde deel is een vrije interpretatie van de componist Elvira Plenar, in directe interactie met het beeld. De constructie van de beelden verwijst naar de beeldexperimenten van de vroege cinema, waar de camera meestal statisch blijft, en naar Komarovs ervaring met tv-beelden vandaag, waar men eerder focust op beweging, vaak vanuit een ongewone hoek.