Er wordt aan de grenzen nog weleens geschoten en soms laait het geweld nog op: in 2016 is er nog vier dagen hard gevochten. De laatste vier maanden zijn er echter geen schietincidenten gemeld en vorige maand was er politiek overleg over de blauwdruk voor een door de OVSE voorgesteld vredesverdrag. Dat liep op niets uit, maar ik heb me laten vertellen dat veel Armeniërs menen dat de eigen regering sinds de democratische revolutie van vorig jaar geen behoefte meer heeft aan een buitenlandse vijand en daarom bereid zal zijn tot concessies. Ik vond dat interessant, want het illustreert dat de Armeniërs erkennen dat de Azeri’s niet de enige agressor zijn.
Ondertussen kan ik, zonder te overdrijven, zeggen dat Nagorno Karabach wonderschoon is. Iets kleiner dan Noord-Brabant maar met slechts 150.000 inwoners, is het vooral heel erg leeg. En heel erg groen. En heel erg bergachtig – wat ook blijkt uit de naam, want Nagorno is Russisch voor “bergachtig”. Dat het een bergland is, willen de bewoners weten ook: het beeld hierboven, dat staat langs de noordelijke toegangsweg tot de hoofdstad Stepanakert, heet “Wij zijn onze bergen”. Het dateert uit de jaren zestig en het is niet – of beter: niet alleen – wat het lijkt.