De Turkse mevrouw die naast mij lag (zie 2 april) sloeg het allemaal gade en vroeg toen de predikant weg was: “Wasj goede vriend?’
Dit weekend namen we afscheid van Bart Elbert; veertien jaar was hij dominee in Roden; op 23 september wordt hij bevestigd in Beetsterzwaag.
Met z’n stiltemomenten, de jaren ’60 muziek, het mediteren, met de Tenach en onnoemelijk veel andere puntjes van milde kritiek die behoorlijk wat lachsalvo’s opleverden. Het programma was rond 21.30 uur aflopen, zodat er nog ruim tijd was voor een gezellig glaasje en de lekkere hapjes waar we op werden getrakteerd.
Bart heeft veel betekend voor onze gemeente en voor Gerard en mij. In moeilijke tijden was hij er ter ondersteuning en in goede tijden zongen we samen de sterren van de hemel.
Frans, voorzitter van de kerkenraad, vatte in zijn afscheidstoespraak de veertien jaar die Bart in Roden heeft gestaan samen: met open mond luisterde ik naar wat Bart allemaal tot stand heeft gebracht, altijd met aanstekelijk enthousiasme. (ook de viering (9 september, 09.30 uur Op de Helte) én de toespraak zijn terug te luisteren op Kerkomroep).
Vanmorgen na de zegen ontroerde hij menigeen door het solo zingen van het lied ‘Vrede wens ik je toe’. Al zingend wenste de gemeente dat ook hem toe en natuurlijk ook elkaar.
Wat een warmte en genegenheid straalde van het afscheid vrijdagavond en van de viering vanmorgen af.
Dit bericht is geplaatst in Kerk & gemeente met de tags afscheid, Bart Elbert, PKN Roden. Bookmark de permalink.	
Nog even een wat verlate reactie, Ada. We waren het zo eens met wat je schreef, dat we zeiden: “Dit hadden we zelf wel kunnen schrijven.” Prachtig en invoelend verwoord.