Componist Kate Moore schrijft meteen maar een requiem voor de planeet (twee sterren) | De Volkskrant
Wie riep daar dat in Nederland de joods-christelijke traditie op het hakblok ligt? Reis dan eens wat vaker naar Den Bosch. Daar klinkt elk jaar op Allerzielen – 2 november, de katholieke dodenherdenking – een kakelverse dodenmis. Het nieuwemuziekfestival November Music gunt steeds aan een andere componist de kans het zogeheten Bosch Requiem te schrijven. Dit keer ging de eer naar Kate Moore, de Australisch-Nederlandse succescomponist die vorig jaar de prestigieuze Matthijs Vermeulenprijs won.
Met Lux Aeterna: Vivid leverde Moore meteen maar een requiem voor de planeet. Door het Bossche Theater aan de Parade galmden de Latijnse namen van bedreigde soorten als de blauwe vuurvlinder, het goudooghooibeestje, de gaspeldoorn en de kraakwilg. Ze werden afgewisseld met flarden Bijbeltekst, die soms wel, soms niet voorkomen in de traditionele requiemmis.
Veelbelovend was de eenstemmige, naar middeleeuwen geurende opmaat door countertenor Kaspar Kröner. Het meerstemmige vervolg in vijf delen stak problematischer in elkaar. Moore schrijft minimalmusicachtige klanken waarin metrische en harmonische lagen over elkaar heen schuiven. Ze schept landschappen van ritmen en timbres die om de paar maten veranderen, alsof de camera in een natuurdocumentaire een tik krijgt.
Trance of fascinatie ontstond amper. Dat had deels te maken met de gelegenheidsbezetting van vier ensembles. Die weigerden op te bloeien onder het elementaire maatslaan van dirigent Jane Lang. Maar vooral kent Kate Moores requiem weinig raffinement. Vergelijk haar klanken met die van Anthracite Fields, het recente oratorium van de Amerikaanse componist Julia Wolfe, over de ellendige steenkoolindustrie: zelfde muzikale voedingsbodem, rijker gecultiveerd.