Het diner met mijn ouders had niet veel voorgesteld. Ik mocht me morgen nergens mee bemoeien, moest klappen aan het einde, soortgelijke dingen werden er besproken. Het moest het hopeloze prinsesje spelen en doen alsof ik het leuk en goed vond, want júist nu moest ik aan het volk bewijzen dat het geen daad van rebellie was en dat ik wel dergelijk wilde dat Thomas een zware straf kreeg opgelegd.
Die avond viel ik al vroeg in slaap. De volgende dag zou lang duren, daar was ik me maar al te goed van bewust.
Ik voelde een fel licht in mijn ogen prikken en besefte me dat het nu al morgen was, feitelijk veel te vroeg.
'Goedemorgen prinses Mackenzie', klonk een vriendelijke vrouwenstem. 'In opdracht van de koning moet ik alvast gereed maken.'
Ik knikte instemmend. Het liefst was ik nog even in bed blijven liggen, maar tegelijkertijd gierden de zenuwen door mijn lichaam. Het dienstmeisje kleedde me aan en maakte me klaar zoals dat bij speciale gelegenheden gebruikelijk was: ik kreeg een corset om, een prachtige jurk aan en mijn haar werd strak opgestoken. Het was de prachtige witte jurk van Lahey die hij mij eerder deze week had laten zien. Ik zou hem , mocht daar nog tijd voor zijn, zo nog even bezoeken. Lahey hield ervan te zien hoe zijn creaties me stonden.
'Is er zo nog tijd voor de geseling begint, vroeg ik daarom.
'Hoewel u lang heeft geslapen, is er nog wel even tijd om wat te eten. Het is nu half elf en de geseling begint om twaalf uur', antwoordde ze. 'U bent bijna klaar, enkel de make-up nog.'
'Oké dankjewel', mompelde ik vriendelijk, terwijl ik het meisje volgde naar de opmaakstoel. Ze begon mijn make-up te doen. Hoewel ze snel klaar was geweest, had ze toch een mooie look gecreeërd. Toen ze bevestigde klaar te zijn snelde ik naar het gangenstelsel om Lahey toch nog even te kunnen zien. Zijn atelier was gelukkig niet erg ver lopen.
De deur was zoals gewoonlijk opslot. Ik bonkte erop om hem duidelijk te maken dat ik er was. Na enkele seconden hoorde ik dat het slot werd ontgrendeld. Opgewekt opende Lahey de deur.
'Mackenzie, wat een prachtige jurk heb je aan. Waar heb je die toch gekocht?', grapte hij. Een glimlach speelde om mijn lippen.
'Bij de H&M, nu goed', antwoordde ik speels.
'Dan hebben ze daar vast een geweldige designer binnen gehaald', grinnikte hij.
'Dat kan ik niet ontkennen", fluisterde ik knipogend. "Staat hij me goed?'
'Als hij je niet goed stond had ik hem niet gemaakt', glimlachte hij. 'Je ziet er geweldig uit Mackenzie.'
'Dankjewel', murmelde ik blozend. 'Ik ga er snel weer vandoor, het is de bedoeling dat ik nog wat eet voor de geseling begint.'
'Is goed Mackenzie, ik zie je nog wel. Zelf ben ik er niet aanwezig', mompelde hij nog.
'Doeg', zuchtte ik, Lahey's atelier weer verlatend. Ik moest nu wat eten maar ik wist vantevoren al dat ik nauwelijks iets door mijn keel zou kunnen krijgen. Ik was zenuwachtig, héél zenuwachtig.
Jaa ik ga vandaag heel wat hoofdstukjes openen omdat ik echt in een schrijfbui ben. Alvast sorry voor de spam ☺️