In Europa leerden we de uit Los Angeles afkomstige band Dawes kennen via hun debuutalbum North Hills. Liedjes als When My Time Comes en That Western Skyline galmen nog steeds, met enige regelmaat, door deze kroeg. Op hun zesde plaat Passwords valt de band weer terug op de kennis en kunde van producer Jonathan Wilson die hun droomdebuut ook al produceerde. Dat maakte ons nieuwsgierig.
Kwaliteit is een container begrip maar met wat je op Passwords zoal muzikaal tegenkomt wordt dit begrip behoorlijk ingekapseld. Draai de klok een jaar of veertig terug, denk aan de radiovriendelijke muziek van The Eagles, Steelers Wheel of een Norman Greenbaum en je hebt in een notendop de nieuwe van Dawes in het snotje.
Taylor Goldsmith, drummer Griffin Goldsmith, bassist Wylie Gelber en toetsenist Lee Pardini weten wanneer je melodieën moet laten waaien en hoe ze lekker in het gehoor te leggen. Strak en confronterend in de opener Living In The Future en bijna mierzoet in Crack The Case. Het klinkt allemaal tijdloos, al eens gedaan en zeker niets vernieuwend. Deze muzikale kanjers kreuken en kneden muziek uit het verleden en zetten het om in het heden. Passwords richt zich bijvoorbeeld tekstueel op het technologische overwicht in onze samenleving en hoe wij daarmee omgaan. Crack The Case die piano inleiding met akoestische gitaar overname en die verstillende zang van Goldsmith. Dan Feed The Fire, Steely Dan is niet ver weg. Nee, deze liedjes tackelen je!
Passwords is een plaat die bij veel pensionado’s zeer goed in de smaak zal vallen. Dit laatste moet als positief opgevat worden, want is het niet zo dat deze groep muziekliefhebbers de beste overdragers blijken te zijn van de betere kwaliteitspop? Over inspiratie gesproken!