In Wijk bij Duurstede zijn vele tientallen Friese en Angelsaksische sceatta's teruggevonden. (16) In het noordelijke havengebied werd een kleine muntschat van twaalf exemplaren aangetroffen. (17) Vooral tijdens recente opgravingen op het terrein van het ‘Veilingpark’ werden er opvallend veel ontdekt. Dat is niet zo vreemd, omdat hier vooral vroege nederzettingssporen, voornamelijk uit de zevende eeuw, zijn aangetroffen. Daarentegen kwamen tijdens het uitgebreide onderzoek van het noordelijke havengebied betrekkelijk weinig exemplaren tevoorschijn en dan nog speciaal in de bewoonde oeverzone uit de late Merovingische periode. Dat is overeenkomstig de verwachting, want de havenuitbreidingen in het beddinggebied zijn pas in de loop van de achtste eeuw tot stand gekomen. (18) Bovendien kwamen er sceatta’s bij baggerwerkzaamheden aan de zuidzijde van de Lek tevoorschijn. Dat is in de omgeving waar waarschijnlijk de oudste kern van Dorestad is ontstaan, een vermoeden dat door deze vondsten ondersteund wordt. (19)
Met het verdwijnen van de Frankisch-Friese grens in het rivierengebied veranderde de positie van de Dorestadhandel. Het handelsknooppunt lag nu niet langer op de grens van twee politieke sferen, maar bevond zich volledig binnen het Frankische Rijk. Daardoor was de greep van de Friese elite op de handel weggevallen. Lokale grondbezitters deelden voortaan samen met Frankische edellieden de lakens uit. Waarschijnlijk moeten we het staken van de aanmunting van Friese sceatta’s in het rivierengebied in dit licht zien. Het zou ook een verklaring kunnen zijn voor het opvallend lage percentage teruggevonden sceatta's in Wijk bij Duurstede vergeleken bij de vroegmiddeleeuwse handelsplaats Domburg, waar Friese invloed blijkbaar nog volop aanwezig was.(20) Die vinden we ook in het Noord-Nederlandse terpengebied waar een grote hoeveelheid sceatta's en weinig Frankische penningen zijn aangetroffen. Blijkbaar konden de Friezen zich daar een behoorlijke onafhankelijkheid permitteren.
De florerende handel doet vermoeden dat de muntslag in Dorestad onder Frankisch bewind werd gecontinueerd. Ondanks dat zijn er geen Frankische denarii bekend die in deze periode in Dorestad kunnen zijn geslagen. Wel zegt het relatief frequente voorkomen van munten uit het tijdvak 710-750 in de bodem van Wijk bij Duurstede iets over de bloeiende economie van Dorestad in deze periode. Volgens een inventarisatie uit 2003 maakten munten uit dit tijdvak 28,8% van alle losse vondsten uit. Ter vergelijking: er werden 6,9% tremisses uit de zevende eeuw, 6,4% sceatta’s en 58% Karolingische denarii geregistreerd. (21)
Pippijn de Korte (751-768) ondernam verschillende militaire expedities in Aquitanië en Gascogne (het gebied ten zuiden van de Loire) en kon daardoor deze contreien, die sinds lang een semi-zelfstandige status binnen het rijk hadden en belangrijk waren vanwege de rijke zilvermijnen, definitief inlijven. De zilverproductie van deze mijnen kwam goed van pas, want Pippijn voerde aan het begin van zijn bewind een munthervorming door na een periode waarin munten almaar in zilvergewicht waren afgenomen.
Hij eigende zich het muntrecht toe en reglementeerde de muntslag die tot dan door vele zelfstandige monetarii was uitgevoerd. Voortaan werden overal in het Frankische Rijk denarii van hetzelfde type geslagen met de naam van de regerende vorst erop, net zoals de Romeinen dat deden. De nieuwe Karolingische penningen waren veel dunner dan hun Merovingische voorgangers. Ze behielden echter wel hetzelfde gewicht van ongeveer 1,3 gram. Daardoor hadden ze een grotere diameter dan voorheen, ongeveer 17 mm. Sindsdien golden deze zilveren penningen als enig wettig betaalmiddel. Op de voorzijde vinden we het monogram RF (rex Francorum, koning der Franken) of RP (Pippinus rex, koning Pippijn). Op de keerzijde staat in het muntveld PIPI, een afkorting van de naam Pippinus, die voorafgegaan wordt door een onduidelijk teken, misschien een N van nomen. Verder vinden we op deze zijde de afkorting van een muntplaats. (22)
In 1972 werden er in het havengebied van Dorestad 25 van dergelijke munten in een gesloten vondst aangetroffen. Bij vrijwel alle exemplaren is onderin het muntveld niet de naam van een muntplaats maar een symbool te vinden dat nog het meeste weg heeft van een laatmiddeleeuwse hellebaard, maar algemeen als ‘strijdbijl’ aangeduid wordt. Dit merkteken vinden we ook regelmatig op latere munten uit Dorestad van Pippijns zoon Karel de Grote. Daarom is het denkbaar dat deze strijdbijl een symbool voor Dorestad is. Dat is vooral waarschijnlijk omdat er geen munten van Pippijn zijn met de naam Dorestad erop, terwijl dit handelsknooppunt tijdens zijn regime een van de meest productieve koninklijke muntplaatsen moet zijn geweest. Enige voorzichtigheid is wel op zijn plaats, want dezelfde strijdbijl is een enkele keer ook op munten van Karel de Grote gevonden die zeker niet in Dorestad geslagen zijn. (23) Daarbij komt het vreemd voor dat er een wapen als symbool voor een handelsplaats is gebruikt.