De erfenis van zijn gelovige vader gooit Mark ruw overboord. Blij dat hij eindelijk van die man af is. Hij doet waar hij zelf zin in heeft en leeft een fantastisch leven. Jaren later, in de gevangenis als gevolg van zijn ‘fantastische leven’, denkt hij terug aan zijn vader. Niet dat z’n ouweheer geen narigheid kende, maar met God aan zijn zijde was zijn leven toch een stuk fijner. Dat mist hij. Zeker nu hij de laatste paar jaar tussen de vier hoge muren van zijn cel zal doorbrengen. En daar, onder de ogen van zijn bewakers, breekt hij en bidt hij tot God; om bevrijding uit de gevangenis én om bevrijding van zijn zondige leven.