Op dit moment worden de FFP2-maskers nog amper gedragen door het grote publiek. Volgens de richtlijnen volstaat een stoffen mondmasker of een chirurgisch mondmasker. Die dienen vooral om anderen niet te besmetten en beschermen maar in mindere mate de drager zelf (DS 4 juli 2020). De gespecialiseerde en nauw aansluitende FFP-maskers zijn in principe voorbehouden voor de medische sector.
De Duitse experts zijn nog verdeeld over de overstap naar FFP2-maskers en andere deelstaten zijn tot dusver niet geneigd om het Beierse voorbeeld te volgen. In ons land benadrukt Erika Vlieghe, de voorzitster van het expertencomité, dat het ‘eerst en vooral belangrijk is om erop toe te zien dat mensen de mondmaskers ook daadwerkelijk opzetten waar nodig, zoals op de werkplek.’
Vlieghe benadrukt dat het wetenschappelijke debat over het grootschalige gebruik van de FFP2-maskers gevoerd moet worden, maar waarschuwt ook voor ‘simplisme’. ‘Zeker voor mensen die tot een risicogroep behoren, kan het dragen van een FFP2-masker zinvol zijn. Maar we willen niet in de situatie komen waarbij er niet voldoende FFP2-maskers zijn voor de zorg. Mensen in de zorg weten ook wat het is om een hele dag met een FFP2-masker rond te lopen. Dat spant heel hard. Het risico bestaat dat mensen het niet goed zullen dragen.’
Ook Herman Goossens, professor microbiologie aan het UZ Antwerpen, noemt het een ‘lastige kwestie’. ‘Op dit moment ben ik geen voorstander om over te stappen naar FFP2-maskers voor het grote publiek. We mogen er niet van uitgaan dat we met die maskers voor de brede bevolking het reproductiegetal onder controle krijgen als dat door de nieuwe variant stijgt. FFP2-maskers zullen iéts doen, maar zijn geen wondermiddel en de andere maatregelen zullen sowieso nodig blijven. Bovendien dreigt er dan misschien een tekort te ontstaan.’ Het hergebruik van een FFP2-masker is overigens ook een complexe zaak.