Foto's zeggen meer dan 1000 woorden - Vlinderwiel
31 augustus 2014 by vlinderwiel 3 Comments
Wanneer je een uitvaart moet regelen denk je meestal niet zo snel aan de herinneringen die je daar later een zult overhouden.
Meestal weet je zelfs niet eens wat er bij het regelen van een uitvaart allemaal op je afkomt omdat je het nog niet eerder van zo dichtbij hebt meegemaakt. De mevrouw of meneer van de uitvaart onderneming vraagt je van alles. En terwijl je hoofd er absoluut niet naar staat moet je allerlei beslissingen nemen die je eigenlijk helemaal niet wilt nemen.
De vraag of je ook mooie foto's wilt van de ceremonie en alles eromheen schiet er dan al snel bij in. De kans is groot dat je nooit eerder hebt gehoord dat dit kan laat staan dat je daar over hebt nagedacht.
Boukje Canaan vindt dit doodzonde. Het is een gemiste kans die nog veel te veel mensen laten liggen.
Foto's zeggen meer dan 1000 woorden – ken je dat gezegde? Ik ben er zelfs van overtuigd dat afscheidsfoto's een therapeutische waarde hebben!
4 redenen waarom afscheid zonder mooi beeldverhaal een gemiste kans is.
1. Door foto's kun je herinneringen terughalen. Wanneer je het afscheid van een dierbare meemaakt, beleeft men dit vaak in een roes. Veel gaat aan ons voorbij. Het is dan gemakkelijk om dingen te vergeten. Om bijvoorbeeld mensen niet op te merken of in ons op te nemen. Door later terug te kijken krijgt men een goed beeld van het hele gebeurde.
2. Foto's geven een bewijs dat het werkelijk gebeurd is. Voor sommigen is dit een belangrijke rouw-factor, zeker wanneer een overlijden zeer plots en abrupt kwam. Die geliefde persoon zal echt niet meer door de deur wandelen om 'hallo' te zeggen…
3. Het geeft mogelijkheden tot actieve rouw. Foto's helpen om verdriet te (door)voelen. Handig wanneer je moeite hebt om je verdriet met anderen te delen. In je eentje lekker huilen zonder dat een ander je stoort… Dat ruimt op en geeft ruimte.
4. Voor mensen die geen moeite hebben met het delen van deze intieme foto's kunnen ze een aanleiding geven om met anderen over de persoon die je zo mist te praten. De foto's van het gebeurde geven een beeldverhaal dat maakt dat mensen inzicht krijgen en dingen kunnen begrijpen, zonder dat er veel uitleg nodig is. Beelden hebben vaak geen woorden nodig. Hoe moeilijk is het vaak niet is om een begin te maken aan een gesprek, omdat je niet tot 'last' wilt zijn…
Een fotoalbum kan een gemakkelijke brug vormen om te praten over de overledene. Je wilt dat deze persoon nog 'blijft', dat je de liefde die je voelde mag blijven herinneren. ik denk dat dit op deze manier vrij gemakkelijk kan. En zo kan ik nog wel even door blijven gaan.
Dat Boukje dit werk is gaan doen is uit een stukje 'ellende' geboren. "Toen mijn moeder overleed hebben we met ons gezin een prachtig afscheid geregeld. Mijn oudste dochter wilde als engel verkleed voor de kist en de stoet uitlopen, het Gilde kwam een groet brengen en we verwachtten ontzettend veel genodigden. Als fotograaf wist ik al dat ik dit vastgelegd wilde hebben in beeld. Echter mijn man wilde niet dat ik dit 'aan het werk' zou zijn. Een collega fotograaf heeft toen foto's genomen. Prachtig, maar niet het gehele verhaal dat ik wenste was vastgelegd"
"Geen foto van ons en van alle mensen, van de stoet en van ons 'engeltje' die voorop liep. De fotograaf vertelde later dat dit te intiem was om vast te leggen… Daar schrok ik van. Het heeft me aan het denken gezet."
"Het is een kunst om op afstand, toch 'nabij te zijn. Om behoedzaam en onopvallend juist deze intieme foto's te durven nemen. Ik weet nu dat dit voor velen niet mogelijk is. Wie wil er nu geconfronteerd worden met de dood? Met verdriet? En hoe ga je om met je eigen emotie? De rol als fotograaf is omgekeerd. Je hebt niet de regie, je hebt te volgen. Ik kan zeggen dat ik dit talent bezit."
Boukje hoort na afloop regelmatig:
"Wat fijn dat je er was en er NIET was."
"Wat ben ik 'blij' dat er nu foto's zijn, al hoefde dit niet per sé voor mij. Ik heb ze meerdere malen bekeken en blijf ze met bewondering bekijken. Want wat heb je dat mooi gedaan!"
"Ik kan er nu met mijn kinderen over praten. Ik dacht dat ze te jong waren, maar zo blijft de herinnering van …. levend."
"Boukje, de foto's van die dag, ze zijn van onschatbare waarde."
Hoe ben je aan het werk als gecertificeerd afscheidsfotograaf tijdens een uitvaart? "Ik kijk veel om me heen. Ik voel de sfeer en neem een ondergeschikte rol aan. Ik maak contact met de nabestaanden, zodat ze weten dat ze me aan kunnen spreken, daarna verdwijn ik voor hen als was ik onzichtbaar."
Ik gebruik de camera op de momenten die de sfeer van het afscheid vangen. Zowel overzichtsfoto's als close-ups, maar zeker ook gezichten van mensen. Hoe men luistert, hoe men elkaar steun biedt en hoe men lacht wanneer mooie of leuke herinneringen worden vertelt. Het is een dag om te kijken naar het mooie leven, niet naar het verdriet. Een afscheid is het vieren van de liefde die we voelen. Die willen we vasthouden en ons herinneren. De liefde die probeer ik vooral in beeld te brengen. Vandaar dat mensen later zeggen: " Wat was het mooi!"
Waarom kan ome Jan het niet?
Haha, daar heb ik een blog over geschreven. Ome Jan is de fictieve persoon die men vraagt om 'plaatjes' te maken van een afscheid, omdat men de waarde nog niet kent van een professionele afscheidsfotograaf. Ik heb de fout destijds ook gemaakt! Ik wist niet dat dit specialisme bestond. Een familielid of vriend die zou willen helpen om foto's te maken, vergeet zo zelf te rouwen of vergeet dat men overmand kan raken door emotie. Het is werkelijk niet eenvoudig! Je wil niet flitsen, niet te veel lopen en in de weg staan, laat staan dat de apparatuur toereikend is.
Waarom kan niet elke gewone fotograaf afscheidsfotografie doen? Wat zie jij dat mis gaat bij gewone fotografie tijdens een uitvaart? "Een gewone fotograaf wil goede foto's maken, maar is niet direct bekend met de omgangsvormen met mensen in rouw. Men kan niet door de menigte lopen als op een feest. Men behoort niet voor de kist door te lopen of op momenten die vragen om stilte… En wanneer men wel onzichtbaar blijft, dan verstopt men zich werkelijk achterin de zaal of achter een pilaar, waardoor er geen herkenbare mensen op komen te staan, die je juist wel wenst te herkennen. Een gewone fotograaf kan voldoening nemen met enkele mooie beelden, terwijl volgens mij het hele verhaal van het hele gebeurde belangrijk is. Zoveel mogelijk kanten belicht en zoveel mogelijk mensen die aanwezig waren, want ook zij horen erbij en zijn belangrijk.
Boukje heeft een droom:
Afscheidsfotografie moet een normaal begrip worden. Net zoals trouwfotografie, modefotografie en noem maar op. Een specialisatie met erkenning. Ik ben hard op weg met een landelijk platform. Ons netwerk afscheidsfotografen breidt zich uit. Straks zijn ze te herkennen aan een certificering, daar zorg ik voor. Dan weet je dat je niet zomaar 'iemand' hebt rondlopen. Iemand die verdriet begrijpt.
Kortom nu je weet hoe belangrijk het kan zijn om ook foto's van een uitvaart te hebben is het wijs om hier voor de toekomst alvast over na te denken zodat je achteraf geen spijt krijgt omdat je er op dat moment niet aan hebt gedacht.
Inspireer en help anderen door jouw ervaringen te delen. Dit doe je door een reactie te plaatsen op het invulveld onder aan mijn blog pagina.
13 februari 2015 at 15:45
Growth Hormone says
14 februari 2015 at 16:53
toms Sko for salg schreef:
1 augustus 2015 om 03:45
no matter what they weigh, they are great companions. You need to get a life! Lol So go fck yourself! Besides, you obviously have a problem with overweight dogs. Is that why you go running? Can you