18 november Het Outbreak Management Team (OMT) denkt dat mensen de feestdagen in huiselijke kring moeten vieren, met een beperking van het aantal gasten per dag tot bijvoorbeeld zes. Ook hebben de experts een voorkeur om mensen alleen regionaal samen te laten komen. Dat staat in het vannacht gepubliceerde nieuwste kabinetsadvies.

'Ready to go?' vroeg ik aan Anne toen ze naast me stond en schonk haar even een glimlach. Anne knikte nerveus terug en streek haar rok even glad.
Met z'n allen stapten we in twee verschillende ubers die waren besteld en gingen we op weg naar het restaurant ergens middenin Londen. Daar zouden we een brunch hebben met lopend buffet. Eigenlijk was dat wel handig, aangezien je dan mocht hopen om even een luchtje te scheppen als de sfeer te benauwd zou worden aan tafel. We arriveerden vrij snel en zagen Anne's ouders al voor het restaurant staan. Nadieh en Theo waren er blijkbaar nog niet.
'I'm kind of curious what my parents will say when we both show up.' grijnsde ik naar Theo toen we in de auto zaten. Hij had deze net geparkeerd voor het restaurant en keek me verbaasd aan. 'Of course Aaron could not hide it from them since I live with him and Colleen so they know what happened and they weren't really impressed.' legde ik hem uit en dacht terug aan de dag dat ik mijn ouders boos over me heen had. Misschien vonden ze het zelfs beter, want met kerst hadden ze Theo nou ook niet met open armen ontvangen.
'Oh well.. otherwise it'll just take some time before we get our food.' knipoogde Theo en weer gleden zijn ogen naar de ketting die hij mij voor kerst had gegeven. 'It's so nice you're wearing your necklace though.'
'Of course! Why wouldn't I?' grijnsde ik naar hem. 'Remind me to give your gift after this.' We werden onderbroken door Finley die er schijnbaar wel genoeg van het en naar buiten wilde. Sonny zou natuurlijk met Aaron en Coleen meekomen, dus wie weet konden die twee baby's wel moet elkaar opschieten. Sonny was dan weliswaar nog wat jonger, maar ze konden immers beiden rechtop zitten en kruipen, dus wie weet? Theo haalde de maxi-cosi uit de auto en zo liepen we naar binnen, waar we naar een tafel werden geleid die al vol zat met natuurlijk Alexis' familie en mijn ouders.
'It's really nice to see you again!' begon Theo toen ook, zette de maxi-cosi voorzichtig neer op een stoel en begroette toen ook mijn ouders. Het duurde niet lang voordat we ook aan tafel zaten en Theo Finley in de kinderstoel naast zich neerzette. Ik zag mijn moeder verwoed kijken en wist dat ze dit nooit zomaar zou accepteren.