Net boven La Grave liggen een paar gehuchten verspreid die van oudsher een sterke verbinding hebben met La Grave. Rijd bijvoorbeeld naar Le Chazelet voor een wandeling naar het hierboven al genoemde Plateau d’Emparis. Ook is hier een rustig skigebiedje met fraaie pistes die uitkijken op de berg La Meije. Vanaf het uitzichtpunt bij Oratoire du Chazelet kun je van een fantastisch bergpanorama genieten.
Rijd je iets verder het dal door, dan kom je onder andere bij de Col du Lautaret, waar je een leuke alpentuin kunt bezoeken. Ook is het de moeite waard om een bezoek te brengen aan Briançon, of het zijdal van de Vénéon in te rijden voor nog meer ruige bergen en uitdagende wandelingen.
In La Grave vind je een tweetal campings, Camping Le Gravelotte en Camping La Meije. Wij zelf stonden op die laatste, een prima camping om een aantal dagen op te verblijven. Na een lange wandeling in de omgeving kun je heerlijk relaxen in het zwembad op de camping.
Toen wij er waren, hebben we op een avond gegeten bij Hotel-Auberge Edelweiss. Dit hotel en restaurant – met schitterend uitzicht op de bergen – wordt gerund door een Brits-Nederlands echtpaar en is geliefd onder wielrenners en wandelaars. Je kunt er heerlijk eten, het restaurant heeft een menukaart die gevuld is met specialiteiten uit binnen- en buitenland, vaak met een leuke eigenzinnige twist.
Categorie: Écrins, Franse Alpen, Mooiste dorpen van FrankrijkTrefwoorden: Écrins, La Grave, La Meije	
Op het punt in Zuidwest-Frankrijk waar twee rivierkloven bij elkaar komen ligt een pareltje: Minerve…
De Gorges du Verdon, een van mijn favoriete streken in Frankrijk. Tijdens mijn reis naar de Gorges d…
In het natuurpark Pilat in het departement Loire kom je heel wat verborgen pareltjes tegen. Bewaard …
Er zijn van die dorpjes waar meer geschiedenis aan vast zit dan je op het eerste gezicht zou zeggen.…

We staan even stil op een smalle houten balk, die gemonteerd is aan een kale, steile rotswand. We bevinden ons honderden meters boven de grond, boven het dorp Vicdessos, in het departement Ariège. Hoewel we vaker een via ferrata doen, krijgen we toch wel wat kriebels in onze buik van deze uitdagende route. Liefhebbers van een sportieve uitdaging kunnen tijdens deze klauterpartij dan ook hun hart ophalen. Twee routes met verschillende moeilijkheidsgraden leiden naar een top, op 1250 meter hoogte.
Het belooft wederom een warme dag te worden als we vanuit Tarascon-sur-Ariège door de Vallée de Vicdessos rijden, richting de via ferrata. Het is al dagen rond de dertig graden in de Pyreneeën, dus we zijn zo vroeg mogelijk op pad gegaan om de hitte een beetje voor te zijn. Het is dan ook nog rustig als we onze auto op de parkeerplaats langs de weg achterlaten en richting de wapperende vlaggen van de via ferrata lopen.
Terwijl we wachten tot we aan de beurt zijn, bekijken we de plattegrond bij de kassa en overleggen welke route we zullen kiezen. We hebben de keuze tussen de familieroute of een moeilijker parcours via de noordwand. We besluiten de laatste te proberen. Nu kunnen we niet meer terug, want aan deze kant van de berg is onderweg geen ontsnappingsmogelijkheid.
Het niveau van het noordelijke parcours is assez difficile, best moeilijk. We komen er al snel achter wat dit precies betekent. De eigenaar heeft laten weten dat het eerste gedeelte van de route slechts une petite promenade is, maar waarschijnlijk heeft hij armspieren van staal. Er moet namelijk direct flink geklauterd worden en ontspannen wandelen is er niet bij.
Op het routekaartje hebben we al kunnen zien wat ons de komende uren nog meer te wachten staat. Er blijft steeds minder over: de eerste brug heeft nog wat wiebelige planken en twee kabels voor onze handen, maar bij de tweede zijn de planken verdwenen en hebben we onder onze voeten alleen nog een stalen kabel. Bij de derde brug blijft er ook voor onze handen maar één kabel over om ons aan vast te houden.
De via ferrata overbrugt 385 hoogtemeters, wat betekent dat we heel wat ijzeren trappetjes voor de boeg hebben. Daarnaast schuifelen we regelmatig langs de kale rotswand met onder onze voeten enkel een smalle houten balk en honderden meters leegte. Wat is het diep! Hier en daar hebben we een klein stukje vaste grond onder onze voeten en kunnen we wat drinken en om ons heen kijken. De ruïne van het Château de Montréal-de-Sos, die op een verhoging in het dal ligt, komt steeds verder onder ons te liggen.
Na twee uur bereiken we het hoogste punt van de route, op 1250 meter. We hebben het gehaald! Op de top geniet een aantal andere klimmers van een lunch met uitzicht. Wij zetten direct de wandeling bergafwaarts in, door het bos en via het dorpje Goulier terug naar ons beginpunt. Nadat we onze uitrusting hebben ingeleverd brengen we nog een bezoek aan Saleix, een piepklein bergdorp aan de andere kant van het dal. Daar kijken we nog even achterom naar de steile rotswand die we hebben beklommen. Stiekem zijn we blij dat we weer vaste grond onder onze voeten hebben.
Route en parkeren: Vanaf Tarascon-sur-Ariège voert de D8 je langs de rivier Vicdessos tot in het gelijknamige dorp. Hier sla je rechtsaf naar de D208 en rijd je 2,5 kilometer omhoog tot je de vlaggen van de via ferrata ziet. Iets verderop is langs de weg een parkeerplaats.
Toegang en kosten: Kijk voor de openingstijden per seizoen en de kosten op de officiële website van de via ferrata du Vicdessos
Categorie: Ariège, Natuur, OccitaniëTrefwoorden: Actief, Vallée de Vicdessos, Via ferrata, Vicdessos	
Heb je zin in een vakantie op het platteland, in een betoverend landschap met glooiende zonnebloemve…
De fiets, een van de beste manieren om rustig van Frankrijk te kunnen genieten. Zelf heb ik al enkel…
De landelijke streek Gers in Zuid-Frankrijk is een perfecte bestemming voor liefhebbers van natuur e…