Reisgenoot – Fijnbedraad
Odette 11 juni 2020 8 juli 2020 Fijnbedraad
Deze week luisterde ik naar een podcast van Elizabeth Gilbert. In het verleden gaf zij talks en presentaties over het belang van het vinden van een doel en levensmissie.
Na een van die sessies had Elizabeth echter een brief gekregen van een dame, die had geschreven dat ze zich door het passieverhaal van Elizabeth volkomen mislukt had gevoeld.
Ze kon namelijk haar missie niet vinden, noch kon ze een passie voor "iets" voelen. Ze vroeg zich af of ze wel normaal was en ze schreef, of Elizabeth zich had gerealiseerd welke boodschap ze eigenlijk had overbracht. Voor de briefschrijver was het namelijk overgekomen, dat iemand zonder missie of passie eigenlijk maar een betekenisloos leven had.
Het zette Elizabeth aan het denken en bracht haar op de gedachte dat het volgen van je nieuwsgierigheid misschien een logischer weg is in plaats van doelloos dwalen op zoek naar een passie of richting.
Nieuwsgierigheid geeft immers een natuurlijke route, die zich voegt naar eigen denken en gevoel. Daar borduurde Elizabeth vervolgens op verder. Inmiddels zijn er meerdere quotes over nieuwsgierigheid van Elizabeth te vinden. Tijdens de podcast sprak ze zich uit over haar spijt over de jaren waarin ze dacht de wijsheid in pacht te hebben (en deze uit te dragen) terwijl ze in feite zelf nog zoekend was.
Tijdens het luisteren van deze podcast ging er halverwege luid rinkelend een wekker ergens in mijn altijd zoekende geest af. Het bleek mijn luid bellende je ne sais pas. Mijn zoekende ikje, die worstelt en van binnen toch stiekem altijd blijkt te weten.
Als geboren vraag-Aag weet ik één ding zeker en dat is dat mijn persoonlijke Avenue de Curiosité al een tijdje licht gezouten en beboterd voor mijn neus ligt. Kleurig geklinkerd, met wat pittige bochtjes en adembenemende uitzichten, waarvan ik regelmatig inzicht krijg. En anders ben ik nooit te beroerd om informatie op te zoeken. Of ik volg er een cursus over.
Heet zulks passie? Weet ik veel. Is het een missie? Het zal. Laat het mijn reisgenoot zijn. Authentiek leven, in oprechte verwondering reizen op mijn Avenue, altijd nieuwsgierig en op zoek naar de achtergrond en de bedoeling.
← Fluweel
4 gedachtes aan "Reisgenoot"
Ferrara 11 juni 2020 om 23:57
Passie of missie het blijft toch iets heel persoonlijks. Ik vind het te bewonderen dat Gilbert openlijk op haar schreden terug durft te komen.
Je speelt weer fijn met woorden, uitzichten waarvan je inzicht krijgt. Ik ga hem onthouden.
Odette Auteur van bericht 12 juni 2020 om 07:16
Dat was het eerste waar ik aan dacht, Ferrara. Moed. Ballen. Wanneer je openlijk toegeeft dat je iets hebt gebracht of verkocht dat achteraf niet blijkt te kloppen en je ruiterlijk toegeeft dat je het ook niet weet. Deze mensen geloof ik meer dan de zelfverzekerde passie verkopers, die hun mening en producten gemarineerd met mooie woorden, aan de man (of vrouw) brengen.
De beste vriendin van Gilbert had overigens meerdere "carrières" waar ze goed in bleek. Dat was ook een eye opener. 🙂