In herdenking van wat 150 jaar geleden in Parijs gebeurde - Schrijverspunt
In herdenking van wat 150 jaar geleden in Parijs gebeurde
© Hans Van Battel op 25 april 2020 .
Aantal hits: 368
De standrechtelijke repressie van de Parisiennes-"pétroleuses".
Megaira's en Hekate's, wraakgodinnen en tovenaressen: zo omschrijft Marx de Communardes in het door honger, koude en burgeroorlog geteisterde Parijs. Gewapend met de toorts in de ene en de petroleumkan in de andere hand zouden "Pétroleuses" het vrouwelijke brandstichtings-eskader vormen van het volksleger der revolutionairen, anarchisten, marxisten, feministen en overgelopen gardisten die de onderwerping van premier Thiers aan Bismark als een dolksteek in de rug ervaren.
De achtergebleven Franse verdedigingskanonnen – opgesteld tijdens het Pruisische beleg - worden op 18 maart inderhaast in stelling gebracht op de Montmartre. Na nauwelijks twee maanden bukt Parijs terug onder de staat van beleg, maar deze keer van binnenuit tegen de eigen Franse Assemblée: de Commune richt zich hongerig op boven de Parijse puinhopen. "Le cadavre est à terre mais l'idée est debout!", zo karakteriseert Victor Hugo in mei het zoveelste ten dode opgeschreven kind van het bijna honderdjarige Franse revolutionaire monster.
Onmiddellijk organiseren de Communards zich: zij brandschatten de Nationale Bank, achtergelaten goederen worden tijdelijk verbeurd verklaard, openstaande schulden kwijtgescholden en op pandjesgoederen wordt beslag gelegd.
De meer dan duizend militante communardes sluiten hun rangen: vrouwenbewegingen waaronder de "Union-des-Femmes-pour-la-Défense-de-Paris-et-les-Soins-aux-Blessés" begeesteren het vereni-gingsleven, verdelen sociale taken en komen op voor geteisterde gezinnen. Zij worden bezield door vastbesloten feministen als Elisabeth Dmitrieff, de anarchiste Nathalie Le Mel, de geëmancipeerde publiciste André Leo en bovenal: de door Victor Hugo hoog geprezen "Medusa-engel" Michel Louise.
Op 21 mei chargeert de Assemblée hun horden waaronder duizenden Versailllaises-Royalisten getekend door "het Heilig Hart" op hun mantel, maar stuiten op furieus verzet van haast weerloze comunards die met duizenden standrechelijk worden gefusilleerd. De oorlogslogica rolt uit: de commune stelt enkele 10-tallen gijzelaars terecht, waaronder de aartsbisschop van Parijs. Ondertussen veranderen tientallen prachtig gloednieuw aangelegde Haussmann-boulevards in inderhaast opgebroken barricades, soms slechts verdedigd door communardes en hun kinderen.
Verschillende kranten 'getuigen' van "pétroleuses": de volgende dagen kleurt de hemel rossig boven het fakkelende Parijs. Talloze panden worden in de as gelegd, waaronder het ministerie van Financieën. Vermeende, 'op heterdaad betrapte' pétroleuses, zowel vrouwen als kinderen, worden standrechtelijk gefusilleerd. Anderen worden in een kilometerslange rij naar Versaille afgevoerd, hun snelrecht-proces tegemoet, onderwege beschimpt en met stenen bekogeld door duizenden toegestroomde toeschouwers. Samen met vierduizendvijfhonderd anderen wordt Michel Louise levenslang verbannen naar Nieuw-Calledonië en premier Thiers roept triomfantelijk de Derde Republiek uit.
Alexandre Legentil droomt reeds van een gedenkmonument voor alle "Sacré-Cœrs" die zichzelf 'opofferden' op de Montmartre...
Hier jouw review voor: "In herdenking van wat 150 jaar geleden in Parijs gebeurde"
Geschreven door Hans Van Battel . Geplaatst in Column.
Ik sloeg het dekbed open en schrok : "mam, een naakte man." Mijn moeder lag in foetus houding naar de andere kant toegedraaid, ook...