Ik hou de hedendaagse progrock niet zo heel goed bij. Progrock is voor mij immers vooral een jeugdliefde (of jeugdzonde) die terug gaat naar de tijd dat het genre nog symfonische rock werd genoemd (grofweg van het begin van de jaren 70 tot de punkgolf van de late jaren 70). Als ik behoefte heb aan een album in het genre doe ik daarom over het algemeen een greep uit een goed gevulde platenkast, waarbij ik me meestal overigens beperk tot de grote bands.
Nieuwsgierig geworden door een aantal goede recensies ben ik echter toch begonnen aan A Day At The Beach van Airbag. Airbag is een band uit het Noorse Oslo en A Day At The Beach is al het vijfde album van de band. In de meeste recensies die ik heb gelezen wordt het laatste album van Airbag vooral vergeleken met Pink Floyd. Dat is inderdaad herkenbaar, want wanneer de eerste noten van A Day At The Beach uit de speakers komen hoor ik op zijn minst flarden Pink Floyd ten tijde van A Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here.
Wanneer de band uit Oslo het tempo wat opvoert klinkt de muziek van Airbag echter ook wel degelijk eigentijds en is de afstand tot hedendaagse rockbands die niet vies zijn van een randje prog en de smaakmakers binnen de progrock van het moment niet zo heel groot. Het zorgt ervoor dat A Day At The Beach een album is dat meerdere kanten op kan. Van de hoogtijdagen van Pink Floyd, tot hedendaagse progrock bands als onder andere Porucpine Tree en Gazpacho tot zelfs een hedendaagse rockband als Muse.
De raakvlakken met Pink Floyd hoor je in de opbouw van de songs, maar vooral in het gitaarwerk, dat meer dan eens lijkt op de gitaarpartijen van David Gilmour, al speelt Airbag’s Bjørn Riis ook zo nu en dan flink wat steviger.
Dat we vooral te maken hebben met progrock blijkt wel uit de tracklist. A Day At The Beach telt slechts zes songs, die samen goed zijn voor bijna 50 minuten muziek. Twee van de songs duren langer dan 10 minuten, terwijl een van de songs de tien minuten net niet haalt. Het biedt alle tijd en ruimte om de tracks langzaam op te bouwen en lang niet altijd richting een climax.
Volgens de band zelf is de muziek op A Day At The Beach niet alleen beïnvloed door de groten uit de progrock, maar vooral door de elektronische popmuziek uit de jaren 80. Ik hoor het niet zo goed als sommige recensenten die zelfs The Cure aandragen als vergelijkingsmateriaal, maar wanneer wat modernere elektronica wordt ingezet heeft A Day At The Beach inderdaad wel een vleugje 80s, dat ik persoonlijk nog meer hoor in de zang.
Ik ben zoals gezegd geen heel groot liefhebber van hedendaagse progrock, maar het nieuwe album van Airbag bevalt me uitstekend. De Noorse band grossiert in wonderschone klanken waarbij het lekker wegdromen is, excelleert met bijzonder fraai gitaarwerk (met flink wat referenties naar David Gilmour, wat nooit erg is), maar slaagt er ook in om eigentijds te klinken. Bovendien slaagt de band er in om redelijk compacte songs af te leveren, wat knap is wanneer deze songs zo nu en dan tien minuten de tijd nemen.