Vrijwel alle beelden van Harma lijken dit spanningsveld te verkennen, te voeden zelfs. Steeds is er die verleidelijke, erotiserende blik die de aandacht probeert af te leiden van de wereldse en religieuze gevaren. Het naïeve kind lijkt verdwaald te zijn in de volwassen machinaties, maar weet verdomd goed hoe het die situatie moet regisseren, hoe het die situatie moet manipuleren.
Godsdienstige belangen en politieke belangen zijn in wezen inferieur aan seksuele belangen. In Harma’s wereld probeert zelfs de dood onder rokjes te kijken. Althans dat projecteer ik op de sculptuur ‘God hates us all’. En die projectie bevalt mij prima.
Laten we hierbij vooral niet vergeten dat de werkelijkheid vloeibaar is, dat zij voortdurend aan verandering onderhevig is. De werkelijkheid is een constructie, een poging om de metafysische leegte te vullen met magische formules en toverloof. Schijntheorieën moeten het leven injecteren met inhoud en zingeving, moeten ons geruststellen.