Karel De Pelsemaeker, 16/03/2018 – Hoewel het tijdens de winter, in onze streek, soms heel mooi en schilderachtig is, gaan we daar na maanden met klamme, grijze dagen, al eens anders over denken. Wanneer we dan in februari de dagen zien lengen, wordt het verlangen naar een zonnige hemel, met wolkjes van lentegeuren, groot. En het waren, niettegenstaande de koude, toch de zonnige februaridagen die mij, ook dit jaar aan de lente lieten denken. Aan geopende vensters waar zuivere lucht door naar binnenwaait. Alhoewel februari wel een korte maand is, zal ik hiervoor toch nog wat geduld moeten hebben, overpeinsde ik verder.
Intussen troostte ik me met wat de winter me aanbood: de voerderplank met meesjes, vinken groenvinken, tortelduiven, heggenmusjes, huismussen en met de sneeuwklokjes en krokusjes in onze tuin! Vanuit de achterplaatsen van ons huis is er nog een groter aanbod. Vanuit het keukenraam, bijvoorbeeld, heb ik zicht op weiden en veld. Maar ook daar lag alles er winters bij. Op het veld lagen drie enorme mesthopen, die de boer, als het weer lente wordt, over zijn akker zal verspreiden.
Intussen waren deze mesthopen een paradijs voor kraaien, eksters en duiven. Ieder om beurt kwamen ze, dag in dag uit, de resten van het veevoeder, dat tussen het mest zit, oppikken.