Hij was zich ontzettend bewust van zijn omgeving. Waarom? Was dit hoe het voelde om onzeker te zijn? Hij zou nou niet bepaald zeggen dat hij zich onzeker of ongemakkelijk voelde; Hij was juist enthousiast. Hij was iets nieuws aan het leren; het vuur binnenin hem dat naar nieuwe informatie en kennis snakte werd weer gevoed. En toch was hoorde hij alles en zag hij vanuit zijn ooghoeken haarscherp hoe het publiek meeklapte met het ritme van de muziek. Hoe er andere koppeltjes danste, vrolijk en zorgeloos. Vlakbij hen danste een koppel vrolijk een dans die Ráh nog nooit eerder gezien had en erg verschilde van wat hij en zijn partner deden. Zowel de man als de vrouw leken zich ontzettend te vermaken, net als alle andere mensen die Ráh om zich heen kon zien.
Net als hij. De General liet zijn blik zo min mogelijk ronddwalen en probeerde zich in plaats daarvan te focussen op zijn eigen poging tot dansen en de brunette tegenover hem. Toen hij omlaag tuurde, werd hij verrast door de hand die zijn kin omhoog duwde en zijn ogen van de grond trokken. Verrast keek hij haar in haar verschillend gekleurde ogen aan, waarbij zijn dans even haperde, maar hij deze snel weer oppikte. Hij had haar hand, die nu weer terug op zijn schouder lag, zijn plek helemaal niet voelen verlaten. De boodschap die ze over had willen brengen was echter duidelijk: Niet naar beneden kijken. Maar hoe wist hij dan of hij het goed deed? Wat als hij op haar tenen trapte? Met een blik duidelijk in de knoop keek hij haar aan. Hij bleef haar aankijken, zich op haar gezicht en ogen focussen zodat zijn blik niet weer naar beneden zou dwalen. Dat mocht niet, begreep hij nu.
Hij kon een korte blik naar zijn voeten echter niet helpen toen ze plotseling sneller begon te bewegen. O-oh! Razendsnel keek de blauwharige General weer op, zijn ogen groot en verrast, vragend om uitleg die hij kreeg in de vorm van een ondeugende grijns. Hey, nu...! Haar doel bereikte ze echter wel; in een poging om haar bij te houden ging hij meer op instinct bewegen in plaats van bij elke stap na te denken. Zijn dans was nog steeds wat stijfjes, maar hij was een snelle leerling. Nadat hij zich weer enigszins hersteld had, keek hij haar met een opgewekte twinkel in zijn heldere ogen aan. "Dat was gemeen," merkte hij zachtjes op, hoewel hij de kleine glimlach om zijn lippen niet kon tegenhouden. Vervolgens keek hij even opzij, naar het bruin- en witharige koppel enkele meters van hen vandaan. "Welke dans is dat?" vroeg hij vervolgens, waarna hij nieuwsgierig terug keek naar zijn stille danspartner.
Het voelde goed om zo vrij te dansen, het liet haar even ontspannen. ‘Een heerlijke jacht op weidse veld met een roedel om je heen om samen een kudde op te jagen, misschien?’ sprak hij kalm. Een glimlach kwam op haar gezicht en ze knikte, natuurlijk dat kon niks overtreffen. ‘Anderzijds heeft alles zo zijn charmes, alleen dienen we ze eerst te ontdekken voor we ze kunnen waarderen,’ sprak hij wijselijk. ‘Echter moet ik je gelijk daarin geven, met al die drukte om een roedel bijeen te houden, lijkt me geen makkelijk iets,’ sprak hij grinnikend, een onderzoekende blik kwam in haar ogen, hij had het over een roedel lijken als of hij een general was, zou het mogelijk zijn dat ze uit vele shifters uit de menigte de nieuwe general van aqua had gepakt? . Zwijgzaam liet hij haar voor zich draaien waarbij hun armen haast in de knoop leken te gaan. Haar rug kwam tegen zijn borst, hopelijk zou de hitte die ze uitstraalde niet al te merkbaar zijn. Inej liet haar hoofd iets naar achter rusten en deed samen met hem de stappen op de ritme, ook bewoog ze haar heupen op de ritme ‘Vaker gedanst?’ Inej glimlachte naar hem en knikte ' Ik danste vroeger met mijn vader.' zei ze tegen de witharige man en draaide zich soepel uit. Toen haar blik weer naar zijn gezicht ging zag ze achter hoe een paar Ignis wolven in een groepje stonden, als of het leek dat ze problemen verwachtte. Een strenge blik ging over zijn schouder naar de wolven die haar opmerkte en onzichtbaar knikte. Ze wou vandaag geen rellen uit elkaar halen. " ik heb je nog nooit eerder hier gezien, ben je nieuw?' vroeg ze met en grijns op haar gezicht aan de witharige jongen voor ze een dpirout maakte waardor haar rokje omhoog en om haar heen waaide maar toen ze halverwege was voelde ze hoe iemand tegen haar kwam waardoor ze naar achter viel, tegen de witharige jongen aan, en paar plukken kwamen los uit haar vlecht waardoor ook een paar bloemen op de grond kwamen.
Mathias was best zelfverzekerd te noemen om daarmee openlijk te laten zien dat hij de General was, maar hij had geen angst voor de personen die er niet mee eens zouden zijn. Hij wist wat hij kon en wat niet. Hij kon zijn roedel zonder angst leiden en dat was het beste wat je kon bezitten. Mathias voelde hoe gloeiend de persoon was voor hem toen hij haar voor hem draaide en grijnsde. Een vurige dame dus? Een lid van Ignis, dat was zeker. Mathias grinnikte toen ze het vroeg. ‘Nieuw hier? Valt opzich mee, maar niet nieuw genoeg om....’ Mathias zag haar de diprout maken en floot even toen ze tegen hem opbotste. Op het moment dat de bloem wegviel sijpelde een bekende geur op de regenachtige dag in Ignis door zijn neus. Een grijns verscheen op zijn gezicht, ironisch. Hij had door de persoon die hem had verjaagd uit haar terrein, op de dansvloer gesleur geweest. Hij had haar opgevangen en duwde haar overeind waarbij hij haar de kans gaf om steun te geven aan zijn stevige danshouding in de kans dat ze hun dans voort kon zetten. Mathias wilde nog even niet vertellen dat hij haar nu herkende, maar dat zou ze wellicht zelf ontdekken.