Zeeluipaard - WorldExplorer
De orde van de Pinnipedia of vinvoetigen bestaat uit drie families : zeehonden, zeeleeuwen en de walrus. De zeeluipaard behoort tot de zeehonden. Familie : Phocidae - geslacht : Hydrurga en soort : Hydrurga leptonyx.
Door zijn enorme gestroomlijnde lijf, platte kop en machtige voorvinnen heeft de zeeluipaard veel weg van een reptiel. In werkelijkheid gaat het hier om een zeezoogdier met grote, scherpe tanden en krachtige kaken waarmee hij zijn warmbloedige prooi vangt : pingu�ns en zelfs andere zeehonden.
Zeeluipaarden vormen alleen gedurende de paartijd groepen. Kort nadat het vrouwtje een jong heeft gekregen, wordt er in het water opnieuw gepaard. De ontwikkeling van de bevruchte eicel wordt ongeveer twee maanden uitgesteld en de totale draagtijd komt zo op elf maanden. De moeder eet zich voor de bevalling helemaal vol om haar vetreserves op te bouwen. Ze hijst zich op het pakijs en bevalt daar in de regel van ��n jong. Het lijf van het jong is bedekt met een zachte, dikke en donkergrijze pels met een witte, zwartgestippelde buik. Het jong leeft de eerste maand van de rijke, vette moedermelk. Hij groeit snel en krijgt al snel een speklaag ter voorbereiding op een zelfstandig leven.
De zeeluipaard is een ervaren zwemmer. Hij is snel en wendbaar, heeft een gestroomlijnd lijf en krachtige vinnen. Hij kan wel honderd meter diep duiken en meer dan een uur onder water blijven. De voorvinnen worden gebruikt om te keren, de staartvinnen voor de voortstuwing. Op het land oogt hij onhandig en beweegt niet veel. Zeeluipaarden leven meestal solitair. Volwassen dieren zijn tijdens de zomer meestal te vinden langs de randen van het terugtrekkend pakijs. In de winter trekken zeeluipaarden van alle leeftijden verder noordwaarts naar de subantarctische eilanden.
Deze vleesetende zeehond heeft een gevarieerd menu. Dit is ook de enige zeehond die regelmatig jaagt op warmbloedige dieren zoals pingu�ns en de jongen van andere zeehonden. Hij ligt net onder de waterspiegel te wachten tot een nietsvermoedende pingu�n een duik neemt. Wanneer hij er eentje heeft gevangen, gooit hij hem van links naar rechts tot de huid openbarst en scheurt vervolgens met zijn lange hoektanden het vlees van de botten. Het hoofdbestanddeel van zijn menu is echter krill. Verder eet hij graag inktvis, vis, aas en ook vogels.
Het aantal zeehonden in het uitgestrekte en ontoegankelijke antarctische gebied wordt geschat op zo'n 400.000. Zeeluipaarden worden tegen de commerci�le jacht beschermd en genieten ook een beschermde status, net als alle zeehonden in het zuidpoolgebied.