Toch lijkt het allemaal goed te werken. Zonder regelgeving van bovenaf heerst er toch een zekere ordelijkheid. Het verkeer vergt de volledige aandacht: ik heb hier buiten een enkele suïcidale toerist nog niemand zien sms’en of bellen achter het stuur. Je rijdt zo hard als je je veilig bij voelt, en anders word je lekker ingehaald. Een keer toeteren betekent ‘hier ben ik’, twee keer toeteren is ‘ik kom je inhalen’. Benzine kost vijftig cent per liter bij de staatspompen van Pertamina, 65 c/l bij de kraampjes van verkopers die overal langs de weg staan. Als Nederlander kon ik dit gezondheidstechnisch onverantwoorde maar portemonneetechnisch gesproken uitstekende vervoersmiddel natuurlijk niet laten liggen. Op mijn oude Honda rijd ik zo zes a acht uur op een volle tank van twee liter. Best handig, want het is onmogelijk een bestemming te vinden zonder minstens een keer te verdwalen. De bewegwijzering is sporadisch en kaarten zijn uit den boze. Zelfs de plaatsnamen zijn arbitrair: soms noemden twee buren hun woonplaats totaal anders. Gelukkig zijn de locals altijd nieuwsgierig als er een reiziger om advies vraagt, en het is me meermaals overkomen dat er uit alle hoeken en gaten mensen kwamen om me op weg te helpen (meestal was het advies ‘ga door’ of ‘ga terug’).
In het verder strenge en conservatieve Indonesië is de scooter het symbool van mensenrechten als vrijheid, onafhankelijkheid, en maar ook anarchie. Met deze beperkte chaos tolereert de overheid de onbegrensde vrijheid van haar burgers – binnen een bepaald kader. Het bezit van een scooter is het equivalent van een wapenuitrusting in het oude Athene: je wordt zelfvoorzienend en kan een bijdrage leveren aan de samenleving, maar demonstreert ook een zekere doodsverachting. Geen wonder dat de bevolking massaal in oproer komt als dit laatste stukje overheidsbemoeienisloosheid ook maar enigszins in het gedrang komt. En als je zelf op een scooter zit merk je de kanker niet zo.
Na een scooterrit door de wolken van het Balinese achterland kwamen we aan in Lovina. Het was half negen en diep in de nacht. Die begint hier stipt om half zeven. Om negen uur hebben alle Balinezen ongeveer gegeten, begint het bedtijd te worden, en sluiten de warungs – kleine openluchtrestaurantjes, soms niet meer dan een kar, waar de lokale bevolking haar eten haalt. Daarna ben je overgeleverd aan restaurants gericht op buitenlanders, met bijbehorende prijzen. Die zijn er te over: Lovina is een toeristisch dorp aan de noordkust van het eiland, en dankt haar faam aan de dolfijnen die er dagelijks langszwemmen.