Sophie doorloopt de verschillende stadia van rouw. Wanhoop, (verlies van inspiratie en controle), machteloosheid ( onmacht om de scherven van de breuk te lijmen), verdriet ( gemis van de geliefde) hoop ( de hoop op hereniging die niet ingelost wordt) en uiteindelijk het onvermijdelijke en snijdende inzicht van de onherroepelijkheid van de breuk.
De spanningsboog is mooi opgebouwd en bereikt wat mij betreft een hoogtepunt wanneer Otto het contact met Sophie op digitale wijze hervat en Sophie een sprankje hoop krijgt op verzoening.
Omdat dit proces van liefdesverdriet openhartig en oprecht en met reflectie wordt beschreven, word je als lezer de roman ingezogen. Haar stijl verleidt en helpt daar dus een handje bij. Vellinga rijgt op onnadrukkelijke en speelse wijze mooie woorden en zinnen aan elkaar.
Wanneer het definitieve einde tot in alle poriën van ons hoofdpersonage is doorgedrongen, vermant zij zich en richt zich op haar eigen toekomstdroom: het schrijven van een roman.
Zij gaat daarvoor op zoek naar de ‘juiste’ plek de ‘Genius Loci’ een begrip dat ook binnen de verhouding met Otto een belangrijke rol speelt.