In de Frans Snijders-galerij komen zeventien kleine schedels tussen monumentale doeken van Snijders ("zelfs een bloemkool op de markt doet aan een schedel denken") en dan komen we in de Van Dyck-zaal. Rondom Mes reines, acht gloednieuwe bas-reliëfs van wit Italiaans marmer en in het midden monumentaal een meisje in dezelfde steen met jeansbroek en feesthoed. My Future Queen Elisabeth, volgens Barbara De Coninck.
Fabre lacht: "Van Dyck was de Helmut Newton van zijn tijd. Hij schilderde enkel de aristocratie. En in deze zaal ontving Catharina de Grote hoge gasten. Mijn antwoord daarop zijn die acht panelen, 'mijn koninginnen', allemaal vrouwen die ik goed ken: vriendinnen, partners in crime. Voor mij is dat de burgeraristocratie. En toen dacht ik aan Elisabeth, die later koningin van België zal worden. Dat is Woman Power. Ik denk dat de wereld er beter zou uitzien als ze door vrouwen geleid werd en dat is mijn hommage aan hen. (glimlacht) Voor de koninklijke familie is dit nog een verrassing."
Was 'mogen' exposeren in een museum met die enorme Rubens-collectie een beetje thuiskomen? Je vader nam je als kind mee naar het Rubenshuis.
"Hij liet me schilderijen zien die ik dan kon natekenen. En eigenlijk doe ik dat nog: ik steel van Bosch, Van Dyck, Van Eyck, Rubens... Als ik een lichtontwerp moet maken voor een mise-en-scène van een theaterstuk, dan ligt er altijd een werk van Rubens naast me. Op zijn schilderijen lijkt het of hij spots zette in het decor. Maar ook mijn scarabeeën zijn geïnspireerd door Bruegel, en Bosch heeft invloed op mijn sculpturen."
"Dus ja. Als je mij twintig jaar geleden gezegd zou hebben: 'Fabre, jij gaat nog tegen de foto's van je vader en je moeder spreken', dan had ik je zot verklaard. Nu doe ik dat. Ze staan in mijn huis en als ik thuiskom, zal ik zeggen: 'Dag pa, dag ma: het was fijn in Sint-Petersburg.' Het waren ongelooflijk mooie mensen. Heel arm, maar heel verbeeldingsrijk. Kijk. (Vanonder z'n hemd haalt hij een halskettinkje waaraan een uil bengelt.)
Dat draag ik sinds ik 19 ben. Ik vertrok naarNew York om les te geven aan de School of Visual Arts en mijn moeder gaf me dat hangertje: de uil is het symbool voor het jezelf niet onderschatten."
Als je dan 57 bent, en de afstand tot hun dood wordt groter maar je wordt zelf ouder, kom je dan meer tot hen?
"Je wordt sterfelijker en kwetsbaarder, maar je begint het leven ook mooier te vinden. Ik heb wel altijd met de doden gesproken. De doden zijn altijd mijn sparringpartners geweest. Met hen concurreerde ik, niet met levenden. En toen ik al exposeerde en succes had, zei mijn vader: 'Jeanke, als ge nog eens in Antwerpen zijt, gaan we nog eens rondlopen, dan leer ik je tekenen.' Dat vond ik mooi en daar denk ik nu nog aan. Naar levende kunstenaars heb ik nooit met jaloezie gekeken. Maar wel naar Bosch en Rubens. Jaloers ben ik op hun talent en op hun verbeeldingskracht."
Zijn talent, zegt hij, zit in het respect voor het materiaal. Opnieuw gaan we naar zijn vader: "Hij was een heel goede klassieke tekenaar. Toen ik 13 was, moest ik van hem geblinddoekt voelen. Hoe voelt hout aan? Hoe metaal? Toen ik 17 was, heb ik als performance met mijn neus het tramspoor van aan de Groenplaats tot op het Kiel gevolgd. Dat was niet toevallig. Als klein manneke proefde ik alles. Op tafel, overal mijn vinger in, zoals élk kind. Het verschil was dat mijn vader dat niet verbood. Hij zei: 'Jeanke, proef traag. Proef langzaam.'
"Hij was een heel creatieve mens. We hadden geen geld voor een auto, maar dat in mijn werk al 30 jaar ridders en kastelen te zien zijn, komt ook van toen. Met plankjes van triplex maakte mijn vader forten en kastelen voor me en met restjes van mijn moeders lippenstift kon ik op de schilden van de ridders tekenen."
"Maar natuurlijk. Als kind wilde ik eerst postbode worden en later chemicus. Postbode omdat de zoon van mijn meter dat was en ik die in de Seefhoek zag rondrijden. Hij mocht overal binnen, kreeg een pintje, bracht de brieven. Dat sprak me aan. Toen ik 10 was, kreeg ik een chemiedoos en een microscoop en ik bouwde in de kelder mijn eerste laboratorium. Wat doe ik nu als kunstenaar? Ik werk met allerlei materialen, precies als een chemicus, en dan breng ik mijn werk naar de mensen. Als een postbode.
"Eigenlijk ben ik een heel provinciaal kunstenaar. Wie beïnvloedde mijn wereld? Mijn ma en pa, een nonkel die acteur was in het Koninklijk Jeugdtheater; hij gaf me een elpee met werk van Karel Appel op. Dat is mijn universum. En ik lijd niet aan de ziekte van internationalitis zoals veel kunstenaars en schrijvers wel doen. Het werk dat ik maak, speelt zich nog altijd in een cirkel van 100 meter rond de Seefhoek af. En mijn laboratorium van toen, reist nu de wereld rond als kunst."