Rispens State - Ogenblik 21
donderdag 19 november 2009 13:07
Donderdag 12 november begint als een grijze dag. De regen maakt het land sompig en het water in de verstopte greppels wordt breder en breder. Het is doodstil bij de boerderij. Geen boer te zien. De hele ochtend staan we dicht tegen elkaar aan voor het schrikdraad. Eigenlijk willen we wel weer naar binnen. Het haar voelt nat en wordt met elke bui nog natter.
Plotseling zie ik toch leven bij de stal! De staldeuren gaan open. Ik begin van blijdschap en opwinding te loeien en binnen de kortste keren loeit de hele koppel. Het gaat gebeuren! De boer komt eraan met een emmer brok. Als één van de oudste begrijp ik heel goed wat dat betekent. Met een stijf drafje ben ik zelfs als één van de eersten bij het hek. We moeten nog even wachten op de cameraman, die alles zal vastleggen. Het is tenslotte één van de hoogtijdagen van het jaar. Het hek gaat open en we gaan op een drafje over het nieuwe asfaltpad naar de stal. We kennen de route wel na al die jaren. Maar voor de jongelingen, die buiten zijn geboren en de stal nog nooit van binnen hebben gezien, is het wel even wennen. Toch lopen ze aarzelend mee de potstal in. Het schone stro ritselt onder onze poten. Aan het voerhek ligt volop hooi. We zijn weer 'thuis'.
Ik ben benieuwd hoe het filmpje is geworden. Wie weet staat het binnenkort wel op YouTube. Over films gesproken: het Noordelijk Film Festival zit er ook weer op. Ook op dit Festival lieten wij als koeien weer van ons horen. Films waarin boeren en koeien de hoofdrol spelen zijn in trek. Filmmaker Huib Schoonhoven laat in de documentaire 'de oorlog van boer Kok' zien dat er nog koeien zonder gele oorbellen bestaan. Schoonhoven vindt, dat koeien zonder oormerken 'agrarisch cultureel erfgoed' zijn. Mooi bedacht, maar regelgevend Nederland steekt er vast wel een stokje voor.
Nog even terug naar onze werkelijkheid. Vier jonge dames zijn vertrokken naar een biologisch melkveebedrijf in Gaastmeer. Matsje, Annie, Klaske en Anke wilden wel eens wat anders proberen. We hebben wel even gehuild toen ze weggingen, want ja; we zijn een hechte koppel. Ik hoop van harte dat het goede melkkoeien mogen worden. En of we ze nog ooit eens terug zien......
De avond begint weer te vallen. Iedereen heeft zijn plekje weer zo'n beetje gevonden na deze enerverende dag. Bij Lutske is nog een plekje vrij. Daar leg ik mij neder en dan maar afwachten wat de dag van morgen weer brengt.