In zijn boek legde Granata vast: “De parking stond vol Amerikaanse sleeën van ouders die hun dochters vergezelden, Zij kwamen in wervelende en veelkleurige petticoats dansen. De mensen bleven naar voren komen. ‘Rocco, speel en zing nog eens ‘Manuela’ of ‘Anema e core’.
Na het optreden vroeg ik Jules Nijs, schoonzoon van de eigenares in Aarschot, of er iemand naar mij had gevraagd. Ik hoor hem nog antwoorden: ‘Maar Rocco, ze vragen allemaal naar jou’”.
Granata raakte in gesprek met Jules Nijs. Hij vertelde hem van zijn ambities, het opnemen van een plaat en (vervolgens) optreden voor radio en televisie. Hoe teleurgesteld was hij dat iemand als Robert Bylois niet was komen opdagen en dus niet zelf ervaren had hoe goed zijn muziek in Aarschot overkwam.
Jules Nijs was in de verste verte geen Bylois maar hij zat wel een beetje in de muziek. Rocco: “Hij kende niets van muziek, maar wou wel mijn manager worden. Hij bezat een hele reeks jukeboxen, die hij in cafés plaatste en van plaatjes voorzag”.
Rocco Granata, Jules Nijs en het kwintet boekten een paar uur studio bij Decca in Brussel. Wat zou het repertoire zijn voor een mogelijke single?
“Ik had voor ‘Manuela’ gekozen - een oud Italiaans liedje, waarvoor ik op accordeon een zeer herkenbaar intro gemaakt had. Voor de b-kant zocht ik een tijdje in de liedjes van het Italiaanse repertoire dat we brachten. Maar toen dacht ik: wat zit ik hier te zoeken? Het is maar een b-kant. Ik zet er gewoon ‘Marina’ op.
Eddy (Achilles) Palmans zat achter de knoppen. Hij was ook artistiek directeur van Decca. Door het venstertje zag ik hem heel ongeduldig worden. De tekst van ‘Marina’ was nog niet af. Daardoor moest hij af en toe stoppen. Ik had geen tijd meer om de tekst volledig af te werken en eindigde maar met ‘oh no no non o no’. Toen alles was opgenomen zag pas een glimlach op het gezicht van Palmans. Denk vooral niet dat de opname [op twee sporen] van de twee liedjes veel tijd in beslag nam. Inclusief de vertragingen duurde die niet langer dan twee uur. De totale kosten bedroegen 1800 frank”.
Het was nu zaak om de single met ‘Manuela’ en ‘Marina’ uitgebracht te krijgen. Platenmaatschappij Decca, waar hij het plaatje had opgenomen, was niet geïnteresseerd. Palmans had er later spijt van, vertelde hij aan de Nederlandse muziekuitgever Joop Gerrits.
Op de website Dureco schreef Gerrits in 2009 wat Eddy Palmans hem ooit toevertrouwd had. “Tja, Joop. Ik ben producer geweest en had te maken met al die nieuwe zogenaamde artiesten. Ze konden geen noot lezen en dan die orkestjes met hun drie akkoorden. Maar je wist het nooit. Er kwam eens een Italiaan met wat muzikanten in de studio, met een onbenullig liedje. Die heb ik onmiddellijk op straat gezet [toen hij me benaderde om de plaat bij Decca uitgebracht te krijgen]. Bij een andere platenmaatschappij werd het een wereldhit, ‘Marina’ door Rocco Granata”.
Palmans had een ‘borreltje’ op toen hij zijn verhaal vertrouwelijk vertelde. Maar hij voegde er fluisterend alsnog aan toe dat Gerrits het niet verder moest vertellen. Het stukje werd geplaatst onder de titel ‘Het geheim van Eddy Palmans’.