Recensie: Muddy What? – Dancing In The Halls – Blues Magazine
Muddy What? – Dancing In The Halls
Eens in de zoveel tijd komt er een album voorbij, dat je compleet omver blaast. En dat is het geval bij het tweede album van het Duitse trio Muddy What?. Dit trio debuteerde met het elektrische album 'Gone From Mississippi' en komt nu met haar tweede, dit keer akoestische album.
Fabian Spang (zang, gitaar), Ina Spang (mandoline) en Michi Lang (bas en drums) bewijzen dat akoestische muziek even krachtig en intens kan klinken als elektrische muziek. Ze combineren de blues met flink wat folk en durven het aan om een aantal nummers totaal onherkenbaar te coveren.
Dat is al gelijk het geval bij de opener Death Letter, een nummer van Son House. Dit nummer krijgt een indringend dreigende versie waarin het samenspel tussen de krachtige akoestische gitaar en de sprankelende mandoline opvalt. Zodra de warm zoemende bas invalt is er sprake van een loom swingend countryblues nummer met een flink folk karakter. Fabian beschikt over een krachtig rauw stemgeluid en Ina soleert op een priemende wijze. Onverwachts duikt er een zware fuzzbas op.
Dancing In The Halls is een breekbare folky ballad met een weemoedig sprankelende mandoline en krachtige emotionele zang. Hoezo kan je op een akoestische gitaar en mandoline niet funky klinken? Dit trio klinkt in de onherkenbare Neil Young cover Down By The River vet funky in een uptempo groovend nummer met fris kietelende mandoline én een funky bassolo.
Baby, Stop Crying is een lome cover van het Bob Dylan nummer met een haast Van Morrison-achtige passie. De bassolo in dit bijna zeven minuten lange nummer is zeer functioneel, hetgeen dus inhoudt dat enige vorm van egotripperij vermeden wordt. Soleren in het belang van de song heet dat!
Change It is een onverwachte cover van het door Doyle Bramhall voor Stevie Ray Vaughan geschreven nummer. Een lome blues met in plaats van een Stevie Ray gitaar nu een sprankelende Muddy What mandoline in de hoofdrol. Worried Man Blues is een schrijnende bluesy cover van het Woody Guthrie origineel met een snijdende slide, bonkende bas en drums en priemende mandoline. De bas neemt in de intieme ballad Haven't Seen You For A While de rol van de sologitaar over. Een heerlijk, ruim zeven minuten durende, deinend folky nummer.
Muddy What sluit haar album af met de zonnige, sprankelende instrumental Home Bound Train, een loom swingende countryblues.
Muddy What bewijst met dit tweede album een trio met BALLEN te zijn, die hun muziek vol passie en durf, krachtig, rauw en swingend speelt. Een zeer indrukwekkend album!!!