In liefde loslaten door Sonja Cremers - Vrijheid in de Zorg
Home Zorgverhalen In liefde loslaten door Sonja Cremers
In liefde loslaten door Sonja Cremers
Ieder mens is anders en iedere keer tast ik de situatie even af. Als je werkt in de palliatieve nachtzorg is het steeds een verrassing in welke situatie je komt te werken. Je weet alleen het adres, de diagnose en de geboortedatum. De volgende bijzondere situatie wil ik graag delen.
Ik word warm verwelkomd door de oudste zoon bij de voordeur. In de woonkamer zit de echtgenote bij het bed van haar man, zijn hand liefdevol in de hare. De kinderen met hun partners zitten er fluisterend erbij. De oudste zoon vertelt mij hoe de afgelopen dagen zijn verlopen. Alle dierbaren zijn thuis geweest en meneer heeft bewust van iedereen afscheid genomen.
Meneer M. ligt er heel rustig bij. Opeens gaan zijn ogen open en kijkt hij in het rond. Ik ga naar hem toe en stel mij voor. De duim van meneer gaat omhoog. Hij kan zich niet verstaanbaar maken, zijn stem laat hem in de steek. Toch begrijp ik hij graag een slokje water wil. Zijn vrouw pakt het glaasje water en laat mij haar techniek zien. Het rietje dompelt ze in het water, haar vinger legt zij erbovenop en zo krijgt haar man wat vocht binnen. Samen met een dochter verschoon ik meneer en leg hem comfortabel neer.
Een andere zoon gaat bij hem zitten. Zijn vrouw gaat naar de keuken en omdat meneer goed ligt en ik op dit moment niets kan betekenen, ga ik ook naar de keuken en help mevrouw de afwasmachine leeg te ruimen.
Mevrouw vertelt volop. Ze zijn al 60 jaar getrouwd en hebben daarvoor 7 jaar verkering gehad. Op de kermis sloeg de vonk over. Vol liefde spreekt ze over haar echtgenoot en haar gezin. Ze is heel realistisch. Ze zegt dan ook dat ze heel gelukkig zijn geweest en een heel fijn leven hebben gehad. Ze vindt dat ze niet mag klagen. Natuurlijk voelt zij het verdriet van de naderende dood van haar maatje, maar weet dat het tijd wordt om hem na al die prachtige jaren samen los te laten. Meneer weet zelf ook dat het einde nabij is.
"Een onzichtbaar koordje houdt hem nog hier", zegt ze. "Maar hij mag gaan nu. Hij heeft genoeg gestreden, Het is goed geweest." Na dit serieuze gesprek is het ook tijd voor een grapje en een lach. Ze kan heel mooi vertellen. De oudste zoon heeft tussendoor thuis nog even de was gestreken. Als hij daarvan terugkomt zegt hij heel zacht tegen zijn moeder: "Ik zal de anderen naar huis sturen. Het is welletjes geweest voor vandaag." Met een knuffel en een kus gaat iedereen naar huis, behalve de oudste zoon. Hij blijft slapen. Mevrouw is blij dat zij de zorg voor haar man aan mij over kan dragen voor de nacht.
Een enkele keer werd meneer M. wakker die nacht. Maar als ik dan even bij hem ging zitten en zijn hand vasthield, viel hij weer rustig in slaap. Wanneer ik zag dat hij transpireerde, depte ik zijn hoofd met een vochtig washandje. Ik checkte zijn medicatiepompje en de katheter; deed alles om de nacht zo prettig mogelijk te laten verlopen. En zo verliep de nacht dan ook, in alle rust. Om 6.30 uur staan mevrouw en haar zoon alweer beneden. Beiden hebben een goede nachtrust gehad en kunnen weer fris aan de dag beginnen. We nemen even de nacht door en samen met haar zoon verschoon ik meneer.
Na een dankbaar afscheid ga ik huiswaarts. Weer een prachtige ervaring rijker. Wat een geluksvogel ben ik dat ik dit werk mag doen. Voor mij vanzelfsprekend, voor cliënt en mantelzorger zeer waardevol.
Meneer M. is die middag in het bijzijn van al zijn geliefden gestorven. Zij hebben hem in liefde losgelaten. Zoals mevrouw al zei: "Het is goed zo, hij mag gaan …" In liefde losgelaten … Telkens weer valt het mij op hoe bijzonder het is; de kracht die mensen bezitten om hun geliefde partner, vader, moeder, broer of zus te begeleiden naar het einde.
Sonja Cremers werkt bij ZuidZorg en blogt over haar werk in het Palliatieve Nachtzorg Team.
blogger zuidzorg
Saskia van der Hilst 2 juni 2016 at 10:26
Wat een mooi verhaal Sonja! Wat is het toch een bijzonder beroep! Ik hoop dat je nog veel van dit soort verhalen gaat delen! gr Saskia
Corrie Huiding-Stomp 2 juni 2016 at 11:10
Wat een mooi verhaal en ondanks het heen gaan van meneer het zo goed is dat de familie samen waren. En fijn dat die mevrouw en meneer 60 jaar getrouwd mochten zijn.
Ik heb zo'n enorm respect voor de mensen in de zorg en helemaal voor de mensen die werkzaam in de palliatieve zorg zijn. Een hele grote pluim voor jullie allen.???
Wil van Eeten 2 juni 2016 at 12:09
Wat een mooi verhaal en wat een liefdevolle verzorging heeft deze meneer gehad van famile en verzorgende.
Dorette van Empel 2 juni 2016 at 16:59
Ik zelf heb mijn ouders ook zo verzorgd samen met een nacht verzorgster en heb dot als een warm bad ervaren . En net zo als jij Sonja het omschrijft in liefde los laten . Super veel respect voor al die mensen die dat mogelijk maken bedankt