Wat is er zo leuk aan de vier mijl van Groningen - Stoere Vrouwen Sporten
Wat is er zo leuk aan de vier mijl van Groningen
Pure weerstand voelt Leoni als ze denkt aan de vier mijl van Groningen, het hardloopfestijn van het hoge noorden. Genoeg te mekkeren over deze "schapenloop" maar toch heeft ze zich ook dit jaar weer laten overhalen.
Ik heb al een aantal keren meegedaan aan de vier mijl van Groningen. En iedere keer denk ik weer: Dit was écht de laatste keer. Ik heb het 'geluk' dat de organisatie waar ik voor werk steevast meedoet aan de bedrijvenloop. Veel meer dan op de dag zelf een veel te groot knalgroen t-shirt aantrekken hoef ik er niet voor te doen. Eigenlijk krijg ik ieder jaar kort van tevoren een mailtje of ik nog mee wil doen, want er is nog een plekje.
En precies daar gaat het standaard mis. Dan lees ik het, denk ik heel kort na (ach, waarom ook niet?) en de mail daarop volgend stuur ik mijn gegevens door.
Het gevoel van de vier mijl van Groningen
Ik begrijp het nog steeds niet, ik wil niet meedoen. Het is een "schapenloop". Bij de start word je behendig in een hok gedreven. Naast de Dixies waar je niet meer in kunt zodra je in je startvak schuift (en je uiteraard nog wel moet plassen).
Vervolgens kijk je om je heen en zie je, naast alle andere lopers, heel veel kleding over de hekken heen hangen. Left-overs van eerdere renners die hun vest hebben achtergelaten. Wat gelukkig wordt opgehaald en naar de kringloopwinkel wordt gebracht nadien.
Je schuifelt naar voren, tegen elkaar aangedrukt. Zwaait je armen omhoog met al je samengeperste enthousiasme in de camera van de lokale televisie. En probeert dan na het startschot weg te komen. Wat niet lukt. Want iedereen wil weg en dat gaat dus niet.
Klompen, konijnen en kinderen
Wanneer je al compleet buiten adem de eerste 400 meter hebt getrotseerd zonder te struikelen over anderen, komt het volgende avontuur. De route wordt door 23.000 (!) deelnemers gelopen. Mensen op klompen, in roze konijnenpakken, kinderen, oude van dagen, alles. De melange van dit gezelschap is ontzettend divers.
Ik hoorde toevallig laatst van een vriendin dat er hazen tussen lopen, zodat je een gewenste tijd neer kunt zetten. Door al die mensen is die me nog nooit opgevallen. Je rent van links naar rechts, heel niet rennend Groningen staat langs de kant en af en toe hoor je je naam. Uiteindelijk bij de finish gooi je je handen in de lucht voor de finishfoto en krijg je een medaille.
M'n collega's waarmee ik start, ben ik na het startschot kwijt. We spreken altijd af om ergens nog een drankje en een bitterbal te doen, maar de finish is aan de 'verkeerde kant' van de stad. Dit betekent voor mij dat de volgende uitdaging is om thuis te komen. Want de hele stad is door het midden afgezet en ik woon aan de andere kant. Niet te doen.
Verbroedering en verbinding
En toch heb ik ook dit jaar, ondanks dat ik écht écht niet meer mee wilde doen, toch weer ja gezegd. Is het dan toch dat gevoel van verbroedering van sport in je eigen stadje? Dat sport verbindt? De toch wel stiekeme trots en high five na de finish? De galmende namen door de speakers met een Gronings accent? Hetzelfde pad lopen als de helden van de loopsport? Aangemoedigd worden door iedereen?
Ik weet het niet. Hoe dan ook, 8 oktober 2017 is toch écht de laatste keer dat ik meedoe aan de vier mijl van Groningen. Denk ik.
Als je traint voor een hardloopwedstrijd is een goede voorbereiding alles. Daarom hebben we hier nog een paar tips voor je training voor een hardloopwedstrijd.