Jealous Butcher, 2016
Het uit Chicago stammende Red Red Meat bracht zijn laatste plaat, 'There's A Star Above The Manger Tonight' uit in 1997, maar het zijn 'Jimmywine Majestic' uit 1994 en 'Bunny Gets Paid' uit 1995 die de wat dieper gravende indierockliefhebber nog vers in het geheugen gegrift zullen staan. Red Red Meat bracht een soort getormenteerde bluesrock die, ook door de gruizige leadzang, veel te ontoegankelijk was om een groot publiek aan te spreken, maar bij een selecte groep wel bewondering wekte.
Na het uiteenvallen van de band vormde zanger/gitarist Tim Rutilli Califone, waaraan diverse leden van Red Red Meat bijdragen leverden. Califone's muziek dreef weg van de indierock-sound van Red Red Meat, al waren en zijn er nog altijd flarden bluesrock van die band in de nu meer op pop en folk gebaseerde muziek terug te horen. Minder bekend is het project van Red Red Meat-bassist Tim Hurley, Sin Ropas genaamd. Ten onrechte, want Sin Ropas' muziek is minstens zo interessant als die van Califone, zo niet interessanter.
'Mirror Bride' is de vijfde langspeler van het duo, dat naast gitarist/bassist Hurley bestaat uit percussioniste/multi-instrumentaliste Danni Iosello. Hoogtepunt in de discografie is het album 'Fire Prizes' uit 2005, een verzameling grofkorrelige en desolate rocksongs die het woord 'ontroering' een heel nieuwe dimensie geven. Voor wie er voor openstaat, uiteraard. 'Fire Prizes' is wel afwijkend van de overige platen van het tweetal, die kortere en iets meer gestroomlijnde nummers bevatten.
Dat geldt ook voor 'Mirror Bride'. In vergelijking met de mijlpaal uit 2005 klinkt de nieuwe plaat toegankelijker, lichtvoetiger en speelser. Een vrolijke bedoeling is het natuurlijk nog steeds niet, de desolaatheid klinkt in een aantal nummers door, zoals in de prachtige afsluiter Tourniquet. Die droefgeestigheid komt met name door de smartelijk klinkende gitaar, een evenzo droevig klinkend orgeltje en de breekbare maar toonvaste stem van Hurley, al dan niet gecombineerd met Iosello's vocalen. Om te janken zo mooi.
Opener Save Me A Place begint heel zachtjes, gevolgd door een ingetogen couplet, maar mondt uit in een bloemrijk refrein dat zich onder je hersenpan nestelt, iets waar de meeste Sin Ropas-songs wat meer moeite mee hebben. Het geldt zowaar ook voor het zeer toegankelijke Crows, dat zo op de radio zou kunnen worden gedraaid, ware het niet dat een dissonante gitaar en rammelende percussie halverwege het nummer het zaakje komen verstoren. Op een positieve manier, welteverstaan. De melodie doet enigszins aan Sebadoh denken, al zorgen instrumentatie en vocalen ervoor dat van een echte gelijkenis met die band geen sprake is.
Daarna is het neerslachtigheid troef in Brush For This. Een traag tempo en en droevige melodie zijn daar debet aan. Erg fraai is de door de muziek heen meanderende gitaar, de woordloze achtergrondzang en allerhande subtiel in de muziek verweven percussie. Red Red Meat is het meest terug te horen in het stuwende Silver Brow. Het is niet het meest opvallende stuk op de plaat. Percussie speelt een hoofdrol in het uptempo Summer Bug, dat naar Sin Ropas-maatstaven behoorlijk catchy klinkt. Vooral ritmisch is het nummer een feest en er komt een hele rits instrumenten aan te pas, waaronder heel kort een vals orgel dat wonderwel in het geheel past.
De meer uitbundige stemming wordt ogenblikkelijk getemperd door Broken Beaches, dat met name in het eerste gedeelte een folky inslag heeft en wordt verfraaid door cello en akoestische gitaar. De gitaargedreven titeltrack komt het dichtst bij een bluessong, voordat het al eerder genoemde Tourniquet de plaat op schitterende wijze uitluidt.
'Mirror Bride' is verkrijgbaar met een boek met korte verhalen van Isosello en een audioboek waarop onder andere Tim Rutilli en Tim Hurley de verhalen voorlezen. Het moge duidelijk zijn dat de muziek het boek niet nodig heeft, want dit vijfde album van Sin Ropas mag het dan niet halen bij 'Fire Prizes', het komt er wel verdraaid dicht bij in de buurt.