Met het verdwijnen van de grote zeilers dreigden ook de werkliederen te verdwijnen. Veel shanties zijn ook daadwerkelijk met hun zangers ten onder gegaan. Meteen na de teloorgang van de zeilvaart schreven gepensioneerde zeelieden in Amerika, Frankrijk, Zweden en Duitsland hun repertoire op in liedboeken. Een voorbeeld is het boek Chansons de bord van de Franse officier Armand Hayet (1927).
Kenmerkend voor veel shanties is de structuur: De shantyman zingt één regel solo, dan valt de bemanning in met het refrein, vervolgens zingt de shantyman weer een soloregel en tenslotte zingt de bemanning het tweede refrein. Dit wordt herhaald tot het werk af is. De matroos aan het eind van het touw geeft dan een schreeuw en het lied stopt. Een shanty voor lichte zeilen werd bijvoorbeeld 'hand-over-hand-song' genoemd. Een paar mannen haalden zo het touw vrij snel door. Bij het hijsen van de grote zeilen zongen de matrozen de zogenaamde 'halyard shanties'. De halyard, of val, is het touw waarmee het zeil gehesen wordt. Katrijntje, Boelijntje is een van de weinige Nederlandstalige hijsliederen. Blow The Man Down een bekend voorbeeld van een Engelse halyard shanty.
De archieven met shanties zijn zo langzamerhand uitgeput. Daarom schrijven muzikanten steeds vaker nieuwe shanties gebaseerd op de structuur van de oude liederen en met teksten, die historisch gezien verantwoord zijn. Nanne Kalma is in Nederland wat dat betreft onovertroffen. Zo blijft de traditie van werkliederen voortleven ondanks dat het zeilende zeemansleven voor altijd is veranderd.