Reagans obsessieve steun aan anticommunistische guerrillabewegingen werd bijna zijn ondergang. Toen het Congres de regering belette de Contras in Nicaragua te financieren, werd die steun illegaal georganiseerd. Dit Iran-Contra-schandaal had wel een positief effect: in zijn laatste jaren voerde Reagan een gematigder beleid en spande hij zich in voor ontwapeningsverdragen. In dat klimaat kon de Koude Oorlog zonder geweld beëindigd worden.
De Bush-campagne probeert nu politieke munt te slaan uit de bejubeling van Reagan. Net zoals diens harde lijn tegen Moskou aanvankelijk veel kritiek kreeg maar uiteindelijk leidde tot succes, luidt de redenering, zal straks blijken dat Bush harde lijn tegen Irak correct was. Deze parallel tussen de twee presidenten drijft iets te ver door, aldus de Democraten. Irak was immers geen bedreiging zoals de Sovjet-Unie. Voorts ontketende Reagan geen oorlog en trad hij niet unilateraal op. De president had bovendien geluk. Het sovjetmodel zou het door alle innerlijke contradicties ook zonder zijn toedoen niet overleefd hebben.