De herfstregens zitten me op de hielen en dus maak ik deze leuke wandeling over de Utrechtse Heuvelrug in sneltreinvaart. De Groene Wissel verkent de prachtige bossen waar de Heuvelrug bekend om is, maar zoekt ook de openheid van akkers, weilanden en het rustieke Landgoed Sandenburg. Als toetje tref je nog het fraaie Huis Doorn. Aanrader voor rustzoekers!
De KNMI had 's ochtends voorspeld dat de regen aan het eind van de middag zou losbarsten. Maar al om een uur of één vallen de eerste buien. Die weersvoorspellingen, het valt me wel vaker op, zijn zo ongelofelijk voor verbetering vatbaar. Maar dit geheel terzijde.
De Utrechtse Heuvelrug is een van mijn favoriete wandelgebieden. Tientallen wandelingen heb ik er gemaakt, waaronder een paar toppers waar je u tegen zegt. Het leuke van deze wandeling: hij combineert de dichte bossen met het boerenland daarachter.
Eerst wandel je door de uitgestrekte Kaapse Bossen. Die naam is ontleend aan De Kaap in Zuid-Afrika. Na terugkomst uit Zuid-Afrika kocht de familie Swellengrebel dit gebied rond 1750 en gaf het z'n bijzondere naam. Destijds was hier geen boom te bekennen: het was een en al heide en zandverstuivingen.
Die Kaapse Bossen, in het hart van de Heuvelrug, zijn een zeer populair wandelgebied. Het kan er op zonnige zondagen stervensdruk zijn, maar op de paadjes waar deze Groene Wissel overheen loopt is het zelfs dan superstil.
Appelvinken, bosuilen en verschillende soorten spechten zijn vaste bewoners. De boommarter gebruikt oude spechtenholen om zijn jongen in groot te brengen. De das schijnt hier ook voor te komen, maar je bent een geluksvogel als je die treft.
Wel druk – vooral ook met trouwe viervoeters en loslopende baasjes – is het rondom het heideveld bij Chalet Helenaheuvel. Dit mooi gelegen café-restaurant is in 1932 gebouwd als theehuis voor wandelaars. Vanaf het Chalet kijk je uit over een heerlijk heideveld. Overblijfsel van de eindeloze heide die 200 jaar geleden de hele Heuvelrug bedekte.
Verderop arriveer je bij Huis te Maarn, een idyllisch landhuis omgeven door een beeldschoon park. Het witgepleisterde huis stamt uit 1915, met opvallende kolossale ionische zuilen. Het doet een beetje denken aan het Witte Huis in Washington.
Al snel verlaat de wandeling het bos en wandel je door uitgestrekt boerenland. Braakliggende akkers en weiden met koeien en paarden die er vandaag wat verregend bij staan. Een heel mooi stuk van de wandeling voert je over de grens tussen bos en weilanden met knotwilgen en slootjes.
Dan kom je bij het kleinschalige en rustieke landgoed Sandenburg, met z'n beukenlanen en eikenwallen. Jammer genoeg kom je niet bij het gelijknamige middeleeuwse kasteeltje. In het koetshuis van dat kasteel is de dichter Gerrit Achterberg geboren. Op het landgoed tref je panelen aan met zijn gedichten.
Het toetje van deze wandeling is niet te versmaden: Huis Doorn. Dit enorme landhuis dankt zijn bekendheid vooral aan de Duitse ex-keizer Wilhelm II. Wilhelm vluchtte na de Duitse nederlaag in de Eerste Wereldoorlog naar het neutrale Nederland en bewoonde Huis Doorn van 1920 tot aan zijn overlijden in 1941. De keizerlijke residentie van weleer is nu een museum.
Wandel ook even door het prachtige park rond Huis Doorn. Groot risico om in een romantische stemming te belanden loop je in de rozentuin. Deze liet Wilhelm in 1920 aanleggen, als een verkleinde kopie van de rozentuin in Potsdam. Mooi wandelingetje al met al, bedenk ik tevreden, terwijl de weergoden de kraan nog even extra opendraaien.