Kaweh Modiri - Gogbot 2012
(Nederland, 2010 - , 16'10")
In het theater, de literatuur, film en de beeldende kunst wordt regelmatig werk gemaakt waarin fictie en realiteit opzettelijk door elkaar heen lopen. Dit is ook het geval bij 'Mijn inbreker en ik' van Kaweh Modiri. Het verhaal en de personages uit een (fictieve) roman in wording, een 'waar gebeurd' verhaal over een inbraak en een script van een film raken verstrikt tot een onuitwarbaar kluwen.
In een droge voice over vertelt Kaweh Modiri een verhaal dat zich, als een boek, in verschillende hoofdstukken ontvouwt. Het begint eenvoudig en rechtlijnig: Modiri vertelt op droge toon over de diefstal van zijn laptop, in zijn eigen woning nota bene. Maar de rollen van dader en slachtoffer raken langzaam omgedraaid wanneer Modiri zijn inbreker leert kennen en in hem, Omar, de nieuwe hoofdpersoon van zijn vastgelopen roman herkent. Hij raakt geobsedeerd door Omar en verzint allerlei listen om met hem in contact te komen. Hun levens raken verknoopt. Omar wil bijvoorbeeld aan dezelfde afdeling gaan studeren als die waar Kaweh Modiri aan afstudeert: Beeld en Taal aan de Rietveld Academie in Amsterdam. Het verhaal begeeft zich voortdurend over een dun koord tussen documentaire en mockumentary.
In 'Mijn inbreker en ik' worden dezelfde tactieken gebruikt als in de populaire Amerikaanse politieseries van dit moment die, alhoewel compleet verzonnen, alle 'feiten' zoals tijden, namen, plaatsen en tijdstip exact weergeven. Daarnaast is ook de invloed van reality-tv onmiskenbaar. Probleemloos mengt de kunstenaar allerlei technieken - found footage, home videos, gestileerde en geënsceneerde beelden, verborgen camera – om het verhaal uit te tekenen. En passant is de film ook een scherpe en geestige parodie op de netelige en actuele kwestie rond 'de Marokkanen' in Nederland.