Door nu naar de verhoudingen tussen de waterstof- en Deuterium in de watermoleculen te kijken wisten wetenschappers dat uit te sluiten. Op aarde is deze verhouding ongeveer 1 deuteriumatoom op 6500 waterstofatomen. De verhouding die werd gevonden in de maanstenen was ongeveer het dubbele van dat. De wetenschappers concludeerden dat het water echt buitenaards moest zijn en vermoedelijk afkomstig is van kometen die pakweg 4 miljard jaar geleden op de jonge maan insloegen. Het gaat daarbij overigens niet om geringe hoeveelheden. Geschat wordt dat er wel 600 miljoen ton water verborgen kan liggen in het maanoppervlak!
Het feit dat er water op de maan is zul je als rondlopende astronaut echter nauwelijks merken. De temperatuur en de afwezigheid van een atmosfeer maken het bestaan van vloeibaar water onmogelijk. Het zit vooral opgeslagen ín de mineralen op de maan, en wellicht als ijs op de bodem van schaduwrijke kraters.
Astronaut Harrison Schmitt maakt in 1972 een uitstapje op de maan. Rechts staat de maanrover geparkeerd. Samen met Eugene Cernan was Schmitt de laatste persoon die een bezoek bracht aan de maan.