De standaard koppelingen synchroniseren relaties zodat je je relaties in één systeem kunt beheren. Daarnaast kan je met een aantal financiële koppelingen verkoopfacturen synchroniseren. PerfectView biedt een standaard koppeling met de volgende systemen:
Natuurlijk kan je ook een eigen koppeling ontwikkelen door onze API aan te spreken. Je vindt de API door te gaan naar: Instellingen (rechterkant, tandwiel icoon) > Koppelingen.
De documentatie vind je in de API-tegel onder Console. Door op de API-tegel te klikken kan de API aangezet worden, waar ook de API credentials beschikbaar zullen komen.

Liedboek voor de kerken Gezang 487 Gezangen voor Liturgie 421 Zingt Jubilate 559 Oud-Katholiek Gezangboek 823 Zangen van Zoeken en Zien 547
De Heer heeft mij gezien en onverwacht is een lied geschreven door Huub Oosterhuis op een melodie van Bernard Huijbers (1922-2003).
Dit lied is door Huub Oosterhuis in het begin van de zestiger jaren geschreven voor zijn studenten-parochie te Amsterdam, toen nog samenkomende in de kapel van het Ignatianum. De melodie is geschreven door pater Bernard M. Huijbers. Tekst èn zangwijs horen tot het sterkste en eenvoudigste, wat deze gemeente heeft voortgebracht, en ze zijn dan ook niet alleen in rooms-katholieke kringen snel ingeburgerd maar ook daarbuiten bekend en geliefd geworden. Het lied kan gezongen worden bij de bediening van de Doop, maar ook bij een huwelijksinzegening of in een rouwdienst. Het lied is een zeer persoonlijke confessie, waarin (juist vanwege het 'ik' der zingende gemeente) de HEER in alle opzichten de eerste Persoon is, - en de dichter heeft zijn tekst dan ook welbewust gehoord 'in het verlengde van Psalm 139'.
Zonder ergens direct te citeren, maakt de auteur in bijna iedere regel toespelingen op schriftuurlijke zegswijzen. Dat de HEER ons 'gezien' heeft, is dè belijdenis van Israël; waarbij in de tweede regel meteen al de Nederlandse uitdrukking 'geboren en getogen' gekruist wordt met het bijbelse 'opnieuw geboren' (Johannes 3:3) en 'uit het water getogen' ('opgemoost', zegt Exodus 2:10, en inderdaad zal Jezus in Johannes 3:5 dááraan waarschijnlijk gedacht hebben, als Hij het water vernoemt). In de vierde regel herinnert het 'levende' hart aan wat profeten en apostelen daarover gezegd hebben (Jeremia 31:33, 2 Corinthiërs 3:3, enz.), terwijl de zesde regel, sprekende over ons 'onvermogen', terugbuigt naar Psalm 103:14vv. En zo gaat het verder: nergens letterlijk, maar poëtisch-woordelijk; in de tweede regel van de tweede strofe klinkt Jesaja 49:6 mee ('Ik heb u in Mijn handpalmen gegraveerd'), in de vierde regel Psalm 1, in de vijfde het hele Hooglied, terwijl de slotregel van dat couplet als een samenvattende antifoon klinkt: 'Al wat wij zijn, Hij heeft het ons gegeven'. Daarop inhakend zet de derde strofe in met Psalm 127:2, die heerlijk-dubbelzinnige regel over de slaap, waar de Almogende overheen gebogen staat; en meteen is hij ook de zaaier, die Zijn Naam 'uitzaait in onze diepste dromen', - daarmee zijn die diepten dus wèl iets anders dan de droomuitleggers verklarenderwijs plegen te zeggen! HIJ 'heeft ons Zelf ontvankelijk gemaakt', dat is het verweer van de profetie tegen de zelfgenoegzaamheid van de 'vreemde' religie. En het is dan ook bijna pikant, als Oosterhuis (was het opzet?) in de vierde regel van zijn slotstrofe praktisch Rilke citeert, die in zijn Stundenbuch eens gezegd heeft:
Hier buigt hij direct weer terug naar Johannes 3:8, over de 'wind', waarvan we het geluid horen zonder zijn weg te kennen; HIJ 'overkomt' Zijn beminden, HIJ is hun te machtig, als de eerste en de laatste.
Het lied werd voor liet eerst gedrukt in het bundeltje Liturgische Gezangen voor Paastijd en Tijd na Pinksteren, in 1966 gepubliceerd door Gooi en Sticht te Hilversum; in de losbladige bundel, die in opdracht van de Amsterdamse Stichting Werkgroep voor de Volkstaal-liturgie werd uitgegeven (sedert 1967) is het lied 85. (Bron: Compendium bij het Liedboek voor de kerken, W.G. Overbosch).
Over dit lied is veel ophef ontstaan. De oorzaak is de uitleg van de tekst van met name strofe 2. De tekst wordt niet door iedereen gelezen als mystieke tekst, maar ook ervaren als seksueel getinte beeldspraak. Dat die beeldspraak er is, is onmiskenbaar: ‘Zo komt Hij steeds met stille overmacht’, ‘Hij doet met ons, Hij gaat ons in en uit’, ‘[De Heer] plant als een boom in ons zijn eigen leven’. Dat zijn teksten die multi-interpretabel zijn. Dat beeld wordt nog versterkt door woorden als bruid en zaaien. De kritiek komt van feministen, of vrouwen in het algemeen. Dit heeft ertoe geleid dat het lied niet meer is opgenomen in Liedboek (2013).
De filosoof Ger Groot heeft erop gewezen dat het gewraakte lied staat in de traditie van de mystiek, waarin de verlangde eenwording met God in zeer concrete lichamelijke beelden beleefd en bezongen wordt, met name door vrouwelijke mystici als Hadwijch en Theresia van Avila.