Je hebt zon-mensen en je hebt bergen-mensen. Je zal ook wel ergens zonnigebergenmensen hebben, maar die verschuilen zich meestal onder hun bemoste steen.
Ik ben een zon-mens. De bergen interesseren mij niet meer sinds mijn teenager jaren. Want vanaf dan werden de bergen voor mij gesynoniemiseerd met indringende koude, natte geit en gescheiden (mannekes en maskes apart) mutualiteitkampen. Laat ik u niet vervelen met verhalen uit de oude doos (zoals de postkaarten naar het thusfront die eindigden met “over 950465 seconden ben ik weer thuis; geen nood om nu al de chocolademelk warm te zetten.”)
Evenmin ben ik een wandelaar. Wandelen is voor mij het zich bewegen van punt A naar punt B. Dat kan meestal op veel aangenamere, snellere manieren dan al voetschuifelend. Natuurlijk is het zicht vanop een bergtop adembenemend. Maar kan je mij daar niet naartoe brengen met een helicopter of op de rug van een klimezel, of nog beter met de kabbelende kabellift?
Voor wie op deze post terecht gekomen voor Rob Vanoudenhoven voor zijn versie van J’aime, j’aime la vie, dit is wat jullie zoeken. Klikken, kijken en oprotten of ergens anders gaan googlen.
We gaan op weekend. En jij, snoodgeaarde medemens onder de lezers mijner blog, voor je probeert om ondertussen mijn in- en uitboedel te komen pikkedieven, ik laat mijn huis niet onbewaakt achter. De slotgracht is nog eens uitgebaggerd, het alarm staat op scherp, de honden hebben niet meer gegeten sinds de kinderen zjin komen driekoningen, Google satellieten werden afgehuurd, maar vooral twuuf en haar deegrol blijven thuis.
We, dat zijn het groepje toneelingen die in mei weer een meesterwerk zullen maken, ontstaan vanuit het niets. Dat niets, dat is er nu nog, en na onze hoogtestageweekend verworden tot een serieus ‘iets’. Ik ga er nog niet veel over vertellen, omdat… er ook nog niet veel over te vertellen is.
We gaan dus een weekend lang theateren, dansen, improviseren, zingen, muziek maken, verven en creatief wezen. Dat zet ik er bij for the record. Want voor de rest neem ik dit mee: