Fritz Erich Georg Eduard von Manstein, geboren als Erich von Lewinski (Berlijn, 24 november 1887 - München, 9 juni 1973), was een van de belangrijkste Duitse strategen en Generaal-veldmaarschalken uit de Tweede Wereldoorlog.

Biografie 
Von Manstein werd geboren als tiende zoon van generaal van de artillerie Eduard von Lewinski. Kort na zijn geboorte werd hij door zijn ouders aan zijn kinderloze oom, generaal Georg von Manstein, en tante gegeven en nam hij de naam van zijn pleegouders aan. Hij werd hiermee een adoptief kleinzoon van generaal Albrecht Gustav von Manstein. Zijn andere tante van moeders kant was getrouwd met veldmaarschalk en later president Paul von Hindenburg.

Von Manstein wordt door militaire experts gezien als een van de bekwaamste bevelhebbers van zijn tijd. Het strategische concept van de zogenaamde Blitzkrieg-aanval op Frankrijk (Fall Gelb) is grotendeels door hem uitgedacht. Na de door de Duitsers verloren slag om Stalingrad stabiliseerde hij het oostfront. Met de strategische inzichten van Hitler kon Von Manstein zich vaak niet verenigen. Zo wilde Von Manstein in de slag om Koersk, de grootste tankslag ooit, meteen aanvallen, maar moest hij van Hitler wachten op versterkingen. Ook had Von Manstein onvrede met Hitlers beslissing om op het einde van die slag tanks terug te roepen om tegen de invasie in Sicilië te vechten.

De veldmaarschalk was geen voorstander van de vernietiging van Joden en communisten in de bezette gebieden, maar wel behept met de in zijn kringen gebruikelijke vooroordelen ten aanzien van "Joden en bolsjewieken". Hij verzette zich niet of nauwelijks tegen de executies achter de frontlinies en hield zich afzijdig. In zijn persoonlijke contacten toonde hij zich cynisch t.o.v. het nazisme. Zo leerde hij zijn teckel de Hitlergroet te brengen. De generaal nam geen deel aan de aanslag op Hitler in juli 1944. Hitler wantrouwde Von Manstein omdat hij een Pruis was en van adel was.

Omdat onder zijn commando aan het oostfront diverse oorlogsmisdaden hadden plaatsgevonden (waaronder de slechte behandeling van krijgsgevangenen, samenwerking met Einzatsgruppe D en het toepassen van de tactiek van de verschroeide aarde) werd hij eind 1949 veroordeeld tot 18, later 12 jaar gevangenisstraf. Hiertegen rees, ook van Britse zijde, veel protest. Winston Churchill pleitte voor hem omdat de Britten en de Amerikanen zijn competentie en expertise ter zake weleens konden gebruiken indien het op een treffen met de Sovjets zou uitdraaien. Op grond van zijn slechte gezondheid kwam Von Manstein al in mei 1953 vrij. Later verwierf hij een belangrijke adviesfunctie bij de West-Duitse regering voor de opbouw van een nieuw leger (de Bundeswehr).

Persoonlijk 
Manstein huwde in 1920 Jutta Sibylle von Loesch (1900–1966). Ze kregen samen een dochter (Gisela 1921–2013), en twee zonen Gero (1922 – gesneuveld in 1942 als luitenant aan het oostfront) en Rüdiger (1929–2019).

Militaire loopbaan 
 Fähnrich: 6 maart 1906
 Leutnant: 27 januari 1907 (benoemingsakte van 14 juni 1905)
 Oberleutnant: 19 juni 1914
 Hauptmann i.G.: 24 juli 1915
 Major i.G.: 1 februari 1927
 Oberstleutnant i.G.: 1 april 1931
 Oberst i.G.: 1 december 1933
 Generalmajor: 1 oktober 1936
 Generalleutnant: 1 april 1938
 General der Infanterie: 1 juni 1940
 Generaloberst: 7 maart 1942
 Generalfeldmarschall: 1 juli 1942

Decoraties 
 Ridderkruis van het IJzeren Kruis op 19 juli 1940 als General der Infanterie en bevelvoerende-generaal van het 38e Legerkorps
 Ridderkruis met Eikenloof (nr.209) op 14 maart 1943 als Generalfeldmarschall en Opperbevelhebber van de Heeresgruppe Süd
 Ridderkruis van het IJzeren Kruis met Eikenloof en Zwaarden (nr.59) op 30 maart 1944 als Generalfeldmarschall en opperbevelhebber van de Heeresgruppe Süd
 IJzeren Kruis 1914, 1e Klasse (13 november 1915) en 2e Klasse(15 oktober 1914)
 Ridderkruis in de Huisorde van Hohenzollern met Zwaarden in april 1918
 Ridder der Eerste Klasse in de Frederiks-Orde met Zwaarden
 Hanseatenkruis van Hamburg
 Gewondeninsigne 1918 in zwart in 1918
 Herhalingsgesp bij IJzeren Kruis 1939, 1e Klasse (21 september 1939) en 2e Klasse (16 september 1939)
 Krimschild in goud in 1943 (speciale versie alleen gedragen door Manstein en Ion Antonescu)
 Orde van Michaël de Dappere, 2e Klasse (16 juli 1942) en 3e Klasse (25 november 1941)
 Kruis voor Trouwe Dienst (Schaumburg Lippe)
 Erekruis voor Frontstrijders in de Wereldoorlog in 1934 - 1936
 Dienstonderscheiding van Leger en Marine voor (25 dienstjaren)
 Medaille Winterschlacht im Osten 1941/42
 Gezamenlijke Piloot-Observatiebadge in Goud met Diamanten voor mannen
 Grootofficier in de Sint-Alexanderorde zonder Zwaarden
 Kruis voor Militaire Verdienste (Oostenrijk-Hongarije) met Oorlogsdecoratie
 Ridder der Tweede Klasse in de Orde van Militaire Verdienste (Beieren)
 Panzerkampfabzeichen
 Hij werd meerdere malen genoemd in het Wehrmachtsbericht. Dat gebeurde op:
 11 oktober 1941
 12 oktober 1941
 31 oktober 1941
 19 mei 1942
 20 mei 1942
 2 juli 1942
 20 maart 1943
 4 augustus 1943

Publicaties 
  Verlorene Siege. 
  Aus einem Soldatenleben. 1887 - 1939.

Duitse adel
Duits maarschalk
Duits militair in de Tweede Wereldoorlog
Duits militair in de Eerste Wereldoorlog
Duits krijgsgevangene