18 maart 2016 · Hendrik De Vries · In Beeld + Onterecht Onbemind
Miklós Jancsó is vooral bekend van The Red and the White (1967). Een prachtige in zwart-wit geschoten film over de Russische burgeroorlog. In deze film valt het gevoel voor compositie en beeldtaal op. Een paar jaar eerder maakte de Hongaarse filmmaker Cantate (1963). Een film die gezien de paar honderd 'likes' op IMDb door weinigen gezien is. Het gevoel voor beeldtaal, compositie en sfeer was hier al overduidelijk en maakt deze film zeker de moeite waard.
Lees de rest van: Cantate (1963)
16 maart 2016 · Fedor Ligthart · Kritiek + Première
Brooklyn maakt het niet te ingewikkeld: de jonge Eilis Lacey (Saoirse Ronan) laat het grijze en sociaal benauwde Ierland achter om begin jaren vijftig naar het bruisende Brooklyn, New York te verhuizen. Daar ontplooit ze zichzelf, raakt ze romantisch verwikkeld met de Italiaan Tony Fiorello (Emory Cohen), maar wordt ze weer naar huis teruggeroepen wegens familieomstandigheden. Het leven draait om keuzes maken, maar nog meer om je te ontwikkelen dát je die keuzes durft te maken. Brooklyn begint daarin veelbelovend, maar eindigt te gemakkelijk. Een melodrama met een hart, maar zonder pit.
Lees de rest van: Brooklyn (2015)
15 maart 2016 · Erwan Ticheler · Kritiek + Televisie
In een jaar waarin de Amerikaanse Presidentsverkiezingen de meest bizarre en soms ronduit groteske debatten en toespraken plaatshebben met als mogelijke uitkomst zowel een flinke ruk naar links dan wel naar rechts, vallen de curieuze gebeurtenissen in House of Cards (2013-) ineens best mee. Het vierde seizoen werd zo'n anderhalve week geleden door Netflix voor streaming klaargezet en 13 nieuwe afleveringen gaven nog meer inzicht in het hoogst enerverende leven van de Underwoods. Het is een seizoen dat als vertrouwd aanvoelt maar tegelijkertijd toch ook de nodige nieuwe plot-elementen introduceert met de nodige gevolgen van dien. Dit artikel bevat de nodige spoilers.
Lees de rest van: House of Cards (seizoen 4)
8 maart 2016 · Erwan Ticheler · Kritiek + Televisie
Noem het toeval of niet, maar afgelopen week kreeg de even beruchte als ook qua media-aandacht grootschalige moordzaak rondom Orenthal James Simpson – beter bekend als O.J. of zelfs "the Juice" – weer een nieuwe twist omdat bekend werd dat er jaren geleden een bebloed mes was gevonden in zijn tuin. Niet dat O.J. Simpson alsnog vervolgd zal worden, maar het maakt de toch al vreemde rechtszaak alleen maar curieuzer. Het mogelijke toeval zit hem in het feit dat de nieuwe televisieserie American Crime Story van FX halverwege het eerste seizoen is belandt en het een true crime reconstructie betreft van de openbare aanklagers vs. O.J. Simpson.
Lees de rest van: American Crime Story (2016-)
7 maart 2016 · Kaj van Zoelen · Filmfestival + Kritiek + Salon China
Je zou misschien denken dat de Chinese filmcultuur en filmgeschiedenis ons beter bekend zou zijn, gezien de omvang en culturele (en financiële) relevantie van China voor onze moderne tijd. Natuurlijk, we kennen de films van Hong Kong en Taiwan, maar het main land is toch een andere zaak. Dat de eerste grote generatie filmmakers die hier bekend werd via o.a. Zhang Yimou en Chen Kaige de 'vijfde generatie' was, is veelzeggend. In maart 2016 is China echter flink aanwezig in de Nederlandse bios, dankzij het CinemAsia filmfestival afgelopen week en de release van Jia Zhangke's Mountains May Depart (2015) op de 24ste. Vandaar dat we bij Salon Indien deze maand extra aandacht besteden aan de Chinese film, beginnende met een terugblik op CinemAsia:
Lees de rest van: Schijnwerpers op de Chinese cinema
5 maart 2016 · Kaj van Zoelen · Kritiek + Retrospectief + Salon China
Hou Hsiao-Hsien is vooral bekend én erkend vanwege zijn arthousefilms als A Time To Live, a Time To Die (1985), Millennium Mambo (2001) en het nu in de bioscoop draaiende The Assassin (2015). Maar voordat hij die reputatie opbouwde, door zich aan te sluiten bij andere Taiwanese regisseurs om begin jaren tachtig de Taiwanese New Wave te vormen en elk jaar internationaal prijzen begon te winnen, maakte Hou enkele commerciële romantische komedies. Deze drie titels worden zelden tot nooit genoemd als men het over Hou en zijn oeuvre heeft, maar zijn toch de films waar hij zijn carrière mee begon. Ze zijn dan ook erg moeilijk te verkrijgen. In februari waren er echter twee in EYE te zien: Cute Girl (1980) en The Green, Green Grass of Home (1982).
Lees de rest van: De Kenny Bee-trilogie
Vijf bizarre biografieën
De voorlopers van Hail, Ceasar!
29 februari 2016 · Theodoor Steen · Beschouwing
Je zou het niet zeggen tijdens het zien van Hail, Ceasar! (2016), maar fixer Eddie Mannix (Josh Brolin) heeft echt bestaan. Ter ere van deze onconventionele afbeelding van een bestaand persoon volgen hieronder nog eens vijf vreemde films, waarin bestaande figuren acte de presence geven als hoofdpersonen. Geen biopics in de strikte zin van het woord, maar eerder afwijkende films waarin de naamsbekendheid van de desbetreffende persoon gebruikt wordt als ijkpunt in verder vreemde werelden.
Lees de rest van: Vijf bizarre biografieën
1 Reactie · Onderwerpen: Bob Dylan, Domino, Domino Harvey, Franz Kafka, Franz Liszt, Hail Ceasar!, I'm Not There, Kafka, Ken Russell, Lisztomania, Marquis, Marquis de Sade, Richard Kelly, Rick Wakeman, Roger Daltrey, Roland Topor, Steven Soderbergh, Superstar: The Karen Carpenter Story, Todd Haynes, Tony Scott, Velvet Goldmine
Quinn the Eskimo toonbeeld van primitieve mannelijkheid
28 februari 2016 · Rik Niks · Hollywood Outsiders & Mavericks + Kritiek
Een buitenbeentje ben je niet, dat word je. Zo lijkt het te gaan wie de outsiders in het klassieke Hollywood tegen het licht houdt. Dat profiel gaat zeker op voor een van de bekendste buitenbeentjes van naoorlogs Hollywood: Nicholas Ray. Hij startte eind jaren 40 met formulefilms, veelal film noirs, soms wel vier per jaar. Na een aantal onderscheidende melodrama's als Johnny Guitar (1954), Rebel Without A Cause (1955) en Bigger Than Life (1956) volgde een steeds onevenwichtiger wordende output waarmee hij zich meer en meer afkeerde van het Hollywoodse keurslijf.
Lees de rest van: The Savage Innocents (1960)
Reageer · Onderwerpen: Bigger Than Life, Johnny Guitar, Nicholas Ray, Rebel Without a Cause, The Savage Innocents
Hou Hsiao-Hsiens tweede meesterwerk
27 februari 2016 · Kaj van Zoelen · In Beeld + Kritiek + Retrospectief
Vanaf het eerste shot door een tunnel waarvan het einde nadert, gefilmd vanaf een rijdende trein, had Hou Hsiao-Hsien mij te pakken. Dust in the Wind is na A Time to Live, a Time to Die (1985) Hou's tweede film waarin hij zijn stijl en thematiek volledig meester is, inclusief sterke kadrering, belichting en ruimtelijk inzicht. Daarom is het mooi dat deze twee films nu in EYE te zien zijn en langs selecte Nederlandse filmhuizen reizen.
Lees de rest van: Dust in the Wind (1986)
Reageer · Onderwerpen: A Summer at Grandpa's, Dust in the Wind, Hou Hsiao-Hsien, X A Time to Live and a Time to Die
25 februari 2016 · Fedor Ligthart · Kritiek + Première
Hou Hsiao-Hsiens eerste wuxia-film is voor de westerse kijker geen gemakkelijke zit. Gesitueerd tijdens de T'ang-dynastie van China, eind achtste eeuw, volgen we Nie Yinniang (Qi Shu) die na een jarenlange training als huurmoordenares terugkeert naar het adellijk hof waar ze ooit op jonge leeftijd was weggestuurd. Haar nieuwe doelwit betreft Tian Ji'an (Chen Chang), vorst van de afvallige prefectuur Weibo. De onderlinge verhoudingen worden langzaamaan onthuld, niet minder hoe Yinniang tijdens de de mooiste scène uit de film haar doelwit Ji'an gade slaat achter de doorzichtige gordijnen van zijn slaapkamer. The Assassin is weliswaar oogstrelend, maar emotioneel even afstandelijk als het ongrijpbare hoofdpersonage.