Gisteren was mijn kleine meid alweer 2 weken oud. 18 april de datum waar ik 9 maanden naar toe had geleefd. Ondanks ze niet veel te vroeg geboren is had ze de eerste 1,5 week toch wat opstart probleempjes.
Niet goed aankomen, geel zien, moeilijk drinken en temperatuur goed houden. Mijn kraamhulp zei ook iedere keer. Zij is te vroeg ze was nog niet klaar om geboren te worden.
Ze woog bij de bevalling 3915 en was afgevallen naar 3660 ( einde kraamweek). Ze was sinds het afvallen niet meer aangekomen dus ik maakte me veel zorgen.
Vandaag toch even gaan wegen bij het CB 3895. Ze is bijna terug op gewicht en dit binnen nog geen week na de laatste weging. Ik kon wel janken van blijdschap. Nog steeds kan ik geen borstvoeding geven op de normale manier dus ik kolf nog alle voedingen.
Inmiddels loopt de productie en heb ik al een mooie voorraad opgebouwd.
Ik had mijzelf voorgenomen als ze nu weer niet was aangekomen ging ik over op kunstvoeding. Maar dit is gelukkig niet nodig.
Grote zus is al helemaal aan de baby gewend en geniet in volle teugen van haar. Ze helpt goed mee wanneer ik aan het kolven ben. Echt een goede steun.
Zoontjelief heeft het wat moeilijker. Ondanks hij haar erg lief vindt heeft ie het gevoel dat zn plek wordt ingepikt. Hij heeft dagen dat hij op een negatieve manier aandacht vraagt. Dit maakt alles extra vermoeiend.
Vader geeft nog steeds aan dat dit niet de tijd was voor een 3e. Maar ondanks dat knuffelt hij haar zoveel en geeft flesjes. Misschien was de situatie niet perfect voor hem maar hij houdt gelukkig wel van haar. En daar was ik heel bang voor.
Ik probeer hem zoveel mogelijk met rust te laten met nachtvoedingen/ flesjes / wakkere zoon snachts. Ondanks de vermoeidheid ben ik lichamelijk weer bijna de oude. Ik ben onder mijn startgewicht en voel me goed. Ik moet wel echt een ritme gaan vinden. Maar ook dat zal wel lukken.