De tegenstelling uit de titel tussen het goddelijke en het monsterlijke, zinspeelt op de tweespalt binnen het hoofdpersonage. Ondanks haar oogverblindende schoonheid veroorzaakt Katrien als ware femme fatale de ene ramp na de andere. Bovendien valt haar beschrijving uiteen in een ‘heldere’ en een ‘donkere’ kant die echter geen van beide haar ware identiteit lijken te vatten: ‘Droom of draak, wens of walg. En geen van beide, vond Katrien, had ze verdiend. Zij wilde enkel zijn wat ze was - zo goed als niets. Doch de wereld drong haar de grootste rollen op die zij haar bewoonsters had te bieden. Fee of feeks, heldin of heks. En niets daartussenin.’
Dit citaat introduceert binnen de roman een centraal thema, namelijk de gespannen verhouding tussen de authenticiteit en eigenheid van de personages en de beelden die hun van buitenaf worden opgedrongen. Hoewel dit bij Katrien het duidelijkst is uitgewerkt, is zij zeker niet de enige die aan die opdringerige conformiteitseis moet voldoen. Alle personages lijken te zuchten onder verstikkende sociale en familiale structuren. De zussen Gudrun en Katrien Deschryver ‘moesten in twee, drie werelden tegelijk leven’ en de homoseksueel
geaarde broers Bruno en Steven werd duidelijk gemaakt dat ze zich maar beter naar de verwachtingen van hun conservatieve vader konden plooien door met de voor hem ideale vrouw te trouwen. Het imago dreigt op elk moment de originele mens te verpletteren, wat zich in de roman niet zelden vertaalt in een botsing tussen individu en functie. Persoonlijkheid en identiteit moeten bij de Deschryvers immers wijken voor een publieke, familiale of politieke taak die ze zichzelf opleggen of die hun door anderen wordt opgedrongen. Zo bezwijkt Elvire reeds de ochtend na de huwelijksnacht onder haar functie van kersverse mevrouw Deschryver en ‘vijf kinderen en veertig jaar huwelijk later was het medicijnkastje in de badkamer drie keer zo groot geworden maar zelfs daar kwam Elvire niet meer mee toe’.