Samen leven Samenwerken
In de periode rond 1965 zijn jachthouders gezamenlijk begonnen met het binnen een bepaald gebied tellen van reeën. Zo een gebied werd reewildring genoemd. Reewildring is afgeleid van het Duitse, hegering.
In het faunabeheerplan is vastgelegd hoe de gewenste reeëndichtheid er uit ziet om de beheerdoelen te bereiken. Hierbij is rekening gehouden met de draagkracht van het gebied. Hoewel er diverse mogelijkheden zijn de reeënpopulatie te beïnvloeden gaan de beheerplannen eigenlijk alleen over reduceren van het aantal reeën door middel van afschot. Zo'n beheerplan wordt voor een zo groot mogelijke gebied maar op zijn minst één die groter is dan vijfduizend hectare, gemaakt. Het plan wordt onderbouwd met actuele gegevens zodat voldaan wordt aan de wettelijke eisen. Alleen dan zal de aanvraag om een maatregel te nemen tegen een beschermde diersoort in overweging worden genomen gevolgd door het al of niet verlenen van een ontheffing. vijfduizend hectare is een enorm gebied en betreft gauw veertig of meer beheerders en een veelvoud aan belanghebbenden.
Zodra een ontheffing of aanwijzing is gegeven kan de maatregel worden uitgevoerd. Wie of wat de maatregelen uitvoert is voor de overheid van minder belang. Dat is meestal een organisatie, een wildbeheereenheid. Het behoort tot de taak van die vergunninghouder om toe te zien op de deskundigheid van de uitvoerenden. Daarom worden maatregelen meestal uitgevoerd door jagers die aangetoond hebben over voldoende kennis en vaardigheden te beschikken. Het moet namelijk goed worden uitgevoerd om de met de overheid overeengekomen doelen te bereiken, conform het plan.
De voortdurende aantasting van natuur en landschap ontmoet in toenemende mate weerstanden. Een groot aantal Nederlanders tracht door hun lidmaatschap van een natuurbeschermingsorganisatie in Nederland de aftakeling van de natuur in ons land tegen te gaan. Ook de politieke partijen in ons land nemen de achteruitgang van het milieu serieus, het geen blijkt uit hun groene programma's. Jagers, enkele tienduizenden, maken ook deel uit van de Nederlandse samenleving. Diezelfde gemeenschap neemt kennis van de vrijetijdsbesteding van de jagers waaronder jagen. Jagen is het bemachtigen, doden of het met het oog daarop opsporen van wild. Wild zijn met name genoemde dieren behorende tot één der in artikel 32, eerste lid, Flora en Faunawet bedoelde diersoorten, die in de voor hun aard natuurlijke vrijheid leven. De soorten zijn haas, konijn, houtduif, fazant, wilde eend en patrijs. Reeën zijn geen wild volgens dat artikel. Zij zijn beschermd. Het actief reduceren van die soort is wel mogelijk en wordt in de volksmond ook jagen genoemd. Doordat jagen ook in kwetsbare natuurgebieden wordt bedreven, is de mening over de uitoefening daarvan meestal negatief. Zo zelfs dat openlijk en georganiseerd stelling wordt genomen tegen jagen. Daarnaast hanteren natuurbeschermingsorganisaties stellingen als: "Geen jacht, tenzij schade aan derden of schade aan ecosystemen".
Waar komen die individuele belangen dan vandaan? Elke bezitter van grond is volgens het Burgerwetboek jachthouder van die grond. Dit wil niet zeggen dat hij of zij ook jager is of dat er een jachtdoelstelling is. Wat de wet bedoelt is dat de eigenaar "gerechtigd" is het eerder genoemde wild te bemachtigen. De jachthouder kan dit recht verpachten. In de Flora- en faunawet is ook de grondgebruiker, die geen eigenaar van de grond is, een belanghebbende bij flora- en faunabeheer. De grondgebruiker kan iemand een verklaring geven (grondgebruikersverklaring) om één of meerder soorten te beheren (niet jagen, wel doden met vergunning).
Met de komst van de Flora- en Faunawet komen alleen beheereenheden groter dan circa 5000 hectare in aanmerking voor het actief beheren van reeën. De vergunning daarvoor wordt verstrekt aan die rechtspersonen die deze aaneengesloten grote oppervlakten beheren. Deze "nood leert bidden" situatie brengt alle jagers bij elkaar. En heeft tot het snelle ontstaan van wildbeheereenheden geleid. De oprichting van de WBE's zou men "vrijwillig verplicht" kunnen noemen. Een gemiddelde beheereenheid die het beheer van grote wilde hoefdieren nastreeft beslaat dus meer dan 5000 hectaren land.