Het belangrijkste criterium bij die onderzoeksconclusie lijkt te zijn geweest (enigszins arbitrair natuurlijk), dat de ambassadeur nu beweert, dat hij - mocht hij toentertijd zelf om datzelfde advies zijn gevraagd - de subsidie eveneens op dezelfde gronden zou hebben toegekend.
Wel werd gesteld, dat Peters de ambassadeur eerder in kennis had moeten stellen, van haar affectionele gevoelens voor de subsidie-aanvrager ten tijde van haar beoordeling van de aanvraag voor een subsidie uit het Prins Clausfonds (*)
Die laatste voorwaardelijke bepaling c.q. gequalificeerde aanmerking uit het rapport, geeft aan de eindconclusie m.i. toch een fractioneel onbevredigend karakter mee, omdat wij inmiddels - via een redactioneel onderzoekje van de VK onder haar toenmalige ambassade collegae - weten, dat “iedereen binnen de ambassade (dus inclusief de ambassadeur zelf) in 2005 van de (toen nog buitenechtelijke) verhouding tussen Peters en Kluijver wist”, ondermeer “omdat Kluijver ten tijde van de subsidie-aanvraag al met grote regelmaat bij Peters in de ambassade logeerde”.