De weken daarna heb ik geleefd in spanning, onzekerheid, maar werd ik ook geleefd door het overlijden van de opa en oma van Sicco. Het was enorm zwaar om dit alles tegelijkertijd mee te moeten maken, want daarnaast was en ben ik nog steeds erg ziek. Ziek in de zin van extreem misselijk. Ik kreeg gelukkig wekelijks een echo en de juiste woorden te horen op dat moment, maar zodra ik de deur weer uit liep sloeg de onzekerheid weer in.
Alles leek goed te gaan, maar in week 9 kregen wij weer een klap te verwerken. Na mijn miskraam in oktober hebben wij beide bloed laten afnemen voor een chromosoom onderzoek. De uitslag zou begin februari binnen zijn, maar door wat fouten kwam deze nu pas binnen.. en die was helaas niet goed. Ik heb een chromosoomafwijking, een translocatie op chromosoom 13 en 14 om precies te zijn. Een stukje van mijn chromosoom 14 zit vastgeplakt aan chromosoom 13, wat het een gebalanceerde translocatie maakt. Ik heb namelijk genoeg chromosomen, enkel een stukje zit op een andere plek. Ik ben dus alleen een drager, ik ben namelijk ‘gezond’ op de wereld gekomen, maar dit kan wel gevolgen hebben voor onze kinderen. Ik kan de verkeerde stukjes doorgeven en dat kan op verschillende manier eindigen. De stress sloeg gelijk weer toe en wij werden doorverwezen naar het AMC naar de afdeling Klinisch Genetica.