De zoveelste warme zomerdag op een rij. De Polen naast ons blijken problemen te hebben. Ze missen een aantal leuvers in het grootzeil en de bakboord lazy jacks zijn kapot. Op zich niet zo erg. Bovendien is er weinig wind dus hun voorgenomen tocht naar Ramsgate zou toch een engine jump worden, maar ze willen pas weg als de zaak gerepareerd is. Leuvers kunnen ze niet vinden maar ze komen wel terug van de watersportzaak bij de RYCO-jachthaven met een klos touw. De kleinste Pool wordt de mast in gehesen om het touw vast te maken en na een twee uur werken hebben ze, moet ik zeggen, keurige lazy jacks aangelegd. Ondertussen moppert de havenmeester, die onze havenkom niet kan volleggen met wachtende boten, dat ze moeten vertrekken. Om twee uur varen ze eindelijk af.
Een uur eerder treffen we Fons & Jo-Ann bij Visserskaai. Hun auto mag op van de havenmeester op de strook langs de haven staan. Met zijn vieren rijden we naar het dorp Jabbeke aan de weg naar Brugge. Jabbeke, het dorp waar de Vlaamse schilder Constant Permeke (1886 - 1952) vele jaren woonde en werkte in het huis 'De Vier Winden', dat hij in 1929 liet bouwen. Het huis blijkt aan een rotonde te liggen aan de Gistelse Steenweg. Het is een groot blok, dat huis, als een uit de kluiten gewassen kubus, alle muren dicht met klimop begroeid (foto hier). We zijn er de enige bezoekers. Op de eerste verdieping is zijn schildersatelier, waar een groot onafgemaakt werk staat met zijn schilderspullen ernaast (foto hierboven). Permeke was een driftige, emotionele schilder. Meestal kon hij niet wachten tot een verflaag droog was om er een nieuwe over aan te brengen. Dat kwam de technische kwaliteit van de werken niet ten goede. De grote ruimte wordt verlicht door matglazen ramen in het plafond. Hier en daar staan radiatoren van CV-installatie, maar midden in de ruimte staat een eenzame ouderwetse potkachel (foto hier). Waarom valt me dat op? Kreeg hij de ruimte 's winters niet warm genoeg?
In de kamers van het huis hangen werken van Permeke. Veelal zijn het zeer donkere schilderijen met elementaire voorstellingen uit het boerenleven in de buurt. Tobbende, vermoeide mensen. Spottend werd hij door sommigen 'de strontschilder' genoemd. Juist die elementaire kracht van Permeke sprak me altijd aan, en nu weer. In een kamer aan de achterzijde hangt het werk dat me steeds het meest aangreep: 'Het Afscheid' uit 1948. Het toont het doodsbed van zijn vrouw Marietje. In het witte bed ligt haar dode lichaam, de handen gevouwen om een zwart kruis, het hoofd achterover met de spitse neus van een gestorvene. Naast haar zit een massieve, donkere kolos van een man; dat is de schilder, een klomp van zwart verdriet, daarnaast het venster waardoor je nog juist de witte sneeuw ziet in de tuin. Ik ben blij dat ik dat schilderij nu in het echt gezien heb.
Tja, die tuin. Permeke ontdekte in 1938 de beeldhouwkunst en liet naast De Vier Winden een atelier bijbouwen. Zijn beelden kon hij kwijt in de enorme tuin om het huis. Het zijn grove, ruwe beelden van klassieke aard: torso's en naakten. We lopen met zijn vieren door de tuin, die er verdroogd bijligt vanwege het uitblijven van regen. Hier een foto waar we bij een van zijn meest beroemde beelden staan: een Niobe die zich op een sokkel boven het verdorde gras wentelt. Overigens staan er tot onze verbazing niet veel beeldhouwwerken in de tuin. Het is er warm en zonder een zuchtje wind. De dame achter de kassa had ons gewaarschuwd voor een wespennest achterin de tuin, maar we zien geen enkele wesp.
Ik zou hier uren stil geneietend en peinzend kunnen doorbrengen en ik zou ook uren over Permeke kunnen vertellen. In mijn vroegere woonplaats Deil kende ik iemand die een echte Permeke aan de muur had hangen. Wat een bezit! Als we terug naar de auto lopen, zien we dat er een beeld van Permeke zelf midden op de rotonde staat (foto hier), alsof hij er het verkeer zal gaan regelen. Zo eert Jabbeke zijn beroemdste inwoner.
We rijden terug over het dorp Gistel en verwonderen ons over de zeer uiteenlopende villa's, soms met complete kasteeeltorens, soms uiterst modern, langs de straatweg. In België mag bouwkundig alles, weten we. Oostende rijden we binnen via de Torhoutse Steenweg, waar we even stoppen bij het filiaal van de Western Union, ja dat filiaal dat een fors eind lopen is vanaf de haven, en wisselen er Anna's laatste Britse ponden om. In de haven blijken we volledig te zijn ingebouwd door boten, geen probleem, we hoeven morgen niet weg. Vanavond gaan we met Fons & Jo-Ann uit eten, vannacht slapen ze in onze voorhut. Terug naar boven
De gemiddelde wereldtemperatuur (gemeten door satellieten in de lagere atmosfeer) is over de maand juli 2018 gestegen, en wel naar +0,32 graden Celsius boven het 30-jarig gemiddelde (zie hierboven). Met de talrijke weerrecords die vooral op het noordelijk halfrond de afgelopen maand gebroken werden, zal het geen verbazing wekken. Extra opvallend is dat het gebeurt in een La Niña-jaar, waarin hier eerder lagere temperaturen verwacht worden. Portugal en grote delen van Spanje staan aan de vooravond van een extreme hittegolf. Vanaf morgen komt de maximumtemperatuur in het Spaanse binnenland en in het midden en zuiden van Portugal op veel plaatsen uit op 40-45 graden. In bijna heel Europa is het tropisch heet. In De Bilt wordt morgen mogelijk een nieuwe officiële hittegolf geregistreerd. Sinds zondag is het er zomers warm en afgelopen maandag werd het 30,6 graden. Alleen in 1941 en 2006 kwam het in De Bilt ook tot twee hittegolven in de zomer. Naar verwachting zal het neerslagtekort in Nederland oplopen naar 308 millimeter. Dat is hoger dan dezelfde periode in droogterecordjaar 1976.
Gisteravond een vrolijke avond met Fons & Jo-Ann in Bistro Beethoven met een lange nazit in de kuip. We eindigen met het aanschouwen vanaf het havenhoofd van de helder verlichte planeet Mars, die al een paar dagen laag aan de zuidelijke hemel staat. Dat komt omdat in deze tijd zijn baan het dichtst bij de aarde loopt; iets dat eens in de vijftien jaar voorkomt. Vandaag drinken we met zijn vieren koffie in de stad op het Marie-José Plein. Fons & Jo-Ann vertrekken daarna naar Brugge, waar ze enige dagen willen doorbrengen. Het is opnieuw een warme dag, enigszins gematigd door een verkoelende zeewind. We brengen de middag lezend in de kuip door. Ons vogeltje verliest iedere dag meer veren; het lijkt wel dat hij in de rui gaat raken. Hij zingt echter nog steeds uit volle borst. Terug naar boven
Met 29 tot 30 graden Celsius hebben we alweer een warme zomerdag. Het noopt tot uiterst kalm gedrag, een kort verslag en vooral uit de zon onder de bimini blijven. We ritsen de voorkant van de buiskap open om de wind door te laten voor verkoeling. 's Middags steekt er weer een zeewindje op. We lopen langs het strand waar een giga-drukte heerst. Ik maak er bovenstaande foto. Wat is er verder te zeggen?
Wat er verder te zeggen is. Er is geen sprake van een handelsoorlog met China, zei Trump een week of wat geleden. Maar nu dreigen de Chinezen met hoge importtarieven op Amerikaanse condooms. Ik heb altijd gedacht dat alle condooms uit Leerdam komen. Daar krijgen ze nu de kans om de hele Chinese miljardenmarkt te veroveren! Terug naar boven
Het is vandaag een fractie minder warm: 27 graden Celsius en meer wind uit het noorden, die een lichte swell de haven inzendt. De wind is plezierig; hier aan de kust is het goed uit te houden. Anders is dat in het binnenland van Portugal, waar het MetOffice een temperatuur van 45,5 graden voorspelt. Sommige weermodellen geven bij ons een weersomslag over een week; andere becijferen dat de warmte en de droogte nog weken voortduren.
We spannen ons niet in en behoudens een ochtendwandeling met koffie bij een te warm Waterhuis, komen we niet onder de bimini uit. 's Ochtends zien we hoe de meeste boten vertrekken en in de loop van de dag worden we weer helemaal ingebouwd. Een veerpont heet hier 'overzetboot'. De foto hierboven is van de Roger Raveel, één van de twee frequente veerpontjes die zonder pauzes gratis mensen van en naar de overkant brengen. Sommige van de schppers varen te hard langs en laten ons allemaal in de haven op en neer dansen. Waarom is een van de pontjes vernoemd naar de Vlaamse postexpressionistische pop-art kunstschilder Roger Raveel (1921 - 2013)? Tja. De andere overzetboot heet 'Het Rode Vierkant op de Zee' en dat is minstens zo raadselachtig. Enig zoeken op Google levert op dat een stokoude Raveel in 2011 de veerboten nog beschilderd heeft. Zie nogmaals bovenstaande foto. Er zou nog een derde boot zijn, met de naam De Nieuwe Visie. Die hebben we nog niet gezien.
Op onze kuier door de stad bezoeken we de uitstekende boekhandel Corman in de Witte Nonnenstraat. Levert twee nieuwe boeken op. Eén over de Kim-dynastie in Noord-Korea van de jonge freelance-journalist Casper van der Veen (Van Oorschot, 2018). Een slecht geschreven en slordig geredigeerd werk dat gelukkig wel veel informatie bevat. De andere is een geactualiseerde versie van 'China en de Barbaren' (Querido, 2018) van de sinoloog Henk Schulte Nordholt. Belangrijker is dat ik eindelijk weer eens een boek van de moeilijke filosoof Peter Sloterdijk ben gaan lezen: 'Wat gebeurde er in de 20e eeuw?' (Ned. vert, Boom, 2018). Sloterdijk is eenvoudig weg briljant en zijn boeken gaan gebukt onder een uitbundig taalgebruik en een overvloed aan boeiende gedachtengangen. Ook in dit boek, maar het is wel heel erg interessant. Niet teveel tegelijk is het motto.
In de loop van de middag betrekt de hemel. De wind wakkert sterk aan tot Bf 4 - 5. Naargeestig gefluit en gejank in de scheepswanten. We hebben besloten om maandag, overmorgen, verder te varen. Terug naar Nederland. Terug naar boven
Met 27 graden Celsius is het weer een warme dag, met 's middags een verkoelende zeewind. We hebben ongebruikelijk veel sliertige aangroei aan de waterlijn (foto hierboven). Vanwege het warme zeewater? Mogelijk, maar het logwieltje dat ik gisteren uit de bodem schroefde, had totaal geen aangroei. Voor ons gevoel is de aangroei vooral sterk toegenomen in de Zuidengelse riviertjes en op de Scillies. Enfin, over twee maanden gaan we uit het water en kan de aangroei afgespoten worden.
Vanmiddag om twee uur verkassen we naar een positie schuin aan de overzijde van de havenkom, verder naar voren zodat we morgenochtend gemakkelijk kunnen uitvaren en geen anddere jachten lastig hoeven te vallen. De jachthaven stroomt weer vol, de hemel is staalblauw en of er komende week een weeromslag komt, zien we wel. Vanavond samen ergens lekker sushi eten. Terug naar boven