Een nieuwe opera, Fennimore und Gerda werd in Frankfurt uitgevoerd en Thomas Beecham bleef zich inzetten voor nieuwe werken. In 1924 openbaarden zich de eerste tekenen van de ziekte die hij in zijn jonge jaren opliep, syfillis. Langzaam maar zeker verlamde hij en verloor zijn gezichtsvermogen. In 1928 bood een jonge Engelse musicus aan om Delius te helpen als amanuensis, en zo kon Delius tot zijn dood toch nog een aantal werken dicteren aan deze onzelfzuchtige samaritaan, Eric Fenby. Beecham organiseerde in 1929 een groot Delius Festival in Londen, dat de blinde componist nog kon bijwonen. Delius stierf op 10 juni 1934. In februari en mei waren Edward Elgar en Gustav Holst hem voorgegaan, zijn vrouw Jelka stierf een jaar later.
Vijfenzeventig jaar na zijn dood berust een groot deel van Delius’ bekendheid op de nalatenschap van grote dirigenten die zich voor zijn werk hebben ingezet. Sir Thomas Beecham heeft een flink aantal werken opgenomen, uiteraard in technisch opzicht gedateerd, maar desalniettemin fascinerend. Na hem was er Sir Charles Groves, die belangrijke opnamen maakte van grote werken als de ‘Mass of Life’. Sir John Barbirolli, Sir Charles Mackerras en Vernon Handley begrepen de muzikale syntax van Delius, evenals een dirigent van de volgende generatie, Richard Hickox.