Ik ben al jaren begeesterd door de schilders van de Nieuwe Visie. De benaming werd midden de jaren '60 bedacht door Roland Jooris en had betrekking op een aantal kunstenaars die op een gegeven moment, en onafhankelijk van elkaar, tot een haast identieke beeldtaal waren gekomen. Ik vind het nog altijd een toevallig, maar belangrijk fenomeen in de geschiedenis van de Vlaamse schilderkunst van de 20ste eeuw.
Roger Raveel, Raoul De Keyser, Agnes Maes, Danyel De Bruyne, Richard Simoens, Reinier Lucassen...(als enige Nederlander), elk met hun eigen verdiensten, hebben getracht om met een eigen zienswijze en een eigengereide benadering een nieuw soort werkelijkheid te schilderen.
Precies op dat moment, en na een stilte van ongeveer 15 jaar, begon Antoon De Clerck opnieuw te schilderen en lag hij mee aan de basis van deze unieke stijl van schilderen.
In alle opzichten is een kunstenaar natuurlijk een individualist. Het feit dat schilderijen van zoveel schilders zoveel gelijkenissen vertoonden was een ongezonde situatie op zich. Dat heeft vrijwel iedereen snel begrepen. Vandaar dat de geest van de Nieuwe Visie misschien wel bewaard bleef maar dat elke kunstenaar nieuwe invalshoeken zocht en andere schilderkunstige oplossingen bedacht om te ontsnappen aan de kritiek van plagiaat, overlapping en geestelijk erfgoed.