Daarvoor komt de IBS/CGS DenkTank maximaal 1 keer per kwartaal bijeen op het kantoor van Bizon Software. Met andere woorden uw mening telt!

De afgelopen twee weken ben ik naar een aantal avonden geweest waar op verschillende manieren publieksfilosofie werd bedreven. Hieronder vier korte impressies.
Happy Chaos organiseerde in LAB11 een avond over de wankele waarheid. In drie sessies werd verkend op welke manier de journalistiek een stempel drukt op de werkelijkheid en op die manier de waarheid vormgeeft.
The Elite Times in zaal 2 ging over de vraag of de parlementaire journalistiek wel divers genoeg is. Thijs Broer (Vrij Nederland), Romana Abels (Trouw, waar ze geen auteurspagina’s hebben), Kim van Keken (freelance o.a. bij Follow the Money) en Thomas Muntz (Investico) probeerden te verkennen of de verslaggevers in Den Haag te elitair zijn.
Het ging daarbij hard met de sportmetaforen: er wordt bijvoorbeeld kluitjesvoetbal gespeeld ("het verbaasde me dat alle kranten tegelijkertijd Pechthold als de schuldige aanwijzen") en er is teveel aandacht voor het spel en te weinig voor de bal ("bij Henri Keizer ging het meer over het falen van Keizer’s PR strategie dan over zijn frauduleuze handelen"). Wat vooral opviel is dat alle aanwezigen, dus inclusief het publiek, daarbij vooral inside baseball speelden ("we komen elkaar regelmatig tegen in het rookhok van Nieuwspoort"). De echte diversiteitsvraag —Wie is en en hoe kan het nou echt anders?— kwam daardoor helaas nooit aan bod.
Boven in de OBA presenteerde Amsterdam University Press het meest recente deel in de serie Elementaire Deeltjes: Populisme. Cas Mudde, één van de twee auteurs, gaf op de avond “een korte samenvatting van een kort boekje”.
Mudde’s definitie van het populisme is zeer verhelderend. Hij definieert het als een dunne ideologie, die de samenleving verdeelt in twee groepen die tegenover elkaar staan, ‘het pure volk’ en ‘de corrupte elite’, en die wil dat de politiek gebaseerd is op de algemene wil van het volk. Het populisme is meer dan alleen een strategie om aan de macht te komen, maar ook een (monistische) ideologie. De twee groepen zijn homogeen en het onderscheid tussen de twee groepen is moreel. Iedereen in het volk is goed en iedereen in de elite is slecht. Populisten denken dat iedereen in ‘het volk’ dezelfde waarden heeft. Dus kun je beleid maken dat voor iedereen goed is.
Populisme kan zowel links als rechts zijn. Dat is afhankelijk van de ‘gastideologie’. Op dit moment is het meer rechts in het Noorden en links in het Zuiden, zowel in Europa als in Amerika. In Europa krijgen de populistische partijen ongeveer 20% van de stemmen, de overgrote meerderheid van de mensen stemt dus niet op een populistische partij. Het populisme is op dit moment wel sterker dan het ooit is geweest. Volgens Mudde komt dat doordat de mediastructuur veranderd is en omdat de populistische politici beter zijn geworden met name in het gebruik van social media. Het gevolg is een polarisering van het politieke debat en een politisering van bepaalde issues (zoals bijvoorbeeld immigratie). In de oppositie hebben populisten vaak een correctieve functie voor de liberale democratie, maar zodra ze aan de macht komen vormen ze juist een bedreiging. Kortom: populisme is een illiberaal-democratische respons op ondemocratisch liberalisme.