WEBI: Een stukje uit het tochtenboek - Eindhovense Studenten Alpen Club
WEBI: Een stukje uit het tochtenboek
Hoewel ik zelf niet mee ben gegaan op WEBI heb ik ontzettend genoten van de stukjes in het tochtenboek. Hieronder zo'n verhaal. (mijn excuses voor eventuele fouten, het was niet overal even leesbaar :) )
Tête de Longet, AKA the adventures of Jandeman
Marijke, Job, Jan, Joep, Timothy
Nadat we in de auto lekker geshpongled hebben, komen we aan op de parkeerplaats. We werden getrakteerd op een afdaling op het begin, tot grote schrik van Timothy die al z'n vellen opgeplakt had. Na een rustig stijgend vervolg over een langlaufpad (verboden voor wandelaars, betaald voor langlaufers en GRATIS voor toerders) liepen we vlug een hoogtemeter of 1 - 200 om definitief boven de bomen uit te komen. Wat volgde was 1000 hoogtemeters aan prachtig glooiend berglandschap. Met prachtig glooiend bedoel ik een oneindig lange terraintrap, met bovenaan deze stortput een venijnige Franzoos die met dodelijke intenties een steen naar onze Job gooide, die hij maar op het nippertje wist te ontduiken. Afsluitend kwamen we na een steile eindklim op de col uit, van waar we met gevaar voor eigen leven richting de bergtop traverseerde. Hier speelde Joep ons een smetteloze Pirates of the Caribean Cover op zijn Ukelele (die perfect ontstemt was door Peter v G de nacht te voren). Klaar voor de afdaling stonden de skiers op de vel op Job de splitboarder te wachten voor 10 minuten. In de wind. In de kou. Hierna begonnen wij aan de 3.1 afdaling waar Marijke de val-primeur had. Kort daarna gevolgd door Joep die het gelukt is na een 180 achterstevoren in de sneeuw vast te komen. Maar ik vergeet iemand. De naamgever van dit verhaal. De held, if you wil. Jandeman. Zijn debuut kwam op de bedriegelijke helling, het addertje onder de poeder. Deze helling leek ons poeder te bieden, maar had kneiterharde versporing eronder. Hierdoor werd elke groepsgenoot geveld. Niemand ontkwam. Maar toen kwam Jandeman. Onverschrokken door zijn tig vallen kwam hij met een nieuwe tactiek: niet meer vallen. Nooit meer vallen. Alléén gáán. Een gracieuze zwaan en tegelijk een stier. Zwaaiende skistokken, achterover gebogen lichaam, ongeremd projectiel. Maar mentaal in controle. Ziet het er als outsider onstabiel uit? Dan maakt Jandeman gewoon nog een bocht. Gaat hij misschien te snel? Remmen lukt hem wel. Bij een traverse schiet Jan al flapperend naar zijn nieuwe beoogde locatie. In dit proces onthoofd hij meedogenloos een schattig boompje. De top vliegt door de lucht, maar nog voordat zijn door ski-kanten geknipte dennentakken op de grond terechtkomen heeft Jandeman al zijn skilijn afgemaakt.
Dit gaat zo door tot de laatste etappe, waar Marijke, Job en Joep dezelfde route terug volgen die wij heen hebben gelopen. Echter, Jandeman, onverschrokken en stoutmoedig schiet linksom de bomen in. Geïnspireerd door zijn traverse volg ik hem. Hij raakt zijn ski kwijt, maar na het vinden hiervan besluit hij zijn verloren tijd in te halen door bochteloos af te dalen. Af en toe stopt hij m.b.v. bomen een waarachtig innovatieve techniek. Met tranen in mijn ogen door zijn grootheid (en het lachen) komen we aan bij de rest van onze troep, waarna we terug naar de auto vellen. Hoe komt hij aan zijn kracht? Zijn intelligentie? Zijn mentale shild? Zijn het de "smileygummies" van Timothy? (mij dus) of is hij hiermee geboren? We kunnen er alles over speculeren maar 1 ding is zeker. Hij leeft tijdens ons tijdperk. Hier en nu. Jandeman.