‘Nee, zo erg was het bij mij niet, maar ik vond het wel erg leuk om in die armsgaten te kijken. Liesbeth is reuze knap om te zien’.
Er kwam nu een jongensachtige gretigheid over hem, alsof het onderwerp nu pas interessant ging worden. Ik vertelde hem over de grote jongens en de bij de gematigden als ‘vieze meiden’ bekend staande meisjes, dat ze voelspelletjes met elkaar deden, gierden en gilden, en in de klas gebarentaal wisselden. Nol wilde er alles van weten. Ik verhaalde hem ook over mijn laatste ontdekking, dat een paar boerenjongetjes en -meisjes vadertje en moedertje speelden ergens in het hoge gras van een berm; één meisje had haar jurk en onderjurk een eind omhoog getrokken, en de twee andere meisjes lagen met hun rokjes gewoon rechtuit, een beetje wijdbeens onder hun vriendje, die zijn onderlijf intensief tegen dat van zijn meisje wreef en erg rood werd in zijn nek.
‘Nee, dat ging zo maar met alles aan. Ze schenen het allemaal erg prettig te vinden, de meisjes ook’.