Hoe huiselijk de bezoekruimte er ook uitziet - met een keukentje om fruitpap te maken voor de allerjongsten - het blijft een onnatuurlijke omgeving, vindt Marjan. Drie keer zag ze er nu al haar kinderen terug, evenveel keer botste ze op een blok. Haar vlees en bloed in het verzet. Samen een gezelschapsspel spelen, dat wel. Maar babbelen, nee.
"Ik verzeker je, dan voel je je zo klein", toont Marjan, met haar wijsvinger en duim haast op elkaar gedrukt. "Misschien waren mijn verwachtingen ook te hoog. Want laten we wel wezen. Wat stelt dat voor, anderhalf uur? Eerst zitten de kinderen met hun hoofd nog volop in 'papaland'. Zijn ze eindelijk een beetje geacclimatiseerd, dan is de tijd om."
Ook al blijven de lippen er op mekaar geklemd, bij Marjan staan de ogen wijd open. Want elk beetje mama houdt haar gebroed graag in het vizier, toch? "Wat ik in de bezoekruimte vooral doe, is waarnemen", fluistert Marjan. Ze glimlacht erbij, alsof ze een zoete zonde heeft opgebiecht. "Kijken en nog eens kijken. Ik neem ze volledig in mij op. Hun bewegingen, hoe ze groot worden, hoe ze fysiek veranderen. Mijn oudste zoon krijgt al jeugdpuistjes, stel je voor. Mijn jongste dochter wordt een meid.
"Glimlachen ze eens, dan is dat zalig. Dan tank ik energie. Maar vragen ze voor de zoveelste keer hoelang dat bezoek hier nog gaat duren, dan schiet dat recht door mijn hart. Dan is het weer tanden bijten en slikken, terwijl je er vanbinnen kapot aan gaat. Want het is erg dubbel allemaal. Het doet deugd om te zien hoe ze een eigen persoontje worden, een eigen leven beginnen te leiden. Maar het doet onnoemelijk veel pijn om te zien dat ik daar niet meer in pas. Naar die sleutel moet ik op zoek."
Kinderen en ouders die op slot zitten, helpen om een brug te slaan naar elkaar, om het voor iedereen weer leefbaar te maken: dat is het ultieme doel van de bezoekruimte, stelt Lieve Van den Kerchove. "Veel meer dan enkel het contact herstellen tussen ouder en kind, willen we hun relatie weer betrouwbaar en betekenisvol maken. Want wat als je puber in de bezoekruimte gewoon een uur lang een boek zit te lezen, zonder oogcontact te maken? Dan kun je bezwaarlijk van een betekenisvolle relatie spreken. Voor een ouder is dat bijzonder pijnlijk, zeker als je je kind nooit iets misdaan hebt.