Dagelijks leven bij de Achterbergen: Autisme en korreltjes zout
Heel herkenbaar !Zo werkt het hier ook inderdaad, afkoelen en naderhand praten. En dat praten lukt dan de ene keer weer beter dan de andere keer.....
Onze kanjer mag/moet, op het moment van een enorme uitbarsting, tekenen. Een bezigheid waar hij zelf voor gekozen heeft om zo te kunnen verwerken wat er op dat moment aan de hand is.
De voorwaarde is wel dat er niemand tegen hem praat....tuurlijk jongen, als dat is wat jou helpt.... ;-)
Ik denk dus dat je enorm goed bezig bent ! Dikke duim voor het observeren en luisteren naar wat jouw kind nodig heeft in zijn moeilijke momentje !!
Als ouders dat kunnen zijn de kinderen gelukkig.
11 april 2014 om 16:31
ja , wel herkenbaar, hier hebben we ook zo-n gast :}
hij is 15 en precies hetzelfde ...
sterkte in alles , zowel voor jullie , als zoonlief !
Herkenbaar zéker weten. Ook het naar de kamer sturen. Alleen bij het ouder worden vanaf een jaar of 14 kregen wij het advies van de psychologe die Ramon (Syndroom van Asperger) begeleid het advies hem niet meer naar zijn kamer te sturen, omdat hij dat op school en later op zijn werk ook niet kan.
Hij moet dan ter plekke een time-out nemen zonder dat hij de ruimte verlaat waar hij op dat moment is en dat lukt eigenlijk heel goed
Wij moesten er meer aan wennen dan hij, want ongemerkt willen wij het (omdat hij in de buurt is/zit) tóch uitpraten. Terwijl je dat op dat moment gewoon niet moet doen, dat komt later wel.
Steeds kom je een stapje verder en je kind ook, want die leert ook steeds meer over zichzelf en over jullie.
Heel herkenbaar zoon is nu 22 jaar, als het helemaal teveel word loopt hij weg, gaat een rondje om midden in de nacht maakt hem niets uit, toch hou ik daarvan de zorgen . Maar nu krijgt hij begeleiding van Humanitairs ik ben daar blij mee . Hij is te oud om iets van ons aan te nemen .
12 april 2014 om 01:00
Voor mij ook heel herkenbaar. Onze zoon is 14 jaar nu, en hij kiest er zelf voor om naar zijn kamer te gaan. Helemaal rustig komt hij dan na verloop van tijd weer zelf naar beneden. Praten doen we lang niet elke keer, hij wordt er alleen maar verdrietig van, omdat een woede-uitbarsting voor hem een 'boze macht' is waar hij weinig tegen kan doen. We proberen zoveel mogelijk de spanningsbronnen bij hem te verminderen, en op school doen ze daar gelukkig ook veel aan. De meeste spanning ontstaat bij hem op school. En verder krijgt hij antroposofische therapieën, waardoor hij beter in zijn lijf komt te zitten, hij zekerder wordt en meer zelfvertrouwen krijgt. Dat helpt hem enorm!