Emiel Indemans werd op 5 februari 1866 geboren in het Limburgse plaatsje Stevensweert. Hij voelde zich geroepen tot het priesterschap. Emiel sloot zich aan bij de Belgische missie van Scheut, die zijn hoofdkantoor in de omgeving van Brussel had.
Jerôme Van Aertselaer, algemeen overste van Scheut, besloot de Limburger in te zetten voor de missie in het uiterste westen van China. Om daar te komen moest de jonge missionaris lang over zee varen, langs de kust van Azië. Vier dagen na zijn 24ste verjaardag, op 9 februari 1890, vertrok hij. Twee maanden later bereikte hij de hoofdstad van het toenmalige Chinese keizerrijk. In het verslag dat pater Indemans van zijn reis maakte, schreef hij onder meer:
“Onder de steden van ’t Oosten, waarvan men het meest heeft hooren spreken bekleedt Peking voorzeker eene eerste plaats. Wanneer men zich echter verbeeldt, dat Peking als stad iets beteekent, wanneer men haar iets plechtigs, grootsch, deftigs wil toeschrijven, dan slaat men de plank mis. Nooit is mij iets meer tegengevallen dan deze stad.
De straten over ’t algemeen zijn nog al breed, maar hobbelig, scheef en schuins, vol stof en vuil. Mesthoopen vindt men er genoeg. Omgehouwen boomen, oud ijzer, versieren de straten. Varkens, alle even zwart, honden in ontelbaar getal, lange karavanen van kameelen, groote kudden schapen en geiten streelen elk oogenblik uw oog en maken u den stofferigen weg soms wel wat onaangenaam. Duizenden muilezels en ezeltjes, paarden en karretjes, voerlui en ruiters gaan en komen, en hotsen en botsen, en schreeuwen en tieren en bulken en verwenschen, zoodat oog en oor meer dan den kost krijgen, en men geheel den nacht door nog dat lawaai en geschok hoort en ziet.
’t Is om er zijn zinnen bij te verliezen, vooral, wanneer men zelf op een Chineesch karretje zit en men moeite heeft om het schokken en stampen zich wat dragelijk te maken, door zich stevig aan de huif van de kar vast te klampen.
De stad is, zooals alle Chineesche steden, omgeven door een muur, waarin verschillende poorten aangebracht zijn. Bij zonsondergang sluit men deze. Wanneer de keizer echter niet in de stad is, sluit men (uit voorzichtigheid) reeds om vijf uur, zoodat men zorg kan dragen, er bij tijds te zijn. De poortwachter dient dan, evenals anderen voorzien te zijn van zijn lamp – het merkteeken van zijne officieele waardigheid. Heeft hij deze niet, dan zullen zich de Chineezen tegen het sluiten verzetten, zoals gebeurde, toen ik er was.
Alvorens de poorten binnen te gaan, vindt men eerst nog eene lange rij huizen, meest winkels of herbergen (hotels zou men in Europa zeggen), waar de karavanen gewoonlijk overnachten, om ’s morgens de stad binnen te trekken.