Het hoogteverschil, dat wisten we. Tel daarbij de steilheid, de hoeveelheid bomen, combineer deze met de diepte van de sneeuw en de vermoeid­heid die ons in de benen zit en je hebt een mentale dreun van jewel­ste. We zien beide geen enkele mogelijkheid om daar boven op te komen. Achteraf denk ik dat de factor tijd hierin ook een rol ge­speeld heeft.
Was het zo geweest dat we deze dag niet de mogelijkheid hadden gehad om te kunnen eindigen dan, is mijn stellige overtuiging, zouden we gewoon hebben geprobeerd de helling te nemen. Of dit ook gelukt was laat ik achterwege. We zitten beide op de pulka en even is het doodstil.
Het gekke is dat ondanks het feit dat we twee dagen voorliggen op het schema, wat betekent dat we afgezien van de eerste twee dagen 131 kilometer hebben afgelegd in 6 dagen, en dus nog genoeg dagen en voedsel hebben, je toch wilt aankomen op het einddoel op het moment dat het tot de moge­lijkhe­den be­hoort.