Alfred Jodl werd geboren op 10 mei 1890 in Würzburg als zoon van een militair. Op 13-jarige leeftijd ging hij naar de cadettenschool in München die hij in 1910 afrondde. Na de afronding van zijn militaire opleiding diende hij in een artillerieregiment.
Vanaf het begin van de Eerste Wereldoorlog diende Jodl tot 1916 als officier in een artilleriebatterij aan het westfront, maar raakte ernstig gewond. Nadat Jodl hersteld was van zijn verwondingen werd hij uitgezonden naar een Hongaars artillerieregiment aan het oostfront. Vervolgens keerde hij in 1918 terug als stafofficier aan het Westfront.
Na het beëindigen van de Eerste wereldoorlog werd Jodl opgenomen in het sterk in aantal manschappen verminderde Duitse Leger, de zogenaamde Reichswehr. In 1923 leerde hij Hitler kennen en in datzelfde jaar startte hij met een opleiding voor generale stafofficier in Berlijn. Na het afronden van deze opleiding werd Jodl opgenomen in de Generale Staf van de Beierse divisie in München.
In 1932 werd Jodl overgeplaatst naar Berlijn voor de coördinatie van het leger en diende onder generaal Beck. Hij was daar onder andere betrokken bij de uitbreiding van het Duitse leger en de algehele herbewapening. Dit waren voornamelijk administratieve werkzaamheden. Deze werkzaamheden vielen onder het oorlogsministerie.
Eind 1938 werd Jodl verrassend overgeplaatst naar Linz in Oostenrijk om daar een artillerieregiment te leiden. Maar Jodl werd in de zomer van 1939 weer teruggeroepen om chef te worden van de legerleidingsstaf die onderdeel was van het Opperbevel van de Strijdkrachten (Oberkommando der Wehrmacht; OKW). In deze positie adviseerde hij Hitler over de manier waarop de oorlog gevoerd moest gaan worden. Dit ging voornamelijk om planning van de verschillende operaties. Na het uitbreken van de oorlog promoveerde Alfred Jodl in één keer tot generaal, waarmee hij de rang van luitenant-generaal oversloeg.
In 1942 kreeg Alfred Jodl de leiding over de gezamenlijke operaties tegen de westelijke geallieerden en werd hij verantwoordelijk voor het gebied van Noord-Afrika tot het uiterste puntje van Noorwegen. Jodl uitte meerdere malen kritiek tegenover Hitler over het plan van aanpak, maar Hitler sloeg Jodls adviezen in de wind. Deze kritiek verslechterde de relatie tussen Hitler en Jodl, maar Jodl bleef de Führer trouw en voerde uit wat Hitler hem opdroeg. In 1944 werd Jodl bevorderd tot kolonel-generaal. Tevens stierf dat jaar zijn echtgenote.
Jodl bleef tot het einde van de oorlog verantwoordelijk voor de planning van operaties aan het westfront. In april 1945 verhuisde Jodl met zijn stafofficieren naar Noord-Duitsland vanwege de strategische situatie, de Sovjets stonden namelijk voor de poorten van Berlijn. Nadat Hitler zelfmoord gepleegd had werd admiraal Dönitz de nieuwe leider van nazi-Duitsland. Onder zijn leiding was Jodl verantwoordelijk voor het uitstellen van de capitulatie om het mogelijk te maken om de burgers en legers uit oostelijke gebieden naar het westen te transporteren om te voorkomen dat zij in Sovjethanden zouden vallen. Om deze mensen niet aan het Rode Leger over te geven onderhandelde Jodl in Reims in Noord-Frankrijk met de Amerikanen om de capitulatie te verschuiven naar de westelijke geallieerden.
Op 7 mei 1945 ondertekende generaal Jodl als vertegenwoordiger van Dönitz officieel de onvoorwaardelijke capitulatie van de Wehrmacht en kwam de oorlog in Europa ten einde. Na het ondertekenen van de capitulatie ging Jodl in Flensburg in Britse krijgsgevangenschap. In november 1945 werd Jodl aangeklaagd door het Neurenberg-tribunaal.
Jodl werd aangeklaagd voor het verstoren van de wereldvrede, het voorbereiden en ten uitvoer brengen van een agressieoorlog, het overtreden van de oorlogswetten en misdaden tegen de menselijkheid. Jodl werd schuldig bevonden aan alle vier de aanklachten en veroordeeld tot de doodstraf. Jodl was inmiddels begonnen met het optekenen van zijn memoires maar hij kwam niet verder dan de jaren twintig. Jodl werd op 16 oktober 1946 in Neurenberg opgehangen.
Na zijn dood werd Jodl in 1956 door een Duitse arbitrale commissie vrijgesproken van alle vier de aanklachten, omdat hij volgens de commissie alleen maar zijn militaire plicht had vervuld.