Je kind pushen, ik vraag me serieus af of dat eigenlijk wel kán want mij lukt het niet - Tis Hier Geen Hotel
Focus is ver te zoeken bij de dochter van Martine
Omkopen, bijles inhuren, de zweep erover. Marloes, moeder van 3, had dolgraag haar jongste kind naar het gymnasium gepusht. Maar niks hielp. Ze vraagt zich af hoe andere ouders dat toch doen.
Spannend, morgen krijgt mijn dochter te horen welk advies ze krijgt voor de middelbare school. Ze had eerder een keurig havo/vwo-advies. Maar ik vond dat ze best naar het vwo kon. Ze las al toen ze vier was, is vindingrijk en nieuwsgierig. Ze is, kortom, een heel slim kind. Dus we besloten -in overleg met de juf- daarop in te zetten. Want anders zou het toch zonde zijn van zoveel intelligentie.
Ik schafte een school-app aan, deed haar op een huiswerkklas en ging zelf ook nog met haar sommen oefenen. O ja, dat vergeet ik erbij te zeggen: mijn kind wilde het zelf ook allemaal heel graag. Tenminste, dat dacht ik.
Maar mijn dochter houdt helemaal niet van werken voor school. Die speelt het liefste toneel, of buiten. Of ze zit boven in haar kamer te tekenen, te schrijven of de Donald Duck te lezen. Als je vraagt of ze haar huiswerk gaat maken, dan heeft ze een uur later nog niks gedaan, maar wel ongeveer 100 andere dingen.
Dat leidde hier in huis tot behoorlijk veel stress en ruzie. Want mijn kind wil niet. En als ze niet wil, kan kan ze het ook niet. Herhaaldelijk kreeg ik naar mijn hoofd dat school stom is, de juf te streng en huiswerk afschuwelijk. Dan kun je wel alles uit de kast trekken om je kind een schoolniveautje hoger te tillen, maar dan gaat het echt niet lukken. Ook niet als je belooft voor elk goed uitgevoerd Squla-taakje een euro te betalen en goede cijfers te belonen met een uitje naar de Efteling.
We voerden een gesprek over ambities en drijfveren ('maar je wilt toch later stúderen?), emotionele chantage ('op een makkelijke school ga je je vast heel erg vervelen'), het schetsen van allerlei doemscenario's ('zonder middelbareschooldiploma kom je echt nergens) en het ijzersterke argument dat je altijd moet gaan voor het hoogst haalbare.
Maar het bleef trekken aan een dood paard. En toen heb ik me er maar bij neergelegd. Want ik zie het echt niet gebeuren dat mijn übersociale flierefluiter serieus aan het werk gaat op een -ik noem maar een dwarsstraat- gymnasium. Ik zie dagelijks hoe haar grote zus het doet. Die is gefocust. En alhoewel ze het verschrikkelijk vindt, ze maakt haar wiskunde tot ze het snapt. Leert woordjes Duits en Latijn. Waarom? Omdat ze leren leuk vindt. Sterker, háár moeten we soms afremmen omdat ze het allemaal zo superserieus neemt. Soms zo erg dat je denkt: ga eens iets leuks doen met je leven.
Ik dacht dus dat ik met pushen mijn jongste kind ook wel op het gymnasium of een andere school voor slimme kinderen kon krijgen. Dat werkt dus niet. Ik heb medelijden met de ouders die denken dat het wel gaat lukken. Want echt: een kind dat niet wil, dat wil gewoon niet. En ik kan het weten, want heb het een jaar lang geprobeerd.
En maar goed ook, want kinderen zijn niet maakbaar. Dus ik zie dat schooladvies met vertrouwen tegemoet. Havo is ook goed. Of vmbo. Whatever. En we gaan hoe dan ook uit eten om het te vieren.