1877 – De Groene Amsterdammer
Ik was hem eigenlijk vergeten, totdat ik in de verte de karavaan zag. Ik ging een kijkje nemen, landde op een van de van de kou bibberende kamelen en zag Naser ed-Din glunderen. Ik kon niet anders dan een diepe buiging maken voor deze Perzische sjah die zijn zin had doorgedreven. Het had hem weliswaar elf jaar gekost om de grond van Oostenrijk te betreden, maar toch. Elf jaar en vier maanden na onze eerste ontmoeting in Teheran reed hij nu op een prachtig grijs paard richting Wenen. De sjah op weg naar zijn Sisi. De prinses die hem in een droom was beloofd.
Ik was zo ontroerd door onze hereniging dat toen ik kraste van blijdschap ik merkte dat mijn stem trilde. Naser zag er oud uit, hij kon niet eens zijn rug recht houden op het paard, en net als de kameel waar ik op stond had zo te zien ook hij het koud. Zijn grote neus was rood geworden door de gruwelijke wind uit de Alpen. Toch wilde de grote leider niet zijn koets in omdat hij met een fiere houding te paard de stad Wenen in wilde rijden.
Sisi was die week ongesteld en zat om deze reden buiten Wenen. De prinses was op aarde gekomen om alles wat de Schepper de mensen van dit gebied had onthouden te compenseren. Haar ogen vervingen de amandelen, haar haren de zon, haar ogen de zee, haar lippen de kersen en haar manier van lopen de gazellen. Het enige wat minder was aan haar was haar stem. Met de voor haar schoonheid veel te lage stem verkondigde ze dat ze geen zin had in een ontmoeting met een of andere oosterse Barbaar.
Het rampzalige nieuws kreeg mijn sjah te horen toen hij in de tuin van een ander paleis de honden en de gazellen, die hij had meegenomen om aan zijn liefje te schenken, aan het bewonderen was. Naser stampte met zijn voeten op de grond, greep de kraag van de man die het nieuws had gebracht, brulde in zijn gezicht dat het hier om een schandaal ging en deelde mee dat hij tot zijn dood Wenen niet zou verlaten als hij Sisi niet mocht ontmoeten.
In Wenen was er in dat jaar geen gebrek aan drie dingen: goed eten in de tuinen van de paleizen, mooie muziek in de salons en mooie meisjes op straat. Om mijn dierbare sjah met de mooiste en dikste snor te kalmeren hebben ze hem eerst heerlijk eten voorgeschoteld, daarna werd hij naar een concert gebracht. Drie dagen later ontmoette de allereerste sjah die Europa had aangedaan de vrouw die hem in zijn droom was beloofd.
Naser ed-Din schonk haar de gazellen en de honden. Zij schonk hem drie onvergetelijke nachten. Mijn oude vriend vertrok na dit grootse avontuur uit de stad Wenen. Ik nestelde me in een van de koetsen en reisde mee met de karavaan. Op zoek naar nieuwe avonturen stak Naser ed-Din de Alpen over. Ik wilde ook de bergen oversteken en kon een warme koets goed gebruiken. Naser ed-Din zat nu met een werkelijk rechte rug op het paard. Hij had immers de fantastische, getrouwde Sisi het hof gemaakt. Ik daarentegen wilde dit land zo snel mogelijk verlaten. Een land waar ze mijn grote vriend hadden bedrogen door hem wijs te maken dat een van de doorsnee mooie meisjes in Wenen Sisi was.
De echte Sisi was te mooi om waar te zijn. Was ik tijdens de hele oversteek van de Alpen misselijk omdat ik verliefd was op haar of kwam het door het bedrog van de Weners?