Hobbelend het veld in | Tear
De paden op, de lanen in. Aan dat lied moet ik denken als ik de afgelopen dagen met de bus de dorpen intrek. Denk dan niet aan de gladde, geasfalteerde Nederlandse wegen. Maar meer aan die kleine weggetjes waar je in Nederland doorheen loopt. Alleen zijn hier de weggetjes hier zo breed dat er een klein busje door kan rijden. Rijden vereist van de chauffeur goede stuurkunst om de hobbels en kuilen te ontwijken. En dat kan hij!
Proces van tranformatie
Er echt op uit dus. Letterlijk het veld in. Kijken en luisteren hoe dorpen het proces van transformatie doormaken. Om geen handje meer op te houden om van anderen geld te ontvangen, maar zelf het leven ter hand te nemen en met creativiteit en op basis van eigen kunnen de leefomstandigheden te verbeteren. We hebben de afgelopen twee dagen twee gemeenschappen bezocht. Eergisteren bezochten we een dorp dat een jaar geleden met het veranderingsproces begon. Gisteren één die er al tien jaar mee bezig is.
We beginnen bij het districtkantoor met een lekkere lunch met onder andere verse jackfruit en een soort pannenkoek. Daarna zitten we onder een boom en horen over de geschiedenis van het werk, maar vooral ook wie wie is en wat hij of zij doet. Na anderhalf uur is het tijd om naar het dorp te gaan. Maar niet voordat we eerst het schooltje en de kerk bekijken. De klas, zo te zien groep 1 en 2 zit buiten onder de boom. Verlegen lachen en zwaaien de kinderen naar ons. En wij maken foto's.
Na weer driekwartier de paden in, komen we aan. Met geluiden die ik ken van de Turkse bruiloften kondigen vrouwen onze komst aan. Een warm welkom. In de kerk aangekomen is de gemeente al aanwezig. Al uren, horen we. Om te begrijpen wat Nederland is en hoe we eruit zien. Het welkom is warm. We moeten aan de zijkant zitten, zodat iedereen ons kan zien. De band zingt een vrolijk lied, ondersteund met speciale muziekinstrumenten die een heel warme en vooral harde klank geven.
Na de verwelkoming is het tijd om te vertellen wat het programma hen heeft gebracht. De kern is vooral dat ze hun leven zelf ter hand hebben leren nemen. Door slim om te gaan met wat ze hebben, verbeterde hun levensstandaard.
Een man vertelt dat het voor een man belangrijk is om een eigen huis te bouwen. Hij leerde zelf van klei uit de grond bakstenen bakken en daarmee zijn huis op te bouwen. Dat is beter en gezonder dan de lemen hutjes die de meesten bouwen. Als we later een bezoek aan zijn huis brengen, vertelt hij dat hij ook brood leerde bakken. Met de verkoop ervan verdient hij.
Kerkmuren neer
De kerk waar we zijn is een pinkstergemeente van de Pentecostal Assemblies of God (PAG). Dat is het kerkgenootschap dat dit programma is begonnen. We hoorden al dat het in gemeenschappen niet meer uitmaakt uit welke kerk je komt. In de opbouw van de lokale gemeenschap vallen kerkmuren weg. Church of Uganda (Anglicaans), Leger des Heils en Katholieke kerk werken nauw met PAG samen.
Na de bijeenkomst gaan we het veld in. Eerst op bezoek bij de man waar ik eerder over schreef. Midden in het veld, via een klein paadje komen we bij zijn huis. Niet één huis, maar enkele huisjes of hutjes op een groot terrein. Elk heeft zijn eigen bedoeling. We verbazen ons over het lemen hutje met dichte rieten dak, dat dienst doet als keukentje. De pan staat op houtskoolvuur. 'Hoe kan dat zonder schoorsteen?' vragen we aan één van de meegekomen leiders. 'Het gebeurt gewoon en ja, het is niet gezond', antwoordt hij.
Bij een ander huis wonen twee gezinnen. Het christengezin is zo blij met onze komst dat de vrouw een van onze vrouwelijke reisgenoten een levende kip aanbiedt. En die mogen we niet weigeren! Met de kip op de arm bidden we de vrouw, haar man en gezin een zegen toe. Ondertussen pakt één van de kleine meegekomen kinderen mijn hand om hem pas veel later weer los te laten.
De kip wordt achterin de bus in de laadruimte gestopt, samen bij de twee andere die we al in de kerk hadden gekregen. We hebben eerder afgesproken weer terug te gaan naar onze slaapgelegenheid om rustig na te praten en te eten. Maar dat kunnen we gauw vergeten. De kerk heeft een feestmaal gereedgemaakt. Als lunch. Om vijf uur. Iedereen gaat aan de rijst, deeg van cassave, rundvlees, kip en nog wat andere ingredienten.
Oranjesfeer in Oeganda
Op de terugweg over hobbelige wegen zien we de zonsondergang. Daarna rijden we zonder lantaarns door de pikdonkere wereld. Ondertussen wordt iedereen onrustig in de bus. Nederland speelt zijn tweede wedstrijd op het WK. Ik sms mijn vrouw om de stand door te krijgen. 1-1 schreeuw ik door de bus! Vlak na het begin van de tweede helft komen we aan. Van Persie heeft net een gele kaart gekregen. Petjes gaan op, stropdassen om. Oranjesfeer midden in Oeganda! Gehuil, twee keer gejuich en opluchting na afloop.
Tja, en we kunnen het niet maken bij ons guesthouse het diner te laten staan (wat mij betreft vooral omdat geit op het menu staat), dus eten we het diner om halftien in de avond. Wauw wat een wereld. Niet goed, niet slecht, maar anders.