Aziatische genres doen het goed op dvd. Een trend waar nu ook 20th Century Fox op inpikt met de lancering van het label Amasia, met als eerste lading een half dozijn films uit Zuid-Korea. Het gaat minder om festivalfavorieten dan om publiekstrekkers uit populaire genres, waarin de beproefde formules van de Amerikaanse blockbuster in een oosters kleedje worden gestoken en waar ook à volonté gebruik wordt gemaakt van de digitale toverkunstjes uit de eigen spitstechnologie.
Zo biedt Typhoon (2005) van Kwak Kyung-taek een intrigerende mix van rampenfilm, Michael Bayachtige actiefilm, melodrama en politieke aanklacht. Wat begint als een James Bonderig verhaal over de roof van radioactieve restjes van Tsjernobyl groeit uit tot een uitzinnige wraakintrige met een gecompliceerde geopolitieke context (vijandschap tussen Noord en Zuid, mensensmokkel, een Amerikaans complot om kernraketten op het communistische Noord-Korea te richten). De protagonist is een geheim agent die zijn boekje te buiten gaat en zich weet in te graven in de psychologie van een Noord-Koreaanse vluchteling die zich terecht verraden voelt en een complot smeedt om een nucleaire lading in het oog van een wervelstorm te brengen en zodoende het hele schiereiland te besmetten.
Mr. Socrates (2005) is dan weer een laconieke variatie op het motief van de mol die bij de politie infiltreert. De hoofdfiguur is een stoere jongen die met zijn coole poses niet in een gangsterfresco van Tarantino of Kitano zou misstaan. Als hij erop gewezen wordt dat hij in de metro niet mag roken, dooft hij met zijn tong zijn sigaret en slikt ze vervolgens in. Op een dag wordt hij door een misdaadsyndicaat ontvoerd en onderworpen aan een sadistische opleiding. Eens deze harde leerschool achter de rug, moet hij zich bij de politie laten inlijven om er de belangen van een machtige gangsterbaas te behartigen. De onbesuisde herrieschopper, wiens vader ook al in de gevangenis zit, komt nu tussen twee vuren terecht en moet definitief kiezen in welk kamp hij thuishoort. Regisseur Jin-won Choi bespeelt nadrukkelijk een aantal tegenstellingen (goed en kwaad, leerling en meester, misdaad en straf) en probeert, niet altijd even succesvol, een evenwicht te vinden tussen bloedige ernst en parodiërende spot (zoals in de spaghettiwesternscore).