En wat het huis betreft. Ik moet helaas waarschijnlijk nog tot 29 november wachten voor ik de sleutel krijg en daar baal ik ook best van. Ik wil zo graag in dat huis! Zucht heeft iemand nog een dosis geduld voor me liggen ergens??
Voor mij zijn dit echt lastige dagen. Ik heb ook gewoon weinig geduld meer moet ik zeggen. Vanmorgen braaf gebeld met de woningbouw en daar werd mij verteld dat de sleutels van mijn nieuwe huisje nog niet eens bij hun zijn. Grrrrr wat? De einddatum voor de vorige bewoner is 29 november. Dat meen je niet dacht ik. Maar helaas het was echt waar maar ze hadden mijn gegevens en als de sleutels eerder binnen zouden komen dat werd ik gebeld en kon ik gelijk langskomen om te tekenen en de sleutels in ontvangst te nemen.
Vandaag gaat het verder wel aardig, gisteren helaas niet zo. Ik kon het akelige gevoel niet echt van me af schudden. Uiteindelijk kwamen mijn jongens ’s avonds thuis en kon ik met hun even knuffelen. Toen zij op bed lagen ben ik op de bank geploft met mijn computer en ik ben gewoon domme Youtube filmpjes gaan kijken. Ik voelde me af en toe een beetje wegdommelen en op een gegeven moment kreeg ik een heel ontspannen gevoel over me heen. Het voelde net of iemand me kalmeerde. En de eerste aan wie ik dacht was mijn opa. Misschien moet ik even uitleggen hoe ik daar bij kom. Thomas zijn volledige naam is Thomas Berend. Berend is mijn overleden opa die ik nooit gekend heb en ik ben er van overtuigd dat hij bij mij was tijdens mijn bevalling van Thomas. In de tijd daarna had ik nog vaak het gevoel dat hij in de buurt was en toen opeens niet meer tot gisteravond. Het was net of hij wilde zeggen..Het komt allemaal goed. En op dat moment voelde dat ook zo. Ik was van mijn akelige gevoel af en was helemaal rustig. Of men er in gelooft of niet… Voor mij was hij er even op dat moment en dat gaf mij even het zetje om weer door te kunnen gaan dus bij deze… Bedankt Opa!! ❤ ❤
Ja je leest het goed. Nog niet zo lang geleden verhuisd en nu alweer? Gelukkig wel binnen Harkema hoor. En deze keer niet particulier maar via de woningbouw. Het scheelt dus aardig in de huurprijs. Maar het is deze keer een kleine twee onder 1 kap met een voor- en achtertuintje. Helemaal geweldig. Er moet zeker nog wel wat aan de woning gebeuren maar dat komt in de loop van de tijd wel. Morgen (maandag) ga ik even bellen voor een afspraak om te tekenen en de sleutel te ontvangen. Ik ben helemaal blij.
Maar toch zit er dan altijd zo’n duiveltje in mijn hoofd die zegt… ‘er gaat toch wel weer wat mis’. Meestal kan ik die wel de mond snoeren maar dat lukt lang niet altijd en dan voel ik me soms fysiek echt beroerd ervan worden omdat ik het heel moeilijk dan kan loslaten dat gevoel. Ook dit is een reden dat ik naar de psycholoog ben gestapt. Hoe leer ik hiermee omgaan. Want voor mij is het zoiets van mezelf het niet gunnen. En ik wil het mezelf en mijn jongens wel gunnen. Dit is het huisje waar ik zo lang op heb gewacht. Ik kan dit huisje helemaal maken zoals ik zelf wil. Niemand die zegt dat ik iets niet mag of kan doen.Nou ja behalve de woningbouw dan maar hele gekke dingen doe ik toch niet.
Langzaamaan kom ik wel waar ik zijn wil. Nu nog een leuk baantje en dan heel misschien later een autootje en dan ben ik helemaal blij.
11 November is de dag, dat mijn lichtje, dat mijn lichtje. 11 November is de dag dat mijn lichtje branden mag. Of eigenlijk kan ik beter Stefan zijn liedje zingen. Sint maarten, Sint maarten, de koeien heeft staarten, de meisjes hebben rokjes aan. Daar kom ik met mijn Tinus aan. Lol. Ja voor de eerste keer in hun leven hebben de heren meegedaan met Sint Maarten. En geweldig dat ze het vonden. Lars durfde in het begin niet mee te zingen maar Stefan wel.
Maar op een gegeven moment kwamen wat bekenden tegen en zijn we met hun meegelopen langs de huizen en toen ineens hoorde ik Lars ook meezingen. Geweldig hoe hij toch steeds dingen overwint. Ikzelf heb goede herinneringen aan Sint Maarten. Dat was altijd zo gezellig. En dat is het dus nog steeds. Wij als mama’s hebben erg moeten lachen om die drukke kinderen maar toch die genietende bekkies zijn goud waard. Op een gegeven moment had Stefan er echt geen meer in en zowaar ook Lars ging zonder mopperen mee naar huis. Het was ook erg koud(gelukkig wel droog) en we hebben al met al toch een uur rondgelopen. Hun snoepbuit was er dan ook wel naar. Deze mama moet morgen eerst maar eens kijken hoe we het allemaal gaan opbergen. Voorlopig hoef ik niet naar de winkel voor snoepjes.haha. Al met al een zeer geslaagde avond. Op naar volgend jaar!!
Gaat het goed met mij? Nou nee lang niet altijd. Als je vaak het idee hebt dat je hersenen het gewoon niet doen, dat je vergeetachtig bent, dat je je niet kan concentreren, dat je je regelmatig erg boos en gefrustreerd bent of juist erg emotioneel, dat je het idee hebt dat je alleen voor je kinderen nog je bed uit komt en dat de rest je eigenlijk niet zo heel veel boeit. Dan wordt het wel tijd voor hulp.
En na lange tijd heb ik eindelijk de stap gezet om naar een psycholoog te gaan. En laat ik zeggen het valt best tegen. Mijn eerste afspraak mislukte volledig. Ik had Thomas bij me (ook niet handig natuurlijk) en ik sloeg dus ook helemaal dicht. Nu gaat Thomas vanaf afgelopen week 1 dag in de week naar de kinderopvang om mij te ontlasten en op die dag plan ik dus ook mijn afspraak met de psycholoog in. De tweede afspraak ging dus ook een stuk beter. Ook nu dreigde ik vast te lopen maar gelukkig wist deze meneer dit te voorkomen door de goede vragen te stellen. We gaan nu eerst terug naar vorig jaar. Ik denk het zwaarste jaar uit mijn leven. En ja natuurlijk had ik het mezelf toen veel makkelijker kunnen maken en ik denk ook zeker dat dat een groot deel van mijn boosheid veroorzaakt.