Voetbalhelden van de stad (8) — Utrechtse Sportkrant
12 december 2018 11:13 Sporthistorie Voetbal Ton de Ruiter
Recordinternational Wesley Sneijder nam na 134 wedstrijden afscheid van het Nederlands elftal. Welke voetballers gingen de speler uit Ondiep voor? Een introductie in een tien-delige serie op deze website. Vandaag deel 8 over Jan Wouters, Jan Willem van Ede en Rob de Wit.
Jan Wouters (17 juli 1960)
De Utrechter wordt 10 november 1982 door Kees Rijvers geselecteerd voor de interland tegen Frankrijk. Bij die keuze wordt naar het voorhoofd gewezen. Jan Wouters staat bekend als een schopper, een verzamelaar van geel en rood. De Utrechter neemt na 33 minuten de plek in van Simon Tahamata. Als iedereen in de catacomben is, keert de middenvelder terug op het veld. Hij is een kettinkje verloren, dat hij van zijn verloofde heeft gekregen. Na een vergeefse zoektocht vindt hij het aandenken in de binnenbroek van zijn voetbalplunje.
Pas in 1986, veertig maanden later, wordt hij door Leo Beenhakker voor de tweede keer uitverkoren. Wouters speelt vervolgens acht jaar lang vrijwel onafgebroken in Oranje. Hij wordt in 1988 Europees kampioen met de steekpass op Marco van Basten in de halve finale tegen Duitsland als persoonlijk hoogtepunt. Zijn laatste interland is de kwartfinale op het WK in de USA 1996
Zijn debuut bij FC Utrecht op 25 oktober 1980 is bijzonder. 3-2 winst bij PSV, het is de enige winstpartij van de FC in Eindhoven in de Eredivisie. Wouters speelt twee bekerfinales; in 1982 is AZ te sterk, in 1985 wordt Helmond Sport verslagen. Hij speelt 166 wedstrijden en maakt 20 doelpunten. Als Johan Cruijff hem naar Ajax haalt is er ook nog veel onbegrip. Stadgenoot Marco van Basten zegt: 'Als we die spelers kopen halen we de Europese top nooit.'
Een grote naam als speler, maar nooit doorgebroken als topcoach. Bij Ajax na 15 maanden ontslagen. Bij FC Utrecht 5e in 2013 met een recordaantal punten, in 2014 weggestuurd. Collega en oud-ploeggenoot Ton Du Chatinier zegt: 'Jan had als trainer iets meer moeten hebben van wat hij het veld had, iets meer gif.'
Jan Willem van Ede (13 april 1963)
Dertien jaar is hij de betrouwbare sluitpost van FC Utrecht. De doelman debuteert op 8 september 1982 tegen PEC Zwolle in het eerste van FC Utrecht en is de opvolger van Hans van Breukelen. Zijn laatste seizoen is een dramatische: minste overwinningen (6), meeste nederlagen (18), minste punten (28) en minste doelpunten voor (27). Op 5 mei 1996 speelt de doelman zijn laatste wedstrijd uit tegen FC Twente, waar FC Utrecht degradatie ontloopt door een treffer van Hans Visser in de laatste minuut.
Komt er ooit nog iemand bij FC Utrecht aan 409 wedstrijden in de eredivisie, 36 duels in de beker, 6 in de nacompetitie en 12 in Europese duels, 463 wedstrijden totaal? Van Ede speelt acht seizoenen alle 34 wedstrijden van het begin tot het eind. John Agterberg is drie seizoenen tweede doelman zonder een minuut te spelen. Van 4 december 1988 tot 13 november 1994 staat hij 191 wedstrijden ( 17.201 minuten) zonder onderbreking in het doel. De serie eindigt als hij tegen FC Twente voor de voet duikt van Michael Mols en zijn schouder uit de kom raakt.
In 1985 haalt Van Ede met de club de beker door Helmond Sport te verslaan. In de halve finale wordt PSV gewipt. Het wordt 0-0 in Utrecht, de replay in Eindhoven eindigt in 2-2. Van Ede stopt de beslissende strafschop van René van der Gijp. Met FC Utrecht speelt hij Europees tegen Dynamo Kiev, FC Porto, Linzer SK, Grazer AK, Hellas Verona en Real Madrid. In het seizoen 1990-1991 wordt Van Ede slechts 29 keer gepasseerd, een record.
Een smetje op zijn loopbaan is de overtreding op Danny Hoekman in 1987, waardoor de Roda-speler zwaar geblesseerd raakt. Het wordt een rechtszaak. Na 20 jaar is er een uitspraak en moet de verzekering van FC Utrecht een schadevergoeding betalen, Van Ede zelf wordt niet gestraft.
Voor de liefhebber onder de lat is het na de FC nog niet voorbij. Achter Ronald Waterreus wordt Van Ede tweede doelman bij PSV en speelt zowaar nog zes seconden in de Champions League. De eerste doelman haalt tegen Barcelona de doorgebroken Rivaldo neer en wordt weggestuurd. Een vrije trap van de Braziliaan kijkt Van Ede naast.
Met Haarlem speelt hij in de Eerste Divisie, met NAC promoveert hij naar de Eredivisie en ook bij FC Twente is hij de stand-in. Als Sander Boschker tegen Ajax in Amsterdam na zes minuten rood krijgt, sluit Jan-Willem van Ede zijn glanzende loopbaan in het betaalde voetbal af met een 5-1 nederlaag. Van Ede gaat aan de slag als keeperstrainer, onder andere bij het Nederlands vrouwenteam. Bij FC Utrecht is hij korte tijd technisch manager onder technisch directeur Foeke Booy.
Rob de Wit (8 september 1963)
De vleugelspeler moet bij Ajax Jesper Olsen opvolgen, nadat hij zich bij de vv Utrecht en FC Utrecht in de kijker heeft gespeeld. Het gaat de buitenspeler goed af en met Ajax wordt hij in 1985 kampioen van Nederland en een jaar later bekerwinnaar.
In het Nederlands elftal scoort hij op 14 mei 1985 een wonderschone treffer in de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Hongarije in Boedapest. Dankzij die treffer blijft Nederland concurrent Oostenrijk voor en houdt zicht op een plek in de eindronde. Later is gesuggereerd dat sprake was van omkoping omdat de Hongaarse verdediging zich wel heel simpel de verkeerde kant liet opsturen.
Rob de Wit debuteert in het achtste dienstjaar van trainer Han Berger (1982-1983). Door de zware blessure van Jan Monster speelt de pas 19 jarige buitenspeler onverwachts negen wedstrijden mee en maakt daarin één doelpunt. Een jaar later, onder Barry Hughes, staat hij 34 keer in de basis en ontwikkelt zich tot een linksbuiten waarvoor de mensen naar het stadion komen. Met sierlijke dribbels en briljante stiftjes brengt de Nieuwegeiner de liefhebbers in vervoering.
Rob de Wit ontwikkelt zich bij Ajax tot een volwaardig internationaal. Hij is 23 als het noodlot toeslaat. Op vakantie in Spanje, zomer 1986, voelt hij na een partijtje tennis tintelingen in zijn arm en wordt een hersenbloeding geconstateerd. Voor de behandeling gaat hij in de zomer naar Zweden. Een rentree lijkt mogelijk. Met Ajax gaat hij in 1987 nog op trainingskamp, maar in oktober wordt hij definitief afgekeurd.
In mei 1988 – in de aanloop naar het Europees kampioenschap – wordt een benefiet tussen Ajax en het Nederlands elftal gespeeld waar Rinus Michels mooie worden spreekt. Hij noemt Rob de Wit 'de individualist die zich in een kort tijdsbestek ontwikkelt tot een groot teamspeler.' En voegt daar aan toe: 'Het wordt behelpen op het EK zonder Rob de Wit.'