Nu snap ik het, zei ze na afloop. Als je thuis de plaat opzet is het alleen maar hard, maar zo'n concert is één grote explosie van energie. Ik had de hele tijd zin om mee in die dansput te springen.
Je zou het misschien niet lang uithouden, met jouw gestel, zei ik. Zij is niet per se gespierd.
Het líjkt alsof ze vechten, die slammers, zei mijn vrouw, en ze beuken ook wel stevig op elkaar in, en het is chaotisch en al, maar na een tijdje toezien merk je dat er regels zijn en dat het met veel onderling respect gebeurt. Al had ik allicht een aanvaring met die beer met zijn baard niet overleefd.
's Nachts keken wij nog samen naar een stukje uit De collaboratie - sinds ik Maurice De Wilde heb herontdekt, gaat er geen dag voorbij of ik duik op YouTube die oude, wonderlijke jaren 80 in, van nephaarden, tinnen potten met gedroogde bloemen, tot boven dichtgeknoopte Sar- ma-hemden, Groene Michel-siga- retten en de alomtegenwoordige en de steeds koddiger wordende operettenazi Léon Degrelle. In deze aflevering sneerde hij, wapperend met zijn handen: "België? Wat is België méér dan een land van biefstuk, salade, steenkool en middelmatigheid?" Daar moest ik erg om lachen.
Wij hoorden ook voor het eerst in lange tijd het woord 'kadaverdiscipline' terug.
Wat een verademing, zei mijn vrouw toen wij op de tram zaten, iemand uit de literatuur die níét meteen over het prijzengeld van de Hugo's begint te mopperen.
De beschaving heeft haar goede kanten, zei ik, maar laten we maar snel terugkeren naar onze berg, en zwijgend zagen wij, naast elkaar gezeten, in gedachten de beelden die ons het gelukkigst maken - de merels in het gras, misschien nog wat reizende kraanvogels, een wintervoorraad droge eik, en onze leenhond Luna die ons tegemoet rent en zegt dat we de volgende keer niet zo lang meer mogen wegblijven.