Wie op de Zonneputtragel langs de Schelde van Gent naar Oudenaarde fietst, passeert al snel een onopvallend bakstenen muurtje.
Het metselwerkje van zo'n anderhalve meter hoog staat vlakbij Estaminet De Meersbloem en draagt de foto's van drie jongemannen: Frederiek Nolf, Wouter Weylandt en Dimitri De Fauw. Alle drie waren het wielrenners die duizenden kilometers trainden op dit jaagpad. Alle drie waren het dromende twintigers die veel te vroeg stierven.
Matthias M.R. Declercq – journalist voor onder meer De Morgen, De Volkskrant en het geweldige wielertijdschrift Bahamontes – weeft een web van verhaallijnen. Van Stan Ockers tot Frank Vandenbroucke, il bimbo d'oro. In hart van dat web zitten de vijf Schelderenners gevangen.
De val en het overlijden van de Spaanse baanwielrenner Isaac Gálvez vormt het begin van wat een onafwendbare kettingreactie lijkt te zijn. Tijdens de Zesdaagse van Gent in 2006 haakt zijn stuur vast in dat van Dimitri De Fauw. Achtervolgd door schuldgevoelens en een sensatiebelust journaille rijdt 'Dimi' zich onherroepelijk vast. Hij kiest uiteindelijk een wanhoopsdaad als uitweg. Iljo Keisse test positief en wordt meegesleurd in een eindeloos aanslepend proces. Frederiek Nolf gaat slapen in Qatar, maar wordt nooit meer wakker. Kurt Hovelijnck komt zwaar ten val en belandt in een coma. Hij vecht terug met de moed der wanhoop maar moet uiteindelijk de fiets aan de haak hangen, dromend van wat had kunnen zijn. En dan is er nog het smartelijke slotakkoord, de genadeslag: de val en het overlijden van Wouter Weylandt in de Giro van 2011.
Opvallend: de auteur maakt deel uit van een schrijverscollectief dat 'Jaagpad' heet. Op hun website staat een introductietekst die perfect omschrijft hoe dit boek tot stand moet zijn gekomen:
"Jaagpad houdt van mensen. En van taal, het bed waarin ze samen landen. Jaagpad neemt tijd voor de mens, zijn vertelling, zijn landschap. Met zachte pen neergeschreven, naast de rijbaan waar het flitst."