Van de overige niet-bijbelse mannelijke persoonsnamen die Maerlant geen plaatsje in zijn bewerking heeft gegund, maken de door Comestor aangehaalde autoriteiten een belangrijk deel uit. De Historia Scholastica bestaat voor een niet gering deel uit passages waarin Comestor commentaar, soms van theologische aard, levert bij episoden uit de bijbel. Dit commentaar lijkt hij, gezien zijn bronvermeldingen, verzameld te hebben uit zeer diverse bronnen: de werken van kerkvaders en contemporaine theologen, maar ook werken uit de Griekse en Romeinse oudheid. Hij haalt in totaal negenenveertig autoriteiten aan die niet in de Rijmbijbel genoemd worden, onder wie mannen van naam als Alcuin, Eusebius, Gregorius, Herodotus, Hrabanus, Isidorus, Lucretius, Menander, Origenes, Plinius, Porphyrius en Tertullianus. Maerlant heeft deze uitgebreide bronvermelding niet van Comestor overgenomen. In het eerste deel van de Rijmbijbel haalt hij slechts negen auteurs expliciet aan (in een constructie als Jeroni-
mus seit, of Epyphanius scriuet): Ambrosius, Augustinus, Beda, Chrysostomus, Epiphanius, Hieronymus, Hilarius, Methodius en Plato (‘die doolde...’). Dit wijst erop dat de Rijmbijbel in ieder geval niet expliciet zo sterk wetenschappelijk gefundeerd moest overkomen als het werk van Comestor, kortom: het was niet bedoeld om te laten zien hoe goed Maerlant op de hoogte was van alle theologische en andere discussies op hoog niveau, of om als handboek of naslagwerk te functioneren voor diegenen die dergelijke degelijke kennis nastreefden.
In het Josephus-deel zijn dezelfde werkwijzen te herkennen. Onder de weggelaten mannelijke persoonsnamen bevinden zich namen van mannen uit alle partijen, en per partij uit alle sociale lagen. Enkele malen wordt een man wel door Maerlant genoemd, maar zonder dat deze nader geïdentificeerd wordt met behulp van de naam van zijn vader, zoals in Josephus' tekst. Ook hier heeft Maerlant tweeledige Romeinse namen regelmatig tot slechts één gereduceerd, nu eens alleen de toenaam behoudend, dan weer de bijnaam. Ook Flavius Josephus volgde deze werkwijze: na een aantal maal de tweeledige naam gebruikt te hebben, beperkt hij zich meestal tot een van beide namen. Maerlant volgt op die plaatsen Josephus' keuze. Twee voorbeelden: Cestius Gallus blijft zowel in het werk van Josephus als van Maerlant cestius(56) en Lucilius Bassus blijft bassus(57).
Ook gevallen van anonimisering komen voor, iets vaker dan in het Comestor-deel. Als voorbeeld kunnen Borcius en Phoebus dienen, twee mannen uit de staf van Agrippa, die de joden een wapenstilstand moesten voorleggen; zij zijn in de Rijmbijbel geworden tot tween (accusatief) die de iueden kenden(58).