"De jaarlijkse voorjaarsbeurs voor de duivenliefhebbers in Houten moet het doen zonder het gekoer van zo'n 5.000 jonge duifjes. Minister Veerman heeft er wegens de vogelgriep een stokje voor gestoken. De organisatoren van de beurs overwegen een schadeclaim aan zijn adres, omdat hij pas op het laatste moment definitief zijn 'nee' heeft laten horen."
Dit was gelukkig dus een oud bericht maar zo terugkijkend zijn er al heel wat ziektes geweest waarbij de boeren werden gedupeerd. Waren het niet de vogels, dan wel de varkens, de koeien en nu was er zelfs Q koorts bij de geiten die geruimd moeten worden. We leven in een zeer dicht bevolkt gebied wat enorm veel risico's met zich mee brengt.
Maar het begint schijnbaar al een beetje te wennen want zoveel aandacht de varkensboeren kregen, zo weinig aandacht werd er aan de ruiming van de geiten besteed. Goed, de gedupeerde boer wordt gecompenseerd, maar waarvoor….? Ook voor al die jaren dat zij straks wellicht weer bezig is om dat ras weer terug te krijgen?
De totale compensatie uit de staatskas is tientallen miljoenen euro's. Wat de boeren er per geit voor krijgen is mij niet direct duidelijk maar ik heb het idee dat ze van dit geld amper een duif kunnen kopen op de duivenbeurs.
Zo u weet ben ik net met duiven begonnen en vorig jaar was ik voor het eerst in Houten aanwezig. Wat een duiven….. En de ene met nog betere papieren dan de andere. Eigenlijk voel ik me dan net een kind in de snoepwinkel maar wat moet je dan kopen?
Ik heb toen de beurs maar dicht gehouden want namen zeggen niet alles en zeker voor een beginner als ik… waar moet je uit kiezen….? In ieder geval werd er flink verkocht….tenminste dat deden sommige verkopers ons geloven. Er waren op die zondag ook al heel wat stands leeg dus dat zal dan ook wel.
Maar wat doen we hieraan? Ik denk dat alle duivenliefhebbers weten dat het vijf voor twaalf is. Wordt er over tien á twintig jaar nog met postduiven gevlogen?
Ik had me voorgenomen om met een beetje regelmaat, zo ongeveer één maal per week, een verhaaltje te schrijven over mijn ervaringen als beginner. Natuurlijk zal ik het niet durven om al mijn fouten aan u te vertellen want ook ik heb mijn trots. Het is niet voor niets dat ik deze verhalen incognito laat publiceren.
Met gematigde jaloezie las ik onlangs een paar verhalen van Ad Schaerlaekens. Nu ik deze naam zo schrijf vraag ik mij echter af of "Schaerlaekens" wel zijn echte naam is of een pseudoniem want hoe anders moet ooit zo'n naam met zelfs tweemaal de lettercombinatie "ae" tot stand komen.
Maar waar was ik; ik kan u aanraden om zijn verhaal over "Rick en ik" te lezen. Fantastisch. Het gemak waarmee hij de verhalen schijnbaar moeiteloos uit zijn mouw schudt is bewonderenswaardig.
Nu ben ik zelf nog net geen vijftig dus als "liefhebber" eigenlijk nog een jeugdlid. Ik ben altijd ondernemer geweest afgezien van een paar jaar in mijn tienertijd. Ik werkte bij de plaatselijke kruidenier. 's Middags na school mocht ik flessen sorteren, petroleum verkopen, boodschappen bezorgen op de fiets en zes uur de kisten met groente weer binnen zetten. In het weekend was er nog wel wat meer te doen. Ik mocht "zelfs helpen" om op zaterdagochtend om zeven uur de kisten weer buiten te zetten. Dit deed ik van mijn vijftiende tot mijn achttiende. U moet me geloven als ik zeg dat je op de leeftijd niet direct blij bent als je op zaterdagochtend zo vroeg de groentekisten buiten "mag" zetten. Je leert het uitgaansleven een beetje kennen en de combinatie met vroeg opstaan was dan ook verre van ideaal vond ik zelf. Nu hadden mijn ouders ook een eigen bedrijf en mijn vader zei eerder al "als je wilt werken heb ik wel werk voor je". Dit was toen wel het laatste wat ik wilde dus met gepaste tegenzin ging ik toch iedere zaterdag ochtend, weliswaar soms met lichte hoofdpijn, naar de kruidenier.
Ook een tijd dat je vindt dat duiven eigenlijk helemaal niet interessant zijn. Je hebt eigenlijk helemaal geen tijd om de duiven op te wachten van de vlucht. Stel je voor dat je dingen mist die op dat moment veel belangrijker zijn. Vriendjes van je die misschien wel staan te sjansen met dat mooie meisje die gisteravond naast je aan de bar stond. Je durfde weliswaar bijna niets tegen haar te zeggen maar je had het idee dat ze jou wel zag staan. Tenminste, dat zei je tegen je vriendjes. En nu sta jij op de duiven te wachten terwijl zij misschien wel hun slag slaan. Duiven is ook niets als je puber bent. Maar ooit….ooit begin je er misschien weer aan.