Op 7 juli gingen we naar het ziekenhuis om bloed te prikken. Eric was zo zwak dat hij de polikliniek niet lopend haalde en halverwege in een rolstoel moest gaan zitten. Zijn arts zei toen ze de bloeduitslagen zag: ‘Je lever doet niks meer, je moet nu echt afscheid gaan nemen.’ De volgende dag vroeg Eric me om zijn broers te bellen, hij was de jongste van vijf. Daarna noemde hij namen van mensen die hij ook nog wilde zien. Het was het begin van een tien dagen lange audiëntie. Eric lag op zijn bed in de blokhut of buiten in het gras. Hij hees zichzelf rechtovereind, gaf mensen vaak een knuffel en haalde herinneringen met ze op. Mensen kwamen bedrukt binnen, maar gingen opgewekt weg. Tegen iedereen zei hij: ‘Tot morgen’. Het waren heel mooie, intense en warme dagen voor een zeventigtal vrienden. Alleen voor mij helaas niet. Eric keek me niet aan, het leek wel of hij mij ontweek. Als ik ’s nachts naast hem lag en hem vroeg of hij zijn arm even om me heen wilde leggen, deed hij het niet. Hij praatte de laatste dagen ook niet meer met mij. Hij kon het niet. Ik heb het als een gebrek aan erkenning ervaren dat hij het wel voor zijn vrienden kon opbrengen, maar niet voor mij, zijn grote liefde.
Op vrijdagavond kreeg hij een injectie met een zwaarder slaapmedicijn. De volgende ochtend wist ik dat hij die dag zou overlijden. Ik ben naar de steiger tegenover ons huis gelopen. Ik heb gejankt, ik heb geschreeuwd en ben toen gaan zwemmen. Heel rustig kwam ik uit het water en heb tegen de kinderen gezegd dat papa vandaag zou sterven. We zetten de deuren van de blokhut open. Het zonnetje scheen naar binnen, de vogelgeluiden waren te horen, we hadden een zacht muziekje op gezet en een wierookje aangedaan. ’s Middags ben ik bij hem gaan liggen, hij lag op zijn zij, ik sloeg mijn arm om hem heen. Ik viel in slaap en werd wakker omdat ik zijn ademhaling hoorde veranderen. Ik zei: ‘Eric, je wilde je laatste adem bewust uitblazen, doe dat nu maar.’ En dat deed hij.