'Really, that is one of the best things we could do for you.' Zegt Lucian zonder enig spoor van ironie. Daarna volgt een lesje Roemeense filmgeschiedenis. Op de powerpointslide over dit onderwerp staat één woord: poverty. Dat is de hele samenvatting: armoede overal. In thema, in stijl, in productie, in distributie. Het is wat de Roemeense cinema kenmerkt, maar ook groot heeft gemaakt.
In een van de eerste grote Roemeense films van de revolutie eet een man zeven minuten lang soep in één stilstaand shot. De film werd in het buitenland geroemd om zijn experiment en durf. Wat de buitenlanders niet wisten is dat de man zeven minuten soep eet in één stilstaand shot omdat er geen geld was voor techniek om de scène uit verschillende hoeken te filmen of op een mooie manier te monteren. En dus werd de scène niet meer dan een man die zijn kop soep leeg eet. Zeven minuten lang. De nieuwe generatie filmmakers neemt een voorbeeld aan die 'koude' cinema, of vertrekt naar het buitenland zoals een kwart miljoen Roemenen per jaar doet. Het openen van de grenzen zorgt ervoor dat alle goede werkers weggaan, zeg Lucian, wie over twintig jaar in Boekarest komt kan weleens getuige worden van een heel vreemd sociaal experiment.
De ochtend brengen we door in een kleine ruimte met gesloten gordijnen, in het blauwe schijnsel van een scherm dat geen inputsignaal heeft. We luisteren naar Lucians verhalen. Wanneer hij wordt gebeld neemt hij midden in de les op, praat luid en opgewonden in de telefoon en vraagt daarna aan ons waar hij was gebleven.
Lucian komt uit een rijke familie. Zijn grootvader had de complete houtdistributie in het zuiden van Roemenië in handen totdat de communisten kwamen. Die schoten hem bijna dood, maar spaarden hem op het nippertje omdat hij joden had beschermd tegen de nazi's. Lucians vader maakte nog net genoeg rijkdom mee om op te groeien tot bohemien. Hij las de Beauvoir en Sartre en ook al wilde de familie dat hij advocaat zou worden, hij ging naar de toneelschool en studeerde voor theaterregisseur. Maar toen de communisten het land overnamen weigerde hij zich bij hen aan te sluiten en werd hij, ondanks zijn talent, een gefaald regisseur voor het leven. Want het maken in de kunst kon je tussen 1950-1989 alleen als je in het bezit was van een partijpas.
Lucian zelf zat op de filmschool ten tijde van de revolutie in '89. HIi ging daarnaartoe om de mislukte artistieke carriere zijn vader te wreken, maar kwam er al gauw achter dat dat niet zo werkt. Je kunt geen kunst maken vanuit een gevoel van vergelding.