Petra's Blog: Zo positief...
Vrijdag avond was de officiele avond voor de foto expositie in het culturele centrum. Samen met Ron en zijn moeder gingen we dus heen en liepen we nog een rondje langs de foto's. Judy, Jackie en Helga waren er ook en het was zo ineens nog wel heel gezellig. Helga had zelfs een bloemetje voor me meegenomen! Zo leuk!! Mooie rozen!
Al met al was het toch wel heel leuk dat er maar liefst vijf van mijn foto's in de entree hal hingen. De beste tien mochten daar hangen. De mooiste plekken van de expositie! Wel grappig ik had aan de kinderen van Jackie en Helga, die ook mee waren gekomen, gevraagd om de Hollandse foto er uit te kiezen. En ze vonden al heel snel de Kinderdijk foto. Dat Hollandse landschap weten ze zich dus wel te herinneren. Leuk!
Zaterdag morgen had ik een fotosessie met een stel, waarvan de man binnenkort uitgezonden wordt. En zelden heb ik zo een positief iemand meegemaakt. Hij straalde het echt uit. Hij had allereerst een geweldige glimlach. Eentje die je echt toe lacht en waarvan de spontaniteit afspringt, zeg maar. Maar verder sprak hij ook met zoveel positiviteit over zijn aanstaande taak. Heel bijzonder! Tijdens de foto sessie kwamen er veel mensen die ook in het park liepen, waar we foto's aan het maken waren, naar hem toe om hem te bedanken voor zijn "service" zoals ze dat hier noemen.
Bij eerdere OpLove fotosessies had ik dat ook wel gezien, maar nu waren het er wel heel veel. Of dat nu komt doordat het de dag voor 11 september was, ik weet het niet. Maar het viel wel op. Zelf besefte ik het me die morgen ook wel. Zo'n jonge knul, zo gedreven... Ik was er best van onder de indruk. Het was nu 10 jaar geleden, dat de wereld plotsklaps veranderde. Het is altijd een voor en na moment. Het zal niet meer worden als ervoor. En deze jongen zette zich vol in voor "my country", zoals hij dat zelf vertelde. Mooi! En heel oprecht klonk het. Niet zwaar en melodramisch, zoals het nu als ik het vertel misschien overkomt, maar met een soort van vanzelfsprekendheid en barstensvol positiviteit.
En dat positieve is toch wel iets wat ik heel kenmerkend vind voor Amerikanen. Zo wordt er niet gesproken over de dodenherdenking bij de ceremonie vanavond op tv. Maar over het "celebrating their lifes".
"We do not mourn their death, but we celebrate their lifes". In the speech van vanavond van Obama vertelde hij dat er inmiddels, na 11 september 2001, 2 miljoen!!! mensen, (echt miljoen!), voor America hebben gevochten. Wat een enorm getal. 2 miljoen mannen en vrouwen zoals de jongen die ik zaterdag morgen op de foto zette. Een getal om van stil te worden.....
En stil waren we toch al na het zien van al de beelden die nu weer getoond worden. Het brengt het allemaal toch weer terug. Ik zag in de afgelopen dagen ook weer de Amerikaanse vlag uitbundiger wapperen. In winkels als de Lowes kreeg je bij de kassa een klein vlaggetje. De ober in het restaurant waar we vanavond aten, droeg een stropdas met de Amerikaanse vlag. United we stand.... Het was er weer... Zo Amerikaans en heel positief benaderd. En dan denkende aan die stralende glimlach van een aanstaande helicopter piloot.... Ik ben er stil van en tel mijn zegeningen nog maar een keer.... "Freedom, should never be taken for granted!"
door Petra op 23:25
Tja het is idd een immens getal 2 milj.
Ik denk dat 9/11 zo een beetje kan vergeleken worden met een wereldoorlog omdat het ook door niemand vergeten zal worden!!
Mooi gezegd Petra! Ik heb ook naar de herdenkingen zitten kijken! Het maakt me nog steeds verdrietig!
Je hebt het mooi opgeschreven, Petra. Zo heb ik het ook altijd ervaren, en mis dat nog steeds hier in NL. Vandaar als vrouw van een militair is het daar lekker 'thuiskomen' zeker in NC. Zelfs Ivo werd op vakantie nog wel eens bedankt "for his service". Ik schoot daar regelmatig van vol. Ook de uitzendingen gister op de NL televisie waren echt impressive. Maar nog even over het stel van de foto. Wat een mooie mensen, ook haar ogen stralen. Mooi ! Liefs uit NL x
"Freedom should never been taken for granted", dat is een hele rake uitspraak!
Fijn dat jij toch ook een stukje meewerkt, door die foto's te maken van die stellen. Prachtige foto's! Asl hij die in zijn helicopter heeft hangen, dan zal hij nooit vergeten waar hij voor vecht! En als zij een moeilijk moment heeft, en die foto ziet, dan zal ze de kracht vinden om vol te houden!
Mooi geschreven Petra!!
Marcel werd in Amerika ook regelmatig door vreemden bedankt voor "his service"
ik laat eigenlijk nooit een berichtje achter maar lees je blog al en tijdje.Dit verhaal is echt prachtig en foto idem.