verfketel | distelpluis
spinlepel →
De afgelopen maanden heb ik met enige regelmaat de verfketel op het vuur gezet. Mijn grote aluminium om te beitsen en te verven en de koperen voor (hoop ik) net het beetje verschil met de aluminium. Om eerlijk te zijn,tot nu toe zie ik het verschil er niet aan af. Â Â Â Â Â Â Â Maar de koperen heeft een mooi formaat, dus hoeft niet weg 🙂
Allereerst de plas-perikelen. Tot nu toe ben ik absoluut fan van verven in een indigo vat met urine. Ik denk er zelfs over om het vat op zolder te zetten zodat ik het af en toe met een elektrische deken op temperatuur kan brengen om te verven. Het duurt wat langer en meestal moet je vaker dan 1 keer dompelen en luchten. En het wordt ook wel eens vlekkerig, zoals de rode en groene strengen links. Beide zijn fabrieksgarens.
Knalrood werd donkerrood/donkerbruin gemêleerd en de ander via een boerenwormkruidbad, waarna de indigo, nu dus groenig geel en blauwig gevlekt. De beide groene batts zijn eerst met verfkamille geverfd. De onderste donkere batt heeft een dag langer in de kuip gezeten. De blauwe batt rechts is gewoon wat het is, indigo op wol. De kuip is wel erg afhankelijk van temperatuur dus (20C+) en ik heb de kuip een keer met wat gebluste kalk(Ph) en een eetlepel fructose een zetje gegeven.
De geur verdwijnt voor zover ik nu weet (ik moet natuurlijk nog als proef een sjaal breien voor op een regenachtige dag) na het wassen met: heet water met paar drupjes afwasmiddel, centrifu met de sla-droger, spoelen, centrifu, spoelen met scheut schoonmaakazijn, centrifu. Drogen in de openlucht. De wol blijft trouwens heel zacht in vergelijking met andere recepten voor blauwverven.
Ook met meekrap leuke dingen gedaan. Behoorlijk rood tot en met zalmroze (kleuren zijn wat dieper dan op de foto). Ik ga later nog eens proberen of er met 20% aluin in het eerste bad nog een verschil bereikt kan worden, maar in opvolgende baden maakt het weinig uit. Het verschil in temperatuur is groter dan het verschil in hoeveelheid aluin.
Ik heb mezelf er ook weer aan herinnerd dat het onverstandig is om, weliswaar door mij gewassen, ruwe wol in een bad te laten afkoelen. Ik was vergeten de wol er op tijd uit te halen, oeps….. Er is na het verhitten altijd lanoline in het water aanwezig die terugslaat op de wol bij het afkoelen, waardoor deze plakkerig wordt en het is nadien lastig weer te verwijderen. Bij fabriekswol heb ik dit nog niet gezien. Ik vermoed dat die met rigoreuzere middelen wordt gewassen. Dus wol na het beitsen en het verven gelijk na het behalen van de kleur die je wilt uit het water halen, beetje laten afkoelen en spoelen. Kaltbeize ga ik ook nog eens uitproberen.
Het is ook gelukt om een nieuwe leverancier te vinden voor Japanse indigo zaden. Weliswaar helemaal uit de US, maar als het goed is gaan ze volgende week na rijping en drogen op de post. Ik heb ook nog een hoeveelheid gedroogd blad van voorgaande jaren. Eerder werd er online beweerd dat Japanse indigo gedroogd niet te gebruiken is of alleen via een fermentatieproces (sukumo) weer gebruikt kan worden. Inmiddels heb ik uit sommige bronnen begrepen dat er niets mis is met gedroogde Japanse indigo en dat je er dus gewoon weer blauw uit kunt halen, op dezelfde manier als bij vers blad. Blauwverven is toch wel heel bijzonder (alsof blauwverven geen heksen is).
Ik denk dat ik volgend jaar meer verfplanten op de moestuin wil kweken. Elk jaar begint het op de tuin heel goed, heb ik het onkruid bijna onder duim en dan is het juni en host het trio kweek, zevenblad en haagwinde weer volledig over mijn tuin heen. Maar het is me opgevallen dat ik bij het opgraven van mijn meekrapbed maar heel weinig andere onkruiden tegenkom. Dus; meer meekrap!
En onderstaande foto is inmiddels ook op gang, Verfbrem: Genista Tinctoria.  En ook de Lithospermum erythrorhizon doen het in de kas goed. De plantjes groeien goed.
Dit bericht is geplaatst in buiten, moestuin, textiel, verven met de tags handgesponnen, indigo, koperem ketel, Lithospermum erythrorhizon, meekrap, moestuin, rood, verfketel. Bookmark de permalink.