Een verslag van Erasmus' wederwaardigheden tijdens zijn terugreis van Bazel naar Leuven in september 1518.
Zie hier, mijn beste Beatus, de volledige tragikomedie van mijn reis. Zoals je weet was ik nog steeds slap en zwakjes toen ik Bazel verliet, aangezien ik me nog niet met de buitenlucht verzoend had, omdat ik zo lang binnenshuis had zitten kwijnen, en dan ook nog voortdurend in beslag genomen door werk. De bootreis was niet onprettig, behalve dat de hitte van de zon rond het middaguur wat hinderlijk was. We aten in Breisach, maar zo onaangenaam als nooit tevoren. De walm was moordend, maar nog erger dan de walm waren de vliegen. Meer dan een half uur zaten we zonder iets te doen aan tafel, tot zij eindelijk - denk je eens in! - hun eigen gerechten klaarmaakten. Ten slotte werd er niets opgediend wat eetbaar was: smerige brijen en klonten, gezouten vis die meer dan eens gekookt was, om misselijk van te worden. Gallinarius heb ik niet bezocht. Degene die berichtte dat hij koorts had, voegde er nog iets fraais aan toe: die theoloog, een minderbroeder, met wie ik een discussie had over ecceïteiten,1. heeft de gewijde kelken verpand krachtens zijn persoonlijk recht. Wat een scotistische scherpzinnigheid! Bij het vallen van de nacht zijn we gestrand bij een of ander onbeduidend gehucht; ik had weinig behoefte de naam te weten en, als ik hem wist, zou ik hem niet graag bekend maken. Daar heb ik het bijna niet overleefd. In een niet grote kamer waar gestookt werd aten we met, naar ik schat, meer dan zestig personen, een onfris samenraapsel van allerlei mensen, en dat tot bijna tien uur: wat een stank, wat een geschreeuw, vooral toen ze verhit raakten door de wijn! En toch moest ik de avond uitzitten en me schikken naar hun idee van tijd.