Preek 22 januari 2017 - Derde zondag door het jaar
3° Zondag d. h. jaar. A.
Jes. 8, 23b - 9, 3.
Mat. 4, 12 – 23.
Begin vorige week was op Internet te lezen dat meer dan 400 kerken en ook verschillende synagogen in de hele V. S. mensen die dreigen uitgewezen te worden, willen opvangen. Dat kerkasiel wil mensen beschermen tegen de agressieve terugkeerpolitiek van de pas beëdigde nieuwe Amerikaanse president.
Op het toneel van de wereldgeschiedenis zien we tot op vandaag steeds mensen die als nomaden rondzwerven, velen van hen op de vlucht, weg uit het land dat hun geen toekomst biedt, zelfs levensgevaarlijk voor hen is geworden.
Maar de meesten van hen hopen wel ergens asiel te vinden.
Reeds destijds, 20 eeuwen geleden, zochten ook Maria en Jozef met de pasgeboren Jezus asiel in Egypte. Zo deelden zij het lot van het Joodse volk dat de eeuwen door migreerde en rondzwierf.
Uit veiligheidsoverwegingen weken Maria en Jozef in die tijd uit naar Egypte waar ze tijdelijk als asielzoekers leefden. Zij migreerden omwille van koning Herodes die Jezus, de pasgeboren koning der Joden op het spoor wilde komen. Want voor zichzelf en voor zijn macht beschouwde hij de geboorte van dit kind als een levensgrote bedreiging.
In de evangeliestekst van deze zondag vernemen wij dat Jezus zelf later, bij het begin van zijn openbare leven, uitwijkt naar het noorden van het land, Galilea.
Omdat Hij voor zijn leven vreest - de machthebbers hebben immers zijn neef Johannes gevangen genomen - zoekt Jezus asiel en vindt dit in Kafarnaüm waar Hij zich in het grensgebied van Zebulon en Naftali vestigt.
In vroegere tijden had reeds Jesaja geprofeteerd dat Zebulon en Naftali een groot licht zouden aanschouwen. We hoorden die profetie in de eerste lezing.
Ook al wordt die streek het Galilea van de heidenen genoemd, zij krijgt deel aan het licht dat uitgaat van de God van Israël. Door zijn spreken en handelen vervult Jezus de profetie van Jesaja want in dat Galilea van de heidenen trekt Hij weldoende rond. En al is Jezus daar een asielzoeker, de faam van zijn optreden is zo groot dat van alle kanten mensen op zijn prediking af komen.
In die prediking klinkt regelmatig een telkens weerkerende oproep : " Bekeer u want het rijk der hemelen is op handen."
Deze woorden hebben in de tweeduizendjarige geschiedenis van de kerk het lot ondergaan van veel gevleugelde woorden : als er niet achteloos aan voorbij werd gegaan, de oproep tot bekering werd menigmaal misvormd en zelfs ook misbruikt. Bedoeld om mensen innerlijk tot ommekeer te brengen werd de lat in de kerkelijke prediking dikwijls zo hoog gelegd dat velen met de gedachte leefden al te vaak ver onder de maat te blijven.
Dat betekent echter geenszins dat de oproep tot ommekeer geen zin zou hebben en dat het woord " bekering " maar uit het postmoderne woordenboek moet worden geschrapt.
Wie de uitnodiging tot bekering ernstig neemt laat zich a.h.w. ook bewegen tot een innerlijke migratie. Daarbij laat men alles wat men als onherbergzaam in zichzelf ervaart achter om herbergzaam te kunnen zijn voor medemensen.
Gehoor geven aan Jezus' oproep houdt ook in dat men de duisternis verlaat en zich richt naar het licht waarin men zich geborgen mag weten.
Is trouwens warmmenselijke geborgenheid niet voor elke mens de onontbeerlijke basis om te kunnen gedijen en tot ontplooiing te komen?
Tot slot een vraag : Zijn wij, christenen, niet in zekere zin asielzoekers die, om geborgenheid te vinden, wegtrekken uit alles wat voor onszelf en voor medemensen het leven duister maakt?
Een wens is hierop mijn antwoord: Mochten wij innerlijk migreren en asiel vinden op de plek waar Gods licht doorbreekt dat ons in staat stelt te blijven ijveren voor het Godsrijk dat op handen is.