Er is een schreeuwend tekort aan verstilling, aan zonvernevelde ochtendbomen, aan adembenemende vergezichten, een overweldigend stilleven.
Ik zag afgelopen avond Maarten Biesheuvel figureren in een televisieprogramma, wat een (h)eerlijke vent. Had ergens een prijsje gewonnen, begreep zelf niet helemaal waarom, maar ja, hij had er wel voor gewerkt. Eva lachte, smaalde bijkans, wist van de vork en de steel, Maarten kan immers niet anders.