Een laxeermiddel-obsessie of allergisch voor je eigen stem: artiesten en hun bizarre kantjes
Marcus Mumford van Mumford & Sons werd een tijdlang geplaagd door hoofdpijn, voor hij het podium op moest. Medicatie en een hersenscan geprobeerd, maar dat zette geen zoden aan de dijk. Dan ging Marcus maar aan de homeopathie: hij kocht in bulk palo santo, een takkensoort uit Latijns-Amerika. Die verbrandde hij backstage, en niet veel later verdween zijn hoofdpijn als sneeuw voor de zon.
Ondanks het feit dat Mumford van zijn kwaal verlost is, steekt hij backstage nog steeds palo santo in de fik, zij het dan eerder uit bijgeloof. Hij is heus niet de enige artiest met een bizarre gewoonte, obsessie of aversie. Neen, het kan nog veel gekker!
Miauwende Mozart
Mozart was een onbetwistbaar wonderkind, maar met bizarre feiten over de man zou je ook een heel boek kunnen vullen. Zo beeldde hij zich tijdens oefenstonden voor zijn opera's vaak in dat hij een kat was. Wolfgang Amadeus kroop dan naar verluidt over stoelen en maakte miauwende geluiden. Hij had verder een lichtjes ongezonde obsessie voor uurwerken, en overbeschermde zijn vrouw in die mate dat hij het bijna bestierf telkens ze het huis uit ging.
Het reinigingsritueel van Louis Armstrong
In de vroege jaren vijftig verloor Louis Armstrong heel wat lichaamsgewicht. Volgens de jazzlegende had hij dat te danken aan Swiss Kriss, een laxeermiddel van plantaardige oorsprong. Zijn moeder had hem namelijk geleerd dat hij zijn darmen regelmatig moest 'reinigen'. Omdat hij de fabrikanten zo dankbaar was, ontwikkelde hij een obsessie voor het goedje: wanneer vrienden en kennissen hun pakje van Louis onder de kerstboom openden, zat er maar al te vaak een doosje Swiss Kriss, het bewuste laxeermiddel op plantaardige basis, in. Hij maakte er ook reclame voor met de slogan 'Leave it all behind ya'. Sterker nog: Armstrong probeerde naar verluidt zelf verschillende malen zijn eigen laxeermiddel uit te vinden.
Het gras is altijd groener aan de overkant, maar niet voor Duke Ellington
Duke Ellington is nog zo'n invloedrijk jazzfiguur, die meer dan vijftig jaar lang in een hele resem clubs speelde. Ellington was wellicht eerder een stads- dan een plattelandsmens: hij had namelijk een hartsgrondige hekel aan gras, omdat het hem aan het kerkhof deed denken. Zijn aversie was zo sterk dat hij ook weigerde om groene kledingstukken te dragen.
De bonen van Beethoven
De grootste genieën zijn niets zonder hun ochtendkoffie. En die moet perfect zijn: flauwe drab inschenken betekent gegarandeerd dat de rest van de dag naar de knoppen is. Beethoven wist dat als geen ander: hij wilde enkel een bakje troost wanneer er exact 60 koffiebonen in zaten. Die telde hij uiteraard zelf.
Herman Brood dronk liever iets sterkers dan koffie. De Nederlandse rocker, die zichzelf in 2001 van het leven beroofde door van het dak van het Amsterdamse Hilton Hotel te springen, kon enkel functioneren als hij 's morgens een broodje ossenworst binnenwerkte, doorgespoeld met een glas Grand Marnier.
John Lennon en zijn stem
The Beatles waren en zijn waanzinnig populair, en John Lennon was een onmisbaar lid van de Fab Four. Toch had de man een bloedhekel aan zijn eigen stem. Hij zou George Martin, die zelf vond dat Lennon een geweldige stem had, verschillende keren hebben gevraagd om iets te bedenken om zijn zang te maskeren. Het verklaart wellicht waarom de bewuste stem in verschillende Beatlesnummers - Strawberry Fields Forever bijvoorbeeld - werd bewerkt. Lennon leek behoorlijk onzeker te zijn, want hij vond veel van de liedjes die hij schreef ook nergens op lijken.
Kesha is een Amerikaanse popzangeres die af en toe bijklust als actrice. Ze is tevens de artieste die het grootste budget uitgeeft aan glitter, en dat zou om duizenden euro's per maand gaan. 'Ja, het is een beetje decadent. Wanneer je naar één van mijn shows komt, is er dan ook geen tekort aan glitter. Aan het einde is het volledige publiek bedekt met het spul', vertelde ze erover in het blad Vanity Fair. De jongedame kan het ook niet laten om weldoordachte tweets over het onderwerp de wereld in te glitteren.
Vernieling en verderf
Bad Luck 13 Riot Extravanganza is een hardcoremetalband uit Philadelphia die in 1997 werd opgericht en uit een dertiental leden bestaat. Tot zover niets bijzonders, het is met hun merkwaardige gedrag op het podium dat het zootje ongeregeld zich laat opmerken. Wie naar hun concerten gaat, zet best een helm op: ze brengen op de bühne namelijk niet alleen hun nummers, maar worstelen met elkaar en bekogelen hun collega-bandleden en het publiek met vuilnisbakken, ladders, gloeilampen en baseballbats. Er worden ook regelmatig voorwerpen in brand gestoken. Meestal komt het erop neer dat ze de zalen waar ze spelen compleet vernield achterlaten. Door dat onweerstaanbare verlangen om alles en iedereen tot moes te slaan, zijn ze bijna nergens meer welkom. Het is onduidelijk of de band vandaag nog bestaat.
Zetel kopen, demo gratis
Rockgitarist Jack White was voor hij doorbrak meubelmaker. Hij speelde toen in een band met de toepasselijke naam The Upholsterers (De stoffeerders). In die tijd verstopte hij niet minder dan 100 demo-opnames in een onbekend aantal zetels. Hij vertelde dat nooit aan de kopers van de bankstellen, waardoor de eerste opname in 2014 gevonden werd, tien jaar nadat hij ze had verborgen. Kort nadien ontdekte iemand nummer twee, maar de schuilplaats van de 98 andere demo's is voorlopig onbekend.