oktober | 2012 | Gert Verbeek
Mads Mikkelsen is een vrijwel perfecte filmacteur. Hij is zich bewust van de kracht van de camera en houdt zijn spel daarom vaak klein. De acteur laat zich zelden gaan en verheft nauwelijks zijn stem. Hij houdt zijn gezicht zo strak mogelijk. We moeten op zoek naar zijn emoties – in zijn ogen, in de vertrekking van een spier, een trillende lip, een lichte krulling om zijn mondhoeken. Hij geeft ons de gelegenheid de gevoelens van zijn personages zelf in te vullen. Daarmee vergoot hij onze participatie, maar loopt hij ook het risico in elke film hetzelfde soort karakter te spelen. Continue reading →
Posted in Film	| Tagged Deense cinema, Thomas Vinterberg	|
Robot & Frank speelt zich af in de nabije toekomst. Robots zijn in staat hulpbehoevende ouderen te verzorgen. Wel zo handig voor de alleenstaande Frank (Frank Langella). Continue reading →
Posted in Film	| Tagged Jake Schreier, sciencefiction	|
Soms weet je binnen vijf minuten dat het nooit meer goed gaat komen met een film. Het overkwam me deze week bij El Alma De Las Moscas (The Soul Of Flies). Continue reading →
Posted in Film	| Tagged Jonathan Cenzual Burley, Spaanse cinema	|
Holy Motors en het geheim van de pratende limousines
Holy Motors (Leos Carax, 2012) draait al tien weken in de Nederlandse bioscoop. Een mooi moment om het nog eens te hebben over de verwijzingen uit de filmgeschiedenis die er in zijn te ontdekken. Continue reading →
Posted in Film	| Tagged Franse cinema, Léos Carax	|
Het zeer plezierige Dans La Maison is een taalfilm. Het verhaal gaat over de kunst van het schrijven, maar ook over klassenverschillen, een terugkerend Frans thema zoals we weten van de klassieker La Règle Du Jeu (1939) en het oeuvre van Claude Chabrol. Continue reading →
Posted in Film	| Tagged François Ozon, Franse cinema	|
Kotoko (Shinya Tsukamoto, 2011)
Een horrorfilm is vaak het engst als de kwetsbare psyche centraal staat. Elk mens kan om allerlei redenen van de ene op de andere dag zijn verstand kwijtraken en de grip op de realiteit verliezen. Een traumatische gebeurtenis kan de oorzaak zijn of een onschuldig trekje van een joint of de combinatie van die twee. Wat de precieze oorzaak is van Kotoko's geestelijke instorting houdt de gelijknamige film buiten beschouwing. Continue reading →
Posted in Film	| Tagged horror, Japanse cinema, Shinya Tsukamoto	|
Het grootste manco van Little Black Spiders is dat het beetje aanwezige drama helemaal aan het eind van de film zit, als mosterd zonder maaltijd. Continue reading →
Posted in Film	| Tagged Belgische cinema, Patrice Toye	|
John Travolta is in meerdere opzichten een gulzige acteur. Chewing the scenery omschrijft het Britse filmblad Little White Lies #43 (sept/okt) zijn inzet in Savages. De recensent gaat voorbij aan het feit dat de acteur zijn gulzigheid wel heel erg letterlijk neemt. Continue reading →
Posted in Film	| Tagged Oliver Stone	|
Dark Souls (César Ducasse & Mathieu Peteul, 2010)
Voor een zombiefilm op het label van het sleazy BUT filmfestival is Dark Souls tamelijk braaf. Het gebrek aan uitzinnige wansmaak maakt van deze Noorse productie echter nog steeds geen familiefilm. Continue reading →
Posted in Film	| Tagged César Ducasse, horror, Mathieu Peteul, Noorse cinema	|
En de verliezer is… : de uitreiking van de Gouden Kalveren
De Nederlandse film heeft weinig aanzien in het buitenland. Te oordelen aan de uitzending van het Gala van de Nederlandse Film nemen we het ook zelf niet bepaald serieus. Continue reading →