Field research | Korte verhalen Field research | Korte verhalen
21 november 2012 Jan Emmens
De ruimte waar mevrouw Ordelmans in was beland was niet groot. Sommigen zouden het klein noemen, maar voor mevrouw Ordelmans was dat onzin. Ben jij gek!
Ze had in haar jonge jaren een kamertje van zes vierkante meter gehad. Dan was dit niet klein, dan was dit ruim. Dat de jeugd van tegenwoordig niet meer genoegen nam met minder dan twintig vierkante meter voor een kamer is niet haar probleem. Het is net goed dat dat leenstelsel er komt. Tuig. Leren ze weer wat zuinig is.
'Dag, mevrouw Ordelmans, nogmaals bedankt dat u hier kan zijn. Mijn naam is Peter.'
'En uw achternaam?'
'Peter Verdruits.'
'Dag meneer Verdruits.'
'Mevrouw Ordelmans, u heeft het afgelopen half uur gebruik kunnen maken van onze vernieuwde website. Mag ik u vragen wat u ervan vond?'
'Oh het was vreselijk! Ik kon niks meer vinden! Dat is ook het probleem, jullie veranderen veel te veel tegenwoordig. Het moet altijd maar anders. Modern is echt niet altijd beter hoor. Waarom laten jullie niet eens dingen zoals het was? Met het journaal ook. Dat is weer helemaal spannend gemaakt, maar ik vind het zo zielig voor die mensen. Die arme weerman, die staat maar op dat schermpje te klikken en dat lukt allemaal maar niet. Wat is er mis met een apparaatje in de hand? Was dat zo storend? In mijn tijd keken we trouwens gewoon nog naar buiten om te kijken wat voor weer het was, maar goed. Dat is wat anders.'
'U vond het niks?'
'Nee, dat kan je wel zeggen ja. Het was net alsof alles helemaal veranderd is! De kopjes waren allemaal weg! Hoe moet ik dan vinden wat ik zoek? Misschien maakt het jullie wel helemaal niet uit of wij het kunnen vinden of niet. Maar ja, dan kom ik ook niet meer iets kopen bij jullie. Moet ik m'n breipatronen maar ergens anders zien te vinden.
Vroeger ging dat veel makkelijker. Als je eentje gedaan had gaf je 'm aan de buurvrouw en dan kreeg jij weer een andere van de buurvrouw. Heel gezellig was dat ook, want dan zaten we lekker een avondje samen te breien. Wie kent z'n buurvrouw tegenwoordig nou nog? Het is allemaal maar druk, druk, druk! Niemand heeft meer tijd om rustig te zitten met een kopje koffie. Nee, dat moet dan allemaal onderweg.'
'Was er iets dat u wel goed vond?'
'Nee hoor, dit was echt niet goed. Ik zei al, ik kon echt niks meer vinden. Dat was heel jammer. Want ik zoek graag dingetjes en datjes. Voor m'n schoondochter had ik laatst een leuk shirtje gevonden. Was nog zo goed als nieuw. Ik had 'm gekocht en opgestuurd en blij dat ze was! Ze belde me er nog over, dat het zo'n leuk shirtje was. Wel jammer dat-ie gestolen was later, het was zo'n leuk shirtje! Marieke was er zo blij mee geweest. Zonde.'
Een kwartiertje later zat mevrouw Ordelmans weer alleen, nu in een soort kantine. Ze had nog een kopje thee gekregen. Rooibos. Niet zo lekker als ze die zelf altijd kocht bij de kruidenier, maar niet slecht.
→ Tegen elk aannemelijk bod
← Anke54
'Koffie?' Als Anke54 ooit een mooie vrouw was, is daar nu niet veel meer van te zien. Haar haren hangen...