Voor wie in de zomer van 1998 toevallig in Aarschot was, kon er tijdens een uitje een kleurrijk kleed van begionia’s aantreffen op een onbemand stukje land. Liggend aan het eind van een doodlopende straat plantte Berlinde De Bruyckere er dit bloementapijt van achttien op zevenentwintig meter neer. Als een fata morgana daar in het Vlaamse veld, verschijnt het in gedachten binnen het ontologisch veld van het tapijt. Want wat is het zijn van een bloementapijt? Is het geen oxymoron? Annihileert ze niet in haar vergankelijkheid en fragiliteit wat het betekent om tapijt te zijn?