Daar loop ik dan op zaterdagavond, een uur voor sluitingstijd. Zwetend door de supermarkt, een weg zoekende tussen alle winkelschappen opzoek naar een doosje witte eieren omdat ik die nog moet versieren en verstoppen voor de kinderen.
Vorige week ontving ik een mailtje met de vraag of ik zou willen meewerken aan een uitzending op de radio voor NPO1.
Nadat ik de brief van het RDW—die open mij schreeuwde, opzettelijk weken had genegeerd besloot ik er dan toch maar gehoor aan te geven.
Hoe dat verrekte mobieltje niet meer uit mijn leven te denken is (en ik er stiekem een beter mens door ben geworden)	
Lang geleden, toen ik nog met de vaste lijn vriendinnetjes belde om af te spreken, had ik nooit gedacht dat ik ooit een telefoon zou bezitten waarmee ik pokemons op straat zou vangen, foto’s van koffie zou maken en de mogelijkheid had om mijn hele vriendenkring te kunnen bespioneren met slechts één druk op de knop.
Met regelmaat kom ik bij de bakker in ons dorp. Het brood smaakt niet alleen beter, het heeft ook iets nostalgisch.
Over het algemeen ben ik niet de beste huisvrouw. Ik ben al gauw tevreden wanneer de wasmand niet al te veel uitpuilt en het voor het oog netjes in huis is.
Als ik de kamer binnenloop waan ik me voor even op een groot schip tussen zeerovers. ‘Ahoy maatjes, hijs de zeilen!’