de Quinta essentia is een belangrijk naslagwerk waarin alchemistische principes toegepast worden op medisch gebied; het Antidotarium Nicolai bevat een alfabetische lijst van geneesmiddelen; de Chirurgia Magna van Bruno Longoburgensis (de langste tekst in de codex) is een van de belangrijkste chirurgische handleidingen in de Middeleeuwen; de Circa Instans bestaat uit een alfabetische lijst van geneeskrachtig kruiden (p. 176-177).
In hoofdstuk 5 wordt het Weense handschrift in een bredere context geplaatst door het te vergelijken met andere (qua inhoud) vergelijkbare handschriften. De nadruk ligt op de vergelijking met andere Middelnederlandse handschriften die met behulp van Jansen-Siebens Repertorium zijn geselecteerd, maar als controlemiddel zijn ook nog een aantal andere volkstalige en Latijnse handschriften geraadpleegd. Het vergelijkingsmateriaal dat in dit hoofdstuk bijeen is gebracht, bestaat uit 44 andere Middelnederlandse, 22 volkstalige en 10 Latijnse medisch-astrologische verzamelhandschriften. Aan de hand van een viertal tabellen (192-195) worden de gegevens op een overzichtelijke manier in kaart gebracht. Dit vergelijkend onderzoek leidt tot de volgende typering: de Weense codex behoort tot de traditie van complementaire verzamelhandschriften (handschriften waarvan de teksten niet uitsluitend op één vakgebied liggen, maar elkaar aanvullen). Qua inhoud is de combinatie die in het Weense handschrift wordt aangetroffen (astrologie/astronomie/alchemie + geneeskunde) niet uniek, maar wel qua omvang en diversiteit (199). ‘Geen enkele andere Middelnederlandse codex is op het gebied van de geneeskunde en de astrologie/astronomie zó compleet van samenstelling. [...] De aanduiding als een “handschrift Van-Hulthem van de Artes” is dan ook op zijn plaats’ (p. 199-200). De rest van het hoofdstuk onderzoekt de vraag wie de kopiisten, de compilatoren en de bestemmelingen van dit soort handschriften kunnen zijn en leidt tot de (niet-verrassende) conclusie: de compilator van de Weense codex moet gezocht worden in de medisch-professionele hoek (p. 219).
Het zesde hoofdstuk beoogt het profiel van de compilator scherper te krijgen aan de hand van een historisch overzicht van de geneeskunstbeoefenaren in de Middeleeuwen: van doctor medicinae, chirurg, apotheker, barbiers en barbier-chirurgijnen, vroedvrouwen, badmeesters tot kwakzalvers in de Middeleeuwen. Belangrijk is het inzicht dat er aanvankelijk een strenge scheiding bestond tussen de academisch opgeleide doctores medicinae, en de meer praktisch gerichte chirurgen, die het handwerk leerden van een leermeester. Geleidelijk aan groeiden deze twee groepen dichter naar elkaar toe: de theoretisch-wetenschappelijk ingestelde doctores medicinae kregen meer aandacht voor de praktische aspecten van de geneeskunst, terwijl de empirisch-getrainde chirurgen zich ook gingen interesseren voor de theoretische onderbouwing (p. 238). De beschikbaarheid van volkstalige vertalingen van Latijnse medische vakliteratuur speelde een essentiële rol bij de professionalisering van chirurgen en andere niet-universitair geschoolde geneeskunstbeoefenaren (p. 260-263).
In het laatste hoofdstuk worden de conclusies van de voorgaande hoofdstukken opgeteld en wordt de totale balans opgemaakt. De contouren van de personen betrokken bij het handschrift tekenen zich nog iets scherper af. De kopiist mag niet gelijkgesteld worden aan de compilator. De kopiist (a) is een professionele scribent, maar geen geneeskunstbeoefenaar. Daarvoor maakt hij bij het overschrijven teveel fouten die van ondeskundigheid op het vakgebied getuigen (p. 283-288). Zijn opdrachtgever, de compilator van het handschrift, is naar alle waarschijnlijkheid een ontwikkelde chirurg (met eventueel academische connecties). Deze stelde een persoonlijk naslagwerk samen, bestaande uit Middelnederlandse vakliteratuur die hij bij de uitoefening van zijn beroep kon raadplegen. Omdat de activiteiten van de kopiisten (b) en (c) contemporain kunnen zijn met die van (a) is er ook nog een mogelijkheid (die echter niet bewezen kan worden) dat de compilator dezelfde persoon is als kopiist (b) of (c). Zowel kopiist (a) als de compilator zijn vermoedelijk afkomstig uit Oost-Brabant (omgeving Diest en Tienen).