Hoe jammerlijk steekt dat alles af bij het heerlijk taalfeest te Jeruzalen! Daar werd luide verkondigd voor alle eeuwe, dat ieder volk 't Evangelie zou kennen in zijn eigene taal, opdat het geestelijk vrij mag worden en gelukkig voor tijd en eeuwigheid; hier wordt de taal der vreemde volkeren het middel, om de verblinde Heidenen, in plaats van hen door 'tEvangelie vrij te doen worden, te doen buigen onder 'tjuk van geestelijke en wereldlijke heerschappij. Daar was alles geest en leven; hier is alles doode vorm, die alle ontwikkeling van het hoogere leven zoekt aan banden te leggen. Daar was het een nuttig, leerend zinnebeeld, om de strekking en den geest des Evangelies te doen kennen; hier is het een ijdele vertooning, zonder beteekenis en kracht, ja eene bespotting van Rome door Rome, dewijl het talen laat hooren, waarin Gods groote werken toch niet worden blootgelegd voor de volkeren.
En dat moet een feest der talen heeten! Een droevig feest, voorwaar! Een feest! waarop de kinderen der duisternis triomf vieren over hunne booze aanslagen; waarop de helle juicht, omdat de poorten des hemels bestormd worden door de magt der duisternis! Een feest, waarop 't Evangelie smaadheid wordt aangedaan, waarover de hemel treurt en Christus Kerke vrijelijk een diepen en somberen weemoedstoon mag aanslaan!
Vraagt gij , wat het uitwerkt ? — Waarlijk, dat kunnen we ligt gissen! De meeste toehoorders verstaan van al de vreemde talen niet meer dan ééne, hunne moedertaal, de Italiaansche; zij begrijpen dus niet, wat er gesproken wordt; zij hooren alleen vreemde klanken en uitroepingen, dikwerf vergezeld door 't bespottelijkst