Ier O. Grady. Het is wel een kostelijk boek, dat verhaalt van den knorrigen maar toch goedigen ouden brompot-weduwnaar, die, levend met twee dochters, terwijl zijn zuster moederlijk 't huishouden bestiert, van zijn huis als een bomvrijen toren maakt, tegen alle aanslagen van het, door hem gehate, mannelijk geslacht; terwijl 't eind is een laaie huwelijksbrand, waarin de heele familie Grace verteerd wordt! De karakters zijn leuk geteekend; zelfs de blinde Vincent doet goed in dit inder- daad rijkverscheiden boek. Aan te bevelen.	
Men behoeft het niet overal met de schrijfster eens te zijn, om dit boek voor volwassenen een aanbevelenswaardig werk te achten. Het denkbeeld, dat het boek beheerscht, dat „het kind ', als „slachtoffer" van „menschelijke zelfzucht en onverschilligheid de prooi is" (p. 199) moge overdreven zijn, de roman moge aan de tendenz zijn opgeofferd, het werk bevat veel waars, veel edels, veel behartigenswaardigs op 't gebied der opvoedkunde en der kennis' van het menschenhart; volwassenen kunnen er zeker voordeel mee doen. Onaangenaam doet het gemis aan der erkenning van den godsdienst als factor in de vorming van het kind, als drijfkracht in 't hooger streven der ouders.	
De titel zou allicht iets min gunstigs doen vermoeden in dezen tijd van goedkoop-aangebrande lectuur. Maar dit boek is goed, is spannend en ongewoon handig opgezet. Men moet het vernuft van Warden prijzen, dat zulk een moeilijk thema zoo goed wist uit te werken. De ontknooping is verrassend. Het Hollandsch is niet veel bijzonders.	
Een wel erg ondeugende meisjesstreek, die aan de dochter noch aan haar vriendin mooi staat; maar ze is verklaarbaar en het loopt alles goed af. De beetgenomen Papa boft zelf ook nog bij de misplaatste grap. Het is, de onbehoorlijkheid dier beetnemerij er buiten gelaten, een heel aardig, goed hoek; humoristisch en tragisch tevens. Nelle is een sympatieke figuur.	
Een goed boek. William le Queux heeft veel goede boeken geschreven, die over het algemeen verdienstelijk in elkaar zijn gezet. Dit boek behoort tot die soort. H. KONING LEAR. W. Harb. — Bruna, Utrecht.	
Een klein boekje maar, doch met een mooi thema, 't Gaat over een arme souffleuse, die eensklaps de kennis blijkt van een wereld-beroemd acteur. Het is een werkelijk mooi klein dingetje.	
Dit boekje „de verdwenen emigrante" is aardig. Wel wat vrij hier en daar, en altijd met de tendenz een flirtende Sherlock Holmes te scheppen, doch deze verderfelijke poging heeft in dit No. heel weinig succes : gelukkig !	
Wat vroeger verscheen onder den titel „Een Godsgericht", verschijnt nu als . „de Wraak''. Dit is zeer . zonderling en m. i. niet behoorlijk. — 't Is het minst leesbare boek van Conan Doyle; geen kinderlectuur. Slechte vertaling pok.	
No. 1. der „Roman bibliotheek voor iedereen" die, blijkbaar aan het prospectus, bedoeld was, ook om „geen onreine voorstellingen" te wekken, doch in volgende nummers die belofte lang niet immer hield. Men moet nummer voor nummer nemen. Dit eerste is heel goed. Ook zeer interessant, vernuftig bedacht en mooi uitgewerk. De rol van Felicia is prachtig en het boekje is nobel; onder alle opzichten geslaagd. De vertaling is ook goed.	
Een niet onverdienstelijk boek. Fijne nuancen en mooie groepeering. De karakters zijn goed volgehouden. De vertaling van mevr. Wesseling van Bossum is met	
waarvan hij zeggen wil, dat het goed is, zonder dat hij het verzwelgt, zonder dat hij het verbruikt, om het te gebruiken, openbaart hij eene belangelooze belangstelling, een gewaarwording van nut in oneetbaarheid, ondrinkbaarheid en onbruikbaarheid, die van de gezochte doelmatigheid een doellooze doelmatigheid maakt, zoo zoekt de menschelijke geest belangeloos belangstellend de doellooze doelmatigheid, — om te beginnen in natuurlijke onmiddellijkheid van gevoel" 1).	
„Wie naar schoonheid vraagt en naar niets meer vraagt, vraagt bij wijze van belangelooze belangstelling voor doellooze doelmatigheid naar bevredigende waarneembaarheid" 2).	
Deze overgang van het nuttige, dat voor Bolland echter alleen schijnt te bestaan in eten en drinken, enz., is evenwel een verblijven binnen het gebied van het oeconomische denken. Het wiskundige en natuurwetenschappelijke denken is ook oeconomisch denken, zonder dat men bij de vormen der abstracte hulpvoorstellingen op bevrediging van het „bruikbare" uit is. Vat men nu het „nuttelooze" op in den zin, dien Bolland eraan geeft, dan is dit nuttelooze nuttige b.v. een natuurwetenschappelijke hulpvoorstelling, zooals o.m. aether. De natuurgeleerde openbaart dus een belanglooze belangstelling, d.w.z. eene gewaarwording van oneetbare, ondrinkbare en onbruikbare nuttigheid, hoewel hij steeds de doelmatigheid op het oog heeft. Doordat Bolland zich echter geheel en al wil ontslaan van het oeconomische denken, dat steeds een bepaald doel heeft, ontstaat bij hem de dwaling, dat er een „doellooze doelmatigheid" is, die slechts als een metaphoor kan dienst doen voor een doel, dat niet een ' eetbaar, enz. doel is. Het oeconomische denken is een universeele vorm, die zich in elke bijzonderheid verwerkelijkt, zoodat Bollands overgang tot de doellooze doelmatigheid slechts een dichterrijke uiting kan genoemd