Met het optreden van al deze personages verwijst Ten in a bed naar nogal wat andere literatuur. Ahlberg laat het echter niet bij verwijzingen. Linda en de uit bekende verhalen afkomstige personages herschrijven namelijk de originelen. Door bestaande sprookjes te veranderen, te parodiëren, creëert Ahlberg zijn eigen verhaal. Soms probeert Linda het verhaal zo te veranderen, dat de sprookjesfiguren zich er onprettig door gaan voelen, waarmee ze hoopt te bereiken dat ze haar bed verlaten en naar huis gaan. De sprookjesfiguren laten dit echter niet zomaar gebeuren. Ze komen op voor hun rol en proberen die zelfs mooier te maken. De heks die Linda de tweede nacht in haar bed vindt, wil graag dat de heks in het door Linda vertelde verhaaltje Esmeralda heet. Zo had ze namelijk zelf graag geheten. Maar de heks probeert het verhaal nog ingrijpender te sturen. Ze wil het verhaal zoveel mogelijk laten kloppen met de rol die ze in sprookjes altijd speelt. Linda krijgt hierdoor het gevoel dat ze de macht over het verhaal kwijtraakt. En dat wil ze niet, want ze wil zo snel mogelijk slapen. Daarom probeert zij het verhaal steeds zó te sturen dat het verhaal een voor de heks onplezierige wending neemt, waardoor die misschien weg zal gaan:
‘Maar het grappige was’ - op dat moment kwam Linda op een idee om de jongen te redden - ‘het grappige was dat hij maar niet dikker werd.’ Maar de heks was daarop voorbereid. ‘Ja, mooi wel. Hij werd steeds dikker: dikker en dikker!’ ‘Oké, ook goed, hij werd dikker. Dikker en dikker en dikker! Zo dik dat hij niet meer kon fluiten of met zijn stok langs de spijlen van de kooi kon ratelen.’ ‘Ik had die stok van hem af moeten pakken,’ zei de heks. ‘Zo dik’ - nu kwam Linda op een ander idee - ‘zo dik dat Esmeralda hem niet meer uit de kooi kon krijgen.’ (p. 25).
Linda en de heks krijgen dan ook ruzie over van wie het verhaal eigenlijk is. Eerst probeert Linda de heks in een verliezersrol te manoeuvreren, wat niet lukt omdat de heks dit niet toestaat. Dan pakt Linda het totaal anders aan. Ze laat de heks een mooie prins tegenkomen, die haar zo mooi vindt dat hij met haar wil trouwen. De heks is hierdoor enorm gevleid en gaat weg.
De kat die Linda de volgende nacht in haar bed vindt, is zich erg van zijn fictionele identiteit bewust. Linda vraagt hem of hij de kat is uit Hee diedel dool/ De kat en zijn viool, een Engels bakerrijmpje. De kat antwoordt dat hij dat vroeger inderdaad was, maar dat hij sindsdien