Over mij - Paardenfotostudio
Mijn vroegste herinnering met paard dateert van toen ik een jaar of vier was. We maakten met het gezin een wandeling en kwamen langs een wei met een wit paard. Het paard liep nieuwsgierig naar ons toe, ik was vol ontzag. Hij pakte me bij de kraag en tilde me over het draad. Ik voelde me zo vereerd dat het paard mij uitkoos om hem gezelschap te houden!
Het klinkt erg ongeloofwaardig, ik weet het. In werkelijkheid zal het anders gegaan zijn maar het is niet meer te achterhalen en het doet er ook niet meer toe. Feit is dat ik vanaf die ontmoeting gek op paarden was.
Sindsdien stond steevast bovenaan mijn verlanglijstje: paard of pony.
In 1970 had ik mijn eerste paardrijles bij de ponystal Hengelo op een pony die Nancy heette en ik was in de zevende hemel. Als het even kon was ik in de vakantie op de boerderij van mijn oom en tante in Groningen, daar zat ik dan uren bij de paarden in de stal.
Tijdens mijn middelbareschooltijd kreeg ik een bondgenote in mijn eeuwige strijd om mijn ouders zover te krijgen dat ze een paard voor me kochten, Yvonne.
Mijn vader kon er op den duur niet meer onderuit. Het ging er dan ook niet zachtzinnig aan toe: 'Als jij een boot kunt kopen kun je ook een paard voor me kopen', zei ik. Mijn vader zei: 'maar we hebben geen weiland'. Waarop ik zei: 'een weiland is wel te regelen bij een boer'. En mijn vader ging akkoord onder de voorwaarde dat hij zich nooit met de verzorging hoefde te bemoeien. Bij Yvonne thuis ging het ongeveer net zo.
En een stal dan? Om dat probleem te tekkelen gingen we op zoek naar een ras dat geen stal nodig heeft en we kwamen uit bij de IJslander. Yvonne en ik maakten kennis met de IJslanders in Uddel tijdens een wedstrijd. En we waren gelijk verkocht: wat een geweldige paardjes!
En zo geschiedde het dat we allebei een IJslander kregen. Dagelijks gingen we er met ze op uit in de Twentse bossen. En als we verhuisden, verhuisden de paarden mee…
Even om te schetsen wat ik met paarden heb.
Wat mij als paardenfotograaf betreft: ik fotografeer het liefst het natuurlijke paard, met of zonder zijn begeleider. Onder het zadel of in de wei. Het plezier van het paardrijden. Het authentieke paard, de liefde tussen mens en dier. De interactie tussen paarden. De interactie tussen paard en mens.
Een studioportret van een paard, keurig gepoetst, met ingevlochten manen, de oortjes naar voren, is prachtig maar een foto van een paard dat net in de wei is losgelaten en van zijn vrijheid geniet vind ik minstens net zo mooi.
De oneindige mogelijkheden van de fotografie ontdekte ik in mijn middelbare schooltijd, toen ik met een oude Practica van mijn vader ging fotograferen. Inmiddels werk ik digitaal met uitstekende apparatuur en software. Maar ik maak ook graag foto's met mijn mobiele telefoon, bijvoorbeeld als ik op Thattur, mijn IJslandse verzorgpaardje, zonder zadel door de bossen rijd.
Na de middelbare school heb ik achtereenvolgens de Hogere Landbouwschool in Groningen gedaan, was veevoedingsvoorlichter in Duitsland, had een Braziliaanse bar in Hamburg en heb advertenties verkocht voor Noorderland en Dagblad van het Noorden. Daarbij heb ik in de loop der jaren heel wat mensenkennis en talenkennis opgedaan, ik spreek uitstekend Portugees, Duits en Engels.
Mijn kennis en ervaring op het gebied van de fotografie heb ik opgebouwd door middel van cursussen, zelfstudie en mijn passie voor fotografie.
Sinds 2003 ligt mijn hart op het Groninger Hoogeland waar mijn kinderen zijn opgegroeid en waar ik met mijn vriend Nanko op een boerderij woon.
PS Neem gerust contact op om over foto's van jouw paard te praten. Ik ben benieuwd naar je paard of pony en verheug me op je telefoontje of e-mail!