Genade Knipoogjes 299
Gelukkig, vandaag heb ik het allemaal weer onder controle.
Controle op de zaak.
Controle op mijn werk.
Controle op mijn apparatuur.
Controle op mijn wandel.
Controle op mijn leer.
Controle op mijn godsdienst.
Controle op mijn relatie.
Ik heb echt weer alles onder controle.
Het hele doen en laten is als één grote controledienst in controleafdelingen ingedeeld. Je hebt je controleboek met daarin je controlebladen, waarin je je eigen controlecoördinaten berekent. In jouw controle-eenheid houd je eigen controledossiers bij. Al je kennissen, familie en vrienden heb je in duidelijke controlegroepen gerangschikt om de controleerbaarheid ervan overzichtelijk te houden.
Elke ochtend begin je de dag fris met het prikken van je controlekaart in de controleklok. De start van de nieuwe dag staat op de controlelijst! In je controleplan neem je vanzelfsprekend ook een controleproef tijdens je controleperiode. Het controlerooster houd je met een controleschema overzichtelijk bij, zodat je bij de controleberekening achteraf niet voor plotselinge ongecontroleerde verrassingen komt te staan.
Ben jij ook zo'n figuur die alles, maar dan ook echt alles onder controle wilt hebben? Jij hebt de agenda. Jij bepaalt wat er gedaan wordt en wanneer het gedaan wordt. Jij weet nou eenmaal wel wat je zelf in huis hebt. Bij die anderen is dat maar de vraag. Telkens die verschrikkelijke aandrang om toch maar alles tot in de finesses voor te kauwen en uit te werken!
Beroerd hè, om met zo'n figuur samen te leven? In al je gesprekken met hem of haar ligt daar die dreiging voortdurend op de loer dat, als je even zijn of haar ideeën niet opvolgt, je met een diep depressief persoon opgescheept zit.
Ik wil gewoon controle over mijn leven hebben. Dat willen we allemaal. Menselijkerwijs gesproken lijkt daar nou ook echt helemaal niks mis mee. Pas wanneer het extreem wordt en de neiging ontstaat om ook de agenda van de ander te bepalen, pas dan spreekt men maatschappelijk van een persoonlijkheidsstoornis.
Let je echt goed op de ontwikkelingen in je leven dan merk je dat het idee van controle over je leven hebben uitermate subjectief is. Wanneer alles lekker gaat, heb je het gevoel dat je alles onder controle hebt. Gebeurt er iets negatiefs, dan voelt het gelijk aan alsof de controle je uit de handen glipt. Alles is puur subjectief!
Wat zijn er niet ontiegelijk veel omstandigheden waar wij, als mensen gewoon geen enkele invloed op hebben. De overweldiging door een prachtige natuur of een abrupte natuurramp. Het kan allebei op één en dezelfde dag plaatsvinden. Het genot van een prachtige vlucht of een plotselinge vliegtuigcrash. Het kan binnen een tel zo omgeslagen zijn. Een gezond hart dat plotseling bloedpropjes gaat schieten. Het gevoel alles onder controle te hebben kan plotseling uit handen geslagen zijn. Puur subjectief.
We denken alles zelf onder controle te kunnen hebben. Bij God heeft onze onafhankelijke zelfcontrole nooit in de planning gezeten. Alles besturen, dat is Zijn taak. Okay, we janken het soms uit: 'Ik heb mijn leven niet meer onder controle'. We zijn soms gewoon kleuters, die maar lopen te zeuren: 'Zelf doen! Zelf doen!' Ze kunnen het niet zelf en ze hoeven het niet zelf.
Voor een goed voorbeeld ga ik nog wat verder terug naar het babystadium.
In de box zit de baby overgelukkig met een nieuw paar schoentjes in zijn knuistjes te spelen. Vader pakt één van die schoentjes om het hem aan te trekken. Wat dit kind nu echter ondervindt is dat dit leuke speeltje van hem afgepakt wordt. Dat is niet leuk. Voor zijn gevoel verliest hij de controle over zijn leven. Dat wil hij niet. Hij wil zijn speeltje vast blijven houden. Maar dan zou hij niet tot wandelen in die schoenen komen, zoals Pa het bedoeld had.
De ouders van de baby hebben de controle. Dat hadden ze toen het kind zo overgelukkig was met zijn speeltje. Ze hadden het ook toen ze het uit zijn knuistjes namen om hem die schoentjes aan te trekken. De baby dacht alle controle verloren te hebben, maar Pa was de controle geen moment kwijt.
Alleen een baby denkt dat het allerbelangrijkste is dat hijzelf zijn speeltje in zijn knuistje houdt. Alleen een baby vindt zelfcontrole het allerbelangrijkste. De baby ziet niet het hele plaatje. De baby ziet niet het doel. Daarom overstemmen de ouders de verlangens van de baby om dat te doen wat nodig is.
Groeit dit kind op, dan gaat hij het verstaan. Wanneer de ogen daarvoor open gaan dan is die persoon razend enthousiast. En dat niet alleen, hij loopt. Wij wandelen naar de roeping waarmee we geroepen zijn. Onze wandel is in genade. De controle? Die mogen we in vol vertrouwen in de handen van Vader laten. Dat is nou genieten van een wandel in genade!