Denk na over langere klinische voorzieningen | De Volkskrant
LezersbrievenVrijdag 22 november
Denk na over langere klinische voorzieningen
De ingezonden lezersbrieven van vrijdag 22 november.
Redactie 21 november 2019, 20:23
Nachtopvang voor daklozen Sleep Inn in Utrecht. Beeld Marcel van den Bergh
Terecht maken psychiaters Vinkers, Tijdink en Prinsen duidelijk dat de nieuwe wet verplichte ggz het aantal gedwongen opnames niet zal doen toenemen. Wel enkele kanttekeningen.
Het aantal gedwongen opnames is tussen 2003 en 2017 weliswaar flink gestegen, maar de modale opnameduur is flink gedaald. Opnamen zijn zo kort mogelijk. Een dakloze verslaafde patiënt die psychotisch raakt en daarbij agressief gedrag vertoont, is met een opname vaak snel weer uit zijn psychose, maar zal na ontslag snel terugvallen in middelengebruik en weer psychotisch raken.
Dit is niet op te lossen door een crisisdienst, die bij elke melding weer moet afwegen of het acute gevaar en het toestandsbeeld ernstig genoeg zijn om te proberen een schaarse opnameplek te bemachtigen. Niet alle problemen van agressie, overlast en maatschappelijke tekorten zijn door de psychiatrie op te lossen. Het is wel een taak van de psychiatrie om helder te maken wat er vanuit psychiatrische optiek nodig is.
Het wordt tijd dat we ook weer nadenken over langer durende klinische voorzieningen (zoals de oude psychiatrische klinieken met hun grote terreinen), die voor een bepaalde groep patiënten meer bijdroegen aan herstel dan de huidige ambulante en op snelle interventies gerichte zorg.
Sheila Sitalsing vertelt inderdaad sprookjes. Het snoepmandje is namelijk overvol. Er komen ieder jaar meer snoepjes bij dan er af gaan. Inmiddels is het snoepmandje sinds de laatste snoepjescrises verdubbeld. Ook voor de jonge kinderen is er later snoep genoeg, wanneer ze ten minste ook een snoepje hebben ingelegd.
Frans Gerritsen, Alkmaar
Staatssecretaris Van Ark gaat in het kader van de Participatiewet een tegenprestatie verlangen van bijstandsgerechtigden. Ze moeten iets presteren in ruil voor behoud van uitkering. Van Ark gaat uit van onwil van de bijstandsontvanger, terwijl het in de meeste gevallen onmacht is om een baantje te krijgen. Wordt het niet hoog tijd om werk (prestatie) anders te definiëren? Werk is calorieën verbruiken, niets meer. Een bijstandsgerechtigde die de hele dag op bed ligt verbruikt gemiddeld 1.500 kcal per dag. Hij werkt dus, dankzij zijn basaalmetabolisme. Leven is werken. Louter het leven, waar hij niet zelf om heeft gevraagd, geeft al recht op een 'arbeidsloos' inkomen. Een pleidooi dus voor een basisinkomen.
Michel Schmeits, Sittard
Alle creativiteit bij bijstandsgerechtigden wordt aangesproken als we hun gaan vragen wat ze kunnen leveren als tegenprestatie. Dan kunnen er nog wel eens heel mooie dingen tot stand komen in gemeenten. Ik vrees echter dat ze uit een lijst mogen kiezen of nog erger, dat ze een opdracht krijgen.
Carla Coenders, Heiloo
Het kabinet Rutte III wil de bijstandsgerechtigden dwingen een tegenprestatie te leveren voor hun recht op bijstand. Uit een vernietigend SCP-rapport blijkt dat de Participatiewet waarin de zwakkeren zouden worden gedwongen te participeren in de maatschappij, volledig is mislukt. Die wet was afkomstig van Rutte II, waardoor sociale werkplaatsen werden gesloten en Wajongers arbeidsvermogen werd toegekend.
Het kabinet Rutte III is volledig lamgeslagen door de impasses met stikstof en pfas. Het is helaas een menselijke eigenschap om als men in het nauw zit, dan maar uit te halen naar zwakkere mensen. Dat is precies wat dit kabinet doet: de aandacht afleiden van het eigen mismanagement door de zwakste groep, de bijstandsgerechtigden, zwart te maken. Een brevet van onvermogen. Laat Rutte zelf een tegenprestatie leveren voor het salaris dat hij elke maand opstrijkt.
Martin Straatmeijer, Badhoevedorp
Bij het lezen van 'Dus zwijg ik als een man me weer lastigvalt' van Franka Wijngaarden moet ik denken aan een voorval van meer dan vijftig jaar geleden. Ik was op een feestje en wilde naar huis. Een jongen waar ik die avond een paar keer mee had gedanst, bood aan om mij even thuis te brengen. We waren nog niet buiten of hij begon 'aan me te zitten'. Toen ik zei dat ik dat niet wilde, was hij nijdig en liep hij weg.
Ik was zo kwaad dat ik terug liep, hij keek triomfantelijk en dacht dat ik mij bedacht had, totdat ik hem een klap in z'n gezicht gaf, mij omdraaide en weg liep. Ik zie nog zijn verbouwereerde gezicht en voel nog mijn trots. Als ik nu nog jong was, zou ik het denk ik niet meer durven, maar jonge en oude meisjes zouden het wel moeten doen.
De laatste tijd wordt veel gesproken over de traditie van Sinterklaas en Zwarte Piet, openlijk en verborgen racisme. Wat ik mis in het debat is hoe in onze taal het racisme diep is doorgedrongen: het zwarte schaap, elkaar de zwarte piet toespelen, zwartboek, op de zwarte lijst staan, en ik zou nog een tijdje zo door kunnen gaan. Maar we hebben ook: een wit voetje halen, en de vredesduif is wit, de bruid gaat vaak in het wit, de doodgraver in het zwart. Ja, we hebben ook witteboordencriminaliteit en zowaar een grijs gebiedje. Ik verwacht niet dat een zo'n diepgeworteld cultuurgegeven snel zal verbleken en zomaar uit onze taal zal verdwijnen. Een troost: als we verlost zijn van zo'n traditie zullen we merken hoe knellend het was.