Het Boekje Open: Josine Marbus - Lood
Ik probeer met columns en andere schrijfopdrachten mijn inkomen aan te vullen.
Dan was ik actrice geworden. Schrijven van proza en acteren lijken eigenlijk veel op elkaar. Je leeft je in een situatie in en je brengt een personage tot leven. Het fijne van schrijven is, is dat je de situatie zelf creëert. Ik heb de opleiding aan de Hoge School voor de Kunsten, afdeling Theater gevolgd en ik heb ook een tijdje als actrice gewerkt na mijn opleiding. Toneelteksten en films inspireerden mij tot zelf schrijven. Nog niet met het idee er mijn beroep van te maken. Ik kwam in contact met Thomas Verbogt en hij heeft me uitgedaagd mijn eerste novelle naar zijn uitgever te sturen.
Eerst aan een hele goede vriendin uit het vak, voor de eerste feedback, niet te snel trouwens, ik wil dan al echt een substantieel eind op weg zijn. Dan natuurlijk aan mijn redacteur en daarna aan mijn man. Mijn man heeft een goede smaak, maar hij is ook heel kritisch, als hij het te vroeg leest verlies ik de moed om door te gaan.
Als t eenmaal gedrukt is, het liefst direct door zoveel mogelijk mensen.
In de avond maak ik vaak aantekeningen, dan heb ik de meeste ideeën en overdag werk ik het dan uit. Niet meer dan twee a drie uur per dag. Dat is voor mij een goede spanningsboog en veel meer tijd heb ik ook niet per dag.
Per boek heb ik bepaalde muziek die ik graag tijdens het schrijven hoor. Het liefst hard. Ik werk het beste als ik weet dat ik een tijd niet gestoord kan worden.
Ik hou van het niet gezegde. Ik schrijf vooral korte zinnen en mijn dialogen zijn denk ik wel goed te noemen. Ik houd van onderliggende spanning en ik suggereer graag.
De laatste tijd las ik Birk van Jaap Robben, dat boek raakte me. Het was een gevaarlijk en tegelijkertijd teder verhaal. Extreem luid & ongelooflijk dichtbij van Jonathan Safran
Soer vond ik ook prachtig. Net als: Ik haal je op, ik neem je mee van Niccolo Ammaniti, Vertedering van Jamal Ouariachi en Vader van Karl Ove Knausgard.
Dat weet ik niet, misschien een bestseller auteur, om te kijken of dat nou fijn is… veel boeken verkopen.
Ik hou van mooie dingen en ik wil zelf graag iets heel moois maken, iets dat anderen raakt. Daarbij word ik getriggerd te onderzoeken wat er tussen mensen gebeurd, vaak in familieverbanden, wanneer machtsverhoudingen gaan spelen.
Ik heb er spijt van dat ik mijn tweede boek Oefenmeisjes te vroeg heb ingeleverd. Ik heb me teveel laten beïnvloeden door mijn uitgever destijds. Ik weet nu dat een boek pas af is als het alleen nog maar lelijker wordt als je doorgaat. Dat goede moment bepalen kan lastig zijn, omdat je met aanbiedingsfolders ed rekening moet houden.
… zij zag zichzelf stilletjes tegenover hem zitten.
Ik heb je nooit gehad en raak je nu weer kwijt.
'Waarom huilt u?' vroeg hij.
Ze kon niet meteen antwoorden en ze dacht dat het goed was om voor sommige dingen geen woorden te hebben. Toen zei ze: 'Ik huil altijd wanneer ik in de war ben.' uit: Waar je ook heen gaat, Josine Marbus