Toen hij ging studeren, moest dat in Amsterdam zijn. Daar was hij al vaak gaan stappen met vrienden. De rechtenstudie was een warm bad voor hem. Nog steeds hoefde hij niet te blokken. Als hij een dag voor een tentamen de leerstof goed doorlas, zat alles in zijn hoofd.
Meteen meldde hij zich als vrijwilliger bij de rechtswinkel, een lokaal met vijf telefoons, waar studenten eenvoudige juridische vragen beantwoordden en zo nodig mensen doorverwezen naar professionele hulp. Toen de gemeente wilde stoppen met subsidiëring, kozen de studenten Tomas als voorzitter. Als tweedejaars studentje hield hij een vlammend betoog voor gemeenteraadsleden dat de rechtsstaat een farce was voor mensen zonder geld. De wethouder zwichtte, op voorwaarde dat Tomas en zijn maten voor haar juridische artikelen zouden schrijven over terrasvergunningen en sluitingstijden van cafés. Dat deed Tomas maar al te graag.
Na zijn studie ging hij in 2000 werken voor Bureau Rechtshulp Amsterdam, waar hij zich specialiseerde in vreemdelingenrecht, een lastig werkterrein. Tomas ontdekte al gauw dat Nederland heel moeilijk doet met buitenlanders (geen vluchtelingen, want dat is asielrecht). Wie toevallig verliefd wordt op een buitenlander en hier wil trouwen, krijgt het moeilijk. Kinderen met een buitenlandse ouder kunnen in een uitzichtloze juridische warboel terechtkomen. De hoogste instantie, de Raad van State, is de strengste van Europa, merkte Tomas.
Hij liep ook tegen arbeidsrecht aan en daarin wijdde zijn collega Monique Schellekens hem in. Toen zij in 2002 vertrok om advocaat te worden, zoenden ze elkaar voor het eerst op haar afscheidsfeestje. Een jaar later trok zij bij hem in.