Mijn naam is Alice Bakker. Ik heb mijn eigen tekstbureau ‘in Woordenland’. Ik schrijf in opdracht, maar ook fictief. Diverse van mijn verhalen zijn in bundels gepubliceerd en in mei 2017 komt mijn eerste boek uit, Slapen doen we morgen weer, een YA.
Ik heb altijd een passie voor boeken gehad. Als kind verslond ik al boeken. Sommige van mijn kinderboeken staan ook nog steeds in mijn boekenkast.
Ik las vroeger van alles. Veel series als De Vijf en Pitty, die pockets. Ik was ook gek op de boeken van Guus Kuijer, volgens mij was Madelief het eerste hoofdpersoon in een boek dat gewoon naar het toilet ging. Een openbaring, het zijn net mensen, die hoofdpersonen, haha.
Wat ik ook leuk vond als kind -en eigenlijk nu nog- zijn de gedichten van Annie M.G. Schmidt. Ik kan er een heleboel nog zo opzeggen.
Elk boek mag in mijn kast. Hij is bijna vol, dus ik moet binnenkort gaan screenen. Hoewel, de kast is diep genoeg voor een dubbel rij…
Wat overigens niet in mijn boekenkast staat, zijn de boeken waaraan ik zelf heb meegewerkt. Deze hebben een speciaal plekje in een boekenkastje bij mijn werkplek.
Dat is een heel oud boek. Hij komt uit de boekenkast van mijn oma. Het boek heet ‘Tot ziens, pappie’, van Michael Haller. Ik heb hem vier keer gelezen (en de data erin geschreven). In 1980 voor het eerst, in 1989 voor het laatst. Hij is nu zo oud en valt zo erg uit elkaar, dat lezen eigenlijk niet meer kan. Dat hoeft ook niet, want hij is van een genre dat ik nu minder waardeer. Het staat nergens in het boek, maar volgens de site van de bibliotheek is hij uit 1950. Hij blijft voor altijd in mijn boekenkast!
Er is altijd wel een boek dat ik wil hebben. Wat ik mis, moet wellicht nog verschijnen. Ik ben altijd nieuwsgierig naar ‘nieuw’.
Ze mogen van mij altijd zelf gluren en er een paar uitpakken. Willen ze dat ik voor ze kies, dan geef ik boeken mee van schrijvers die nog niet zo lang bezig zijn. Olga Hoekstra, Anita Larkens, Marlen Beek-Visser, etc. Als ik hierdoor maar een heel klein beetje kan bijdragen aan hun succes, door ze een klein beetje bekender te maken, is het leuk.
De kast staat al een tijdje op kleur gesorteerd. Als ik een boek zoek, weet ik meestal wel in welke kleurreeks ik moet zoeken. Soms is het lastig. Misschien dat ik binnenkort de hele boel eens omgooi naar op alfabet.
De kast is zeker niet van mij alleen. Een grote serie kookboeken staat erin, van mijn man en zijn collectie Arendsoog-boeken. Daarvan vind ik het vooral leuk dat hij compleet is.
Mijn ultieme boekenkast is er eentje over de hele wand van een kamer. Met een trap om bij de bovenste plank te kunnen.