Berichtdoor Bertiel » 08 Mei 2021, 22:09
Berichtdoor Geytenbeekje » 08 Mei 2021, 22:11
Berichtdoor Bertiel » 10 Mei 2021, 10:08
Gisteren nacht, dageraad en een gedeelte van dag gelezen.
Van Elie Wiesel uiteraard.
Berichtdoor Herman » 10 Mei 2021, 10:11
Bertiel schreef: Gisteren Nacht, Dageraad en een gedeelte van Dag gelezen.
Het is even puzzelen, maar ik snap hem. Rond 5 mei lees ik ook altijd zoiets. Dit jaar Abel Herzberg.
Berichtdoor Isala » 10 Mei 2021, 11:17
Stilte in mijn hart - 35 levenslessen voor vrouwen.
Berichtdoor Zita » 10 Mei 2021, 11:58
Beste mw. Bird van A.J. Pearce.
Het idee was leuk, denk ik. De uitvoering matig. En de vertaling beroerd. Voor ieder bijvoeglijk naamwoord werd nog 'kolossaal' toegevoegd. Iets was dus kolossaal leuk, of de hoofdpersoon had het kolossaal druk. Hoe verzin je zoiets? Van zes keer 'kolossaal' op iedere bladzijde werd ik wel een beetje (ik wilde bijna zeggen: 'kolossaal') geïrriteerd. De ontknoping hing wel van toeval aan elkaar.
Kruis en munt van Lans Bovenberg en Paul van Geest. Maar daar moet ik wel wakker en scherp voor zijn.
Wacht niet op de morgen van Maria Rosseels. Mooi. Rosseels is altijd mooi. Soms raakte het verhaal mij echt wel, vooral rond de dood van koning Boudewijn. Maar verder was ik vooral bezig met alle bijfiguren uit elkaar houden, vooral als bleek dat ze toch wel belangrijker waren dan ik in eerste instantie dacht. Het waren er gewoon te veel. De setting was ongewoon (Jeruzalem tijdens de kruistochten), en Rosseels wist echt ongelooflijk veel informatie in haar roman te verwerken. Ik las het met wikipedia naast mij, en Rosseels heeft voor zover ik kon overzien echt vrijwel niet gesjoemeld met de historische gegevens. Met het slot was ik wel een beetje teleurgesteld. Zoals wel vaker bij Rosseels is de hoofdpersoon ergens in het begin van het boek op een vrij traditionele manier gelovend in God. En ook in 'Wacht niet op de morgen' leeft de hoofdpersoon in een klooster. Dan gebeurt er een pagina of 300 een heleboel, de hoofdpersoon komt allemaal hevig verlichte figuren tegen die alles aan het wankelen brengen, en aan het eind van het verhaal blijft er een soort algemeen religieus besef over. Het is iets interreligieus, in heel veel harmonie met de naasten. Geloof blijkt uit de daden, maar de belijdenis is vrijwel leeg geworden. Dan blijf je aan het eind van zo'n boek toch wel wat verdrietig achter.