Reisverhaal | Filipijnen | El nido | Reisblog Bart Delaere en Joke Reunbrouck (België)
Reisverhaal «El nido »
lang op weg met Bart en Joke | Filipijnen | 0 Reacties 07 Januari 2018 - Laatste Aanpassing 18 Januari 2018
Opnieuw met een minivan reizen we naar het noorden van Palawan (dit is niet meer de eerste keer...), maar het is eindelijk mooi weer dus gaan we door naar El Nido. De chauffeur doet dit in een héél snel tempo, op een dikke vier uur zijn we er! Het is een heel bochtige weg, zeker naar het einde toe, niet geschikt voor wie misselijk wordt in de auto, maar ja als je wil reizen verleg je makkelijker veel grenzen. De badplaats heeft niet zoveel te bieden, het verkeer is er erg druk, maar de omgeving is adembenemend mooi!
Overal in het stadje vind je bureautjes die island hopping tours aanbieden in de schitterende Bacuit archipel. Alle operatoren bieden ongeveer dezelfde tours aan - die gemakkelijkheidshalve A, B, C en D worden genoemd- en doen dezelfde plaatsen. Het is wel grappig want er wordt door iedereen gezegd dat tour A en C de beste zijn. Ik vraag me dus wel af als er mensen B en D doen. Veel websites vertelden me dat El Nido behoort tot 1 van de mooiste plekjes van de aarde: idyllische stranden, onbewoonde eilanden, azuurblauwe lagunes,... Ok, het is echt wel mooi maar je bent er niet alleen en het onderhandelen gaat dikwijls moeilijk. Maar toch proberen we het (zo bereikten we een gratis tour voor Stan en halve prijs voor Nina, de vent van het bureautje zei wel dat ik moest liegen: Stan 3 jaar, Nina 5 jaar, ajaaaa de papa is ook groot hé) De toer A was echt wel héél mooi. We bezochten allereerst de Secret Lagoon (hilarische naam want zo geheim is het precies niet meer). Het heldere water en de rotsblokken geven een machtige sfeer. Daarna Small lagoon. Daar aangekomen krijgen we de mededeling dat we een kajak moeten bijbetalen (allé hupla, zo all inclusive is die tour dan toch weer niet, wat had je gedacht?). We peddelen met z'n allen rond in de lagune. Onderweg pikken we nog een Duitser op (hij dacht dat het zwemmend ook ging lukken maar het koraal komt veel te dichtbij). Zodoende komt er af en toe water in de kajak maar dat maakt het weeral spannend. Daarna gaan we verder naar de Big Lagoon. Het is een zalige dag met heel veel zonneschijn. In de Big Lagoon komen ze opnieuw aan met het verhaal dat we een kajak moeten huren. Hmm, sorry maar we gaan wel zwemmen. We snorkelen wat rond de boot. Bart en ik zwemmen verder de lagune in terwijl we af en toe snorkelen. Het is ongelooflijk hoeveel mooie vissen hier te zien zijn. Ik zie er 1 met felgele en zilveren strepen, en allerlei verschillende soorten eigenlijk. Plots zwemt er een hele school kleine visjes langs je heen. En als je weer boven water komt, zie je de hoge rotsen rond je opstijgen. Machtig.
Daarna krijgen we eten op de boot. Ik had hier niet teveel van verwacht maar dat viel echt wel goed mee (zeker naar Filipijnse normen): gebakken vis op de BBC, verse ananas, koolslaatje, banaantjes, rijst,...
Als afsluiter worden we nog gedropt op 'Seven Commando Beach'. Heel toeristisch allemaal met een strandbar erbij. Het hoogtepunt voor de meisjes is een touw waaraan ze kunnen slingeren zoals Jane. Ondertussen zonnen wij nog een beetje. Stan vindt het zalig om zich helemaal onder te delven met zand en er dan weer uit te kruipen (nostalgie, vond ik ook wel leuk vroeger, hihi). Zandmonster!!!
Kajakken naar Papaya beach en Seven Commando Beach
De volgende dag huren we op Coron beach 2 kajakken. We willen zelf op avontuur. De kajaktocht is best wel zwaar maar het geeft ons zo'n vrij gevoel. Op de stranden luieren we, zwemmen we, snorkelen we wat. Op het einde ontdekken we een plek bij Papaja beach waar er heel veel te zien is onder water. Ik zie prachtige vissen waar ik jammergenoeg geen naam van weet. Het kajakken op zee, langs de rotsen heen, is adembenemend mooi. 's Avonds peddelen we serieus door om nog te kunnen genieten van de zonsondergang op het strand. We kiezen dan ook een restaurantje die aan het strand ligt. De pizza is lekker maar de andere gerechten zijn echt niet om over naar huis te schrijven.
Het begint met Nina die 's avonds en 's nachts moet overgeven en ook ik heb er serieus last van. We slapen bitter weinig en de volgende dag zijn we niet in topvorm. We krijgen ook het slechte nieuws dat mijn pépé gestorven is en dit is helemaal moeilijk te verwerken op zo'n afstand van thuis. Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik beter thuis zou zijn dan hier in de FilipijnenTerwijl ik vooral in mijn bed moet liggen, zoekt Bart uit hoe we het verder gaan aanpakken. Boot naar Coron? Vliegen naar Clark? Vliegen naar Manila? ... Allerlei verschillende opties. We kiezen ervoor om vliegtuigtickets te boeken naar Manila en de laatste periode rond te reizen op het eiland Luzon. Er zijn daar nog heel wat mooie plaatsen te bezoeken. De zoektocht naar een huurwagen is héél wat moeilijker. Bart vindt online een verhuurbedrijfje, hij geeft al onze gegevens in (héééééééél veel gegevens hebben ze nodig) en 's avonds krijgen we bericht dat onze aanvraag geweigerd is omdat de visa op mijn naam staat en de boeking op Bart zijn naam. Onbegrijpbaar, nu willen we geld uitgeven aan een huurauto maar zien zij dat precies niet zitten. Het zal uitkijken worden bij onze aankomst in Manila om er 1 te vinden.
Reisdag van El Nido naar Manila
Een van brengt ons naar de luchthaven van Puerto Princesa. Het is stralend mooi weer. Nog meer dan 6 uur wachten vooraleer we kunnen boarden dus installeren we ons buiten op een paar bankjes. Tijd om wat les te geven. De kleine luchthaven is een héél nieuw gebouw. Het inchecken gaat vlot maar bij het wachten is de berichtgeving niet zo duidelijk. Stan voelt zicht vandaag helemaal niet lekker, kotsen maar... Onze vlucht heeft meer dan een uur vertraging. We vliegen met Phillipine Airlines en krijgen een kleine snack op de vlucht (die maar anderhalf uur duurt). Het is al laat als we aankomen en de zoektocht naar een huurwagen neemt ook wat tijd in beslag. De kinderen zijn lastig (wij waarschijnlijk ook), en we moeten echt lang wachten tegen dat onze auto eraan komt. Terwijl we wachten op de luchthaven sta ik versteld van sommige mensen hun job. Zo staan daar zeker 10 mannen en vrouwen voortdurend mensen aan te spreken om een taxi te nemen. Dat is hun job, elke dag opnieuw, proberen klanten te ronselen, wachten... Ze staan daar meer dan 12 uur per dag en verdienen nauwelijks iets. In al die tijd dat wij daar staan te wachten (meer dan een uur!) moest niemand een taxi hebben van hen. Pff, om zot te komen, nee? Onze huurauto is een Toyota Vios die nauwelijks een jaar oud is. Dik in orde! We rijden door het zotte Manila naar onze slaapplek. Serieuze ontgoocheling: het is er véél te klein (maar 1 dubbelbedJE en 1 kleine futon, het is er vies (veel te veel zwarte lange haren), het stinkt er eigenlijk ook,... We trekken ons plan (veel anders kun je niet doen midden in de nacht) en schrijven de volgende dag een slechte beoordeling).