Middle Kids @ Botanique (Rotonde): Doordachte indie rock met een twist
Beloftevolle bands en de Botanique blijven een gouden combinatie. Op 3 november hadden ze er eentje uit Australië klaarstaan onder de naam Middle Kids. Het drietal wordt live bijgestaan door een extra mankracht en dat geeft de muziek zeker nog meer body. Middle Kids kwam de debuutplaat Lost Friends voorstellen, nadat ze enkele weken geleden al het voorprogramma van Bloc Party deden. Dit werd dus hun eerste headlineshow op Belgische bodem en we kunnen stellen dat Middle Kids een band voor de toekomst is.
Openen mocht Oh Pep!. De band uit Melbourne is mee op tour met Middle Kids, maar in tegenstelling tot die eerste neigen zij nog meer naar de folk pop. Het duo wordt live bijgestaan door twee extra muzikanten en dat geeft hun muziek extra body. Dat is nodig, want zonder extra bandleden zouden ze nooit kunnen overtuigen. De folky muziek doet bij momenten denken aan Phoebe Bridgers of Conor Oberst, maar dan met meerstemmigheid en af en toe met een viool. Leuke opener die ons zeker genoeg wistt te boeien om het nog eens opnieuw te beluisteren.
De rotonde is een geschenk van een zaal voor beginnende bands die later wel eens grotere zalen zouden aankunnen. We waren dan ook verheugd dat Middle Kids er stond. Het bleek de perfecte zaal te zijn voor de perfecte band. Middle Kids houdt namelijk een evenwicht tussen zachte breekbare indie rock met stevige uithalen die zomaar uit een punkband zouden kunnen komen. Die mix serveren ze op een heel subtiele manier wat als gevolg heeft dat er altijd iets verrassends gebeurt.
Neem nu bijvoorbeeld opener "Bought It", het begint allemaal heel zacht en met de stem van Hannah Joy die alle toonhoogtes aankan. Het bouwt op, maar niemand verwacht echt de explosie en dan krijg je natuurlijk een publiek gemakkelijk mee. Er waren slechts een vijftigtal mensen in de zaal, maar ze luisterden heel aandachtig naar wat de groep bracht. In het begin van de set zat het grootste deel van de zaal nog neer, maar naarmate de set vorderde gingen steeds meer mensen rechtstaan. Het was dan ook moeilijke muziek om op te blijven stilzitten.
Zeker wanneer nummers als "Edge Of Town" of "Fire In Our Eyes" passeren, merk je dat het publiek zich subtiel aan het bewegen zet. Bij die laatste laat de zangeres haar gitaar even voor wat hij is en haalt ze ook zelf haar beste moves boven. Het werkt aanstekelijk. Dit was niet voor het eerst dat ze het eens zonder gitaar doet. Bij "Tell Me Something" neemt ze plaats achter de piano om helemaal alleen een breekbaar nummer te plaatsen, nadien komt er met "Mistake" ook nog een pianoliedje met band. Er zit duidelijk genoeg muzikaliteit in de groep uit Sydney en dat spreiden ze maar al te graag tentoon. En wij genieten van iedere seconde.
De zwaarte van de set ligt wel in het begin, want dan kwamen alle nummers die een potig einde hebben. Die uithalen zijn wel fascinerend, want de band toont hiermee ook dat ze eens lekker hard kunnen rammen. De rest van de nummers toont meer hoe breekbaar de stem van Joy is, al is er natuurlijk altijd plaats en ruimte om eens buiten te lijntjes te kleuren. De bandleden zelf amuseren zich kostelijk op het podium en nergens merk je enige verveling bij de groepsleden. Middle Kids geniet van het moment en dat straalt zich ook af op hun muziek die nog voller live klinkt dan op plaat en bijgevolg veel grootser en aangenamer is om naar te luisteren.
Iedere song heeft ook iets aanstekelijk in zich en dat is de kracht van de groep. Zonder commercieel te worden, brengt de groep ons aanstekelijke muziek. Ondanks hun beperkte kennis van Europa (ze dachten dat iedereen hier fan was van dance muziek door Tomorrowland), weten ze met hun ruwe, maar doordachte indie rock heel fijne nummers te schrijven en een strakke liveset te serveren. Dat Middle Kids de volgende keer de Rotonde mag vullen, vinden we een vanzelfsprekendheid, het mag (en kan) zelfs meer zijn. Talent en energie hebben ze alvast te over.