niet zoals ik weleens door anderen heenkijk.. als iets negatiefs of oninteressants waarvoor ik mijn ogen sluit of simpelweg de moeite niet neem het te bekijken.. ze kijken door mijn buitenste.. door mijn facade waarmee ik iedereen geruststel en soms daarmee mijzelf.. je stralende ogen zoals ik ze alleen maar in Japanse anime zie, met van die grote witte vlakken die het helblauw zo mooi onderstepen alsof het wolkjes aan de hemel zijn –
de wolken aan de hemel.. ik zie ze soms en kan mezelf te goed voor de gek houden voor wat ik niet wil zien, of nog niet kan zien –
ik zal mezelf nog iets meer geven.. en mocht ik blauw kleuren dan is dat het waard geweest, want mettertijd zijn al mijn vragen opgehuild –
al verlies ik daarbij mijzelf is dat niet heel erg, want flexibel als ik ben buigt de tijd mij waarschijnlijk wel weer terug.. maar ik wil liever slapen.. wakker worden en in slaap vallen en naast je wakker worden en niet alleen vandaag en morgen maar gewoon altijd –
wat moet je bang zijn.. alle beperkingen die ik je op wil leggen wil ik liever niet en ik lees het in jouw ogen.. voorbij de facade die je misschien zelf nog niet erkennen kan –
ik heb geen haast.. mijn hart is groter dan mijn geduld en ik zal onrustig wachten je te vertellen wat ik denk.. want o wat moet het een beperking zijn om te weten wat ik denk en voor je voel..