Even verderop staan de onvermijdelijke souvenirswinkeltjes. Ondertussen denk ik na hoe ik het best terug naar Viñales en aansluitend naar Pinar del Rio kan geraken. Terwijl ik peinzend de uitgang van het complex nader, word ik aangesproken. Of ik niet geïnteresseerd ben om een langoust te eten voor vijf dollar. Mijn maag knort en ik ga er dan ook graag op in. Het enige probleem is dat de langoust zich in zijn huis in Viñales bevindt en hij evenmin als ik een vervoermiddel heeft.
We besluiten te voet te gaan en op een camion te klimmen als er een voorbijkomt die onze richting uitgaat. Ondertussen babbelen we wat over de situatie in Cuba. Hij vertelt dat hij een broer heeft in Panama, die met een vlot Cuba is ontvlucht. Hij werkt zelf als nachtwaker en verdient maandelijks 135 pesos (ruwweg 6.5 dollar), waarmee hij niet kan overleven. Maar we vinden altijd manieren om ons er door te slaan, zegt hij, niet zonder enige trots. Door toeristen uit te nodigen om bij hem te komen eten bijvoorbeeld. De langousten, een soort kreeften, zijn allemaal bestemd voor de export. Het is voor Cubanen verboden zelf langoust te eten, er staan strenge boetes op. Maar nood breekt wet en hier en daar wordt zwart gevist en wordt een langoust aan toeristen aangeboden. En die smaakt fantastisch, met boontjes, schijfjes gebakken banaan, rijst en vers geperst exotisch vruchtesap.