Waar je het eerste deel van het album nog flink getriggerd werd, valt dat een beetje weg in het tweede deel. “Time to Fight”, “Godless Prisoner” en “Blood Eagle” zijn stuk voor stuk echte powerhouse nummers. Aan de drumsnelheid en bas ligt het zeker niet, maar toch klinken veel nummers hetzelfde. Wat aan de ene kant wel begrijpelijk is, gezien de nieuwe formatie. Maar iets meer lef had wel op het schijfje gemogen. Het schijfje wordt afgesloten met “Under Ruins”, waar er meer plaats word gemaakt voor strakke gitaarriffen. Het tempo zit er weer flink in en het is haast jammer dat dit het laatste nummer is. Er wordt opgebouwd naar iets onheilspellend, iets waar je niet helemaal je vinger op kan leggen. Maar dat er flink gebeukt kan worden op dit nummer, dat is wel zeker.
“Perpetual Chaos” is een album wat als een locomotief je speakers door doordendert. Nervosa laat uitgebreid zijn kwaliteiten horen en is niet bang om de toon te zetten. Toch ontbreekt er iets: er had iets meer geëxperimenteerd kunnen worden. Echte cleans of een rustiger nummer is er bijvoorbeeld ook niet te horen op de plaat. Ondanks dat hebben de vrouwen toch brut werk geleverd, wat een groot inspiratiebron kan zijn voor andere all-female bands.