Greatness | Afro Magazine
Als kleine jongen moest ik een paar keer per week wel twee tot drie kilometer lopen van huis naar mijn vader zijn werkplek, om hem zijn avondeten te brengen. M'n moeder pakte het in een Tupperware bakje, knoopte een kraakschone doek eromheen en dat ging dan in een tas. Daarmee liep ik door de hete sabana middagzon naar de brandweerkazerne.
Meneer G. die bijna als een soort oom was, leek op Nat King Cole met zijn schuine kuif. Meneer E die een paar huizen verderop woonde en altijd liedjes floot wanneer hij in zijn auto reed of zijn erf harkte. Prachtig. Meneer K reed nog in een hele mooie Morris van 1960; als Jehovas Getuigen aanbelden zette hij hen altijd aan het werk. Major Colvin van The Wire doet me denken aan Meneer MacL. die ook iets verderop van ons woonde. Meneer A. met zijn droevige diepe ogen. Kaarsrechte meneer L. die je door een ringetje kon halen en die iedereen die niet door een ringetje te halen was daarop aansprak. Die ene timmerman die zo klein en dun was dat hij letturlijk! in dat ringetje paste; en hij had de grootste praatjes! Meneer O. die zo rustig was dat je vergat dat hij er was, maar hij was er! Net filmsterren waren het. Zo cool! Ik ben er zeker van dat ze menig jong hart sneller deden kloppen.
Ze zullen ook aan elkaar gezegd hebben "over 60 of 80 jaar zijn we er geen van allen meer". En omdat ik hen kende weet ik dat ze zich inzetten om een betere wereld achter de laten dan die ene die ze waren komen aantreffen. Bewust of onbewust.