Dat ene meisje in de klas.
Papa is anders sinds mama weg is. Hij maakt nog wel grapjes, maar zijn ogen lachen niet mee. Papa brengt hem en zijn zusje nu altijd 's avonds naar bed. Maar ook dat is anders. Papa leest de verhaaltjes anders voor. Gehaaster. Hij zegt dat hij snel naar beneden moet omdat hij nog telefoontjes moet plegen.
Een paar dagen geleden heeft hij een gesprek opgevangen tussen papa en mama. Dat weten ze niet. Hij was ervan geschrokken. Ze deden zo boos tegen elkaar. Papa was daarna heel verdrietig. Hij hoorde hem snikken. Die nacht deed hij bijna geen oog dicht.
Sinds dat telefoontje wil hij liever niet naar school. Want misschien wordt papa weer verdrietig. Misschien is het beter als papa niet meer met mama belt. Als hij weer naar mama gaat zal hij extra lief doen tegen haar. En tegen haar nieuwe vriend. Misschien dat papa en mama dan minder ruzie maken.
De juf moet de laatste tijd steeds vaker zeggen dat hij door moet werken. Maar het lukt hem gewoon niet. Hij doet echt zijn best. Maar de juf weet dan t niet.
Soms wordt ze zelfs een beetje boos. Dat vindt hij heel erg. Maar hij kan niet uitleggen waarom het niet lukt. Het wordt hem ook niet gevraagd. Hij weet eigenlijk niet eens of de juf wel weet dat mama bij een andere man woont.
De juf weet ook niet dat hij eigenlijk altijd een beetje zenuwachtig is als hij naar mama gaat op vrijdag. Dan heeft hij de hele dag een bal in zijn buik. Net op de dag dat hij heel hard aan zijn weekopdracht moet werken. Hij krijgt steeds vaker niet af.
Dan moet het mee naar huis. Maar hij durft het niet tegen papa of mama te zeggen. Want die hebben al zo veel problemen.
'Vakantie met je gezin'. Hij weet helemaal niet waar hij in de vakantie is. Bij mama met haar nieuwe vriend? En papa dan? Die kan toch nooit zo lang alleen blijven. En gaat hij dan met die nieuwe kinderen op vakantie? Die kent hij niet eens. Mama doet altijd een beetje anders als zij er ook zijn….
Het duizelde hem. Hij kraste op het papier en legde zijn potlood weg. De bal werd iets kleiner.
De juf zag zijn gekras het en werd boos. Ze zei tegen hem dat hij dat niet mocht doen en nog een kans kreeg om een verhaaltje te schrijven.
De bal in zijn buik groeide weer. Hij kraste opnieuw en de tranen liepen over zijn wangen. Het meisje zag het en kwam naar hem toen. Ze vroeg of hij het lastig vond om over zijn gezin en de vakantie te schrijven.
Hij keek haar aan en knikte.
Ze zei dat zij hem begreep en dat zij het ook heel lastig vond. Ze vertelde hem dat ze dan altijd zomaar iets bedacht. Een soort fantasie van hoe ze het graag zou willen. De juf weet toch niet of het echt is of niet en ze lachte ondeugend naar hem.
De bal verdween. Hij schreef een kort verhaaltje. De juf kwam langs en keek. "Zie je wel dat je het kunt. Wil je voortaan niet meer zo raar doen. Dat is nergens voor nodig".