Intolerante jongeren | De Morgen
Intolerante jongeren
Ik ben 51, en 43 jaar geleden kwamen de eerste jongeren van vreemde origine in onze klas. Men wist toen amper hoe ze op te vangen, laat staan ze te begrijpen. Met veel goede wil van beide zijden werd er het beste van gemaakt. En ik hoor mijn moeder jaren halfweg de jaren zeventig nog op een foor zeggen, toen ze allochtone kinderen op een kraampje naast mijn broer zag zitten: 'Binnen dertig jaar zie je het verschil niet meer.' Die overtuiging was toen gerechtvaardigd. Wat is er onderweg verkeerd gegaan?
Alain Haeck, via de website
Intolerante jongeren (2)
Jongelui hoeven niet tolerant te zijn, ze moeten zich enkel in het openbare leven netjes gedragen. Dat laatste moet de overheid afdwingen, het eerste is een kwestie van opvoeding.
Intolerante jongeren (3)
"Wie de multiculturele realiteit vandaag nog altijd als een naïeve droom beleeft, mag zijn laatste illusie bij deze opbergen. De diepe mentale kloof tussen etnische groepen in onze samenleving is niet gedicht, maar lijkt zich bij de nieuwe generaties nog scherper af te tekenen. De vooroordelen zijn wederzijds. Onbekend maakt onbemind." (Bart Eeckhout,DM 8/2). Bij ons in de Foyer te Brussel - en ik vermoed ook op andere plaatsen - weten we dit al jaren. Daarom ook blijven we herhalen dat het een misvatting is van het beleid om te denken dat de kennis van het Nederlands de enige echt grote prioriteit is in een perspectief van integratiebeleid. Ik voorspel dat dit als een boemerang in het gezicht van de beleidsmakers zal terugkeren. Helaas zullen het dan andere zijn dan diegenen die vandaag 'de droom' invullen.
We hebben sedert midden jaren negentig in Vlaanderen steevast ministers gehad die dachten dat ze de integratie - waarvan Paula D'Hondt ooit zei dat ze van lange adem zou zijn - in relatief korte tijd eindelijk eens op het juiste spoor zouden zetten, en dat dit vooral een kwestie zou zijn van 'aanleren van het Nederlands' aangevuld met 'zelforganisatie'. Dit getuigt van een gebrek aan kennis van wat zich in multi-etnische wijken afspeelt. Je zult ons nooit horen zeggen dat kennis van het Nederlands en zelforganisatie onbelangrijk zijn. Maar werken aan sociale cohesie is minstens even belangrijk, en daar bestaan geen algemene regels voor. Zoiets werkt via programma's van partiële inclusie, waar doelbewust met meerdere gemeenschappen tegelijk gewerkt wordt. Je initieert initiatieven 'op maat', die rekening houden met het sociale klimaat in een wijk, de bestaande netwerken (of het ontbreken ervan), de reële objectieve situatie (overbevolking, woonruimte, nabijheid of niet van groen, mogelijkheden van tewerkstelling, graad van scholing). Helaas hebben we al die jaren tegen windmolens mogen vechten.
Het probleem van die jongeren, waarover Bart Eeckhout het heeft, is niet dat ze onvoldoende Nederlands kennen. Hun probleem is niet dat ze de waarden van de samenleving niet zouden kennen. Hun probleem is dat ze die waarden onvoldoende 'beleven' en 'ervaren'. Daaraan werken is een van de opdrachten van wat men de integratiesector noemt. Helaas moet die sector zich vaak terugtrekken in 'tweedelijnswerk', wat meestal voor een groot deel bestaat uit vergaderen om te vergaderen. Ook hier: tweedelijnswerk kan zinnig zijn, maar wordt pas echt zinnig als dit in voortdurend contact gebeurt met eerstelijnswerk, op grassroots level.
Johan Leman, antropoloog, emeritus professor KU Leuven en voorzitter van Regionaal Integratiecentrum Foyer
De film Lincoln van Steven Spielberg is een monumentaal werk, waarin straten, huizen, interieurs, kledij en slagveld perfect historisch zijn gereconstrueerd. Nochtans wordt er een magistrale fout gemaakt. Republikein Stevens, die een zeer belangrijke rol speelt als voorstander van de abolition, mankt en loopt met een stok; spijtig genoeg gebruikt hij die verkeerd. Hij houdt die stok aan de kant van zijn gehandicapt lidmaat en beweegt deze gelijktijdig met dit lidmaat bij het stappen. Iedereen die ooit een gebroken of pijnlijk lidmaat heeft gehad, zal u onmiddellijk vertellen dat zo'n gang bijna onmogelijk is. Men houdt de stok of kruk in de tegenovergestelde arm van het aangetaste lidmaat en beweegt die gelijktijdig met dit lidmaat; als men een stap vooruit doet met het rechter 'gehandicapt' lidmaat zal men de kruk met de linker arm naar voren brengen zodat het gewicht van het lichaam op die kruk komt.
Ook Simonneke in Thuis gebruikt haar kruk verkeerd. De acteur die Stevens speelt en Marleen Merckx spelen dus eigenlijk komedie, wat logisch is gezien het acteurs zijn en zij geen echt letsel hebben. Aan de film Lincoln kunnen we niets meer veranderen; als Simonneke bij de actuele opnames nog altijd een kruk gebruikt, zou het nuttig zijn haar hier op te wijzen.