25 dec. – Eerste Kerstdag 2018 – Heiko en Joke
25 dec. – Eerste Kerstdag 2018
Precies op het moment, dat de laatste kers op de taart werd gelegd, riep Heiko "Ze zijn er!": tante Heiltje en Sietse zijn in Ödarp! Een warme en emotionele begroeting volgt. Al vaak had mijn tante gezegd, dat ze graag even een vogeltje wou zijn om naar ons toe te vliegen en nu is ze er! Met zoon Sietse. Hoe fantastisch! Met haar 86 jaar de reis naar ons ondernomen en ze stralen. Beide. Nee, nog beter: alle vier! Meteen beginnen we te praten en buiten horen we de eerste positieve berichten over ons huis en plaats van ligging. En dat er ook nog eens sneeuw ligt is helemaal toppie volgens onze familie. Het vriest een paar graden en daarom gaan we snel naar binnen. Daar hadden we de houtkachel in de kamer al aangehad en daar had het een behaaglijke temperatuur. Maar wat gebeurt er?
We gaan in de keuken koffie drinken! We nemen er allemaal een stuk taart bij: slagroomtaart met échte vruchtenhagel (omdat Phaedra die voor ons had meegenomen) en kersen. Dat was, al zeg ik het zelf, helemaal volgens de Kerstsfeer en de smaak… het smaakte naar meer! De tweede kop dronken we in de kamer. Maar voordat het eerste slokje was genomen werd alles even goed bekeken door tante en neef. We babbelen nog steeds als we over gaan op een glaasje glögg met een pepparkaka. Geheel volgens traditie, want dat had ik me immers voorgenomen. Zelf ging ik daarna de keuken in om het diner klaar te maken en de tafel te dekken. Daarbij maakte ik gebruik van de Kerstmenuutjes die ik had gemaakt.
Dát was volgens eigen traditie en vond dat dat hier ook gewoon doorgezet moest worden. We kregen een echte "Julskinka", Kerstham, die een uurtje eerder al in de oven was gezet. Nu kon daar het aardappelgerecht "Janssons Frestelse" bij in. Dat zijn reepjes aardappel en ui, slagroom, ham (in plaats van ansjovis) en zout en peper. Als groente hadden we savooiekool en rode bieten. De kool had ik rond de ham gelegd voor "het oog", die wil immers ook wel wat! Na een uurtje konden we aan tafel en we hebben heerlijk sámen gegeten. Hoeveel lekkerder smaakt dát alleen al? Weer een uurtje later en vele complimenten verder, gingen we voor een tussendoortje naar de kamer. En we spraken nog steeds over heel veel dingen. We brachten overigens voor het eten even de spulletjes van tante Heiltje en Sietse naar boven en lieten hun daar alles even zien. Ondanks het feit, dat ze nog steeds niet volledig is hersteld na een heupoperatie in 2016, liep mijn tante meerdere keren de trap op en neer. Uiteraard heel rustig en voorzichtig. Dapper hoor.
Hierna gingen we nog weer aan tafel voor het dessert. De knäck, die ik een paar dagen geleden had gemaakt en sinds die tijd in de kelder stond, werd nu gebruikt voor over de ijsbolletjes. Samen met vruchtjes en slagroom. Waarom we de knäcks niet als snoepje hebben gegeten? Ze zijn niet hard geworden… En dankzij een collega-vrijwilligster weet ik ook waarom. Over het ijs was het trouwens heel lekker! Nadat de drie heren: Heiko, Sietse en Pantro nog even een wandelingetje maakten, gingen wij dames: tante Heiltje, Jikke en Ebba en ik ons bemoeien met opruimen. Daarbij liet ik mijn tante praten, terwijl ik alles weer een plekje gaf. Het afwassen werd door Heiko en Sietse gedaan. Hoe fantastisch! Rond acht uur begonnen we met het openen van onze Kerstpresentjes. Ondanks het feit, dat we er geen afspraken over gemaakt hadden, hadden tante en neef voor ons meerdere cadeautjes gekocht en wij voor hen. Telepathie of toch gewoon échte familie? Het laatste! Wat waren dat weer een paar gezellige uurtjes. De hele dag was gezellig! Moe van alle indrukken en emoties gingen we niet al te laat naar bed. Gelukkig kunnen we morgen verder genieten van ons bezoek!