Home » Amsterdam » Life style - Amsterdam » Opvallend verhaal over Amsterdam
Posted on 22/02/2015 by Editorial Office in Life style - Amsterdam // 0 Comments
Mijn vader had vroeger in Amsterdam een schildersbedrijf dat stamt uit 1894. Mijn jongste broer is de vierde generatie. Diverse grote musea als het Stedelijk Museum waren jarenlang een klant van mijn vader. Zijn bedrijf had zelfs een eigen atelier in het Stedelijk. Naast het reguliere onderhoud moest bij elke nieuwe tentoonstelling de expositieruimte aangepast worden. Vaak qua kleurstelling, maar ook moesten de glazen ramen op het dak regelmatig met een speciale coating behandeld worden om bepaalde ultraviolette straling tegen te gaan, zodat de tentoongestelde kunstwerken door deze stralingen niet beïnvloed zouden kunnen worden.
Op het dak van het Stedelijk Museum
Ik studeerde rechten en af en toe werkte ik bij mijn vader om wat extra geld te verdienen. Zo kreeg ik de opdracht om op het dak een groot aantal glazen ramen met een speciale coating te voorzien, want er zou een nieuwe tentoonstelling komen, waarbij de kunstwerken niet met de ultraviolette straling in aanraking mocht komen. Ik had enkele dagen de tijd om dit te doen en het moest vrijdagmiddag af zijn.
Om met je spullen op het dak te komen van het Stedelijk wordt je door een suppost begeleidt naar een deur, die in het midden van het museum bij het dak is gesitueerd. Deze deur zit natuurlijk altijd op slot en alleen voor speciale aangelegenheden gaat deze deur van het slot. Mij werd op het dak uitgelegd welke glazen ramen ik moest behandelen met de coating en ik ging aan het werk.
Het werk moest af
Op vrijdagochtend was ik goed op schema en zou zonder problemen alles af krijgen. Mijn toenmalige vriendin was in die tijd op zoek naar een auto en ze vroeg of ik heel even naar een auto wilde kijken in de pauze. Dat heb ik gedaan en was iets later op mijn werk terug. Omdat het af moest, ben ik flink aan het werk gegaan. Al laatste moest ik de torens met de glazen ramen behandelen.
Het was heerlijk weer en lekker zonnig. Je hebt een prachtig uitzicht vanaf het dak op Amsterdam. Helemaal als je op een ladder staat. Tegen een uur of 15.00 moest ik nog een aantal glazen ramen met de coating behandelen en na flink zweten was ik om 18.00 uur klaar. Mijn vader kon tevreden zijn en ik was dat ook, ondanks dat ik een wat langere pauze had genomen om naar de auto te kijken.
Ik pakte al mijn spullen bij elkaar en liep over het dak naar de deur van het museum, want ik wilde graag naar huis om een biertje te drinken. Aangekomen bij de deur legde ik mijn spullen neer. Dat waren een ladder, enkele blikken met coating, een leeg blik waar de coating in ging, enkele kwasten en een stok met enkele rollers. De coating bracht ik aan met een roller.
De deur op slot en het museum op alarm
Mijn hand ging naar de deurkruk en wat bleek: de deur was op slot. Ik had geen sleutel mee gekregen en ik vroeg mij af waarom de deur was afgesloten. Mobieltjes had je toen nog niet, zodat je even iemand kon bellen. Ik kon mij echt niet voorstellen dat het een grapje was of zo. Hoe dan ook, het museum kon ik niet in. Ik keek nog een keer op mijn horloge en toen begreep ik waarom de deur op slot was gegaan. Een ondernemer werkt door. Ook na kantoortijden. Totdat het af is. Een museum is echter gehouden aan openingstijden. Het museum gaat om 17.00 uur dicht. Niet alleen gaan alle deuren op slot, het gehele museum met talloze kunstwerken met een miljoenenwaarde gaat volledig op een heel goed werkend alarm.
Even dacht ik eraan om een ruitje in te slaan, maar dat zou niet handig geweest zijn. Het alarm zou onmiddellijk in werking getreden zijn en het museum zou vol met politiemensen zijn gelopen. Ze zouden dan een man met een ladder en allerlei attributen aangetroffen hebben op het dak en de dader zou gepakt zijn. De politie blij en ik niet. Het museum ook niet blij en mijn vader al helemaal niet. Aangezien het mijn eigen fout was, vond ik dat ik het zelf moest oplossen. Het was mooi weer en warm, maar om nou een nacht op het dak van het Stedelijk door te brengen was niet mijn keuze.
Toen ik wegliep, keek ik nog een keer omhoog. Het Stedelijk Museum stond vol op alarm te wachten op de volgende dag. Ik besefte me dat ik de juiste oplossing had bedacht en dat ik thuis kon slapen. Het koude biertje dat ik mij beloofd had, smaakte voortreffelijk!