Haar arts, die bij de vorige ziekenhuisopname had gezegd dat ze het niet zou overleven, was ook nu weer somber gestemd. Dat zij het afgelopen jaar had gered, had hem zeer verbaasd. Hij had voorgesteld, nadat ze toch was opgeknapt, dat zij naar een verpleeghuis zou gaan voor revalidatie. Hij wilde eigenlijk dat ze hier permanent zou blijven omdat hij vond dat ze verpleging nodig had. Zij mocht en kon absoluut niet voor zichzelf zorgen want daar zou ze veel te zwak voor zijn.
Alles was geregeld tot de dag dat ze zou verkassen. Er was een foutje gemaakt. Er was geen plaats voor haar in een verpleeghuis. Dus besloot ze zelf dat ze gewoon naar haar eigen huis ging. Ze heeft hier de draad opgepakt en ging er zelfs dagelijks op uit met haar scootmobiel. Dat is dat ding dat al een hele tijd in de kelder stond te vereenzamen omdat niemand met hem op stap wilde. Nou dat heeft ze goed gemaakt. Door weer en wind reed ze haar vaste route naar de Stevinstraat voor een bakkie, een hapje en wat roddels.
Drie weken heeft zij de laatste keer in, een luxe kamer van, het ziekenhuis vertoeft. Op haar verjaardag, 21 januari, zijn we met de taxibus van het Bronovo naar verpleeghuis Mechropa gebracht. Weg luxe kamer. Gewoon met twee personen op een kamer die vroeger voor vier personen was. Na wat verschuivingen stonden het bed, het kastje, de tafel en het gebak naar tevredenheid van mijn moeder.
Alles ingericht en opgehangen maar dit was voor korte duur. Een week later was er plaats in het verpleeghuis Bosch en Duin. Dus spullen weer van de muur en deze samen met de planten, bloemen en kleding in de auto geladen. Deze reis maken we geen gebruik van de taxibus. We gaan met de benenwagen en de rolstoel.