The Place Beyond the Pines is een film die hier vrij geruisloos is gepasseerd. Jammer want het is een intens psychologisch drama met een uitstekende cast, een goede structuur en knap scenario. Het is vooral Ryan Gosling die er — alweer — bovenuit steekt, maar ook de rest van de cast haalt een erg hoog niveau. Regisseur Derek Cianfrance bevestigt met The Place Beyond the Pines (2012) zijn status na Blue Valentine (ook al met Gosling) en is iemand waarvan we nog veel moois gaan zien. Zijn volgende film gaat overigens over een drummer van een heavy metalband die zijn gehoor verliest.
Korte inhoud: Luke Glanton (Ryan Gosling) is een getalenteerd motorcrosser die zijn brood verdient als stuntrijder op kermissen. Wanneer hij in Schenectady is, verneemt hij dat Romina (Eva Mendes), met wie hij eerder een relatie had, zijn zoontje gekregen heeft: Jason. Luke wil zijn verantwoordelijkheid als vader opnemen, en dient zijn ontslag in op de kermis en vestigt zich in de buurt van Romina en haar nieuwe vriend Kofi (Mahershala Ali). Door een toevallige ontmoeting kan Luke aan de slag als automonteur, maar zijn financiële zekerheid, en die van Jason, blijft onzeker.
Op aanraden van zijn baas Robin (Ben Mendelsohn) besluit Luke om banken te gaan overvallen. Als ervaren motorrijder heeft hij daarvoor het ideale vluchtmiddel. Een tijdje loopt alles goed en kan Luke Jason en Romina de nodige levensvoorzieningen en cadeautjes geven, maar Luke wil steeds meer en berooft de ene bank na de andere. Tijdens een van de overvallen loopt er echter iets gruwelijk mis. De dramatische gebeurtenissen hebben niet alleen gevolgen voor de betrokkenen maar ook voor hun nageslacht.
Het lange openingsshot waarin Luke van zijn trailer naar de kermistent loopt om zijn act ‘Globe of Death’ op te voeren, zet meteen de toon: The Place Beyond the Pines is een film die het moet hebben van zijn personages, de sfeer en het verhaal. Wat niet wegneemt dat Cianfrance niet aan de verpakking denkt en enkele enorm knappe shots in de film heeft gestoken, zie bijvoorbeeld ook de scène waarin Gosling op een motor door een bos scheurt of zijn kermisact, je voelt bij de beelden de adrenaline pompen. Het spreekt voor Cianfrance dat hij ruim de aandacht besteed aan de opbouw van het verhaal maar het visuele niet uit het oog verliest.
Het is haast ontroerend hoe Gosling gestalte geeft aan de stoere, vol getatoeëerde Luke die de adrenaline opzoekt en al de nodige dingen op zijn kerfstok heeft, maar die verandert in een zacht eitje in het bijzijn van zijn zoontje. Gosling draagt het eerste deel van de film en dat merk je vooral wanneer de focus daarna verschuift naar een ander personage. Dat is Avery Cross (Bradley Cooper), een agent die het pad kruist van Luke en daar fysiek en professioneel de gevolgen van ondervindt. Hun beider verhalen vormen de eerste twee delen van de film.
Tenslotte maken we in het derde luik van kennis met Avery’s zoon AJ die vijftien jaar na de confrontatie tussen Luke en Avery, is uitgegroeid tot een etter op high school. Daar komt hij in contact met Jason, de zoon van Luke die, getekend door zijn zware jeugd, een getroebleerde puber is geworden. Zo komen de levens van Luke en Avery vijftien jaar na hun confrontatie opnieuw samen in hun zonen. En zo leidt het ene verhaal naar het andere en vormen de drie samen een mooi consistent geheel. Zowel AJ als Jason worden overigens prima neergezet door jonge acteurs Emory Cohen en Dane DeHaan.
The Place Beyond the Pines is een verhaal over verantwoordelijkheid en keuzes maken. Over de worsteling van de personages met hun demonen. Daarbij komen ze meermaals voor keuzes te staan die de rest van hun leven zullen bepalen. Geeft Luke zijn roekeloze leven op en is zijn zoon nu het belangrijkste in zijn leven? Wat doet Avery als hij corruptie binnen zijn politiekorps (onder leiding van Ray Liotta) ontdekt? En wat zijn de gevolgen van foute keuzes als tiener? Cianfrance brengt het allemaal zeer knap en overtuigend in beeld.
De titel verwijst overigens naar Schenectady, New York waar de gebeurtenissen zich afspelen en de letterlijke betekenis is van het woord Schenactady in de Mohawk-taal. De dvd komt zonder extra’s, wat een beetje jammer is want bijvoorbeeld een audiocommentaar van Cianfrance was zeker een aanwinst geweest. (quotering Karen: 3/5)
Een beetje zoals Cianfrance’s vorige film ‘Blue Valentine’ kon dit mij niet echt overtuigen. Het is eigenlijk een nogal voorspelbaar drieluik over stoutmoedige kerels, die in hun drang zichzelf te bewijzen geen rekening houden met de situatie waarin ze leven of de mensen die hen omringen. Het acteerwerk is goed, maar het is echt de fotografie die hier nog het meest opmerkelijk is. Spijtig dat het verhaal maar zus en zo is.
Na Drive had ik hier precies meer van verwacht. Geen slechte film maar bij momenten veel te monotoon en het einde is veel te slordig uitgewerkt alsof de regisseur niet precies wist waar hij met dit verhaal naar toe wou.