Ik ben er weer! – Inktspatjes
Het zal jullie misschien verbaasd hebben dat er een aantal weken geen (aankondiging van een) blog door mij verscheen. Aan de andere kant zullen jullie misschien gedacht hebben dat ik – tenslotte is het vakantieperiode – aan het genieten was van een gezellige vakantie. Helaas, niets is minder waar.
Ik was vooral aan het tobben met mijn lichamelijke gezondheid. Ik lag bijna een week in het ziekenhuis. En weer thuiskomend is het zoeken naar wat ik wel en wat ik niet kan. Oefenen met lopen, wat momenteel niet zo goed gaat. Veel rusten. Ook veel regelen, met artsen, fysiotherapeut en andere medische instellingen.
Toen ik nog in het ziekenhuis lag, schreef ik een blog voor de website www.mammacando.nl. (waar ik ook voor schrijf). Een interessant artikel, met als titel de vraag hoe ziek de gezondheidszorg is. Ik kan jullie echt aanraden dat artikel te lezen. En ik zou je willen vragen ervaringen die jij eventueel hebt met de geestelijke – en lichamelijke gezondheidszorg met ons te delen, zodat we wellicht in de toekomst een vuist kunnen maken tegen de vooroordelen die er bij beide soorten van medische instelling heersen.
Ik ben weer thuis. Wat een zaligheid! Gewoon weer prettig op onze eigen boot, met manlief, diertjes en zoon, die hier een poosje bivakkeert. Ondanks pijn en andere lichamelijke ongemakken, ben ik vol goede zin en vol goede moed.
Er werd me vorige week door een arts aangekondigd 'dat ik er maar mee moest leren leven'. Dat hakte er wel even behoorlijk in. Met 52 jaar in een rolstoel en afgeschreven? Ik dacht het nog niet!
Pas als ik door de hele medische mallemolen ben geweest en er lichamelijk geen oorzaak zou zijn gevonden, zou ik kunnen werken aan het accepteren dat ik er maar mee moet leven. Tot die tijd reizen wij stad en land af, als het moet, om uit te puzzelen waarom ik lichamelijk zoveel pijn heb.
Ik zit niet bij de pakken neer. Elke dag loop ik een paar meter verder. Elke dag trekken we er ook even op uit met de rolstoel. Hondjes mee, die de rolstoel trekken. Het zijn de kleine dingen die mijn dagen toch vrolijk maken.