Het digibord verveelt zich: spelen met taal tijdens 'Kunst in de klas' | De Talentuin
Het digibord verveelt zich: spelen met taal tijdens 'Kunst in de klas'
15/04/2016 | Comments (0)
Achtste expositie van project Kunst in de Klas in Kulturhus Borne
'Kan ik niet' bestaat niet
Als kinderen vrij worden gelaten, komen de mooiste dingen tot stand. Jaap Besteman laat ze. Straks helemaal.
BORNE Tubantia 15 april 2016
Dat kan ik niet.' Dat wil Jaap Beste­man dus niet horen. Als het gaat om kunst kan iedereen alles. En kinde­ren helemaal. "Als je ze maar vrij laat. Poëzie staat ver van kinderen af. Zeker als ze in de groep 5/6 zit­ten. Maar als je ze hun gang laat gaan, is het ongelooflijk wat er uit­komt. Dat geeft ze zelf een boost. Het is de bevestiging: ik kan het, ik mag het en ik heb het ook nodig. Creativiteit helpt problemen op te lossen. Dat te beseffen, geeft zo'n rust. Een leven lang."
Het bewijs daarvan hangt en staat elk jaar in Kulturhus Borne. Als afronding van het project Kunst in Klas wordt daar vanmiddag een expositie geopend, waaraan leerlingen van alle scholen in de gemeente hebben meegedaan. Met beeldende kunst, maar ook met fotomateriaal, filmpjes, ge­luidscollages en muziek. Tien kin­deren dragen er vanmiddag hun gedicht voor (zie inzet). Besteman is de drijvende kracht achter het project. Daarin komen de twee dingen die hem nu aan het hart liggen bij elkaar: kunst en lesgeven.
"Willen opvoeden, dat is mijn drive. En dat tegelijkertijd met loslaten. Want je moet natuurlijk helemaal niet willen opvoeden. Je moet ze laten gaan."
Het is iets dat hij zich al eigen maakte toen hij nog docent was aan de Pedagogische Academie Edith Stein in Hengelo: het leven en zeker het lesgeven, moet je niet tussen lijntjes willen houden. -Het gaat bij Kunst in de Klas hele­maal niet om het eindproduct Het gaat om het proces.
Leg ze een probleem voor, laat ze vrij en ze lossen het op. Allemaal. Op ma­nieren die je zelf niet kunt beden­ken. Laatst zei een van de kinderen: 'We hebben heel hard gewerkt, maar ik weet eigenlijk helemaal niet wat we hebben gedaan'. Kijk, dan ben je goed bezig."
Voor de juffen en de meesters is dat soms best lastig. Dat beseft hij heel goed. Zij zitten te veel gevangen in richtlijnen. Daarom is de betrokkenheid van 'echte' kun­stenaars, die de leerlingen inspire­ren en begeleiden tijdens het crea­tieve proces in de klas, van essen­tieel belang. Een van hen is de Hengelose Agnes Booijink. "Ik was deze week met een klas bij Henk Lassche. Kinderen vroegen hem: 'Waar haalt u nou uw ideeën vandaan?' Hij vertelde dat hij gewoon om negen uur naar zijn werk gaat en begint. Hij vergeleek het met een ontdekkingsreiziger. Als die stil blijft zitten, komt die nergens. En zo is het. Niet te veel uitleggen, maar gewoon in bewe­ging komen. Daar komen de meest verrassende dingen uit voort. Dan boor je een onuitputtelijke bron aan."
Het is het achtste jaar van het project. Besteman begint de lange-termijneffecten te zien. Kunst in de Klas wordt steeds meer onder­deel van het geheel. Is niet louter meer een 'funactiviteit'. "Zo bouwen twee scholen poëzie in hun taaiprogramma in."
Wat hem frustreert, een beetje maar, is dat het elke keer weer 'kielekiele' is om het project rond te krijgen. "Scholen krijgen van de overheid per kind 10,90 euro voor kunst en cultuur. Dat wordt meestal netjes opgebruikt. Maar dat is het dan ook. We hebben vorig jaar een stevig gesprek met de scholen gehad. Dat ze steviger moeten bijdragen. Vervolgens gebeurt er niks. Na zoveel jaar had ik er meer van verwacht."
Besteman zal het los moet laten. Want, hij durft het bijna niet te zeggen, de Bornenaar is ook alweer 72. Het woord 'stoppen' kan hij nog niet uitspreken. Maar hij beseft dat hij 'zijn' Kunst in de Klas langzaam moet overdragen aan Booijink. "Dat is best moeilijk." Maar ja, 'kan niet' is geen optie. Ook niet voor hem.