Het is om je dood te schamen. In de afgelopen maand hebben de fracties in het parlement vooral laten zien hoe komisch onbenullig ze zijn. Ik bedoel, hoe moeilijk kan het zijn om een simpel hamerstuk te maken van een tijdelijke loonsverlaging uit solidariteit met mensen die straks helemaal geen inkomen meer zullen hebben. Hoe ontzettend gierig, kortzichtig, maar vooral ook dom kom je wel niet over als je net daarmee en net op dit moment politiek gaat spelen.
Hier valt helemaal niets te positioneren of te schaken. Dit is simpelweg een kwestie van een flinke hap nemen uit je toch al riante loon, waar je waarschijnlijk niet eens fatsoenlijk voor gestudeerd hebt, laat staan hard genoeg voor werkt, en verder je mond houden.
De Staten hadden hier de toon kunnen zetten, het voorbeeld kunnen geven en meteen 20, nee laten we gek doen, 25 tot 30 procent van hun salaris voor de komende acht maanden kunnen inleveren voor de solidariteitspot. Dit had hún moment kunnen zijn en in een alternatief universum, waarin wel capabele en ethisch onderlegde professionals op dat oude rode velours hadden gezeten, was het een no-brainer geweest. Hamerstuk, next!
Maar laten we eerlijk zijn, niemand – nee, niet één weldenkend persoon op dit hele eiland en ver daarbuiten – had überhaupt verwacht dat deze groep prutsers in de coalitie en de oppositie de enige juiste stap zouden nemen. In plaats daarvan kregen we een wel erg uitgebreide poppenkast, met moties, showvergaderingen, een wetsvoorstel dat blijkbaar in het luchtledige is verdwenen en uiteindelijk na een hele maand gesteggel een unaniem aangenomen amendement waarin niets meer dan de intentie is uitgesproken om 25 procent te korten.
Wanneer dit gaat gebeuren weet niemand.
Maar wel zeker is het feit dat dit nu helemaal niets doet. Want de lonen van Statenleden pas je aan via een wetsvoorstel dat dan met een tweederde meerderheid moet worden goedgekeurd. Met veel fanfare (en bar weinig social distancing, maar goed…) werd een wetsvoorstel aangekondigd nadat Otm… sorry, Alan Howell voor de troepen uitging met een slap voorstel van 3000 florin, maar de vraag is of dat voorstel überhaupt de deur is uitgegaan omdat tijdens de behandeling van de Statenbegroting – wat op zich niks te maken heeft met de bezoldiging van deze clowns maar wel als zodanig werd gepresenteerd – een brief van de premier binnenkwam met het vriendelijke verzoek om alsjeblieft akkoord te gaan met een loonsverlaging van 20 procent.
Als dat wetsvoorstel daadwerkelijk 'het proces aan het doorlopen is', zoals Ady Thijsen zo zelfingenomen aan de vakbonden te kennen gaf een week geleden, dan had zo'n brief niet eens de deur uit gehoeven, toch? Of ben ik gek? En dan hoeft de begrotingsvergadering ook niet te worden onderbroken zodat de Statenleden de tijd konden nemen om het tot zich te nemen en hoeft de Commissie Huishoudelijke Aangelegenheden ook geen spoedvergadering hierover te beleggen. Want het wetsvoorstel is toch al de deur uit. Toch?!
Waarom dan al dit gehannes, en dan ook nog eens een maand lang. Het mag inmiddels wel duidelijk zijn: deze mensen wilden vanaf dag één geen cent inleveren. Toen ze, inmiddels decennia terug, hun lonen binnen vijf minuten drastisch opkrikten liep het allemaal van een leien dakje. Maar nu? Nu denkt Ady dat hij met een showvergadering de boel kan afleiden. Eén Statenlid trapte er niet in en bleef thuis. Je mag zelf raden wie. De rest speelde uit abject eigenbelang en totale gebrek aan ruggengraat mee in de poppenkast.
Kijk, ik begrijp ook wel dat Statenleden hun hypotheken, openstaande rekeningen bij Crown en hun te ruim zittende pakken moeten kunnen afbetalen net als de rest van ons, maar dit is echt bedroevend om te zien. Het is zo sneu, dat de coalitie dan maar liever een nietszeggend amendement van de oppositie heeft aangenomen en hen toch maar dat ene minuutje media-aandacht gunde om de hele discussie maar zo snel mogelijk van tafel te schuiven. Nou, die vlieger gaat niet op.
Wim zondag 3 mei 2020 op 23:33
Het bewijst maar weer dat Aruba een corrupt boevennest is waar Nederland terecht alleen maar aan leent en geen cent meer geeft.
Op Curacao waren twee Statenleden tegen salarisvermindering. Toevallig de nog nooit met justitie in aanraking gekomen Jacinta Constantia en de als zeer harder werker bekend staande Menki Rojer.
Maar zoals Joep Meloen terecht aangaf: wacht niet op het 'ja' van de Statenleden maar verhoog gewoon de belasting op inkomsten boven X tot 75% en boven Y tot 100%.