Bij deze titel denk je al snel aan de drukte van alledag, al die termen en zinnen die daarvoor bestaan met als koploper: 'druk, druk, druk'. Maar dat gaat over de buitenkant, over de tijd en de ruimte waarin mensen dingen doen. Teveel, te vaak en meestal volstrekt overbodig. Daar gaat het hier dus niet om.
In mijn mailbox staan heel veel verhalen van mensen. Die beginnen altijd met een wat algemene beschrijving van wie ze zijn en waar ze het over willen hebben. Vaak lijken die eerste teksten ook wel een beetje op elkaar. Een beetje, benadruk ik. Daarna gaat het los, en niet zo'n beetje ook.
Totaal aan te bevelen natuurlijk, zo'n schrijftraject. Je ontdekt wat er werkelijk in je omgaat in plaats van wat je tegen anderen en tegen jezelf zegt. Je ontdekt al gauw dat er meerdere versies van jouw werkelijkheid bestaan en er is er meestal eentje waar het uitzonderlijk druk is.
Die gaat over wie je bent en wat je wilt doen in het leven. Meestal laat die zich in eerste instantie zien als datgene wat je denkt dat je moet doen in het leven. Het ideale zelfbeeld is een soort killer die de hele dag achter je aanjaagt en zegt dat je het weer niet goed hebt gedaan, dat het anders moet en dat je het weer niet hebt begrepen.
Om gek van te worden. En dat zijn we dan ook allemaal wel een beetje. Want als je die verhalen leest, als je ziet wat er werkelijk in individu omgaat, dan zie je iets heel ergs. Lijden heet dat. De Boeddha zag het goed: in essentie is het leven lijden.
Dat het aan de buitenkant momenteel in de wereld een lijdensverhaal is, zien we allemaal. Maar hoe het er bij elkaar van binnen aan toegaat, daar hebben we niet zoveel oog voor. Logisch, want we zijn trots en ijdel en we zijn als de dood voor elkaars oordeel. Waarom denk je dat het Oordeel in veel religies zo belangrijk is?
Goed, dit is geen theologisch verhaal, maar wel een verhaal over geloof en vertrouwen. Dat doen veel mensen totaal teniet in hun eigen leven door allerlei domme en dwaze innerlijke eisen en verbale straffen in hun hoofd de vrije loop te laten. Dat zijn drama's. En die komen aan het licht door te gaan zitten en te schrijven.
Dan valt het doek voor die poppenkast, die tragedie, dat innerlijke schouwspel van teleurstelling en intens beleefd, maar nooit geuit verdriet.