Toen Boucher de Javelins verliet moesten die opnieuw beginnen en noemden zich de Thunderbolts, later de Monarchs. Aanvankelijk voerden ze de instrumentale muziek uit zoals die rond 1960 gemaakt werd. Populair bij hen waren bijvoorbeeld gitarist Duane Eddy, Johnny & the Hurricanes en de Shadows (die eerder als de Drifters optraden). Wesley Black (‘Blackie’) speelde piano in de stijl van Jerry Lee Lewis.
Tijdens een repetitie in het voorjaar van 1959 verscheen Van Morrison ten tonele, ‘armed with a tenor saxophone bought by his father’. Op dat instrument had hij les gehad van een plaatselijke muziekleraar, die zelf een bewonderaar was van saxofonist Lester Young. Van speelde een tijdje mee met de Monarchs totdat hij geleidelijk aan uit de groep verbannen werd, onder meer vanwege excessief drankgebruik, dat niet bij iedereen in goede aarde viel, en zeker niet bij gitarist George Jones. Maar ook zijn gedrag viel op, hoorde de auteur. “A lot of people thought he was simply mad”.
Voor een saxofonist was evenwel volop belangstelling. In de beginjaren van de popmuziek hoorde je dat blaasinstrument op tal van bekende Amerikaanse rock- en rhythm & blues-platen (Louis Jordan, Bill Haley, Fats Domino, Ray Charles). Van trad met allerlei groepen op in Noord-Ierland.
Een belangrijk moment in het leven van de jongen was het overlijden op 29-jarige leeftijd van zijn favoriete nicht Gloria (Gordon) op 28 december 1961, is in het boek te lezen. Met Gloria voelde Van zich sterk verbonden. Rogan: “When he later sang ‘Gloria’ it was surely memories of touching, reassuring moments that made him chant ‘Lord, she makes me fell all right’”.
Van was inmiddels zestien jaar. “No doubt he needed some healing at the beginning of 1962”. Hij miste zijn vrienden bij de Monarchs, die hem verstoten hadden. Van zocht troost bij de moeder van groepslid George Jones, die zich met name geërgerd had aan zijn drankzucht.