Tweemaal per jaar gaat de klok open, op de ochtend nadat de zomer- of wintertijd is ingegaan. Er is maar een man op de Walpoort die de tijd verzet: Joep.
dagen gaan voort, ik rij twee keer per week naar Amsterdam met de trein en speur vanuit de trein de Maas af, begin dat nu ook te doen bij bij de Waal en de Lek en vandaag tuurde ik de Amsterdamse grachten af..... Hij moet toch ergens zijn? Kan me niet voorstellen dat Joep niet gevonden wil worden. Maar vragen blijven onbeantwoord en alle zoektochten draaien op niets uit. Dacht dat mijn stemming en humeur te maken hadden met de te lange koude winter.... maar eigenlijk weet ik beter.
Hou vol, tijd geeft raad en ook hopelijk antwoorden en steun!! heel erg cliché maar meer kan ik er niet van maken.
Ik blijf jullie volgen. Kijk iedere dag en soms wel meerdere keren per dag of er nieuws is. Mijn hart is bij jullie en ik hoop oprecht dat Joep toch een keer verschijnt. Veels liefs, Joke
Ik heb even bij de Maas gestaan. Wist eigenlijk niet wat ik er zoeken moest, want zoeken hebben anderen al gedaan. De kracht van water hoeft allang niet meer te worden uitgelegd; Japan is waarschijnlijk alleen Joep ontgaan. Of niet? Hier kabbelt het allemaal rustig voort. Evenement na evenement, dag na dag, week na week en ineens alweer meer dan een maand geleden dat in London een foto van Joep van hand tot hand ging. Bevrijder van onze stad Tim Forster stierf en in London zullen ze hem nog lang gedenken. Met die foto van Joep. Fier en trots op zijn 's-Hertogenbosch, zijn bevrijding. Tim en Joep. Ooit oog in oog, de lens gericht. Ik weiger te geloven dat die twee zo'n beetje rond dezelfde tijd gezamenlijk doch alleen gedacht hebben aan hun
lieve familie en vrienden van joep, ik wil jullie heel erg bedanken voor jullie niet aflatende berichtgeving. Het sterkt me, het maakt en houdt me betrokken. En ik mis Joep steeds en nog altijd! Het blijft vreselijk om geen bericht, geen teken te krijgen, geen kans om echt afscheid te nemen. Veel liefs en moed Moniek
Ik ben erg laat met mijn reactie, maar helaas toch nog op tijd. Ik ben een neef van Joep en woon momenteel op Bali. We volgen alles wel vanaf hier, maar tot nu toe had ik nog niet de moed te reageren. Joep ken ik alleen nog van vroeger toen we elkaar bij heen-en-weer familiebezoekjes zagen en hij is ook nog een paar jaar ouder dan ik, dus ik ging meer om met Ton. Als neven zijn we elkaar volledig uit het oog verloren, maar op een of andere manier blijf je toch familie en zeker op zo'n moment. Het raakt me en ik begrijp jullie onzekerheid en machteloosheid. Heel veel sterkte en moed om vol te houden en speciaal heel veel liefs voor Tante Tine en Oom Ton.
Al vele malen de verhalen gelezen op dit blog, ze raken me zeer. Ik ken Joep niet echt maar we huizen in hetzelfde pand als de Zoldermannen. De afgelopen tijd moet voor alle betrokkenen een hele zware tijd zijn, het onbegrip en de voortdurende onzekerheid moet heel veel pijn met zich meebrengen. Ik wens alle betrokkenen heel veel sterkte in deze zware tijden, het is bewonderenswaardig te lezen hoe jullie de kracht bij elkaar vinden om hiermee om te gaan. Alle goeds, Hans
Ik ben me rot geschrokken. Joep woonde als jongen in de Eindhovense Zeebruggestraat en was-toen ik bij familie woonde (de familie Van Bunge op nummer 27 meen ik)-mijn buurjongen. Zijn vader was vliegenier bij de luchtmacht. Veel sterkte!
Aanstaande vrijdag is de eerste bestuursvergadering van de NVF (Ned. Vereniging van Fotojournalisten) zonder Joep. Alle bestuursleden (onder wie ikzelf), secretaris, voorzitter, kortom iedereen zal het erg moeilijk hebben met deze lege stoel. Persoonlijk zal ik hem op de heenweg al missen; we reisden eigenlijk altijd samen naar Amsterdam. We gaan 't over hem hebben, aan 'm denken. Hij zal er toch bijzijn, als het ware.
Ik ben heel erg geschrokken van het bericht van joep's vermissing. In mijn jeugd was ik kind aan huis bij de familie Lennarts, Joep de grote broer van mijn jeudvriendin Loes. Ik herinner me vooral de muziek van Frank Zappa waar hij toen erg mee bezig was. Lieve ouders van Joep, Ton, Loes, Heleen, Daniel en andere familieleden ik wens jullie heel veel sterkte. Ik denk iedere dag aan jullie.
Pas vandaag horen wij bij Jeugdtheater Sonnevanck van het vreselijke nieuws van Joeps vermissing. 15 februari was hij nog bij ons in Enschede, en maakte een prachtige fotoserie van onze nieuwe voorstelling. Met zijn 'gewone' prettige rustige, ondersteunende aanwezigheid in de bijna-premiere stress.
Wat een afschuwelijke tijd voor jullie, geliefden, familie en vrienden, die wij niet zelf kennen, maar met wie we meevoelen. Heel veel sterkte en alle goeds,
Zoveel fijne mensen en zoveel mooie woorden. Is liefde dan toch soms niet genoeg? Ik blijf tegen beter weten in hopen dat ik je van de zomer tegenkom, een rondje rennend langs de IJzeren Vrouw. Heel veel sterkte Daniël, Mech, Erik en alle andere achterblijvers, ik denk aan jullie
Wat een warmte en liefde voor Joep spreekt er uit al de reakties die we iedere dag lezen. Dat het Tine en Ton, onze lieve buurtjes sinds bijna 40 jaar, heel veel troost en kracht brengt merken we iedere keer weer.
"Waar ben je Joep?" zei Tine vandaag staande bij zijn prachtige foto, met die peinzende,beschouwende ogen..
Lieve Daniel en Mieke,Mech, Ton en Corine,Flore en Vere, Loes en Hans, Heleen en Jeroen we denken veel aan jullie in deze zo verdrietige tijd.
Terug van drie weken buitenland. En nog steeds geen Joep. Niet te bevatten. Zo vervreemdend. Zo verdrietig. In gedachten bij jullie.
Eén dag na Joep's vermissing verdween een Amsterdammer (Gijs Thio) na een avond stappen. Zijn familie en vrienden hebben er alles aan gedaan om hem te vinden: billboards, krantenbeichten, fietskarretjes met zijn foto..... Je kon er niet aan ontsnappen.
Een paar dagen geleden is Thio's lichaam gevonden in het water. Joep is nog niet terecht. Amsterdam's stadsdichter Frank Starik schreef deze week een gedicht in het Parool over de vermiste en gevonden Amsterdammer. Ik geef hier het grootste deel van het gedicht door aan jullie, op Joep's blog. Omdat het verrassend veel op Joep slaat en hoe hij wordt gemist. Ik neem aan dat stadsdichter Starik daar geen bezwaar tegen zal hebben. Tenslotte zegt één gedicht soms meer dan 100 foto's.
Vandaag was het NVF-bestuur voor het eerst bijeen na de melding dat Joep werd vermist. Bij zo'n gelegenheid word je weer nadrukkelijk geconfronteerd met het bijzonder trieste van de situatie. Navrant: formeel is Joep nog lid van ons bestuur. Maar we beseffen dat hij er ook een volgende keer niet bij zal zijn. Aan het begin van de vergadering hebben we stil gestaan bij de verdwijning van Joep. Iedereen heeft zijn persoonlijke herinnering aan hem. De één kende hem langer en beter dan de ander, had nauwer en meer contact. Maar allemaal zaten we met dezelfde niet te beantwoorden vraag: wat is er die ochtend gebeurd? We hadden allemaal de indruk dat het sinds de vorige zomer beter ging met Joep. Hij was weer volop betrokken, heel bewust bezig met zijn vak en met de vraag wat we kunnen doen voor de fotojournalistiek. En dan ineens dat bericht: Joep wordt vermist.
Natuurlijk had hij er vandaag bij moeten zijn. Met zijn bevlogenheid en zijn ervaring had hij een wezenlijke, waardevolle bijdrage aan de discussies geleverd. Maar hij was er niet bij. Wij als collega's voelden dat vanmiddag heel sterk als een gemis en beseften hoe heftig het moet zijn voor zijn naasten die elke dag met die leegte en die vragen worden geconfronteerd.
Dit bericht vandaag om 00.15 uitgelezen, het is op dit blog al zondag dus, zelfs de lentezon vandaag moet raar voor jullie aanvoelen. Kan weer verder niets anders zeggen dan opnieuw sterkte...