Zon Zee Zaligheid | marijkeszonzijde
← Kinderen en filosofie
Haiku II →
De zee en het strand, daar gingen we heen afgelopen zaterdag. Voor een gezonde wandeling. Samen met dochter, schoonzoon en twee kleinzoons. We namen voor de zekerheid onze jassen mee, want je weet het maar nooit. "Het waait vaak flink aan de kust"
We parkeren de auto op een beschut binnenplaatsje in Callantsoog en we stappen uit. De zon schijnt warm, licht en fel. Niet nodig die jassen zeg ik, maar iedereen was het met mij oneens. Neem nou maar mee, zeiden ze, straks als we op het strand zijn krijg je spijt. Het is geen zomer meer.
Op weg naar de strandafgang voel ik de hitte van de zon dwars door mijn trui op mijn blote vel en ik kijk mijn man vragend aan. We zijn nog niet op het strand, zegt hij. Het waait daar altijd.
Op het strand aangekomen – de kinderen waren ons al vooruit gelopen, roepend: "ik zie de zééé!"- blijven we staan in verwondering. De zee is prachtig van kleur, niks geen grijze Noordzee. Een tafereel van middelandszee-blauw met witte schuimkoppige golven met een heldere zon erboven straalt ons tegemoet. We besluiten niet te gaan wandelen maar ons meteen neer te vleien op het gele zand. Schoenen en sokken gaan uit om te kunnen pootje baden, gevolgd door truien en overhemden, want "het is toch warmer dan we hadden gedacht"
Voorzichtig met onze blote voeten in het koude zeewater. De kinderen met hun nieuwe, lange winterbroeken opgerold tot aan hun knieën springen als dollen in het rond. Doen jullie je broeken maar uit, zegt hun mama, want dit heeft geen zin, zo worden ze toch nog nat. In hun truien met lange mouwen met alleen hun onderbroekje spetteren zij vervolgens verder. Mama kijkt bezorgd. Het is toch niet te koud, zegt ze, terwijl ik naar haar verhitte voorhoofd kijk.
Dan mogen ook de truien uit, want de onderkant had al een natte rand die steeds breder werd..
Het gevolg laat zich raden. Alleen nog getooid in hun onderbroekjes laten zij zich uiteindelijk overspoelen door de vreugde van de overgave aan de schuimige golven. Ze krijgen er niet genoeg van. Geen spoor van kou te bespeuren. Het is prachtig. Hoe kinderen genieten, dat is pas genieten!
We hebben natuurlijk geen handdoeken en strandlakens bij ons. Geen nood want Opa doet ook nog zijn t-shirt uit. Neemt veel vocht op, en we hebben toch nog de meegenomen jassen..
En zo is ons een onverwacht genoegen ten deel gevallen op wellicht de laatste warme stranddag van het jaar.
Een cadeautje was het, en ik hou zo van cadeautjes, daar word ik zoo warm van..
5 reacties op Zon Zee Zaligheid
25 september 2005 om 22:55
@Marijke: Moet je natuurlijk wel vertellen dat je heel veel plezier hebt gehad van je jasje op het strand. Om op te zitten… 😀
25 september 2005 om 23:07
Een zeecadeautje is nooit weg. Zouden de golven ooit nog bevriezen zoals toen? Zullen we binnenkort de ijsberen langs zien komen op hun schots?
De aarde telt miljarden mensjes teveel las ik om ons voldoende te voeden en te verwarmen.
Ooit een eekhoorn achter het fornuis zien staan? Of een walrus in een file?
Ik wel en had alleen een cola op.
Tralala van Annet
25 september 2005 om 23:09
Interessant hoe mensen met de te snelle verandering van het klimaat omgaan. Ik ben slechts: v e r w o n d e r d.
Wens je alvast een mooie maandag!
25 september 2005 om 23:25
Heerlijk om dit zo te lezen, heel beeldend geschreven! 😀
8 november 2005 om 10:37
Bent u wellicht in het bezit van het boek"ziekte als symbool"van R.Dahlke? zo ja: wilt u het aan mij verkopen? ik kan het nergens vinden. Alvast bedankt. Groet, Loes van Vuuren