Vera : Een nieuwe band van gitarist Jake Dreyer (Iced Earth) en zanger/toetsenist Joseph Michael (nu ook Sanctuary) trok vorig jaar meteen onze aandacht met het sterke debuutalbum ‘Nocturnes And Requiems’. Witherfall kreeg echter meteen een zware tegenslag te verwerken, want drummer Adam Paul Sagan stierf eind 2016 nog voor het album in de winkels lag. Het componistenduo ging gelukkig verder en het zal niemand verwonderen dat ‘A Prelude To Sorrow’ opgedragen is aan hun veel te vroeg overleden maat. Zelfs de albumtitel verwijst naar zijn initialen en de teksten zijn niet meer of minder dan het verwerkingsproces van dit noodlottige gebeuren. Zelfs meer nog dan de eersteling is dit een bijzonder aangrijpend album geworden.
Witherfall speelt technisch hoogstaande US metal – een dikke aanrader voor fans van Iced Earth, Nevermore en Sanctuary – met progressieve wendingen in de veelal lange songs. Het titelnummer opent als een bedachtzaam, rustig intro, maar dan maakt de band al een statement van jewelste met het elf minuten durende ‘We Are Nothing’. Die pessimistische conclusie opent met knallende thrash riffs en energieke zang, waarbij Joseph de hogere regionen ook niet schuwt. Hij brengt erg veel variatie in zijn zangpartijen, van ruw tot zuiver hoog tot egaal beschouwend. Ook zijn er kalmere passages met erg gevoelig gitaarspel van gigant Dreyer, maar telkens keert men terug naar heftigere wateren. De structuren van de songs zijn complex, zodat men het hoofd erbij moet houden, zoals in ‘Moment Of Silence’ dat een verrukkelijk egaal refrein heeft dat meteen pakt. ‘Communion Of The Wicked’ bouwt sterk op van zacht naar heavy en kent klaterende arpeggio’s, maar ook een akoestische passage. Het gevoelige ‘Maridian’s Visitation’ vormt de brug naar het strakke en harde ‘Shadows’, maar ook hier weer een heerlijk refrein. Enige introspectie siert ‘Ode To Despair’, maar het absolute pronkstuk is ‘Vintage’, wederom in staat om elf minuten van je leven weg te happen. Deze kanjer ontroert met een bedachtzaam begin, uitmondend in zware riffs met voortreffelijke canonzang, passages waarin boosheid primeert en tenslotte prachtige meeslepende zanglijnen verfraaid met sensitieve gitaarsolo’s. Prachtig! De epiloog is een vredig toemaatje op een knallende plaat waarop techniek en gevoel in perfecte harmonie zijn.