Tijdens het lezen van dit boek was ik steeds bezig met het bedenken van wat er zou gebeuren, hoe dat dan zou gebeuren en wie wat zou doen. Ik hoopte zo erg dat er meer achter Roan zat dan alleen het ‘ik ben er zo nu en dan en ben het vriendje van de hoofdpersoon’ imago maar helaas. Je ziet hem niet veel. Hij zegt amper wat en als hij al wat zegt is het meestal heel zoetsappig.
Ik hoopte ook behoorlijk dat Liam meer was dan het standaard ‘onbegrepen jongen met mysterieuze achtergrond die gemeen doet en toch heel lief blijkt te zijn’ type maar ook dat ging niet door. Hij is er meer NIET dan wel en als hij dan een keer in beeld is begint Jules over hem te zeuren of is er wel iets anders aan de hand waardoor zijn karakter heel voorspelbaar wordt.
Dat gezegd te hebben is het een heel mooi debuut voor Sara Holland. Ik vind haar, desondanks alle gebreken, een hele goede schrijfster. Ik heb goede hoop voor haar en kan niet wachten tot haar stijl en boeken groeien door de jaren heen. Daarom wil ik deel twee ook zeker wel lezen. Bovendien vind ik het concept te goed om ermee te stoppen.