Hemmerechts geeft mee dat één belangrijk criterium bij de samenstelling van deze canon van de wereldliteratuur het onsterfelijke karakter ervan was: 'De auteur moest dood zijn.' Claus en Mulisch leefden in 2007 nog. Zelf wou ze vooral genoeg Vlamingen op de lijst krijgen, en ook meer vrouwen. Het eerste is tamelijk gelukt. Werk van Hadewijch, Paul Van Ostaijen en Willem Elsschot zitten al bij deze eerste vijftig en Louis Paul Boon krijgt een plaatsje in de volgende vijftig (zie beneden). Asscher merkt op dat er tegenover deze vier Vlaamse zwaargewichten op die manier acht Nederlandse blijvers werden geselecteerd: Spinoza, Desiderius Erasmus, Multatuli, Louis Couperus, Herman Gorter, Johan Huizinga, Simon Vestdijk en Willem Frederik Hermans. Dit is zonder meer aardig in balans met de relatieve schaalverhouding tussen Noord en Zuid, aldus Asscher: 'De nationaliteit van de schrijver is niet zo'n factor. Dat Multatuli zijn beroemde roman in Brussel schreef en zich in het Nederlands tegen de Nederlandse koloniale traditie keerde, vind ik van groter belang dan het gegeven dat hij in Amsterdam is geboren.'