een leven voorbij en een wereldwonder | Logging Lina
← wat een kunst!
Ameland in november →
een leven voorbij en een wereldwonder
Geplaatst op 17 november 2013	door lien
Het leven gaat intussen weer redelijk zijn gewone gangetje. Zwagers woonruimte is nu leeg. Vooral EJ is daar (met hulp van vrienden) de laatste weken erg druk mee geweest. Spullen werden verdeeld, weggegeven, naar de kringloop gebracht, naar de stort of opgehaald. Dus er moest veel worden gesjouwd en heen en weer gereden. Een trieste aangelegenheid. We troffen ook weer allerlei spullen aan uit het ouderlijk huis van Zwager en EJ. Na de dood van hun vader had Zwager ze meegenomen naar Amsterdam maar er vervolgens niet meer naar omgekeken. Dus ook deze dozen hebben we doorgespit en een paar dingen hebben we gehouden. Brieven van Zwager uit zijn jeugd met wat foto's en een yearbook uit zijn highschooltijd zijn naar zijn dochter gegaan (die hij niet wilde kennen maar toch nog heeft ontmoet gelukkig).
Een heel leven voorbij. En een heel gezin voorbij. Heel raar om je dat te realiseren. Een weemoedig heimweegevoel. En vooral voor EJ een groot gemis…
Nu moet er nog van alles administratief worden afgehandeld. Voorlopig zijn we daar nog wel even zoet mee want instanties werken erg langs elkaar heen. Ook al is er gemeld dat iemand is overleden, de rekeningen blijven gewoon binnenkomen. Dat hadden we ook al na het overlijden van hun ouders 5 en 7 jaar geleden, blijkbaar verandert er niets.
Maar we doen ook plezierige dingen hoor. We gaan op stap, naar familie of lekker uit eten met onze kinderen of vrienden. Dingen die iedereen doet en die het leven leuk maken. EJ heeft zijn auto's hobby's en zelf ben ik begonnen met een teken- en schildercursus (eindelijk). Erg leuk is dat. En ik heb het naar mijn zin op mijn werk. Ook belangrijk.
Met onze oudste kat Sam gaat het trouwens heel erg goed. Ik durf het bijna niet op te schrijven omdat dat misschien de goden verzoeken is. Maar hij is nog springlevend terwijl hij een aantal weken geleden ten dode was opgeschreven volgens de dierenarts. Het leek hopeloos toen en ze had bij wijze van spreken de euthanasiespuit al klaar liggen. Maar hij is weer helemaal opgekikkerd lijkt het, heeft geen pijn, gaat gewoon naar buiten, eet en drinkt, poept en piest, is zelfs aangekomen en komt bij je liggen spinnen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Hier ligt hij lekker naast me te slapen.
Dit bericht werd geplaatst in dieren, familie. Bookmark de permalink .
15 reacties op een leven voorbij en een wereldwonder
17 november 2013 om 1:46 pm
Gek hoe dat heimwee en weemoedig gevoel past bij de tijd van het jaar… Afscheid nemen gebeurt in fases. Gelukkig maar!
17 november 2013 om 4:10 pm
Altijd pijnlijk, de fases die je in je leven moet afsluiten, wat dat betreft zitten jullie qua jaargetijde ook niet echt gunstig; november is een sombere maand.
Wat bijzonder dat Sam zo ineens opknapt! En dat tevreden gespin lijkt mij een goed teken 🙂
17 november 2013 om 4:50 pm
Het leeghalen van huizen van overleden dierbaren, daar zijn boeken over volgeschreven. Je komt zoveel tegen, dat is heftig. Dan is het fijn dat Sam zijn kattenplicht doet en lekker opknapt en spint. Niets zo bemoedigend en opbeurend als een tevreden spinnende kat.
Francis Tindal zegt:
17 november 2013 om 7:52 pm
Mooi geschreven Angelien 🙂 is vast heel intensief geweest voor jullie, dat huis leegmaken.. Leuk om zijn gedichten te lezen.. en zijn brieven.
En de foto van de kat is heel cute, Fijn dat het goed gaat met hem! 😀
17 november 2013 om 8:32 pm
Lief dat je hebt gereageerd Francis. Die brieven en gedichten zijn bij jou op hun plek..
17 november 2013 om 9:15 pm
Kan me voorstellen dat het confronterend is dat opruimen. goed dat jullie het zorgvuldig doen. En fijn dat het zo goed gaat met de poes!
17 november 2013 om 9:48 pm
Dag nu begrijp ik je blogje in facebook. Wat bijzonder dat je ons een kijkje gunt in je leven. Ik heb zeallemaal gelezen,Ook deze laatste van zwager de laatste dagen en de uitvaart .Voor EJ het einde van het gezin waarin in hijgroot werd.Een verdrietig tijd met het bijzondere lichtpuntje van jullie Sam
17 november 2013 om 10:22 pm
Hoi Justine, leuk dat je hier gelezen hebt. Dank je wel voor je reactie.
18 november 2013 om 4:21 pm
Het huis van een dierbare leeghalen na overlijden voelt zo definitief. Het is daarna of je weer helemaal overnieuw moet beginnen, terwijl er iets ontbreekt. Nog heel veel sterkte daarbij en geef je kat gewoon een extra knuffel.
18 november 2013 om 10:18 pm
alweer een afgesloten hoofdstuk dan…
Als ik vele Nederlandse blogs lees, blijkt dat er toch een hele hoop verbetering mogelijk is in de administratieve rompslomp in Nederland…
Een teken- en schildercursus is natuurlijk helemaal iets voor jou, Lien!
20 november 2013 om 12:35 am
Ik snap het ook nog steeds niet dat zo'n levensluchtige jongen met zoveel uitstraling en gekke invallen zomaar weg kan zijn. En voor jullie is het helemaal erg. Heftig. Hij was niet iemand die je zo even over het hoofd zag. Hij blijft bij. Bij heel veel mensen denk ik wel.
Wat heerlijk die cursus. Daar kun je weer zoveel in kwijt dat is TOP! Heb leuke herinneringen aan de voormalige kazerne waar je docente ook op heeft gezeten.
22 november 2013 om 10:13 pm
Ik vind altijd, administratie is maar een bijzaak, maar het maakt het wel altijd allemaal zo definitief. Het zegt meer dan alleen de papieren romposlomp.
23 november 2013 om 11:56 pm
Goh Lien, wat maak je veel mee, Het grijpt in zo iets.
En dat van je kat Sam, dat hadden wij ook met Koos. Hij lag er maar, sliep, at niet en .. hij knapte weer helemaal op.
Goed dat je met iets nieuws begonnen bent. Dat eist je aandacht op.
Verder wens ik je veel sterkte maar ook plezier!
24 november 2013 om 7:38 am
Gek is dat met die katten.. Ze hebben 9 levens zeggen ze…gelukkig maar.
24 november 2013 om 3:32 pm
Ja, die afwikkelingen van sterfgevallen zijn soms bijzonder ingrijpend en wat betreft die rekeningen ook frustrerend. Heb er ook mee te maken gehad in het verleden, maar uiteindelijk komt het altijd weer goed een keer…. Emoties verwerken, dat komt dan daarna pas echt. Goed dat de poes er weer plezier in heeft. Wij verwerkten dat verlies een maand of twee geleden nog maar….onverwacht, te jong, en nog altijd gemist…