John Verbeek | Cuvo
Berichten voor John Verbeek
Mijn medeleven met het overlijden van John, uw echtgenoot en vader. Ik heb John misschien meer dan twintig jaren niet meer gezien noch gesproken. Maar toch was het een enorme schok te horen over zijn overlijden.
John was in mijn herinnering een fijne collega. Een markante man, geen grijze muis, erudiet, en een enorm gevoel voor humor. Een scherp waarnemer. En zo kan ik nog wel doorgaan.
Ik wens jullie en alle famillieleden en vrienden heel veel kracht om de klap van zijn overlijden te verwerken. Dat is zwaar, en hoop dat de fijne herineringen iets van de pijn zullen verzachten.
van een ex-collega
John en ik waren meer dan 20 jaar geleden collega's van elkaar bij, wat toen heette, het ministerie van Verkeer en Waterstaat, gelegen aan de Plesmanweg te Den Haag. Ik vond John een interessante figuur. In zijn dagelijkse werk hield hij zich bezig met functiewaardering en andere personele aangelegenheden, maar zijn werkelijke passie lag ergens anders. Als afgestudeerd historicus verdiepte hij zich in locaties en objecten in Indonesië. Een land waarmee hij ook verbonden was via zijn vrouw. Door mijn Indische achtergrond sprak mij dit ook aan en ik luisterde graag naar zijn verhalen als hij er weer eens geweest was. Sommigen vonden hem humeurig, maar hij was altijd zichzelf en geen meeloper. John, ik had het je van harte gegund dat je je boek af had kunnen maken. Het is anders gelopen. Selamat jalan pak.
John liet me een tijdje geleden weten dat hij met pensioen zou gaan. We zouden als afscheid een wandeling maken. Een afspraak was al gemaakt. Maar het werk kwam er tussendoor, een vergadering waar ik naar toe moest. Daarna kreeg ik geen contact meer met hem.
Ik had hem graag verteld dat ik veel respect heb voor zijn eigen wijze waarop hij zich door de organisatie bewoog. Ik ken weinig collega´s die zo authentiek hun ding doen. John was begaan met collega´s die klem zaten. In de OR en in de commissie voor ongewenst gedrag heeft hij zich daarvoor ingezet. Zijn passie voor de VOC, bunkers en voor wat er in de organisatie gebeurde gaf hem gespreksstof voor vele momenten waar ik met plezier aan terugdenk. In 1999 kwam ik bij DPO bij Verkeer en Waterstaat werken, en sinds die tijd kwamen wij elkaar regelmatig tegen in het werk en op de wandelgangen.
Dat John nu dit moet overkomen, net met pensioen en vlak voor zijn promotie, vind ik triest. Hij had het verdiend om te genieten van de vrijheid van z´n pensioen en zijn passie in de promotie en verder historisch onderzoek daarna. Het is niet anders. Vele collega´s zijn geschokt door het overlijden van John, zo blijkt uit collega´s die me belden en de vele reacties op het overlijdensbericht op het intranet van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat.
Tini en Fina, John heeft veel over jullie verteld. Jullie namen zijn breed bekend uit de verhalen van John. Ik ken jullie niet, maar ik wens jullie heel veel sterkte bij het verwerken van het verlies van John. Je man en je vader, heeft veel voor iedereen betekend,
Coen Bergeman
Wat erg dat ik niet meer met John kan praten.
Twintig jaar terug waren we naaste collega s.
We deelden een tijdje een kamer en dan hoorde je al die mooie verhalen over o.a. reizen naar Indonesie over bunkers en eigenlijk over alles maar vooral ook over Tini en Fina.
Want John was ook een echte family man.
John was geen doorsnee man.
Hij was een unieke man.
Hij was op integere wijze betrokken bij de mensen.
Hij had ook een mooie bescheidenheid.
Maar bij onrecht kon hij ook stevig uit de hoek komen.
Wat jammer dat hij zijn proefschrift niet meer kan verdedigen.
Hij is daar zo intensief en betrokken mee bezig geweest.
Hij was ook een betrokken wetenschapper.
Hij wilde het allemaal precies weten.
Hij had zijn vakgebied ook na zijn pensioen nog verder kunnen helpen.
Het vak zit weer in de lift.
Zijn proefschrift zal zeker een stimulerende werking krijgen.
Dat is een deel van zijn nalatenschap.
Ik pleit er voor dat hij postuum alsnog zijn dokterstitel krijgt.
Wat er ook gebeurt; wij zullen hem altijd herinneren als : Dr. John Verbeek.
Het belangrijkste deel van zijn nalatenschap is echter het stukje in ons hart dat altijd blijft.
Tini en Fina, familie en vrienden veel sterkte met dit grote en zo snelle verlies.
Het zal net als voor ons heel pittig voor jullie zijn zonder John.
Maar John vergeten we niet!
Theo Waaijer (ex-collega V&W)
We hadden dit jaar nog contact over de organisatie van de OR verkiezing. We kennen elkaar al sinds de Plesmanweg. Ik stuurde je nog een Linked-in uitnodiging. Je belde meteen op om uit te leggen dat je daar niet actief bent, omdat je persoonlijk contact prefereert. Je vertelde over je aanstaande pensioen en hoe je daar naar uit keek, de tijd die je zou gaan krijgen om andere dingen te gaan doe. Het is je blijkbaar niet gegund om daar van te gaan genieten, dat doet pijn. Ik wens je gezin en familie heel erg veel sterkte toe bij het verwerken van dit verlies.
Met oprechte deelnemening
Sterkte met het verlies van John. We zullen zijn verhalen missen over de geschiedenis! Ik zal zeker zijn boeken blijven lezen.
Ronnie de Waard oud collega van stichting fort aan den Hoek van Holland.
Ronnie de Waard
Zijn en mijn eerste baan
Tot mijn schrik las ik in het AD over het overlijden van John. Toen ik een half jaar bij de afdeling Formatiebeleid van Verkeer en Waterstaat werkte, kwam John als nieuwe collega in dienst. Hij was direct erg gedreven in het formatiewerk, maar hij liet duidelijk weten dat zijn hart bij het vak geschiedenis lag en dan vooral de museale kant ervan. Omdat geschiedenis ook mijn interesse had (en heeft) spraken wij best veel met elkaar. Hij had een prettige stem om naar te luisteren. Kazematten (en zeg vooral niet: bunkers) en Nederlands-Indië hadden vooral zijn aandacht. Zo wist hij te vertellen dat Soekarno en zijn ministers hun vergaderingen in het Nederlands hielden zodat de bedienden hun niet konden verstaan en afluisteren.
Na mijn vertrek bij V&W in 1985 bleven wij over het werk contact houden, maar spraken wij dan toch vooral over geschiedenis. Hij had toen allang de hoop opgegeven om professioneel in het vak bezig te zijn maar zette zich des te meer in voor zijn hobby geschiedenis. Er zijn van die vrienden waarbij, als je ze weer ziet, het lijkt alsof je zo weer verder kan met het gesprek waar je ooit was gestopt. Johan was daar één van. Alleen ging hij er dan van uit dat je wel op de hoogte was van wat hij de afgelopen tijd had meegemaakt. Soms was het dan wel moeilijk aan te haken. Maar dan vertelde hij over Tini en zijn reizen naar forten in de meest afgelegen gebieden van Java.
Net voor de Coronatijd sprak ik hem voor het laatst en hoorde ik over zijn promotie waarbij ik dacht nu bereikt hij droom.