In februari 2016 geef ik drie weken theologieles aan voornamelijk Zuid-Soedanese studenten op de campus van de MERF in Lokichoggio. Een eerste impressie.
Bij het ontbijt is er pap. Bruin en drinkbaar. Gekookt van sorghum (‘kafferkoren’) en water. Friszuur; we doen er suiker in. Ongelooflijk dat je op zo’n eenvoudige manier zo’n smakelijk gerecht kunt krijgen. Welkom op de dorstige morgen, als het drinkwater nog niet gekoeld is en het brood erg droog en zonder beleg.
Voor het overige drinken we thee met veel melk – ’s morgens om ‘koffietijd’ zonder melk – en water. De Keniaanse thee is sinds de eerste keer dat ik hem dronk sterk verbeterd en smaakt nu met een beetje geluk als Chinese thee. Ik heb wel een koelkast op m’n kamer, maar er is te weinig om er in te kunnen zetten, dus ik heb hem maar uit gelaten. Er is dichtbij wel een horecagelegenheid met nauwelijks klandizie, maar die trekt me niet zo. Ik heb er m’n handen vol aan om de hele dag door water te drinken.
Het basisvoedsel van mais is niet klef zoals in Zuid-Afrika, maar droog en daardoor beter te pruimen. Met bonen of linzen in saus. Of kool. Soms ook met een groente die door de Engelsen als paardenvoer is binnengebracht maar hier ‘duwt-je-door-de-week’ wordt genoemd vanwege z’n voedzaamheid. Er is af en toe ook spaghetti met een dunne oranje saus met aardappel. Ik heb tot nu toe drie keer vlees in de saus gehad. Je doet zelf zout op het eten, een echte ‘pinch of salt’, met je vingers als pincet uit een open bakje. Want het eten is flauw. Je verliest veel zout, zullen we maar zeggen. Na m’n ervaring in India heb ik zelf een flesje zoete chillisaus meegenomen voor de afwisseling. Ik zou bijna zeggen dat ik elke keer met smaak eet; ‘met een gezonde eetlust’ klopt misschien beter.
Ik heb alles om me de muggen van het lijf te houden: DEET voor op de huid, een klamboe en een brandertje (spiraal op poot, een verkleinde uitgave van wat ik in Noordoost-Brazilië naast m’n bed had staan; gekocht in Zuid-Afrika). Toch weet een mug mij nog wel eens te vinden. Ik heb er nauwelijks last van. Alleen als ik me alle risico’s zou aantrekken die me bij de GGD-afdeling reisvaccinaties zijn voorgehouden, zou ik me zorgen maken.
Het is warm en droog. Het wordt de jaren door erger, hoor ik, zoals verwacht. Het regenseizoen heeft het praktisch laten afweten. Men verwacht aan het eind ervan, in februari, nu dus, nog veel regen, maar ik ben bang dat dat wensdenken is. Eén ochtend was er een beetje bewolking, die al heel gauw voor de zon verdween. Met op de achtergrond het heldere en doelgerichte geloof van de studenten, krijg ik van hieruit een andere kijk op het klimaatprobleem. Het doet zich hier heviger voelen, maar er wordt minder over gepraat.
De campus is nog maar zestien jaar oud en zelfs de looppaden zijn overdekt tegen de zon. Er staan bomen, speciaal aangeplant, niet indrukwekkend maar beter dan niets. M’n kamer, ‘Canada’ geheten, is ruim. En van airco houd ik toch niet. Het leven mag dan primitief zijn, er ontbreekt niets aan de elektronica. Een paar foto’s nemen en m’n tafelgenoten gaan als jonge jongens de hele tijd elkaar (en mij) fotograferen met hun iPhone.
De eerste zaterdagmiddag ben ik meteen ‘de stad in’ geweest. Met een paar studenten; alleen is niet vertrouwd. Loki leidt een kwijnend bestaan sinds de VN-vredesmacht, die vanaf het vliegveld hier in Zuid-Soedan opereerde, is vertrokken. In de boekhandel die we na wat navraag vonden heb ik een lokaal romannetje gekocht. Ook een doosje lucifers voor m’n brander bleek na wat zoeken verkrijgbaar. Je mag geen foto’s maken, behalve na toestemming van de mensen die erop komen. Jammer. Zo’n wandeling is ongebruikelijk en achteraf dacht iedereen dat ik wel moe zou zijn.
Er is hier weinig te fotograferen, behalve op zondag. Dan komen behalve studenten en personeel van de campus ook veel vrouwen en kinderen in de kerk. Verschillende groepen zingen, luid, vrolijk en dansend. Het klinkt spontaan maar gedisciplineerd en is grondig voorbereid. Er is ook iets als zondagsschool.
Ik ben me hier al aardig thuis gaan voelen. Het A4 inmiddels ruimschoots vol. Volgende keer over het werk en de studenten.