Pharrell - G I R L | Humo
Pharrell Williams is zo'n man die je alles vergeeft. Dat hij met die jock (vrouwelijke intuïtie en verder even geen gezeur) van een Robin Thicke in 'Blurred Lines' zat, bijvoorbeeld. Wij stellen vast dat zonder hem die hele 'Blurred Lines' veel meer ordinaire studentencantuslol en veel minder dubbelzinnige lichtvoetigheid was geweest.
Katia Vlerick woensdag 12 maart 2014, 09:19
En dat Pharrell zich voor de song overduidelijk liet inspireren door Marvin Gaye's 'Got to Give It Up'. Gaye schreef het nummer eind jaren zeventig als grap, pastiche haast, omdat Motown-baas Berry Gordy om een modieuze discohit vroeg. De ster was net z'n wrokkige ziel binnenstebuiten aan het keren voor z'n hyperpersoonlijke, maar nu niet bepaald hitparadegerichte echtscheidingsplaat 'Here, My Dear'. Zegt dat iets over Pharrell? Nee, eigenlijk niet. Maar het is wél een mooi excuus om het over modieuze discohits te hebben, én over Marvin Gaye.
We're up all night to have fun, we're de funkerige discojongens van 'Get Lucky' – 'G I R L' heupwiegt gezellig verder op het vintagegeluid van Pharrells andere monsterhit van 2013, met Daft Punk. Zijn tweede soloplaat valt daardoor in niks te vergelijken met z'n vorige, 'In My Mind' uit 2006: die baadde kniediep in het hoekige, even zweterig-akoestische als mechanische geluid dat Pharrell uitvond met z'n Neptunes-producties en op de eerste twee N.E.R.D.-platen, maar was nogal wisselvallig. Die onnozele Vivienne Westwood-hoed af dat Pharrell zichzelf niet herhaalt: met 'G I R L' levert hij een een popplaat af die je moeiteloos naar binnen lepelt.
Je denkt niet 'O, wat is dit funky vintage disco!' bij 'Hunter', je valt niet omver van het orgastische amalgaam van strijkers, handclaps en cinemadisco (alle strijkers werden gecomponeerd door filmcomponist Hans Zimmer) dat 'Gust of Wind' heet; je dánst gewoon. Hetzelfde effect hebben 'Come Get It Bae' (met Miley C.) en 'Brand New' (met Justin T.). Pharrell zijn emancipatorische bedoelingen beperken zich op 'G I R L' overigens vooral tot het bezingen van de lijfelijke schoonheid van De Vrouw, nog het meest van alles in het zuchtende 'Gush'.
Daarnaast zijn er ook de meer bravige popsongs die op de kar van die andere monsterhit springen, 'Happy' dus, en die lepelen we dan weer iets té gemakkelijk naar binnen – de nasmaak is nihil. Onder andere 'Marilyn Monroe' en 'I Know Who You Are' lijden daaraan: het zijn té goedbedoelende, zelfs zedenprekerige songs. Maar ik daag iedereen uit om één wereldnummer als 'Gust of Wind' te schrijven.