Midden in het centrum van Rotterdam, vlakbij de Koopgoot, tussen station Blaak en de Coolsingel ligt Eetcafé-Partycentrum "De Scheepjes". Verstopt tussen de Rabobank en de Fortisbank liggen twee aaneengeklonken binnenvaart­schepen te water. Dit knusse eetcafé is, zo lees ik op het internet, permanent gesloten. Mijn aanvankelijke verwon­dering hierover maakte echter al snel plaats voor begrip: het permanent gesloten houden van je partycentrum is immers het absolute summum van onthaasting in deze jachtige tijden. Ook het adres Hang 41 heeft iets vreemds. De gedachte aan een middeleeuws galgenveld drong zich even aan mij op, maar op het straatnaambordje las ik dat de in de buurt van de Hang wonende vissers op eigen erf hun netten ophingen om te drogen. Het stadsarchief meldt vervolgens vrolijk: "Ïn 1566 gaf de stad de erven aan het Hang uit. Waarschijnlijk had men hier in het verleden een zogenaamde bokkinghang, een drogerij van haring. De meestal aangenomen verklaring, dat de vissers hun netten hier te drogen hingen, kan als onjuist worden bestempeld." Mooi, weten we dat ook weer (niet).
Op donderdagavond vervullen "De Scheepjes" nog wel de rol van speellocatie van Schaakvereniging Onésimus, die daar sinds januari 2016 zijn wedstrijden speelt. Het decor van de uitwedstrijd van het tweede team tegen Onésimus 2 kun je met recht uitzonderlijk noemen, maar op uitzonderlijke locaties spelen is ons ook niet vreemd. Helaas konden er ondanks alle pogingen van voorzitter Cor Paans en een noodoproep mijner­zijds slechts zeven spelers worden afgevaardigd. Beginnen met een 1-0 achterstand is niet prettig en het zou erger worden.
Als invaller op bord zeven kreeg ik te maken met de klassieke drakenvariant van het Siciliaans. Tegenstander Harry Elgershuizen rokeerde op zet dertien en onderstaande stelling ontstond:
Niet moeilijk om te zien is dat wit na 14. Pxc6 - Dxd2 15. Pxe6+ - Kh8 16. Txd2 een stuk en een pion voorstaat. Ik speelde echter 14. Dxa5? en won slechts een pion op e6. Later in de partij slaagde ik erin om een mat in één, dat ik had gezien en had voorkomen toch door kortsluiting mogelijk te maken en dat betekende ergernis, schaamte, schuldgevoel, een wanprestatie en 2-0. Ik neem ernstig in overweging om voortaan alleen nog maar halma in de derde divisie te spelen...
Van de overige partijen weet ik de volgorde waarin ze eindigden niet precies meer, maar ik zal trachten ze van een korte kenschets te voorzien:
Op bord acht naast me speelde Han van Gorkom met zwart tegen Willem van Randwijk een zware partij. Han kwam een pion achter, later moest er nog eentje aan geloven. In het eindspel van loper en twee pionnen tegen een paard en vier pionnen besliste een vrijpion op de a-lijn de partij in het voordeel van de Onésimusspeler.
Willem Weerdesteijn speelde op het zesde bord met zwart tegen Ap Willeboordse die nogal wat pionnen in een aanval investeerde. Op een gegeven moment stond Willem er maar liefst vier voor. Willem wikkelde bekwaam af naar een eindspel met drie pionnen meer en voor ieder een toren en een licht stuk. De toren van Willem hield de zwarte koning af van ingrijpen op de damevleugel, waar twee verbonden vrijpionnen op de a- en b-lijn de winst veilig stelden.
Ondertussen zat John van Waardenberg op bord vijf met de witte stukken contra Jacques Goud tegen een pion achterstand aan te kijken en was er een zwarte pion op b3 geland. John kon die pion even later elimineren. In gelijke stand, maar ook vanwege zijn geslonken bedenktijd bood John remise aan. In eerste instantie werd dat geweigerd, maar enkele zetten later zag Jacques het nutteloze van zijn pogingen in en werd de vrede getekend in een stelling, waarin beiden nog een paard en vier pionnen op het bord hadden.
Praeses Cor Paans bezorgde op bord vier met zwart zijn opponent Shau-Ming Yuen geen prettige avond. Shau-Ming bracht een speculatief (of foutief?) paardoffer. Het leverde de speler van Onésimus weliswaar twee pionnen voor het paard op, maar het initiatief ging over naar Cor. Dat leverde hem de nodige pionnen op en in tijdnood ging de man van Onésimus fouten maken. In het eindspel ging het laatste witte stuk verloren en incasseerde Cor het welverdiende punt.
Van de partij van Pieter Sandijck, met wit aan bord drie, heb ik weinig kunnen zien. In een op het oog gelijke stelling bezaten beide spelers het loperpaar, maar toen ik na een ommetje terugkeerde zag ik ineens dat Pieter een stuk had moeten inleveren. Dat was kennelijk niet meer goed te maken. De partij ging verloren.
Pearl Uyttenhove had aan bord twee met zwart plaatsgenomen tegenover Marcel van der Linden. Het werd het spektakelstuk van de avond, dat alles in zich herbergde dat het schaakspel zo mooi maakt. Pearl was twee pionnen voorgekomen, maar kreeg over de h-lijn een aanval op h7 van toren en dame te verduren. Het leek erop, dat Pearl de dames zou kunnen ruilen om onder de druk uit te komen, maar dat lukte niet. Hij leek in tijdnood te komen, maar nadat er een pion was ingeleverd, moest ook zijn tegenstander veel tijd in de partij steken. Pearl leek de aanval over te nemen, drong met zijn dame in de vijandelijke stelling, maar slaagde er niet in om een eeuwig schaak te vinden. Ook een dreigende pion­promotie kon net niet doorgaan en uiteindelijk trok Marcel in een fase waarin beide spelers alleen nog maar op hun 15 seconden toegevoegde tijd speelden aan het langste eind.
Klik hier voor de uitslagen. Kijk via het menu "Extern" bij "DWD-2 Klasse 3A" voor de overige uitslagen en de stand.