Ik was de enige man op een informatieavond over peutermanieren. Omringd door dertig vrouwen bevond ik me twee uur lang in een benauwd achteraflokaaltje van het dorpshuis. Een aanrader voor wie opleeft van andermans kinderleed of zelf graag even leegloopt, een buitenkansje voor wie niets liever doet dan lotgenoten van ongevraagde adviezen voorzien.
Ik zat op de eerste van drie rijen, precies in het midden. Die plek had ik zelf uitgekozen, als eerste aanwezige. “Ha, een man,” riepen de twee docentes tegen elkaar, compleet met high five, bij mijn entree. Ik kon vast helpen bij een probleem met de laptop. Nadat ik voorstelde de laptop uit en aan te doen, wat ze al hadden geprobeerd, was er van het warme welkom weinig meer over.
De docentes hadden een duidelijke rolverdeling. De docente op leeftijd stond naast het projectiescherm, de docente in opleiding bediende de laptop. Tussendoor zei de docente in opleiding soms na een opmerking vanuit de groep: “Tja, ieder kind is anders,” waarna het stil viel.
Ik was hier uit vrije wil. Gewoon omdat ik voorbereid wil zijn op het tweede levensjaar – de terrible two – van mijn zoon, en als het even kan op de jaren erna. Moet je daar een vrouw voor zijn? Of een man die thuis niets te vertellen heeft? Leek mij niet, maar eenmaal in het hol van de leeuw begreep ik waarom mijn vrouw zo vaak had gevraagd of ik wel zeker wist dat ik wilde gaan.
De informatieavond begon voortvarend. Met het oog op de tijd kapte de docente op leeftijd het voorstelrondje na drie deelnemers af. De docentes hadden zichzelf al geïntroduceerd, waarbij de docente op leeftijd (tevens oma) liever niet vertelde hoelang ze dit soort avonden al verzorgde, maar zich even later verraadde door in een praktijkvoorbeeld een pick-up als lijdend voorwerp te benoemen.
Veelbelovend was bovendien de ogenschijnlijk passiviteit van de deelnemers (vooral moeders, maar ook enkele gastmoeders en oppasoma’s). Toen ons na de eerste sheet werd gevraagd of er nog vragen waren, bleef het een tijdje stil. Tot een zwangere vrouw vroeg: “Mag het raam een stukje open?” Deze vraag bleek het kantelpunt van de avond en leidde tot het eerste moment van saamhorigheid en herkenbaarheid. Want ja, het was inderdaad warm hier. Nou. Nee hoor, ligt niet aan jou. Poeh. Ja, echt hè?
De rest van de avond was het alsof ik op een verjaardag in de moederhoek verzeild was geraakt. Vastgeketend in het midden. De hele avond. Ik kon niet anders dan flauwe grapjes voor mezelf houden en dacht ondertussen aan alles wat ik nu had kunnen doen: Voetbal International kijken, een boek lezen, schrijven. Tijdens een discussie over mogelijk hersenletsel bij een val van de bank dwaalden mijn gedachten af naar eerder die avond, voordat ik de deur uitging. Mijn vrouw en ik lagen op bed, terwijl onze zoon (achttien maanden) er geen genoeg van kreeg om zich vanaf het hoofdeind schaterlachend achterover te laten vallen. Ik had ze daar op bed achtergelaten om hiernaartoe te gaan.
Wat me weer bij de les bracht waren de sommetjes die de docente op leeftijd op het flipoverbord onthulde. Het waren een stuk of zeven sommetjes. Heel simpele sommetjes, inclusief goede antwoorden, op één sommetje na: 7+4=12. Wat viel ons op? Een vrouw die aan haar overslaande stem te horen zelf verrast was door wat ze had ontdekt, wees op de fout. Precies de reactie waar de docente op leeftijd mee uit de voeten kon. “Maar die andere zes zijn toch goed?” leidde ze de moraal van het verhaal in. “Dat mag ook wel voor iemand van uw leeftijd,” mompelde de zwangere vrouw.
Storender dan de moeders voor wie deze avond de gelegenheid bood hun hart te luchten, waren de zelfbenoemde assistent-docentes die met rode wangen van opwinding op zo’n pedagogisch toontje ongevraagde adviezen door de ruimte tetterden. Types die niet naar informatieavonden gaan om er iets van op te steken, maar om anderen de les te lezen. Van die betweterige wijven – ja, wijven – die je in het normale leven uit de weg gaat.
Maar dit was niet het normale leven. Dit was niet eens een normale avond. Dit was een informatieavond over peutermanieren. In een kleine ruimte met dertig vrouwen en één bang jongetje, dat probeert een man te zijn, maar bovenal een goede vader.
Zondag schoot een man drie mensen dood in joodse instellingen in Kansas, Amerika. Presentator David Pakman, zelf joods, was in eerste instantie niet bijzonder aangeslagen door het nieuws. Dat veranderde toen hij besefte dat hij de verdachte niet zo lang geleden zelf heeft geïnterviewd.
Tijdens een radio-interview in 2010 vertelde de inmiddels 73-jarige Frazier Glenn Miller over zijn campagne voor de Amerikaanse senaat. Met zijn slogan ‘It’s the Jews, stupid’, hoopte Miller kans te maken om senator van de staat Missouri te worden. De oud-leider van de Ku Klux Klan stak zijn antisemitische houding niet onder stoelen of banken.
Toen hem bijvoorbeeld gevraagd werd of de VS beter af zouden zijn als Hitler zijn zin had gekregen, antwoordde Miller: “Zeker, en dat geldt voor de hele wereld… Hitler zou een paradijs op aarde gecreëerd hebben, vooral voor blanke mensen. Maar hij zou ook eerlijk zijn geweest voor andere mensen.” Volgens Miller hebben joden veel te veel invloed in Amerika, onder andere op de massamedia.
Wat Miller betreft zouden daarom alle Amerikaanse senators in de gevangenis moeten zitten wegens verraad. Ron Paul, degene het fundament heeft gelegd voor de hedendaagse Tea-Party beweging, is volgens hem de enige onafhankelijke politicus. Ook de conservatieve journalist Patrick Buchanan kon op Millers steun rekenen: “Hij is een geweldige man, een geweldige historicus, hij is een van de weinige journalisten die het lef heeft zich uit te spreken tegen de joodse overheersing in het land.”
Behalve joden, kwamen homoseksuelen er ook niet al te best van af bij Miller: “Als je er over nadenkt, maakt het je gewoon ziek. Want dat zijn ze.”
Beluister hieronder het hele interview met de verdachte Fraser Glenn Miller, die afgelopen zondag drie mensen doodschoot bij joodse instellingen in Kansas. Of de slachtoffers alledrie ook daadwerkelijk joods waren, is overigens niet duidelijk.