Het leven tussen de regels in
Een Italiaanse vriendin van mij stapt in Den Haag op de trein richting Schiphol, ze neemt iedere week dinsdag dezelfde vlucht van KLM naar Genua, omdat haar man in Den Haag werkt. KLM staakt nu de vluchten naar Italië dus dit zal voorlopig de laatste keer zijn. De trein is vrij vol en niemand draagt maskers, niemand zit op afstand van elkaar. Ze fluistert in haar gsm tegen een collega in Italie, ze praat niet hard maar medereizigers kunnen waarschijnlijk horen dat ze Italiaans spreekt. Een (schijnbaar) nette heer loopt plots op haar af en stoort haar in het gesprek en begint in het Nederlands een donderpreek met beschuldigingen en beledigingen. Ze begrijpt niet alles behalve verschillende malen ...'Italianen en Coronavirus' ..hij wijst haar naar de deur van de trein, Eruit! Iedereen kijkt haar nu scheef aan en ze voelt zich alles behalve op haar gemak. Ze probeert zichzelf nog wat te verdedigen in het Engels maar duidelijk met weinig succes. Verslagen neemt ze een positie bij de deur in, gelukkig is Schiphol de volgende halte. Gearriveerd op Schiphol loopt ze boos en overstuur snel naar haar vlucht en neemt plaats in een leeg vliegtuig, naast, achter en voor haar zijn alle rijen stoelen leeg. Ik begrijp haar zucht van verlichting toen ze op dat toestel stapte.