Danee Vaneerdewegh
* 22 maart 2000 †
Frank & Claudia Vaneerdewegh
Onze ster Danee
Mijn naam is Claudia (28 jaar) en ik ben getrouwd met Frank (31 jaar). Wat waren we blij, je kunt wel zeggen in de wolken. In april zouden we ons eerste kindje krijgen. Maar het ging helemaal mis.
Ik had een voorbeeldige zwangerschap, nooit last van iets (tot 35 weken). Onze dochter was nogal druk en beweeglijk in m'n buik, maar op vrijdag 17 maart voelde ik geen beweging maar wel harde buiken en bulten op mijn buik, dus wij dachten de baby strekt zich uit. M'n vriendin kwam langs en ik vroeg nog of zij dit ook op het laatst had gehad, ze zei nog de baby heeft op het laatst nog maar weinig ruimte. Het was tenslotte ook m'n eerste zwangerschap en je weet niet precies wat je moet voelen. Toch was ik er dat weekeind veel mee bezig en op maandagmorgen belde ik toch maar voor de zekerheid de verloskundige.
Ik mocht langs komen. De verloskundige luisterde en vertelde me dat ze de hartslag hoorde, ze luisterde nog een tweede keer voor de zekerheid, maar omdat ik me toch ongerust had gemaakt, stuurde ze me naar het ziekenhuis voor een hartfilmpje zodat ik zelf kon zien dat alles goed was (achteraf hebben ze mijn hartslag gehad, die was heel hoog omdat ik erg zenuwachtig was).
Op weg naar het ziekenhuis heb ik nog naar huis gebeld en gezegd dat alles goed was. Met de CTG konden ze niet meteen de hartslag vinden, maar later dachten ze hem te hebben, maar dat was weer mijn eigen hartslag. Ze zeiden "laat toch maar even een echo maken". Daar zat ik helemaal alleen op de echokamer (ze hadden gezegd alles is goed, anders had ik natuurlijk mijn man teruggeroepen van zijn werk). De gynaecoloog keek op het scherm en ik zag het handje van Danee omhoog staan, zonder te bewegen (ik zei nog: "ze slaapt"). Op de een of andere manier wil je niet inzien dat het fout zit, je gaat er niet van uit dat er iets mis is. De gynaecoloog knikte hoofdschuddend nee en zei: "Dit is niet goed" (ik zei nog: "Willen jullie een keizersnee gaan doen?"). Hij liep naar de telefoon en binnen een paar seconden waren er meer gynaecologen. Ze zaten allemaal hoofdschuddend voor het schermpje, toen heb ik zelf gevraagd is de baby dood en toen knikten ze allemaal ja. DE WERELD STORTTE IN. Ik heb zelf mijn man en moeder gebeld om dit verschrikkelijke nieuws te vertellen.
We moesten nog twee dagen naar huis voordat ze de bevalling gingen inleiden. Dit was heel erg, niet slapen, eten, niks dan alleen maar huilen en je heel erg machteloos voelen. We kregen wel meteen veel steun van familie, buren en vrienden. Op woensdag 22 maart moesten we 's morgens om 8 uur inkomen. 's Nachts om 23.46 uur is onze dochter geboren.
We zagen meteen wat de oorzaak was, de navelstreng was 4 keer om haar halsje gedraaid. M'n man heeft zelf de navelstreng doorgeknipt. Wat vonden we haar mooi, ons eigen lieve kleine meisje Danee. Wat hadden we haar graag leren kennen. We hebben thuis nog afscheid van haar genomen, veel foto's gemaakt en veel naar haar gekeken, dit was onze laatste kans.
We hebben haar laten cremeren. We hebben al onze cd's beluisterd om de 3 mooiste liedjes voor haar uit te kiezen (Whitney Houston met "I will always love you", Rene Froger met "Why are you so beautiful" en Oleta Adams met "I just had to hear your voice"). We hebben bij een kunstenaar een beeld laten maken en daar is haar as in verwerkt. Zo hebben wij het gevoel dat ze toch altijd een beetje thuis is. Maar ze is natuurlijk voor ALTIJD IN ONS HART !!