Hij kreeg altijd dubbele boterhammen met slechts één klein plakje kaas of ham er tussen mee naar zijn werk. Je moest zoeken om het te vinden. Maar tijdens de lunch haalde hij dat minimale beleg er tussenuit en gaf hij dat aan een hond die vaak bij hem in de buurt was. Hij at zelf wel droog brood, die hond verdiende gewoon wat lekkers.
Als hij mazzel had, kreeg hij er een eitje bij. Rauw. Koken was kennelijk te veel moeite voor zijn verzorgers. Dat scheelde hem niks, want hij slurpte het zo naar binnen.
Hij is één van de laatste mensen die ik gekend heb die pruimden. Altijd een bolle wang en kauwend. En dus ook aan de lopende band bruin speeksel spugend. Ik moest hem een keer op stel en sprong naar de dokter brengen toen hij zichzelf op een onnozele manier ernstig verwond had. Hij was met beide handen op een loeihete houtkachel gaan leunen en had zijn handen niet meteen teruggetrokken. Dat moest ik doen. Het stonk naar verbrand vlees. Tot op het bot verbrand. Ik heb hem meteen meegetrokken naar m'n auto. Hij had kennelijk niet zo heel vaak in zo'n vierwieler gezeten, want ik moest zijn benen binnen boord tillen en duwen omdat hij in amazonezit bleef zitten, met de benen opzij, alsof hij op een paard of de bagagedrager van een fiets zat. Ik zei nog tegen hem: ,,Niet spugen in de auto hè.'' Een grijns op zijn gezicht. Hij boog zich wat voorover, z'n hoofd ging naar beneden en ja hoor: pssshhht. Een bruine kwak spuug spoot eruit. Een eindje verder nog een keer. Bij de huisarts herhaalde ik mijn wens nog eens. ,,Bij de dokter niet binnen spugen hoor.'' Maar hij zat nog maar nauwelijks of hup, daar kwam weer een kwak bruin mondwater.
Maar op zo iemand kun je niet kwaad worden en gelukkig dacht de huisarts er ook zo over.
Hij was daar wel vaker geweest. Maar hij begreep hem niet altijd. ,,Ben je wel eens benauwd?'', had de dokter hem gevraagd nadat hij met een stethoscoop aan zijn borst had geluisterd. ,,Benauwd?'', had hij in alle ernst gereageerd. ,,Ha, ik ben nergens benauwd voor!''
Hij is misschien al wel vijftien jaar geleden overleden, maar soms denk ik nog wel eens aan hem. En soms hoor ik ook nog wel iemand over hem praten. Zoals een man die zich nog wel eens om hem bekommerde. Hij had hem op verkiezingsdag een keer vergezeld naar het stemlokaal. ,,Weet je wel hoe je moet stemmen?'' ,,Jawel, dat weet ik wel.'' ,,Hoe doe je dat dan?'' ,,Ik schrijf gewoon met grote letters mijn naam en 'PvdA' op het papier.'' Triomfantelijk keek hij zijn gesprekspartner aan. Die lachte inwendig over zo veel onnozelheid, maar liet dat niet merken. Hij klopte hem op de schouder. ,,Hartstikke goed hoor, dat doe je prima.''