Eenmaal in het licht aangekomen zag ik een manspersoon opdoemen. Hij was het die het licht uitstraalde dat ik gezien had. De man, die ik herkende als Jezus, pakte mijn hand en toonde mij een prachtige tuin. Hij nodigde mij uit op Zijn schoot te gaan zitten. Samen keken we naar de bloemen die kleuren hadden die wij op aarde niet kennen. Als ik naar een bloem keek, leek ik er één mee te zijn, alsof ik me in die bloem bevond, die tegelijkertijd een prachtige melodie voortbracht. Alle bloemen in de tuin hadden een eigen melodie; samen zorgden ze voor een hemels geluid.
Terwijl ik samen met Jezus in de tuin was, sprak Hij tegen mij. Dat deed Hij niet met Zijn mond, maar met het hart. Er werd me duidelijk gemaakt dat mijn tijd op aarde er nog niet op zat en dat ik terug moest. Hij legde Zijn hand vaderlijk op mijn hoofd en zei: ‘Mijn kind, ga terug’. Met een klap keerde ik daarop terug in mijn kinderlichaam.