Het pad is tot hun verwondering in het donker goed te zien. Vincent meent dat het in een lange bocht naar rechts buigt en stelt voor bij de eerste mogelijkheid links af te slaan. De anderen zijn daar niet zo zeker van maar als het pad in het donkere bos verdwijnt en er wel een pad naar links is, doen ze het toch maar. Met de heide aan de linkerhand en het donkere dennenbos aan de rechterhand lopen ze verder. Plotseling kraakt er in het bos een tak. Iets of iemand beweegt daar. Jan Junior, die nog steeds een klein stukje vooruit loopt, komt snel vlakbij zijn vrienden staan. “Wat was dat!?” sist hij. “Geen idee, misschien een everzwijn,” fluistert Olaf. “We moeten lawaai maken. Als het weet dat wij hier zijn, vlucht het wel,” zegt Vincent zachtjes en de daad bij het woord voegend begint hij naar het bos te schreeuwen. Dapper doen de anderen mee en als ze menen dat het gevaar geweken is lopen ze, luider pratend dan voorheen, verder.