Philip neemt me mee naar de pigeon-holes. Met mijn fobie voor vogels zie ik dat niet goed komen. Blijken dat de postvakjes te zijn waarin je promo-materiaal van de deelnemende artiesten krijgt, of andere belangrijke informatie. Die vakjes zijn gegeerd. Elke dag komen journalisten checken wat ze gekregen hebben en op het einde van het Songfestival worden alle holes leeggemaakt. Geen duiven, maar aasgieren zie je dan. Er is een hele rij met mensen, tot dan ‘journalisten’, die klaar staan om te graaien. Wist je trouwens dat sommigen hun gratis gekregen singles, posters en stickers achteraf verkopen voor grof geld? Ik kan ook rijk worden, want mijn koffer zat bij thuiskomst vol materiaal. Wijn van DoReDos, een brilletje van Mikolas en een petje van Yuliya Samoylova.
Dan raakt het voor mij duidelijk: je hebt de échte journalisten (vakpers) en persmensen die het Songfestival komen volgen, maar vooral (en te veel) fans zijn. Tijdens persconferenties stellen ze geen vragen, maar wachten ze tot dé selfie gemaakt mag worden en interviews zien ze enkel als het ultieme moment om zo dicht mogelijk bij hun favoriet te komen.
Philip stelt meteen een vraag aan @sennekmusic tijdens de persconferentie. Er komen volgens Sennek nog veranderingen bij de make-up en de belichting! De jurk blijft. #jasperseerstekeer #allaboard #eurovision #songfestival #eurosong #portugal #lisboa #lisbon #lissabon #LisboaAlive #visitlisbon #music #photo #live
Delegaties bepalen zelf welke media ze toelaten op het festival. Sommigen zijn daar terecht zeer streng in, bijvoorbeeld in Nederland. Maar andere landen lijken zelfs aanmeldingen van parochieblaadjes of blogs met amper tien volgers goed te keuren. Dat is jammer voor de media die wél naar Lissabon zijn gekomen voor het echte werk.
Dat echte, grote werk is in die eerste week vooral repetities kijken, je indrukken neerschrijven en wachten op een trap in de hoop een interview te scoren. Daarna alles online gooien en nóg een repetitie volgen. Eerlijk, ik kon geen robot, rots of vuurpijl meer zien na de eerste week. Je hoort elke inzending zo vaak, dat je alles oké begint te vinden. Zelfs het refrein van I Won’t Break, de door velen met de grond gelijk gemaakte inzending van Rusland, begon ik goed te vinden. Tot ergernis van mijn tafelgenoten. Die repetities volgen gaven mij geen wauw-gevoel. Je zit in een warme zaal naar een tv-scherm te staren. Dat kan ik thuis ook.