Verzetsorganisaties en in het bijzonder hun knokploegen konden er operaties mee uitvoeren. Gevangenen moesten worden bevrijd, distributiekantoren en raadhuizen overvallen en voedselvoorraden herverdeeld. Soms konden ook geheime agenten met parachutes worden gedropt. Er waren in West-Friesland meer afwerpterreinen of droppings velden, waaronder Laloe, Oliver, Winnipeg en Sally. De coördinaten van al die gebieden waren bekend bij de verzenders en de ontvangers van het wapenmateriaal. Aanvragen werden via radiozenders gedaan. Eerst aan Londen en later aan bevrijd Nederland beneden de rivieren.
Toezeggingen werden via codezinnen door Radio Oranje bevestigd. Rare zinnen waren dat, zoals: ‘Jeanne's zuster is gestorven’ of ‘Kees gaat boodschappen doen’. Uiteraard was het voor de afwerpende piloten niet mogelijk om zonder hulp van de grond de terreinen 's nachts te herkennen. Maar dat was ook niet nodig. De ontvangende ploegen konden op het kritieke moment op het terrein witte en rode lampen laten branden die dusdanig waren afgeschermd dat ze alleen vanuit de lucht te zien waren.