Vroeger – wat is vroeger, dat tijdperk begint steeds later, nu een jaar of twee geleden, toen twintig – gingen we tegen het einde van het jaar vaker naar het café. Daar zagen we dan een paar goeie vrienden. Voor mij was dat onder anderen Max de Metz, elf jaar geleden gestorven. En daar gebeurde dan het onvermijdelijke. Hij trok een plechtig gezicht en declameerde: