Richard V. : Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat Gene Simmons en Paul Stanley in staat waren om oude tijden te laten herleven, maar het is ze gelukt. Samen met gitarist Tommy Thayer en drummer Eric Singer hebben ze de klok 32 jaar teruggedraaid. 'Sonic Boom' is de logische opvolger van 'Love Gun' en de beste Kiss plaat sinds 'Creatures Of The Night'. Dankzij de productie van Stanley klinkt de plaat alsof die eind jaren zeventig / begin jaren tachtig werd opgenomen. Het materiaal vertoont veel gelijkenis met nummers van klassieke Kiss albums; 'Never Enough' had bijvoorbeeld zo op 'Dressed To Kill' kunnen staan en 'Hot & Cold' en 'Danger Us' op de alom bejubelde kant vier van 'Alive II". Kiss fans van nu en weleer zullen in hun nopjes zijn met dit album. Thayer speelt op vrijwel elk nummer een fantastische solo en menigmaal zou ik zweren dat Ace Frehley de solo's heeft ingespeeld. Thayer zingt ook een nummer en doet dat niet onverdienstelijk. Ook drummer Eric Singer neemt de vocalen op een nummer voor zijn rekening, zijn stemgeluid is niet slecht, maar toch beduidend minder karakteristiek als dat van Peter Criss.
In het laatste decennium was Kiss een foute en veel bekritiseerde band geworden; het vertrek van Frehley en Criss, vervangers met identieke make-up, overbodige merchandise en tig compilatie cd's. Met 'Sonic Boom' is de band in een klap terug. Het album is zo goed dat je je afvraagt waar Simmons en Stanley de voorbije 25 jaar mee bezig zijn geweest als men hiertoe in staat is. Als bonus is een cd met heropnames van klassieke Kiss hits bijgesloten alsmede een DVD van de Alive 35 tournee die vorig jaar werd opgenomen in het River Plate stadium in Buenos Aires (waar Nederland de WK finale in 1978 verloor door goals van Kempes en Bertoni).
Als klein jochie begon het voor ondergetekende allemaal met Kiss en Van Halen. Kiss had toen zijn beste dagen allang achter zich. Met 'Sonic Boom' is de band weer helemaal terug! Gezien de leeftijd van Simmons en Stanley is het wellicht de laatste Kiss studioplaat. Ik hoop van niet, maar mocht dat het geval zijn dan is het wel een afscheid in stijl.
Winston: Opmerkelijk op z'n minst. De doorstart van misschien wel de ultieme Amerikaanse hardrockband: Kiss. Na eerder aangekondigde farewell tours besloten Gene Simmons en Paul Stanley dat ze toch nog maar 's vol moesten houden. De belangstelling die de band ná de reünie met Ace Frehley en Peter Criss bleef genieten moet beide New Yorkers aangenaam verrast hebben. Eric Singer en Tommy Thayer stapte in de laatstgenoemde schoenen én pakken en ging men weer verder, zo was de band headliner op het Arrow Rock festival van 2008. Maar na verloop van tijd begon toch de creativiteit weer te kriebelen. Maar dat kan net zo goed een kriebel in de portomonnee zijn geweest. Niet dat de heren geld nodig hebben maar er kan altijd meer bij, zo is immers de filosofie van Gene $immons.
'Sonic Boom' is de titel van een heus nieuw Kiss album en er was al vantevoren veel bombarie over. "Terug naar de oude tijd", "beste album in 20 jaar" waren zo wat gehoorde commentaren en nu de plaat er dan eindelijk is mogen de recensenten hun lof uiten of gal spuwen. Bij Kiss is het vaak het een of het ander. Ik ben, als Kiss fan, wel tevreden met het album, in ieder geval meer dan met het halfslachtige 'Psycho Circus', de vorige plaat uit 1998. Was het voorheen zo dat de beste nummers altijd de eerste vier of vijf tracks waren van de plaat, nu is dat anders. Pas vanaf het vierde nummer komt die oude Kiss 'swing' erin en daar voor leunt de band toch wat meer op het 'recentere' werk ('Revenge') . Er zit vuur in de band, letterlijk en figuurlijk, want ik hoor die gedrevenheid die men zelf al aanhaalde in de promotie vooraf. Het geluid knalt ook lekker met af en toe een lekker vet basgeluid van Simmons hoorbaar. Thayer ('When Lightning Strikes' en Singer ('All For The Glory') zingen allebei een eigen nummer en dat doen ze verdienstelijk, Thayer voelt zich hoorbaar nog wat onwennig maar hoeft zich zeker niet te schamen voor zijn vocale bijdrage. Gene Simmons schittert ouderwets in nummers als 'I'm An Animal' en 'Yes I Know', terwijl Paul Stanley zich maar weer eens als klasse zanger bewijst in 'Danger Us' en het openingsnummer 'Modern Day Delilah'. En er is ook weer eens een dubbele lead zang in 'Stand' en dat doet ook aan oude tijden denken.
De miljoenen Kiss fans op de wereld kunnen mijns inziens blij zijn met dit album dat, als enige minpuntje, wel een iets betere hoes had verdiend. Een echt Kiss album is dit zeker, ondanks de absentie… ach laat ook maar, dat weten we nou wel… aardige cadeautjes zijn de extra CD met een aantal Kiss klassiekers die in deze line up opnieuw zijn opgenomen en de DVD met opnamen van de laatste tour. Een hele leuke manier om terug te keren zo, dat moet je ze nageven.