Met verschillende landen sloot hij concordaten en of overeenkomsten af, Rusland 1847, Spanje 1851, Oostenrijk 1855, en met diverse Zuid Amerikaanse staten. In Engeland (1850) en Nederland (1853), werden de kerkelijke hiërarchie hersteld. Tijdens zijn pontificaat werden 206 nieuwe bisdommen opgericht. Met Duitsland kwam hij in fel conflict in de Kulturkampf (conflict tussen Rooms Katholieke kerk en Pruissen en de andere Duitse staten tussen 1872-1879. Het Wantrouwen van Bismarck t.o.v. de katholieke Zentrumpartij, die Bismarck een niet nationale partij noemde, en het uitspreken van het dogma van de pauselijke onfeilbaarheid (1870), waren oorzaak van die tegenstellingen. Bismarck wilde de katholieke kerk onder staatstoezicht brengen, verbood in 1871 de katholieke afdeling van het Pruisisch ministerie van Eredienst, en stuurde de Jezuïeten Pruissen uit, en later ook andere geestelijke orden).
Belangrijk was zijn beslissing om een concilie bijeen te roepen, waar de 77 jarige paus in botsing kwam met zeer veel verschillende standpunten, vooral de onfeilbaarheid van de paus was zeer omstreden, en werd door hem gezien als een persoonlijke aanval op hem.
De laatste jaren van zijn pontificaat was er een van starheid, al waren zijn zilveren pausjubileum (1871) en gouden bisschopswijding (1877) manifesten van grote eensgezindheid van katholieken rond hun kerkelijk leider. Zelden is een paus zo geliefd, en ook zo omstreden geweest als Pius IX. Zijn pogingen om hem heilig te verklaren, zijn om die redenen onder twee pausen, niet doorgegaan.
Concilie Vaticanum I 1869-1870 onder Pius X. Afkondiging van leerstellige punten over geloof, verhouding geloof en rede, de kerk, de onfeilbaarheid van de paus. Het kwam tot een verdaging van het concilie, door het uitbreken van de Frans-Duitse oorlog.
255 Leo XIII 1878-1903 Hij was voor velen een moderne paus. Hij was nuntius in België, waar hij volgens de Belgische koning Leopold I, de bisschoppen teveel steunde, en werd teruggeroepen (1846) Hij was een bevorderaar van het nethomisme (theologische stroming in de geest van Thomas van Aquino) samen met zijn broer, en bestrijder van het antiklerikalisme (tegen te grote macht van de geestelijkheid) Hij werd benoemd tot kardinaal in 1853, door Pius IX. Na een langdurig conclaaf, werd hij door de gematigden onder de kardinalen gekozen tot paus op 20 februari 1878. Hij is een kwart eeuw paus geweest en was van grote betekenis voor de plaats van de Rooms Katholieke kerk in de wereld. Hij bracht verschillende encyclieken uit, om de kerk een plaats te geven in 1879, 1881, 1885 en 1888. Heel bewust wilde hij een politieke paus zijn, open en soepel ten opzichte van de wereldproblematiek, door veel contact met de leiders wereldlijke overheid, van welke godsdienst dan ook. Hij had daarvoor ook een zeer bekwame staatssecretaris Rampolla benoemd. De Kulturkampf in Duitsland wist hij mede te beëindigen, met de nieuwe staten in Zuid Amerika bouwde hij contacten op, had goede contacten met de Verenigde Staten, die overigens enigszins vertroebeld werden door zijn ietwat overdreven veroordeling van het Amerikanisme (ietwat te hard van stapel lopen met de modernisering van de kerk). Aandacht voor de Oosterse kerken, en de hereniging. Voor de wetenschap was hij ook belangrijk, onder zijn pontificaat werd het Vaticaans archief opengesteld in 1881.
Zijn bekendste encycliek ging echter over het vraagstuk van de arbeiders (1891), die een begin vormden voor de katholieke sociale leer, en een bevestiging van die stroming, die in Frankrijk, België«, Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland al in gang was gezet als sociale actie. Een rem kwam daarop echter wel door zijn politieke standpunt en afwijzing over de democratie in de encycliek van 1901.
Toch heeft zijn pontificaat een duidelijk stempel gezet, met als belangrijke uitkomsten, een duidelijk respect voor het pausschap zowel in als buiten de kerk, en het groeiende zelfvertrouwen binnen de Rooms katholieke gemeenschap bij het vinden van haar weg in de moderne wereld. Hij is begraven in de St.Jan van Lateranen, onder het monument van Tadolini die hij liet restaureren, en waarheen hij ook het gebeente van Innicentius III liet overbrengen.
256 Pius X 1903-1914 Hij werd tot paus gekozen, omdat Oostenrijk een veto had uitgesproken over de kandidaat Rampolla (dit was het laatste veto in de geschiedenis van pauskeuzes, Pius X verbood alle staatsinmenging in 1904), en werd dus als compromiskandidaat gekozen. Hij stond al bekend als heilige. Hij koos de Spanjaard Merry tot staatssecretaris, en bewust voor een niet politiek pontificaat, hij had een uitgesproken hekel aan diplomatieke tactieken. Zijn aandacht ging veel meer uit naar het geestelijk en kerkelijk leven, waar hij reeds lang sluimerende hervormingen doorvoerde, het herstel van het Gregoriaans 1903, de priesteropleidingen in Italië en daarbuiten 1908, herziening van brevier (kerkboek) en missaal 1911, bevordering van de catechese, en de revisie van de Vulgaat (bijbel), herziening van de Codex (lijst van verboden boeken), reorganisatie van de curie (kardinalencollege) en de kindercommunie waardoor het eucharistisch leven bevorderd werd, hij trad streng op tegen vermeende schendingen van de kerkelijke leer of staat.
Maar ook door zijn niet politieke houding, streek hij door anti protestante uitingen menigeen tegen de haren 1910.de katholieken in de Verenigde staten vernamen onverwachts, dat hun liberale aartsbisschop in ongenade was gevallen, de katholieken in Frankrijk werd verboden mee te werken aan het tot stand komen van Culturele verenigingen. En de grootste beroering bracht de encycliek met een reactie op het modernisme in 1907, waarin een reactie op de 65 stellingen waren opgesomd, welke stellingen kort tevoren waren verschenen, en die door de stellingname en formulering die deden denken aan de starheid van weleer Pius IX (paus Nono).
Willem Marinus van Rossum wordt door hem benoemd tot kardinaal op 30 november 1911, en als legaat gestuurd naar het Eucharistis congres in Wenen in 1912. Deze reactie tegen modernisering, bracht vele kerkelijke geleerden en sociale leiders in de verdachten bank en werden aangeklaagd. De paus liet dan ook Antimodernisteneed afleggen door elke en alle verantwoordelijke kerkleiders (1910). Zijn opvolger Benedictus XV heeft bij het begin van zijn pontificaat deze maatregelen en ingang gezette aan deze maatregel bij het begin van zijn aantreden overigens stop gezet, maar deze modernisteneed werd pas door Paulus VI omgezet naar een eed van trouw en gehoorzaamheid van het kerkelijk gezag in 1967. Uit latere studies, komt dan pas naar voren, dat Pius X eigenlijk een heel gesloten pontificaat heeft gehad, welke tot lang na hem heeft doorgewerkt. Paus Pius XII heeft hem zalig verklaart in 1951, en hem heilig verklaart in 1954.
257 Benedictus XV 1914-1922 Deze paus stamt uit een oud Italiaans geslacht, hij was markies della Chiesa, studeerde rechten in Genua en theologie in Rome, diplomatie te Rome, en werd secretaris van staatssecretaris Rampola, en mede daardoor werd hij kundig in politieke zin. Werd aartsbisschop onder Pius X in 1907, en pas kardinaal in 1914, maar al enkele maanden daarna gekozen tot paus Benedictus XV, en nam eigenlijk vrijwel onmiddellijk de lijn weer op van Leo XIII en Rampolla. Zijn eerste encycliek, werd het integralisme (antimodernisering Het was een antwoord voor de moderniseringsstroming die binnen de kerk was ontstaan. Intregralisme is een reactie op die stroming, die aan alle vragen van het leven alleen vanuit het geloof wilde oplossen en het menselijke en veranderlijke element in de kerk ontkende. Zodat op theologisch en praktisch gebied elke vernieuwing in een verdacht licht kwam te staan, en daardoor ketterij en de jacht daarop weer om de hoek kwam kijken. De beweging verliep na de 1e wereldoorlog, maar deed weer opgang vinden in de Franse bisschop Lefebre, die in 1988 werd geëxcommuniceerd, door zijn wijding van priesters en bisschoppen tegen het kerkelijk gezag in van Rome.) van zijn voorganger tenietgedaan. Hij benoemde Pietro Gasparri tot staatssecretaris.
Tijdens de 1e wereldoorlog zet hij zich actief in voor gevangenen, gewonden en vluchtelingen. De deelname van Italië aan de oorlog maakt de Romeinse kwestie weer actueel, en de neutraliteit van het Vaticaan stelt hoge eisen aan de onmiskenbaar aanwezige politieke talenten van de paus en zijn staf. Voor en tegenstanders hebben hem beschuldigd van partijdigheid, en het vredesvoorstel van 1 augustus 1917, welke grotendeels het werk was van de pauselijk nuntius in Munchen, Pacelli (later paus Pius XII), werd door beide partijen verworpen.