Gisteren was het in elk geval zo’n dag. Ik sta bij Feneberg bij de kassa in een tamelijk lange rij, met voor me toevallig een kennis, die in het “dorp” een paar huizen verderop woont met haar schattige kleine, een paar maanden geleden vijf jaar oud geworden dochter. Laten we haar Laura noemen. In haar boodschappenmand alleen maar eco-papier-producten en zuidvruchten van de markt “van hier”.