Dit type onderwijs werd ondersteund door overzichtelijke werkboeken waarin de leerstof in relatief kleine, op zichzelf staande eenheden volledig stond uitgeschreven. Vastgelegd werden de beginvereisten, einddoelstellingen, te realiseren studielast en te raadplegen literatuur. Bij iedere module werd een oefentoets opgenomen.
Aangezien Geert nauwe contacten onderhield met genoemd centrum, mochten we een dagje in Deventer komen kijken en met docenten daar praten over hun ervaring met het nieuwe systeem.
Ik vond het allemaal zeer inspirerend en toen was besloten dat ons instituut ook een dergelijk systeem ging invoeren, wist ik meteen: ik wil meedoen!
Vanaf dat moment heb ik volop meegedraaid in het proces van modularisering. We hebben het programmeeronderwijs voor het eerste jaar in blokken van 20, 60 en 80 uur geknipt. Voor elk blok een moduleboek geschreven waarin de leerstof en/of verwijzingen naar de begeleidende studieboeken, een studiewijzer waarin van uur tot uur werd aangegeven wat er van de studenten werd verwacht en een oefentoets. Heel leuk werk om te doen.
Aan elke module was tevens een aantal practicumopdrachten gekoppeld. De module werd afgesloten met een toets en eventueel een herkansing.
Omdat ik inmiddels ook werkzaam was in het tweede jaar, heb ik ook daar meegewerkt aan de modularisering. Onder andere voor het vak Algoritmen en Datastructuren, een soort voortgezet programmeren. Een van mijn lievelingsvakken om te geven.
Tijdens een dan de open dagen, assisteerde ik Frans, het hoofd van onze opleiding, bij de voorlichtingspraatjes voor potentiële studenten en eventuele ouders. Tijdens deze sessies werd het een en ander verteld over de opleiding, de beroepsmogelijkheden etc.
Tijdens de eerste ronde betrok Frans mij in het praatje: hij liet mij wat vertellen over ons onderwijssysteem.