Er zijn twee personages die het vermelden waard zijn: Pater Gabriel (Jeremy Irons) en Rodrigo Mendoza (Robert De Niro). Zij creëren het contrast waar de regisseur voor ging.
Het kijken naar het verleden kan problematisch zijn als we deze personages proberen te begrijpen. Het is makkelijk om in de valkuil te trappen om ze te beoordelen op basis van de huidige normen en te vergeten hoe lang het geleden is.
Een van de moeilijkste dingen om te begrijpen over deze film vandaag de dag is waarschijnlijk de reacties van de twee hoofdpersonen wanneer ze hun eerste ontmoeting met de mensen en culturen aan de andere kant van de oceaan hebben. Maar ondanks dat alles is er één ding dat constant blijft: de menselijke geest.
Joffé’s inleiding tot deze twee centrale personages in The Mission is meesterlijk. We leren ze kennen op hetzelfde moment dat ze hun eerste contact met het Guaraní-volk hebben. Vervolgens bouwt hij alle personages in de film rond dat eerste moment op.
De manier waarop pater Gabriël de aandacht van de inboorlingen probeert te krijgen is door de universele taal van de muziek te gebruiken, door een hobo te spelen.
De prachtige klanken die uit zijn hobo komen, zorgen voor een soort communicatie tussen twee groepen met totaal verschillende talen en uitdrukkingen. Zelfs de soldaten, die instinctief met geweld reageren als ze de Guaraní zien, trekken zich terug als ze het succes van Gabriël zien.
Het hele verhaal heeft deze onderstroom van liefde en medeleven met hen die anders zijn. Het creëert een gevoel van wederkerigheid. Dit was een duidelijk (maar zeker niet het enige) aspect van hun contact met de Europeanen.
Net als pater Gabriël gingen veel religieuze mensen naar de Amerikaanse landen om de mensen daar te onderwijzen over hetgeen dat zij boven al het andere waarderen. De avontuurlijke en vaak fatale delen van deze missies lijken tegenwoordig misschien terecht frustrerend. Je moet echter niet vergeten hoe belangrijk deze mannen hun boodschap vonden.