Ann De Craemer, Pieter-Jan de Pue
Spectrum, 2010 , 176 p.
Je moet als jonge journaliste al over flink wat lef beschikken om met een fotograaf door Iran te trekken om er het echte leven te ontdekken. Ann de Craemer is zo een lefvrouw. Ze wou een reportage in boekvorm maken om te laten zien dat Iran meer is dan een land vol bebaarde ayatollahs en vrouwen in zwarte chadors. Dat er in dat land ook gewone mensen zijn die van iemand houden en beducht zijn voor een vaak onmenselijk regime.
De Irani als burgers hebben al vaak genoeg laten merken dat ze niet gediend zijn van hun onderdrukkers, maar telkens opnieuw wordt hen het zwijgen opgelegd. Langs het beroemde traject van De Trans-Iraanse Spoorlijn reist Ann de Craemer van Teheran in het noorden naar Bandar-Abbas in het zuiden. En in zo'n treincoupé daar is een samenleving in miniatuurvorm te vinden. Mensen die foute dingen doen, zoals mannen die in bloot bovenlijf een dutje liggen te doen. Ook mannen hebben zich aan strikte kledingsnormen te houden, zeker in het bijzijn van vrouwen. Soms overtreden ze de regels zonder dat ze zelfs weten dat die regels bestaan.
De journaliste en haar fotograaf worden heel snel door de medereizigers geaccepteerd. Het Iraanse regime zelf houdt niet van fotografen, maar de bevolking wel, soms smeekten de mensen bijna of ze konden gefotografeerd worden. Ann de Craemer wilde niet zomaar als toerist voor het eerst naar Iran gaan, maar als journaliste en schrijfster, en daarvoor had ze een aanvaardbaar project nodig. De presidentsverkiezingen van juni 2009 waren de perfecte aanleiding. Geen beter moment dan verkiezingstijd om de traditionele én vernieuwende kant van het land te belichten, want in de strijd tussen conservatieven en hervormingsgezinden komen de twee gezichten van Iran duidelijk naar voren.
Uit de treingesprekken bleek wel heel snel dat de gewone bevolking snakt naar verandering, openheid en democratie. Want meer dan ooit is Iran een land op de grens van moderniteit en traditie.
Dit boek geeft een stem aan deze Iraanse bevolking die weinig wordt gehoord omdat de mainstream pers haar ook negeert. Het is een prachtig boek vlot geschreven en heel doorleefd met schitterende foto's van Pieter-Jan de Pue. Niettegenstaande de beperkte vrijheid die hij had, want voor alles had hij toestemming nodig heeft hij prachtige foto's afgeleverd die heel nauw bij het verhaal aan sluiten. Als lezer geniet je van een warm land en warm volk met Duizend-en-een-dromen.