Ik heb een dergelijk verleden en hate mijn vader intens en God des te meer. Ik heb hem nooit leren kennen en 17 jaar geleden is hij overleden mijn biologische vader die met een enorme lijdens weg stierf zijn sterven was afschuwelijk geweest met heel veel pijn. Op latere leeftijd ben ik opnieuw tot geloof gekomen maar het woord vader kon ik niet uitspreken het gaf een walging en wrokgevoelens. God kon ik nog wel accepteren maar God als vader was toch wel een brug te ver. Ik draag de littekens van die tijd en heb dertig jaar geworsteld om alle trauma's te verwerken en ben ik ook meer gaan begrijpen wat God heeft gedaan voor mij, Hij gaf namelijk zijn Zoon om voor mij te sterven voor mij aan dat kruis en zo mij te vergeven en genade te schenken, door dit meer te begrijpen ben ik mijn vader anders gaan zien beetje bij beetje. Ook hij heeft de Here Jezus nodig en of hij mijn biologische vader nu bij God is en vrede met Hem heeft kan ik alleen maar hopen, zodat ik hem mijn biologische vader ooit eens in mijn armen kan sluiten. Een kind heeft liefde en geborgenheid en veiligheid nodig, maar geen ouders die hem slaan, vervloeken en weg stoppen in een kindertehuis. Mijn moeder was een gebroken mens , verslaafd aan drank en was psychisch ziek, een kind hoort niet zijn moeder op te zoeken in een psychiatrie dat hoort niet.