Guillems danst computerstrak - NRC
Guillems danst computerstrak
Holland Dance Festival, verschillende voorstellingen. Gezien: 17, 18, 23/2. Inl. www.holland-dance.nl
Een maand lang konden Dansliefhebbers zich op het Holland Dance Festival te goed doen aan 56 voorstellingen uit diverse windstreken, en dat deden ze ook: de gemiddelde zaalbezetting was 73 procent en bijna twintig voorstellingen waren zelfs uitverkocht.
Een geheid publiekssucces in het voorlaatste festivalweekend was het optreden van Pronk & Jacoby, waarin Rubi Pronk, vroeger bij het Nationale Ballet, zich presenteerde met zijn partner Drew Jacoby en het gezelschapje dat hij in de VS oprichtte. Dat is om te beginnen al een prestatie, en de danskwaliteiten van het tweetal staan buiten kijf, maar de choreografieën zijn vrij eenzijdig gericht op de extreme souplesse van Pronk en Jacoby's kordate, scherpe spitzenkunst.
Holland Dance Festival is het festival van de dansers. Het jonge, in 2008 opgerichte São Paolo Companhia de Dança, bleek wat dat betreft een revelatie: wat een lef, wat een présence! Vooral de choreografie Gnawa van Nacho Duato bood goed vergelijkingsmateriaal: zulke werken worden her en der uitgevoerd, en niet zelden een stuk braver. Dat maakt nieuwsgierig naar de rest van hun brede repertoire dat van Balanchine tot Marie Chouinard en Marco Goecke reikt.
In deze editie waren het echter meestal programmaonderdelen, geen complete voorstellingen, die indruk maakten, al was Paul Whites optreden in The Oracle van Meryl Tankard zeker imposant. Rooster van de Israeliër Barak Marshall, over de arme sloeber Bontsha die zowel bij leven als in het hiernamaals wordt gepiepeld en gemanipuleerd, is vooral gezellig, goed gedanst, sterk van sfeer, maar choreografisch nogal beperkt. Een langer, lyrisch duet zou dat beeld al aardig hebben bijgesteld.
Echte hoogtepunten waren Sylvie Guillems optreden in Re-array van William Forsythe: alsof een fijnbesnaarde computer in haar hoofd alle bewegingen tot op de millimeter beheerst – weergaloos. De oudere duetten van Bill T. Jones bleken, veel meer dan zijn grote productie over Abraham Lincoln, nog steeds interessant, terwijl bij de Ballet Boyz de voort vloeiende bewegingsstroom van Russell Maliphant de toeschouwer onweerstaanbaar meetrok.
Een echte lijn of thematiek valt in de programmering niet te ontdekken, of het moet de danser zijn, de sensatie van het dansen. Het Holland Dance Festival, nu nog goed voor totaal negen ton subsidie, zal dat in volgende edities waarschijnlijk nooit meer zo uitgebreid kunnen tonen.