De urgente kwaliteit van de mythe ligt in haar vermogen helderheid te scheppen in de mechanismen van een klassiek conflict. Niet door wat de mythe toont, maar door wat ze net niet toont. Zonder de dagelijkse ruis van nieuwsberichten en opinies, geeft de mythe inzicht in de mensheid pur sang. Het zijn die archaïsche zielen van ons die maar niet modern kunnen zijn en vandaag nog steeds de boel op stelten zetten.
De fascinatie van Wim Vandekeybus voor de universaliteit van antieke mythen begon reeds met de figuren van Orfeus en Eurydice in Blush (2002). Zijn nieuwe creatie TrapTown neemt je mee naar een parallel universum, ontdaan van gedefinieerde tijd en ruimte. Oerconflicten domineren, de noodzaak en (on)mogelijkheid van emancipatie spelen op. Voor deze dansmythologie gaat Vandekeybus aan de slag met schrijver Pieter De Buysser en een legioen Ultima Vez-performers. De voorstelling wordt toon bijgezet door een filmische soundtrack van Trixie Whitley en Phoenician Drive die het publiek vervoeren langs orakels, weemoed, loutering en euforie.