Vanaf de Oesterdam werd hier afkeurend op gereageerd, maar het bleef bij woorden. Echter wilde deze boze boeren daags hierna toch naar onze Residentie Stad dit keer niet op hun tractors maar op de ruggen van gladde groenachtige plankton etende pinguïns met struisvogelpoten. De rivierelf boog hooghartig voor de immer zwangere druppels.. Vieren en enen schreeuwden moord en brand, maar het mocht niet meer baten. Het hart was voorgoed kapot, verscheurd door onmenselijk lijden. Ooit een aanzwellend liefdesvuur, thans een gekke, dorre woestenij.
Het begin van alles en het einde van niets was onzeker geboren. De donkere hemel met zijn allesomvattende geboortelicht was een leugen zo groot als de waarheid.. En daar was het. De totale onzekerheid. Oppermachtig, pijnlijk.