2008: Sneeuwwitje
VRAAG: Wat is jouw lievelingssprookjes?
Het hart van Sneeuwwitje
Flora maakte bij Sonnevanck een reeks voorstellingen over sprookjes, zoals Hans en Grietje (2001), Assepoester (2006) en Roodkapje (2007). "Vaak wordt het verhaal van een sprookje veranderd als er een voorstelling van wordt gemaakt. Ik doe dat niet. Ik stelde mijzelf juist de vraag: Wat is het hart van het verhaal? Zo vind ik in Sneeuwwitje de moeder-dochter relatie tussen Sneeuwwitje en haar stiefmoeder, de heks, heel interessant. Veel mensen zien de heks als een wrede moeder, die het leven van haar dochter zuur maakt. En zien Sneeuwwitje als een schattig meisje, dat alles maar lijkt te overkomen."
OPDRACHT: Zoek op hoe het echte verhaal van jouw lievelingssprookjes gaat. Wat was het meest opvallende wat je tegenkwam?
"Ik zie een moeder die bang is voor alles dat nieuw en anders is. Ze is bang dat de jeugd het overneemt en alles verandert. Ik voel de pijn van de stiefmoeder, de pijn om plaats te moeten maken voor een nieuwe generatie. Zij moet accepteren dat haar tijd erop zit en ze haar plaats moet afstaan aan haar puberende dochter van dertien.
Anders dan gebruikelijk dus, lieten we de pijn zien van de stiefmoeder op het moment dat haar dochter haar de rug toekeert. Terwijl ze haar met alle liefde heeft grootgebracht. Op die manier is Sneeuwwitje ook een prachtige metafoor voor nu. De jeugd rammelt aan de poort. De gevestigde orde met haar privileges wordt omvergeworpen en nieuwe mensen zoeken hun plek. En ja, dat maakt onzeker. Want misschien is dat wel jouw of mijn plek. "
"Sneeuwwitje werd door een actrice van kleur gespeeld en de stiefmoeder door een witte zangeres. Sneeuwwitje en de stiefmoeder zongen allebei al hun teksten. We hadden een fantastische band, die op een groot balkon boven het speelvlak zweefde. Enorme witte, zwarte en rode doeken hingen aan het balkon, en gaven steeds een nieuwe stemming aan het verhaal. Een technicus liep zichtbaar op het podium, en verwisselde de doeken en gaf rekwisieten aan. Als een onzichtbare man liep hij de hele tijd heen en weer."
"Twee mannelijke acteurs speelden de aanvoerders van de dwergen. We wisten zeker dat de kinderen in het publiek zouden tellen: checken of er wel zéven dwergen waren. Dus we kwamen er niet onderuit om ook de andere acteurs een dwerg te laten spelen. De dwergen vertelden het verhaal van Sneeuwwitje en de Stiefmoeder, en hadden continu ruzie over hoe het verhaal moest lopen. Het waren mannen op hun lelijkst. Vieze hemden en dikke bierbuiken. Maar ze waren ook heel kwetsbaar. Toen de Stiefmoeder Sneeuwwitje verleid had tot het eten van de giftige appel en zij daar aan dood was gegaan, zaten de dwergen snikkend naast het glazen kistje. Zachtjes huilend riepen ze dan: 'Wie moet haar wakker kussen?' Je voelde dan het publiek denken: wie van de acteurs speelt eigenlijk de prins? Op dat moment liet de technicus zijn werkzaamheden vallen. Hij veranderde in de Prins en kuste Sneeuwwitje wakker. Eind goed, al goed."
Compositie: Jens Joneleit | Tekst/libretto: Sophie Kassies | Concept: Flora Verbrugge | Regie: Flora Verbrugge, Andrea Gronemeyer | Muzikale coach: Iassen Raykov | Spel: Julian Goldsman, Herman van Baar | Zang: Jessica Manuputty, Fanny Alofs | Muziek: Martin Franke, Axel Schappert, Frank Windemuller, Ulrich Wentzlaff-Eggebert