Televisie – Elke dag wat – blog
Het is bijna een wettigmatigheid dat je in een wachtkamer bladen (magazines) leest die je anders nóóit lezen zou.
Zo ook vanmorgen. In de wachtkamer lagen (netjes opgestapeld) naast een beeldschoon bloemenarrangement 3 stapeltjes met bladen.
De bovenste zag er glossy uit en heette: Jan.
Ik las er hoe "men" (beroemdheden? Niet bekend bij mij!) woont, zich kleedt en zich opmaakt.
Ik had het blad snel uit en moest nog wel wachten. Ik zocht in de colofon naar welke JAN dit blad genoemd was, maar ik vond het niet. Ik weet dat Volendamse Jan Smit ooit een blad heeft gehad, maar ik dacht dat ik "ergens" gelezen had, dat het maar éénmalig was geweest. (Dit blad leek me ook niet echt zijn stijl).
Ik vroeg het aan de receptioniste. Zij dacht dat het Jan des Bouvrie was.
Dát zou kunnen, meer zijn stijl én ik had "ergens in het blad" een commentaar van hem gelezen.
Servicegericht als de receptioniste is, keek ze het op internet even voor de zekerheid na.
Wat blijkt : JAN betekent Just Another Name en bestaat sinds 2005.
Thuis zag ik dat het een "no-nonsense glossy voor vrouwen boven de 30" is.
Dan ben ik dus WEL de doelgroep, zowel de no-nonsense als 30+.
En passant vertelde Saskia ook nog dat er behalve de LINDA ( mij bekend) ook nog de Wendy (niet bekend) bestaat en dat dit blad ook wel eens op hun leestafel ligt.
Wat betreft bladen met voornamen ken IK nog de Margriet (NIET naar "onze" prinses genoemd, het blad is ouder dan de prinses! Misschien is de prinses naar het blad genoemd?) de Eva en de Catherine ( beide nooit gelezen; de laatste is alweer ter ziele geloof ik)
Het enige blad met een eigennaam waar ik, bij mijn weten, ooit geld aan uitgegeven heb, was het blad Arminius ( Arminius is de latinisering van Hermanszoon )
Het was een glossy (2010) waar op de cover een rode ronde sticker zat met: Nummer 1 en dat blijft zo.