Mijn laatste, mijn waarde! bragt u tot Åbij, de plek waar ik zoo gaarne, in letterlijken zin, het stof van mijne voeten geschud, en van de warmte des dags uitgerust had. De geele wagen met het reisgezelschap, u uit mijn' vorigen bekend, was er echter eenige oogenblikken voor mij aangekomen, en de zonderlinge familie had zich de laatste plaatsen toegeëigend. Toen dus de vrouw van den gästgifware mij stellig verzekerde, dat zij voor hare kleine woning reeds te veel reizigers had, schoot er niet over dan nog eens van paarden te verwisselen, en twee uren verder te reizen. Twee uren verder te reizen, wanneer men in Zweden eene zindelijke herberg voor zich heeft, en niet weet wat u op de volgende station verbeidt! O lach er om, gij, die u in het rijke Holland, met blijdschap in het rijtuig plaatst, dat u boven Haarlem of te Zeist op het eene of andere heerlijke buiten zal brengen; of u in de vervelende roef van eene trekschuit niet verveelt, om dat gij naar eene plaats aan de Vecht moet; lach er om, ik was regt
knorrig. Op het groote plein voor het huis staande, zag ik de vreemde familie zoo rustig bezit nemen van de haar bedeelde vertrekken. De dames plaatsten zich zoo gemakkelijk op de sofa, en de bekende knecht en de meisjes uit de herberg waren zoo bezig de gezegenden van alle geriefelijkheden te voorzien, dat mijne spijt werkelijk ergernis werd. Eindelijk hoorde ik op den grooten weg het getrappel der voor mij bestelde paarden; hun gehinnik kwam mij toen welluidend voor; een klein drinkgeld bespoedigde het inspannen, en wij reden verder.