Weduwe en nieuwe liefde - Rouwen hoort bij het leven
Hoe frusterend maar waar. Op de meeste essentiële vragen krijg je gewoon geen antwoord. Waarom zat zo'n lieve knuffelpoes in het asiel? Waarom is ABBA uit elkaar gegaan? Waarom voelen twee mensen die van elkaar houden zich wederzijds niet geliefd?
Ik sta hier met lege handen. Afgezien van een glas Chardonnay dan. Het is niet dat ik het niet heb geprobeerd. Maar als iets dat liefde hoort te zijn je het gevoel geeft dat je tekort schiet, dat je niet voldoet, dan wordt het moeilijk. Pijnlijk moeilijk. Ik ben de eerste om toe te geven dat ik niet perfect ben. Waarschijnlijk ben ik in essentie gewoon behoorlijk vervelend. Ik sluit het niet uit. Toch wil ik ter verdediging wel aanvoeren dat ik een ander geen pijn wil doen, alles behalve dat. Ik wring mijzelf in bochten om dat te voorkomen. Voorbeeld: op de vlucht van Dubai naar Trivandrum zat ik op een vreselijke plaats in het vliegtuig (de rugleuning was stuk en ik had geen raam) omdat een vrouw vroeg of ze bij haar familie kon zitten. Ik had daar empathie voor. Ik geloof in karma.
Als je onbewust toch mensen blijkt te kwetsen, is dat heel confronterend. Dan zijn er alleen verliezers. Een huissleutel kun je terugkrijgen. Maar je hart niet. Je hart is daar, in alle openheid en kwetsbaarheid. Ik ben een excuus verschuldigd aan mijn hart. Ik hoop dat ik leer om er zorgvuldig mee om te gaan.
Het is moeilijk om op latere leeftijd een nieuwe relatie te hebben. Twee mensen met hun eigen leven, prioriteiten, ambities, kwetsuren. Het is al een godswonder al je dezelfde interesses deelt. Als iemand überhaupt kuswaardig is. Kikker of niet. Misschien is het nog moeilijker als je weduwe bent. Want dan is er altijd iemand anders op de achtergrond. Iemand die onaantastbaar is. Maar ook ontastbaar.
Hierover gaat trouwens het hoofdstuk Kikkers kussen in mijn boek Wij weduwen zijn een taai volkje. Een boek dat jullie allemaal moeten kopen natuurlijk! Het gaat over mijn verlatingsangst. En het gaat over hoop. Hoop dat ik het ooit nog mag meemaken. Een relatie waarin ik kan zijn wie ik ben. Met fouten en al. Want wij zijn mensen. Wij blijven leren. We vallen, en we staan weer op.
Ondertussen hou ik me vast aan mijn geloof dat alles uiteindelijk een doel heeft. Zoals Elizabeth Gilbert zegt: I' ve suffered enough. When does my artwork improve?
(Ik heb genoeg geleden. Wanneer verbetert mijn kunst?)
– prachtige illustratie van Charley Ambagtsheer, staat ook in mijn boek Wij weduwen zijn een taai volkje, vanaf nu te bestellen via www.rouwenhoortbijhetleven.nl