De leeuw van Vlaanderen » Conscience, Hendrik » 1912 - Pag. 77 | Delpher
onbezonnenheid. Zich uit de armen van den graaf rukkende, wierp hij de helmbijl met kracht over de hoofden der wachten tot tegen den wand en riep :
« Komt, vervloekte huurlingen, men vange nu den Leeuw van Vlaanderen! Vreest niets meer, hij levert zich. »
In grooter getal vielen de lijfwachten op hem aan en namen hem gevangen. Terwijl hij met zijnen vader uit de zaal werd geleid, riep hij tot Charles de Valois :
« Uwe wapens zijn niet besmet. Gij waart en zijt nog de edelste ridder van Frankrijk. Uwe trouw blijty ongeschonden. Dit zegt de Leeuw van Vlaanderen, dat men het hoore! »
De Fransche ridders hadden hunne degens weder in de scheede gestoken, zoodra zij bemerkt hadden, dat het leven der vorsten niet bedreigd was. Met de aanhouding der Vlamingen mochten zij zich niet verder bemoeien : dit was een werk, dat hunnen adel zou te kort gedaan hebben.
Er waren in de harten des konings en der koningin zeer verschillende gevoelens. Philippe le Bel was droef en betreurde het gevelde vonnis; Johanna integendeel was blijde om den tegenstand van Robrecht. Hij had in de tegenwoordigheid des konings eenen zijner dienaren durven wonden; dit was een feit, dat haar krachtdadig in hare wraakzuchtige ontwerpen zou dienen.
De koning kon zijne ontroering en droefheid niet verbergen, en wilde tegen de begeerte zijner trotsche gemalin den troon en de zaal verlaten. Hij stond recht en sprak :
« Mijne heeren, wij betreuren de onstuimigheid dezes verhoors uitermate, en zouden bij deze gelegenheid UEdelen liever blijken onzer genade gegeven hebben; maar tot onze groote droefheid heeft dit in het belang onzer krone niet mogen geschieden. Onze koninklijke wil is, dat gij waket, opdat de rust in ons paleis niet verstoord worde. »
De koningin stond ook op en meende met haren gemaal de trappen van den troon af te stappen; doch eene