Hij laat een lijst van 'indicatoren’ zien, soorten waarvan er tenminste één exemplaar per hectare moet voorkomen, zoals het blauwe glidkruid, de grote watereppe, het pijptorkruid en de waterzegge. Ruim drieduizend gulden haalde Jantjes aan 'indicatorsoorten’ binnen. Jantjes: 'Dit is de manier waarop wij worden afgerekend. Keihard, per exemplaar. Denk je dat Staatsbosbeheer ieder seizoen met een telmachientje door de weilanden gaat lopen?’ Het boerencollectief van Jantjes wordt gecontroleerd door de vrijwilligers van Milieu Kontakt Eilandspolder, een gezelschap bestaande uit honderd fanatieke vogelaars.
Het 'geval’ Eilandspolder is bij Staatsbosbeheer bekend. 'Even nuanceren’, reageert R. Graat, districtshoofd Noord-Holland van Staatsbosbeheer. Allereerst de gewraakte wandeling. 'Die liep helemaal niet alleen maar dwars door broedreservaten heen. We hebben juist van tevoren gekeken wat de minst schadelijke route zou zijn.’ Dus volgend jaar weer? Graat, stellig: 'Dit was een uitzondering. We hebben tegen de dorpsraad Grootschermer, die de wandeling had aangevraagd, gezegd dat dit geen regel wordt. Maar je moet als natuurbeheerder af en toe laten zien wat je voor de gemeenschap doet.’
Ook de geruchten over het gebrek aan controle van buitenaf zijn hem bekend. Graat: 'Sorry dat ik onszelf op dit punt op de borst moet kloppen, maar wij zijn de eersten die een eigen systeem hebben om de natuuropbrengsten te meten. Je moet weten of er nesten bij zijn gekomen, of het aantal soorten is gestegen en of het drasland voldoende zompig is. Eenmaal per tien jaar bekijkt een extern bureau of we onze doelen hebben bereikt, en tegen welke kosten. Verder wordt het beleid om de drie à vier jaar geëvalueerd.’ Vraag is alleen wie evalueert. 'Nou, alle mensen die erbij betrokken zijn, dus het regiohoofd, de opzichter, plus iemand van het hoofdkantoor.’ Driewerf Staatbosbeheer.