DSM IV Definitie van het Autisme / whiteaeroltd.com
Autisme is een ontwikkelingsstoornis die in het algemeen wordt de diagnose in de kindertijd. De diagnostische criteria zijn beschreven in de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders IV, Text Revision (DSM-IV-TR).
Autisme wordt gekenmerkt door een bijzondere waardevermindering van non-verbaal gedrag (bijvoorbeeld, oogcontact, gezichtsuitdrukkingen en lichaamshoudingen) en een gebrek aan vriendschappen aangepast aan de leeftijd te ontwikkelen. Mensen met autisme kan ook een gebrek aan emotionele wederkerigheid, evenals een gebrek aan willen plezier delen met anderen te tonen.
Spraak is aangetast of afwezig zijn. In autistische personen die spreken, is er een bijzondere waardevermindering in de mogelijkheid om een ​​gesprek te voeren, meestal met stereotiepe taalgebruik. Spontane make-geloven en sociaal imiterend spel ontbreekt.
Het individu kan een abnormaal intense preoccupatie met een specifiek patroon of delen van objecten. Repetitieve maniertjes kunnen aanwezig (bv handgeklap of draaiende bewegingen) zijn en autistische mensen lijken te inflexibel over routines zijn.
Abnormale werking
Voorafgaand aan de leeftijd van 3 jaar, kunnen kinderen met autisme abnormaal of vertraagd functioneren in de sociale interactie, sociale communicatie of symbolisch of fantasiespel hebben.
De symptomen moeten niet beter worden verklaard door de diagnose van een van beide stoornis van Rett of Desintegratiestoornis van de kinderleeftijd. In beide aandoeningen lijkt ontwikkeling normaal gedurende een periode en vervolgens blijkt tijd verslechteren.