Hij mag dan in Californië wonen, echt schijnen doet de zon nooit in het leven van Wymond Miles. Als gitarist van The Fresh & Onlys slaat hij nooit een vrolijke noot aan en op zijn solo-albums is het een komen en gaan van gekwelde zielen en dan vooral van zijn eigen getormenteerde ziel. Zijn prachtige debuut van vorig jaar staat er vol mee en ook op opvolger Cut Yourself Free is het weer doom en gloom dat gegoten wordt in een post-punkvorm. Miles croont er weer flink op los waardoor ook mensen als Scott Walker, Nick Cave en David Bowie nooit ver weg lijken. Halverwege Cut Yourself Free wordt de songstructuur steeds verder losgelaten. Wymond Miles lijkt steeds verder weg te zweven in een donkere poel vol romantiek, wanhoop en onvervuld verlangen. Net op tijd weet hij zich toch te vermannen om met een paar mooie liedjes zijn tweede volledige plaat te eindigen. Alsof hij zelf ook vindt om niet al te dramatisch over te moeten willen komen. Niet zo mooi als voorganger Under The Pale Moon, maar wel een plaat met enkele verassende wendingen en een voor Wymond Miles' doen bijna lichtvoetig afsluitend liedje genaamd The Curse.