Op deze Dag van de Stilte is het goed om stil te staan, en de stormen die ons dreigen mee te sleuren onder ogen te zien, in plaats van ervoor te vluchten.
De klimaatcrisis raakt onze innerlijke grenzen. We zijn bang overspoeld te worden door machteloosheid. Samen met dit gevoel de urgente werkelijkheid van ons wegduwen en blind vertrouwen in oplossingen die buiten ons liggen, biedt geen uitweg. Kijken naar alles wat is en bewust rouwen om illusies van gisteren, daarmee kunnen we een nieuw perspectief vinden om te handelen in wankele tijden.
Het is een gevoel dat we in de huidige coronacrisis allemaal kennen: we kunnen de dingen niet controleren. We geloven tegenwoordig dat alles "maakbaar" is en dat we als het ware los van van de natuur kunnen leven. We zijn verslaafd aan produceren en consumeren. Genoeg is nooit genoeg. Altijd maar meer.
Het maakt ons rusteloos en het vergroot de ongelijkheid tussen mensen. Die rusteloosheid in de ogen kijken maakt ons onzeker. We willen liever niet zien dat we op grote schaal de planetaire grenzen overschrijden. Maar juist daardoor brengen we de plek waar we ons relatief veilig zouden moeten kunnen voelen in gevaar. We verergeren zelf de onzekerheid die we willen ontvluchten.
De huidige coronacrisis is in een aantal opzichten een oefening voor de omvattende klimaatcrisis die in de maak is. We voelen tot in ons lichaam wat onzekerheid met ons doet en hoe we ook hiervoor proberen "oplossingen" te vinden. We leggen het probleem en het antwoord daarop vaak buiten ons. Mensen vragen om "perspectief". Mensen die nu zwaar getroffen worden, vragen terecht steun.