Review: Trivium – What The Dead Men Say – Roadrunner Records – Release: Out now - Livereviewer
by LiveReviewer July 5, 2020 July 5, 2020 0466
Review: Trivium – What The Dead Men Say – Roadrunner Records – Release: Out now.
Trivium is een heavy metal band uit Orlando, Amerika, die bestaat sinds 1999. In het begin waren ze wat zoekende naar een eigen stijl. De eerste albums waren een combinatie van thrash, metalcore en melodische death metal. "Ascendancy" ging daarentegen al wat weer richting de thrash. Daarna heeft de band zich met elk album verder ontwikkeld. De thrash invloed bleef, maar de band ging steeds meer de melodische kant op met alleen nog cleane zang op het album "Silence in the Snow". Op "The Sin and the Sentence" was die uncleane zang al weer terug dus benieuwd hoe de band zich verder heeft ontwikkeld op de nieuwe telg.
Matt Heafy – Gitaar, lead zang
Corey Beaulieu – Gitaar, zang
Paolo Gregoletto – Bas
Het intro 'XI' en 'What The Dead Men Say' waren bedoeld als één nummer, maar zijn uiteindelijk uit elkaar getrokken, maar lopen wel naadloos in elkaar over. Een intro van bijna twee minuten is eigenlijk ook best wel lang voor een nummer. 'What The Dead Men Say' is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van science fictionschrijver Philip K. Dick, wat ook de basis was voor de film Minority Report. De zang van Matt gaan van clean naar ruig, maar klinkt soms ook wat schor. Iets wat hij na het opblazen van zijn stem ook een tijdje had, maar hier bewust wordt gedaan.
'Catastrophist' bouwt na een mid tempo begin langzaam op naar een soort van chaotisch middenstuk met veel tempowisselingen. De demo van 'Amongst The Shadows And The Stones' werd ingebracht door gitarist Corey. De screams in het nummer zijn ook van hem. Muzikaal gezien is het ook één van de ruigere nummers. 'Sickness Unto You' is een erg persoonlijk nummer voor Matt. Met de geboorte van je kinderen tegelijkertijd een huisdier verliezen kom je natuurlijk in een rollercoaster van emoties en dat is terug te horen in het nummer. Na een ingetogen begin wordt je ook in een soort van rollercoaster meegenomen door veel tempowisselingen. Op 'Bending the Arc to Fear' laat Alex Bent nog maar eens horen een voortreffelijke drummer te zijn en een goeie aanwinst voor de band.
'The Ones We Leave Behind' was als demo een stuk rustiger, maar is in het proces versnelt om toch net even die vonk erin te krijgen. Na het horen van het nummer kun je je het haast ook niet rustiger voorstellen. Opvallend is dat de zang van Paolo op deze plaat niet te horen is. Op de plaat is dat wel jammer want meerstemmigheid vind ik altijd wel een pluspunt. Live ga ik dat niet missen, want dan klinkt Paolo net even iets te zoetsappig voor mijn smaak.
Het album staat verder bol van de heerlijk pakkende riffs, tempowisselingen, snelle gitaarpartijen en de nodige gitaarsolo's, iets waar de band al tijden om bekend staat. Na lang zoekende te zijn geweest en een album met geen ruige zang, lijkt de band de band nu eindelijk een goeie balans te hebben gevonden tussen melodisch en ruig.