Voor een spel dat uren kan duren, heeft Monopoly betrekkelijk weinig regels. Je gooit twee dobbelstenen, koopt de straat waar je op landt, kunt in andermans beurt geld verdienen en wint als je tegenstander door zijn geld heen is. Meer hoef je eigenlijk niet te weten. Voor bordspel-missionarissen als wij is een spel met zo’n lage instap een godsgeschenk. Het eerste wat onervaren spelers namelijk roepen, is dat ze bordspellen ‘te ingewikkeld’ vinden. Bij Monopoly hoor je dat zelden.
Een ander spel met zo’n lage instap, maar niet alles van geluk af laat hangen, is Ticket to Ride. In dit spel spaar je kaartensets om treinroutes te kopen. Hoe meer en hoe langere routes je weet te verkrijgen, hoe hoger je scoort. Omdat iedereen op dezelfde routes aast, wacht je vol spanning af wat andere spelers in hun beurten doen en voelt het heerlijk als je een route weet te claimen. Net als Monopoly bestaat Ticket to Ride in vele versies (Europa, Amerika, India, Frankrijk, ja, zelfs Nederland) die je fijn kunt verzamelen. Het is ook een goede manier om je kinderen (en jezelf) enige topografische kennis mee te geven. Dat is weer eens wat anders dan financiële schranderheid.
Aan de andere kant is dat grote geld natuurlijk het hele eieren eten. Met een enkele dobbelsteenworp kun je in Monopoly een dikke stapel knisperend papiergeld naar binnen harken. Of een tegenstander doet dat, door tot zijn grote afschuw op jouw Kalverstraat-cum-hotel te landen. Aaahhhh, dat is de leven. In Monopoly heb je iedere beurt weer de kans om een geldprijs te winnen, ten koste van een ander. Daar houdt de mens nou eenmaal van.