Het verhaal van Zeven perfecte dagen sprak mij dus meteen al aan. Ik was alleen wel bang dat het enigszins voorspelbaar zou zijn. Nou kan dat natuurlijk ook best leuk zijn, maar ik hou er meer van als een op het oog voorspelbaar boek mij toch nog helemaal weet te verrassen. Dat je precies denkt te weten hoe het verhaal in elkaar zit, maar dat het dan een wending neemt die je nooit had zien aankomen en alles dat je dacht te begrijpen over het boek gewoon helemaal anders is ineens. Precies zo’n boek is Zeven perfecte dagen. Een hele tijd leek het verhaal mij best wel duidelijk, maar op een gegeven moment draaide echt het hele verhaal en zat ik echt met open mond verder te lezen. Sommige punten zijn nog steeds wel erg voorspelbaar, maar de schrijfster wist mij toch elke keer weer te verrassen.