In 1927 was zijn succes zo groot dat hij vijf orkesten aan de gang hield, waar hij overal even moest zijn.
Fresedo was niet bang om nieuwe klankkleur in het orkest te brengen, zoals de harp en vibrafoon en een bescheiden gebruik van drums.
Met zorg koos hij zangers uit die paste in de verfijning van het orkest, zoals Roberto Ray, Ricardo Ruiz en Oscar Serpa.
Als componist was Fresedo productief en succesvol, maar in het algemeen oppervlakkig. Zijn beroemdste tango, naast andere, is Vida Mía.
Als jongen begon Juan al met de tango, en trad veel op met d’Agostino. Het sleuteljaar in zijn carrière is 1935 toen hij speelde in de club Chantecler. In dat jaar kwam pianist Rodolfo Biagi in het orkest. Hij veranderde de 4/8 terug in de 2/4 maat van de snelle, vrolijke en primitieve tango’s. Een jaar later was hij gevestigd.
Stilistisch is d’Arienzo de tegenpool van Julio De Caro. In 1938 verliet Biagi het orkest, maar de stijl bleef. D’Arienzo blies een frisse en jeugdige wind door de tango, de dans was bijzaak geworden en had plaats gemaakt voor lyriek en zang, het arrangement rukte op.
Hij werd de Koning van de Maat. Hoewel veracht door tangoliefhebbers, maakte hij de opleving mogelijk van de gouden jaren veertig.
Volgens d’Arienzo is tango ritme, moed, sterkte en karakter; de oude tango (guardia vieja) had dat allemaal. “Dat moeten we niet kwijtraken. De neergang komt door de zangers, het orkest werd een begeleiding. De stem mag niet meer zijn dan een extra instrument, het orkest mag niet opgeofferd worden. Gelukkig is de tango weer tot leven gekomen met de vitaliteit van zijn beste jaren. Ik ben er trots op daaraan te hebben bijgedragen”.
Vlak voor zijn dood vertelde hij nog dat de piano het fundament is van zijn orkest, de vierde viool moet als een alt of cello klinken.
Op jonge leeftijd verhuisde het Italiaanse gezin naar Montevideo, waar zijn vader uiteindelijk dirigent werd van een kamerorkest.
Edgar begon op zijn tiende muziek te studeren. Hij begon zijn loopbaan in de opera, met stijve boord en serieuze blik, ondanks het feit dat hij een geboren humorist was en bleef, ook bij het vioolspelen.