Eerlijk gezegd was ik van plan iets anders lelijks te laten zien vandaag. Maar na de komst gisteren van maar liefs twee werkbussen met snelle mannen voor de ADSL-verbinding, bood mijn eigen werkplek ook wel een minder mooi beeld. OK, we zijn weer on-line maar moet dat er nou zó uitzien? Gelukkig gaat mijn persoonlijke snelle-snoerenman hiermee nog aan de slag, komt goed. Na het vertrek van de heren zijn we al weer twee keer langdurig off-line geweest. Ik zal er verder niet meer over zeuren want daar heeft niemand iets aan. Als iedereen met een snelle draadloze verbinding zich maar wél even wil realiseren hoe handig en comfortabel dat is.
Het is volop zomer en knetterwarm. Daar bedoel ik mee dat de warmte aangenaam droog is en dat het buiten goed toeven is. Tuinwerk doen we alleen daar waar schaduw is. En hang je het laatste wasstuk op, dan is het eerste al weer droog. Dit is overigens niet onze was, ben je gek. Die hou ik voor mezelf. Maar grote witte onderbroeken van een ander, die móeten gewoonweg op de foto.
Bij Bar Jolly verkopen ze heerlijke koffie en zalig ijs. Omdat er grats WiFi is, zitten we op zondagmiddag berichten te posten en mails binnen te halen. De boerderij op de foto is onlangs heropend en herbergt een restaurant en een museum met landbouwwerktuigen. We vinden het eerste interessanter dan het laatste. De indeling van dit blog is tamelijk vreemd maar het ontbreekt me op dit tablet het te fatsoeneren. Jullie zullen het ermee moeten doen vandaag.
Vandaag reizen ze weer door hun derde en laatste vakantiebestemming. Neef Sjoerd en Thea horen bijna tot de vaste gasten van Caldese. En alle keren kunnen we over en weer constateren dat het zo gezellig is elkaar weer te ontmoeten. In ons dagelijks leven zien we elkaar nooit, zo gaat dat in grote families. Maar een paar jaar geleden bij de begrafenis van een oom kwamen we te spreken over de mogelijkheid tot logies in Caldese. Sindsdien komen ze regelmatig bij ons langs op de berg. Een hele plezierige manier om de familiecontacten aan te halen en in ere te houden.
Nog onder de indruk van het landschap dat we gisteren bezochten, keek ik vanmiddag tijdens de lunch om me heen en zag dit. En opnieuw dacht ik: wat een pracht land. Ik schrijf dit om te relativeren. We lopen namelijk wel te balen van de internetverbinding. Die doet het momenteel meer niet dan wel. Mooi land hoor, mooie heuvels maar een paar extra zenders zo hier en daar zou ons toch zeer aangenaam zijn. De kat is nep. Die jaagt spechten weg uit de luiken.
‘Wat een pracht land’, zeggen we tegen elkaar als we weer eens de toerist hebben uitgehangen. Vandaag waren we in het Nationale Park Monti Sibillini, een dikke twee uur rijden vanuit Gubbio naar het zuiden van Umbria. In het bergdorp Castelluccio lunchten we. De streek is vermaard om zijn linzen dus…
Ik stel me een ouderwetse winkel voor, waar kinderen met een cent in de hand, een of twee toffee’s kopen. Er staat een vermoeide vrouw achter de toonbank die het gedraal van het langdurig kiezen zat is. ‘Neem nou die twee maar en dan gaat de trommel weer dicht’ zegt ze zo vriendelijk mogelijk. Zelf heeft ze in de huiskamer achter het winkeltje, vijf kinderen die haar aandacht vragen. Ze hoort gehuil op de achtergrond dus ze moet nu even resoluut zijn en haar jonge klant de winkel weer uitwerken. Het blik is inmiddels flink gebutst, de afbeelding is vervaagd en het doet nu dienst als mijn naaidoos. Ik verzin het verleden en ondertussen herstel ik de zoom in een broek. Dan krijgt zo’n klusje aan de keukentafel toch een andere dimensie.