Waar beginnen hulp zoeken? - Vragen over een eetstoornis - Ikookvanmij: Online ontmoetingsplek voor eetstoornissen
Waar beginnen hulp zoeken?
Door Aria, maart 1, 2018 in Vragen over een eetstoornis
Ik ben Aria meisje van 21jaar.
Ik kamp met een zware depressie, een es, zm gedachten en automutilatie.
Momenteel zit ik op het punt dat ik wel hulp wil hebben maar niet weet waar te beginnen. Aan de andere kant wil ik ook weer geen hulp hebben maar denk dat iedereen hier dat ook wel snapt. Hulp zoeken wil zeggen dat je je veilige haven moet verlaten en dit vind ik echt doodeng. Heb het deze week wel een beetje kunnen vertellen tegen mijn Chef op het werk omdat hij het ook wel al gezien had en niet stom is. Hij was wel geschrokken terwijl hij nog maar de helft weet en hij heeft wel gezegd dat hij me vaker ging controleren en hij vond ook wel dat ik hulp moest gaan zoeken bij de huisarts ofzo. Maar weet niet hoe dat is opeens zoon grote stap. Ook heeft hij me een paar maanden gegeven zal ik zeggen om zelf een oplossing te zoeken en als hij ziet dat het erger wordt gaat hij zelf stappen ondernemen. Hij was heel vriendelijk enzo maar zoon uitspraken maken mij doodsbang. Heb nu wel op sommige momenten spijt dat ik het gezegd heb.
Maar mijn grootste vraag dus waar kan je het beste hulp vinden en wat kan je het beste doen? En kunnen ze me laten opnemen zonder mijn toestemming?
Grt Aria
Fijn dat je chef jou serieus nam!
Ik ben het met hem eens dat de huisarts het eerste aanspreekpunt is. Er hoeft nog niets vastgelegd of geregeld te worden bij de huisarts, maar hij/zij kan met jou bespreken wat er aan de hand is en wat de mogelijkheden zijn.
Wat maakt dat je naar de huisarts zo'n grote stap vindt?
Een gedwongen opname is, zeker als je volwassen bent, niet een-twee-drie te regelen. En je geeft sowieso aan dat je eigenlijk wel hulp wilt, dus dan lijkt een gedwongen opname mij sowieso een heel onlogische stap. Er zijn heel veel behandelmogelijkheden waar je gewoon vrijwillig mee zou kunnen beginnen.
Denk dat het vooral schrik is voor de controle te verliezen. Het is nu msh geen controle op een goeie manier maar toch.
Heb op een of andere manier ook schrik als mensen zien dat het niet goed met me gaat en dat ze dan ook allemaal vragen gaan stellen. en als ze denken dat er niks aan de hand is dan vragen ze ook niks en zien ze geen problemen.
Ik denk dat mensen vaak meer doorhebben dan ze laten merken. Je zei in je eerste berichtje al dat je chef ook wel doorhad dat er iets aan de hand was.
Voor mij was in behandeling gaan juist de controle behouden. Ik hoefde geen stappen te zetten waar ik nog niet klaar voor was maar het heeft me wel gigantisch geholpen om beter in mijn vel te gaan zitten.
Je schreef dat je naast je eetproblemen ook een depressie hebt. Welke van de twee is op dit moment het meest aanwezig, denk je?
Ik denk ook dat je het beste eerst naar je huisarts kan gaan. Daar kan je ook veilig dingen vertellen, over wat er gaande is. Hij of zij kan je dan doorverwijzen naar de desbetreffende instantie of persoon. Je huisarts zal ook een verwijsbrief moeten schrijven, daar heb je hem of haar ook voor nodig. En over het opnemen.....Dat kan nooit zonder jou toestemming, dus daar hoef je niet bang voor te zijn. Ik wens je heel veel sterkte toe voor de komende tijd.