Sad Man - NRC
Nee, het is geen 1-aprilgrap. Ik bedoel het feit dat Jon Hamm, hoofdrolspeler in de succesvolle tv-serie Mad Men, zich onlangs van een alcoholverslaving heeft laten afhelpen. Het is ook geen gloednieuw nieuwtje, ik las het al enkele dagen geleden.
De volgende kwaal van Hamm zou een ernstige, seksueel overdraagbare aandoening kunnen zijn – dan valt hij helemáál samen met zijn rol van reclameman Don Draper, die vanwege zijn erotische escapades in (mijn) huiselijke kring al, veel te oneerbiedig, Don Druiper werd genoemd.
Achteraf bezien was het onvermijdelijk dat Hamm eens getroffen zou worden door het in zijn geval ironische lot van een alcoholverslaving. Hij speelt nu al vanaf 2007 de centrale rol op een reclamekantoor in de jaren vijftig en zestig, waar de werknemers zowel bij succes als teleurstelling onmiddellijk naar de fles grijpen. Het was me al eerder opgevallen dat Hamm dat met geroutineerde souplesse doet, terwijl hij verder toch een vrij houterige acteur is.
Drankgebruik op kantoor was gebruikelijk in die swingende sixties, las ik vaak in recensies over Mad Men, waaruit ik moest concluderen dat ik al die jaren op de verkeerde kantoren had gewerkt: wij kregen muffe koffie van de koffiejuffrouw. Ik had ooit een alcoholische collega, maar die ging braaf naar zijn auto op het parkeerterrein om zijn met cognac gevulde heupflacon aan te spreken.
Misschien was er nóg een reden waarom Hamm moeilijk aan deze verslaving kon ontkomen. Ik denk aan het vooruitzicht nog jaren een alcoholische en overspelige reclameman te moeten spelen volgens een steeds slapper wordend scenario. Zouden die scenaristen ook aan de drank zijn? Het moet haast wel, gelet op de herhalingen in hun werk. Van de bruisende champagnedagen uit de de eerste jaren van de serie is weinig meer over.
We weten het nou wel. Er vindt een of andere moeizame, schimmige reclamedeal plaats met een lastige klant, de situatie lijkt een poosje hopeloos totdat Don een briljant idee verzint dat hij, het glas uiteraard in de hand, uiterst slim doordrukt, waarna hij afreist naar zijn nieuwste maîtresse om in haar armen tot de melancholieke constatering te komen dat de mens nooit helemaal gelukkig wordt, ook al trappelt hij nog zo wellustig met de beentjes.
De andere helden en heldinnen uit de serie treft min of meer hetzelfde lot. Ze gaan ten onder en komen weer boven om opnieuw ten onder te gaan – alles in eindeloze herhaling. Het schijnt dat de serie nu zijn zevende en laatste seizoen ingaat, maar ik zie niet in waarom dat nodig is: Mad Men is van een prikkelende serie verworden tot een echte, voorspelbare soap die eindeloos zou kunnen doorgaan. Er zijn altijd nieuwe deals, nieuwe maîtresses en nieuwe drankgelagen te verzinnen.
Alleen voor de acteurs wordt het steeds lastiger: hoe lang kunnen ze zichzelf nog motiveren voor de rol van eeuwige, vreemdgaande zuipschuit? Een acteur ambieert rollen met een diepere betekenis. Hamm was een derderangsacteur en heeft alles te danken aan Mad Men, maar hij begint nu te klagen als een Sad Man. Hij had graag de hoofdrol in de speelfilm Gone Girl gehad, maar hij kreeg geen vrijaf. Nu vraagt hij zich in interviews af wat hem na deze serie te wachten staat: alleen rollen in romantische komedies?
Ik merk het wel. Misschien zie ik Jon Hamm nog eens terug, maar van Don Draper neem ik alvast afscheid.