De Amerikaanse Patrick Gray en Justin Skeesuck zijn vrienden zoals je maar zelden tegenkomt. Ze zijn in hetzelfde ziekenhuis geboren en verschillen maar twee dagen in leeftijd. Ze hebben samen een fantastische jeugd, zoeken elkaar altijd op, gaan samen op vakantie, kortom het zijn dikke maatjes. Niets is hun te gek, ze halen van alles uit. Ook als de vrienden verschillende studierichtingen kiezen en er verhuizingen plaatsvinden waardoor ze ver van elkaar komen te wonen, blijft de band hecht. Ze zijn elkaars getuigen op hun huwelijken en gelukkig kunnen hun vrouwen, Kirstin en Donna, het ook goed met elkaar vinden. Ze gaan dan ook vaak met zijn vieren op vakantie. Als er later bij beiden stellen kinderen komen, worden zij ook bij de vriendschapsband betrokken. De kinderen zijn een beetje 'eigendom' van beide stellen.
Hoe enorm de vriendschap is, blijkt al als Justin merkt dat hij langzaam de kracht in zijn benen verliest. Patrick gaat trouw met hem mee als er weer onderzoeken plaatsvinden in het ziekenhuis. Hij leeft enorm mee en baalt net zo hard als Justin, een verwoed tennisser, o.a. zijn sport op moet geven. Maar dan komt de dag dat Justin en zijn vrouw Kirstin, na jaren van onderzoeken, eindelijk te horen krijgen wat er aan de hand is, Justin lijdt aan een zeldzame spierziekte dat MAMA (mulitfocal acquired motor axonopathy) genoemd wordt. Het zal uiteindelijk zoveel complicaties opleveren dat Justin het niet zal overleven. Hoeveel tijd hij nog heeft is onbekend.
Natuurlijk is de klap groot maar Justin heeft een onverwoestbaar optimisme. Hij heeft de keus gemaakt dat zijn ziekte zijn leven niet zal verpesten. Hij neemt alles zoals het komt, doet de dingen die hij nog wel kan en laat toe dat anderen hem helpen als hij in een rolstoel belandt en uiteindelijk ook de kracht in zijn armen verliest. Zijn optimisme is zelfs zo groot dat hij, nadat hij een documentaire over de pelgrimage naar Santiago de Compostella gezien heeft, aan zijn vriend vraagt of hij samen met hem die tocht wil maken, met rolstoel en al. Patrick hoeft geen seconde na te denken. 'I'll push you', is het enige wat hij zegt. En daarmee begint de bal te rollen die hen beiden uiteindelijk naar Europa zullen brengen om aan de tocht beginnen die niemand voor mogelijk houdt.
Het is niet alleen een enorme lichamelijke prestatie, maar ook een geestelijke. Met name Patrick krijgt het af en toe zwaar te verduren als hij zijn leven, Justin al voortrekkend of duwend, in ogenschouw neemt. Justin daarentegen geniet en laat alles gewoon gebeuren, hoe vermoeiend en riskant de route soms ook is.
Patrick verzorgt Justin, geeft hem te eten en drinken, doucht hem, kleed hem aan en brengt hem naar de wc enz. Maar dit alles is zo gewoon voor hem dat er verder geen aandacht aan besteed wordt.
De vrienden hebben bewust gekozen voor de échte route, dwars door de Pyreneeën, over steile hellingen, modderige paden en met rotsblokken geplaveide wegen van de Camino zoals de route ook genoemd wordt. Er worden dus niet voor makkelijker alternatieve wegen gekozen. Nee, Justin wordt met rolstoel en al of met een draagdoek over de Camino getrokken, geduwd of gedragen. Dit is mogelijk omdat er altijd, bijzonder genoeg, mannen en vrouwen in de omgeving zijn die het stel helpen. Sommige van hen lopen daarna een tijd met de mannen mee, anderen vervolgen daarna gewoon hún pad.
Er vinden prachtige gesprekken plaats tussen de vrienden en/of de pelgrims over het geloof - het geloof speelt een belangrijke rol bij Justin en Patrick, hoewel Patrick er ook zijn vraagtekens bij heeft - hun verschillende levens, vriendschappen, negatieve- en positieve eigenschappen en ervaringen én vooral het loslaten van en vertrouwen hebben in alles. Vooral Justin heeft daar wijze dingen over te melden, hij móet immers wel vertrouwen hebben anders zat hij nu nog thuis op de veranda. Het is ook Justin die steeds bij iedereen de moed erin weet te houden waardoor er ook enorm veel gelachen wordt.
Het verhaal over deze bijzondere tocht wordt afwisselend door Patrick en Justin verteld waardoor het boeiend blijft. Ze zijn heel verschillend maar ook in vele opzichten gelijk. Het is voor hen beiden een nog grotere bevestiging van hun hechte band maar ook een enorm leerzame en geestelijk verhelderende ervaring. Met name voor Patrick is deze tocht zwaar maar ook louterend geweest. Het heeft hem inzichten opgeleverd die nodig waren en hij weet dat prachtig te verwoorden.
Kortom, het is niet alleen een mooi boek over een fysieke reis maar ook de mentale tocht die beiden ervaren, levert voor de lezer mooie inzichten op. Grote aanrader.
ISBN 9789033801501 | Hardcover met papieren boekomslag | 240 pagina's | Uitgeverij Ark Media | februari 2018
Het is tegelijk een pluspunt en een minpunt: de hoeveelheid. Niet de pagina's, dat zijn er ook niet weinig, maar vooral de avonturen. Het een is nog niet afgelopen of het volgende is er al. Nauwelijks tijd voor reflectie, geen rustpunt in dit verhaal, we gaan door! Maar daardoor vlieg je dus geboeid door het verhaal, en lees je maar door, er is geen houden aan. Je wilt weten!
Het is een magisch verhaal, dat af en toe doet denken aan de Lord of the Rings. In dit verhaal draait het om de hoorn, die het relikwie van het Kwaad bevat. Alle akelige eigenschappen die een mens kan hebben lijken er in verzameld. Als je het vasthoudt, krijg je vreemde visioenen. De verleiding om het toch vast te houden kan groot zijn, dan moet de drager van de hoorn zich verzetten tegen zijn hunkering. De hoorn, afkomstig van de eenhoorn, is magisch, en velen azen er op.
Raaf krijgt het voorwerp door een monnik in zijn handen gestopt met de boodschap het met zijn leven te bewaken. Terwijl Raaf wegrent, valt de monnik in de handen van zijn achtervolgers, die Raaf gelukkig niet hebben gezien. Bij het huisje aangekomen waar hij samen met zijn broer woont, verstopt hij de met goud versierde hoorn, want die beelden van vier grote ruiters beangstigen hem. Niet alleen hij, ook zijn broer lijkt visioenen te hebben gehad, hij heeft het over een ridder zonder hoofd, en over een meisje dat op een gruwelijke manier vermoord is. Maar Job is een beetje raar in zijn hoofd, sinds hun moeder het moeras ingelopen is, dus Raaf hecht er geen waarde aan. Job blijkt evenwel niet zo gek: hij steelt de hoorn en verdwijnt. Naar Coevorden waarschijnlijk, om handel te drijven. Maar nu heeft hij de hoorn, en dat is, weet Raaf, levensgevaarlijk!
Voor de lezer dan in het avontuur gestort wordt, krijgt hij eerst nog wat achtergrondinformatie over de hoorn: een cursiefje uit het boek van de hoorn, dat vertelt over de hoorn in 950. Er volgen meer van zulke cursiefjes.
Het verhaal van Raaf speelt in 1350, de tijd van de zwarte Pest die over Europa heerste. De tijd van kloosters, kruistochten. Ridders en geselmonniken. Raaf is 'de hoeder van de hoorn'. Flauwekul, denkt hij, maar als anderen denken dat hij dat is, dan wil hij het wel beschermen. Zijn opdracht is het terug te brengen naar Munster, naar de bisschop. Want eenmaal in handen van de Kerk zijn het geen kwade eigenschappen meer die de Hoorn uitstraalt, maar dan zal het een medicijn zijn tegen de Grote Dood. Maar 'de vader' zit Raaf achterna, hij heeft er snode plannen mee. En dan is er broeder Momme, voor wie werkt hij? De Bastaard van Ruyne met zijn leger is ook al zijn vijand. En die heeft de sterkste troef in handen, hij houdt Job gevangen. Maar gelukkig heeft Raaf ook vrienden: de dwerg Tobias, en het meisje Beatrijs.
Volop belevenissen, akelige avonturen en vele ontmoetingen zal Raaf moeten doormaken, voor hij een kans krijgt om te doen wat hij moet doen. Intussen evenwel is hij de drager van de hoorn, en moet hij diens krachten weerstaan.
Geloof en bijgeloof, Latijnse teksten, het geeft een indruk van die tijd, waarin monniken nu eenmaal een grote rol speelden. Volop verwijzingen, in de namen en in de personages. Tijl Uilenspiegel komt bijvoorbeeld ook nog langs.
Er is een woordenlijst, en een topografische kaart op de binnenzijde van de omslag. Een heerlijk avonturenboek, met een magisch tintje. En een tikje historie. En natuurlijk een site: