Effecten bestemmingsplan op Natura 2000-gebieden - Binnenlands Bestuur
Ruimte en Milieu > Kennispartners > Hekkelman Advocaten en Notarissen > Dianne Jennissen > Wet natuurbescherming en Wet ruimtelijke ordening: deel 3 maximale planologische mogelijkheden
Dianne Jennissen 04 jul 2017 Reageer
Een veel gekozen oplossing ter beperking van de maximale planologische mogelijkheden van het bestemmingsplan is het 'op slot zetten' van de bestaande veehouderijen in het plangebied. Deze veehouderijen worden 'op slot gezet' door de maximaal te houden dieraantallen, diersoorten, dierplaatsen en/of de maximale oppervlakte aan gebouwen die ten behoeve van de veehouderij mag worden gebruikt, in de planregels te borgen. Middels deze ruimtelijke relevante regelingen wordt de (stal)capaciteit bevroren.
Het 'op slot zetten' van de veehouderij heeft naar onze mening drie nadelen. In de eerste plaats is een dergelijke planregeling niet dynamisch en zou deze in de weg kunnen staan aan verduurzaming. Verduurzaming in de sector gaat immers meestal gepaard met een uitbreiding van de bedrijfsvoering. Ten tweede dwingt een dergelijke planregeling, die geen ontwikkelingsmogelijkheden biedt, tot separate planologische trajecten (postzegelplannen) voor het alsnog mogelijk maken van ontwikkelingen. Tot slot kunnen aan het 'op slot zetten' van veehouderijen planschaderisico's verbonden zijn.
Een bestemmingsplanregel die voorkomt dat de ammoniakemissie toeneemt, voorkomt strikt genomen niet dat het bestemmingsplan geen significante effecten op een Natura 2000-gebied kan hebben. Een gelijkblijvende emissie betekent immers niet zonder meer dat de ammoniakdepositie ten gevolge van het plan niet toeneemt. Een emissiepuntverplaatsing (in de richting van een Natura 2000-gebied) zou immers bij een gelijkblijvende ammoniakemissie kunnen leiden tot een toename in de ammoniakdepositie op Natura 2000-gebieden. Gelet hierop heeft het de voorkeur de ammoniakdepositie te regelen. Het is voorts zaak te regelen dat het 'depositieslot' niet enkel betrekking heeft op de ammoniakdepositie die afkomstig is van de stallen zelf. De ammoniakdepositie van het agrarisch bedrijf als zodanig (het gebruik van de gronden buiten de stallen incluis) moet zijn gereguleerd, willen significante effecten op Natura 2000-gebieden uitgesloten kunnen worden. Hierbij moet worden gedacht aan beweiding, bemesting alsmede aan de opslag van mest.
In een ander bestemmingsplan dat niet 'Raad van State-proof' bleek te zijn, had de planwetgever een gebruiksverbod geformuleerd inhoudende een verbod gronden en opstallen te gebruiken op een wijze die leidt tot een toename in stikstofdepositie. De planwetgever had een uitzondering op dit gebruiksverbod geformuleerd voor binnen de planperiode te verlenen Nbw-vergunningen. De Afdeling oordeelde dat het bestemmingsplan aldus ontwikkelingsmogelijkheden bood die niet waren bezien in de passende beoordeling van het bestemmingsplan. Voor de definitie van een toename van stikstofdepositie had de raad aansluiting gezocht bij de peildata die gelden voor de aanwijzing van Natura 2000-gebieden. Van strijdig gebruik was voorts geen sprake, indien in stofdepositie niet werd toegenomen ten opzichte van het milieurechtelijk vergunde gebruik ten tijde van de aanwijzing van de relevante Natura 2000-gebieden. Op deze wijze maakte het bestemmingsplan echter meer mogelijk dan in de bestaande, planologisch legale situatie direct voorafgaande aan de vaststelling van het bestemmingsplan (de referentiesituatie in het kader van artikel 2.7 lid 1 van de Wnb). Nu de raad hiernaar geen onderzoek had gedaan in de passende beoordeling kon ook hierom niet worden uitgesloten dat het bestemmingsplan geen significante verstorende effecten had.
De Afdeling heeft ten slotte een 'gatenkaasbestemmingsplan' voor het buitengebied niet geaccepteerd. In dit bestemmingsplan waren circa honderd bestaande veehouderijen omwille van de stikstofproblematiek buiten het plangebied gehouden. Aldus werd een inhoudelijk besluit dat beperkingen voor de bestaande veehouderijen met zich bracht, voorkomen. De Afdeling stelde vast dat de raad een kernfunctie van het buitengebied categoraal buiten het plan had gelaten en voorts dat de bedrijven op grond van het voor hen (nog steeds) geldende bestemmingsplan nog uitbreidingsmogelijkheden hadden. Het voorgaande verdraagt zich niet met de goede ruimtelijke ordening, aldus de Afdeling.
In mijn volgende (en tevens laatste blog in deze serie) zal ik stilstaan bij de doorwerking van het PAS in de Natura 2000-plantoets.
Bron: https://www.binnenlandsbestuur.nl/ruimte-en-milieu/kennispartners/hekkelman-advocaten-notarissen/wet-natuurbescherming-en-wet-ruimtelijke-ordening.9588336.lynkx.