De Dieppe Raid staat ook bekend als de Slag om Dieppe, Operatie Rutter en later Operatie Jubileum. Het was een geallieerde aanval van de Tweede Wereldoorlog op de door Duitsland bezette haven van Dieppe. De aanval vond plaats aan de noordkust van Frankrijk op 19 augustus 1942.
De aanval begon om 5 uur 's morgens en om 10.50 uur moesten de geallieerde commandanten een terugtocht roepen. Meer dan 6.000 infanteristen, voornamelijk Canadese, werden ondersteund door een Canadees pantserregiment. Zij werden ook geholpen door een sterke troepenmacht van de Royal Navy en een kleinere groep van de Royal Air Force.
Het doel was om een grote haven voor een korte periode vast te leggen en informatie te verzamelen. Na de terugtrekking wilden de geallieerden ook de kustverdedigingen, havenstructuren en belangrijke gebouwen vernietigen. De inval was ook bedoeld om het moreel te verbeteren en de inzet van het Verenigd Koninkrijk te tonen om een Westelijk front in Europa aan te vallen.
Geen van deze doelen is bereikt. Er was niet genoeg geallieerde artillerie ondersteuning. De troepen zaten vast op het strand door obstakels en Duits geweervuur. Na minder dan 10 uur sinds de eerste landingen waren de laatste geallieerde troepen allemaal gedood, geëvacueerd of gevangen genomen door de Duitsers.
In plaats van het Britse engagement te tonen, toonde het vreselijke aantal geallieerde doden aan dat de geallieerden niet klaar waren om Frankrijk voor lange tijd binnen te vallen. De aanval heeft de geallieerden wel geholpen om wat informatie te verzamelen.
In totaal zijn 3.623 van de 6.086 mannen (bijna 60%) die aan land gingen gedood, gewond of gevangen genomen. De Royal Air Force kreeg de Luftwaffe niet zover dat ze een gevecht begonnen. De RAF verloor 96 vliegtuigen (minstens 32 om neergeschoten te worden of om ongelukken te krijgen), vergeleken met 48 die de Luftwaffe verloor.
De Royal Navy verloor 33 landingsvaartuigen en een torpedobootjager. De gebeurtenissen in Dieppe hadden gevolgen voor de plannen voor de Noord-Afrikaanse (Operatie Torch) en Normandische landingen (OperatieOverlord).
De Britten besloten dat de Dieppe-aanval binnen een maand kon worden gepland. Ze waren zeer voorzichtig om de aanval geheim te houden. Er werden geen gegevens over de plannen bijgehouden.
Na de evacuatie van de Britse Expeditietroepen uit Duinkerken in mei 1940 begonnen de Britten met het plannen van een aanvalskracht. Het zou gebruik maken van nieuwe manieren om de landing op zee op de stranden te doen (amfibische oorlogsvoering).
De Britten begonnen met de planning om te kijken of ze een haven konden veroveren. Dit zou hen in staat stellen om te testen hoe ze schepen kunnen gebruiken in de aanval. Het zou hen ook in staat stellen om nieuwe apparatuur te testen.
Dieppe, een kustplaats in Frankrijk, is gebouwd langs een lange klif aan het Engelse Kanaal. In 1942 zetten de Duitsers twee grote geschutsbatterijen op in Berneval-le-Grand en Varengeville. Een belangrijke overweging voor de Britse planners was dat Dieppe binnen het bereik van het jachtvliegtuig van de Royal Air Force lag.
Er werd ook druk uitgeoefend door de Sovjetregering om de Duitsers in West-Europa aan te vallen. Begin 1942 vernietigde de OperatieBarbarossa van de Wehrmacht de Sovjet-Unie niet.
De Duitsers trokken echter naar het zuiden van het sovjetgebied en trokken in de richting van Stalingrad. Joseph Stalin eiste dat de geallieerden in Frankrijk zouden aanvallen om de Duitsers te dwingen 40 divisies van het Oostelijk Front weg te sturen. Dit zou de gevechten voor het Rode Leger minder zwaar maken.
De Dieppe-inval was een grote aanval gepland door vice-admiraal Lord Mountbatten.
De aanvalsmacht zou bestaan uit 5.000 Canadezen, 1.000 Britse troepen en 50 Amerikaanse Rangers.
Het was oorspronkelijk gepland in april 1942 en kreeg de code Operation Rutter. De geallieerden waren van plan een grote aanval uit te voeren op een Duitse haven aan de Franse kust en deze twee keer vast te houden. Ze zouden de vijandelijke gebouwen en verdedigingswerken vernietigen voordat ze zich terugtrekken.
Dit plan werd goedgekeurd in mei 1942. Het omvatte Britse parachute eenheden die Duitse artilleriebatterijen aanvielen. De Canadezen zouden op de stranden landen en aanvallen. De parachuteringsoperatie werd geannuleerd en in plaats daarvan zouden Commando nr. 3 en Commando nr. 4 over zee landen en de artilleriebatterijen aanvallen.
De Canadese regering wilde dat de Canadese troepen wat zouden vechten. De 2e Canadese Infanteriedivisie, onder leiding van generaal-majoor John Hamilton Roberts, werd geselecteerd voor de hoofdmacht. Het plan riep op tot een aanval, zonder zware luchtbombardementen.
Het gebrek aan voldoende bombardementen was een van de belangrijkste redenen voor het mislukken van de aanval. Sommigen denken dat de lucht- en zeebombardementen niet zijn uitgevoerd om het aantal slachtoffers van Franse burgers in de haven te beperken.
De Dieppe landingen waren gepland op zes stranden. Vier lagen voor de stad, en twee aan de oostelijke en westelijke kant.
De gepantserde steun werd verleend door het 14e Legertankregiment (The Calgary Regiment (Tank)). 58 van de nieuwe Churchill-tanks zouden aan land worden gestuurd met behulp van de nieuwe landingsvaartuigtank (LCT). Bovendien hadden drie van de Churchills vlammenwerpers en konden ze allemaal in het ondiepe water bij het strand opereren.
Marine- en luchtsteun
De Royal Navy zou 237 schepen en landingsvaartuigen leveren. De ondersteuning van het voorlandingsvuur van de marine was echter beperkt en bestond uit zes Hunt-class destroyers met 4-inch kanonnen. De Royal Air Force zou 74 squadrons vliegtuigen leveren, waarvan 66 gevechtssquadrons.
Er was niet veel informatie over de stranden. Er waren Duitse kanonposities op de kliffen, maar deze waren niet gesignaleerd. De planners dachten dat Dieppe niet zwaar verdedigd werd en dat de stranden geschikt waren voor het landen van infanterie en gepantserde gevechtsvoertuigen.
Plaats van de overval : Dieppe, departement Seine-Maritime, Haute-Normandie
Duitse troepen
De Duitse troepen bij Dieppe waren klaar voor de aanval. Ze werden gewaarschuwd door Franse dubbelagenten dat de Britten enige actie in het gebied aan het plannen waren. Ze hadden ook ontdekt dat er in de zuidelijke Britse kusthavens meer radiopraat en landingsvaartuigen werden verzameld.
Dieppe en de kliffen werden goed verdedigd. De 1.500 manschappen werden langs de stranden van Dieppe en de nabijgelegen steden geplaatst, waarbij alle waarschijnlijke landingsplaatsen werden gedekt.
De Duitsers hadden machinegeweren, mortieren en artillerie. De stad en de haven werden beschermd.
De Luftwaffe troepen waren Jagdgeschwader 2 (JG2) en Jagdgeschwader 26 (JG26), met 200 gevechtsvliegtuigen, meestal de Fw 190. Er waren ongeveer 100 bommenwerpers van Kampfgeschwader 2 (KG2), Kampfgeschwader 45 (KG45) en Kampfgeschwader 77 (KG77), meestal Dornier 217s.
Een Duitse MG34 medium machinegeweeropstelling
De geallieerde vloot verliet de zuidkust van Engeland in de nacht van 18 augustus 1942. De Canadezen vertrokken vanuit de haven van Newhaven. De vloot van acht destroyers en motorkanonnen ter bescherming van de landingsvaartuigen en motorlanceringen werd voorafgegaan door mijnenvegers die voor hen de paden door het Engelse Kanaal vrijmaakten.
De eerste landingen begonnen om 04:50 uur op 19 augustus. Er waren aanvallen op de twee artilleriebatterijen aan de zijkanten van het hoofdlandingsgebied.
Op hun weg naar binnen liepen het landingsvaartuig en de escortes in de richting van Puys en Berneval een kleine Duitse groep schepen tegen het lijf en wisselden om 03:48 uur het vuur uit.
Geel strand
Het doel voor luitenant-kolonel John Durnford-Slater en Commando Nr. 3 was om twee landingen te doen 8 mijl (13 km) ten oosten van Dieppe om de kustgeschutsbatterij bij Berneval te vernietigen. De batterij kon bij de landing op Dieppe 4 mijl (6,4 km) naar het westen schieten.
Het schip met nr. 3 Commando nadert de kust in het oosten. Ze werden niet gewaarschuwd voor de nadering van een Duits konvooi dat om 21.30 uur door Britse "Chain Home" radarstations was gevonden.
Duitse S-boten die een Duitse tanker begeleiden torpedeerden een deel van het landingsvaartuig en beschadigden de begeleidende stoomboot 5.
Motor Lancering 346 en Landing Craft Flak 1 afgevuurd op de Duitse boten. De groep werd verspreid, met enkele verliezen, en de kustverdediging van de vijand werd gealarmeerd.
Slechts 18 commando's kwamen in de buurt van de Duitse artilleriebatterij. Ze vuurden op de Duitsers. Hoewel ze niet in staat waren de artillerie te vernietigen, veroorzaakte het problemen voor de Duitse artillerietroepen. De commando's moesten zich terugtrekken omdat er veel vijandelijke troepen waren.
Het doel voor luitenant-kolonel Lord Lovat en nr. 4 Commando (inclusief 50 United States Army Rangers) was om twee landingen te doen 6 mijl (9,7 km) ten westen van Dieppe. Ze moesten de kustgeschutsbatterij Hess bij Blancmesnil-Sainte-Marguerite vernietigen. Toen ze aan de rechterkant landden, klommen ze de heuvel op en vielen aan. Ze vernietigden de artilleriebatterij van zes 150 mm kanonnen. Dit was het enige succes van Operatie Jubileum. Het commando trok zich vervolgens om 07:30 uur terug zoals gepland.
Het grootste deel van nr. 4 keerde terug naar Engeland. Dit deel van de inval werd gezien als een goed voorbeeld van hoe het Royal Marine Commando zou moeten aanvallen tijdens de landingen. Lord Lovat kreeg de Distinguished Service Order, en Kapitein Patrick Porteous No. 4 Commando, kreeg het Victoria Cross.
De zeeslag tussen het kleine Duitse konvooi en het schip met nr. 3 Commando had de Duitse verdedigers op Blue beach op de hoogte gebracht van de aanval. De landing bij Puys door het Royal Regiment of Canada plus drie pelotons van de Black Watch of Canada en een artilleriegroep kreeg de opdracht om machinegeweer en artilleriebatterijen die het strand van Dieppe beschermen te vernietigen.
Ze waren 20 minuten vertraagd en de rook die hun aanval had moeten verbergen was opgetrokken. De Duitsers waren klaar in hun defensieve posities voor de landingen. De goedversterkte Duitse troepen vuurden op de Canadese troepen die wel op het strand landden.
Zodra ze de kust bereikten, konden de Canadezen niet meer vooruit. Het Koninklijk Regiment van Canada had veel doden. Van de 556 mannen in het regiment werden er 200 gedood en 264 gevangen genomen.
Op het groene strand op het moment dat Commando nr. 4 was geland, ging het South Saskatchewan Regiment richting Pourville. Ze landden om 04:52 zonder ontdekt te worden. Het regiment slaagde erin hun landingsvaartuig te verlaten voordat de Duitsers konden beginnen met het afvuren van hun kanonnen.
Het regiment moest Pourville binnengaan om de rivier over te steken via de enige brug. Voordat ze de brug konden bereiken, hadden de Duitsers daar mitrailleurs en antitankkanonnen neergezet die hen tegenhielden. Met dode en gewonde Canadezen die op de brug lagen, stak luitenant-kolonel Charles Cecil Ingersoll Merritt, de bevelvoerende officier, de brug meerdere malen over. Hij wilde zijn soldaten laten zien dat de brug overgestoken kon worden. Luitenant-kolonel Merritt kreeg het Victoriakruis.
Pourville-radarstation
Een van de doelen van de Dieppe Raid was het ontdekken van de technologie van een Duits radarstation.
RAF Flight Sergeant Jack Nissenthall, een radarspecialist, zou proberen het radarstation binnen te komen en de geheimen ervan te leren kennen. Als hij op het punt stond gevangen genomen te worden, moesten de soldaten die bij hem waren hem doden. Hij wist veel geheimen over de geallieerde radar. Hij had ook een cyanidepil bij zich om in te nemen als hij gevangen werd genomen.
Nissenthall en zijn mannen konden het radarstation niet betreden vanwege de sterke Duitse verdediging. Nissenthall sneed wel alle telefoonkabels door.
Nr. 3 Commando mannen die in tegenstelling tot Nr. 4 Commando's stalen helmen droegen tijdens de overval.
Dieppe Raid 1942, gedenkplaat voor N°4 Commando bij Sainte-Marguerite-sur-Mer
Dieppe Raid 1942, nabijgelegen gedenkplaat voor de gesneuvelde Britse soldaten
Canadese doden op het blauwe strand van Puys. Gevangen tussen het strand en de hoge zeewering (versterkt met prikkeldraad), maakten ze makkelijke doelen voor MG34 machinegeweren in een Duitse bunker. De bunkervuurspleet is in de verte zichtbaar, net boven het hoofd van de Duitse soldaat.
Vernietigde landingsvaartuig in brand met Canadese doden op het strand. Een betonnen kanonopstelling aan de rechterkant bedekt het hele strand. Het steile strand is duidelijk te zien.