Ik loop naar binnen. Het is een simpel en oud gebouwtje. Een wapperend doek om de wind tegen te houden hangt voor de deur. Ik loop naar links, want rechts is voor de vrouwen. Een tweede wapperend doek functioneert als scheidingswand om de privacy van de zusters te waarborgen. Door de kleine, smalle gang kom ik bij de schoenen, er zijn zo veel meer schoenen dan rekken. Ik hoor de imam praten over imam Hussain (a) in mijn moedertaal. Het is bomvol. Ik begroet een oude vriend, zo fijn om hem weer te zien, en wurm mezelf tussen de mensen richting de wassingsruimte. De imam is ondertussen overgeschakeld naar het Turks en vertelt hetzelfde opnieuw. Hier en daar bekende gezichten met een brede glimlach. Ik doe acrobatisch schietbegroetingen, terwijl ik tussen de mensen heen loop. Even wachten, want een klein jongetje is nog even bezig met zijn wassing om te gaan bidden. Ik doe mijn wassing en loop door een smalle en nauwe wenteltrap naar de kelder om te bidden. Het voelt alsof ik steeds een stapje terug in de tijd zet. Betonnen muren, vochtige geur en hier en daar een plankje met boeken. Op de bijna eenzame tapijt achterin doe ik mijn gebed. Het voelt alsof ik helemaal alleen ben met Allah (swt). Ik loop weer naar boven en de imam is alweer overgeschakeld van taal, dit keer in het traditioneel Arabisch. Ik zie een plekje precies onder de neus van de imam en grijp mijn kans. Hij vertelt prachtig over de imam (a) en gaat verder over de kindertijd van de profeet (s). De rouwceremonie is aan de beurt en we staan in rijen klaar als soldaten die op hun plicht wachten. Ik rouw vanavond om imam Hussain (a) zoals ik in lange tijd niet meer gedaan heb. We eindigen met een rouwzang van de imam en de tranen stromen alsof de ogen meer weten over de leed van imam Hussain (a) dan jijzelf, er is geen houden aan. Met een heerlijke maaltijd sluit de avond. Zo moet het gevoeld hebben honderden jaren geleden.