De barok vereenigt een werkelijke, een zich als uitstallende, vroomheid met een onbeschroomd, hier en daar bijna schaamteloos, inleven van de kunst. Dezelfde versmelting tracht Helderenberg te bewerken. Zijn vijf groote paneelen (De eeuwige priester, Het heilig bloed, De kroon der VII zwaarden, Kleine barok, Losse paneelen) stellen uitsluitend traditioneel-religieuze onderwerpen voor; hij behandelt deze met de onverholen pretentie er iets moois van te maken, - waar hij overigens meestal in slaagt. Geheel sluit zijn inspiratie aan bij het traditioneel nog voortlevende geloof-en-gebed der Contra-Reformatie; geheel zet zijn techniek, op een gemoderniseerde wijze natuurlijk, den nogal wijdloopigen, bevalligen, ranken, licht oppervlakkigen triomf door van de barok. Vrij zuiver vertegenwoordigt deze dichtkunst het religieuze inleven en het artistieke betrachten van veel priesters, van veel katholieke leeken die de oude vormen nog niet zijn ontgroeid.
In haar genre is deze dichtkunst voortreffelijk; haar fijne muzikaliteit en plastische evocatie lijken wel een bekorende betoovering. Iets te veel een betoovering alleen; want het aandeel van technische amplificatie en nadenkende rede blijven wat groot. Met iets meer borende kracht, oorspronkelijkheid en diepgang, deed zulke poëzie de geheele ziel zingen en bidden; thans luisteren we verrukt toe, zelden geraakt in ons innigste wezen.