Iedereen liegt over zijn leven. Wat zou er gebeuren als je aan een wildvreemde de waarheid vertelt?
Dit is de vraag die de 79-jarige weduwnaar Julian Jessop stelt op de eerste pagina van een groen schrift dat hij achterlaat in een café. Zou luidt de achterflap tekst van het boek.
Wat mij betreft kon dit boek alle kanten op gaan. Het kon best saai zijn. Moraliserend. Of juist heel leuk en vlot. En gelukkig is het dat laatste want het leest als een trein.
Er zijn natuurlijk diverse mensen die het schrift vinden, erin lezen én erin gaan schrijven. En die mensen zijn geweldig uitgewerkt. Ik leef me helemaal in in alle personages. Natuurlijk gebeurt er ook van alles met ze. Het schrift komt steeds wel terug, maar het gaat ook erg veel over de mensen die het gevonden hebben en de ontmoetingen tussen die mensen. Ik had al gehoopt dat ze elkaar gingen ontmoeten en dat is ook zo en wat mij betreft is dat het leukst van het boek. Heerlijke gesprekken tussen verschillende relaties. Hoop die ontstaat. Hoop die weer aan diggelen gaat. En toch maar weer hoop die voorzichtig weer opbloeit.
De eerste driekwart van het boek kabbelt lekker door. Je leert iedereen kennen en geniet van ze. In de laatste kwart gaan we vooral terug naar het thema: Hoe eerlijk is iedereen nu eigenlijk? En Julian, hoe eerlijk is hij eigenlijk zelf?
Ik heb enorm genoten van dit boek. Het is heerlijk om te lezen, bijvoorbeeld in de komende zomervakantie!