Klassenstrijd bestaat nog steeds. De vraag is: hoe ze te winnen? | nl.socialisme.be
vrijdag 19/07/13 | Op de werkvloer
Onder het motto 'doorprik eens een neoliberale leugen'
"Er is een klassenstrijd en mijn klasse is aan het winnen". Die beruchte uitspraak komt niet uit de 19de eeuw, het komt uit een interview van Warren Buffet met CNN in 2005. Buffet is momenteel de vierde rijkste mens ter wereld. Het vervolg van die uitspraak is jammer genoeg niet bekend, maar wel interessant: "Het hoort nochtans niet zo te zijn." Hoe kunnen we ervoor zorgen dat de heersende klasse effectief niet langer aan het langste eind trekt?
Tegen het licht van de economische crisis is het vandaag moeilijker om te verbergen dat er fundamentele tegenstellingen zijn tussen de klasse die de productiemiddelen in handen heeft – de kapitalistische klasse – en de klasse die haar arbeidskracht moet verkopen om te overleven – de arbeidersklasse. De sociale uitbarstingen volgen elkaar op, sommige zijn beter georganiseerd en massaler dan andere, maar er komt geen uitweg uit de crisis naar voor.
Tal van sociale verworvenheden worden vandaag omgevormd tot hun tegendeel. Dat zien we bijvoorbeeld met de collectieve loononderhandelingen in de vorm van een Interprofessioneel Akkoord. Dat had als doel om een algemene loonsverhoging overeen te komen die ook van toepassing was in de zwakkere sectoren waar de syndicale kracht beperkter was. Het mechanisme werd evenwel van haar inhoud ontdaan waardoor het nu gebruikt wordt om een loonstop gedurende twee jaar op te leggen terwijl de regering zich al opmaakt om die periode uit te breiden tot minstens zes jaar. Iedere werkgever die onder druk van strijd de loonstop wil doorbreken, riskeert vervolgens een 'boete' (een uitstekend argument voor de werkgevers om niet te moeten toegeven) terwijl de werkgevers die de loonstop respecteren bijkomende lastenverlagingen zouden genieten.
Enkel de arbeidersklasse is in staat om de vraatzucht van de kapitalisten te stoppen
De kapitalistische elite beschikt dan wel over haar kapitaal, de arbeidersklasse beschikt over een ongelofelijke kracht, die van haar aantal. Die massa is de enige kracht die de negatieve spiraal van sociale afbraak kan stoppen, zowel in België als Europa of elders. Het is de enige kracht die de economie kan platleggen met een staking en die het kapitaal kan raken waar het echt pijn doet: in de portemonnee.
Tegen de lawine aan besparingen en jobverliezen vragen velen zich af waar ons actieplan blijft. Hoe kan het dat duizenden arbeiders die momenteel aan een procedure-Renault (bij collectieve afdankingen) onderworpen zijn, elk geïsoleerd zitten op hun bedrijf? We hebben nood aan geloofwaardige acties die voldoende lang op voorhand bekend zijn en die onderdeel zijn van een opbouwend plan met ook de organisatie van algemene stakingen, waarbij ook banden worden gelegd met strijd in andere landen (zeker al in Europa).
Syndicale democratie en durven winnen
Het is normaal dat er vandaag heel wat discussie is over de strategie en de tactieken op syndicaal vlak. Maar dit debat wordt niet gekaderd, er is immers geen echt actieplan, althans geen duidelijk plan dat democratisch werd bediscussieerd aan de basis. Vaak zien we hetzelfde op bedrijfsniveau. De traditie om regelmatig algemene personeelsvergaderingen te houden, moet grotendeels heropgebouwd worden. Het voorbeeld van echte democratie, een democratie van werkenden en onderdrukten, moet in eerste instantie van de vakbonden komen.
Er wordt regelmatig gezegd dat kritiek binnen de arbeidersbeweging onze kracht zou verzwakken. Wij willen echter constructieve kritieken brengen om onze positie in de klassenstrijd te versterken. Democratische vakbonden zouden vooral een bedreiging zijn voor diegenen die voor een syndicalisme van klassensamenwerking staan en voor wie de sociaaldemocratie het beste is wat links aan de gemeenschap te bieden heeft. De vakbondsleidingen baseren zich steeds op zogenaamde reformistische standpunten waarbij de kwestie van het privaat bezit van de productiemiddelen niet wordt gesteld. Als die kwestie wordt vermeden, is het nodig om zich aan te passen aan de kapitalistische staat en op basis van samenwerking met die staat een poging te doen om meer kruimels van de feestdis van bazen en aandeelhouders te krijgen. In het kader van de huidige crisis is de marge echter verdwenen, het 'sociaal overleg' is op sterven na dood.
Het huidige tijdperk laat geen ruimte meer voor kleine akkoorden en halve maatregelen. De syndicale strijd op die manier voeren, betekent toelaten dat het patronaat en de regering meedogenloos knippen in onze levensstandaard. Een groeiend aantal syndicalisten is zich daar terdege van bewust.