De nasleep van een hardnekkige griep hield hem zeven jaar geleden voor het eerst maandenlang aan huis gekluisterd, maar gelukkig nam zijn vrouw de voedselverstrekkingstaken van haar man over. De kaas en worst schrapte ze echter van het boodschappenlijstje en dit bleef zo toen meneer Hendriks zich op een mooie zomerdag voor het eerst weer buiten waagde, uiteraard in het gezelschap van zijn vrouw. "Ja, ziet u, vogels kunnen steeds moeilijker eten vinden in de stad en zo probeert hij een beetje te helpen", vertelde de dame bij deze gelegenheid. Haar man voerde de duiven, zij voerde het woord.
In de jaren die volgden kwam ik het echtpaar nog vaak tegen. Altijd rond hetzelfde tijdstip, maar zelden op dezelfde plek. De verzamelplaats voor het Artikel 1 monument bleef gehandhaafd, maar de wandelroute werd meer dan eens verlegd. Eerst om het nog altijd toenemende aantal zeemeeuwen af te schudden, later vooral om reacties van stadsgenoten te ontwijken. "Ja, ziet u", begon mevrouw Hendriks op een druilerige ochtend, "mensen zijn het niet altijd eens met wat wij doen. Ze roepen dat wij de meeuwenoverlast aanwakkeren en schelden ons soms zelfs uit! Mijn man zegt dan altijd dat de mensen het verkeerd begrijpen. Eerst hebben wij hun leefomgeving volgebouwd en nu verjagen we ze uit de stad, terwijl we eigenlijk de plicht hebben om voor ze te zorgen!" Terwijl zij deze woorden sprak, keek meneer Hendriks vertederd naar zijn vrouw en knikte instemmend.
Tags: Artikel 1 Monument, Buitenhof, Den Haag, Grote Marktstraat, Hofweg, meeuwenoverlast, stadsduif, stadsduiven, Tweede Kamer, zeemeeuwen