Ik moest vroeger altijd lachen om het grapje ‘Wat is groen, het hangt in een boom en zegt “ik ben een appeltje”? Een gestoord peertje’. Gelukkig is mijn gevoel voor humor verbeterd door de jaren (denk ik ?) maar de nieuwe sprinter van de NS of pro rail of Fyra, ik heb eigenlijk geen idee wie vader of moeder van dat ding is, voelt wel als een gestoord peertje.
Het is een trein die eigenlijk liever een metro is, maar nog steeds niet met die frequentie reist en de luxe van een vliegtuig wil bieden. Zoiets. Ongeveer. Volledig gestoord.
De reizigers raken er niet over uitgepraat. Laatst riep iemand verheugd uit dat je in de nieuwe “eindelijk weer naar de wc kunt”. Alsof de nsplee gouden kranen, gratis parfum en een verwarmde bril zou bieden. Privé jet waardig. In de trein naar de wc. Dat doe je echt alleen als de nood heel hoog is.
Gisteren zat ik naast een groepje studenten dat lyrisch was over de dubbele (“een DUBBELE hè!”) USB aansluiting en het stopcontact onder de stoelen. “Ga ik meteen proberen”. Ze ervaren stoel verwarming (die er niet is), vinden de blikkerige stem van de mechanische omroepster “lekker” en blijven “heel cool, heel cool” zeggen.
Bij in en uitstappen worstelen we allemaal met het metro gedrag van de deur. Eerst heel veel piepjes en lichtjes, tien keer voor niks drukken, en dan glijdt hij open, met verlengbalkje om het gat tot het perron te overbruggen. Daar durft niemand echt op te staan, het kleppert vervaarlijk als je het wel doet.
De mechanische omroepster maakt het onbekende reizigers op het traject onbedoeld zwaar. Ze legt de klemtóón op elk station verkeerd en verbindt woorden waar in normaal taalgebruik punten horen. Bij binnenkomst op station Eindhoven zegt ze nuffig: “deze trein rijdt verder naar Helmond, Deurne, Eindhoven.” Achter Deurne hoort een punt, een pauze en dan de aankondiging dat we nu in Eindhoven zijn.
Gek genoeg moet ik wennen aan het nieuwe metro trein concept. Luxer dan de metro, onpersoonlijker dan een trein weet ik niet goed waar ik nu in zit. En vind dat klaarblijkelijk toch belangrijk. In al mijn eigen schizofrenie werd ik gisteravond uit mijn verwarring verlost. Door een warme stem: “Ik kan het niet zo mooi zeggen als die blikkerige mevrouw, maar we hebben wat vertraging omdat…”
Fijn. Een echt mens. In een moderne metrotrein van moderne gemakken voorzien. Daar kan ik aan wennen.
Niet gecategoriseerdTags : actualiteit, treinlevenLeave a Comment on Vandaag- De trein die metro wil zijn. Of toch niet?