Vlak | En ze leefden nog groen en gelukkig
21 augustus 2014 / prinses op de kikkererwt
← Scherf, dolk, zwaard
Een doorgehakte knoop →
2 gedachtes over "Vlak"
Ik denk inderdaad dat dat vlakke gevoel een functie heeft. Het is wat te veel en je gaat in verweer door je af te schermen en even 'niets' te voelen.
Je schrijft: 'Ik ben vastbesloten weer in die modus te geraken'. Ik begrijp wat je bedoelt: je wil het gevoel hebben dat er vooruitgang is, dat je veel gedaan krijgt. Het zou ook goed zijn dat je dat gevoel terug krijgt, omdat het een positief gevoel is. Aan de andere kant lees ik tussen de lijnen dat je misschien te vaak op dat gevoel een beroep hebt gedaan, en misschien wat voorbijgelopen bent aan andere dingen? Ik weet niet of het klopt, misschien denk je nu meteen 'neen, zeker niet' en je kent jezelf beter dan ik dat doe. Maar zou het niet kunnen dat je te veel eigenwarde hebt gehaald uit de bergen die je kon verzetten, en dat het gevaar nu dreigt dat die eigenwaarde ondermijnd wordt omdat je die bergen niet meer KAN verzetten? Je bent meer dan een vrouw die bergen werk kan verzetten. Je bent ook iemand die graag en goed reflecteert op dingen, die bewust leeft, die er wil zijn voor haar kinderen, die kan genieten van rust, van eenvoud. Of zo kom je toch over op mij. Ik denk dat het goed is dat je niet enkel denkt 'binnenkort ga ik weer bergen werk verzetten' maar eerder 'ook als ik geen bergen werk kan verzetten, is er nog genoeg waar ik mezelf in kan zijn'. Ik weet niet of je daar iets mee bent?
22 augustus 2014 om 21:05
Ja, daar ben ik iets mee. En vandaag heb ik toegegeven aan mezelf dat er voorlopig geen bergen verzet zullen worden. Wat ik wel ga doen, weet ik niet. Nu alleszins in bed lezen, met een warme kruik, hopen dat de gewrichtspijn wat luwt en dat de slaap komt…