Sahar heeft in de vijf jaar sinds haar vlucht naar India twee nieuwe talen geleerd, Hindi en Engels. Ze spreekt geen van beide vloeiend, maar ze is leergierig en zelfverzekerd. De andere meisjes bij het instituut maken een verlegen ­indruk. Zij vertelt vol enthousiasme over haar leven.
Op haar Indiase school heeft ze vrienden gemaakt, met wie ze in de ­namiddag naar het park gaat of milkshakes drinkt in fastfoodrestaurants met airconditioning. “We hebben dan ­zo veel lol”, zegt ze met een bijna gelukzalige glimlach. “Mijn leven hier is goed, ik voel me thuis.”
De Afghaanse winkels, restaurants, reisbureaus en valutahandelaren die het straatbeeld van Klein Kaboel domineren, geven een permanente indruk, maar voor de meeste vluchtelingen is dit een tussenstop op weg naar een westers land.