Caravan op oprit als tijdelijk kantoor: 'Met z'n vijven in h... - De Limburger
Caravan op oprit als tijdelijk kantoor: 'Met z'n vijven in huis kun je niet werken'
19-03-2020 om 19:15 door Ron Langenveld
Ron Langeveld vanuit zijn kantoorcaravan. Video: De Limburger
Het coronavirus leidt bij thuiswerkers tot creatieve oplossingen. Garageboxen, washokken of tuinhuisjes worden omgetoverd tot tijdelijk kantoor. Zo tikt verslaggever Ron Langenveld zijn stukjes momenteel vanuit de caravan op zijn eigen oprit.
Dat de caravan op de oprit staat is op zichzelf niet zo bijzonder. Met de meivakantie in het verschiet staat onze vakantievriend daar eigenlijk iedere lente wel. Spullen erin en weg zijn we, naar Luxemburg, Zeeland of andere windstreken. Behalve dit jaar dan. Want vanwege de coronacrisis hebben we al een streep door de voorjaarsvakantie gehaald. Dat de caravan tóch op de oprit staat heeft een andere reden.
De aanzet daarvoor valt een week eerder in de mailbox. De coronacrisis grijpt steeds nadrukkelijker om zich heen en in navolging van de landelijke adviezen besluit De Limburger dat iedereen thuis moet werken. Nou ben ik toch al geen fervent thuiswerker. Met drie kinderen en niet al te groot behuisd, hebben we onvoldoende plaats voor een goede werkruimte. En in de woonkamer is het even na de middag meestal wel gedaan met de rust, als normaliter de eerste spruit alweer van school of de opleiding terugkeert. Kortom: ik zit liever op het werk. Zéker als het verplicht thuiswerken ook nog een periode van minimaal drie weken betreft! Mijn vrouw doet die avond al de eerste waarschuwingen naar de kinderen uitgaan om zich vooral een beetje gedeisd te houden.
Het blijkt slechts de opmaat voor meer ellende. Want in dat weekend wordt duidelijk dat de scholen sluiten: alle drie de kinderen thuis. Op zondagavond krijgt ook mijn eega bericht van haar werkgever met het verzoek om thuis de laptop open te klappen. Met z'n vijven thuis dus, waarbij er ook nog gewerkt moet worden en de kinderen digitaal les krijgen. We stevenen frontaal af op een soort Kerstmis, met iedereen op elkaars lip, maar bijna een maand lang. Het leidt tot een explosief mengsel van chagrijn, de ergernis en onderling onbegrip. Met mijzelf overigens als grootste initiator. Hoe moet ik in deze situatie ooit een letter op papier krijgen?
"Je kunt ook ergens anders gaan zitten", had de leidinggevende nog gezegd voordat het kantoor op slot ging. Even overweeg ik om maandagochtend met mijn laptop naar de bieb te vertrekken. Of naar een Van der Valk. Daar hebben ze in ieder geval wifi. Maar mag dat, een hele dag? En kan ik daar bellen tussen ander gasten? Bovendien: dadelijk loop ik daar zelf nog corona op met al die mensen. Toch maar liever thuisblijven dus. De suggestie van het thuisfront om dan maar in de garage een werkplek in de richten, haalt het niet. Theoretisch zou het passen, ergens tussen de gereedschapskast en de racefiets. Maar om nou tussen de smeerolie en het tuingereedschap te gaan zitten…..
Dus doen we het the hard way. Ik werk beneden aan de kamertafel, mijn vrouw boven op bed met de laptop op schoot. De kinderen volgen op hun kamer om beurten een videocollege, of zitten in de keuken. Ideaal is het allemaal niet. Maar het werkt. Tot mijn vrouw na twee dagen passen en meten, met de verrassende uitweg komt. "Waarom zetten we de caravan niet op de oprit? Kun je van daaruit werken." Een schot in de roos. De wifi blijkt met enig hangen en wurgen vanuit de woonkamer zowaar nét tot op de kampeertafel te reiken. En met een extra elektrisch kacheltje weten we de ochtendkou uit de sleurhut te verdrijven. Daar zit ik dan, op mijn eigen oprit dit stukje voor de krant te tikken. Terwijl binnen de kinderen met een gerust hart tv kunnen kijken of een spelletje kunnen doen zonder te hoeven fluisteren. Of we het hiermee gaan redden? We gaan het zien. Sowieso heeft het volgende probleem zich al aangediend dat opgelost moet worden. Want de slag om het wc-papier hebben wij onlangs helaas gemist. En de bodem van de voorraad blijkt in zicht. "Laten we het oud papier nog maar even niet weggooien", stelt mijn vrouw voor.