"The Matrix! Die hew ik 'kocht."
Terwijl ik de zoveelste kale krentenbol op een bordje leg, moet ik denken aan de grot van Plato, een beroemde allegorie van de Griekse filosoof. In de allegorie zit een groepje mensen vastgeketend in een grote, donkere grot. Ze zitten met hun rug naar de opening, waardoor ze enkel de stenen achterwand kunnen zien. Achter hen brandt een vuur en voltrekt zich het echte leven: vrije mensen wandelen voorbij met allerlei voorwerpen op hun hoofd, zoals houten figuren van mensen en dieren. De gevangenen aanschouwen dit alles via het schaduwspel op de achterwand en via de echo's die door de grot schallen. Dat is hun enige werkelijkheid. Als ze zich zouden omdraaien om het leven rechtstreeks waar te nemen, in plaats van via schaduwen en echo's, dan zouden ze de nieuwe realiteit helemaal niet begrijpen. Het zou alles wat ze wisten ter discussie stellen en de meesten zouden zich snel weer omdraaien. Mensen worden nu eenmaal liever bevestigd in hun bestaande overtuigingen. Daarom zijn rituelen zo geruststellend en is lome voorspelbaarheid zo comfortabel.