“Ja. Liefde omdat alles hier kan. Neem nu de foto’s bij dit interview. Charlie en ik zijn gewoon gaan aanbellen bij een mooi oud gebouw niet ver van mijn appartement. Ik weet niet welke diensten er allemaal zitten, maar ik zag in ieder geval een plaatje met ‘Oorlogsslachtoffers’ op een van de deurbellen staan. Ik weet ook niet of er veel oorlogsslacht­offers in België zijn, alleszins, ze kunnen daar terecht, in dat prachtige gebouw. Wij belden aan, en hup, we mochten ­zonder probleem binnen om foto’s te maken. Uiteindelijk zijn we helemaal tot op het dak gekropen. Charlie zei nog: ‘In Antwerpen moet je zoiets niet proberen’.
“Maar die ongecontroleerdheid die zoveel mogelijk maakt, komt vaak voort uit wanbeleid, en dat is de ­negatieve kant. Er is veel potentieel in de stad, maar het ­slabakt hier ook zo vaak, door slechte communicatie.”
Je groeide op in Dilbeek, een gemeente vol bordjes met de slogan ‘Waar Vlamingen thuis zijn’. Was dat niet beklemmend?
“Integendeel. Die hingen daar al van toen ik geboren ben. In Dilbeek is er nu wel een N-VA-burgemeester, maar toen ik daar onlangs rondliep, vond ik die gemeente allesbehalve ‘Vlaams’. Een fuif van de jeugdclub vroeger: je kon je in heel Vlaams-Brabant geen gemengder publiek voorstellen. De jongeren waren van alle origines, je hoorde Nederlands en Frans door elkaar.”