Wachten op Godot | myfriendsareeklektik.
waittilthestarscomeout / juni 21, 2016
Het is eventjes stil geweest hier, hoofdreden is dat ik in december vorig jaar tot de ontdekking ben gekomen dat ik, of beter gezegd wij, een kind verwachten (let op dat ik de woorden "een kleine wonder" professioneel ontduik). Gezien het een complete verrassing was, waren de afgelopen maanden op z'n zachtst gezegd een emotionele achtbaan geweest. Het feit dat ik het eerste trimester van mijn zwangerschap compleet onbewust heb meegemaakt hielp zeker niet. De eerste keer een mini-gedaante op een monitor zien was precies kijken naar een vooraf opgenomen video van iemand anders. De maanden daarna vergat ik te pas en te onpas was ik zwanger was. Elke keer als ik voorbij een spiegel liep ging er een lichtje branden "Oh ja, juist, die buik." tot het moment dat ik tegen alles liep, mijn handen en voeten en alle andere mogelijke ledematen opzwollen ter grootte van een Michelin pop. Alle clichés zijn ook voorbijgekomen, mensen die lief willen zijn, maar de bal hopeloos misslaan:
"Heb je niet een beetje teveel gegeten?"
"Ben je zeker dat het er maar 1 is?"
"Ben je niet een beetje aangekomen?"
"Ah ja ik zie het, je bent opgezwollen."
Voor een controle freak zoals ik, komt de moeilijkste periode er nu aan. Sinds vorige week vrijdag ben ik thuis en wacht ik. Wacht ik. Wacht ik. En wacht ik. Voor iemand die alles inplant en vooruit plant kan ik je verzekeren dat dit mijn geduld uittest. Aan de andere kant heb ik geen enkel idee wat er mij te wachten sta. Blijkbaar hebben alle TV-reeksen en films mij kei hard voorgelogen wat een bevalling inhoudt. Daar ben ik intussen wel achter dankzij de verhalen die ik (te pas en te onpas) mocht aanhoren. Ook dat speelt niet in mijn voordeel. Maar naar het schijnt is dat nu iets waar ik mee moet leren leven. Ook dat heb ik van horen zeggen.