Zonder hem word ik langzaam gek. Ik moet weten dat er iemand is die naar me luistert. Het is mijn eigen schuld. Ik had toch zijn telefoonnummer moeten achterhalen, of een foto van hem.
Ryen en Misha zijn al 7 jaar penvrienden en vertellen elkaar van alles over hun levens. Ze wonen zelfs vrij dicht bij elkaar. Ryen helpt Misha met het schrijven van songteksten en Misha is Ryen’s klankbord. Eigenlijk willen ze elkaar wel ontmoeten, maar zijn bang dat het in het echt tegen gaat vallen. Ryen is bang dat ze dan de enige vriend gaat kwijtraken die haar echt kent en zo alleen komt te staan. Voor Misha is Ryen zijn muze en dat wil hij ook zeker zo houden.
“Verander nooit, schreef Ryen ooit in een brief. Er is niemand zoals jij en ik kan niet van je houden als jij niet langer jij bent.”
Op Highschool ontmoeten Ryen en Masen elkaar. Masen is ronduit onbeleefd en brutaal tegen haar en kan door haar schilden heen prikken en zet haar regelmatig op haar plek. Hoe komt het toch dat hij haar zo kan raken? Hij houdt haar een spiegel voor en daar raakt ze erg van in de war.
“Uiteindelijk moeten we allemaal afwegen wat we het liefst willen: terug willen naar wat we hadden of willen wat zou kunnen zijn. Blijven of alles op het spel zetten om verder te komen.”
Van Misha krijgt ze ook al geen brieven meer, zomaar, zonder uitleg en daar wordt ze nog onzekerder van.
“We bleven elkaar schrijven omdat we elkaar nodig hadden, omdat we het leven van de ander beter maakten. Maar zelfs nadat ik haar al jaren kende, kreeg ik het voor elkaar om wat we hadden binnen de kortste keren kapot te maken.”