Hoe het begon (deel 1) | DafCoupe.nl
Mijn Daf verhaal begint al vroeg in mijn jonge leventje. Als 13-jarige werd ik door alles wat bewoog aangetrokken en het duurde dan ook niet lang voor ik mijn eerste kilometers in een auto maakte. Helaas met bijna fatale afloop. Een buurvrouw had bij ons op het terrein haar okergele Daf 33 te koop gezet. De auto was van 1969 en in prima staat. Op een goede, of beter kwade dag, moest mijn moeder met mijn zusje naar de oogarts. Een ideale kans om eens een proefrit met de 33 te maken. De sleutels gepikt en met een goede vriend de stoute schoenen aangetrokken. Een andere vriend, een jaar ouder dan ik, met de eveneens gepikte Volkswagen Kever van mijn broer achter ons aan.
Over de zandweg langs het water met zo'n 80 kilometer per uur. Dat moest wel fout gaan. Het wagentje raakte in een slip en dook vanaf de hoge wal met de neus in het water om vervolgens op het dak tot stilstand te komen. Door de klap was ik achterin de auto terecht gekomen en toen de auto vol liep was de paniek dan ook groot. Gelukkig bij de positieven gebleven zette ik mij schrap en trapte een achterzijraampje uit de rubbers naar buiten. Zo blauw als een Smurf klom ik met slechts een bloedneus op de kant om een dolblije vriend te ontmoeten. Hij was na de crash uit de Daf geklommen en later zelfs weer in het water teruggegaan om mij te zoeken…… Door een loonwerker werd de auto total-loss op het droge gezet. Mijn erg boze ouders wisten de financiele schade te beperken door de dagwaarde van de Daf vergoed te krijgen vanwege joyriding. Niet zo'n beste start dus van mijn Daf liefhebberij.
Toch was ik besmet met het auto(DAF)virus en tot mijn 18e was ik dan ook regelmatig met auto's van diverse merken op de weg te vinden. Achteraf gelukkig dat het bijna altijd goed afliep. Na ooit nog eens een fietser te hebben geschept toen ik 14 was, behaalde ik op mijn 18e eindelijk mijn rijbewijs. De eerste auto was natuurlijk een DAF 55 die bij mijn baas -ik was inmiddels automonteur- was ingeruild. Voor driehonderd gulden was ik de trotse eigenaar van de sahara-kleurige 32-72-UK. Deze werd voorzien van een marathon-uitlaat en diverse voor die tijd nuttige accessoires. Het wilde haar was ik echter nog steeds niet kwijt en ik kwam dan ook regelmatig in de problemen door mijn rijstijl.
In het centrum van ons dorp was een flauwe bocht en ik ontdekte dat wanneer je deze met 80 km/u nam de bandjes (135/14) onder de DAF gierden. Daarmee wilde ik de blits maken tegenover mijn vrienden die op het dorpsplein stonden. Natuurlijk ging het veel te hard en had ik er geen rekening mee gehouden dat het stoplicht, direct na de bocht, op rood stond en er vier auto's stonden te wachten voor het rode licht. Remmen ging niet meer dus een ongeluk was onvermijdelijk. De enige uitweg was een muurtje bij het gebouw van de kerk, dus dan daar maar doorheen. Ik gooide het stuur om en remde uit alle macht. De DAF draaide 180 graden en stond opeens met de neus de andere kant op. Ik had niets geraakt, gaf gas en ontving applaus van mijn vrienden op het plein. Die dachten dat het allemaal zo door mij bedoeld was. Ik heb hen nooit laten merken dat ik stond te trillen op mijn benen. Toen ik later terugkwam op de bewuste plek zag ik een remspoor dat een de breedte van de band had, maar geleidelijk drie keer zo breed werd. Op de zijkant van de band waren alle letters en getallen verdwenen…..
Vele blije kilometers en een aantal aandrijfriemen later deed zich de kans voor een Daf 66 station te bemachtigen.
In de avonduren verrichtte ik in die tijd nog wel eens een klusje. Ook de eigenaar van de bewuste Daf kwam regelmatig langs. Toen hij op een dag een reparatie niet kon betalen stelde hij voor dat ik de auto dan maar zou houden. Dat betekende een nieuw begin maar het einde voor mijn trouwe Daf 55. Ik was echter niet tevreden en spoot de 66 Station in liefst 3 kleuren.
Vanaf het zilverkleurige dak werden de flanken antraciet en langs de onderzijde uiteindelijk zwart. Het geheel werd afgerond met Volvo 66 bumpers en emblemen en GB velgen. Het karretje had eens een nieuw kenteken gekregen; 60-XV-69 en leek door kenteken en Volvo-uitstraling veel jonger dan hij in werkelijkheid was.
Het vriendinnetje was erg onder de indruk en de slaapstoelen fungeerden -met haar- uitstekend. De bevestiging van die stoelen in de vloer van de Daf was helaas minder degelijk. Het duurde dan ook niet lang dat er aan de onderkant van de auto platen gelast moesten worden om de stevigheid terug te brengen. Dit tot grote hilariteit van mijn garage-collega's.
Na zo'n anderhalf jaar met de auto gereden te hebben deed iemand uit een naburig dorp een goed bod op mijn auto met z'n sportieve uiterlijk. Ik ruilde de man zijn Daf 66 sedan van 1975 in. De nieuwe eigenaar van mijn trouwe 66 station genoot ondanks zijn leeftijd (zo'n 70 jaar) zichtbaar van alle aandacht met zijn verworven Daf.
De ingeruilde Daf, met EH middenin het kenteken, was voorlopig mijn vervoermiddel.
juli 22, 2009at 8:06 am
jammer wimpie dat je na 48jaar die wilde haren (wat er van over is) nog steeds niet kwijt bent!!!
al verlies je wel steeds meer haar! mischien ga je daarom maar een keer per jaar naar de kapper! je wilt ze denk ik helemaal niet kwijt!
je schone pap 😛
september 12, 2009at 9:27 pm
Schitterend, weer een verhaal over de zo vaak miskende Dafjes. Wat waren dat lekkere karretjes, alleen jammer van dat imagoprobleem. Ondank ontelbare race en rallysuccessen kon men hier niet vanaf komen.TOPKARRETJES !!