De Wit: “Mijn tweelingbroer is in mijn tienerjaren vooral erg belangrijk geweest. Het is bij ons hetzelfde verhaal als bij mijnheer De Vries. We zijn twee maanden te vroeg geboren en in de couveuse heb ik teveel zuurstof gekregen. Mijn broer kon zien, ik werd blind. Maar ik fietste wel bij hem achterop de tandem door Alphen aan den Rijn. Hij zag mensen om ons heen voorbijkomen, hield ze aan zodat we allebei een praatje konden maken. Ik ging met hem mee naar cafés, feesten en platenbeurzen. Hij maakte kennissen voor ons beide. Want op iemand afstappen, dat kan ik natuurlijk niet. Zijn vrienden werden mijn vrienden. Ik kwam zo midden in het leven te staan. Dat ik blind ben en hij niet, dat maakt mij daarom niet uit. Bovendien zijn wij de afgelopen jaren steeds meer onze eigen weg gegaan. Zo groot is die afhankelijkheid dus niet meer. Ik heb nu mijn eigen vriendenclub waarmee ik op vakantie ga.”
Waarom het mij bij Allen & Overy wel gelukt is om binnen te komen? Een personeelsmanager daar had van te voren precies uitgezocht of er technische problemen waren om mij aan te nemen. Hij was op de hoogte van alle computermogelijkheden en de subsidies. De sollicitatie verliep daardoor heel open. Het was volstrekt duidelijk wat wel en niet kon. Dan moet er alleen nog iemand zijn die je een kans wil geven. Goodwill, daar hangt alles van af voor een gehandicapte. En dat had mijn baas. ‘De extra kosten die we voor je maken, verdienen we wel weer terug’, zei hij.”
De Wit: “Laat ik het zo zeggen: ik had niet gedacht dat het solliciteren zo lastig zou worden. Want ik geloof in mezelf, ben er ervan overtuigd dat ik het kan. Je moet het uiteindelijk allemaal zelf doen, maar ik ben mijn baas wel dankbaar voor de kans die hij me heeft geboden, want vele anderen durfden het niet aan. Misschien was het ook stom dat ik geen stage in de advocatuur heb gelopen. Maar ik was natuurlijk al zevenentwintig toen ik afstudeerde.
De Wit: “Ik heb een lang traject afgelegd. Ben begonnen met mijn tweelingbroer in de kleuterklas. Terwijl hij op die lagere school kon blijven, moest ik naar een slechtziendenschool. Mijn familie wilde mij niet op een blindeninstituut hebben, omdat ik dan niet thuis zou kunnen blijven wonen. Ik leerde daar normaal lezen en schrijven en zo rond mijn negende leerde ik het brailleschrift. Mijn studie kwam in een stroomversnelling omdat mijn vader voor een laptop zorgde. Toen kon ik doorstromen naar de mavo en de havo, waar ik weer bij mijn broer in de klas kwam. Daarna volgde de hbo en universiteit.”