Blijft het geheugen werken op latere leeftijd het wordt steeds meer aanmodderen. Men wil teveel zegt de expert, en wil tegelijk ook bewijzen hoe extra rampzalig ouder worden voor je winkel is. Hoe dan ook, al dagen zit ik met de vraag omhoog was-ie er nu wel of niet bij. Op het eerste oog een detail – maar dat bepaal ik zelf wel ja. Ik ben graag meester in mijn tuin van herinnering.
De afspraak was er, De Bakker zou zijn verjaardag thuis op de boot aan de Dijksgracht vieren. Na sluiting van Jan en Dien, de Druif Rapenburgerplein tien. Wie was De Bakker? Beter waar stond De Bakker voor? Hij was een man die iedereen alleen onder die naam kende. Omdat hij bakker was maar geen gewone. Hij bakte zijn broodjes zoals hij naar de mensheid was: bescheiden vol overgave goedheid en liefde. Hij maakte ze waar zoals hij zelf zei. Het waren liefdesbroodjes zowaar als ik besta.
In 1945 uit een Twents gehucht dat op zijn verzoek ongenoemd blijft naar Amsterdam vertrokken. Met een klare missie, zeelieden uit alle landen van vers brood voorzien. Dat heeft hij vele jaren gedaan. Op zijn klompen. Bijna volstrekt autark: hij kocht in, bakte en vervoerde ze naar de grootste stomers op zijn bakkersfiets. Maatwerk, bij een Rus Russische broodjes, bij een Jap Japanse en bij een Franzoos Franse. Voor Nederland bakte hij niet behalve soms voor de marine. Hij had vele pleisterplaatsen in de stad hoewel Jopie Huisman op de Noordermarkt eruit sprong. Overal zeer geliefd, ook al vanwege zijn warme menselijke belangstelling, zijn onwaarschijnlijke maar altijd waar gebeurde verhalen en zijn opbeurvermogen. Zijn lijfspreuk – wat ik zeg maak ik waar en dat is wat telt.