Het publiek applaudisseert als de koeien de smalle straten van het dorp binnenlopen. Van verre hoor je het belgeklingel. Boeren en herders wandelen met brede grijns, soms wat verlegen, in de kleurrijke parade voorbij. De stoet eindigt op het dorpsplein, koeien en mensen door elkaar. Hoewel sommige dieren hun bloementooi hebben afgeschud, draagt Ravage nog altijd haar kroon. Er is warme raclette, wijn en bier, er zijn pretzels en bosbessentaarten, de muziek komt van een lokaal orkestje en hoornblazers. Timothy vraagt of we vanavond naar het feest voor de herders komen. Hij is gladgeschoren. Ik voel me bevoorrecht deze mensen en hun leven te hebben leren kennen. Waar de wereld snel gaat, is hier nog altijd simpelweg feest omdat het vee veilig en wel thuis is. Hoe mooi is dat?
Typisch voor Wallis en de Aosta-vallei is het sterke, zwarte Hérens-koeienras. Ze geven niet veel melk, maar het is de trots om een Hérens-koe te hebben. Goedkoop zijn ze niet: 18.000 euro voor een ‘gewone’ koe en 40.000 euro voor een koningin. Het Hérens-ras stoeit de hele zomer op de weides. Gedurende de zomer observeren de herders de koeien en registreren welke koe het sterkst is. Zo ontstaat een serieus klassement. De onverslagen koe is de koningin en wordt extra versierd voor de optocht.