'Oja dat is waar ook, dat moet ik niet vergeten.' Wat moet ik niet vergeten? De stille conversatie met mijn denken, drukt soms zwaar op mij. Ergens smacht ik naar minder druk door mezelf opgelegd. Laat me gerust wat mogen vergeten, behalve de dingen waar het echt omgaat. 'Waar het echt omgaat? Hoe weet je waar het echt omgaat?' Dat ligt zo verschillend per individu, dat zal duidelijk zijn. Toch lijkt het algemeen belang er bovenuit te springen. Eigen keuzes komen daarmee nogal zwaar onder druk te liggen.
Net als duizenden zandkorreltjes die elk een eigen weg hebben afgelegd, zich neer weten te drukken op jouw bestaan, zo voelt het leven soms aan. Van alles blijft eraan je kleven, je kunt niet eens meer beven. Roerloos. Overgegeven aan 'wetten' van 'moeten gebeuren', lig je doelloos aanwezig te zijn. Dat voelt niet fijn.
Elke vorm is anders. Zelfde lot toegedeeld? Weinig beweging, moedeloos. Overgave. Daar lig je dan. Boven je vliegen vogels met hun veren nog intakt. Jij ligt vastgeplakt. Je kansen lijken verkeken. De zon, het water, de getijden zullen je verbleken. Dan voel je ineens de wind onder je. Een hand misschien. Opgepakt en meegenomen. Je krijgt een ander doel. Gevoel. Het leven. Zijn storm en regen, die je persoonlijkheid weg lijken te vegen. Maar dan ineens ben je er weer. Besef je het bezit van eigenheid. Kracht. Dan lig je te pronken als een veer. Je weet; 'je kan het.' Het maakt niet uit waar de wind je heen heeft gebracht. De storm je heeft doen breken. Je voelt de wind die kracht geeft om verder te gaan. Oké in een iets andere vorm, op een andere plek, Maar je bent er nog! Je kunt weer ademhalen. Je voelt je present. Krachten die je nooit eerder hebt gekend. Je voelt aan alles dat je door kan gaan. Wil gaan! Je rekt je uit en zucht. Je ogen gaan naar de lucht.
Laat de wind maar komen. Je hebt nog dromen. Doelloos ben je niet. Nutteloos evenmin. Die windvlaag onder jouw, maakt je blij. Mocht het moment daar zijn, dan ben je vrij. Dan zal je gaan en staan hoever je kan. Onderdruk gezet, vasgeplakt heeft je alleen maar vorm gegeven. Het koste veel energie. Maar je bent er weer!
Heerlijke reactie, zo is het en als de wind er weer onder zit gaan we vrolijk verder. Goed gezien van je, dankjewel Vita.
Loslaten de boel, weekje erop uit gaan al dan niet met camera en je komt als herboren terug, en denk eraan niets moet, alles kan.