Vanaf 1500 ontstond in toenemende mate een sterke behoefte aan landbouwgrond ten noorden van Amsterdam. Dankzij nieuwe technieken was het mogelijk om meren droog te leggen. Dit gebeurde door middel van bemaling door windmolens.
Rond het droog te maken gebied werd een ringvaart gegraven met dijken aan weerszijden. Dan werd het water door windmolens, later met stoom, diesel of elektrische gemalen, uit het meer in de ringvaart gepompt. Het drooggemaakte land werd vervolgens voorzien van afwateringssloten, waarna het werd verkaveld en in gebruik genomen.