ECLI:NL:RBAMS:1999:AA4072, voorheen LJN AA4072, AJ9631, Rechtbank Amsterdam, AWB 99/9152 NABW AWB 99/9153 NABW
ECLI:NL:RBAMS:1999:AA4072
Verzoekster kan zich met dit besluit niet verenigen en heeft, samengevat, allereerst aangevoerd dat de bestreden besluiten de vermelding "In naam der Koningin" ontberen, zoals voorschreven in artikel 430 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). Bij gebreke hiervan kunnen de besluiten naar verzoeksters opvatting niet geëxecuteerd worden. Verder is verzoekster van mening dat de bestreden besluiten ten onrechte krachtens mandaat zijn genomen; volgens haar heeft te gelden dat de aard van de bevoegdheid tot het uitvaardigen van een executoriale titel, welke titel immers kleeft aan terugvorderingsbesluiten als hier aan de orde, zich tegen mandaatverlening verzet zodat sprake is van strijdigheid met artikel 10:3, eerste lid Awb. Met betrekking tot de in het bestreden besluit sub a aangegeven rechtsgrond voor de terugvordering - te weten, het bepaalde in artikel 78, eerste lid en artikel 80 Abw - heeft verzoekster voorts gesteld dat deze niet juist is. Waar in casu geen voorschotten op grond van artikel 74 Abw zijn verstrekt, doch de voorschotten uit hoofde van de uitspraak van de President van de CRvB zijn betaald, is de verwijzing naar artikel 80 Abw niet juist en moet geconcludeerd worden dat de daarop gebaseerde terugvordering onrechtmatig is. Voor wat betreft het bestreden besluit sub b stelt verzoekster zich op het standpunt dat zij nimmer onjuiste en/of onvolledige inlichtingen heeft verstrekt of niet aan haar wettelijke mededelingsplicht heeft voldaan. Zij heeft verweerder in het verleden steeds volledig ingelicht over haar feitelijke situatie, echter de door haar verstrekte informatie heeft niet geleid tot aanpassing of beëindiging van de bijstandsuitkering. Naar de mening van verzoekster had verweerder de herziening en terugvordering verder op de ABW-oud dienen te baseren in plaats van op de Abw en had verweerder zich met een verzoekschrift tot terugvordering tot de kantonrechter dienen te wenden. Het besluit tot terugvordering levert dan ook geen executoriale titel op.
Verzoekster vordert thans als voorlopige voorziening dat verweerder wordt opgedragen dat de bestreden besluiten worden geschorst. Verzoekster heeft er in dat verband op gewezen dat verweerder dreigt tot beslaglegging over te gaan indien niet vóór 20 september 1999 een bedrag van ¦ 3.829,56 betaalbaar wordt gesteld. Het ontbreekt haar evenwel aan middelen om aan deze vordering - waarvan zij bovendien de juistheid bestrijdt - te voldoen. Verweerder stelt zich, samengevat, op het standpunt dat met de uitspraak van de CRvB van 19 januari 1999 vast is komen te staan dat aan verzoekster ten onrechte en onverschuldigd voorschotten zijn verstrekt in afwachting van de beroepsprocedure bij de CRvB, in verband waarmee is besloten om deze voorschotten terug te vorderen. Met deze uitspraak van de CRvB is voorts vast komen te staan dat de bijstandsverlening terecht en op de juiste gronden per 1 november 1996 is beëindigd. Waar reeds veel langer sprake was van de situatie zoals die zich per die datum voordeed, is daaruit geconcludeerd dat al langer onverschuldigd bijstand is verstrekt en is besloten om het recht op bijstand te herzien en de bijstand over een aantal jaren terug te vorderen. De in het bestreden besluit sub a aangegeven rechtsgrond voor de terugvordering is niet juist. Voor deze terugvordering behoeft niet eerst een herzieningsbesluit te worden genomen. In te het nemen besluit op bezwaar zal als rechtsgrond voor deze terugvordering het bepaalde in artikel 81, tweede lid Abw worden aangegeven. Ook de in het bestreden besluit sub b aangegeven rechtsgrond is, gelet het bepaalde in artikel XVI van de Wet boeten, maatregelen terug- en invordering sociale zekerheid (hierna: de Wet BMTI) - niet juist en zal in het te nemen besluit op bezwaar worden hersteld. De terugvordering zal alsdan voor de periode tot 1 januari 1996 worden gebaseerd op artikel 57 juncto artikel 30, tweede lid ABW-oud, en voor de periode van 1 januari 1996 tot en met 31 oktober 1996 op artikel 81, eerste lid juncto artikel 65 Abw, zoals die artikelen in die periode luidden. De overige aan de bestreden besluiten klevende gebreken zullen eveneens in het te nemen besluit op bezwaar worden hersteld; het besluit op de bezwaren zal overigens binnen afzienbare tijd worden genomen, nu reeds op 1 oktober 1999 een hoorzitting is gehouden. Ter zitting heeft verweerders gemachtigde verder meegedeeld dat de bestreden besluiten zijn genomen door beslissers die daartoe krachtens mandaat bevoegd zijn. Het nemen van terugvorderingsbesluiten is - zo is door verweerders gemachtigde bepleit - geen bevoegdheid die, gelet op de aard daarvan, van mandaat behoort te worden uitgesloten.
Het vorenstaande betekent dat in dit geval de vraag of verweerder bevoegd is het over de periode van 1 mei 1994 tot en met 31 oktober 1996 onverschuldigd betaalde bedrag van verzoekster terug te vorderen, moet worden beoordeeld aan de hand van de terugvorderingsbepalingen, zoals die gedurende die periode luidden. In dit geval heeft dit tot gevolg dat de periode van 1 mei 1994 tot en met 31 december 1995 moet worden beoordeeld aan de hand van de tot 1 januari 1996 geldende Algemene Bijstandswet (de ABW-oud) en de periode van 1 januari 1996 tot en met 31 oktober 1996 aan de hand van de Abw, zoals die te dien tijde luidde. De vraag of verweerder bevoegd is de vanaf 8 augustus 1997 onverschuldigd betaalde voorschotten ingevolge de Abw terug te vorderen, moet worden beoordeeld aan de hand van de bepalingen in de Abw zoals die vanaf 1 juli 1997 zijn gaan luiden. Waar de bestreden besluiten ná 1 juli 1997 aan verzoekster bekend zijn gemaakt volgt uit het tweede lid van artikel XVI van de Wet BMTI dat de vanaf dat moment geldende effectueringsbepalingen op de (gehele) terugvorderingen van toepassing zijn.