Dewolff bijt en laat niet meer los
Concertverslag, Geen categorie, Paaspop 0
By Mitchell @BakkerMitchell · On 27 april, 2014
Het is een droom voor iedere muzikant: spelen in één van de grootste rock 'n rollbands van Nederland, terwijl je de twintig misschien nog niet eens bent gepasseerd (of net aan). Het sprookje ging op voor de mannen van het Geleense Dewolff, die als ze op Paaspop spelen nog maar twee dagen zijn gewend aan het Nederlandse landschap. 48 Uur daarvoor zaten Luka van der Poel, Pablo van der Poel en Robin Piso nog in Georgia, nabij Florida om al weer hun vijfde studioalbum op te nemen. Benieuwd of ze weer voldoende zijn uitgerust.
Gehuld in kleding die enkele decennia geleden doodnormaal was bestormen de heren het podium. De Gibson Firebirdgitaar van Pablo begint direct met scheuren en het kenmerkende orgel Robin loeit door de bomvolle Phoenix stage. De nieuwste single Evil Mothergrabber opent de set die een uur lang zal duren. Een lang uur gevuld met vakkundig gitaargeweld en referenties naar bands als Deep Purple, The Doors en Led Zeppelin. De sixties en seventies kun je hier herleven.
Hun songs worden verlengd om extra te rammen op de beschikbare instrumenten. Solo's, onverwachte tussenstukken en af en toe pure herrie: het kan allemaal. Het is dan ook niet toevallig dat er een dame uit het publiek juist bij dit optreden onwel is geworden. Ze heeft Triggerfinger vast overgeslagen. De energie loopt, ondanks de lange vliegreis die het trio achter de rug heeft, de spuigaten uit. Pablo verwent de fotografen met bezoekjes aan de rand van het podium en gedraagt zich als een ware gitaargod. Vervolgens beklimt hij het oude Hammondorgel waar Robin de toetsen gek genoeg nog niet uit heeft geslagen. Het publiek headbangt stevig mee en ook enkele crowdsurfers zijn niet bang om zich te laten zien. Met enkele nieuwe nummertjes en een arsenaal aan oud werk (zelfs zonder het bescheiden hitje Voodoo Mademoiselle) lijkt het niet uit te maken wat Dewolff eigenlijk speelt. Het is in principe een grote, georganiseerde jamsessie met af en toe wat knalharde vocalen tussendoor. De tent blijft vol tot op de laatste minuut.
Dewolff is terug en verkeert in bloedvorm. Grand Southern Electric laat nog eventjes op zich wachten, maar de nummers die er vanaf komen lijken op Paaspop net zo goed aan te slaan als het bekende werk. Vanaf de eerste seconde zette Dewolff zijn tanden er in en liet niet meer los.