Open brief aan Daan Stuyven
Naar aanleiding van het Eurosongfestival in Israël
Naar aanleiding van het gesprek woensdagavond in De Afspraak (Eén) over het Eurosongfestival in Israël, schrijft Alain Platel een open brief aan Daan Stuyven, die het belang van een culturele boycot tegen Israël benadrukte.
Allerbeste Daan,
Héél erg bedankt dat jij het hebt willen (en nog dùrven!) opnemen voor de Palestijnse zaak in De Afspraak van woensdag laatstleden. Het vraagt tegenwoordig inderdaad behoorlijk wat moed om te pleiten voor een boycot tegen Israël.
Nochtans is dit één van de weinige nog overblijvende vreedzame vormen van protest die er bestaan. Zélfs het voeren van een debat daarover wordt stilaan onmogelijk (ook in De Afspraak was het vier tegen één). De propagandamachine van de Israëlische regering slaagt er in om de boycot beweging systematisch in diskrediet te brengen door ze te beschuldigen van antisemitisme. Dat is in een periode waarin sprake is van een toename van échte vormen van antisemitisme natuurlijk mooi meegenomen.
Toch moet het blijvend worden herhaald dat de boycot beweging gericht is tegen het beleid van de opeenvolgende Israëlische regeringen ten aanzien van de Palestijnse burgers en géén boycot is tegen de Joodse bevolking. De situatie van de Palestijnen in Israël en de Bezette Gebieden is er de voorbije decennia niet op verbeterd, integendeel, het conflict op de Westbank en zeker in de openluchtgevangenis Gaza blijven onopgelost.
Het tweestaten voorstel dat jarenlang werd bepleit vind je ondertussen terug in de vuilnisbak. De Israëlische regeringen hebben geduld. Zo wordt langzaam de hele Westbank ingepalmd via het blijvend bouwen van illegale nederzettingen. Zonder dat daar nog veel ruchtbaarheid aan wordt gegeven, worden de gronden en de huizen van Palestijnen systematisch geconfisqueerd en het statuut van de meeste Palestijnen in de democratie Israël wordt er stilaan één van politieke gevangene.
En dan … wat het Eurosongfestival betreft. Voor velen is dat een jaarlijks terugkerend feest en uiteraard wil niemand hen dat plezier ontnemen. Maar laten we niet naïef zijn: dat festival is absoluut niet zo onschuldig als het er op het eerste zicht uitziet. Het begon al meteen na de overwinning van Netta Barzilai vorig jaar: "Next year in Jerusalem!". Jeruzalem is tot nader orde niet de onverdeelde hoofdstad van Israël, hoe graag Trump en Netanyahu dat ook zouden willen. Dat is een politiek statement en een instrumentalisering van het 'culturele evenement' van eerste orde. De commerciële belangen zijn bovendien gigantisch en élk land (en dus zéker Israël) zal er dan ook àlles aan doen om het imago hoog te houden of op te krikken. Werkt het Eurosongfestival verbindend? Het is zéker een feestje dat nationalistische gevoelens voedt!