Steden ontwikkelen zich steeds meer tot Smart Cities, door de toepassing van slimme technologie in de fysieke infrastructuur, zoals sensoren en het internet of things. Private bedrijven spelen daarbij een belangrijke rol spelen en verzamelen in toenemende mate grote hoeveelheden data over de stad. De vraag is: van wie zijn die data, en hoe profiteren burgers zelf, maar ook het gemeentelijk beleid van deze data?
De digitale economie zorgt voor spanning met bestaande bedrijvigheid. Platforms als Uber en Thuisbezorgd doen bestaande taxichauffeurs en koeriersdiensten concurrentie aan, terwijl online webshops klanten weghouden uit de traditionele winkelgebieden. De gemeente moet een visie hebben op deze ontwikkeling en kan beleid maken om bijvoorbeeld leegstand te voorkomen en lokale winkels te helpen bij een onlinestrategie.
Nieuwe technologie kan bouwen, vervoer, zorg, onderwijs, veiligheid aanzienlijk goedkoper en beter maken. Voorbeelden: robots kunnen kinderen helpen beter te rekenen, 3d printing maakt het bouwen van nieuwe huizen aanzienlijk goedkoper, met domotica kunnen ouderen langer zelfstandig thuis wonen, parkeersensoren geven een actueel overzicht van vrije parkeerplaatsen en halen daardoor een belangrijk deel van de vervoersbewegingen weg. Durft de gemeente hiermee te experimenteren? Welke partners zoekt ze hierbij en welke financiering is zij bereid hiervoor te reserveren?