Hoe dan ook, de uitleg die de verzoeningsleer geeft vind ik geen recht doen aan de betekenis van het verhaal. De Verrijzenis wil ons iets openbaren over de aard van God, onze eigen onvolkomenheid, onze afkomst en ook onze bestemming.
Ik vond nog voor ik gelovig was de uitleg van Gerard Reve al heel mooi: ‘God is sterfelijk geworden met ons, opdat wij onsterfelijk zouden worden met Hem’. Dat spreekt mij meer aan dan het blijven hangen in de grote grote schuld.
Ik zal proberen er van het weekend wat uitgebreider bij stil te staan. Ik heb een interessant boek van Boccaccini gelezen ‘Beyond the Essene Hypothesis’ waarin hij ingaat op de vermoedelijke volgorde waarin je verschillende boeken/boekdelen uit die moet plaatsen en welke rol de gemeenschap in Qumran daarin inneemt. Daaruit blijkt m.i. (en ook uit wat andere boeken van hem en anderen) dat de voorgeschiedenis van Jezus en Johannes (of beter: omgekeerd) in kringen moet worden gezocht die op een of andere wijze verwant waren aan de traditie van Henoch. In die geschriften wordt, zowel in bepaalde boeken zelf (door toevoeging aan de tradidit van b.v. 1 Henoch) als door nieuwe boeken (door andere geschriften zoals Jubileeen en bepaalde literatuur van Qumran) gediscussieerd over de rol van van verantwoordelijkheid, vrijheid en voorbestemming. Ik zal proberen daar van het weekend nog wat meer in detail op in te gaan. Ik wil er ook wel een artikel over schrijven, maar het risico wordt dat het te technisch wordt. Dan doe ik dat liever op een wat minder omvattende wijze in een comment.
Als we het over het offer van Jezus hebben begint dat eigenlijk al met de doop in de Jordaan, waarbij hij zijn openbare missie aanvaard en afziet van een privéleven en een een persoonlijke levensvervulling. Je kan dat zien als een keuze die in overeenstemming is met zijn lot of voorbestemming.