Iedereen heeft gehoord van Stonehenge in Engeland en dolmens en menhirs in Frankrijk. Maar wie is er op de hoogte van meer en zelf nog oudere steenformaties in Nederland? Zelfs de meeste Nederlanders zijn zich niet bewust van de grote rijkdom aan prehistorische monumenten in hun eigen land. Maar ze bestaan echt en ze zijn er al meer dan 5000 jaar, zelf ouder dan de Egyptische piramiden! Gebouwd van enorme granieten stenen, sommigen van hen met een gewicht van meer dan 25.000 kg, gesleept naar een plek om vervolgens rechtop geplaatst te worden zodat men er op die manier een langwerpig graf van kon maken. Ongelooflijk, maar waar.
Er zijn nog 54 hunebedden in ons land, waarvan 52 in de provincie Drenthe en 2 in de aangrenzende provincie Groningen. Hunebedden werden niet gebouwd door Hunen (of huynen = reuzen) en waren geen bedden maar graven zoals wij die nu kennen. Drenthe, in het noordelijke deel van het land, is dus de hunebedden-provincie. Het is een provincie van uitzonderlijke schoonheid met zandduinen, bossen, veen, heide, pittoreske dorpjes, 200 jaar oude boerderijen met rieten daken. En mysterieuze hunebedden.
In Drenthe zijn er geen bergen of rotsen, maar hunebedden, gemaakt van grote stenen. Waar komen ze vandaan? Het antwoord is: uit Scandinavië. Ongeveer 100.000 jaar geleden, tijdens een ijs-periode werd het meeste van Noord-Europa met inbegrip van ons land bedekt door een dikke laag ijs. De grote rotsen, waarvan de hunebedden van gemaakt zijn werden vervoerd naar Nederland door langzaam bewegend ijs-gletsjers. Zelfs vandaag de dag komen er nog groten en kleine stenen uit de Drentse bodem naar boven.
Ongeveer 4000 BC vestigden jagende en vissende nomaden zich als eerste boeren van de regio, zich min of meer permanent in Drenthe. Archeologen noemen deze periode het Neolithische tijdperk of de Nieuwe Steentijd. Dit gebeurde niet alleen hier maar ook in het zuiden van Zweden, Denemarken en het noordwesten van Duitsland. Ongeveer 3450 BC begonnen ze met de bouw van grote graftombes met behulp van de grote rotsen. Ook maakten ze diverse soorten aardewerk, voornamelijk in de vorm van een trechter. Vanwege die vorm hebben de archeologen bepaald dat deze mensen behoren tot de trechter bekerglas cultuur.
Het is en blijft een mysterie waarom deze eenvoudige boeren een dergelijk grote inspanning hebben geleverd om deze zware rotsen te verslepen, om ze vervolgens op te stapelen tot een immens grote graftombe? En hoe hebben ze dit gedaan? Er zijn verschillende theorieën maar zelfs vandaag de dag het zou een verschrikkelijk zwaar karwei zijn! Als je naar een hunebed kijkt overvalt je toch het gevoel van grote verbazing en bewondering.