“Op mijn twaalfde wist ik al dat ik geneeskunde wou studeren. Uiteindelijk koos ik voor huisartsgeneeskunde omdat je mensen dan als mensen kan blijven zien. Waar komen mensen vandaan? Welk beroep oefenen ze uit? Wat is hun familiale achtergrond? Je ziet kindjes, volwassenen, ouderen en de pathologie is erg divers. Die verscheidenheid en het levenslang begeleiden van mensen trokken me aan.
Variatie vind ik heel fijn en boeiend. Ook de samenwerking met andere huisartsen vind ik fijn. In een groepspraktijk is er tijd voor een babbel en overleg, en kan je de praktijk ook beter uitrusten met materiaal.”