Beterschap Joop! | KlaverPlan
Afronden en aftellen →
Jarenlang heeft Joop samengeleefd met mijn moeder. De láátste jaren welteverstaan. Hoe bijzonder is het dan als hij drie weken door zware ziekte niet is geweest, ze zachtjes zijn naam noemt als ze liefdevol naar mijn vriend kijkt.
Ze zeggen toch dat bij Alzheimer alléén dingen van vroeger weer boven komen? Nee, niet dus. Al kent ze Joop van vroeger. Hij is pas de laatste jaren haar liefste. Lastig te zeggen wie het meest van streek is vanwege het gemis van Joop's dagelijkse bezoeken. Hijzelf, mijn moeder of het personeel.
We proberen het gezellig te maken op haar kamer. Ze loopt steeds heen en weer. Als ze zijn naam noemt, krijg ik een idee. Best wel een leuk idee. Met mijn mobiel bel ik Joop. Hij neemt op. Aan zijn stem hoor ik dat hij niet lekker is. Timide.
Ik vertel dat ik bij mama ben en ze zijn naam noemt. Hij klinkt al helderder. Hij vindt het een leuke boodschap. Dan doe ik de telefoon aan mijn moeders oor. Ze kijkt de ruimte in. Weet niet goed wat ze hoort. Joop spreekt luid en duidelijk in haar oor. 'Ik mis je, hoor meisje van me. Ik kom gauw weer bij je. Je bent een lieverd. Ik hou van je, meisje!… '
Je ziet in haar ogen herkenning en warmte. Zonder te kijken naar wat ik in mijn handen hou zo dicht bij haar oor, begint ze te zoenen. Dikke zoenen op mijn mobiel. Het is zo'n vertederend gezicht.
Ik roep naar Joop. 'Ze kust je Joop! Ze kust mijn mobiel!' Je hoort aan zijn stem dat hij erg blij is. Hij wil graag dat ze wat terugzegt. Dat lukt niet. Ze weet niets te zeggen. 'Waar is hij dan?..Wat moet ik?' lijkt ze te denken.
Het duurt niet lang of mijn moeder sluit met een zucht haar ogen. Ik praat nog wat met Joop. Hij is opgewekt. Al gaat het nog niet veel beter, blij dat hij even heel dicht bij mama was. Oh, wat hopen we dat hij er eens weer kan zijn! Beter voor mijn moeder en beter voor hem. Beterschap, Joop!