Vierentwintig uur na onze aankomst op schiphol passeren we de hoogste top van Tenerife. Ik durf haast niet te kijken. Ook hier ligt een gigantisch pak sneeuw. Is dit nu klimaatverandering in de praktijk?
Johan, mijn Belgische vismaat kan niet van de partij zijn. Moest in mijn vakantie naar zijn vaderland. Hij heeft me het nummer van de locale schipper Jezus gegeven. Na de moeizame trip heb ik even een paar dagen nodig om weer in het ritme te komen. Mijn eerste belletje met Jezus. Meteen raak, de afspraak is snel gemaakt. Met mijn Spaans kom ik niet ver. Gelukkig is zijn Engels stukken beter. Hij blijkt iets in de bouw te doen op dit moment. We zijn dus van het weekend afhankelijk. Niets aan te doen. We gaan aanstaande zaterdag op pad.
Het water trekt. Op warme dagen is het hier zomaar vijfentwintig graden. Onder de twintig komt in deze tijd van het jaar niet veel voor. Het is wel ongewoon nat geweest hoor ik van diverse mensen. Ik loop de rotsige kust af. De lavakorst waar ik op sta is dertig miljoen jaar geleden gestold. Dit is relatief jong land in de ontstaansgeschiedenis van de aarde. Achter me is de besneeuwde top van de hoogste berg van het eiland te zien. Een vulkaankrater. Die bergen lopen onder water gewoon door.