Het noorden van IJsland: zwavel, walvissen, en haring – Petits Belges
Als Vík de ideale uitvalsbasis is voor het zuiden, dan is Akureyri dat voor het noorden van IJsland. Akureyri is na Reykjavík de grootste stad van het land maar met 18.000 inwoners bruist het niet bepaald van vertier. Wel leuk: eindelijk nog eens een plek met meer dan één restaurant!
Lekkers in Akureyri
Te & Kaffi (Hafnarstræti 91-93) is een gezellige koffiebar annex boekenwinkel waar je gerust een uurtje kan rondhangen, dat waren we sinds Reykjavík niet meer tegengekomen. Ook Restaurant Múlaberg in Hótel KEA krijgt een eervolle vermelding. We wandelen niet snel een restaurant in een hotel binnen, maar een vegetarische burger op het menu (die dan ook nog eens heel lekker is) blijft iets opmerkelijks in IJsland.
Wie durft de geur van zwavel aan?
Kom je van het oosten van het land en rij je richting Akureyri, stop dan even bij Hverir.
Het water dat in IJsland uit de kraan komt, heeft altijd een beetje de geur van rotte eieren, maar bij Hverir kijk je de zwavelbronnen rechtstreeks in het stinkende aangezicht.
De dag dat blogs met een geurtje komen, kunnen we de boeken toedoen.
IJsland is simpel gezegd gewoon één grote brok vulkanische activiteit, en dat merk je. Zelfs wanneer geen enkele vulkaan as of lava spuwt, borrelt het water en stijgen walmen op uit de aarde. Hverir is een groot zwavelveld, waarin verschillende borrelende poelen zwavelgassen vrijlaten. Jesse had er niet zoveel last van, ik kon alleen maar m'n sjaal zo ongeveer ín m'n neus duwen en dan nog is het een van de ergste geuren die ik ooit heb geroken.
Mooi maar stinkend.
Wie echt terug naar de auto wil spurten, blijft best op de paadjes want de poelen worden tot 200° Celsius en voor je het weet, maak je deel uit van een IJslands fonduepotje. Niet aangenaam.
Walvissen spotten bij Húsavík
Het noorden van IJsland is ideaal om walvissen het spotten, en al helemaal bij het plaatsje Húsavík. Wij zijn aan boord gegaan bij North Sailing, waar we een gigantisch thermisch pak aangemeten kregen. Volgens langbebaarde hipsters dé look van komende winter.
Tussen de verschillende walvisbootjes paste nog nét een bultrug. Viel dat even mee.
Wanneer je nog maar net de baai uitvaart, is het meteen tijd voor de papegaaiduikers om zich van hun meest acrobatische kant te laten zien. Echte bosklappers spotten hier ook wel af en toe een jan-van-gent. Tijd voor je beste arendsoog dus. Het is moeilijk te omschrijven welke spanning je precies voelt tijdens de boottocht. Je zit gewoon als een gek te hopen op een glimp van een walvis. En wanneer er dan eentje opduikt, en iets later nog eentje, een dwergvinvis en een bultrug in ons geval, dan ben je plots weer een klein kind dat staat te glimlachen van oor tot oor.
De befaamde IJslandse geisers, nu ook in zee te vinden.
Gouden tip: ga vooral niet de dag ná je boottocht online hun dagelijkse 'whale journal' lezen uit nieuwsgierigheid. Als je leest dat de dag erna een bultrug uit het water is gesprongen (!) op een tiental meter voor de boot, dan ebt je enthousiasme over die zo-ook-wel-ongelooflijke ervaring ineens weg en dat is jammer. Niet doen dus.
Hoe een museum over haring de moeite waard is
Rij van Akureyri naar het noorden, naar de dorpjes Dalvík, Olafsfjörður en Siglufjörður. Het is de moeite om in alledrie de dorpjes even te stoppen en een ommetje te maken.
Stilleven in Olafsfjörður.
Vooral tussen Dalvík en Olafsfjörður heb je een prachtig zicht over de baai.
Zelfs de wolken zijn mooi in IJsland.
Siglufjörður ligt even noordelijk als Alaska, op amper 40 kilometer van de noordpoolcirkel, en is de mooiste stop. Tussen 1900 en 1970 stond het dorpje bekend voor z'n haringvangst, toen boot na boot de smalle fjord binnenvoer en z'n vangst loste. Er is zelfs een heel museum aan gewijd en tot onze verrassing best een interessant (in 2004 kreeg het een European Museum Award).
Het schijnt dat Jommeke behoorlijk jaloers was toen niet hij, maar Jan Haring een eigen museum kreeg.
Síldarminjasafn Íslands of The Herring Era Museum bestaat uit een aantal naast elkaar gelegen gebouwen aan de pier. In het boothuis kan je aan boord gaan van een paar schepen, in het fabrieksgebouw ernaast leer je meer over het verwerken van de haring en daarnaast is het gebouw waar ooit 50 'herring girls' leefden. Alles is zo veel mogelijk zoals vroeger gelaten, inclusief girl crush Cary Grant tegen de muur.
God bless Cary Grant.
Na het noorden van IJsland te hebben verkend, richtten we onze haringvloot naar het westen, naar Stykkishólmur op het schiereiland Snæfellsnes.