Klaar, dat is het, daar heb je je cirkel, niets en alles tegelijk. Leeg en vol en alles ertussen, gevat in een oorverdovend doofstom beeld.
Hij is er bijna al niet meer, zo fluisterend als hij zijn leven leidt. Een bijna ronde cirkel die nog net niet helemaal gesloten is.
Je kunt geen voorschot nemen op verdriet maar perfectie is soms pijnlijk en daarmee onverbiddelijk. Een cirkel is een cirkel als hij af is.
Lieve Twan, als begin; geweldig dat je dit Blog hebt gemaakt, voor de lezertjes-thuis lopen wij aan jouw hand door jouw leven. Soms een beetje te mijmeren in de zon, of tegen de wind in, maar jij laat onze hand niet los. Als einde, wanneer die er dan ook komt, zullen we je stem altijd blijven horen. Voorlopig concentreer ik mij op het midden. En zie ik de cirkel die wij samen hebben, waar binnen we dobberen op de golven die we samen maken. Synchroon zwemmen, maar dan anders; hand in hand.