Compleet gescheiden zijn haar beide banen niet. Er is een link tussen muziek en natuurkunde, vertelt ze. Ritme, klank, melodie: Daar heeft ze over geschreven en ze houdt er lezingen over.
Het gesprek gaat over haar componistenbestaan. Het wonderlijke verhaal hoe het zo gekomen is en dat volgende week zijn voorlopig hoogtepunt vindt in de uitvoering van twee van Backerra’s composities in Sint-Petersburg.
Ze onderhoudt een nauwe band met de muzikale kant van Rusland. „Ik heb één Russische overgrootmoeder, die heeft geloof ik veel aangericht bij mij”, lacht ze. De concrete contacten dateren van begin deze eeuw, toen ze in het kader van haar conservatoriumopleiding te Enschede in Sint-Petersburg een stage kon doen bij de componist Boris Tishenko (1939-2010), die leerling en assistent van Sjostakovitsj is geweest. „Ik had les in de kamer van Sjostakovitsj. Bijzonder hè?” Boris en Anna werden goede vrienden; ze bewonderden elkaars compositorische kwaliteiten. „Ik vond het heel verrassend dat hij zo positief was over wat ik deed. Misschien door het spontane ervan, de vrijheid van denken die eruit spreekt. Hij kwam uit de sovjet-tijd, en die vrijheid kon hij blijkbaar niet pakken.”