Het rumoer over de wereldtitel die het Duitse viertal tijdens de Wereldkampioenschappen te Geneve heeft veroverd, is nog steeds niet verstomd. Ik recapituleer nog even de wijze waarop Bitschene-Ludewig/Nippgen-Rohowsky de finale van het kampioenschap bereikten. Allereerst overleefden zij drie kwalifikatierondes die ertoe dienden de 180 deelnemende teams te reduceren tot de 32 die de knock-out-fase moesten ingaan. Geen van de acht Nederlandse teams overleefde deze schifting. In de ronde van 32 versloegen de Duitsers met miniem verschil, 66-63, de Poolse Europese kampioenen. In de ronde van 16 traden ze aan tegen het Engels team met Forrester en Robson in de gelederen. Ze verloren met 4 imps verschil, maar wonnen daarna een ingediend protest als gevolg waarvan zij alsnog 6 imps op hun lijstje mochten bijschrijven. In het Engelse blad Bridge wordt zuur opgemerkt 'The ruling was very marginal' oftewel: het was geen overtuigende uitspraak. Maar het veranderde de uitslag in 70-68 ten faveure van Duitsland.
In de kwartfinale (56 spellen) zetten zij overtuigend een Amerikaans team met 232-110 opzij en ontmoetten in de halve finale Canada. Vanuit een achterstand die het in de eerste helft opliep veroverde het Duitse team met 154-150 een finaleplaats. Maar 's nachts ontdekten de Canadezen dat een Duits 5-(Klaver)-contract niet gedoubleerd 5 down was ingegaan voor 1100 punten (aan de andere tafel hadden de Duitsers 1430 punten voor 6(Schoppen) gescoord), maar 6 down voor 1400 punten (volgens de nieuwe wijze van scoren). Dat betekende dat op dit spel Duitsland niet 8 imps, maar slechts 1 imp had gewonnen, en een blik op de einduitslag leert dat dan niet Duitsland in de finale zit, maar Canada. Natuurlijk diende Canada een protest in. De afloop is bekend: de protestcommissie handhaafde de uitslag.
Bij de stand van 133-121 in Duits voordeel openen beide Z-spelers hun hand, ook de tot meer conservatisme neigende Amerikaan. Na N's negatief doublet onderneemt Moss de wildere preemptieve actie en wordt hiervoor zonder meer afgestraft omdat Z er geen moeite mee heeft ondanks zijn renonce in troef op N's strafdoublet te passen. In het tegenspel laten de Duitsers een steekje vallen. Z neemt de (Schoppen)-uitkomst, maar verzuimt de 2de (Schoppen)-slag mee te nemen. Hij speelt (Harten) na en nu krijgt de leider (Harten) V tijdig hoog om zijn (Schoppen)-verliezer op weg te werken. 500 punten voor Duitsland. Wint Seamon zijn manchecontract (790), dan komt Amerika weer 1 imp voor te staan met nog een spel te spelen! De uitkomst met (Ruiten)A troefde hij, waarna hij met (Harten)A overstak om meteen (Klaver) naar (Klaver)H te spelen. Hij was dus direct down. Het toernooibulletin geeft als mogelijke winstgang: incasseer (Harten)A-H en (Schoppen)A-H, troef een (Schoppen) en duik een (Klaver). W moet nu (Ruiten) naspelen zodat Z op (Ruiten)B en H 2 (Klaver)-verliezers kwijt raakt. De positie is dan:
Als de leider nu een (Klaver) uit N speelt, komt W aan slag en zou deze nu (Ruiten) naspelen, dan troeft de leider in N en kan dan zijn (Harten)10 en passant maken als er weer een (Klaver) uit N komt. Wat hierbij echter over het hoofd is gezien, is dat O een (Schoppen) heeft kunnen weggooien en als W in plaats van (Ruiten) na te spelen (Klaver)V op tafel legt, kan O zijn laatste (Schoppen) wegdoen. Z moet troeven, maar kan dan zijn troef op tafel niet meer benutten omdat O overtroeft. Het dubbele verlies op dit spel vergrootte de Amerikaanse achterstand tot 121145 en alleen de grootst mogelijke 'swing' waarbij zij in het laatste spel 4000 punten zouden scoren (bijvoorbeeld door een grootslem in de ene kamer en een 2000 punten aan downslagen in de andere), zou hen nog langszij kunnen brengen.
Ludewich-Bitschene beeindigden de strijd vreedzaam met een Canape-serie (korte kleur eerst): 1(Schoppen) - 1 SA, 2(Ruiten) - pas. Omdat de (Schoppen)-opening ook op een 3-kaart kan worden gedaan, prefereerde O de (Ruiten)-deelscore, maar dat lijkt niet helemaal logisch. Omdat de W-hand in kracht gelimiteerd was van 9 tot 12 honneurpunten, was het wel begrijpelijk dat O geen verdere ambities had. Coon opende 1(Ruiten) en Rohowsky's zwakke (wat heet!) 2-(Harten)-volgbod dreef de Amerikanen via een negatief doublet van O, 3(Harten) (Z), 3(Schoppen) (W) in de maakbare (Schoppen)-manche. Ze wonnen 11 imps terug (620-90=530 pnt.), maar dat was bij lange na niet genoeg. 145132 en de wereldtitel voor Duitsland.