Lieve zoon, – EstherVandaag
24 januari 2013 door Esther de Graaff
Vaak vraag ik me af wat er in je hoofd omgaat. Is het vooral chaos of soms ook juist helemaal stil?
Vaak vraag ik me af hoe erg jij lijdt onder je autisme. Je weet tenslotte niet beter. Ik probeer me voor te stellen hoe het moet zijn om niet goed onder woorden te kunnen brengen wat je wilt, wat je voelt, wat je bedoelt. En hoe jij dat ervaart. Ken je gevoelens van eenzaamheid? Voel je je opgesloten?
Liever niet te vaak vraag ik me af hoe het zou zijn om eens echt met je te kunnen praten. Ik heb ooit gedroomd dat je "genezen" was, en tegen me zei dat het "best vervelend was om autistisch te zijn". Onzin. Dromen zijn bedrog. Toch heeft het me nog lang beziggehouden. En heb ik nog af en toe stiekem gekeken of het waasje voor je ogen al minder werd.
Soms fluister ik in je oor. Dat ik je begrijp. Dat ik altijd voor je zal zorgen. Dat het allemaal goed is. Dan giechel je, omdat het kietelt. Ik giechel met je mee.
Dit bericht werd geplaatst in Tom en getagged met autisme, dromen, eenzaamheid, genezen, gevoel, klassiek autisme, lieve zoon, opgesloten, waasje, zoon. Maak dit favoriet permalink.
Een èchte zus →
3 thoughts on "Lieve zoon,"
Jantine | 1 februari 2013 om 21:20
esthervandaag | 2 februari 2013 om 05:06
matthijs86 | 27 april 2013 om 20:16
Ik heb in het verleden veel ouders van kinderen met autisme een zelfde verhaal horen vertellen. En telkens grijpt het me naar de keel.. mooi hoe je het onder woorden brengt!