Kristien Hemmerechts, De dood heeft mij een aanzoek gedaan. Over dood, leven en liefde.
Uitgeverij De Geus, Breda 2010
Kristien Hemmerechts speelt in de eerste zin van haar nieuwste boek De dood heeft mij een aanzoek gedaan met de gedachte aan zelfmoord. In het motto van dichter Herman de Coninck, de man die zij in 1997 aan de dood verloor, komt de titel letterlijk terug zoals ook in de eeuwige slaap van een jonge vrouw op de kaft. Dit wordt een somber boek, dat is van meet af aan duidelijk.
Het gaat niet over Herman de Coninck. Het gaat ook niet over haar vader, Karel Hemmerechts, die journalist was en directeur van de VRT en 's avonds thuiskwam en aan tafel aanschoof en vooral heel veel van z'n vrouw hield en daarbij minder van z'n kinderen. De schrijfster draagt het boek weliswaar aan hem op maar ze maakt er geen individueel en warm vaderportret van.
Het gaat ook niet over haar twee zoontjes die ze vanaf het begin aan de dood moest afstaan en die haar opzadelden met een slijtvast verdriet. Of over haar enige echte dochter Kathy. Hemmerechts zet hen allemaal in een mooie regelmaat op papier maar doet dat vooral om antwoord te krijgen op haar openingsvraag waarom zij als blanke 53-jarige vrouw een einde aan haar leven wil maken en evenzeer hoe zij dit voor kan blijven.
Van dag tot dag vertelt ze over de ellende die ze dagelijks uit de media oplepelt. Over vaders en moeders bijvoorbeeld die hun kinderen mishandelen, verkopen of opeisen. Over oude mensen die tevergeefs aankloppen bij dokters om te mogen sterven, of juist over enkele moedige artsen die geheel tegen hun gezworen eed in mensen helpen te sterven. Het gaat over haar liberale opvattingen over abortus en euthanasie.
Het boek staat vol anekdotes, waar de jolijt tot de laatste druppel uitgewrongen is. Schrijnende verhalen als dat van de moeder die zeer tegen haar zin haar zesjarig zoontje toestaat alleen naar de schoolbus te lopen en hem nooit meer terugziet. Om dan opgevangen te worden met troostend bedoelde vrouwenwoorden dat het toch wel vreselijk moet zijn je kind te verliezen door je eigen fout.
Op bijna iedere pagina ademen de dood, het leven en de liefde. Uiteindelijk, na alle dagen tussen 29 oktober 2008 en 8 juli 2009, vindt de schrijfster meer rust in hoofd, hart en lijf dan aan het begin van haar project en die rust heeft veel te maken met aanvaarding.
In dit eerlijke en openhartige dagboek laat Hemmerechts zien hoe je pleisters van wonden moet trekken. Niet langzaam en vol zelfmedelijden maar plotseling en snel, zo nodig iedere dag opnieuw. Eerlijk duurt bij haar het langst. Dit boek gaat wat mij betreft een leven lang mee.