Imperfectie - Massagepraktijk Gaea
mei 14, 2018 Gaea
mei 14, 2018 In blog
Dit boek lees ik op dit moment. Van schrijfster Brené Brown.
Oprah Winfrey is er lyrisch over, zowel over haar als over het boek….. ik dacht die moet ik toch lezen en een vriendin had het boek te leen. Dus kom Valerie, je kan er niet meer onderuit ging het door mijn hoofd.
En nou al helemaal niet meer.
Na een emotionele en frustrerende moederdag gisteren, moet ik toch bekennen dat ik niet perfect ben. JAWEL, ik heb die moed! Ik heb die perfectie losgelaten. Nou ja, in ieder geval van perfecte moeder. Want dat ben ik helemaal niet! En laten we wel wezen….welke moeder / persoon is dat wel? Iedereen heeft wel een 'flaw'.
En als je denkt dat iemand wel perfect is, dan is dat niet. Zoals we vroeger thuis zeiden; ook de koningin poept 🙂
Ook al zou je dat graag willen. En geloof me, wat wou ik dat graag zijn>perfect. Perfecte moeder, vrouw, 'directrice', vriendin, sportster etc.
Het is een FEIT dat ik dat niet ben.
Na een enerverend gesprek gisteren met mijn lief en de 2 oudste kinderen, besef ik me dat iedereen hier mee worstelt. Of je nou vrouw of man bent, of kind, jong of oud.
Iedereen wil het GOED doen! Wij willen het goed doen tegenover onze partner, tegenover onze kinderen en dan natuurlijk ook nog tegenover 'de buitenwereld'. Zodat onze kinderen zich later 'perfect' gedragen en een geweldig leven gaan leiden (misschien omdat dat van ons niet helemaal is gegaan zoals we dachten?!).
En onze kinderen willen het goed doen tegenover ons. Ze willen dat wij het ook goed hebben. Dat zij geen gemopper krijgen of dat het andere kind juist de schuld krijgt want dan is die niet 'perfect'. Ze willen het goed doen bij hun vrienden en vriendinnen want ze willen aardig gevonden worden, ze willen dat ze vertrouwd worden, ze willen er uit zien zoals ieder ander kind want dan is het veiliger. En ze willen het goed doen voor hun eventuele broer(s) of zus(sen). Hier gaat het vaak mis ;-).
Doordat de kinderen allemaal bij hun ouders 'bovenaan' willen staan, vertrappen ze elkaar vaker dan ze willen. Dat is niet netjes, dat is niet fijn en vooral niet lief. Hier begint dus al de imperfectie en wij (ouders) willen alles aansturen maar is dat nodig? Hebben onze kinderen ons advies altijd nodig?
Ik denk zelf van niet, ze moeten leren. Leren van het leven, leren van hun eigen fouten, leren van vrienden, van school. Allerlei leren moeten ze. Dan kun je toch ook niet 'perfect' zijn dus hoe kunnen wij dat wel willen? Wij zijn al zoveel jaar verder.
Imperfectie….ik ben er eerlijk in. Ik ben het!
En vanaf nu ga ik dat accepteren, het is zo. Ik kan niet overal even goed in zijn. En ik kan ook niet alles tegelijk (en dat dacht ik wel hoor!).
Ga jij het ook accepteren?
Je 'flaws'?
Of heb jij dat al lang gedaan? (wil je dan jouw ervaring met me delen hieronder (oh ja en dus met mijn bloglezers)).
Eerder heb ik een blog geschreven over niet perfect maar het onderwerp knaagt aan me. Ik ben zo iemand die altijd wil dat iedereen het goed heeft en als dat niet lukt, dan doe ik wel alles. Gewoon om de vrede te bewaren. Dat gaat niet!
In mijn praktijk hoor ik dagelijks over imperfectie. Over dagelijkse beslommeringen maar soms ook over andere dingen die me aangrijpen (ik schreef er afgelopen week nog over op Facebook). Mensen hebben over zichzelf gauw een oordeel. Ook dat is niet lief, niet naar jezelf maar ook niet naar een ander. Want door niet lief te zijn tegenover jezelf, straal je dat uit en voelt een ander dat aan.