De schoenen van Dolf de dolfijn is een sprookje uit Breskens in Zeeland
Posted on July 18, 2020 August 8, 2020 by ton — Leave a comment
308 – De schoenen van Dolf de Dolfijn
De schoenen van Dolf de dolfijn
Ze was aan het spelen aan de rand van de Baerzandse kreek, een kreek in de nabijheid van Breskens in het Nederlandse Zeeuws Vlaanderen.
Mia was een meisje van 8 jaar, zo dun als een rietje en prachtige mooie blonde haren, die haar moeder die morgen netjes gevlochten had tot een mooie paardenstaart.
Ze had wel vaker aan de Baerzandse kreek gespeeld, meestal met vriendinnetjes, maar deze keer was ze er helemaal alleen.
Ze gooide steentjes in het water, kleine takjes en stroo, om te zien hoe het weggeblazen werd door het windje dat zacht waaide.
Nadat ze zo'n half uurtje alleen gespeeld had, wilde ze haar handjes wassen omdat deze een beetje vies geworden waren. Daarom liep ze naar de rand van de kreek en waste ze haar handjes.
Toen gebeurde er iets vreemds. Terwijl ze voorovergebogen stond bij het water, kwam er vlakbij haar gezichtje een kop van een vis boven water.
Eerst schrok Mia natuurlijk enorm, maar de vis die ze zag had een grote glimlach op zijn gezicht, waardoor de schrik al vlug minder werd.
Leven vanuit je vrouwelijke kracht – Soulcamp
Wat nog vreemder was, was dat de vis kon praten. Mia had nog nooit een vis horen praten en staarde heel verwonderd naar de vis.
"Hallo", zei de vis met een lieve zachte stem, "wie ben jij"?
"Euh…ik, ik, ik ben Mia", zei het meisje tegen de vis en toen de meeste schrik verdwenen was vroeg ze "en wie ben jij"?
"Ha, ha," zei de vrolijke vis, "Ik ben Dolf de dolfijn".
Ma… ma…maar dolfijnen zitten toch helemaal niet in de Baerzandse kreek"? Stamelde Mia.
"Dat klopt zei Dolf, normaal zwemmen hier geen dolfijnen maar ik dus wel!"
"En hoe ben je hier terecht gekomen"?, vroeg Mia. Dat wist Dolf zelf ook niet. Hij was als heel klein visje in de kreek terecht gekomen en was nog nooit ergens anders geweest.
"Ben je dan niet erg eenzaam?" vroeg Mia. "Welnee", zei Dolf, ik kan de hele dag spelen met de andere vissen hier in de kreek". Ik heb heel veel vriendjes en vriendinnetjes zoals Henkie de snoek, Wilma de baars, Han de paling Joost de stekelbaars en nog vele anderen.
"En wat voor spelletjes spelen jullie dan?", vroeg Mia aan Dolf. "Oh, "wij spelen de leukste spelletjes in het water, zoals in een lange rij achter elkaar zwemmen, of wie de meeste rondjes kan zwemmen rond het eilandje in de kreek". Ook spelen we happertje, wie het eerst zachtjes in zijn staart gebeten word, mag pas de volgende ronde weer meedoen, ook: "Wie het hoogst uit het water kan springen en de mooiste salto kan maken, zulke spelletjes, die we meestal zelf verzinnen", zei Dolf.
Wat fijn, zei Mia mag ik eens met jullie meespelen"? "Ja natuurlijk zei dolf maar…dan wil ik ook eens met jou en je vriendinnetjes meespelen, als dat mag".
"Dat mag wel, maar dolfijnen kunnen toch alleen in het water spelen"? Vroeg Mia aan dolf.
"Dat is waar, maar ik ben geen gewone dolfijn hè"?, zei Dolf, ""het enige wat ik nodig heb, is een paar schoenen". "Kun jij daar voor zorgen"?
"Ik zal een paar schoenen van mijn vader lenen", zei Mia
De volgende dag kwam Mia weer aan bij de kreek en zat te wachten tot Dolf kwam.
Na enige tijd had dolf gezien dat Mia aan de kant zat en ging hij naar haar toe.
"Heb je schoenen meegebracht?", vroeg Dolf aan Mia. "Natuurlijk, dat had ik toch beloofd?,zei Mia."
"Fijn, gooi ze maar in het water, dan kan ik ze aandoen". Mia gooide de schoenen in het water
en Dolf deed ze aan. Toen gebeurde het wonderlijke.
Dolf kwam met zijn schoenen aan het water uitgestapt en ging naast Mia in het gras zitten. Ze spraken met elkaar over van alles en nog wat, Mia vertelde over haar huis en haar ouders, haar vriendinnetjes en over school enzovoorts. Dolf vertelde over zijn vriendjes en vriendinnetjes, over het vangen van vliegjes, over de spelletjes die hij onder water deed met Bart het baarsjes, Snoopy het snoekje, Pa paling Ma rietvoorn en nog veel meer. Ze besloten om nog vaker met elkaar te spelen. Heel de zomer waren Dolf en Mia aan het spelen en vertelden ze verhaaltjes tegen elkaar, gingen samen zwemmen en aan het eind van de zomer zei Mia: "morgen kom ik terug, samen met mijn vriendinnetjes om de spelen want haar vriendinnetjes hadden haar vaak gemist om te spelen en wisten niets van Dolf. Ben jij hier dan ook op dezelfde plek? Dat is ok zei Dolf. "Ik zal ook een radio meenemen zei Mia dan kunnen we dansen!" "Wat is een radio" vroeg Dolf, die nog nooit een radio gehoord of gezien had."Een radio is een soort doosje, waar muziek uit komt, maar dat zul je morgen dan wel zien en horen", zei Mia.
Nadat ze nog wat gebabbeld hadden, dook Dolf weer onder water en ging Mia terug naar huis.
Tegen al haar vriendinnetjes had ze inmiddels gezegd dat ze een pratende dolfijn gezien had in de kreek en dat ze er de volgende dag weer mee ging spelen.
De vriendinnetjes waren natuurlijk reuze nieuwsgierig, want van een pratende dolfijn, hadden ze nog nooit gehoord, laat staan van een dolfijn die kon lopen.
Bij de kreek aangekomen wachtten de vriendinnetjes op Dolf die al spoedig boven water verscheen.
Mia stelde al haar vriendinnetjes voor en na de kennismaking vroeg dolf: "Heb je de schoenen meegebracht"? "Ja natuurlijk zei Mia en gooide de schoenen in het water".
Urenlang deden ze allerlei spelletjes, die Dolf onder water nog nooit gedaan had, wat vond hij het leuk. En toen zei Mia: "Weet je nog Dolf?" "Ik heb een radio meegebracht". Mia pakte de radio uit haar tasje en zette hem aan. Er kwam vrolijke muziek uit de radio en alle meisjes begonnen te dansen dat het een lust was. De een deed nog gekker dan de ander. Dolf die nog nooit gedanst had deed vrolijk mee met de gekste bewegingen die hij maakte en daarmee de kindjes aan het lachen maakte. Na het dansen gingen ze samen zwemmen en mochten ze een voor een op de rug van Dolf zitten. Af en toe gooide Dolf een van de meisjes wel een meter hoog de lucht in, dat vonden de meisjes nog wel het leukste spelletje van allemaal.
Zowel Dolf als Mia en haar vriendinnetjes hadden zoveel plezier, dat ze na afloop toen ze moe geworden waren van het spelen, het zwemmen en het dansen afspraken, dat ze dit voortaan altijd gingen doen, als ze niet naar school moesten.
En zo gebeurde het, dat de meisjes altijd als ze niet naar school toe moesten, aan het spelen waren met Dolf aan de Baerzandse kreek bij Breskens.