Laat ik maar met de deur in huis vallen: Ik ben een uitsteller. Eentje van de meest gruwelijke soort. Zal wel een bijverschijnsel zijn als je meer denkerig dan doenerig van aard bent.
Als ik met een vriendin voorzichtig mijn idee deel om “ergens op termijn heel misschien eens” te gaan schrijven over een experiment, oppert zij iets wereldschokkends: waarom begin je niet gelijk aanstaande maandag?
Huh, wat? Ja maar, ja maar…. Ik sputter nog wat tegen, zoekend naar uitvluchten, hopend me in te dekken, maar zij blijft koeltjes herhalen: Of, je begint gewoon.
En dit is voor mij als oeverloze denker en perfectionista oprecht een nieuw concept: je kunt ook gewoon nu beginnen.
O.
Dat werpt een volstrekt ander licht op uhm, ja, op alles eigenlijk.
En zo begon ik neus-dicht-ogen-dicht-en-spring aan dit schrijfexperiment. Ik ervaar van alles wat ik vooraf never nooit had kunnen bedenken. En dat is misschien wel precies waarom DOEN voor een denker een goed idee is. Want vooraf alles tot in de puntjes uitgedacht kunnen hebben is een illusie. Sommige dingen moet je gewoon ondergaan.
Zo onvoorbereid ergens vol in stappen voelt overigens wel bijzonder onwennig. Of ik het voortaan vaker zo ga doen, daarover is de jury nog in beraad. Maar voor nu wint de nieuwsgierigheid.
/ / /
Lieve E: bedankt. You know who you are.
/ / /
“Start before you’re ready”, schrijft Steven Pressfield hierover. “Bereid je niet voor. Begin. Uitstel is je vijand.” Begin dus voordat je er klaar voor bent, want zoals hij het perfect verwoordt: “By the time we’re ready, it’s too late. The moment has passed. Resistance has seen us coming and has marshaled all its forces to lay us low.”
/ / /
Categorie: Experimenteren maar!, Stukjes met kop en staart
Tags: Beginnen, Experiment, Nieuwe gewoonte, Perfectionist, Schrijven
Gerelateerde artikelen
Kringetjes
Met een mega big smile stak ik de sleutel in de voordeur. Ik had het gedaan en damn, wat voelde dat goed. Al tijden had ik in kringetjes lopen draaien. Ik wilde het anders, had zelfs allerlei snode plannen en voornemens…
Eentje
“Ben je alleen?” De verbazing klinkt door in haar stem. Ik loop achter haar aan de kerk in. Terwijl ik plaatsneem in de banken zie ik om me heen enkel tweetallen. Haar vraag valt op zijn plek. Het doet me…
Nog geen komma
Twee maanden lang kwam er niets. Nog geen komma. Al die tijd lag ik stil met het schrijven aan mijn depressieboek. Ik wist gewoon even niet welke kant het op moest. Eerst raakte ik daardoor wat van de leg. Ho…
Feestje
Tijdje terug had ik een vriendin met haar zoon van 15 op bezoek. De jongen vertelde over een feestje waar hij binnenkort naartoe zou. En dat hij daar best nerveus over was, omdat hij er bijna niemand kende. Daar lag…
Lees meer verhalen op onze homepagina
Nooit meer een stukkie missen? Schrijf je hier in.
Naam*
E-mail*
Mug shot
Over mij
Ja, hallo. Ik ben het, die Karin. Ik doe van alles in het leven, maar hier, op deze plek, schrijf ik. Meestal stukjes en miniverhaaltjes met kop en staart. Soms doe ik verslag van allerlei experimenten waarin ik mijn eigen proefkonijn ben. Ik schrijf bloedstollend open en eerlijk. Over mezelf en het leven. Leuk als je meeleest.