Ineke Strouken van VIE is al een tijdje bezig om bij gemeenten te inventariseren wat hun lokale immaterieel erfgoed is. “Ik stond er versteld van hoe weinig de wethouders cultuur daarover konden rapporteren”, zegt ze. “Ze noemen dan wel de plaatselijke harmonie, maar lokale tradities zien ze over het hoofd. Get is ook wel een beetje Nederlands om neer te kijken op de eigen tradities. Terwijl er zoveel leuke voorbeelden van zijn.”
Een van de mooiste vind zij de meidenmarkt in Schoorl, tijdens Pinksteren, waarbij vrijgezelle jongeren elkaar bij het Klimduin het hof maken. “Die lokale traditie kan jammer genoeg niet op de lijst van immaterieel erfgoed omdat er geen belangengroep is die het overdragen van de traditie kan garanderen. Het is een evenement dat elk jaar weer spontaan plaatsvindt.”
Het voorbeeld van het driekoningenfeest laat zien dat het bewaken van een traditie niet makkelijk is. In het zuiden van Brabant zijn er steeds minder mensen die de driekoningenliedjes nog kennen. Om het doorgeven ervan aan de jeugd te stimuleren, heeft de werkgroep Driekoningen eind vorig jaar alle basisscholen in Tilburg en Goirle een boekje gestuurd met 25 driekoningenliedjes. Maar de leraren reageren niet allemaal even welwillend, zegt Bernard Robben, voorzitter van de werkgroep. “Het is trekken aan een halfdood paard. Maar zolang het paard nog een beetje beweegt, gaan wij ermee door.