Recensie: Rival Sons - Feral Roots | Blues Magazine
21 februari 2019|Recensies|2 Reacties
Format: CD – LP – Digital / Label: Atlantic Records
Al jaren voordat Greta Van Fleet de rockmuziek 'weer tot leven bracht' bij het wereldwijde publiek, was er namelijk al een andere band die dit genre sterk boven water hield. De naam is Rival Sons. Sinds hun oprichting in 2009 hebben ze getourd met legendarische rockbands zoals Guns N' Roses en Aerosmith. Terwijl hun fanbase gestaag groeit, worden ze bij elk nieuw album geprezen om de stijgende lijn in hun muziek. Het is de vraag of ze deze reeks van lof weten voort te zetten met hun nieuwste album 'Feral Roots'.
Net als voorganger 'Hollow Bones' uit 2016 wordt op deze plaat vol gas gegeven vanaf de eerste seconde. Do Your Worst is misschien niet het meest spannende nummer maar zeker wel een lekkere meezinger om goed in de sfeer te komen. Sugar On The Bone en Back In The Woods zijn eveneens stevige rocknummers met vette riffs en bonkende drums. Tot dusver lijkt het eigenlijk een voortzetting van waar 'Hollow Bones' gestopt is. Er wordt continu op de linkerbaan gereden; en dan het liefst zo hard mogelijk.
Look Away begint echter anderhalve minuut in akoestische, Oosterse sferen voordat de drums wederom het knalfestijn à la Led Zeppelin opent. Toch merk je dat bij Look Away en Feral Roots de richtingaanwijzer naar rechts is aangezet. Voor zover het mogelijk is bij de Rival Sons wordt er qua volume iets ingehouden en proberen ze een ander sfeertje neer te zetten.
Op Too Bad wordt het gaspedaal nog eenmaal ingedrukt waarna op Stood By Me dan toch echt van rijstrook wordt gewisseld. En wat blijkt? Het uitzicht vanaf deze positie is ook zeer aangenaam. Daar moet wel bij gezegd worden dat de snelweg van Rival Sons minstens vierbaans is. Verwacht dus geen rustige, en al helemaal geen gevoelige, ballads. Alleen op All Directions wordt de mogelijkheid op een rustige ballad even aangewakkerd, maar ook hier bedenkt de band zich halverwege het nummer en gaan de remmen weer los.
Wel durven de mannen tijdens het tweede deel van de plaat het knalwerk iets meer los te laten en de nummers op andere manieren in te vullen. Alhoewel bij elk nummer toch wel naar een overdonderende climax wordt toegewerkt, is de weg ernaartoe vaak een stuk dynamischer. En die variatie is ook welkom. Maar zodra een andere stijl of ander genre te aanwezig wordt, begeeft de band zich toch snel op glad ijs.
Het slotnummer Shooting Stars wordt bijvoorbeeld ingezet door een gospel-achtig koor. Als dan na de eerste regels tekst alleen maar een akoestische gitaar begint te spelen en er geen explosie van drumfills en gitaarriffs volgt voelt het in eens niet meer alsof je nog naar Rival Sons zit te luisteren. Maar voordat je je serieus af begint te vragen of de band zich op de uitvoegstrook richting de commerciële popmuziek bevindt zijn daar dan toch de stevige drumbeat en gitaarsolo.
Net als op 'Hollow Bones' sluit Rival Sons het album af met een nummer dat niet echt aansluit op de rest van de plaat. In beide gevallen zijn de nummers van zichzelf prima, maar hun plek zorgt voor wat verwarring.
'Feral Roots' is dus vergelijkbaar met zijn voorganger. En dat betekent dat dit wederom een goede plaat geworden is. Een goede, maar geen perfecte plaat. En gezien de veelgeprezen stijgende lijn in hun muziek is "de perfecte plaat" misschien wel waar sommige mensen op hadden gehoopt. Op dit punt zou het echter millimeter werk worden; voor sommigen zal de lijn nog omhoog gaan maar voor anderen wellicht naar beneden.
Je kan je ook afvragen: hoeveel beter dan "ontzettend goed" zou Rival Sons nog kunnen of moeten worden? En hoe vaak kan een band zijn vorige album overtreffen? Na tien jaar kunnen we namelijk wel stellen dat we inmiddels te maken met een 'established name' uit de rockmuziek.
02.Sugar On The Bone
07. Stood By My
Website: Rival Sons
27.02 –Trix, Antwerpen (B)
28.02 Melkweg, Amsterdam
Martijn 23 februari 2019 om 11:13- Antwoorden
Goede recensie! En de etiketten die Greta van Fleet krijgt snap ik niet zo goed. Ze maken goeie muziek in de lijn van Led Zeppelin, maar "De redders van de rock n'roll" en " The Next Big Thing"? Wat hebben bands als The Black Keys, The White Stripes en inderdaad Rival Sons dan gedaan? En Foo Fighters en Pearl Jam bestaan toch ook nog steeds Vintage Trouble, The Temperance Movement, onze eigen Navarone…vind ik allemaal interessantere bands dan Greta van Fleet.
Maar goed, wat mij betreft is er nog voldoende ruimte voor fijne rock muziek! Dus zeker welkom.
Stan 1 maart 2019 om 17:14- Antwoorden
Dit album is voor het eerst op een groot label verschenen nml Atlantic. Het lijkt erop dat het succes van Greta andere bands in hun kielzog meetrekt. Laten we Greta en Sons maar koesteren. In mijn beleving de voortouw van de nieuwe rockscene