Ralph Temmink"Er is weinig voor nodig om één los zeegrasplantje weg te spoelen," vertelt Ralph Temmink, promovendus aan de Radboud Universiteit en eerste auteur van het artikel in Nature Communications. "Een heel zeegrasveld doorstaat een storm echter wel."
Daarom onderzochten Temmink en zijn collega's wat er moest gebeuren om het ecosysteem als geheel te herstellen. De wetenschappers van onder andere de Radboud Universiteit Nijmegen, Rijksuniversiteit Groningen, Wageningen University & Research, en diverse internationale onderzoeksinstellingen publiceerden de bevindingen van hun onderzoek naar het herstel van kustecosystemen in het wetenschappelijke tijdschrift Nature Communications.
Bij experimenten op 4 verschillende locaties, in Nederland, Zweden, Bonaire en de Verenigde Staten, toonden de onderzoekers aan dat kwelder- en zeegrassen makkelijker overleven en beter groeien als de jonge plantjes beschermd worden door biologisch afbreekbare matjes, gemaakt met onder andere aardappelafval.
De onderzoekers constateerden dat kweldergrassen het meeste baat hadden bij matjes die stengels imiteren. Zeegrassen groeiden juist het best met matten die het wortelnetwerk nabootsen. "Dit geldt zowel in een tropisch als gematigd klimaat. Bij het nemen van herstelmaatregelen is het belangrijk om soortspecifieke eigenschappen mee te nemen. Dit is een belangrijke uitkomst van het onderzoek en eentje die we niet hadden kunnen trekken zonder een internationale en interdisciplinaire aanpak."
Om te onderzoeken of de bevindingen ook op grotere schaal inzetbaar zijn, doet het onderzoeksteam nu experimenten op een testlocatie in Zeeland. Temmink: "We moeten de uitkomsten van het onderzoek nog verfijnen. Het zou niet nodig moeten zijn om een hele kwelder vol te leggen met biologisch afbreekbare matjes. Er wordt nu onderzocht wat de meest efficiënte manier is, bijvoorbeeld door de matjes in rijen neer te leggen of patronen te gebruiken."