Eigenlijk eet ik geen e-nummers. Ik ben er zo eentje die van ongeveer alle e-nummers weet welke gruwelijke aandoeningen je ervan krijgt. Ik heb zelfs het boekje “Wat zit er in uw eten?” dat een uitgebreide omschrijving geeft van alle e-nummers, hoe gevaarlijk ze zijn (van code rood ga je ongeveer direct dood) en waar het allemaal in zit. Ik vind dat heel interessant en toen ik nog mijn eigen huishoudentje had en mijn eigen boodschapjes deed kocht ik gewoon alles e-nummervrij. Ik was toen wel ongeveer 60 euro per week aan boodschappen kwijt (ja, voor 1 persoon), maar ik zou in ieder geval niet gaan lijden aan een of andere gruwelziekte waar ik ook nog ADHD van zou krijgen en waar mijn huid groen van zou uitslaan.
Nu is alles anders, want ik ben een getrouwd vrouw en nu moet ik mijn boodschappenlijstje samen met de hunk maken. Hoewel ik altijd heb geroepen dat ik net zo’n vega hippie groentetaartman wilde als ik zelf ben is dat niet helemaal gelukt. Toen ik mijn hunk leerde kennen was ik nog vegetariër en bleek hij de grootste vleeseter van Europa te zijn. Nou is vlees nog niet eens zo’n groot probleem, maar mijn hunk had (en heeft) ook niet zoveel problemen met e-nummers. Zijn motto is: Gewoon genieten. Dat is mijn motto ook, maar dan Gewoon genieten zonder e-nummers.
Omdat onze motto’s ongeveer overeen kwamen konden we gewoon trouwen en was er niet zoveel aan de hand, maar de hunk heeft wel een paar woede-aanvalletjes van mij moeten overleven omdat ik niet kon omgaan met het samen maken van een boodschappenlijstje. Het vegetarische leven had ik inmiddels al opgegeven. Dat lag niet aan de hunk, maar aan mijn lichaam dat besloot een ijzer-probleempje te hebben waardoor het vegetariër-zijn wel erg gevaarlijk werd. Omdat ik weer vleeseter werd wilde ik dan in ieder geval alles biologisch, fairtrade en e-nummervrij. De hunk had alleen een klein puntje van kritiek: de inhoud van onze portemonnee werd op die manier met sneltreinvaart minder en minder.
Omdat de hunk eigenlijk wel een goed punt had gaf ik een beetje toe en nu probéren we biologisch, fairtrade en e-nummervrij te eten tenzij we driehonderdduizend euro kwijt zijn aan boodschappen en we op straat worden gezet omdat we de huur niet meer kunnen betalen. In dure weken kopen we iets minder healthy alternatieven zodat we niet onder een brug hoeven te leven. Fair deal.
En hoe kwam ik bij dit hele verhaal? OJA. Omdat de wraps van de Albert Heijn (en alle andere supermarkten) niet e-nummer vrij zijn en het recept van vandaag dus eigenlijk niet aan mijn wensen voldoet. Het is daarentegen wel pittig lekker en als je je tortilla’s zelf maakt (wat ik binnenkort ga proberen) is het helemaal verantwoord. Je kunt het eten als lunch, avondeten of als borrelhapje (en in dat geval moet je de wraps gewoon in iets kleinere stukjes snijden.
*(Er staat bij de wraps bewust geen aantal. Hoe dikker je de avocadodip op de wraps smeert, hoe minder wraps je eet. Je kunt er ook voor kiezen de saus wat dunner te smeren en zo meer wraps te gebruiken.)
Heel simpel! Doe de avocado, de knoflook, de tabasco, het citroensap, het zout, de mayonaise en de roomkaas in 1 bakje en mix dit tot het een romige saus is (ik deed het met de staafmixer, kan ook met een krachtige blender). Warm je wraps even in de pan (kan ook in de magnetron) en smeer het mengsel op de wraps. Verdeel vervolgens de zalm en de rucola over je wraps en rol de wraps hierna op. Om te zorgen dat de wraps niet openvallen kan je er een satéprikkertje in doen.