Masterclasses Feest van de Vlaamse Wijngilde - Wineproof
De Vlaamse Wijngilde vierde haar 50ste jubileum. Goed om naast een grandioos diner ook een hele dag masterclasses te organiseren. En die waren erg interessant. Oostenrijk, Spanje, Bordeaux en Gaja in het glas en voor de klas.
Willi Klinger, MD van Österreich Wein, had het vaak over schnitzel. Niet alleen omdat zijn moeder die zo lekker kan maken maar bovenal om uit te leggen dat Oostenrijkse wijnen bij nog meer gerechten passen. Om dat te illustreren serveerde hij, na een prima Grüner Veltliner sekt, eerst een jonge ietwat gesloten wijn van dezelfde druif uit Weinviertel, Weingut Hagn. Meteen daarna kon ik vergelijken met een Riesling Smaragd van Donabaum uit Wachau. Deze laatste had mooie minerale kenmerken maar miste wat finesse. Uitstekend inderdaad bij schnitzel dacht ik.
De Riesling reserve Pfaffenberg van Wess uit Kremstal was een trapje hoger. De duidelijke petroltoetsen waren het gevolg van het warme millésime 2011. De balans tussen alcohol, fruit en zuren zat goed en eindigde in een mooie lange afdronk. Tussendoor gaf Willi nog mee dat je in de prijsklasse 20-30 Euro echte topwijnen kan kopen in Oostenrijk. Wat in Frankrijk in sommige streken helaas al lang onmogelijk is. Mij moest hij niet overtuigen als fan van Oostenrijkse wijnen. Bovendien hebben ze niet stil gezeten die Oostenrijkers. In 2020 zullen alle wijngaarden in detail in kaart gebracht zijn. Het begin van een cru-classificatie-systeem? De Smaragd Grüner Veltliner uit de Loibenberg van Knoll uit Wachau was de afsluiter. Complexe wijn met hele mooie structuur. Inderdaad, je kan er topwijnen vinden in het land waar ze in het Westen skieën en in het Oosten wijn maken.
Aan Elisa Errea heb ik het mailadres gevraagd. Omdat ze zo goed kan spreken, omdat ze enthousiast is en omdat ze een heel erg interessant thema bracht. De 2029 was geen typefout op de eerste slide. Elisa zou ons vertellen wat we over 10 jaar uit Spanje gaan drinken. Aan de hand van onbekend cépages nam ze ons mee naar de toekomst. Met klimaatverandering als rode draad, hoe kan het ook anders, bracht ze haar visie op 'dry farming', nieuwe wijngaarden op Spaanse hoogten, wijnbouw met minimale interventie en autochtone druivensoorten.
De Treixadura in de Vina Mein uit Ribeiro gaf intens rijp en mineraal fruit. Wijn met bewaarpotentieel. Vermeldenswaard is ook de Hondarrabi Zurri druif waar de frisse Baskische Txakolina wijn mee gemaakt wordt. Nog een grote toekomst ligt er volgens Elisa weg voor de Merseguera druif. We proefden de Finca Calvestra met zijn mooie fraîcheur dankzij de 850 meter hoge wijngaarden. Ik was onder de indruk van de Planetes Carinyena Blanca uit Priorato. Gisting en eerste deel van de rijping vond plaats in amforen en leverde een zeer zuivere wijn met een lange afdronk. Ik weet intussen al waar hij te koop is. Ook niet te versmaden waren de Merenzao en de Tintilla de Rota druiven. De laatste wijn in het glas was de Vinatigo Ancestral van de Baboso en Tintilla druiven uit Tenerife. De volgende keer als ik daar ga fietsen dan weet ik waar ik moet stoppen.
Masterclass Gaia Gaja
Als je in de ogen kijkt van Gaia, de dochter van Angelo Gaja, dan smaken de wijnen nog beter. Dat mag ook wel want echt goedkoop kan je de wijnen van dit iconische wijndomein niet noemen. Maar ik was niet aanwezig om te zeuren over geld. Ook Gaia had het over 'climate change'. In tegenstelling tot de gemiddelde Vlaamse scholier vond ze de impact daarvan niet dramatisch maar zou men toch een aantal maatregelen moeten nemen. Naast het zoeken naar nieuwe 'cool climate' gebieden, is vooral biodiversiteit het antwoord. Terwijl ik de sappige, tanninerijke Magari uit Bolgheri mocht proeven, zei Gaia dat met name onvoorspelbaar weer het gevolg van klimaatwijziging is. De weersomstandigheden leiden in toenemende mate tot ziekten in de wijngaard maar eveneens tot waterstress. Gezonde wijnstokken zijn de oplossing, volgens GG.
Bij Gaja is biodiversiteit het middel voor die gezonde wijngaarden. Eigen bemesting cultuur, veel bijen en verschillende grassen tussen de wijnstokken moeten zorgen voor een sterk, levend en weerbaar wijnveld. De Barolo Dragomis zou daar een mooi voorbeeld van kunnen zijn met z'n fruit, lichte sinaasappeltoets en goede balans. De bloemetjes kwamen me tegemoet in de Barbaresco 2015. Wijn met duidelijk nog veel bewaarcapaciteit. Veel 'grip' en freshness vond ik in het glas van de Barolo Conteisa 2014. Fijn van stijl, krachtig en toch elegant. Complexiteit tot in de lange afdronk. Prachtige wijn. Wel duur. Dat beeld heb ik ook van Gaia. Maar ze deed me inderdaad beseffen dat de witte kleigrond en de relatieve vochtigheid door de mist in Piemonte nog voor uitdagingen staan met dat weer tegenwoordig.
Het duurde enkele minuten voordat ik elk woord van de snel sprekend Franse oenoloog Stéphane Derenoncourt kon volgen. Een beetje als de overgang van een berg- naar een sprintersetappe. Toen ik eenmaal goed kon volgen, zat ik in het peloton van de 'dégustation geo-sensorielle'. Fantastisch woord! Aan de hand van 5 Bordelese wijnen nam Stéphane ons mee naar de interactie tussen terroir en smaakprofiel. De Prieuré Lichine, Margaux, met zijn bodem van kiezelachtige zand gaf eerder aroma's van zwart – dan rood fruit als gevolg van de warmte van de grond. Met net iets minder zuren dan bij de buren. En een smaak die je volgens Stéphane vooral in het midden van de mond gewaar wordt. Anders was de Château Talbot , Saint-Julien, van op de steenachtige kleibodem met een 'spicy' smaakprofiel.
De Pessac-Léognan van rijzende ster Les Carmes Haut-Brion heeft naast klei en kiezel ook kalk in de bodem. Dat merk je aan de expressieve aciditeit. Het kleigehalte is nog laag waardoor het smaakprofiel zacht is. "Enrobé" zoals de oenoloog dat zo mooi zei. Het eigen domein de l'A uit de Côte de Castillon staat ook op veel klei en kalk. Dat geeft de wijn een breed uitwaaierende smaak in de mond. Mooie complexiteit ook. Zit het karakter van de wijnmaker in de fles? Bij de Château Pavie, Saint-Emillion, had Stéphane het over asteries. Dit blijken, na snel opzoekwerk, zeesterren te zijn die zorgen voor de mineraliteit in de ondergrond van het klei en kalksteenplateau waar de stokken van dit kasteel staan. Naast de hele mooie zuurtegraad en het steenachtige karakter, kreeg ik nog een breed spectrum aan smaken bij deze wijn. Ik vond het echt super zo'n 'geo-sensorielle'.