NWVG - Bike4AIR Cycling Team | Coen zijn Omloop van de Houtse Linies
Home → Weblog → Coen zijn Omloop van de Houtse Linies
Coen zijn Omloop van de Houtse Linies
Vul onderstaand formulier in om artikel: Coen zijn Omloop van de Houtse Linies door te sturen naar een vriend.
27-03-2014 14:23:44
Samen met Henk ging ik zondag op pad naar Brabant.
De Omloop van de Houtse linies stond deze dag op het programma, zelf heb ik deze koers nooit gereden.
Om toch een beetje goed voorbereid aan deze wedstrijd te beginnen heb ik op het internet toch van alles opgezocht! En dan zie je dat er kasseien in zitten en dat Peter Merx vorig jaar 3e werd, dus zin had ik er zeker in!
Eenmaal aangekomen in Den Hout begon het wat te regenen, dit had Piet Paulusma ons niet voorspeld, er was ons een droge zonnige dag beloofd..
Desondanks gingen we met vol goede moed het parkoers met de auto nog even verkennen, het was namelijk een ronde van 14 km die we 12 keer moesten volbrengen, een mooie ronde met een kasseien strook van 1 km erin.
Eenmaal omgekleed en met de beentjes in het vet gingen we met onze 6 renners naar de start die het vandaag moesten gaan doen Peter, Gijs, Henk, Niels, Sander en ik.
5 minuten voor de start zagen rechts van ons een donkere lucht opdoemen, eenmaal gestart hebben we een minuut of 5 van een lekker hagelbui mogen genieten waardoor er meteen al schifting in het peloton was. Elke ronde weer werd het peloton dunnen en dunner, en het weer mooier en mooier.
Halverwege koers zaten Gijs en ik nog goed van voren en probeerden we zo af en toe wat mee te springen en ons met de koers te bemoeien. Dit ging goed tot 2 rondes voor het einde. Gijs kreeg enorm last van krampen die hij de hele wedstrijd al voelde en ik had erg veel last van mijn ogen waardoor ik op sommige momenten even helemaal niks meer kon zien en enorme hoofdpijn kreeg. Dit kwam door het slechte weer in het begin van de koers, waardoor er allemaal zand in mijn ogen is terechtgekomen.
Gijs besloot de kleedkamer in de duiken met nog 28 km te gaan omdat het echt niet meer ging. Ik voelde me nog wel aardig sterk, de laatste rondes alleen waren lastig om iets te ondernemen, omdat er momenten tussen zaten dat ik helemaal niks meer kon zien, dus het leek me verstandig om mezelf achter in het peloton te nestelen zodat ik niet in het gedrang kwam te zitten met mijn slechte zicht.
Uiteindelijk kon ik jammer genoeg niks meer doen in de finale en ben ik als 43 over de finish gerold, nadat iemand het nog even nodig vond om tegen mijn derailleur aan te rijden.