Het spelenderwijs veranderen van de stad – die elk moment weer omgegooid kan worden; er is geen eindpunt – doet natuurlijk sterk denken aan het irrationele van CoBrA, de wild schilderende kunstenaarsgroep waar Constant lid van was vóór hij zich aan ‘New Babylon’ wijdde, en nog wat later aan het postmodernisme. ‘New Babylon’ karakteriseren als anti-modernistisch is echter te ongenuanceerd. Het ontwerpersduo Metahaven wijst er in een column op de site van Metropolis M bijvoorbeeld terecht op dat het project grotendeels gekenmerkt wordt door ‘het modernistische idee van een zichtbare constructie’. Het hele concept ademt bovendien een soort wederopbouwgevoel, maar dan op steroïden. Er moeten niet alleen nieuwe gebouwen komen, maar de hele samenleving moet omgegooid worden. Daarin is Constant nog een paar slagen utopischer dan De Stijl; revolutionairder zelfs. Hij rekende immers zowel Karl Marx als de marxist Guy Debord tot zijn voorbeelden; niet in de laatste plaats mensen die in grote verhalen geloofden. En wat maakt die omslag mogelijk? De vooruitgang.
De overeenkomsten tussen ‘Nøtel (The Hague)’ en ‘New Babylon’ zijn opvallend: de modernistische beeldtaal, de automatisering, en zelfs de tijdelijke, niet-fixeerbare. Maar er zijn twee cruciale verschillen: Constant toont een samenlevingbrede vooruitgang waarin het kapitalisme geen enkele rol speelt, Leks hotel toont een hyperkapitalistische toekomst met geneugten waarvan slechts een heel kleine groep mag genieten.
In het licht van samenwerking versus individualisme is het opmerkelijk dat de eerste ‘vesting’ van Nøtel in Londen getoond werd (arebyte Galery, van midden juli tot begin september 2018). De afzondering die het hotel uitstraalt, krijgt zo een heel andere lading.