funk [muziek] (Eng.). In de jaren vijftig werd onder funk een vorm van bop verstaan, waarin sterk het accent lag op invloeden van gospel en rhythm and blues. Deze instrumentale jazzvorm was van grote betekenis voor de vocale soulmuziek zoals deze in de jaren zestig ontstond. In de popmuziek in de jaren zeventig wordt onder funk verstaan de populaire vocaal/instrumentale voortzetting van de soulmuziek uit de jaren zestig zoals die o.m. wordt gebracht door de Amerikaanse groepen The Commodores en Kool and the Gang. James Brown geldt als grote pionier van het genre.
Kenmerkend voor funk is het stuwende ritme van bas en drums, waarbij vooral de speciale techniek waarmee de basgitaar wordt bespeeld ( ‘plukken en hameren’) onmiskenbaar is. Inmiddels is funk tot alle uithoeken van de popmuziek doorgedrongen en vormt o.a. een belangrijk ingrediënt in de muziek van Prince.
Free funk, een variant uit de jaren tachtig, verbindt complexe funkritmen met elementen uit free jazz. Vertegenwoordigers zijn o.a. James Blood Ulmer en Ronald Shannon Jackson.