Staande voor den Tempel van Jeruzalem, heeft Jezus gezegd, dat de sleenen haast spreken zouden als het menschenkind zweeg.
En letterlijk is dat bij Golgotha vervuld geworden.
Wie er als mensch stond zweeg, of deed erger dan zwijgen, en lasterde den Zone Gods. En toch hebben de steenrotsen gesproken, en heeft de grond gebeefd, en daardoor is die officier van de wacht ontroerd geworden.
Acht daarom die natuur ook u niet vreemd. Zijt ge niet uit de aarde genomen? Komt uit die aarle uw voedsel niet? Keert ge niet eens tot de aarde weder, om door haar ontbonden en bewaard te worden, tot de toekomst des Heeren?
Kortom, is niet uw leven met het leven dier natuur verwant? En treedt ze niet öf als een hulpe naast u, öf als- een getuige tegen u op ?
Als haar lente weêrkomt, brengt ze u met die lente den terugkeer van Paschen en als een trouwe wachtster komt ze u zoo telken jare aan het kruis van Golgotha hernieuwen het schrikkelijk lijdenstafereel dat aan die glorie van Pascha voorafgaat.
o. Laat dan de stem der natuur, evenals eens dat beven der aarde dien officier van de wacht, zoo ook u telken jare weer de ontroering in de ziel bij het indenken van Jezus' lijden mogen brengen.
Gelijk' eenmaal de aarde onder Golgotha gebeefd heeft, kenne zoo ook uw hart dat heilige beven, dat stille sidderen, als ge weelde ontzettendheid van dat ingaan van uw Heiland in den eeuwigen dood indenkt.