Recensie van Wat overblijft (Lieneke Dijkzeul)
ISBN: 978-90-414-2158-6
In het eerste hoofdstuk van Wat overblijft is de lezer er getuige van dat de vrouwelijke hoofdpersoon een lijk probeert weg te krijgen. Het is de bedoeling hem het huis uit te krijgen, de auto in, en dan weg te rijden, maar dat lukt haar niet omdat het lichaam te zwaar is. In het tweede hoofdstuk vindt inbreker Bernard het lijk. Hij verzwijgt het echter want hij steelt de smartphone van het slachtoffer. Nog een hoofdstuk later doet Asli Verkallen aangifte van de vermissing van haar man Richard die gisteravond niet thuis is gekomen. Verkallen is samen met zijn broer eigenaar van een autoschadeherstelbedrijf dat eens door hun vader werd opgericht.
De vermissing wordt onderzocht door inspecteur Paul Vegter, samen met zijn collega's Slagter, Brink en Talsma. Vegter staat in de gesprekken met de familie vooral stil bij de moeizame verhoudingen tussen Asli, die uit Somalië komt, en haar aangetrouwde familie. Het onderzoek spitst zich toe op Gemma van Son, een werkneemster van het autoschadebedrijf met wie Richard Verkallen een buitenechtelijke relatie had. Hij sprak met haar af op de avond dat hij verdween. Dijkzeul staat echter zo uitgebreid stil bij het leven van Asli Verkallen, dat het zich laat raden in welke hoek de dader in werkelijkheid gezocht moet worden. Wat overblijft wil onder andere daardoor niet spannend worden.
Dijkzeul is ook niet echt in het politie-onderzoek geïnteresseerd. Haar rechercheurs stellen niet de juiste vragen. Het gaat haar vooral om menselijke verhoudingen: het moeizame contact tussen Asli en haar schoonfamilie, tussen haar en haar man, en tussen haar en haar zwaar autistische zoon Keja. Belangrijke vragen blijven ongesteld, zoals de vraag of de familie een buitenhuisje heeft waar de vermiste zou kunnen zijn ondergedoken. Richard Verkallens telefoongegevens worden ook niet nagetrokken. Daarom duurt het ook lang voor de politie ontdekt wat de lezer allang vermoedt/weet: Richard Verkallen is dood. Met een enkele messteek in het hart is hij vermoord.
Net als vorige delen over Vegter en zijn team is Wat overblijft fraai geschreven. Dijkzeuls schrijfstijl is trefzeker en met gevoel voor taal. Vooral als Vegter het gesprek met Gemma van Son aangaat, is de schrijfster goed op dreef. Asli Verkallen komt als personage minder goed uit de verf. Ze is een Somalische, maar Dijkzeuls inlevingsvermogen gaat niet verder dan wat uit een reisgids gehaald kan zijn. Nergens krijg ik het idee met een echte Somalische te maken te hebben. Landgenoten spelen geen enkele rol in het verhaal, terwijl familiebanden en clanverbanden in Somalië juist sterk zijn - en dat had nieuwe daderperspectieven kunnen opleveren. In haar reactie op het autisme van haar zoon, lijkt Asli vooral westers.
En dan is er nog de moord zelf. Het is moeilijk voor te stellen dat die gepleegd is op de manier die op het eind wordt geschetst. Bovendien krijgt de politie uiteindelijk de oplossing van de moordzaak in de schoot geworpen door een toevallige vondst, wat een geforceerde manier is om tot een ontknoping te komen. Al met al een prachtig geschreven, teleurstellend misdaadverhaal.