In de redactie van Monthly Review snoeien we in het gebruik van het begrip neoliberalisme. Dat wordt vaak gebruikt als etiket voor de hedendaagse economie maar het neoliberalisme is geen systeem. Het is de politieke strategie van het financieel monopoliekapitaal om alle geldstromen te integreren in de speculatie. Publieke scholen worden privéscholen met misschien nog publieke middelen maar die worden beheerd als privébedrijven. Onderwijs wordt een business als een ander met scholen en universiteiten die beleggen op de beurs. Private pensioenstelsels veranderen de publieke pensioenkas in fondsen voor speculatie. Het maakt allemaal deel uit van de strategie om alles om te zetten in financiële groei. Meedogenloos commercialiseert de neoliberale politiek zo de hele samenleving.
Waar vinden we de maakindustrie in het verhaal over het financieel monopoliekapitaal? Moeten we nog een onderscheid maken tussen een financiële en industriële kapitalist? De ene investeert en creëert jobs, de andere gokt en speculeert?
Dat is het verhaal van Paul Krugman en co. Zij verkiezen een soort van old-school conservatief keynesianisme. Hun kernboodschap luidt: reguleren en terugkeren naar een industrieel kapitalisme. Halverwege de 20e eeuw ging dat misschien nog, maar vandaag niet meer. Het hele systeem van financialisering is veel te ver heen. Dat industriële kapitaal zit ook in de financiële sector. General Motors heeft een financiële arm die compleet gericht is op beleggingen en speculatie met de pensioenfondsen van het personeel.