Laat ons zeggen dat ik nog steeds een maagd was toen ik met hem klaar was, maar dat ik wel mijn tanden vier keer gepoetst heb achteraf.
Hij wou wel meer, op alle gebied, maar hij was gewoon mijn type niet. Zijn enige aantrekkingskracht was dat hij de man van mijn lerares was.
Inderdaad, maar laten we vooral niet vergeten dat het vooral zijn fout was. Mijn vriendje die zich zo makkelijk liet verleiden.
Zo lang hij het niet ging toegeven, wou ik dat elke man uit zijn omgeving op dezelfde manier naar mij keek als dat hij achteraf naar mijn lerares keek.
Elk van zijn vrienden, apart, één voor één, allemaal. Sommige verschillende keren. Telkens in het geheim, elke keer weer in mijn mond.
Ik wou dat ze allemaal aan hetzelfde dachten toen ze mij zagen, net hetgeen hij aan dacht toen hij mijn lerares zag achteraf.
En net zoals hij geloofde dat ik het niet wist, zo wou ik dat zijn vrienden beseften dat hij ook nergens van af wist.