Onlangs was ik weer eens in Nieuw-Istanboel. Nauwelijks uit de trein, buiten, valt me op, dat ik evengoed in Turkije of Afrika kon zitten. Zoals altijd is er sprake van een eclatant overschot aan rondlummelende, Afrikaanse en Oosterse mannen. Het is 15.30u. en vermoedelijk houden ze nu net pauze na een inspannende hart-OP, tijdens welke ze dankzij hun handvaardigheid weer eens een mensenleven hebben gered.
Terwijl ik op mijn tram wacht, peil ik de situatie (Sinds 2015 is dit een kinderspelletje vanwege mijn extra ogen in mijn achterhoofd): Overal jonge vrouwen met hoofddoek, begeleid door weerbare mannen, die trots kinderwagens met daarin hun verblijfs-verzekerende nazaten voortduwen. In de schaduw zit een Sinti-familie op een rijtje op een trottoirband. Op de weinige zitbankjes zie ik – zoals zo vaak – een paar oude, verarmde oorspronkelijk-Duitse inwoners, die mij doen denken aan geresigneerde indianen in het reservaat.
Ik wend mijn hoofd af van deze misère en zie twee kracht uitstralende, jonge, oriëntaalse mannen. Beiden dragen mouwloze T-shirts, teneinde hun spieren te laten zien. De bovenbenen van de sterkste worden bekleed met jogging-shorts, in welke zijn vrij swingende mannelijheid niet over het hoofd kan worden gezien. Hij drukt zijn schouders naar achteren, zijn mannelijkheid naar voren, steekt zijn neusje arrogant in de lucht en laat tegenover zijn maat een minachtende uitspraak los over een jonge Duitse, die een strak topje draagt. Vervolgens gaat hij breeduit op de bank zitten en gaat verder met het bewaken van zijn “terrein”. Intussen is er een tram gearriveerd. Ik weet niet, of ze mijn halte aandoet en probeer, door de uitstromende mensenmassa heen bij het uithangbord met vertrektijden te komen. Tenslotte kan ik een volledig zwart-gesluierde vrouw voorbijkronkelen, die voor geen milimeter uitwijkt en mij in accentvrij Duits toebijt: Hé, kijk toch uit.”