Het cijfer 1: huilen in Nederland, juichen in Duitsland
Wie met een 1 op zijn rapport thuiskomt, zou zijn rapport het liefst voor zijn ouders verstoppen. Slechter dan een 1 gaat niet en de scholier kan rekenen op een flinke uitbrander van pa en ma. Tenminste… als het om een Nederlandse scholier gaat. Een Duitse scholier zal juist juichend naar huis gaan wanneer hij een 1 voor een toets heeft, want in Duitsland zijn er geen betere cijfers dan een 1.
Andersom geldt dat een Duitse scholier buikpijn krijgt van een 6. Dat is in Duitsland namelijk het laagste cijfer dat je kunt halen. In Nederland is een 6 meestal ook geen reden tot een feestje, maar het is in ieder geval een voldoende. Onze oosterburen gebruiken dus een iets ander cijfersysteem: van 6 'onvoldoende' tot 1 'uitstekend', waarbij de cijfers 6 en 5 onvoldoende zijn en 4 tot en met 1 voldoende.
Proefwerken, examens en tentamens heb ik gelukkig al een tijdje achter me gelaten. In onze middagpauze hadden mijn collega's en ik het laatst echter over het cijfersysteem. En aangezien ik in een Nederlands-Duits team werk, ging het direct over de verschillen tussen beide landen op dit gebied. Collega Carina vertelde ons dat je op Duitse scholen niet alleen cijfers krijgt voor toetsen, maar ook voor een actieve deelname aan de les.
"Je wordt beoordeeld op hoe actief je in de les meedoet?" vroeg ik ongelovig en was stiekem blij dat dat op mijn Nederlandse school niet het geval was. Ik was namelijk een scholiere die graag en veel kletste met mijn buurvrouw en mijn cijfer voor een actieve deelname aan de les zou dus waarschijnlijk niet erg goed zijn geweest. Er zullen echter ook genoeg mensen zijn die blij zijn met het Duitse systeem; vooral bij vakken waarbij veel discussie mogelijk is kun je gemakkelijk je cijfer verbeteren door actief mee te doen aan de les.
Kennen jullie nog meer verschillen tussen de Nederlandse en Duitse cijfersystemen? Laat dan een reactie achter onder de Facebookpost die bij deze blog hoort via https://www.facebook.com/kennedeineburen/.