Ik heb eindelijk wat tijd gevonden om neer te zitten en stil te staan bij de laatste weken en maanden. Het is moeilijk om de juiste woorden te vinden, maar ik doe een poging vandaag:
Wat een weg heb ik afgelegd. Naar mijn gevoel heb ik alles overwonnen wat er voor mij persoonlijk te winnen viel. Ik wil deze periode ook stilaan afsluiten. De voorbije 2 jaar waren een enorme uitdaging. Als buitenstaander leek het misschien vrij vanzelfsprekend allemaal en enkele kritische zielen zullen opmerken dat het wel beter kon, maar die hebben dan niet goed opgelet denk ik. Wie meer verwachtte dan dit van mij, heeft geen idee van wat ik gepresteerd heb en wat ik hier voor hem moeten doen. Ik kan oprecht zeggen dat ik alles gegeven heb en er alles heb uit gehaald wat er dit seizoen al in zat. Na 2 operaties, 2x 10-12 maand revalideren (lees: van 0 terug beginnen) en 2 jaar zonder wedstrijden kon ik gewoon niet meer verwachten.
Ik stond voor een (bijna) onmogelijke opdracht, maar uiteindelijk vocht ik me terug tot op wereldniveau (top 32 van de wereld). En, wees nu eerlijk, niet al te veel mensen dachten dat het nog mogelijk zou zijn. Ik durf toch met enige trots zeggen dat als iemand het zou kunnen, ik het wel was. En zo geschiedde.
Dit seizoen was een enorme opsteker voor mij en geeft me enorm veel vertrouwen voor de toekomst. Als ik dit al kan met de moeilijke voorbereiding die ik heb gehad, dan is echt zo veel meer mogelijk. Mijn hoofd zit al vol met nieuwe plannen en uitdagingen. Nu ga ik eindelijk weer kwalitatief kunnen werken in de periode dat ik vorig jaar nog moest leren lopen. Ik kan niet wachten om aan mijn nieuwe uitdagingen te beginnen!
Nu ik tijd heb om alles te laten bezinken en (even) tot stilstand te komen is het tijd voor een rondje dankbaarheid. Want zoals de titel van deze blog al zegt, alleen geraak je niet ver. Er zijn heel wat mensen die hun stempel gedrukt hebben op dit verhaal: Nele, mijn ouders, lieve zus en Tom (die deze website verzorgd!), mijn grote en warme familie, vrienden, coach Philip en team Gilson, Move2Cure voor de TOP revalidatie waar ik ook als mens weer ben gegroeid, Frank Wezenbeek en team, voor de goede zorgen en de vriendschap, sportarts Kris Peeters: steeds paraat voor kleine en grote zorgen, Luc Ailliet die net op tijd m'n lijf dat duwtje in de rug gaf, manager Ulli Knapp, mijn club KRCGent op Gentbrugge en mijn geweldige sponsor Pharumlegal die ondanks alles toch gebleven is. Ondanks het verlies van mijn profcontract, wil ik toch ook Sport Vlaanderen en de Vlaamse atletiekfederatie bedanken voor de ondersteuning die ik wel gekregen heb. Hopelijk kan daar snel weer een vervolg aan gebreid worden en kunnen we samen verder bouwen aan een succesverhaal.
Zonder jullie allemaal had ik dit nooit gehaald. Het vuur brandde nog om, ondanks alles, door te gaan, en jullie hebben dat vuur steeds mee brandend gehouden. Het WK in Londen is niet helemaal gelopen zoals ik het gehoopt en gedroomd had, maar toch draag ik dit op aan jullie allemaal. Die 100m horden daar was een 100m van moed, doorzetting en karakter. Het was een 100m van dankbaarheid, trots en blijdschap. Het was een 100m die voor mij een symbolisch einde werd aan deze periode, en hopelijk ook het startschot voor iets nieuws. Deze 100m horden was voor jullie allemaal. We did it!
Laat dit een inspiratie zijn voor velen, die het moeilijk hebben. De sportwereld is hard, maar ze is ook mooi. Het is een platform om jezelf te ontdekken, om je grenzen te verleggen en om meer te doen dan iemand ooit mogelijk achtte.