Bijna... - Stichting MS mama
Wow, help… Dat komt er in me op nadat ik al tijden naar een leeg document staar. Ik heb geen idee welke woorden ik er aan kan geven. Ik word enorm geleefd door vooral mijn zenuwen. Alles wat nog even moet. De koffers die klaar liggen, die langzaam gevuld worden met wat perse mee moet, lijstjes die gemaakt worden, mijn agenda die steeds meer gevuld raakt.
Ja, ik ben van de lijstjes en van de controle. Dat lijstje dat werkt prima om nu nog ergens de controle over te hebben, want verder moet ik vooral loslaten. Overgeven. De boel de boel laten en vooral vertrouwen. Alles loslaten. Ophouden met me angstvallig stijf en emotieloos en schijn(sterk) over te laten komen. Zo voel ik me namelijk helemaal niet. Ik voel me zo week als een… Ik kan een hele rivier vullen met tranen als het nodig is denk ik.
Als ik terug kijk, een paar maanden geleden… Ik had geen idee hoe ik het voor elkaar moest krijgen om het mogelijk te maken om naar Rusland toe te gaan. Toen hield ik ook angstvallig vast, want het moet lukken en die controle houden wilde ik niets liever. Maar dat was niet de manier. Toen we alles overgaven en loslieten toen was het allemaal heel snel rond. Wonderlijk! En gaaf om te zien hoeveel beweging er was en hoeveel liefde er overal was om dit doel te halen. En het is gelukt!!!
Niet alleen het bedrag, maar alles! Voor de kinderen is alles goed geregeld, er word gekookt voor Sjouke en de kinderen, er wordt van alle kanten hulp geboden… We zijn zo dankbaar!
Het wachtbankje ging prima, want het lag nog een stuk voor ons, maar inmiddels is dat nog een paar dagen… De kinderen zijn de afgelopen twee weken in allerlei emoties geschoten. Dat was heftig en moeilijk, maar ook goed dat het er was. Ze lijken er nu goed naar toe te leven en iets meer te berusten. Ze worden goed opgevangen als ik weg ben en dat geeft vertrouwen. Maar nu he, nu dat iets beter en rustiger verloopt… Nu ga ik zelf voelen. Ik kan heel veel afleiding vinden met allerlei dingen die geregeld moeten worden, allerlei afspraken die staan en als er niks is dan zoek ik wel iets wat geregeld moet worden.
Als ik alleen ben en niks te doen heb dan heb ik het wel moeilijk. Het is nooit mijn sterkste kant geweest om emoties te tonen waar iemand bij is, om te laten zien dat ik het moeilijk heb, maar ik had het op dit moment graag anders gezien. Ik wou dat ik dat kon.
Deze week moeten we maar even doorstaan. We vertrekken maandagochtend heel vroeg met de trein naar Schiphol en vanaf daar vliegen we naar Moskou.
Ik ben gewoon bereikbaar via whatsapp, mail, facebook, etc. Dat wordt en is allemaal goed geregeld. En ik probeer natuurlijk updates te geven over hoe het met me gaat.