Mijn loopmaatje stuurde me een echt interessant stuk over de concentratiecirkels van de Duitse sportpsycholoog Eberspächer. Dit beschreef precies mijn gedachtegangen. En kennelijk heeft iedereen met deze processen te maken. Als je hiervan bewust bent, kun je jezelf wellicht herpakken en het proces omdraaien, zodat je inderdaad je doel kunt bereiken.
De binnenste cirkel is de ideale situatie, zoals ik die hierboven beschreef. Stoorzenders uit je omgeving zijn compleet weggevaagd. Eén focus, één taak.
De tweede cirkel staat voor de afleidingen uit de directe omgeving. Bijvoorbeeld irriterende lopers vóór je, doordat ze bijvoorbeeld aan het praten zijn of naast elkaar lopen. Of iemand die zijn muziek veel te hard heeft aanstaan. In deze cirkel zit je ook als je met fysieke ongemakken te maken krijgt. Bijvoorbeeld dat je naar de dixie moet, of dat de zon te warm in je ogen schijnt. Dat die tegenwind toch wat krachtiger is dan je dacht. Op dit moment kun je best wel zelf je focus herpakken, maar dat heb je volledig in eigen hand.
De derde cirkel… “Eigenlijk zou ik veel sneller moeten lopen als ik die PR wil pakken, hoezo loop ik niet meer met die snelle lopers mee?”. In deze cirkel word je afgeleid door de gedachte hoe het eigenlijk zou moeten zijn. Je vergelijkt de meest ideale situatie met de werkelijkheid. En meestal word je daar niet vrolijk van. Je bent de grip aan het verliezen. Je bent jezelf verwijten aan het maken. Had ik nou maar beter die heuvels getraind, of even doorgezet tijdens die intervaltraining.
Cirkel 4. Het gaat nu niet meer over je doel bereiken, maar puur over winnen of verliezen. “Oeps.. Als ik nu niet doorloop, kan ik wel fluiten naar dat PR…”
Cirkel 5: Wat zijn de gevolgen als ik niet die PR haal/ als ik die race niet finish. Wat moeten de mensen die met me hebben meegeleefd wel niet denken? Wat zou ik een enorme faler zijn. Kan ik mezelf dan nog wel recht in de ogen aankijken?
Cirkel 6: Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Je doel is volledig uit het zicht, de meerwaarde is verloren gegaan en je deelname zie je als pure tijdsverspilling. Het vergt enorm veel energie om jezelf te herpakken. Uitstappen kan een acceptabele optie zijn. DNF. Dat wil je echt niet. Tenzij je een echte blessure te pakken hebt.
Herken je deze cirkels? Er ging voor mij een wereld open. Ik herken alles en kan gewoon ook precies aangeven wáár ik in een race de gedachten had.