A Travel Through Minds #2 | Once upon a falling star
Hi! Ik ben Leyla (net 17) en ik vergelijk mezelf wel eens met een vallende ster. Niet omdat ik wensen kan vervullen (dan zou het leven een feest zijn, zeg!), maar omdat ik ooit een mooie, heldere, toekomst voor me zag als model en deze droom praktisch is neergestort op een moment.
Het begon allemaal in mijn dertiende levensjaar. Ik werd gescout via Hyves door een bureau genaamd Linda models. Ik geloofde het bijna niet en was super blij natuurlijk. Niet iedereen hoort dat hij of zij het in zich heeft om model te worden. Ik blij, vertel het mijn ouders en zij zouden wel even gaan kijken of het allemaal goed zat. Ze hebben het bureau gecheckt en ik mocht een afspraak maken. Samen met mijn vader ben ik naar Linda toe gegaan en ik was aangenomen. Vanaf dat moment was ik model. Met mijn ego ging het voor dat moment niet zo goed, maar vanaf toen kon het allemaal niet meer stuk.
Ik ging wat shoots doen en ervaring opdoen. Het was geweldig! Mensen die een beetje aan je haar gaan zitten en mooie kleding die je aan mag en vervolgens moet je even zwoel kijken. Omdat ik nog zo jong was, mocht ik niet meer dan één keer in de maand een shoot of show doen, dus teveel werkte ik niet. Er waren wel eens wat mensen geweest die vroegen of ik nooit problemen had gehad met mijn maten (niet omdat ik er zo uitzag, maar uit eigen ervaring), maar ik had nog nooit klachten gehoord. Ik was nou eenmaal een 13/14 jarig smal meisje.
Ik mocht zelfs verzuimen van school als ik een belangrijke opdracht had. Alles was goed geregeld met school. In het begin (tot ik 15 werd) ging er iedere keer een van mijn ouders mee voor de zekerheid, want je weet maar nooit met wat voor mensen je gaat werken.
Mijn geweldige agente en het buitenland
Mijn agente was heel goed. Ze wist met wat voor mensen ze werkte en wist prioriteiten te onderscheiden van de andere opdrachten, wat belangrijk was in verband met de één keer in de maand regel. Ook deed ze er alles aan om de volledige potentie van haar modellen te bereiken (en dat doet ze nog steeds). Ze regelde dat ik ingeschreven werd bij allerlei goede buitenlandse bureaus als New York models, Uno Barcelona, Next Milano en er was zelfs interesse vanuit Parijs. Het plan was dan ook dat ik zou gaan reizen zo snel het kon, maar daar moest ik wel eerst 16 voor worden.
Toen begon het... Nog voor mijn 16e verjaardag had ik een casting voor een show en de vrouw die mijn maten mat zei dat het niet overeen kwam met war Linda had doorgegeven. Hier hebben we niet veel aandacht meer aan besteed uiteindelijk. Ik kreeg de optie om in de vakantie een maand naar Barcelona te mogen en daar te werken. Van mijn vader en school mocht dit op voorwaarde dat ik mijn cijfers zou ophalen en harder mijn best zou doen. Ik heb hard gewerkt die periode en uiteindelijk mocht het van mijn vader. Toen we gingen plannen wanneer ik naar Barcelona zou mogen, kwamen we erachter dat mijn heupen 92 centimeter waren en dat dit maximaal 90 mocht zijn. Dit heeft gezorgd dat de trip niet door kon gaan.
Vanaf dit moment is het niet beter gegaan. Ik groeide nu niet alleen meer in de lengte en het beviel me niet. Ik deed hard mijn best om mijn maten te fixen, maar ik bleef groeien. Ik heb een maand lang overdag gejuiced en 's avonds gewoon vast gegeten en veel gesport. Overigens vond ik dit geen probleem. Juicen en sporten zijn echt mijn ding. Maar helaas, na hoeveel keren ik ook opnieuw ben begonnen en toch weer verkeerde dingen ben gaan eten, het lukte niet. Ik kreeg mijn heupen niet meer maar 92 en alles wat ik aankwam ging allemaal naar mijn heupen.
Afgelopen jaar is er een moment geweest waarop ik heb gezegd dat het geen zin meer had en dat ik moest toegeven dat het mijn bouw was die niet was weggelegd voor het modellenwerk. Hierbij moet je je wel bedenken dat tegenwoordig alleen het maatje 'dun' geaccepteerd wordt in de modewereld. Er zijn mensen die de modellen dit kwalijk nemen, maar dit vind ik echt een naar idee, want er zijn modellen die wel lekker in hun vel zitten met het kleinste maatje en ik weet hoe geweldig het werk daadwerkelijk is.
En nu, met een blik op de realiteit
Nu ben ik al een tijdje bezig met een manier vinden waarop ik toch nog het werk kan doen wat ik echt leuk vind, maar ook dat gaat niet soepel. Voor Curvy (de 'plussizemodels) ben ik te slank en ook voor commercieel heb ik het maatje niet meer.
Elke dag zie ik genoeg foto's voorbij komen van vriendinnen van mij die prachtige foto's maken en ik mis het alleen maar meer, maar ik ben wel trost op ze! Ga zo door en alsjeblieft, geniet ervan als je het kunt.
Dus hierbij wilde ik de kant van het modellenleven laten zien die wel prachtig is en hoe jammer het is dat deze wereld zich beperkt tot een maar die voor een kleine groep is weggelegd. Mij lijkt het juist beter als je meer keus hebt en mensen op uiterlijk kunt scouten in plaats van de uitzonderlijke maat.
Heel veel liefs, groetjes en kusjes,
Labels: A Travel Through Minds Once Upon A Falling Star
Unknown 22 september 2015 om 07:54
Wow wat heftig zeg! Kan me voorstellen dat het enorm frustrerend is als je 2cm te breed bent bij je heupen... En inderdaad, het lijkt mij ook beter als je meer keus hebt en mensen op het uiterlijk kan scouten. Prachtige foto's heb je trouwens, echt wauw! Liefs
Unknown 22 september 2015 om 16:46
Ja, frustrerend was het wel, maar nu kan ik lekker eten en doen wat ik wil en het geeft ook wel rust.