Voor de zonden van de vaders | canvas.be
vanaf 30 oktober elke dinsdag om 21u20
In elke oorlog zijn er daders en slachtoffers, schuldigen en onschuldigen. Zo ook in die oorlog in Syrië en Irak die de voorbije jaren een hele generatie jihadstrijders lokte, ook vanuit ons land. Veel van die strijders zijn vandaag de dag gesneuveld, sommigen zijn ondergedoken, en de anderen moeten en zullen berecht worden. Hun lot heeft het voordeel van de duidelijkheid. Maar wat met hun kinderen? Moeten zij boeten voor de zonden van hun vaders – en soms ook moeders?
Rudi Vranckx volgt enkele Belgische en Nederlandse grootouders tijdens hun maandenlange strijd en reist langs de Koerdische gevangeniskampen in Syrië en via een weeshuis in Bagdad tot in het grensgebied tussen Syrië en Turkije. Terwijl in Syrië en Irak de chaos woedt, voedt de veranderende toestand aan het front de hoop van Belgische en Nederlandse families bij ons. Zij horen voor het eerst sinds lang immers weer van hun kinderen en kleinkinderen.
Voor hun kinderen, die zich bewust hebben aangesloten bij IS, is het vaak te laat. Dat beseffen de families maar al te goed. Maar sommigen koesteren een andere hoop: om de kinderen van hun kinderen te zien. Opnieuw, of voor het eerst. Sommigen zijn hier bij ons immers grootouder geworden zonder dat ze hun kleinkinderen ooit in de armen hebben kunnen sluiten. Maandenlang worden ze heen- en weergeslingerd tussen hoop en wanhoop. Ze vechten voor de rechten van hun onschuldige kleinkinderen, maar de deuren blijven gesloten.
"Is er een exit mogelijk uit de waanzin van het 'kalifaat' voor mensen die er nooit voor gekozen hebben? Dat was ons uitgangspunt", motiveert Vranckx het onderwerp van zijn nieuwe documentaire reeks. "Die kinderen zijn onschuldig. We mogen onze kop voor hen niet in het zand steken. Denk eens aan hoe we omgegaan zijn met de kinderen van de collaborateurs in de Tweede Wereldoorlog. In zekere zin stelt hetzelfde probleem zich vandaag opnieuw, in een andere gedaante en een andere tijd."
"Het zou veel makkelijker zijn om weg te kijken, zoals iedereen lijkt te willen doen. Maar voor mij is dat geen optie. We moeten als maatschappij onder ogen zien wat zich daar heeft afgespeeld. Anders dreigen we de fouten die we gemaakt hebben toen we die strijders hebben laten vertrekken, te herhalen."