Ondertussen dood ik de tijd met mijn miljonairsstatus te verstevigen op Facebook, u weet wel, die sociale netwerkensite waar onlangs een Bono, U2-frontman, bijna letterlijk met de billen bloot ging. Het waren gelukkig niet zijn billen maar die van twee redelijk jonge dames. Het internet als probleemhoekje voor de mens, die niet meer veilig is voor wat dan ook. Bestáát er ergens een ietwat compromitterende foto van u online, dan duikt die vroeg of laat wel ergens terug op en dat doorgaans op een moment dat je het het minst verwacht, vanuit een hoek ook die je nooit van z'n leven voor mogelijk had gehouden. Hebt u dus foto's in huis die in die categorie thuis horen? Delete ze, verwijder ze van je systeem, want wie weet waar en wanneer je ze ongevraagd zult kunnen raadplegen.
Genoeg waarschuwingen, ik ga me wat bezig houden met de wedstrijdpuntenuitreikerij op Gedichtenfreaks. Al denk ik niet dat het zo evident is om iemands gewrochte poëzie te quoteren...
Een gedicht, voor wie even langs loopt, vermits het me aan tijd ontbreekt. Deze avond staat in het teken van de vriendenmaaltijd - ook gekend onder de toepasselijke naam Mosselfestival - van Elegast, mijn broodheer. Terwijl Mama Mia, SM Lenie, Broer Jurgen en Schone Zus met Koters Sander & Silke, Vriend Johanne en Lieftallige Eega Nip zullen smullen van mosselen en kaas, mag Bibi de kassa bemannen voor de dorstigen onder hen en een kleine 300 anderen. Nu, het is voor een Goed Doel en dan wil een Vlinderman zich al eens opofferen. Bij deze zeg ik u tot later, en geniet van uw vrijdagavond, want het weekend is weer aangebroken, samen met een week vrij voor wie nog studerend zou zijn...
In Zwitserland zijn ze helemaal holderdebolder geworden: daar krijgen naast de mensen en de dieren nu ook de planten plantenrechten. Planten mogen geen pijn lijden, er mag niet meer mee geëxperimenteerd worden, tenzij je een megadik dossier aanlegt om de overheid te overtuigen van het feit dat het allemaal zonder pijn zal verlopen. Dat die zielloze dingen vol nerven en vezels nergens aanspraak kunnen maken op een centraal zenuwstelsel, dat ze desnoods een geheel nieuwe plant worden als je een stuk eraf stroopt en maar lang genoeg met het gewonde deel in een potje water laat hangen (doe dat maar eens met een afgescheurd been of poot of zo - de salamander niet te na gesproken), dat de wereld nog niet gek genoeg is, dat zal ze daar in het land van Alpenhoorns en kaas en chocolade worst wezen. En dat de rest van de wereld hen al schuddebuikend proestend ligt uit te lachen ook al.
Laat ik me maar eens bezig gaan houden met de rechten van een meubel. Van een pc ook, of een schoen. Wie weet zijn er zelfs rechten te vinden voor een muur. Niet de Berlijnse of Israëlisch-Palestijnse, maar toch wel de Chinese. En hoe zou dat zitten met de bacillen die zo veelvuldig door de lucht vliegen dezer dagen? Verdienen zij ook niet wat voorspraak van een gedreven Vlinderman in het vastleggen van waar zij zoal recht op hebben? Ik zal er eens over nadenken nadat ik een komkommer vakkundig heb laten vermoorden door Nip, omdat ik toevallig een beestachtige honger had naar dergelijke groente en omdat ik vitaminen nodig heb... Geachte Zwitsers, mag ik alvast voorstellen om de vleesetende planten dan gelijk af te zonderen van de plantenmaatschappij wegens inbreuken op het dierenwelzijn? U kan er altijd een gevangenis voor bouwen met grond en belichting en besproeiing op vaste tijdstippen...
Vlinderman is klaar voor de winter. Samen met Nip deze middag de stad ingedoken om voor haar iets te gaan halen. Dat leverde uiteindelijk een nieuwe winterjas voor Bibi op. Van de vorige was na een goede vier jaren toch het vet wel af, de scheuren onder de armen waren al enkele malen opnieuw genaaid en eigenlijk zag ik er in die jas zo nogal een beetje als een opgeblazen ballon uit. We zijn nu voor iets totaal anders gegaan en dat ziet er al gelijk een pakske (frakske?) beter uit. Benieuwd naar de eerste maal samen uit ;)
Verder gaat het hier te casa Vlinderman en -vrouw binnenkort opnieuw geweldig geuren, want we zijn dan maar gelijk doorgestoken naar BazarBizar, dé winkel in het Antwerpse voor al uw aanschaf van wierook. Sedert enige tijd wil Vlinderman alleen nog maar daar zijn gerief gaan halen. En of je nu kanker krijgt of niet van wierook, het zal me een rotzorg wezen. Tegenwoordig krijg je al kanker van de straat over te steken of door het feit dat je geboren werd. Als we ons daar het hoofd over moeten gaan breken, dan kunnen we gelijk de tent sluiten en in een hoekje gaan zitten grienen. Niets voor den dezen.
Dit weekend wil ik iedereen uitnodigen op Circa 2008, een intercultureel en multidisciplinair stadsfestival op en rond het De Coninckplein in Antwerpen Noord. Na het succes van vorig jaar (Circa 2007, of wat had je gedacht) zijn we nu toe aan de tweede editie. De format is lichtjes gewijzigd, maar het zal er niet minder boeiend om zijn, integendeel. Multiculturaliteit, voor sommigen is het geen dode letter. Ook Pipelines vzw/De Muzeval werkt hieraan mee, en daarmee ook uw Blogger. Meer info over het poëzieprogramma op zondag vind je HIERO. En wie ons nog eens wil horen, zien of spreken, is welkom in Le Poète op zondagnamiddag - al is de rest van de programmering ook niet te versmaden.
Terwijl een hoogbejaarde zieligaard zich verder bezighoudt met het geloven van zijn eigen leugens en het via internet verspreiden ervan, heeft Bibi (misschien eindelijk) begrepen dat er met sommige geschifte mensen niet te raisoneren valt: of je daar nu redelijk tegen bent (eerste fase), hem negeert (tweede fase) of hem iets steviger diets maakt wat je van hem denkt en hoe je omgaat met bedreigingen allerhande (laatste fase), het loopt van hem af gelijk olie van een lepel. Je kan dan niet anders doen dan vaststellen dat het toch spijtig is dat zulke mensen zoveel vrijheid kennen. En dan moet je medelijden hebben. Heel veel medelijden, maar je mag niet mede-lijden. Dat doen dergelijke mensen al genoeg en het is voor niets goed. Bij deze begraaf ik Rosseel. Nog niet letterlijk (en mijn handen zullen nooit geen enkele spadesteek in zijn graf kennen), maar wat nog niet is, kan altijd nog komen. Dat is nu net zo typisch aan mensen: ze gaan allemaal dood, of ze nu gezond in 't koppeke zijn of niet. Dus, Rosseel, wauwel maar een eind verder, ik stuur je niets dan medelijden. Het is niet gemakkelijk wanneer een maatschappij je sneller afschrijft dan je zelf rechtvaardig vindt, maar c'est la vie. In jouw geval rechtvaardig, als ik jou zo bezig zie. Op je eigen blog reacties vervalsen en doen alsof het van iemand anders komt. Mensen het recht op een wederwoord weigeren. Persoonlijke gegevens te grabbel gooien. Hm, ik verbeter me: het is niet medelijden, het is minachting.
Over tot de orde van de dag. Dat is een volgende schakel in mijn gedichtenreeks, waarin de psychie mijn muze van dienst is geweest.
Terwijl op een ander niveau de leugens lustig in het rond worden gestrooid door mijn niet aflatende belager en zijn door hemzelf in het leven geroepen anonieme (wat had u gedacht) medestanders, vermoed ik te alhier een lichte stijging van het aantal binnenspringers. Mooi zo, meer mensen die kennis kunnen maken het klootjesvolk.
Verder wens ik iedereen hier een nog bijzonder aangename zondag toe, niettegenstaande sommigen hun luttele tanden wel zullen laten knarsen bij de vaststelling dat hun bedreigingen geen enkel nut blijken te hebben. Integendeel, in de aan hen gerichte mail zullen ze lezen waar het op slaat, mocht er ooit een gevolg worden gegeven aan een bezoek dat niet gevraagd noch gewenst is. Gewaarschuwde mensen en zo. Het zal ze leren mij en Nip te blijven beledigen én dan nog schaamteloos het één en ander te eisen. En och, ik weet wel dat ik me nu absoluut verlaag tot een niveau dat niet het mijne is, maar het is wel eens leuk om de vormelijkheden te verlaten, de simpele mens in mij te bevrijden van alle complicaties zoals andere wang toe keren en zo. Als iemand de simpele mens in mij een oplawaai verkoopt, kan die iemand geheid een lap terug krijgen. Zonder nadenken en frontaal.