Milow - Modern Heart | Humo
Toen Milow – voluit: Jonathan Vandenbroeck – enkele weken geleden op de radio zijn nieuwe plaat mocht aankondigen, deed hij dat met de mededeling dat 'Modern Heart', zijn vijfde, compleet anders zou worden dan wat we van hem kennen. 'Nu ja, het blijft natuurlijk mijn element, maar in een andere, meer actuele verpakking.' Ter illustratie werd het nieuwe 'Howling at the Moon' gespeeld, een song die 'take me back to Hawaii' laat rijmen op 'skyscrapers in Dubai' en 'palaces in Versailles', en voorts precies klinkt als, kijk, de Milow die we al jaren kennen.
Frederick Vandromme woensdag 11 mei 2016, 17:49
Het verschil met vroeger: 'Modern Heart' heeft geen basis van akoestische gitaar. Alle songs zijn organisch gegroeid uit de beats van Rufus Dipper, het pastelkleurige elektrojazzproject van de klassiek geschoolde pianist Michael Geldreich. Ander volk dat zich over het mengpaneel kwam buigen: co-auteurs Brian Kennedy en James Fauntleroy, en producers Marius de Vries en Joe Chiccarelli – mensen die occasioneel ook bij Rihanna, Rufus Wainwright, Björk, Morrissey en Jason Mraz aan de touwen mogen trekken.
Die aanpak komt in andere songs meer tot zijn recht: 'Lonely One' begint met een bescheiden trancebeat – en af en toe een ringtone erdoorheen – maar barst in het refrein open als een rijpe zweer en bewijst andermaal dat Milow weet hoe een catchy popdeun in elkaar zit. Soortgelijke bedenkingen bij 'Waiting for Love', 'No No No' en vooral 'Running Blind', waarin de singer-songwriter ons écht een andere wang toekeert, één die minder tot kletsen uitnodigt.
'Love like That Is Easy' is tussendoor een gezwollen liefdeslied. Dat hij het in deze tijden 'heeft aangedurfd ouderwets de liefde te bezingen', omschrijft Vandenbroeck ergens als 'muzikaal volwassen worden'. Terwijl 'aan de emotionele dunne zitten' in dit geval toch zoveel beter had gepast. Dan liever 'Way Up High', een mooie elegie aan – berekende gok – zijn te vroeg overleden vader, die bij momenten pakt en al helemaal een aanrader was geweest als in de tweede helft die Bond Zonder Naam-parlando achterwege was gebleven.
Het is verleidelijk om de composities van Milow af te doen als jeugdclubromantiek, maar hij heeft in heel Europa honderdduizenden tevreden klanten. Niet dat ik dat helemaal begrijp, maar we hebben voor minder onze pet afgenomen.
Op onze telefoon staat nog een sms'je van Milow waarin hij min of meer zegt dat zijn vorige plaat een eenaprilgrap was. 'Modern Heart' is beter dan wat voorafging, en dus helaas minder grappig. (fvd)