Het jaar is nu echt bijna helemaal over, volgens mij komt er deze laatste dagen geen noemenswaardige muziek meer uit. Dat wil nog niet zeggen dat ik alles gehoord heb, maar een hoop wel.
2012 kende veel mooie muziek, al gebiedt eerlijkheid me te zeggen dat ik dit jaar het meest geluisterd heb naar Blue van Joni Mitchell, Strangeways, Here We Come van The Smiths en Harvest van Neil Young; LP's uit respectievelijk 1971, 1987 en 1972.
In plaats van een lijstje albums, heb ik een lijstje mensen gemaakt. Omdat Trouw een club is, en clubs niet worden gedomineerd door albums, maar door hits, platen en deejays. Daarom mensen en groepen in deze lijst, zodat alles en iedereen mee mag doen en u, als lezer, in plaats van een wirwar van albums-, DJ's-, en tracks- top 100's, alles in één hebt.
Yes, beginnen met Actress. Nadat R.I.P. in april uitkwam, heb ik wekenlang vrijwel niets anders geluisterd. Waar zijn vorige album met Maze en Lost nog nummers bevatte als liedjes door het leven konden, zijn die op R.I.P. niet meer te vinden. Actress' derde album is ruw en schetsmatig, maar als geheel perfect vormgegeven. Luister het daarom vooral van de eerste tot laatste seconde, en op goed geluid als het even kan.
Olde English Spelling Bee is een lo-fi label, soms is het zo lo-fi dat je de muziek amper kunt horen. Op Pink Keys van Alice Cohen valt dat alles mee. Wel klinken de synths nog steeds alsof ze van cassettebandje op cassettebandje op cassettebandje opgenomen zijn, maar de liedjes zijn af en perfect herkenbaar.
Soms gebeurt het dat een nummer al voor het een hit is niet meer gedraaid wordt, omdat het een hit is. Tenminste, dat vinden de deejays dan. Ik vind dat zonde, goede hits zijn te gek en moeten vaak gedraaid worden. New For U van Andrès werd gelukkig wel vrijwel het hele jaar door vrijwel iedereen gedraaid, met als gevolg dat het publiek de plaat vanaf de eerste seconden herkende en wist hoe mooi het na de eerste paar maten ging worden.
Wat voor Geoff Barrow een hobbyband is, is voor mij een van de beste bands van het jaar. Portishead had hij al vakkundig van triphop- tot krautrockband omgevormd en Beak>> klinkt als de ultieme verpersoonlijking van Geoffs favoriete geluid: donker en hypnotiserend zoals het niet meer werd gemaakt.
John Talabot tipte deze band ooit op zijn blog. Vreemde pop is het, met veel synthesizers. Hun laatste album The Belbury Tales verdient meer luisteraars, al is het alleen al vanwege het prachtig lieve liedje Green Grass Grows.
Ben UFO was te gek dit jaar. Op het Lentekabinet, op Nachtdigital, in Trouw, eigenlijk overal volgens mij. Ben mixt hard en snel, zonder onvriendelijk te klinken. Waar zijn labelmaten willen nog weleens doorslaan in hun eigen, radicale geluid, daar kan Ben alles. Daarnaast mogen we Ben dankbaar zijn voor het creëren van een nieuwe dj-standaard van bescheidenheid en alleskunde.
Zijn nieuwe EP is mooi, maar Kindred was van een andere wereld. Het openings- en titelnummer is prachtig, Loner ook en Ashtray Wasp is meer dan dat, het is het beste dat Burial afgelopen jaren maakte. Of is dat Nova, de plaat die Burial dit jaar samen met Four Tet terloops uitbracht?
Als Shackleton te heftig voor je is, moet je Burnt Friedman eens proberen. Voor mij is Shackleton te heftig, en het album van Burnt Friedman deed me dansen in de kamer. Met vrijwel niets dan trommels maakte hij een van de spannendste albums van het jaar. En voor een van de beste remixen tekende hij ook, voor Shangaan Shake (tip!) restylede hij Zinja Hlungwani tot een echte gentleman.
Dan Snaith was aan het begin van dit jaar de man die Caribou aanvoerde, af en toe ergens platen draaide en als Daphni remixen en edits uitbracht. Die Dan was deze zomer met Caribou de grootste act van Melt, niet in de laatste plaat omdat hij de ochtend na hun concert een van de wildste en gekste sets draaide ik dit jaar heb gehoord. De Dan die afgelopen herfst in Trouw stond was een man met een van de sterkste dance-albums van het jaar op zijn naam en één die een volle club urenlang liet dansen. Dan kan alles.
Soms kom ik ergens de term nu-soul tegen, in dat geval weet ik alvast dat het niets voor mij is. Sabrina Starke, of hoe ze ook moge heten, ik weet niet wat daar soul of nu aan is.
Dean Blunt & Inga Copeland (ook wel: Hype Williams) brachten dit jaar met Black is beautiful een abstract concept-album uit. Dat was goed, maar niet zo goed als Blunts mixtape uit december, vol soul en zo nu als het maar kan.
Erol Alkan is de coolste DJ, dat vind ik al tijden. Voor Bugged Out mixte hij dit jaar een dubbelaar; de eerste mix is vol electro-energie, wat je wel zo ongeveer van Erol Alkan verwacht. De tweede cd is veruit de beste mix van het jaar. Warme, trage pop en niets dan dat: van Buffalo Springfield tot Jan Hammer en Chromatics. Daarnaast is hij de man die de wereld The Space Lady liet horen, net voor Jai Paul hoor je Major Tom, ongelooflijk zo mooi.
Four Tet bundelde dit jaar zijn EP's tot een mooi album, sprak uitsluitend wijze woorden in interviews, bracht artiesten bij elkaar, organiseerde festivals, mixte fantastische radioshows en leverde vrijwel maandelijks een te gekke remix. Four Tet is mijn man van het jaar.
Jai Paul bracht dit jaar precies één nummer uit, dat was eind maart. Sindsdien draaide ik Jasmine dagelijks.