Eikenboomgaarden, een grote rots. Plots sta ik versteld van wat ik zie… Een Christus aan het kruis volledig uitgehouwen in de rots… aan de voet van het kruis een vermoedelijke vrouwelijk figuur.
Als ze mij zouden vragen hier een jaar te verblijven zou ik geen neen zeggen. Een eremo uit de 8ste eeuw boven op een rots met uitzicht op een vallei en meer.
Beneden aangekomen… Op twee meter naast me, vijf herten… ze kijken me aan… En springen aan een elegante snelheid weg… Wat een geschenk.
Aangekomen in Pieve Santo Stefano… een pauze… Op een bepaald moment hoor ik een enorm geluid. Een onophoudelijke stevige hagelbui en onweer… Blij dat ik een lift kreeg… De straten staan blank…
Terwijl ik nu zit te schrijven, is het buiten geel-grijs van kleur, gietende regen… Mijn ogen sluiten, ik droom even weg van uitgestrekt in een zetel te liggen, boekje, muziekje…. Openhaard.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met Franciscus, Pieve Santo Stefano, Sansepolcro, the way of archangel michael. Maak dit favoriet permalink.

Een korte dag staat me te wachten…ideaal om een uurtje langer in bed te liggen. Aan de ontbijt tafel deelt de eigenares van de B&B in het kort haar leven. Bij mijn vertrek vraagt ze me om haar mee te nemen in gebed. Ik deel met haar wat ze me bijbracht. We geven elkander een zoen.
De eerste dag dat ik de Tau samen met een gele pijl mag zien. Deugddoend… Net als de rood-witte strepen of andere signalisaties bv stikkers hebben een grote waarde voor de pelgrim of wandelaar. Voor mij zijn ze symbool als verbinding van mens tot mens en niet enkel materie. Drie kilometer lang wandel ik in stijgende lijn op een duidelijk pad. Stap voor stap… met volharding… Hmmm, volharding klopt eigenlijk niet, uithouding in volzachtigheid.
Stijgen zonder moeten, zonder het einddoel voor ogen te nemen. Geen moeten en zonder op de tanden te bijten. Gewoon in het nu… stap voor stap… met attentie voor mijn lijf en ademhaling.