dag 182 Van jaloezie, naar verdriet, naar angst | Marjo's reis naar Leven
← dag 181 Projecties op mijn kinderen
dag 183 Van jaloezie, naar verdriet, naar angst (2) →
dag 182 Van jaloezie, naar verdriet, naar angst
Geplaatst op 20 mei 2014	door marjajourney
Vandaag zat ik met mijn echtgenoot in de bus en naast ons zat een man die ook ooit in Nederland heeft gewerkt en bij ons in de buurt een huis heeft. Mijn man vroeg hoe het met hem ging en hij zei dat het nog nooit zo goed met hem was gegaan. Hij vertelde over zijn pasgetrouwde dochter die naar Australië was geëmigreerd nadat ze iemand had ontmoet van Kroatische oorsprong die in Sydney woont en dat het haar zo goed ging. Ze had direct een baan in een creche gevonden en met haar mode-opleiding en muziekkennis zou ze binnenkort wel gepromoveerd worden tot leidinggevende daar. Ze sprak de taal inmiddels uitstekend dus dat was ook geen probleem. Ik reageerde met: wel ver he Australie, waarop hij zij dat ze dagelijks met elkaar skypten. Ook maakte ik nog een opmerking dat ik had gehoord dat Australië een heel duur land is geworden. Verder vertelde hij dat haar man ook een goede baan had in een hotel waar hij iets met automatisering deed. Een gevoel van jaloezie overspoelde me, ik vergeleek zijn dochter met de mijne waarvan ik denk dat haar leven er veel minder rooskleurig uitziet. Banen zijn hier moeilijk te vinden en ze is financieel afhankelijk van ons. Toen bekroop me een gevoel van verdriet en de tranen sprongen in mijn ogen die ik zo onzichtbaar mogelijk wegveegde. Daarna kwamen er allerlei gedachten omhoog die op angst waren gebaseerd, zoals toekomstperspectief voor haar en haar kinderen en welke kant het allemaal uit zou kunnen gaan. Zou ze ooit financieel onafhankelijk zijn en haar eigen geld kunnen verdienen?
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben jaloers te reageren op iemand die vertelt dat het met zijn dochters zo goed gaat, waarvan er één kortgeleden naar Australië is geëmigreerd.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben jaloers te zijn op iemand waarvan ik denk dat hij geen omkijken en geen kopzorgen meer heeft over zijn kinderen omdat ze allemaal "onder de pannen" zijn en waarbij ik zijn situatie vergelijk met de mijne.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben mezelf met een ander te vergelijken, waarbij ik mijn situatie lastiger en zwaarder vind dan de situatie van de ander.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben de blijdschap van de man die vertelde over zijn dochter te willen ondermijnen door allerlei negatief getinte vragen aan hem te stellen in de hoop dat hij wat zou indammen met zijn blijdschap en zou inzien dat het allemaal niet zo geweldig was als hij het voorstelde.
Ik vergeef mijzelf niet toegestaan en aanvaard te hebben te zien/begrijpen/realiseren dat als je ouder bent van een kind je mind altijd wel zorgen tevoorschijn laat komen.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben me wel herinnerd te hebben in het gewaar van mijn adem te zijn maar dat dit niet lukte omdat de gedachten en emoties me volledig beheersten.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben in een gedachte te participeren van: ja maar je weet nooit hoe het gaat in de toekomst, misschien gaat het straks wel beter met mijn dochter dan met de zijne, waarin ik mezelf vergeef toegestaan en aanvaard te hebben even aan een hogere macht te denken die het goed met mij voor heeft en ons wel te hulp zou kunnen schieten.
Ik vergeef mijzelf toegestaan en aanvaard te hebben jaloers te zijn op mensen waarvan ik denk dat ze geen kopzorgen hebben over hun kinderen, waarin ik mezelf vergeef te niet hebben toegestaan en aanvaard te zien/begrijpen/realiseren dat de problemen die ik zie zich afspelen in mijn geest.
Als ik zie dat er jaloezie opkomt naar anderen die pretenderen probleemloos te leven en die me vertellen hoe goed het gaat met hun kinderen dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat de problemen die ik zie in mijn mind afspelen en dat vergelijkingen maken ook een gedachte is die hieruit voortkomt of hieraan ten grondslag ligt. Ik stel mezelf ten doel mezelf verder te onderzoeken op mijn jaloezie en dit te vergeven en corrigeren.
Verdriet en angst die vandaag opkwamen volgen.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met angst, desteni i process, jaloezie, kinderen, kopzorgen, problemen, verdriet, vergelijken, zelfvergeving. Maak dit favoriet permalink.