De 25-jarige Kirstie Ennis uit Amerika diende in 2012 voor Afghanistan als sergeant toen haar helikopter neerstortte. Haar hele leven stond hierdoor op z’n kop, maar ze wist zich hier wel uit te slaan. Door dit ongeluk moest haar been geamputeerd worden, waarna ze later een dodelijke infectie kreeg. Ze vertelt haar verhaal in een korte documentaire voor Cosmopolitan.
“Ik kan me herinneren dat een arts van het leger tijdens de val van de helikopter tegen me zei: ‘Hou je ogen open, dit is waarschijnlijk de laatste keer dat je dat kan doen.’ Binnen een seconden lagen we op de grond en ik hoorde iemand mijn naam roepen. Ik probeerde op te staan, maar voelde dat mijn been onder me bungelde.” Na 38 operaties is het voor Kirstie nog steeds niet voorbij:
Uiteindelijk werd besloten dat het beter is als haar been geamputeerd wordt. Voordat deze operatie zal gebeuren, wil Kristie nog van haar twee benen kunnen genieten. Ze gaat daarom naar het strand om de zee en het zand tussen haar tenen te voelen en loopt op haar blote voeten in het gras. “Ik kan dit soort dingen straks niet meer op deze manier voelen.”
Na de operatie had Kristie nog lang last van zenuwpijn, iets wat vaak voorkomt als een lichaamsdeel geamputeerd wordt. Maar daarna gaat het fout, ze heeft namelijk een dodelijke infectie opgelopen en wordt direct opgenomen in het ziekenhuis. Uiteindelijk moest haar knie er ook nog af, wat een lastige keuze voor haar was omdat het hierdoor een stuk moeilijker wordt om weer te kunnen lopen.
Een paar weken later kreeg ze een prothese aangemeten en leerde ze om hierop te lopen. En dat ging gelukkig bijzonder goed. “Ik ben een ander persoon dan wie ik was vijf maanden geleden, voordat mijn been geamputeerd werd.”
Toch ben ik blij dat ik zover ben gekomen en dat ik heb gekozen om te leren lopen met een prothese, anders zat ik nu elke dag vast in een stoel en kon ik geen kant op.”
Hey! Ik kwam dit artikel op Laceup tegen en denk dat het iets voor jou is. http://laceup.ondertussen.nl/badass_babes/kristie-25-vertelt-hoe-het-is-om-te-leven-met-een-been-na-ongeluk-in-afghanistan/