Oei, mijn tas ziet er momenteel heel rommelig uit. Hoe chaotischer ik in mijn hoofd ben, des te rommeliger mijn tas, haha! Maar, in het weekend ruim ik mijn handtas altijd op. Alle papiertjes en rommeltjes gooi ik er dan uit. Ook bekijk ik dan de producten die erin zitten. Vorige week zaten er maar liefs drie parfums in. Tsja, en die sleepte ik al een aantal dagen mee…Ook mijn toilettasje ruim ik dan op. Die zit meestal vol met lipsticks. Kortom, een klusje wat wekelijks terugkomt. Maar, wat ik met plezier doe! Dankjewel voor je fijne tips!
Heel handig! Ik vind je tas trouwens geweldig leuk! Wat een grappig kleurtje <3 Ik vind het wel erg belangrijk, dat als ik mijn laptop mee neem, ik deze in een hoes doe!
Goede tips! Mijn tas is gelukkig altijd netjes, maar ik ken wel wat mensen die deze tips misschien goed kunnen gebruiken..
Wow, het is alweer een tijdje geleden dat er een blush review online kwam. Totdat er een pakketje binnenkwam met...

Ik mag absoluut niet klagen over zieke kinderen. Naast dat ze gelukkig nooit iets ernstigs hebben gehad (even afkloppen) is bij ons ook niet vaak een kind ziek. Soms een dagje een beetje hangerig, of gekweld door een heuse mannengriep, maar nooit echt ziek.
Uiteraard wijt ik dat aan mijn gezonde opvoedstijl. Dat ze ongezond eten en laat naar bed gaan vergeten we even: mijn kinderen zijn nooit ziek en dat is uiteraard mijn verdienste.
Maar als ze dan ziek zijn, god, dan gaat het helemaal mis in mijn hoofd. Allereerst denk ik dat karma is gekomen. Want als je kinderen nooit ziek zijn dan kun je erop wachten dat het een keer gigantisch misgaat. En dat je dan alle ellende die je de jaren ervoor hebt opgespaard in één keer over je heen krijgt. Ik weet, het slaat nergens op, maar zo denk ik dan.
En dan is het kind ziek. Dan zijn ze aan het spugen. Of ze hebben koorts, buikpijn en hoofdpijn. Of pijn in hun benen. Duidelijke symtomen van griep zou je denken. En zeker een moeder met een medische achtergrond (zoals ik) moet dat direct herkennen. Wat werkt: lekker uitzieken, soepje, paracetamolletje.
Nee, neem mij, de hypochondrische moeder. Ik weet teveel, waarschijnlijk juist door mijn opleiding. En door mijn ijzersterke geheugen. Klaagt mijn kind over hoofdpijn dat weet ik zeker dat er een hersenvliesontsteking aan ten grondslag ligt. Elke paar minuten wil ik de temperatuur meten (alleen rectaal. De rest is niet geloofwaardig), kijk ik of ze hun benen nog op kunnen tillen en speur ik het lijf af naar petechiën (google maar niet. Een bepaald soort uislag die ze dan kunnen krijgen).
Ook ben ik een keer in allerijl naar de huisartsenpost gereden met een kind met buikpijn. Nu was dit forse buikpijn in combinatie met koorts, maar door de druk- en loslaatpijn in zijn abdomen dacht ik zelf aan een blindedarmontsteking. Dat was de assistente absoluut met mij eens, dus ik mocht komen.