Het tolerantiegevaar, waarschijnlijk de doodsoorzaak van Amy Winehouse | Integrative Addiction Coaching: PraatmetHans.nl
"Maar ze heeft zich toch dood gedronken,?" (inderdaad is een overdose aan alcohol de doodsoorzaak) "Want als je drie flessen wodka drinkt dan wéét je toch dat je gevaarlijk bezig bent?!" *belerend toontje*…
Ik wil altijd graag even bij stil staan bij dergelijke redenaties. De vraag is eigenlijk eenvoudig: "wat weet jij nog na een hàlve fles? In een poging om niet verder over alcohol of alcoholisme na te denken vergeten we vaak te bedenken dat degeen die het volgende glas drinkt, iemand is die de vorige glazen al op had…
Amy was misschien stronteigenwijs maar ze was goed onderweg om haar alcoholgebruik enigszins onder controle te krijgen. Haar behandelend arts, Dr. Christina Romete, zegt daarover "she had resumed drinking in the days before her death after staying away from alcohol for most of July"…
En als ik dat lees dan moet ik denken aan de patiënten die we ieder jaar weer verliezen in de verslavingszorg, niet tijdens maar juist ná hun detox periode.
Persoonlijk denk ik niet dat Amy dood wilde, ik denk dat zij in de tangbeweging tussen tolerantie en trek terecht is gekomen.
Hoe zit dat, dat tolerantiegevaar?
Wanneer iemand voor het eerst in z'n leven alcohol drinkt dan staat iedereen na een paar glazen behoorlijk op z'n kop. Maar wanneer iemand gedurende langere tijd stevig heeft gedronken, dan kan je er zeker van zijn dat zoiemand véél meer kan hebben dan die eerste keer. Dat heet tolerantie. En dat betekent niet alleen dat ie minder snel het effect voelt van het middel, ook de grens van het gebruik waarop het een dodelijke overdose wordt, die schuift op naar boven.
Amy's bloed-alcohol level was 0,4 procent. Als je niet goed 'geoefend' bent dan is dat een gevaarlijke hoeveelheid voor een dame met een dergelijk postuurtje.
Maar de tolerantie is helaas niet het enige dat omhoog gaat in de loop van lang en regelmatig gebruik. Wanneer iemand een verslavend middel vaker gebruikt dan ontstaat er ook meer trek in dat middel. Duidelijk zal zijn dat die 'nieuwe honger' natuurlijk verder kan stijgen als de tolerantie eerder ook al hoger was geworden.
Als er dan na verloop van tijd en goed 'oefenen' op een gegeven moment een situatie is ontstaan waarbij iemand zo veel gebruikt dat de trek gaandeweg groter is geworden dan de tolerantie van een niet-gebruiker, dan is er eigenlijk een potentieel levensgevaarlijke situatie is ontstaan.
Waarom? Omdat mensen die een langere poos niet gebruiken, bijvoorbeeld in een paar maanden klinische opname, gewoon weer minder tolerant worden.
ont-remming
Inderdaad, dat voel je al aankomen: als de tolerantie lager is dan de trek dan kan een terugval dodelijk zijn. Want die tolerantie die loopt weer terug naar vroeger maar die biologische honger, die wordt niet minder de eerste honderd jaar – ook al leer je 'm eerder te tackelen –
Als na een glas of vier-vijf de neocortex, de denklaag van ons brein, helemaal 'uit' staat, dan is er géén biocomputer meer waarmee we kunnen nadenken. Dus dat we het risico vooraf zo goed begrijpen dat is betekenisloos geworden.
De hongerlaag waar de trek zetelt, die zet het ongehinderd op een drinken tot ie zich bevredigd zal voelen. En helaas is dat eerder het aantal glazen dan de buzz die door de alcohol ontstaat. Kortom, iemand drinkt zich regelrecht dood op basis van de gewende inname.
De hele omgeving zal zich afvragen wat er nou eigenlijk is gebeurd. Het lijkt zo plotseling, zo onverwacht. Daarom gaan mensen ook zo fantaseren over zelfmoord. Het ging immers juist beter de laatste tijd, je kon zien dat iemand zich mind vergiftigde…
"Maar ik vond hem niet suïcidaal, hij praatte juist wel hoopvol. Hij had juist wel het gevoel dat ie het nou onder controle begon te krijgen… Hij was niet meer zo bang…" zeggen de close friends dan vaak. En dat was inderdaad ook zo. Triest genoeg is daarmee ook het enige weggevallen dat iemand nog een beetje had kunnen tegenhouden: de angst. Die bedenk je namelijk niet, die voel je. De honger werd niet meer tegengehouden door de kop, maar had misschien nog iets geremd kunnen worden door de gezonde angst van mijn hart. Als je echter niet bang meer bent voor terugval… -ook al omdat alcohol een goeie (tijdelijke) remmer is van angst- dan geldt ineens: "Niets houdt mij meer tegen"…
Mocht u uw eigen situatie herkennen, wees dan gerust een beetje bang.
Persoonlijk zou ik gewild hebben dat Amy een klein tikkeltje minder eigenzinnig was geweest… en net vooral een tikkie banger… Want ik had graag nog wat langer van haar eigenzinnigheid genoten.
follow @AmysFoundation on twitter…
Dit bericht werd geplaatst in alcohol, verslaving en getagged alcohol, detox, ontwenning, Risico, tolerantie, trek, trek-tolerantie tang door HansWest . Bookmark de permalink .