Benny Lindelauf - Hoe Tortot zijn vissenhart verloor (2e recensie) - Ik vind lezen leuk
Recensie van Katrien (ouder dan 18 jaar) – Katrien heeft ook een eigen boekblog
Het boek heeft een mooie voorkant, Ik vond de tekst op de achterkant leuk, Ik heb al andere boeken van deze schrijver gelezen, Ik heb het boek niet zelf uitgekozen, Andere mensen zeiden dat het een leuk boek is
avontuurlijk, cool, eng, fascinerend, geheimzinnig, grappig, interessant, kort, lang, leuk, mooi, ontroerend, saai, verrassend, vervelend, vrolijk, Oef, dat kan ik ook nog invullen. Al het bovenstaande is van toepassing op dit boek, en dat maakt het zo sterk.
Ja, van Ludwig Volbeda
De tekeningen passen erg goed bij dit verhaal, en ze vertellen soms meer dan de tekst dat doet. Ze doen niets af aan het verhaal, en beelden heel vaak ook NIET uit wat het verhaal vertelt, zodat je als lezer de ruimte krijgt om de eigen beelden te zien. Heel mooi!
Tortot is een kok die elke keer ervoor kiest om met het overwinnende leger verder te trekken. Op een keer komt hij een twaalfjarige kindsoldaat tegen, die opzoek is naar zijn broers, die volgens Tortot allemaal op de Luie Ligweide zullen zijn. Maar George vindt zijn broers niet, en hij komt Tortot opnieuw tegen. Dat is echter niet zonder gevaar, en George is intussen gewond geraakt. Het hele verhaal brengt hij verder door, verstopt in een augurkenvat. Dat zorgt soms voor heel grappige situaties, die dat eigenlijk helemaal niet zijn, grappig, bedoel ik dan. Maar dat ze dat toch worden, komt door te verteltoon die Lindelauf hanteert. Zijn boek is licht ironisch, maar oorlog blijft altijd wel oersaai. Maar: hulp is er altijd, ook in de meest precaire situaties.
Tsja? George? Tortot? De legerleiding? Lees het boek, en maak dat zelf maar uit… Hmm… Ik zou toch voor Tortot kiezen.
Ik zou wel de zoetelaarster willen zijn, denk ik.
op allerlei slagvelden, waar de ene oorlog de andere opvolgt. Soms verlangt Tortot naar huis, en kan George hem horen dromen van zijn dorp waar hij vandaan komt, en waar alles scheef is.
Dit boek is alles wat een goed boek moet hebben, en soms zelfs een beetje saai. Maar de oorlogen zijn dat soms ook. Dit boek is sprookjesachtig, maar daarna weer vrij echt. Lindelauf schrijft echt heel mooi, en dus is "Hoe Tortot zijn vissenhart verloor (waar ik zelf nog moet zien achter te komen)" een mooi verhaal.