Kim Janssen over vervaagde herinneringen en zijn nieuwe sound | Muziek | BILL
Kim Janssen over vervaagde herinneringen en zijn nieuwe sound
Nieuw album: Cousins
13 april 2017 Jana Leirs
Na vier jaar stilte deelt Kim Janssen zijn nieuwe album Cousins met de wereld. Na de prachtplaten The Lonely Mountains en Ancient Crime blikt de Nederlandse songwriter terug op zijn Aziatische jeugd en heeft hij plots een totaal andere sound. Samen met zijn twaalfkoppige band leverde hij een prachtplaat af. Eentje die hij vulde met fijnzinnige lyrics, poppy sounds en orkestrale accenten.
Kim Janssen: "Toen in 2013 mijn vorige plaat (The Lonely Mountains, red.) uitkwam, dacht ik dat er in 2015 een nieuwe plaat in de winkels zou liggen. In die vier jaar heb ik niet stil gezeten. Het grootste probleem waren de teksten. Twaalf nummers in twee jaar schrijven, kon ik niet. Bij elk nummer denk ik aan een verhaal of gedicht dat moet passen bij de visie van de plaat. Dan vraag ik aan mezelf: wat is dit verhaal, wat is het statement?"
"Ik liep al een paar jaar rond met een visie over de steden uit mijn jeugd en daarnaast had ik al een tijdje het idee om richting een elektronisch sound te gaan."
"Uiteindelijk ben ik wel blij met die extra twee jaar. Ik heb ze gebruikt om te experimenteren, om dingen opnieuw op te nemen. Waarom? Ik dacht dat het beter kon. Cousins is zo persoonlijk dat ik wilde dat het iets betekende. Zonder die twee extra jaren zou ik iets mooi gemaakt hebben dat goed in elkaar zat, maar het zou geen persoonlijk verhaal geweest zijn. Dit album heeft voor mij een betekenis."
"In 2009 kwam het album Wolfgang Amadeus Phoenix (van Phoenix, red.) uit. Oorspronkelijk nam ik het album niet zo serieus, maar om een of andere reden begon ik het plat te draaien. Nadat ik de plaat zo vaak beluisterd had, besefte ik dat ze toch houdbaarheid en diepte had. Zij hadden die poppy sound die ik zocht, zonder het te weten."
"Twaalf nummers in twee jaar schrijven, kon ik niet. Elk nummer is een verhaal of gedicht dat moet passen bij de visie van de plaat. Bovendien vond ik dat het beter kon."
"Die plaat deed me denken aan Bangkok en Kathmandu, steden waar ik als kind woonde. Ik werd me ervan bewust dat ik die kant moest opzoeken en ontdekken. Eerlijk? Ik was niet zeker of ik het wel zou kunnen, die poppy sound brengen."
Bangkok, inspiratiebron
"Bangkok blijft voor mij een bron van inspiratie. Waarschijnlijk omdat ik die stad associeer met een bepaald punt in mijn leven. Toen we er woonden, zat ik op de basisschool. We hadden een heel mooi huisje in een compound met een prachtige tuin en hoge mangobomen. Daarna verhuisden we naar Nepal en daar beleefde ik mijn tienerjaren."
"Eerlijk? Ik was niet zeker of ik het wel zou kunnen, die poppy sound brengen."
"Om het jaar vlogen we naar Nederland en maakten we een tussenstop in Bangkok. Dat maakte van Bangkok een bijzondere plaats. Ik grijp nog altijd terug naar Bangkok, maar dat is misschien vanwege dat nostalgische gevoel. Over de jaren heen maak je het natuurlijk wat rooskleuriger dan het was, maar het blijven mooie herinneringen."
"Ik heb altijd een fascinatie voor muziek gehad. Op de middelbare school speelde ik gitaar... net zoals de helft van mijn klas. Muziek was geen serieuze zaak tot ik vrienden had die er echt met bezig waren. Dat inspireerde mij."
"Over de jaren heen maak je het natuurlijk wat rooskleuriger dan het was, maar het blijven mooie herinneringen."
"Rama VI is een lied dat ik al lang wilde schrijven. Bij een plaat waar je lang over doet, is het laatste nummer vaak het meest representatief. Rama VI schreef ik als laatste. Het is lichter dan de andere nummers. Dat lied ligt het dichtst bij mijn hart, maar het is eigenlijk niet zo'n zwaar nummer. Ik wilde altijd al zoiets schrijven, maar op een plaat moet je eerst al wat gewicht hebben voor je kan doen wat je wilt. Dat gewicht had ik toen ik aan dit liedje begon."