Mijn relatie met mijn zoon ontwikkelde zich tijdens zijn universiteitsjaren tot een "vriendschap". Ik stuurde hem bijna elke dag een grappige ansichtkaart en bezocht hem minstens een keer per jaar. Ik leerde al snel om "godsdienstige" onderwerpen uit de weg te gaan. Mijn zoon was op zoek naar mogelijkheden om zijn vaardigheden als spreker te ontwikkelen, en ik was niet goed uitgerust om zijn intellectuele vragen te beantwoorden. Dus weer bleef ik gewoon voor hem bidden en van hem houden. Ik was blij met de groep vrienden die hij aan de universiteit had leren kennen, een groepje van ongeveer 10 jongens die zichzelf omschreven als "harde werkers" en "doorzetters". De meesten van hen waren afkomstig uit grote, stabiele, Rooms-katholieke gezinnen aan de oostkust. Op een indirecte manier hadden zij een geweldige invloed op mijn zoon. En wel heb je ooit: ik begon zelf in deze periode uit te gaan met een Katholieke man. In de periode waarin wij elkaar het hof maakten ging ik ongeveer een jaar lang naar een Katholieke kerk.
Mijn zoon keerde toen naar Californië terug om rechten te gaan studeren. Het was fijn om hem zo dicht bij me te hebben, maar dit bleken drie moeilijke jaren te zijn. Hij had zijn eerste echte liefde ontmoet, maar zij was totaal niet wat hij nodig had. In emotioneel opzicht kreeg hij enkele zware klappen. Ook lichamelijk was hij in deze periode niet zonder problemen, want men stelde vast dat hij een kwaadaardige tumor op zijn rug had. Hij gedroeg zich in deze periode heel onafhankelijk en het duurde weken voordat hij mij over zijn kanker vertelde. Op een bepaalde manier gedroeg hij zich bijna als een "martelaar". Hij was te mager en ik maakte me zorgen over hem.
Dus bleef ik voor hem bidden, vaak tot vier keer per dag. Ik bleef bidden om zijn verlossing. Ik bleef ook bidden dat hij een godvruchtige vrouw zou ontmoeten. Ik voegde hier ook een gebed om zijn genezing aan toe.