Bijna alle merken mogen dan inmiddels onderdeel zijn geworden van internationale, niet Britse imperiums maar de Britten houden nog altijd van hun eigen merken. Je ziet op de Britse wegen toch altijd net wat meer MG‘s, Jaguars, Morgans, Lotussen en Rovers en dan hebben we het vooral over de oudere beestjes. Ook in Wales hoef je weinig moeite te doen om mooie exemplaren tegen te komen: schapen, leistenen muurtjes, gele belijning langs de kant van de weg en Britse oldtimers dus. Al valt het veel Welshmen nog altijd zwaar om ‘Brits’ genoemd te worden. Iedereen die weleens in Wales is geweest, weet dat de Welsh erg hechten aan hun eigen taaltje.
Een ander typisch Engels, en in meerdere mate Welsh en Schots fenomeen is de regen. Het land staat erom bekend dat er op jaarbasis aardig wat millimeters kunnen vallen. Desondanks rijden er toch aardig wat cabrio versies van mooie klassiekers rond en vaak genoeg met het dak open zodra de eigenaar de kans krijgt.
Ik kom al sinds mijn vroege jeugd in Wales en het merk waar ik, naast de Austin FX4 taxi, altijd een zwak voor had was de Rover. Ook de wat jongere klassiekers als de SD1 waar ik eerder al eens over schreef, maar zeker ook modellen zoals deze 105S van eind jaren vijftig.