Een van de grote voordelen van het gedetacheerde bestaan is, dat je nog eens regelmatig van locatie verwisselt.
Vervelende werkplekken (sorry SD West, maar het kantoor aan het B&L plein is echt verschrikkelijk om te werken!) laat je op een gegeven ogenblik weer achter je.
Ik krijg ieder keer hetzelfde gevoel, alsof ik in Den Helder op de pont naar Texel sta te wachten...
Alhoewel… dat uit het raam kijken naar het water: dat doe ik de laatste tijd wat minder en wat minder graag.
Ik weet niet, ligt het aan al die media-aandacht, of is het altijd zo: ik verwacht ieder ogenblik dat er iets boven komt drijven, wat er niet hoort.
En vooral als er dan mensen verdwijnen en je bijna zeker weet dat ze als een soort legpuzzel weer boven komen drijven.
Ik weet, verschrikkelijk voor de nabestaanden - maar, als je mij kent: ga dan alsjeblieft op het droge dood.
Goh, Katja @ Sienknecht: wij lezen (of kijken)toch allemaal Wallander, die in een klein Zweeds stadje zelfs lijken uit Letland ziet aanspoelen...
De ontwerper heeft niet nagedacht,de uitvoering in de huidige vorm is niet alleen foeilelijk, maar ook nog over heel Nederland uitgespuugd, en ik snap niet dat deze paal niet binnen de kortste keren naar de hoogovens is terugverwezen.. Overal waar ik kom zie ik dit gedrocht, in alle 70/80/90'jaren wijken. Lichtgeven doet ie alleen aan de verkeerde kant: naar boven en opzij, waar het nodig is: in een straal van 30 graden naar onderen zie je niets...
Ambtenaren die zich druk moeten maken om lelijke lantaarnpalen... Wat zijn we toch een heerlijk verwend land...
@ Lutsen: wat jullie doen(uitvreten), schrijf je er ook niet bij, dus laat mijn (neven)functies erbuiten, ja?
Ach, toch fijn, dat ik geen ambtenaar ben en dat ook nooit meer wil worden...en schrijven doe ik in mijn eigen tijd...