Slimme zet die videobeurs. De nachtkant van Art Rotterdam, die zich onder de naam Projections afspeelt in Las Palmas. Het is meer een tentoonstelling dan een beurs.
Op grote schermen gespreid door de ruimte worden een twintigtal video’s getoond, waaronder meerdere van grote namen uit het internationale kunstveld, als Johanna Billing, Josephine Meckseper, Keren Cytter. Ik zag er verder een mooi werk van Jan van de Pavert, Hans Op de Beeck, Christian Friedrich, Matthew Lutz Kinoy en Erkka Nissinen. Op Projections waren, zoals je niet zo vaak meemaakt op een beurs, de slechte werken eens een keer op een hand te tellen. Voor de goede kwam ik vingers te kort.
Aan de overkant, de dagkant van Art Rotterdam in de Cruise Terminal, ligt de verhouding weer normaal. Hier is Art Rotterdam de beurs die iedere kunstliefhebber intussen wel zo ongeveer kent. Het is een sympathieke beurs, die veel heeft van een anti-beurs, zo wars als hij is van poenigheid. Art Rotterdam zoekt zijn kwaliteiten in bescheidenheid in plaats van pretentie. Russische oligarchen zijn hier niet welkom, ze hebben er ook niets te zoeken. Art Rotterdam kent geen glamour. Star artists lopen er niet rond. De miljonair kan er zijn geld niet laten rollen.