‘Gatsie,’ riep een wat ouder meisje. ‘Gátsie.’ Zoë schoof haar bord van zich af. ‘Nou hoef ik niet meer.’
Anna schraapte haar keel. ‘We hebben het niet over piemels tijdens het eten. En we zeggen ook niet gatsie. We zeggen “chocopastametmayo” als we willen mopperen.’
Wat later liepen Matthew en ik in de tuin van Northend Abbey (hoewel Matthew dacht dat hij alleen liep). Verderop zag hij oudere dames schuifelen tussen de borders, een paar gasten van het retraiteoord op Northend Abbey. Niet heel bewust liep Matthew een andere kant op.
Het begon herfst te worden. Hij hield even stil bij een bruidssluier die over een oude schuur groeide. Hij keek ook naar een vlierbessenstruik, vol met donkere vruchten. De merels in de boom lieten de smalle takken diep overhellen onder hun toch geringe gewicht. Opeens kreeg Matthew een herfstgevoel. Het was niet onaangenaam. Anna hield van de herfst, en daardoor was hij het seizoen ook meer gaan waarderen – zolang ze hem maar niet dwong om te duiken in de grote hopen bladeren die de tuinmannen bij elkaar raakten. Dat was gênant.
Maar Matthew kon niet lang stilstaan bij zijn herfstgevoel. Hij struinde verder en dacht aan het gesprek dat hij afgelopen avond met Anna gehad had. Hij had hevig geprotesteerd tegen wat zij voorstelde (hevig voor zijn doen, wat betekende dat hij net iets minder zijn best deed om zijn stem uiterst neutraal te houden). ‘Lieveling,’ was hij begonnen, en toen was hij al onderbroken.