huwelijk | tips van dbieb
door Hinke | 30 maart 2017 · 10:30
Zo begint het boek van de Deense auteur Grøndahl. Aan het woord is Ellinor, die aan het graf van haar beste vriendin Anna, vertelt over haar leven en haar huwelijk.
Anna is al veertig jaar dood, omgekomen bij een ski-ongeluk, waarbij de man van Ellinor ook omkwam, al is zijn lichaam nooit gevonden. Na Anna's dood neemt Ellinor de zorg op zich van de zoontjes van Anna, een tweeling, en daarmee ook van Anna's man Georg. Uiteindelijk trouwt Ellinor met Georg, zodat zij feitelijk de plaats van Anna inneemt.
Nu Georg is gestorven, blikt Ellinor terug op haar leven. Elk leven kan worden teruggebracht tot een handjevol feiten als het afgelopen is, zo zegt ze. Dat en dat is gebeurd en je kunt ervan vinden wat je wilt. Al lijkt Ellinor's leven niet spectaculair, toch heeft ze het één en ander voor de kiezen gekregen. Ze is grootgebracht door een alleenstaande moeder, haar vader heeft ze nooit gekend, iets met de oorlog. De ware toedracht hoort ze pas, als ze in haar puberteit is. Haar moeder liep er niet mee te koop en Ellinor houdt het ook de rest van haar leven voor iedereen verborgen, zelfs voor Georg. Alleen Anna krijgt het dus veertig jaar na haar dood te horen.
Het eerste huwelijk van Ellinor was niet heel gelukkig, ze is kinderloos gebleven, ook nadat ze met Georg trouwde. Bovendien had haar eerste man een buitenechtelijke relatie, maar daar kwam Ellinor pas na zijn dood achter. De relatie met Anna's kinderen, de tweeling voor wie zij een tweede moeder was, wordt er niet beter op nu ze volwassen zijn en zelf gezinnen hebben.
Een weinig vrolijk leven dus, maar toch zegt ze: vaak ben ik gelukkig, gelukkig vanbinnen, ook al kan ik het niet altijd laten zien. Anna is, nog altijd, de enige met wie ze haar gedachten en gevoelens deelt.
Ik had nog nooit iets van Grøndahl gelezen, maar ik vond dit een prachtig boek. Ingetogen en subtiel, een aanrader!
Getagd als dood, huwelijk, liefde, vrouwenleven
door Hinke | 22 december 2016 · 10:30
Getagd als Alaska, huwelijk, roadtrip, schuldgevoel, verleden
door Hinke | 21 juli 2016 · 10:30
Het boek gaat niet alleen over relaties, maar ook over kunst. Connie is een kunstenares en veel beroemde kunstwerken figureren bijna als personages in dit boek. Wij is in januari 2015 besproken door het boekenpanel van De Wereld Draait Door. Zie ook de website van David Nicholls.
Getagd als Europa, familierelaties, huwelijk, kunst, reizen, vader-zoonrelatie
door Hinke | 19 november 2015 · 11:30
Getagd als eenzaamheid, gezin, huwelijk, vrouwenleven
door Jacqueline | 29 januari 2015 · 11:30
Het boek begint met de mededeling dat het verhaal min of meer autobiografisch is. En dat betekent dat het verhaal wordt verteld door Arno, zijnde Paolo Giordano, een jonge academicus die getrouwd is met Nora. Zij is interieurontwerpster en ze hebben een zoontje Emanuele.
Het verhaal opent met de dood van hun huishoudster en oppas Signora A. Deze gebeurtenis slaat een bres in het jonge gezin.
Signora A. kwam in huis toen Nora het bed moest houden vanwege complicaties tijdens de zwangerschap. Na de bevalling is zij iedere dag blijven komen en op een bepaalde manier deel van het gezin geworden. Ze kan goed koken, is plichtsgetrouw en punctueel. Acht jaar waakt Signora A. over het gezin totdat zij kanker krijgt. Dan moet het gezin op eigen kracht verder en dat is lastiger dan het lijkt. De relatie tussen Arno en Nora blijkt broos want zij worden steeds meer onzeker over zichzelf en hun huwelijk.
Deze novelle lijkt qua thema op zijn boek 'De eenzaamheid van de priemgetallen' (2009), ook hier gaat het om twee eenzame mensen. Ik vind dit verhaal net zo mooi geschreven als zijn eerste boek: Signora A. met haar soms ouderwetse ideeën over het huwelijk (zij is weduwe na een gelukkig huwelijk) naast het moderne jonge gezin dat aan alle eisen van deze tijd probeert te voldoen.
De verklaring van de titel kan als volgt zijn: 'De persoonlijkheden van Nora en haar man kleuren zwart en zilver. De zwaarmoedige verteller kampt met een teveel aan zwart levenssap. Het hare is vloeibaar zilver, het witste van alle metalen' (Recensie De Tijd).