Ik had hem de hele avond al extra vertroeteld. Gewoon omdat het kon en er tijd voor was. Hij was al 82 en zat vol met verhalen. Eigenlijk was hij nog best fit voor zijn leeftijd en woonde nog altijd zelfstandig. Maar nu lag hij in het ziekenhuis en moest overal bij geholpen worden. Gelukkig was hij niet terneergeslagen. “Kind”, zei hij, “Ik krijg meer bezoek dan thuis, ik blijf nog wel een poosje.”
Tijdens mijn laatste rondje vroeg ik: “Wat kan ik nog voor u doen?” Hij dacht even na en zei: “Wil je mijn gebeden doen?” Ik fronste mijn wenkbrauwen en zei, ietwat aarzelend: “Eh ja hoor, natuurlijk!” Even sloot ik mijn ogen om vliegensvlug na te denken. Wat zou hij willen? Het onze Vader? Een stukje uit de Koran? Een Rooms Katholiek versje? Toen ik mijn ogen weer open deed lag zijn bovengebit op het nachtkastje en was hij net bezig om zijn ondergebit te verwijderen. “In het laatje ligt de tandpasta” murmelde het oude baasje met zijn tandeloze mond.
In het nieuws vandaag dat verpleging in België een serieus knelpuntberoep is, er moeten 3.000 nieuwe zorgkundigen per jaar komen om verzorging op het vereiste niveau te houden.
Er wordt nu gekeken om zorgkundigen op het buitenland aan te trekken, maar niet van de buurlanden omdat wij het probleem daar niet groter willen maken.
Er wordt o.a. naar landen zoals de Filipijnen gekeken, daar zou er dus geen tekort aan zorgkundigen zijn.
Ja, er is echt een tekort. En de zorgzwaarte wordt steeds hoger. Je moet er wel echt een “roeping” voor hebben denk ik, anders hou je het niet vol. Gelukkig geniet ik nog altijd van mijn werk.