Maar kijk, het was dat of van mijn sus gaan. En ik heb mijn lesje geleerd. Ziek is ziek en de volgende keer ga ik gewoon van meet af aan beter rusten.
Ik denk niet dat ik in mijn leven ooit al zo graag heb willen lopen als nu. Des te meer omdat mijn loopjes echt steengoed aanvoelden de week voor mijn ziektekiemen in de aanval gingen. En nu ben ik in lichte paniek dat ik alles ga kwijtraken (wat volgens Stan helemaal niet kan), MAAR TOCH. Ik wil verder en sneller en ik ben ongeduldig!
Maar zoals met alles, gebeurt ook dit sowieso voor een reden, en dus zie ik het als een karma-terugpakmomentje aan mijn luie zelf voor al die keren dat ik wel kon lopen en het niet heb gedaan omdat ik toen wel te tam was of het was te nat of te donker. En daarom beloof ik dat ik na dit jakkie ziektekiementijdperk ga terugdenken aan deze periode en nóg harder ga genieten van mijn loopjes, zelfs al zijn de omstandigheden niet ideaal.