The Mars Volta : liverecensie op KindaMuzik
Complexe progrock met een geluidsdip.
23 februari 2005, Paradiso, Amsterdam NL
Publicatiedatum: 28 februari 2005
Na De-Loused in the Comatorium is de The Mars Volta flink de hemel in geprezen en onsterfelijkheid lijkt nabij. Frances the Mute, de nieuwe plaat, is door pers en publiek enthousiast ontvangen, waardoor voor het optreden in de 'Poptempel' hoge verwachtingen waren geschapen. Een uitverkocht Paradiso is klaar voor een avondje ingewikkelde progrock.
Na een kort Mexicaans intro is het al snel duidelijk dat er een compromis wordt gesloten tussen structuur en ultieme vrijheid. De instrumenten van het zevenkoppige gezelschap gaan allen hun eigen weg, om vervolgens - uit het niets – 'Drunkship of Lanterns' in te zetten. Met als grote drijfveer Jon Theodore, een werkelijk meesterlijke drummer, weet The Mars Volta hier vierentwintig minuten mee te vullen. De kop is er af.
Muzikaal gezien doet de band sterk denken aan Led Zeppelin meets Santana. Mede door het stemgeluid van Cedric Bixler Zavala kan ook Rush daaraan worden toegevoegd. Ingrediënten van alle drie de bands zijn aanwezig: bombast, extra percussie, latin, een drummer van het kaliber Bonham, jams en een flink portie gedrevenheid. Aan dit laatste heeft Bixler geen gebrek: met zijn gladde schoentjes, zwarte overhemd en dito broek beweegt de zanger zich over het podium alsof zijn leven er vanaf hangt. Als hij niet in gevecht is met zijn microfoon klampt hij zich letterlijk vast aan een toeschouwer of maakt hij theatrale bewegingen ter benadrukking van zijn teksten. Live is zijn stemgeluid perfect, althans: wat we er van kunnen horen. Of het nu de man is achter de knoppen of de akoestiek van de zaal, het juiste geluid wordt niet gevonden. Een flink minpunt.
'The Widow', de huidige single en tevens het meest toegankelijke nummer, blijft goed overeind en zonder het vallen van een stilte passeren van De-Loused in the Comatorium 'Take the Veil Cerpin Taxt', 'Cicatriz Esp' en 'Roulette Dares'. Als een rode draad loopt de afwisseling tussen chaos en structuur door de setlist, aangevoerd door gitarist Omar Rodriguez Lopez, die met de meest bizarre riffs op de proppen komt. Tot besluit wordt het complexe slotspektakel van Frances The Mute gespeeld: 'Cassandra Geminni'. Het publiek is vol verbazing over wat deze band in zijn mars heeft. Er is hier sprake van een uniek optreden, dat jammerlijk lijdt aan een geluidsdip.