Het is jullie vast niet ontgaan dat het de afgelopen maanden enorm stil is geweest op mijn blog. Sinds het begin van de Corona-crisis is het me niet meer gelukt om mijn blog up-to-date te houden. Als iemand met een toch al vrij kwetsbare mental health realiseerde ik me al vroeg dat ik wat ‘verplichtingen’ los moest laten om goed door de crisis te komen. Wel heb ik de afgelopen maanden veel meegemaakt waar ik jullie graag over vertel. Daarom begin ik met deze Quarantaine dagboeken. In mijn eerste quarantaine dagboek wil ik jullie graag alles vertellen over mijn favoriete gebeurtenis van de afgelopen maanden: de adoptie van ons Griekse hondje.
Wanneer je mij de mogelijkheid geeft om te kiezen: eerste het goede nieuws of juist het slechte nieuws, dan kies ik voor het laatste. Ik ben zo iemand die gelooft dat het minder pijn doet als je een pleister er snel af trekt. Helemaal als je daarna een snoepje krijgt om de pijn te verzachten.
Daarom begin ik voordat ik jullie vertel over de adoptie van ons Griekse hondje met het verdrietige nieuws: Ik heb ook dierbaren verloren aan Corona. Vorig jaar overleed mijn lieve opa. Door Covid kon ik niet bij de mis zijn waarin afscheid van hem werd genomen. Dat is een van de meest verschrikkelijke dingen die ik ooit mee heb gemaakt in mijn hele leven.
Vaarwel Bruno
Het overlijden van mijn lieve hondje Bruno wijt ik ook indirect aan Corona. Toen hij begon te hoesten heb ik natuurlijk meteen contact gezocht met de dierenarts. Maar waar we pre-pandemie nog langs konden komen voor een vuiltje in zijn oog waren ze dit keer heel selectief op de dieren die ze langs lieten komen. Ze raadde me aan om de verkoudheid af te wachten.
Helaas bleek Bruno zijn hoest te duiden op een hartkwaal. Hij ging van het ene op het andere moment van kwaad naar erger. Tot hij op een dinsdagavond overleed. Mijn enige (magere) troost is het feit dat hij met de juiste medicijnen weliswaar nog een jaartje had kunnen leven, maar dat was nooit meer het soort leven geweest waar hij zo van hield.
Na het overlijden van Bruno belandde ik in een heel diep gat. Niets lukte me nog; werken niet, lezen niet, mijn hobby’s gaven me geen vreugde meer en moederen stond ook op de automatische piloot. Uiteindelijk trok ik aan de bel bij mijn psycholoog. Ik voelde namelijk dat het verdriet wat ik doormaakt groter was dan dat ik alleen aan kon.
Misschien vind je dit ook leuk: Zo Begin Je Een Mental Health Journal
Mijn Onofficiële Emotionele Steun Dier
Mijn psycholoog wist meteen haar vinger op de zere plek te leggen. Ik heb vanaf mijn middelbare schooltijd altijd een hondje gehad om me door moeilijke momenten te helpen. Toen ik als tiener maandenlang thuis zat omdat ik niet naar school durfde kwam er een boerenfox in mijn leven waar ik hartstikke verliefd op werd. Hij was er voor me tijdens belangrijke fasen in mijn leven: van mijn start op een nieuwe school tot het moment dat ik samen ging wonen en dwergpinchertje Bruno in mijn leven kwam.
Vervolgens heeft Bruno op zijn beurt ook heel veel betekend voor me. Hij was dan wel klein, maar ook hij ontpopte zich tot een echte rots in de branding. Mijn kleine, felle hondje. Toen hij geheel onverwacht overleed voelde het voor het eerst in mijn leven echt alsof ik er alleen voor stond.
Helemaal omdat ik door de corona-maatregelen niet getroost kon worden. Op die momenten voel je echt het gemis van een knuffel. Eigenlijk waren zowel mijn eerste hondje als Bruno ontpopt tot een soort onofficiële emotional support dieren en blijkbaar heb ik zo’n vriendje keihard nodig.
Mijn Moeilijk-Maak-brein
Ik weet al langer dan vandaag dat ik soms mijn eigen leven onnodig moeilijker maak dan het hoeft te zijn. Een deel van mij wist namelijk jaren geleden al dat ik niet zonder hondje kon. Zo zei ik al voordat ik ging samenwonen dat ik alleen kwam als ik ook een hondje mee mocht nemen omdat ik niet meer zonder kon.
Mijn moeilijk-maak-brein vertelde mij na de dood van Bruno dat ik een paar jaar moest wachten voordat ik ook maar na kon denken over een ander hondje. Dat ik de herinnering aan Bruno bezoedelde als ik ook maar overwoog om zo snel op zoek te gaan naar een ander vriendje.
Ik ben mijn psych en mijn coach nog iedere dag dankbaar dat ze dat uit mijn hoofd gepraat hebben, want toen ik me realiseerde dat mijn liefde en verdriet om Bruno echt niet minder zou zijn als ik een andere viervoeter vond om van te houden ben ik onmiddellijk gaan zoeken naar een lieve aanvulling op ons gezinnetje.
Adopt Don’t Shop
Hoewel ik even op Marktplaats heb gezocht wist ik eigenlijk al op voorhand dat ik daar mijn volgende maatje niet zou vinden. Mijn eerste hondje en Bruno kwamen allebei als pups in mijn leven, maar dit keer wilde ik het anders. Ik vind het namelijk prachtig om verhalen te lezen van adoptiehondjes die een nieuw thuis vinden.
Daarbij heeft het natuurlijk ook veel voordelen als je op voorhand een beetje op de hoogte bent van de aard van het beestje. Helemaal met een kindje van vijf in huis.
Nu bleken de asiels in Nederland bij lange na niet zo vol te zitten als vaak wordt beweerd. Of eigenlijk wel, maar dan vooral met katten. Daarom heb ik de grenzen van mijn zoektocht wat verlegd. Uiteindelijk vond ik via Facebook een stichting die bemiddelde bij adoptie van zwerfdieren uit Griekenland. Hier vond ik ons Griekse hondje Gizmo.
Tussen de andere knappe koppies viel mijn blik meteen op de foto’s van een prachtig reutje van nog geen jaar met een wit-blonde vacht, een lang lijf en korte pootjes. Er was ook een filmpje te bekijken waarop ik een heerlijk relaxt hondje zag dat ervan genoot om geknuffeld te worden. Kortom; het was liefde op het eerste gezicht.
Ik stuurde nog diezelfde middag een mail naar de stichting van ongeveer dezelfde lengte als een novella. Ik vertelde hierin gedetailleerd over mijn gezin, mijn huis, de omgeving, hoe mijn dagen eruit zien, enzovoorts. Daarbij vermeldde ik zelfs dat wij wel behoorlijk vaak de pakketdienst aan de deur krijgen, want mocht Gizmo een wat zenuwachtiger hondje zijn dan is dat natuurlijk niet ideaal (gelukkig is hij dat totaal niet).
Gizmo
Een paar weken later volgde het huisbezoek en een maand of anderhalf daarna konden wij eindelijk onze lieve Griekse Hondje Gizmo verwelkomen in Nederland en ons gezin. Gizmo is echt een schat van een hond. Hij houd intens van knuffels en wordt heel graag over zijn buik gekroeld. Hij eet goed, drinkt goed en houdt ervan om mee te gaan wandelen. Noud en Gizmo waren vanaf dag twee al echte BFF’s.
Bruno mis ik nog elke dag, hij is onvervangbaar, maar Gizmo heeft inmiddels al een geheel eigen plekje verworven in mijn hart. Ik ben blij en dankbaar dat dit lieve Griekse hondje deel uit mag maken van ons gezinnetje.
Nu jij…
Heb jij een huisdier / huisdieren?
Zo ja, hoe is jouw huisdier in je leven gekomen?
Hoe beschermde jij je mentale gezondheid tijdens deze pandemie?
Ik ben erg benieuwd naar verhalen over jullie dierenvriendjes? Wil je ze met me delen in de comments hieronder?
Share this:
Klik om te delen op Facebook (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om te delen met Twitter (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om op Pinterest te delen (Wordt in een nieuw venster geopend)
Klik om te delen op WhatsApp (Wordt in een nieuw venster geopend)
Previous Post: « Side Hustles voor Boekbloggers
Next Post: Wrap Up Augustus »
Reader Interactions
Comments
Dennis van Elten says	
11 april 2021 at 13:24
Ik had een huisdier mijn kat Garfield is een tijdje geleden overleden, ik heb haar moeten laten inslapen omdat zij een tumor op haar voorhoofd had. Ze was al 17 dus had gelukkig al een goed leven geleid. Het maak het alleen leven in de Pandemie wel een stuk eenzamer op het moment.
Beantwoorden
Audrey says	
12 april 2021 at 13:11
Ach, wat heftig om zowel je opa als Bruno te moeten verliezen. Heel fijn dat je nu weer een nieuwe hond hebt en dat het zo’n lieverd is!
Ik heb twee honden: Sproet van 7,5 en Mango van bijna 9 maanden. Ze zijn allebei op hun eigen manier fantastisch en samen kunnen ze ook ZO leuk spelen! Ik heb er trouwens bewust een tweede bij. Niet alleen omdat ik graag een opvolger klaar wil hebben staan voor agility, maar ook omdat ik de gedachte om hondloos te zijn echt heel naar vind. Met steeds twee hondjes in huis minimaliseer je die kans best wel. Maar goed, twee honden is natuurlijk niet voor iedereen een optie. Ik prijs me dan ook heel gelukkig dat het hier wel gewoon kan. Ik geniet elke dag enorm van ze!
Beantwoorden
Maud says	
13 april 2021 at 18:32
Ik heb helaas geen huisdier omdat het niet mag van mijn verhuurder. Ik zou enorm graag een kat willen om me te vergezellen, maar ik weet ook dat ik die op dit moment niet het thuis kan geven die een kat nodig zou hebben
Beantwoorden
Geef een antwoord Antwoord annuleren
Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *
Rating recept
Rating recept
Reactie
Naam *
E-mail *
Site
Stuur mij een e-mail als er vervolgreacties zijn.
Stuur mij een e-mail als er nieuwe berichten zijn.
Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.
Primary Sidebar
Joany de Vries	
blogger/writer	
Hi there! My name is Joany and I am the owner of Craving Pages; a publishing company that strives to create beautiful guided journals focused on mental and physical health, self-care, and spirituality.
Read More	
bloggen
boeken
productiviteit
persoonlijk
Our books
Privacy en cookies: Deze site maakt gebruik van cookies. Door verder te gaan op deze site, ga je akkoord met het gebruik hiervan.