Bouwvakkers kregen voor het eerst drie dagen vakantie in augustus 1930. Voor de vakantie begon ontvingen zij zogenoemde vakantiebonnen, waarmee zij het loon voor deze vrije dagen konden ophalen. Iedereen moest de vakantie tegelijkertijd opnemen. Er werd gecontroleerd op de bouwplaatsen om te voorkomen dat de arbeiders zouden doorwerken, zodat zij vakantiegeld én loon zouden ontvangen. In 1965 werd het aantal vrije werkdagen uitgebreid tot vijftien, oftewel drie weken vakantie. In 1933 zag het Meertens Instituut voor het eerst de term bouwvakvakantie verschijnen in krantenadvertenties.