Lief en leed delen met vrouw en kinderen, daar zit het ware geluk | 100 in Zicht
Mijmeringen van een negenennegentigjarige
Wanneer je je negenennegentigste levensjaar hebt bereikt, besef en weet je dat tijd zo betrekkelijk, zo vergankelijk is. Idealen die je in je jeugd nastreefde, zijn verdwenen. Nu weet je dat sommige betrachtingen maar luchtkastelen, hersenschimmen waren. De batterijen, die voor je energie zorgden, zijn verouderd en laten het soms afweten. Veel ontspanningsmogelijkheden, waar je vroeger zo geestdriftig aan deelnam, vragen geen aandacht meer. Je wordt gelaten en tracht volgens je behoeften en mogelijkheden te leven.
Dankbaar, maar toch met een tikkeltje weemoed, denk je terug aan vervlogen tijden. Je stelt je de vraag: "Wie ben ik? Wat ben ik geweest? Hoe was mijn leefpatroon?" Ik kan me nog verlustigen in de soms aangename, ludieke herinneringen aan vroeger jaren. Spijtig genoeg zijn er ook de minder goede gebeurtenissen, die tijdens de tweede wereldoorlog plaatsvonden, die mijn geest nog komen beroeren. De gedachten aan die gruwelijkheden laten mij nog huiveren en willen maar niet vervagen; 't is een doorn die niet te verwijderen is. Er gaat geen dag voorbij zonder De Heer dank te zeggen, omdat ik die heksendans levend heb kunnen doorkomen en al diegenen die mij uiterst dierbaar waren, in mijn armen heb mogen en kunnen sluiten. Nu nog kan ik mij intens gelukkig voelen bij de gedachte aan die momenten dat ik mijn vrouw en kind, na al de angsten en onzekerheden die een nietsontziende oorlog veroorzaakte, fysiek heb mogen voelen en omhelzen. Dan worden bijwijlen mijn ogen nog vochtig. Op zulke momenten ervaar je de opperste graad van geluk!
Daarna de levensdraad weer opnemen was niet zo eenvoudig; je energie en wilskracht stonden op een zeer laag pitje. De ellendige oorlogsjaren hadden je gedemoraliseerd. Je vroeg je af: "Waarom toch? Wat voor nut heeft het dat ik mij te pletter werk?" Maar het leven gaat verder. Je plicht en verantwoordelijkheid roept je toe: "Allez, vooruit man!" De dagelijkse strijd om den brode kon weer beginnen. 't Was een zoeken en tasten om een juiste keuze te kunnen maken, die voor je toekomst dienstig kon zijn. Door de oorlog waren een paar schitterende mogelijkheden verloren gegaan. Door een klare kijk en het doorzettingsvermogen van mijn lieve vrouw en ikzelf, kunnen we nu zeggen: "Dank U wel, Heer, het had slechter kunnen zijn!"
Ik ben er nu van overtuigd en zeer van doordrongen dat het ware geluk alleen in een goed gestructureerd gezins- en familieleven te zoeken is. In harmonie leven met je vrouw en kinderen, lief en leed delen, vreugde scheppen in het bestaan van je nageslacht, de waardering en erkentelijkheid kunnen en mogen ondervinden van je kinderen, kleinen achterkleinkinderen, dat ervaar je als de schoonste en rijkste beloning. Ik bid de Heer en huldig de hoop daar nog enkele jaartjes van te mogen genieten.
Ik besef ten volle dat ik mijn leven maar in bruikleen heb gekregen en beschouw het als een plicht om het gaaf en met een onbevlekte ziel terug te geven. Ik vraag nu niet veel van 't leven meer, toch is er dat beetje vrees voor de onvermijdelijke aftakeling, die in je sluimert. Daarom vraag ik zeer ootmoedig aan de Heer dat Hij mij inzicht en een klare kijk zou geven op de tijd die mij nog rest. Dat Hij mij laat zien hoe ik mij tegen eventuele ouderdomskwaaltjes kan wapenen en vraag met aandrang om al diegenen die mij uiterst dierbaar zijn niet met kommer en verdriet te belasten. Dan ben ik bereid, wanneer mijn tijd gekomen is, hier in de veilige haven met de glimlach de trossen los te werpen en zal ik, terwijl het anker gelicht wordt, nog een laatste maal groeten: "'t Gaat jullie goed!" Om vervolgens de steven te richten naar de oceaan die geen einde kent.
Frans Verbert (1914) is 99 jaar en kan terugblikken op een rijk gevuld gezins- en maatschappelijk leven. Omringd door zijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen is hij een tevreden man die met een rustig gemoed geniet en wacht tot het tijd is voor zijn laatste reis.