Zaterdag 1 september. Alweer een nieuwe maand. De maand dat ‘iedereen’ weer in het de trein stapt. De trein van je eigen leventje.. werk, om 6 uur eten, sporten, kranten lezen en..
..en ik bijna vakantie heb. Een bijzondere welteverstaan. Aan de vooravond van dit avontuur verwonder ik me. Vorig jaar kocht ik een ring op Ibiza. Dat doe ik wel vaker, maar deze bleek van bijzondere waarde. De eerste sinds heel lange tijd die ik continue om mijn vinger droeg.
Nu al een tijd niet meer. Ik kijk schuin omhoog en verwonder me over het mysterie van twee ringen. Eén was er al ‘zoek’ geraakt in mijn huis. Mirakel. Serendipiteit.. dus ik liet het los.
De grote les die ik dit jaar leer is loslaten. Een pittige welteverstaan. Maar het helpt. Geeft een kick de vrijheid te leren voelen, niet afhankelijk te zijn, bevestiging dat geluk en liefde niet voorwaardelijk mogen zijn.
Leuk om te horen dat mijn blog wordt gemist. Dat regelmatig gekeken wordt of er een nieuwe blogpost is. Ik ben er weer. Mijn vingers rammelen weer op de MacBook and it feels good..
Ik was wat stiller. Verwonderde me over deelmanie. ‘Deel ma wel’ of ‘deel ma nie’ vroeg ik me dan ook regelmatig af. Want wat deel je als alles waar het delen mee begon anders is? Leger is. Vrijer is.
Gmail is mijn guideline.. ik blader terug en zie posts van Pinterest, Twitter, LinkedIn, blogs, Gmail zelf, Marktplaats zelfs.. Ik vond er muziek voor het slapen gaan, gedichten naar de maan, liedjes om me bij het schrijven te begeleiden. Versjes over ‘altijd’. Niet het altijd waarbij je praat over een jaar. Niet het altijd waarbij je praat over een jaar of 3, 4. Wel over het altijd in de zin van ALtijd. That kind of forever. Dat je droomt over ringen, een stukje grond op Ibiza, over.. Dat waren dingen die mijn hart enorm verwarmden, inspireerden, voor alles wat nu achter me ligt.
Dan is het tijd. Tijd voor bezinning. Tijd om het roer om te gooien. Als de koers die je voor ogen had, niet meer het goede gevoel geeft. Voel je dan vrij – als eigen baas, stuurman/vrouw – bij te sturen, overstag te gaan. Ook al is het een weg die nieuw, ogenschijnlijk ‘eng’ is. Kies de weg van avontuur, van nieuw, van een leeg blad. Schoon, vrij, vóóruit..
Op het moment dat je je afvraagt hoe troebel water helder wordt, wat daarvoor nodig is (niet alleen leegmaken die vijver, maar ook zorgen voor zuurstof en nieuwe toevoegingen..), loslaten niet altijd vanzelf gaat en je met vragen achterblijft, kun je het ook anders zien. Zo kreeg ik recentelijk bijzondere woorden op de mail.
Als je op een splitsing staat, besef dan dat je altijd de keus hebt. Kies je uit angst of kies je uit liefde?
Wow! Wat een mooie teksten. Ik blijf je blogs verrassend vinden. Het schrijven gaat je in ieder geval goed af.
Hoi Wendy,wij hebben jou als ’n leuke en gezellige vrouw mogen ontmoeten in het vliegtuig op weg naar Ibiza. Hoop dat je ’n fijne yoga vakantie hebt gehad? Jouw verhaal in het vliegtuig had al indruk op ons gemaakt. In het zoeken naar jouw mailadres om onze bevindingen over Ibiza te delen zijn we uiteindelijk op jouw prachtige weblog beland.
Ik vond het heel leuk jullie te ontmoeten. Hopelijk hebben jullie genoten! Als jullie willen, mail me dan alsnog (weterbekke@gmail.com) over jullie ervaringen en hoe het met jullie dansende dochter is.