De bijdrage van vandaag wordt verzorgd door de drummer van een band die al jaren een vaste gast in de Snob 2000 (met vier liedjes) is. Tijd om hen eens te vragen een bijdrage te leveren aan de Ondergewaardeerde 30 en natuurlijk een lied te wippen. Het laatste is een subtiele verwijzing naar hun originele bandnaam uit 2008.
Inmiddels hebben ze drie albums en 2 EP’s op hun naam staan, alsmede twee #1 Indie-hits. Stap voor stap op weg naar de top.
Het meest Ondergewaardeerde liedje aller tijden volgens Robin Assen (Navarone): Tim Minchin – Prejudice (2009)
Tim Minchin is een Engels-Australisch multi-talent, die – ondanks lang niet onopgemerkt gebleven – toch nooit echt in de mainstream popmuziek geraakt is. Deze componist/tekstschrijver/acteur/schrijver/comedian heeft al vele bijzondere prijzen in de wacht gesleept. Zo is hij onder andere componist en tekstschrijver voor de show Mathilida waar hij een Olivier Award, een Tony Award en een Grammy nominatie voor kreeg. Hij is het best bekend om z’n muzikale comedy shows.
Tim is iemand die zich enorm kan ergeren aan de oppervlakkigheid van de hedendaagse popmuziek, en dan met name qua teksten. Weinig virtuoos, weinig uitdagende onderwerpen, en een geheel gebrek aan diepgang doet hem vaak geërgerd de radio uitzetten. Iets wat Tim en ik gemeen hebben. Wat hij beter doet dan ik, is dat, ik vermoed, hij dan achter z’n piano kruipt en er songs als deze uitgooit. Virtuoos, uitdagend onderwerp, diep, EN….grappig.
Prejudice vind ik een sprekend voorbeeld van een song die in deze lijst thuis hoort, omdat het a) een type song is die – om z’n vorm, en andere verwerpelijke redenen – in deze tijd kansloos is om een plek in de reguliere hitlijsten te geraken; en b) een onderwerp bespreekt die erg bij onze tijd hoort. Bijkomend fijne karaktereigenschap van deze titel vind ik dat Minchin hier ook aantoont dat juist als er spanning op een maatschappelijk onderwerp komt te staan, humor – veelal afwezig in de hitlijsten (bedankt Paul voor de inzending van Frank Zappa!) – als grote ijsbreker kan fungeren, zodat het debat ontstegen kan worden, perspectief weer hoogtij kan vieren en mensen buiten werktijd ook weer eens met een sigaar en een goed glas elkaar schaterlachend op de schouder kunnen slaan.
We leven inmiddels in een wereld waarin veel geschreeuwd wordt. Maar je aangesproken voelen, is iets anders dan daadwerkelijk aangesproken worden. Je weet de ellende uit een ander z’n leven nooit. En je kunt er rustig met grote zekerheid vanuit gaan dat een ieder z’n portie krijgt; zo niet nu, dan wel later. Daarom dit lied; geniet!