Een moeilijke keuze – Leven en Loslaten
20 april 2015 22 oktober 2016 levenenloslaten
We willen het geloof hebben dat we het einde van ons leven kunnen controleren. Maar niemand heeft echt controle over het einde van zijn leven. We zijn sterfelijk en op een bepaald moment komt de dood. We zijn echter niet helemaal zonder controle. We hebben wel ruimte om in ons leven te acteren, om onze verhalen zelf te vormen. Doch al de tijd korter begint te worden wordt de ruimte die we hebben om te acteren smaller en smaller. Dat zie je bij onze zieken en ouderen. Als je kijkt hoe we die behandelen, dan hebben ze nog maar weinig ruimte om hun eigen leven te acteren. Ze worden gedwongen in een rol die een ander voor hun gekozen heeft. We willen dat ze veilig zijn en zo lang mogelijk leven. En we doen wat mogelijk is om te zorgen dat ze veilig zijn, dat ze langer leven. Maar we vergeten de prioriteiten die de zieken en ouderen zelf hebben. We gaan het verhaal voor hen invullen om hun leven te verlengen, om hun leven veilig te maken. We schrijven de laatste akte van hun leven en bepalen hun rol in plaats van dat ze deze zelf schrijven.
De vraag is hoe ver gaat onze zorg, hoever mag onze zorg gaan die de autonomie en controle van de zieken en ouderen beperkt.
Clara was een 83- jarige vrouw, die zelfstandig in haar huisje woonde. Ze kookte een paar dagen per week zelf, en een paar dagen per week kwam tafeltje-dekje langs. Haar dochter kwam één ochtend in de week om schoon te maken en haar zoon ging elke zaterdag boodschappen doen met haar. Clara rommelde de hele week een beetje in haar huis en tuin en verheugde zich op de komst van haar zoon en dochter. Ze ging af en toe koffie drinken bij de buren en om de week naar de bingo in het buurthuis. Ze was gelukkig met haar leventje. Het lopen ging wel iets minder, maar ze kon zich nog aardig redden. Ze was een paar maanden terug van het afstapje gevallen en toen een flink blauw oog gehad, maar dat was het enige ongelukje dat ze de afgelopen jaren had gehad.
Auteursrecht: itsmejust / 123RF Stockfoto
Toch haar zoon en dochter maakten zich ongerust. Clara werd ouder, ze hadden het druk met hun werk, Clara werd slechter ter been en was af en toe vergeetachtig. Het was beter dat ze naar een verzorgingstehuis ging. Clara verzette zich hevig, ze wou niet weg uit haar huisje waar ze al zoveel jaren woonde. Tot op het moment dat ze in de badkamer uitgleed en haar heup brak . Voor de kinderen was de maat vol en na het ontslag uit het zieken huis ging Clara niet naar huis terug, maar naar het verzorgingstehuis. Clara was diep ongelukkig. Ze zat tussen mensen die geestelijk veel minder waren als haar. Haar wereldje werd snel kleiner. De oude buren zag ze niet meer, de bingo in het tehuis was niet te vergelijken met de bingo in het buurthuis. Ze trok zich terug en zat stil op haar stoel in haar kamer naar buiten te kijken. Ze wou zo graag terug naar haar huisje. Ze wist zelfs niet of het er nog was, want haar zoon had de financiën overgenomen toen ze in het ziekenhuis lag. En ze deden zo hun best voor haar, haar zoon en dochter. Dus ze wou ook niet klagen. Maar zo had ze het einde van haar leven niet voorgesteld. Ook al was ze misschien dan ooit van de trap gevallen in haar huisje, ze was dan de laatste maanden van haar leven wel gelukkiger geweest. Nu leefde ze misschien wel langer, maar het was een leven dat ze zelf nooit zou hebben bedacht.