“Na ruim twintig jaar magazijnwerk te hebben gedaan, heb ik drie jaar geleden voor het vak van chauffeur gekozen”, vertelt André Dillerop in deze speciale aflevering van Mijn Leven: Mijn Leven in de coronacrisis. “De mens in de chauffeur wordt vergeten.”
“Een goed moment, want Ik had op dat moment enkele nieuwe logistieke certificaten nodig. Bovendien heb ik door mijn werk in het magazijn en dus vaste werktijden mijn aangenomen kinderen groot zien worden. Mijn vader komt uit een chauffeursfamilie en in mijn kindertijd tijdens schoolvakanties ging ik weleens met hem mee. Ik had al jaren mijn grootrijbewijs, maar nog geen E-rijbewijs. Dat heb ik drie jaar geleden gehaald inclusief code 95 en ben om zo maar eens te zeggen vaders achternagegaan.”
“Natuurlijk waren het toen mijn vader chauffeur was heel andere tijden. Nu kun je gemakkelijker contact houden met het thuisfront. Maar ik ben blij dat ik mijn kinderen heb zien opgroeien. Van de keuze om pas op latere leeftijd chauffeur te worden, heb ik geen spijt gehad.”