Op Youtube staat een filmpje getiteld The story of stuff. Het is uit 2007 maar – helaas – nog steeds actueel. Ik ben dol op stuff: telefoonhoesjes met hippe motiefjes, een plastic grasmatje met bloemetjes op mijn bagagedrager, een T-shirt met mijn eigen foto. Ik heb wel twintig paar oorbellen en oorknopjes. Het zijn allemaal dingen die ik eigenlijk niet nodig heb, maar die het leven wel leuker maken. Denk ik.
The story of stuff vertelt hoe de Amerikaanse overheid haar burgers na de Tweede Wereldoorlog bewust aanzette om meer te consumeren om te voorkomen dat de overbodig geworden oorlogsindustrie zou instorten. Van tanks naar ploegscharen, of beter gezegd: van kogels naar consumptiegoederen. En wij in Europa gingen daar volop in mee. Nog steeds is de economie een heilige koe waarvoor we moeten kopen, kopen, kopen. Dingen worden zo gemaakt dat ze niet te lang meegaan, nauwelijks te repareren zijn en razendsnel 'verouderen', opdat we snel weer nieuwe kopen. Daarnaast krijgen we regelmatig dingen waar we helemaal niet om gevraagd hebben: wuppies, smurfen, goodiebags, drie voor de prijs van twee.
Zowel het maken van nieuwe, als het verwerken van afgedankte dingen belast het milieu, met name door de uitstoot van CO2. En het overgrote deel van de dingen die we kopen of krijgen verdwijnt binnen een half jaar naar de vuilnisbak. Dat is heel veel CO2-uitstoot en verspilling van grondstoffen en menskracht voor dingen die we amper gebruiken.
Arme wij. Arme aarde.
Niets meer kopen dan? Dat is niet realistisch. Maar misschien wel bewuster kopen: heb ik het echt nodig? Hoe duurzaam is het? Kan het gerepareerd worden? Niet alles aannemen wat je wordt aangeboden. Want alles wat is gemaakt, komt ergens vandaan en heeft ergens iets gekost. Die rekening mag niet te hoog oplopen.