Ibe Vanhauwaert liet zich eerder al uit als voorstander van een meer duidelijke, no-nonsenseaanpak. “De overheid had beter meteen strengere maatregelen genomen en dan konden we nu misschien samen oudejaar vieren. De communicatie zit daarnaast ook niet goed. Veel mensen doen echt hard hun best, maar maken soms fouten uit onwetendheid. We zien dat ook bij ons personeel. Ze zetten zich tweehonderd procent in en houden zich aan alle regels in het centrum zelf, maar rijden dan samen naar huis zonder mondmasker. Daar loopt het dan weleens fout natuurlijk. Maar dat is menselijk. Als de overheid zegt dat reizen ten stelligste wordt afgeraden, horen de meeste mensen: ‘het mag nog’.”
“Het gevoel van ‘wij samen tegen corona’ was er tijdens de tweede golf ook nog altijd. Maar de mensen zijn wel moe. De rek is eruit. Ze worden nog elke dag met de gevolgen van het virus geconfronteerd, waardoor ze met een enorm verantwoordelijkheidsgevoel zitten. Niet alleen naar de bewoners toe, ze zijn ook ouders en kinderen van, hebben misschien een partner met een medische achtergrond of zijn mantelzorger voor iemand uit de familie. Ze hebben schrik om het virus mee te nemen naar huis”, aldus Ibe Vanhauwaert. “Het grote verschil met de eerste golf is ook, dat we toen die boost kregen van buitenaf. Nu komen er soms ook reacties in de zin van je hebt er zelf voor gekozen , of je wordt ervoor betaald …”
De eindejaarsperiode is een tijd waarin het centrum anders enorm leeft. “Er wordt dan van alles georganiseerd, wat nu niet kan. De mensen missen dat. Tijdens ons covidoverleg op maandagmorgen, komen dan die lockdownparty’s weleens ter sprake. ‘Misschien moeten we die feesters eens uitnodigen voor een stukje taart op onze cohortafdeling’, klinkt het hier dan. Laat ze maar eens zeven uur garen in zo’n pak. Verenigingen en scholen daarentegen, blijven zich ontzettend hard voor ons inzetten. Die kindertekeningen en wenskaartjes die we kregen voor kerst, onze bewoners fleurden daar enorm van op.”