Anne-Marieke | Zoals JIJ
"Mijn boosheid en verdriet gingen niet weg"
Leeftijd: 25+ jaar
Jongerenwerkster, zorgzaam, gek van (mijn) hondjes en ik kan altijd een reden bedenken voor een feestje.
Contact met Anne-Marieke
Hey jij! Eerlijk gezegd vind ik het moeilijk een verhaal te schrijven. Ik zag mezelf altijd als gemiddeld. Ik viel niet op omdat ik slim was of ergens heel goed in was. En ik viel niet op omdat ik ergens heel erg slecht in was. Ik was niet arm en niet rijk. Ik kwam uit een gezin met een vader, een moeder en een broer. Ik was misschien niet de knapste, maar ook niet lelijk of anders op een manier dat ik gepest werd. Ik was gewoon… gemiddeld.
Toen ik 16 jaar was, werd mijn opa ziek. Zo ziek dat al snel werd gezegd dat hij niet meer beter zou worden. Het was vreselijk om te zien hoe graag hij toch nog langer tijd met ons wilde doorbrengen, maar langzaam zieker en zieker werd.
Thuis, waar mijn moeder zich zorgen maakte om mijn opa en oma, kon ik opgaan in harde muziek met sombere teksten. Het voelde soms letterlijk alsof ik niet meer op mijn benen kon blijven staan.
Bij vrienden kon dit wel een beetje kwijt, maar ik wilde nog steeds niet alle aandacht op mijzelf vestigen. En ik kon ook heel goed doen alsof het niks was. Ik kon zelfs de kindjes in Afrika die geen eten hebben er bij halen om te bewijzen dat mijn gevoel niet zo belangrijk was. Maar zodra ik thuis alleen op mijn eigen kamer was, werd ik weer heel boos en verdrietig om wat er allemaal aan de hand was.
Nadat mijn opa overleden was bleef ik ook heel boos en verdrietig. Ik leerde steeds meer dat ik er mocht zijn door vrienden die ik had, maar die boosheid verdween niet.
Uiteindelijk hebben mensen uit mijn kerk me geholpen de boosheid los te laten. Ik kan nu nog steeds verdrietig zijn omdat ik mijn opa mis, maar ik voel me anders. Deze mensen hebben me ook veel geleerd over wie ik mag zijn. En ze hebben me meegenomen in het jongerenwerk om te ontdekken dat ik dat goed kan en leuk vind.
Ik heb geleerd dat je jezelf niet hoeft te verstoppen en dat je gevoel er toe doet. Je voelt je niet voor niets zo! Ik vind het nog steeds lastig om om te gaan met mijn gevoel, omdat het soms ook heel veel tegelijk is. Maar ik weet nu wel dat ik het niet uit de weg kan gaan, maar stapje voor stapje kan ontdekken. Ik mag er zijn, en jij ook. Allebei met ons eigen verhaal.