Maar het is geen periode, het is iets wat ruim 5 jaar in mijn achterhoofd zit. Ik denk er niet iedere dag aan (alleen vaak als ik zo ziek ben dat ik mijn bed niet uit kan).
Het heeft dan even geduurd maar nu weet ik waar het allemaal om ging en wat je bedoelde met je grootste angst.
Normaal gesproken ben ik niet snel bang voor iets maar er zijn twee dingen waar ik echt niet tegen kan of aan moet denken:
1) als mijn wederhelft zou komen te overlijden op jong leeftijd. Natuurlijk iedereen zal een keer sterven maar dan hoop je toch samen oud te worden. en dit sluit dan direct aan op deel 2,
2) begraffenis, als er iets is in mijn leven waar ik echt niet tegen kan is het naar een begraffenis gaan, als het om bekenden gaat. Klinkt vreemd misschien maar ik voel altijd het verdriet van de mensen en raak mij diep. Zo diep dat ik dagen lang daardoor van slag ben en totaal leeg ben.
Dit zet je gelijk weer aan het denken wat zouer met mij gebeuren als een van mijn ouders zou komen te overlijden, pfffffffffffff. Krijg nu al het zweet in mijn handen en moet maar stoppen over dit onderwerp.
Mijn grootste angst is denk ik om mensen te erliezen terwijl ze nog leven. Mijn ouders of zus, geen contact meer met ze lijkt me verschrikkelijk. Als ze overlijden zou ik er natuutlijk kapot van zijn, maar daar kan je niks aan doen. Als ze nog leven is het vrijwillig en dat lijkt me horror.
Ik weet eigenlijk niet waar ik écht bang voor ben. Ik heb al veel dingen meegemaakt en die hebben me alleen maar sterker gemaakt. Ik debk dat een andere angst is dat ik me niet kan redden later. Financieel gebied vooral, maar dat ik mijn opleiding(en) nuet af kan maken, geen baan kan vinden.
Ik wilde eerst ook eenzaamheid als grootste angst neerzetten, maar ik weet uit ervaring dat eenzaamheid te overwinnen is, dus die kan ik niet meer tot mijn grootste angst benoemen.
Dit gaat echt een korte reactie worden aangezien ik niet in staat ben om enorm veel te gaan typen. Daar heb ik gewoon weg ook niet zoveel zin in.