Anna Woltz - Meisje van Mars (1e recensie) - Ik vind lezen leuk
ISBN: 9789045123134
Tip 1: Laat je niet bang maken
Toen ik net een paar weken mijn borsten had, liep ik in de stad met mijn nichtje. We kwamen langs een groepje jongens dat bij mij op school had gezeten, echt zo'n kliekje, en eentje zie: 'Kijk, daar loopt die homo.'
Dus ik liep naar hem toe.
En als je dan voor ze staat, dan zeggen ze niks. Dan krijg je alleen van dat stomme gelach.
Dus ik zeg: 'Een homo? IK GELOOF NIET DAT EEN HOMO DIT HEEFT!'
En ik trok zo mijn trui en beha naar beneden. Mijn borsten waren net geopereerd, dus het stond allemaal zo strak als wat. Zoals het nu met beha staat, zo was het toen zonder beha.
Ik zeg: 'Volgens mij heeft een homo dit niet, hè!'
Die jongen stond echt met open mond.
Dus ik zeg: 'Ja, daar kijk je van op, hè?'
En toen liep ik weer door. (blz. 7)
Dit boek is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Vicky Janssen. Vicky is geboren als jongen, als Evert. Al van jongsaf aan wist Evert dat hij helemaal geen jongetje was, maar eigenlijk een meisje.
O, wat was ik vaak jaloers op Rosanne. Want zij mocht wel een trui van de kleine zeemeermin, en ik niet. Zij mocht wel jurkjes aan en staartjes in haar haren, en zij mocht wel een bikini dragen. En als ik ook zo'n prachtige zeemeerminnentrui wilde, of lange haren, dan zeiden mijn ouders: 'Evert! Je bent toch geen meisje? Dat is iets voor meisjes!' (blz. 11)
Haar ouders waren hier niet blij mee en vonden dat hij maar gewoon moest doen. Evert speelde graag met barbies en wilde zeemeermin zijn. Zijn ouders vonden dit zo erg dat ze de hulp van Sinterklaas inriepen, toen hij nog maar een jaar of vijf was.
Eindelijk riep Sinterklaas mijn naam.
'Evert! Kom naar voren, jongen.'
Ik stond op. Onder mijn schoen voelde ik een pepernoot verpulveren tot gruis.
'Evert Visser…' De stem galmde door de microfoon. 'Ik heb van mijn Pieten gehoord dat jij vaak met meisjesdingen speelt.' De Sint schudde zijn hoofd. 'Je speelt met barbies en je tekent prinsessen. Dat hoort toch niet, Evert? Je bent een jongentje!'
Achter mijn rug voelde ik de zaal verstillen. Iedereen hoorde wat Sinterklaas tegen mij zie. En iedereen wist: die van Jan en Adelien, dat kind, is anders.
Sinterklaas legde een zware hand op mijn schouder.
'Zul je braaf zijn en voortaan met jongensdingen spelen? Beloof je dat, Evert?'
Ik dacht wanhopig aan barbies en zeemeerminnen en prinses Clara van De Gummiberen, maar ik knikte van ja. Ik kon niet anders. Het was Sinterklaas die het vroeg.
'Mooi zo!' zei de Sint, en hij sloeg een bladzijde van zijn boek om.
Het was vreselijk. Ik moest me omdraaien en teruglopen naar mijn plaats, terwijl iedereen naar me keek en de woorden van Sinterklaas galmden in mijn hoofd. Die man was bijna net zo belangrijk als God, en ik had hem iets beloofd wat ik helemaal niet kon volhouden. (blz. 16)
Toen Evert op de middelbare school kwam begon het pesten. Andere kinderen vonden hem maar raar. Hierdoor ging het steeds slechter met Evert op school. Hij realiseert zich dat hij transseksueel is en dat hij een meisje is in een jongenslichaam.
Een paar maanden wist ik nu dat ik transseksueel was. En een tijd lang had ik gedacht: ik ga het zo wel redden. Voor de buitenwereld een jongen, achter de gordijnen een meisje. Maar nu, eindelijk, durfde ik het aan mezelf toe te geven dat ik het niet zou redden. Ik zou het niet volhouden. Het leven was eindig, mar voor mij als jongen zou het veel te lang duren.
Ik besloot dat ik er alles aan ging doen om een meisje te worden. Ik wilde geen half-om-half meer zijn. (blz. 75)
Zijn ouders doen alsof er niets aan de hand is. Ze weten niet dat Evert, die inmiddels een opleiding voor kapper doet, zich op school stiekem omkleedt en dat zijn klasgenoten hem helpen met zijn make-up. Pas als zijn ouders een tv-programma zien over genderdysfore kinderen mag Evert naar een dokter om te laten uitzoeken of hij inderdaad genderdysfoor is. Evert hoopt dat zijn leven hierdoor gaat veranderen.
Eindelijk haalde mijn vader zijn handen weg voor zijn gezicht. Hij schraapte zijn keel. Toen keek hij niet naar de psycholoog, maar naar mij.
'Als jij nu denkt,' zei hij zacht, 'dat je gewonnen hebt, dan heb je het helemaal mis. Er gebeurt niks. Er komt helemaal niks van in!'
Mijn moeder keek naar de psycholoog.
'We gaan geen toestemming geven voor behandeling.'
'O?' De psycholoog trok haar wenkbrauwen op. 'Evert moet wachten tot hij achttien is?'
'Ja, hij wacht maar totdat hij achttien is. Dan moet hij zelf beslissen.'
Ik had het verwacht, en toch was het een klap. Zelfs nu alle artsen van het Genderteam bevestigden dat ik in het verkeerde lichaam zat, gaven mijn ouders niet toe. (blz. 94)
Evert moet dus wachten tot hij achttien jaar is. Zodra hij 18 is maakt Evert de afspraak met het ziekenhuis en begint hij aan het proces om een vrouw te worden. Een zware tijd volgt.
Ik was benieuwd naar het verhaal van een transgender kind
Grappig, zielig, realistisch, fascinerend, waargebeurd, verrassend
Mooie stukjes uit het boek staan hier boven
Het stukje over Sinterklaas vond ik vreselijk. Ik moest er bij huilen. Ik vond het zo onaardig van de ouders om Evert iets te laten beloven aan Sinterklaas, en dat ook nog ten overstaan van andere mensen en kinderen. Vreselijk!
Ik vind Evert een ontzettend moedige jongen. Hij heeft het niet makkelijk gehad met opgroeien als meisje.
Het is een fascinerend en mooi boek om te lezen. Het geeft aan hoe het kan zijn om als een transgender kind (in een 'verkeerd' lichaam zitten) op te groeien en hoeveel er gepest wordt. Ik heb het in 1,5 uur in 1x uitgelezen.
Aan iedereen vanaf een jaar of 15 die wil weten hoe het is om in een verkeerd lichaam geboren te zijn. Ook heel geschikt voor grote mensen.