Hoeveel ik ook reisde, nergens zag ik duinen en het wad zoals aan de Noordzee. Met van die zilte paarse bloemen, braamstruiken, rozenbottels en wijde open vlaktes, lange lege stranden, en dan de zee. Net als zoveel Nederlanders een beetje opgegroeid met de waddeneilanden. Met Sil de strandjutter en Lobke.
Op een waddeneiland is de rest van de wereld ongelooflijk ver weg. En dat je dan ook nog in goed gezelschap bent, samen een visje eet, alsmaar die gezonde zeelucht inademt, haren in de war, verbrande neuzen, zout en zand overal – en alles zo licht. Zo verrukkelijk licht.
← Heimwee naar 1995 → Een man die met vogels praat
Één reactie op “Alles zo licht”	
Adazegt:	
01/06/2017 om 7:00 am	
De eilanden: een beetje buitenland.
Beantwoorden
Laat een antwoord achter aan Ada Antwoord annuleren
Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *
Reactie
Naam *
E-mail *
Site
Mijn naam, e-mail en site bewaren in deze browser voor de volgende keer wanneer ik een reactie plaats.