De straat waar wij tijdelijk wonen. Nou ja straat, officieel is het een ‘Avenue’ maar het ziet er uit als een gewone straat een verbinding tussen het centrum van Aix en het Meer van Bourget.
De hoogtijdagen van de stad duurden van ongeveer 1860 tot de Eerste Wereldoorlog. Toen werden aan deze Avenue villa’s gebouwd met diepe tuinen. Gekroonde hoofden uit heel Europa kwamen hier een kuur doen, koningin Victoria kwam wel drie keer naar Aix om te kuren, haar borstbeeld staat pontificaal in het park.
Veel van de villa’s verdwenen en maakten plaats voor wat ongeregelde nieuwbouw. Ook in de diepe tuinen werd gebouwd, of ze worden gebruikt als parkeerplaats.
Op de hoeken van de verschillende zijstraten waren nog niet zo heel lang geleden verschillende winkels maar die zijn allemaal verdwenen op een kleine bakker na die dapper stand houdt. Lege etalages en rolluiken tonen waar eens de groenteboer, de slager en de kruidenier was. Een klein Marokkaans restaurant is er bijgekomen, volgens onze gastheer de moeite waard, vanavond gaan we het uitproberen.
Een enkele villa met kenmerken van de Art Nouveau is blijven staan. In plaats van één familie wonen er nu heel veel mensen in, er zijn zestien appartementen in het mooie huis gekomen.
Er zijn mannen aan het werk in onze straat. Gisteren stonden er opeens geheimzinnige tekens op het wegdek. Wie weet wat hier allemaal nog meer gaat gebeuren ….

Eline zat als bijrijder in de auto van haar vriendin toen een auto van achteren op hen inreed. De hersenschudding die ze daar aan overhield had veel gevolgen voor haar werk en school.
Afgelopen september heb ik een aanrijding gehad. Of eigenlijk niet zelf want ik zat bij een vriendinnetje in de auto. We stonden te wachten voor de brug die naar beneden ging en toen is er een auto van achteren op ons geknald. Daar heb ik toen wat klachten van overgehouden. In het begin had ik nog niet heel erg veel last. Wel ben ik diezelfde vrijdag al naar de huisarts gegaan. Gewoon voor de zekerheid. Maar toen had ik nog niet zoveel problemen, behalve dat ik een beetje hoofdpijn had en een beetje stijf was. Maar toen kwam het weekend en begon ik ook vlekken te zien. Het was gewoon niet goed. Dus ben ik maandag weer naar de huisarts gegaan en toen bleek dat ik een hersenschudding had. Ook dingen in mijn rug en in mijn nek zaten niet goed op hun plek.
Ik werk in de zorg en heb vanaf toen niet meer gewerkt. Dat kon ik niet goed meer combineren. Op een gegeven moment kon ik dan wel weer werken maar heb ik alleen maar halve diensten gedraaid. En school – want ik ga ook nog naar school – heb ik een beetje vanuit huis geprobeerd. Dus ik ben toen zo min mogelijk naar school geweest. En ik kon natuurlijk ook niet naar de sportschool. Dus uiteindelijk heeft het me best nog wel beperkt.
BSA heeft mij toen gebeld. Met de vraag of ik dan bijstand van hen wilde of dat ik dat allemaal zelf wilde regelen. Ik had het nog nooit meegemaakt dus ik wist er ook het fijne niet van. Dus toen hebben ze het me bij BSA allemaal uitgelegd en ben ik bij Daniëlle Valstar terecht gekomen. Zeker in het begin hebben we veel contact gehad. Iedere week vroeg ze hoe het met me ging en wat ik allemaal deed en vooral ook niet deed.
Het enige wat mij moeite heeft gekost, is dat ik alles op moest schrijven: wat ik gemist had, ik moest allerlei data over mijn werk doorgeven enzovoort. Daniëlle probeerde natuurlijk boven water te krijgen wat ik aan inkomsten had gemist.