Mazzel heb ik ook. Ze kiezen de route die ik ook elke dag neem. In de stad neemt zoon op een gegeven moment de afslag die ik ook altijd kies, een klein stukje afsnijden, een kort klimmetje. Ik blijf dus in zijn wiel. Vader gaat echter rechtdoor, fietst dus om, misschien denken ze me op die manier kwijt te raken. 300 meter verderop is het peloton weer drie man groot. Ik ken mijn wielerwetten: alleen tegen 2 tegenstanders hoef ik geen kopwerk te doen. Tussen Rijssen en Markelo loopt de weg iets af. Niet echt een afdaling, maar wel lekker om met een goed tempo te fietsen. Hun tactiek verandert. Zoon demarreert. Ik blijf in het wiel van vader zitten, die me al snel weer terugbrengt bij de zoon, tenslotte willen ze niet alleen fietsen. De tweede demarrage is andersom, maar het jochie kijkt wanhopig op als hij mij ziet zitten in zijn wiel, terwijl zijn vader 50 meter voor ons onder zijn arm door een poging doet om mij van mijn fiets te kijken. Een halve kilometer verder is de situatie weer bij het oude.
Hun gezichten staan op onweer. Ik fiets al een kilometer of tien in hun wiel. Wat een mooie avond had moeten zijn, is een straf geworden. Als je al niet iemand kunt lossen op een gewone fiets, dan is wielrenner worden waarschijnlijk ook een illusie. Smoor ik hier in mijn egoïsme een wielercarrière? Verpest ik de droom van vader die zijn zoon ooit de Tour zag winnen? Een paar kilometer verder is mijn afslag naar Goor. 2 van de mogelijkheden op het kruispunt zijn gunstig. Vader en zoon kiezen de derde. Ze gaan door naar Markelo. Rechts. Opluchting is zichtbaar als ze mij linksaf zien slaan. Ik dank hun nog vriendelijk met een armgebaar en een opgestoken duim. De vriendelijke geste wordt niet echt gewaardeerd. De laatste 5 kilometer fiets ik op mijn gemak naar huis, genietend van het mooie weer.
Bernard Hinault was de keus van iedereen. Het verschil moest door andere namen gemaakt worden. De eerste editie was een kleinschalig gebeuren. 8 deelnemers die de eerste tien van het eindklassement voorspelden. Mijn vader en een vriend van hem waren de initiatiefnemers, ik mocht meedoen en de buurman die toevallig ook net langs kwam vulde ook zijn voorspelling in. Wie er won weet ik al lang niet meer. De puntentelling was niet eenvoudig, wel logisch. Hoe meer plaatsen je voorspelling afweek van de uiteindelijke eindstand, hoe minder punten je kreeg. Het jaar daarop mocht ik het overnemen. De inleg bleef een rijksdaalder, het aantal deelnemers gelijk, ik voegde alleen de voorspelling toe van de nevenklassementen.