Waar ik me steeds weer over opwind, zijn die lange broeken. Geert Wilders mag zich dan groen en geel aan hoofddoek ergeren, maar lange broeken zijn nog tien keer zo erg.
Voor vrouwen moet het toch veel prettiger zijn om van onderen wat ruimte te hebben rond hun benen. Hoe lang was de opwaaiende zomerjurk niet het symbool van de moderne, vrije vrouw.
Je vraagt je dan ook ook af of het wel die vrouwen zelf zijn, die dat willen. Die broeken. Vaak zijn het waarschijnlijk hun mannen, die niet willen dan andere mannen op elk gewenst – en ongewenst! – moment een onbeschaamde blik op de benen van hun vrouwen willen werpen. Alsof vrouwen lijfeigenen zijn. Alsof een vrouw niet zelf kan bepalen wie ze al dan niet een blik op haar al dan niet mooie benen laat werpen.
En ze kan toch altijd nog kousen gaan dragen, of sokjes. Dan is er toch ook een deel van haar vrouwelijkheid bedekt. Of ze kan lange rokken gaan dragen, of sarongs, waarbij je alleen nog maar een heel klein stukje van haar enkel te zien krijgt.
Het vervelende is dat die vrouwen daardoor ook allemaal op elkaar beginnen te lijken, in die broeken. Vaak zijn het bijvoorbeeld spijkerbroeken, en als er iets is wat staat voor het Amerikaanse imperialisme in de twintigste eeuw en het vroeg-kapitalistisch denken dan is het wel de spijkerbroek. Oorspronkelijk waren die broeken, dat weet iedereen, zelfs speciaal gemaakt voor goudzoekers, met spijkers en al, het woord zegt het al, met verder zo min mogelijk aandacht voor de vrouwelijke vorm.
Inmiddels weten wij in Europa waartoe die goudkoorts heeft geleid: Vietnam, Cambodja, Bagdad, de Lehmann Brothers en het wachten is nog slechts op een invasie van Iran.
Hoe vaak zie je ook niet dat zo’n ‘spijkerbroek’ bij vrouwen eigenlijk maar nauwelijks goed sluit om het middel. Dan staat het zo’n beetje open van boven en hebben ze zo’n stukje blote rug te kijk. Hebben vrouwen daarvoor een taille gekregen?