De mixed-race-ervaring in Amerika is vaak eenzaam - Eerste Persoon | Mei 2022
De eenzaamheid van een gemengd ras in Amerika
Ik moest de taal bedenken om mezelf te beschrijven: 6 mensen met een gemengd ras over hoe ze zich identificeren.
Dit is deel één van Vox First Person's verkenning van multiraciale identiteit in Amerika. Lees deel twee hier en deel drie hier .
In 1993 droeg de cover van Time een digitaal weergegeven gezicht, een veronderstelde mix van verschillende rassen die een licht getinte vrouw met een bruine huidskleur creëerde. Het nieuwe gezicht van Amerika, zo luidde de kop, luidde een toekomst in waarin interraciale huwelijken de belofte inhielden van een raceloze samenleving van beige-gekleurde mensen.
Bijna 30 jaar later bereiden de Verenigde Staten zich voor om hun eerste vrouwelijke vice-president in te huldigen, die van zwarte en Zuid-Aziatische afkomst is; de natie heeft al zijn eerste multiraciale en zwarte president, Barack Obama, beëdigd. In 2013 had 10 procent van alle baby's ouders die verschillende rassen van elkaar waren, en het aantal is slechts groeiend : In een Pew-onderzoek uit 2015 was bijna de helft van alle multiraciale Amerikanen jonger dan 18 jaar.
Demografisch althans, Time's coververhaal lijkt het goed te hebben gedaan. Maar inherent aan hun visie was een soort multiraciale utopie vrij van raciale strijd. Dit is een populair modern begrip van de identiteit van een gemengd ras. Maar multiraciale mensen zijn al lang het doelwit van angst en verwarring, van vermoedens van gemengde mensen voorbijgaan als wit onder het Jim Crow-systeem op beschuldigingen van het niet genoeg omarmen van iemands ras - iets Kamala Harris aan meerdere kanten ervaren deze afgelopen verkiezingen. Onderzoek heeft aangetoond dat, zelfs vandaag de dag, monoraciale mensen gemengde mensen als cognitief veeleisender ervaren dan monoraciale medemensen.
Naarmate de gemengde bevolking groter wordt, zal het waarschijnlijk blijven dienen als projecties voor mensen om de complexe rassenrelaties van Amerika te doorzoeken. Maar hoe zit het met de ervaringen van degenen die eigenlijk multiraciaal zijn? studies illustreren een groep mensen die worstelt met identiteitsvragen en waar ze moeten passen, vaak het gevoel van externe druk om een ​​kant te kiezen. Er is bewijs dat mensen met een gemengd ras vaker psychische problemen hebben en middelenmisbruik , te.
Over etnisch ambigu zijn
Terwijl Black Lives Matter-protesten in 2020 het land overspoelden, kwam de kwestie van ras op de voorgrond van het nationale gesprek. Overal waren Amerikanen verwikkeld in diepgaande discussies over de ervaringen van zwarte en andere niet-blanke mensen in ons land, inclusief hoe ras het dagelijks leven van alle Amerikanen op ongelijke manieren beïnvloedt.
Vorig jaar vroeg Vox mensen van gemengde afkomst om ons te vertellen hoe ze over ras dachten en of de taal over hun identiteit in de loop van de tijd was veranderd. Onder de 70 ingediende reacties lezen we verhalen van mensen met enorm verschillende ervaringen, afhankelijk van hun raciale samenstelling, hoe hun ouders hen hebben opgevoed, waar ze woonden en waar ze uiteindelijk woonden, en, misschien wel het belangrijkste, hoe ze eruitzien. Maar keer op keer hoorden we van respondenten dat ze zich vaak geïsoleerd, verward over hun identiteit en gefrustreerd voelden wanneer anderen probeerden ze in specifieke hokjes te verdelen.
Hier zijn zes geselecteerde verhalen, bewerkt voor beknoptheid en lengte.
Michael Lahanas-Calderón, 24, gevestigd in Berkeley, Californië
Ik heb termen gevonden om mezelf te identificeren die enigszins comfortabel aanvoelen, maar ook enigszins onbevredigend. Ik weet niet echt hoe ik de achtergrond van mijn moeder moet verklaren, die op zijn best kan worden omschreven als mestizo Colombiaans. Het voelt vreemd om de term 'persoon van kleur' ​​te gebruiken, gezien wat ik zie als ik in de spiegel kijk. Maar ik voel ook een soort verplichting om de complexe mix van identiteiten die ik van mijn moeder heb geërfd niet te laten verdwijnen in de witheid die ik van mijn vader heb geërfd. Ik weet niet echt waar dat me brengt, om eerlijk te zijn, afgezien van het gebruik van bredere termen als Latino, Colombiaans-Amerikaans, blank, gemengd of multiraciaal.
Race kwam niet veel ter sprake toen ik opgroeide in een buitenwijk van Ohio. Het was duidelijk dat er daar een Latino-bevolking was, maar het was niet echt een groot deel van mijn leven, behalve mijn moeder bij ons thuis. Het was niet zoals Miami de sterke Cubaans-Amerikaanse gemeenschap heeft. Het was bijna meer een kwestie van witheid en huidskleur die werden geassocieerd met sommige van die termen, wat de dynamiek een beetje veranderde, afhankelijk van de omgeving, omdat ik zelfs wit passeer als ik een kleurtje heb.
Mijn moeder deed er alles aan om ervoor te zorgen dat ik kon slagen in de VS. Toen ik nog vrij klein was, ontwikkelden mijn Spaanse vaardigheden zich eigenlijk in een beter tempo dan mijn Engelse. Dat wil zeggen, totdat iemand haar suggereerde dat als mijn Engelse vaardigheden niet zouden verbeteren, ik het risico zou lopen achterop te raken bij de andere kinderen en logopedie nodig zou hebben. Dit spoorde haar echt aan om serieuze actie te ondernemen. Ze las me elke avond talloze boeken voor in het Engels totdat ik een boekenwurm was die net zo uit het Midwesten klonk als de rest van mijn buren. Tot op de dag van vandaag, van alle dingen die ze zich herinnert over mijn academische carrière, zijn mijn hoge cijfers voor Engelse tests enkele van de dingen waar ze het meest trots op is. Maar ik zou nalatig zijn als ik de inspanningen van mijn moeder om me over haar en mijn identiteit, vaderland en cultuur te leren, niet zou vermelden. Ze leerde me altijd fel trots te zijn op mijn gemengde erfgoed en nooit bang te zijn om het met anderen te delen.
Soms was het vrij eenvoudig hoe goed ik me had aangepast aan de buitenwijken van Ohio. Ik dacht pas echt na over de gevolgen ervan toen ik wat ouder was, omdat het gewoon makkelijker werd om dat erfgoed niet te laten zien. De verschuiving daarvan begon op de universiteit, wat een veel progressievere omgeving was. Ik werd aangemoedigd om die identiteit te onderzoeken. We hadden een Latinx-affiniteitsgroep op de campus en ik denk dat het soms een beetje moeilijk voor me was om met anderen in de groep om te gaan. Ze waren altijd gastvrij, en het was niet dat ik me niet betrokken voelde, maar ik denk dat het meer was dat hun ervaringen zo anders waren dan de mijne. De ervaring om een ​​Salvadoraanse Amerikaan te zijn die bruin is en opgroeide in, laten we zeggen, San Francisco met een behoorlijk solide Latino-gemeenschap om hen heen, voelde zo enorm anders dan een blanke, half-Colombiaanse, half-Amerikaanse persoon die opgroeide in een buitenwijk van Ohio . We hadden niet echt veel gemeen buiten de gedeelde taal.
Het is altijd belangrijk voor me geweest om beide delen van mijn erfgoed te erkennen. Maar ik veronderstel dat de enige die echt het gevoel had dat het verkend moest worden, mijn Colombiaanse kant was, omdat ik altijd binnen de dominante kant van de reguliere Amerikaanse cultuur was. Ik denk dat het soms bijna gemakkelijker aanvoelde, alsof iedereen je aanmoedigt om in die mainstream cultuur te vallen en te assimileren. Als je niet zo'n band hebt met een eerste generatie of gemeenschap van immigranten die daadwerkelijk een sociale groep vormen, is het heel gemakkelijk om een ​​kant van je erfgoed - degene die niet de dominante cultuur is - weg te laten glippen. Het is een beetje een van mijn spijt, om eerlijk te zijn, en ik heb een poging gedaan naarmate ik ouder werd om dat weer te omarmen.
Abbey White, 29, gevestigd in Brooklyn, New York
Op dit moment, en dit kan veranderen, identificeer ik me als een zwart persoon van gemengd ras. Maar aanvankelijk identificeerde ik me als bi-raciaal. Ik had zin om op te groeien in de omgeving waarin ik me bevond, in Cleveland, het was me heel duidelijk dat ik zwart was en gemengd, maar toen ik naar New York verhuisde, veranderde dat dramatisch. Ik heb veel mensen die me niet echt kunnen herkennen op het zicht. Ik heb te maken gehad met een etnische ambiguïteit waar ik voorheen nooit mee te maken had. Dus ik moest de taal bedenken die ik wilde gebruiken om mezelf te beschrijven.
Ik denk dat een deel daarvan voortkomt uit het feit dat toen ik opgroeide, mijn vader, die zwart is, niet echt in mijn leven was, dus veel van mijn zwarte identiteit kwam van de zwarte mensen met wie mijn moeder werkte en de buurt waar ik woonde. Maar mijn familie was ook zo blank en, eerlijk gezegd, voor zoveel als ik van mijn moeder hou, racistisch. Mijn grootvader zou de hele negen maanden dat ze zwanger was niet met haar in dezelfde kamer zijn. Hij kon me de eerste paar maanden van mijn leven niet eens vasthouden.
Ik herinner me min of meer dat ik mijn ras realiseerde toen ik laat in de basisschoolleeftijd was en ik problemen had gekregen in het huis van mijn grootmoeder. En ik herinner me dat ik babypoeder op mijn huid deed en mezelf er om wat voor reden dan ook van probeerde te overtuigen dat ik niet zo in de problemen zou komen als ik meer op mijn moeder zou lijken.
waarom heeft bier geen voedingsfeiten?
Ik voelde ook deze strijd om me verbonden te voelen met zwarte mensen toen ik opgroeide. Ik voelde me vaak een voorwaardelijke zwarte, en ik denk dat er zwarte mensen van gemengd ras zijn die daar veel woede over hebben. Toen ik jonger was, deed ik dat. Maar ik ben ook gaan begrijpen dat het idee om authentiek zwart te zijn letterlijk een reactie is op dingen als de... één druppel regel en dit blanke supremacistische idee van hoe we ras en gemengd ras definiëren, en Zwarte identiteit wordt gekoppeld aan seksueel geweld. Dus deze terugvordering van wat het betekent om zwart te zijn is een bijproduct van racisme.
Er zijn ook privileges die ik heb die andere niet-gemengde zwarte mensen niet hebben. Ik heb een lichtere huidskleur. Ik ben misschien niet wit doorlatend, maar ik kan doorgaan als iets anders. Omdat ik voor sommige mensen raciaal dubbelzinnig ben, wat er is gebeurd, is dat ik in situaties ben beland met blanke mensen die zich erg op hun gemak voelen om dingen te zeggen die niet oké zijn. Het is dit soort, je bent niet zoals andere meisjes. Alsof mijn grootvader niet eens in dezelfde kamer met mijn moeder zou zijn, maar toen ik eenmaal op deze wereld kwam en ze beseften, oh, ze is een baby en ras heeft hier niets mee te maken, dat was het niet, we zien Black mensen als mensen en we respecteren hen. Het werd: Jij bent ons zwarte kind. En jij bent de uitzondering op de regel.
Het is raar om op plaatsen te zijn met mensen die proberen je de uitzondering op de regel te maken, en het zorgt ervoor dat ik wil verdubbelen. Omdat ik geen uitzondering ben. Ik denk dat dat me echt het idee heeft gegeven dat ik zwart ben. Ik ben gemengd, maar ik ben zwart.
Josh S., 24, gevestigd in Brooklyn, New York
Ik identificeer me als multiraciaal. Er is niet echt een andere term geweest die op dezelfde manier bij mij resoneerde. Ik vind het leuk om het een beetje op te splitsen - mijn familie is blank en aan de kant van mijn vader heb ik familie in Japan. Ik denk dat de verandering in identiteit van toen ik jonger was, is dat ik eigenlijk de taal heb om te beschrijven wie ik ben, wat ik toen miste. Ik wist alleen dat ik niet helemaal blank was, maar dat het in een behoorlijk scherp contrast werd gegooid omdat ik opgroeide in een stad die voor 99 procent wit was.
Als Aziatisch beschouwd worden, werd me zeker opgedrongen. Omdat ik het relatief goed deed op school, was er veel zoiets van: Oh, de Aziaat had een goede wiskundescore. Daar voelde iets niet goeds aan. Later realiseerde ik me dat, nou ja, mijn race heeft absoluut niets te maken met hoe ik presteer op school. Ze creëerden dit hele personage en dit wrede spel van waar mijn grootmoeder vandaan kwam. Tegen het einde van de middelbare school was er alleen die wrok tegen dat deel van mezelf. Niet per se dat ik wilde stoppen met gemengd ras te zijn, maar dat ik gewoon een beetje anders behandeld wilde worden om weg te gaan.
Naar de universiteit gaan in Washington, DC, gaf me die kans. Bijna niemand kon zien dat ik iets anders was dan blank. En dus heb ik daar een paar jaar de wereld ervaren zonder micro-agressies en het informele racisme dat ik opgroeide. Ik was net in staat om voorbij te vliegen op witheid, wat een beetje een opluchting was, komend van waar ik was. Dit was natuurlijk een omgeving waar ik om een ​​aantal andere redenen niet in paste, zelfs als ik wit zou kunnen presenteren en acteren. Er was een wezenlijk verschil met mijn landelijke, meer middenklasse opvoeding in tegenstelling tot de blanke rijke opvoeding die veel van mijn leeftijdsgenoten hadden. Ook al was het wit, het was een ander soort wit.
Kamala Harris, multiraciale identiteit en de fantasie van een post-raciaal Amerika
Ik denk dat ik, na een paar jaar worstelen met, nooit wit genoeg of rijk genoeg zal zijn om hierin te passen, bracht me terug om te proberen meer na te denken over mijn oma en haar erfgoed en de ervaring van mijn vader. Mijn vader identificeert zich als een persoon van kleur, maar zijn reactie daarop, vooral omdat hij kinderen had, was om het opzij te schuiven. In alle opzichten zijn mijn broer en ik opgevoed zonder enige connectie met Japans zijn, en hij deed niet echt iets om het aan te moedigen. Zijn ervaring met het opgroeien op het platteland van Minnesota wordt elke raciale smet onder de zon genoemd, ik denk dat daar een trauma is. Ik denk dat mijn ouders hebben geopereerd om te proberen ons op te voeden zodat we een beter en gemakkelijker leven zouden hebben.
Hoe ik me identificeer en niet-binair ben, het is iets waar ik constant mee worstel. Dit wil niet zeggen dat mijn ervaring moeilijker is dan die van andere mensen. Maar er is die constante waakzaamheid om niet, weet je, in comfortabel te glippen. Als een mannelijke, blanke persoon zou het leven waarschijnlijk prima voor mij verlopen. Het is dat zelfbewustzijn hebben en continu werken aan het bewustzijn om te blijven pushen tegen blanke suprematie en patriarchaat, waar het ook verschijnt.
Thema Reed, 27, gevestigd in Austin, Texas
Ik beschouw mezelf als Chicana en Black. Van mijn vaders kant ben ik wat veel Nieuw-Mexicaanse mensen Hispanic zouden noemen, wat een vrij algemene term is. En dan is mijn moeder een zwarte vrouw die werd geadopteerd en opgevoed door een blanke vrouw toen ze 14 was. Ze is nog steeds echt verbonden met haar zwarte roots, en we hebben een grote zwarte familie waar we zo erg mee verbonden zijn. Maar er zitten een paar verschillende lagen in.
Ik heb me altijd als beide geïdentificeerd, maar ik voelde absoluut veel druk om mezelf in mijn leven op verschillende manieren te identificeren of te presenteren. Ik heb sommige zwarte mensen horen zeggen: Nou, gemengde mensen zijn niet echt zwart. En ik denk dat veel daarvan voortkomt uit het gevoel dat gemengde mensen soms hun Blackness kunnen uitschakelen of dat gemengde mensen eigenschappen hebben die hen privileges kunnen geven. Ik zou ook dingen horen als: Oh, nou, het is jammer dat Thema niet meer een lichte huid heeft. Het is alsof ik niet zwart genoeg ben, maar ik ben tegelijkertijd te zwart, weet je?
Tegelijkertijd zien mensen die misschien niet zwart zijn of die niet gemengd zijn, mij als een zwarte vrouw. Het is moeilijk voor mij om mensen te laten begrijpen dat alleen omdat ik er niet uitzie, Chicana niet betekent dat ik dat niet ben. In New Mexico is de Chicana-cultuur daar zo belangrijk, ik denk dat de meeste mensen in New Mexico zich er tot op zekere hoogte mee identificeren. Dus ik werd niet zo vaak veroordeeld omdat ik niet genoeg Chicana was, totdat ik wegging.
Toen ik op de universiteit zat, ging ik naar Howard, en dat veranderde echt de manier waarop ik me kon identificeren met het zwarte deel van mij. Ik was nog nooit op een plek geweest waar zoveel zwarte mensen waren die er op zoveel verschillende manieren uitzagen. Er waren zoveel mixen, en met zoveel verschillende landen, zoveel verschillende sociaaleconomische achtergronden. Ik voelde me voor het eerst echt geaccepteerd en geliefd.
Ik denk dat ik echt ben opgegroeid als een kameleon en ik heb geleerd hoe ik code-switches en communiceer met veel verschillende mensen toen ik heel jong was. Ik denk dat daar iets bijzonders aan is. Maar ik denk dat er wel een prijskaartje aan hangt. Ik heb het echt van beide kanten ervaren - ik heb colorisme ervaren, Ik heb meegemaakt dat mensen zeiden: Nou, je bent niet zwart en je bent niet Mexicaans genoeg. Ik voel me echt sterk verbonden met beide, maar tegelijkertijd heb ik soms het gevoel dat ik bij geen van beide hoor.
Jaymes Hanna, 35, gevestigd in Washington, DC
Ik ben een mix van Braziliaanse en Libanese afkomst. Ik denk dat mijn identiteit heel erg lijkt op een Venn-diagram, waar ik door die verschillende cirkels blijf bewegen en de overlap voortdurend verandert. Het enige dat ik constant heb gehouden, is een gevoel van gemengdheid. Als ik mezelf in een algemeen erkend hokje moet plaatsen, zou het Latino zijn.
Ik ben opgegroeid in de binnenstad van Philly, in een overwegend zwarte en latino-buurt. Ik was erg verbonden met die gemeenschappen en die culturen en probeerde er alles aan te doen om mijn Latino-heid te benadrukken - van kleding tot manier van spreken. Omdat mijn vader een Libanees is, denk ik dat hij een aantal vooroordelen heeft ervaren toen hij naar het land verhuisde, gezien de lange geschiedenis met onze regio, en hij stond er nooit op te wachten dat ik dat deel van mijn erfgoed en cultuur zou spelen. Dus toen ik opgroeide in een overwegend Braziliaans huishouden, was het gewoon gemakkelijker om daarmee verder te gaan, wat nog een reden is waarom ik denk dat ik me meer als Latino heb geïdentificeerd.
Naarmate ik ouder werd en in de technische wereld vorderde, veranderde ik een beetje. Dat was waarschijnlijk de eerste keer dat ik in een zeer blank-dominante setting was. Ik deed veel dingen om mijn Latinoness naar beneden te halen totdat ik vertrok naar het veld met sociale impact, waar ik dacht dat ik een soort van opnieuw contact kon maken met de Latino-stukken van mij .
Zelfs nu zijn er elementen van mijn identiteit die niet zo duidelijk worden weergegeven voor iemand die me ziet als een professional in het begin tot het midden van de carrière, vooral als ze blank zijn. Ik snap wel: Oh, je bent niet slecht! vooral als ik praat over Latino zijn, opgroeien in die buurt en naar een openbare school in de binnenstad gaan waar ik op een bepaalde manier wordt behandeld door leraren en de bevoegdheden die er zijn. Het is altijd frustrerend of teleurstellend, want als ik dat hoor, betekent dat heel veel voor mij dat je me niet ziet. Alsof je je bij mij op je gemak wilt voelen in een bepaalde box. Je bent niet geïnteresseerd in de feitelijke dingen die me hebben gevormd tot wie ik nu ben.
Ik ben door meer dan één persoon etnisch dubbelzinnig genoemd. Ik voel me soms een onbeschreven blad. Maar in sommige opzichten is het best cool, omdat ik het gevoel heb dat als iemand zich met je probeert te identificeren of je een van hen probeert te noemen, dat openheid creëert om daadwerkelijk contact met mensen te maken.
Kristina, 43, gevestigd in Los Angeles, Californië
Ik identificeer me trots als een multiraciale vrouw en als een gekleurde vrouw. Dit komt omdat de wereld mij ziet als een vrouw van kleur. Ik ben nooit gezien als een blanke vrouw.
Ik heb pas onlangs het vertrouwen gekregen dat ik in sommige omstandigheden gewoon zou kunnen zeggen dat ik Filipijns ben. Ik hoef de basis van mijn identiteit niet altijd voor iedereen te kwalificeren. Dat is heel nieuw voor mij omdat mensen altijd de behoefte voelden om te zeggen: je bent maar de helft, of me eraan te herinneren dat ik ook blank ben . Maar naarmate ik ouder werd, en alleen met recentere gesprekken over ras, ben ik me gaan realiseren dat het me niet meer kan schelen. Ik ben Filipijns, ik ben blank. Ik hoef niet altijd al mijn gemengde percentages tegen iedereen te zeggen.
Toen ik jonger was, zou ik altijd alles kwalificeren door te zeggen: ik ben half blank. Ik wilde niet dat mensen dachten dat ik probeerde identiteiten te coöpteren of inbreuk te maken op iemands ruimtes. Op de universiteit namen vrienden me mee naar Filippijnse studentengroepsbijeenkomsten, en ik voelde me altijd een bedrieger, alsof ik geen recht had om daar te zijn. Ik weet niet of dat tot op de dag van vandaag waar is of niet. Ik weet soms nog steeds mijn plaats niet helemaal. Ik weet gewoon dat ik me thuis voel in de Filippijnse gemeenschap met mijn Filippijnse familie.
Tegelijkertijd wilde ik niet het gevoel hebben dat ik mijn moeder ontkende. Ook al identificeer ik me niet als een blanke, ik ben opgevoed door een blanke moeder die ook een mooie geschiedenis en leven heeft. Dus ik hou er niet van om dat te verdisconteren.
Ik heb een hekel aan de onvermijdelijke reductieve discussies die opduiken wanneer een multiraciaal persoon naar voren komt, of dat nu Kamala Harris of Bruno Mars is . Ik wou dat de wereld wist dat ze multiraciale mensen niet mogen vertellen hoe we ons identificeren. Elk van onze eigen ervaringen is ongelooflijk uniek, afhankelijk van door wie we zijn opgevoed, waar we zijn opgegroeid en hoe we eruitzien.
Ik zou ook willen dat mensen zouden ophouden gemengde mensen af ​​te schilderen als zo tragisch. Ik ben opgegroeid in de jaren '90 en elke discussie erover ging over hoe we zo werden gemarteld. Het leek bijna alsof ze het uitbrachten als een waarschuwend verhaal over het hebben van multiraciale kinderen. Maar voor mij waren de meeste negatieve aspecten van gemengd zijn extern, niet intern. Ik zou absoluut niet veranderen om gemixt te worden voor de wereld.