Het is een kunst op zich: het NOS-journaal beging vorige week maar liefst twee wetenschapsjournalistieke blunders. Het geklungel begon op maandag, toen ze de noodklok luidden over het feit dat jongeren tegenwoordig “dwangmatig afhankelijk” zijn van hun mobiele telefoon. Uit ‘onderzoek’ (op die sceptische aanhalingstekens kom ik zo terug) van de wetenschappelijk klinkende ‘Academie voor Media en Maatschappij’ was gebleken dat de jeugd van tegenwoordig dankzij twitter, facebook en dergelijke allerlei alarmerend klinkende symptomen ontwikkelt, zoals FOMO (fear of missing out) en SMS (social media stress).
In het bijbehorende NOS-item figureerden een Academie-expert en een groepje jongeren die toegaven niet zonder te kunnen en om dat te demonstreren ongemakkelijk onspontaan voor de camera dansten met een mobieltje in hun hand. Metro en het Reformatorisch Dagblad pakten de volgende dag prominent uit met het nieuws, en ook de Trouw-website maakte gewag van deze onheuglijke tijding.
Dat hadden ze beter kunnen laten. Wetenschapsjournalist Maarten Keulemans maakte op zijn NWT-blog gehakt van het zogenaamde onderzoek. Ja, er waren vijfhonderd jongeren ondervraagd, maar het rapport verwees naar Wikipedia in plaats van naar wetenschappelijke publicaties en volgens hun eigen cijfers ging de meerderheid van de jongeren juist zeer relaxt met sociale media om. Media-expert en blogger Linda Duits voegde hier een dag later aan toe dat de Academie voor Media en Maatschappij allerminst een onafhankelijk onderzoeksinstituut is, maar een toko die sinds kort voor 495 euro cursussen Social Media Professional verkoopt aan jeugdwerkers.
Het wetenschapsredactieloze NOS-journaal was, kortom, lelijk in een PR-actie gestonken. Maar hun eerdere onheilspellende conclusies nuanceren, dat deden ze niet. Zulks lijkt traditie te zijn. Ik herinner me bijvoorbeeld nog levendig hoe wetenschapsjournalisten collectief hun tenen kromden toen de NOS zich in 2010 nat ging op nanotechnologie. Het journaal meldde hoe wijn die je van smaak kunt laten veranderen “binnenkort realiteit is”. Ook na onderbouwde kritiek bleven ze achter hun item staan. Twee scheikundestudenten waren onverbiddelijk: “De NOS weet science niet meer van fiction te onderscheiden.”
Het merkwaardige is dat ze dit onderscheid ook helemaal niet zo belangrijk lijken te vinden. In het blad Delta van de TU Delft gaf hoofdredacteur van het NOS-journaal Marcel Gelauff zijn visie op wetenschapsnieuws. Ik bloemlees: “Wij doen geen simpel feitenonderzoek. Wat vroeger voor waar werd aangenomen, wordt inmiddels weer ondergraven. Absolute waarheden bestaan niet. Als de kijker na het zien van zo’n item in verwarring is, dan is dat zo.”
Ik kan niets met de suggestie dat wetenschap ook maar een mening is, en een van tijdelijke geldigheid bovendien. Daar komt nog bij dat Gelauff het doet voorkomen alsof de optie op voortschrijdend inzicht elke poging om iets vast te stellen bij voorbaat zinloos maakt. Een raar uitgangspunt, want als journalisten niet achter de feiten aangaan, wie dan wel? Laat de NOS ons belastinggeld uitgeven aan waarheidsvinding, niet aan het zaaien van postmodernistische verwarring. En al helemaal niet aan de PR-in-vermomming van een of andere nepacademie.

Ten noor­den van Lely­stad ligt Fle­vo­kust Haven (FKH): de mul­ti­mo­da­le bin­nen­ha­ven met over­slag­ka­de en indu­strie­ter­rein. Hier vindt over­slag van goe­de­ren plaats van en naar de gro­te (zee)havens. Sinds 2018 is Fle­vo­kust Haven in gebruik. Fle­vo­kust Haven bestaat uit een bui­ten­dijk­se over­slag­ha­ven en ter­mi­nal en een bin­nen­dijks bedrij­ven­ter­rein van momen­teel 43 ha, dat moet door­groei­en naar 160 ha.
De over­slag­ha­ven is aan­ge­legd door de pro­vin­cie Fle­vo­land, gemeen­te Lely­stad heeft het indu­strie­ter­rein in ont­wik­ke­ling. Dat bete­kent twee beheer­ders voor het tota­le gebied. Om een fik­se impuls te geven aan FKH, is AT Osbor­ne medio 2018 gevraagd om advies te geven over de visie en stra­te­gie van FKH en de orga­ni­sa­tie­vorm van de op te rich­ten entiteit.
Het advies gaat in op de doe­len en doel­stel­ling van Fle­vo­kust Haven en de wij­ze waar­op deze doe­len behaald kun­nen wor­den (stra­te­gie). Daar­naast heeft AT Osbor­ne gead­vi­seerd over de juri­di­sche struc­tuur en over de werk­wij­ze van de toe­kom­sti­ge organisatie.
De vraag van de gemeen­te en pro­vin­cie gaf AT Osbor­ne de kans om haar bre­de en geïn­te­greer­de ken­nis goed in te zet­ten. Het advies is tot stand geko­men met behulp van onze orga­ni­sa­tie­ad­vi­seurs, juris­ten en advi­seurs gebieds­ont­wik­ke­ling en infra­struc­tuur. Eén van de belang­rij­ke advie­zen was om een Haven­be­drijf op afstand te rich­ten van de aandeelhouders.
Als ver­volg op het ini­ti­ë­le advies mag Osbor­ner Jan­bart van Gin­kel nu als kwar­tier­ma­ker aan de slag bij de op te rich­ten orga­ni­sa­tie. Ook hier komt de bre­de ach­ter­grond van ons bureau goed naar voren, aan­ge­zien er con­trac­tu­e­le aspec­ten moe­ten wor­den uit­ge­werkt. Ook moe­ten er onder­han­de­lin­gen gevoerd wor­den met der­den, moe­ten par­ti­ci­pa­tie­tra­jec­ten wor­den opge­zet, inhou­de­lij­ke plan­nen (zoals een duur­zaam ener­gie­plan) moe­ten wor­den uit­ge­werkt en zijn er ande­re voor­be­rei­din­gen nodig voor het op te rich­ten bedrijf (denk aan per­so­ne­le — en orga­ni­sa­to­ri­sche aspecten).

De Toyota Auris is in 2007 in productie genomen als een hatchback uitvoering en een stationwagen uitvoering. De voorganger van de Toyota Auris is de Toyota Corolla geweest. De naam Toyota Auris komt van het Latijnse woord voor goud. De Toyota Auris is er als een driedeurs en een vijfdeurs hatchback, en sinds 2013 ook als een stationwagen. Er is ook een sedan versie van de Toyota Auris. Deze heet echter nog steeds Toyota Corolla.
De Toyota Auris is vier meter twintig lang en een meter tachtig breed. In totaal kun je 760 liter aan bagage meenemen wanneer je ook de achterbank inklapt. De auto weegt 1195 tot 1380 kilo zwaar afhankelijk van de uitvoering en de accessoires welke je kiest. Ook heeft de auto negen airbags! Het is dus een veilige auto. Er zijn een aantal benzinemotoren en ook dieselmotoren beschikbaar voor de Toyota Auris.
Volgens Toyota zijn er meer dan een miljoen verkocht in 2012. Daarmee zou het de best verkochte auto van de wereld zijn geweest. Helaas voor Toyota waren dit niet de officiële cijfers. Echter het is een geluk voor ons! Want dat laat maar zien hoeveel gebruikte Toyota Auris auto's er op de markt zijn. Neem maar eens een kijkje op Autosweb!