De klimmetjes zijn typisch Engels, niet lang, maar wel stevig: het volle bereik van de versnellingsnaaf wordt gebruikt. Uiteraard rijden we ook de langere, en zwaardere, route, omdat we dan via de Tarr steps komen. Een rij flink grote stenen die een brug vormen over een rivier. Het passeren van een rivier is echter vaak een nadeel: daarna gaat het omhoog. En nu ook niet zo’n beetje ook. Op de Garmin verschijnen percentages van meer dan 20 procent! Ook de afdalende paarden lijken er moeite mee te hebben, maar het kan er ook mee te maken hebben dat de ruiters er geen zadel op gezet hebben.
Snel gaat het stijgen niet, de pedalen krijgen het zwaar te verduren. Een goede test voor de aandrijflijn en we zijn blij dat de aanhanger niet mee is. Een nieuwe ketting is echter na ongeveer 500 km aan zijn opspanbeurt toe, en dat was nog niet gebeurd. Die loopt er helaas af. Geeft ons in ieder geval tijd om weer even bij te komen. De klus is snel uitgevoerd en we gaan weer verder.
Iets minder steil stijgend komen we op het hoogste punt van de route op een ruime 500 meter. De oceaan komt ook in zicht.
Grotendeels dalend komen we uit in Barnstaple. Op een oude spoorlijn rijden we naar Bideford, waar het hotel van vandaag is. Een stel Britten dat rechts rijdt wordt boos als ze er op gewezen worden dat er in dit land links gereden wordt, vreemd.