Aflevering 2: Een dikke fiets met hulpmotor - Stichting Dierenwelzijn Ierland
Hoewel mijn ouders aanvankelijk ook wel de rit van en naar de camping fietsend overbrugden, waren ze in deze specifieke periode niet van de partij bij zulke strubbelingen. Ze waren ons namelijk al vooruitgesneld op hun zware Solex bromfietsen.
Deze Solex bromfietsen – ze bezaten er allebei één – waren hun eerste grote aankopen, waarop ze heel trots waren.
Zo'n Solex was wezenlijk niet meer dan een fiets met een hulpmotortje. Eigenlijk een dikke fiets met een motortje dat een rolletje aandreef dat op het voorwiel werd gedrukt. Het draaiende rolletje stuwde vervolgens het geheel voorwaarts.
Mijn ouders hadden ter bescherming tegen zoveel motorisch geweld ook passende kleding aangeschaft. Tenslotte bereikte zo'n Solex al gauw een topsnelheid van 25 kilometer per uur. Zo'n immense verplaatsing ging gepaard met een niet te onderschatten "verkillingsfactor".
Gekleed in een lange zware leren jas en met een dito hoofddeksel met oorkleppen op hun kop, bestegen zij hun stalen rossen. Omdat het leren hoofddeksel het hele hoofd bedekte, waren ze zodoende vanaf hun kruin tot aan hun enkels helemaal in het leer gestoken. De hele uitrusting maakte op de argeloze passant een diepe indruk. Om ieder risico weg te nemen, droegen zij bovendien van die grote leren handschoenen met kappen.
Handschoenen waarmee je zonder vrees een getergde, valse tijgerin veilig over haar kop kon aaien. Tenminste, als het beest al niet van de schrik van het aangezicht van zo'n lederen buitenaards wezen met de staart tussen de benen er als een speer vandoor was gegaan.
Deze alles bedekkende kleding was bovendien zodanig beschermend dat je, eenmaal daarin gestoken, gerust een vlucht over de Noordpool kon maken in een cabrioletuitvoering van een F-16, zonder kou te vatten.
Ik heb altijd met grote bewondering toegekeken hoe die twee, ondanks het aanzienlijke gewicht van hun outfit, steeds weer in staat waren hun helse machines te bestijgen.
In het begin van onze zomervakanties op camping Het Grote Bos, maakten we dankbaar gebruik van de diensten van een oud-collega van mijn ouders: gewezen heilssoldaat Ter Steege. Ter Steege was niet te beroerd om een groot deel van het gezin, inclusief tent met toebehoren, op een bakfiets naar Doorn te vervoeren. De toen al op leeftijd zijnde man moet zich wezenloos hebben getrapt om dat vrachtje nog voor zonsondergang op de gewenste locatie in het bos af te leveren. Ik heb sterk het vermoeden dat een dergelijke bovenmenselijke inspanning zijn latere chronische loopneus tot gevolg heeft gehad.