Ze had niets met voetbal, maar liep over van liefde voor haar kleinkind | Het Parool
Door Ellen Dikker 25 februari 2017, 20:00
Het is druk op de tribune en langs de lijn. Echt druk. Ik schat een paar honderd man. Meer dan ik menig avond bij mijn eigen cabaretvoorstellingen in de zaal heb zitten. Dat zegt misschien iets over mij, of over de staat van het theater. Maar het zegt vooral iets over het belang van deze wedstrijd: AZ-Ajax, de kampioenswedstrijd van de poule waar mijn zoontje in speelt.
Waar komen al die mensen toch vandaan? Ik kijk om me heen op de tribune. Veel oude mannetjes. Voetballiefhebbers pur sang die nog altijd kunnen genieten van talentvolle jeugd. Dan zie ik de vader en moeder van een teamgenoot van mijn zoon zitten. Naast hen ontwaar ik een opa en oma. En daarnaast een oom en een broer. Die mensen voor hen horen er ook bij. En achter hen, die hele rij lijkt ook bij het gezelschap te horen.
Later vertelt die moeder dat ze met vijftien man zijn komen kijken. Bijna allemaal familie. Vijftien man. Tja, als alle spelertjes zo'n aanhang meenemen, krijg je wel een tribune vol. Wij zijn met z'n tweeën.
Meestal komt er trouwens maar één van ons kijken. De ander blijft bij het Kleine Broertje. Die is met geen lokaas meer naar een wedstrijd te krijgen. En gelijk heeft hij. Hij heeft ook recht op een leven. Maar vandaag is het Kleine Broertje logeren bij een vriendje, dus zijn we met een dubbele delegatie aanwezig.
Van onze familie is het geen onwil. Die van mij is niet zo groot en die van mijn vriend woont ver weg. Opa en oma zelfs in Limburg. Dat is geen doen natuurlijk. Ze zijn een keer geweest toen hij uit moest spelen tegen VVV-Venlo. Mijn vader is ook één keer komen kijken. Naar een zaaltoernooitje. Hij is 85 en inmiddels te breekbaar om zo lang buiten te staan.
Mijn moeder weet niet eens dat haar kleinzoon bij Ajax voetbalt. Ze is vier jaar geleden overleden. Ruim voordat hij bij de club werd aangenomen. Wat zou ze trots zijn geweest. Ze had niks met voetbal maar liep over van liefde voor haar kleinkind.
Alles vond ze prachtig en ze wilde overal bij zijn. Toen mijn zoontje moest afzwemmen voor z'n A-diploma was ze al ziek. Misselijk van de chemo zat ze aan het zwembad. Met een ­cadeautje op schoot. Als zij er nog was geweest, hadden we zeker met z'n drieën op de tribune gezeten.