Hij informeert naar de gezondheid van haar en zijn dochter en zegt zelf in ‘goeden doen’ te zijn. Wel leeft Pieter tussen hoop en vrees gedurende de oorlog met de Engelsen en is verbaasd nog geen schrijven van zijn baas te hebben ontvangen en dat terwijl de zaak er zo slecht voor staat door deze oorlog. Hij is ervan overtuigd dat dit de schuld is van de vele zonden die door de Nederlanders zijn begaan en dat de mens meer straf verdient dan enkel de last van een oorlog. Pieter meent dat deze straffen lijken af te ketsen op het diamanten pantser van ons hart. Hij hoopt dan ook dat God ‘genadich’ zal zijn voor hem en zijn gezin. Deze oorlog vertraagt de handel, zodat Pieter waarschijnlijk later dan gedacht thuis zal zijn, maar zo gauw de kans zich voordoet, komt hij naar huis. Bij Jan Meijer heeft hij acht halve okshoofden met 2.263 ponden suiker ingescheept à 4 duiten per pond.