Komrij doet overigens geen moeite zijn gespletenheid voor de wereld verborgen te houden. In de verhalende afdeling van de bundel maakt hij gewag van de hellevoogd de Spiering en diens vraatzuchtige compagnon, de Windbuil, die, naar het zich laat aanzien, geen geestelijk voedsel tot zich neemt (‘na weken stond ‘t boek nog steeds onaangeroerd’) en integendeel de Spiering smeekt: ‘laat mij toch slorpen van dat rode, dat rode daar’ – de carnivoor!