Victor Westhoff (Levend Barnsteen, De Bezige Bij) is behalve een lang niet ongegaafd dichter ook bioloog, en zijn poëzie legt hier getuigenis van af door het kwistig gebruik van termen die alleen onze medewerker Rinke Tolman tot op den bodem zou kunnen peilen. Vaak ademen deze woorden een onbedoelde “poésie pure” die men des te dieper ondergaat naarmate men er mlnder van begrijpt. Wat is “galigaan”? Het sonore en fantastische woord staat in Koenen, maar het is veel aardiger om het niet te weten.
De natuurpoëzie geborduurd op dit terminologisch stramien, voldeed mij beter dan de ietwat conventioneele, zuiver lyrische verzen, overigens gering in aantal. Westhoff zal zich technisch nog hebben te volmaken (de rijmende regeis zijn vaak zwak) en den klank wat minder opzettelijk moeten cultiveeren (“Hoe dureloos een vuren uur,” – dit lijkt heel mool, in werkelijkheid is het afschuwelijk). Van de beste “biologische” gedichten noem ik het sfeervolle Alnetum en het in zijn krioelende aanschouwelijkheid betooverende Kringloop.