Heerlijk hoe dat grasduinen in mijn archief telkens weer dichtsels oplevert, waarbij Vlinderman zich eens goed in het (weinige) haar moet krabben om zich terug voor de geest te halen in welke beweging toentertijd de woorden zich aaneen lieten rijgen. Gelukkig zit Bibi niet om wat fantasie verlegen, want dat het geheugen niet altijd meer je dat is, blijft één van de continu terugkerende vaststellingen te zijn waarmee de jaren hem vertellen dat het allemaal ook niet meer je dat is...