Mijn beeld van de Kerk | Je Vous adore, mon Seigneur et mon Dieu!
Mijn beeld van de Kerk
door Alina ofs op 10 november 2011
Ik wil wat met jullie delen. En wel hoe ik de Kerk zie.
De Kerk wordt vaak Bruid van Christus genoemd. Dat doet mij heel sterk denken aan een Maria-Antifoon van Franciscus van Assisi:
"Heilige maagd Maria,
Eer aan de Vader…"
(Bron: geschriften van Franciscus van Assisi)
Maria is voor mij een Rolmodel. Voor zowel mij als individuele gelovige, als voor de Kerk als geheel.
Wanneer ik de Kerk zie als Maria, dan zie ik een Madonna zoals je die in Warfhuizen, Den Bosch en Maastricht ziet: met een grote, wereldomvattende, wijde, grote, open mantel. Een mantel waarin ruimte is voor veel, heel veel mensen. Van hypermodern tot supertraditioneel en vooral voor alle gelovigen die gewoon goed Katholiek zijn!
En naast Maria (de Kerk dus) staat een schatkist aan liturgie en devotie. Een schatkist ZONDER bodem, waarin altijd weer ruimte is voor wat nieuws, zonder er eerst iets uit te moeten halen.
Het doet me dan ook enorm pijn dat er mensen in onze Kerk zijn, die niet de Maria van Den Bosch voor ogen hebben, maar meer de Maria van Lourdes, met een nauwe mantel, die op afstand staat. Waarin slechts plaats is voor een aantal gelijkgestemden. NIET voor de veelkleurige menigte die IK zie.
En nog meer pijn doet het mij dat er bisschoppen en liturgiecommissies en aanverwanten zijn, die keer op keer die enorme, bodemloze schatkist te menen moeten LEEGROVEN om er plek in te maken voor, in hun ogen, iets beters.
Maar wie de schatkist plundert, is als iemand die niet, zoals gewoon is geweest tot aan de jaren 50 van de vorige eeuw, het huis af en toe van een nieuw likje verf voorziet, maar als iemand die ineens radicaal het oude meubilair (wat nog jaren mee kan en waaraan de kinderen veel herinneringen koesteren) bij het grof vuil zet en het met expirimentele vormen vervangt.
Wanneer de kinderen het huis betreden, is het vertrouwde weg. En het thuis is verworden tot een berg levenloze stenen. En ze blijven weg.
Is dat niet wat er is gebeurt, en nog steeds gebeurt? Teksten die mensen generaties lang dag in, dag uit inspireerden, bemoedigden, troosten weggeroofd. Weggegooid. En zoals in het huis, is de bezieling weg. En het huis wordt steeds leger…..
Toch wil ik dit stuk positief afsluiten. Steeds meer mensen (her)ontdekken de weggesmeten schatten en doen hun uiterste best deze weer IN de kist te krijgen. Steeds meer jongeren ontdekken dat Maria's mantel een goede, geborgen plek is.
Tot slot nog een mooie, toepasselijke tekst uit de Gotteslob:
dein Hilf erzeig uns alle zeit;
Geplaatst in Discussie, Inspiratie
One response to "Mijn beeld van de Kerk"
Alina, het zal je niet verbazen dat ik deze blog van harte onderschrijf! Proficiat met deze blog. Ik vind hem er fris en vrolijk franciscaans uitzien.