Zwangere toeschouwer trotseert bubbelbed - NRC
Zwangere toeschouwer trotseert bubbelbed
Dit weekeinde begon in Den Bosch het theaterfestival Boulevard, met zestig voorstellingen, veelal op locaties in de stad. Bezoekers hoeven niet stil te zitten, maar worden meegenomen op reis.
Het decor van de voorstelling 'Tocht'. Foto Dirk Jan Visser (Foto: Dirk-Jan Visser / Den Bosch: 05-08-2006): Theater festival Boulevard in Den Bosch. Hier: 'Tocht' van theater Tuig bij de Schroef van Archimedes op de Pettelaarseweg borden verbodsborden Visser, Dirk-Jan
"Ik dacht dat ik alleen maar op een bankje hoefde te zitten", zegt een hoogzwangere vrouw bedremmeld tegen Marc van Vliet, artistiek leider van theater Tuig. Het tweetal staat op een grasveldje met achter zich het indrukwekkende decor van de voorstelling Tocht, een lange sliert van wit puinplastic waar stokken uit steken, water uit opspat en schimmen op de klanken van etherische muziek in ronddolen. Het blijkt geen decor, maar een reis te zijn. Een reis die de bezoeker zelf onderneemt. Maar, Marc van Vliet glimlacht er geruststellend bij, 'hij wordt zo wild als je wilt.'
De komende week zijn op Theaterfestival Boulevard in Den Bosch maar liefst zestig producties, concerten en acts te zien. Niet alleen in theaterzalen wordt gespeeld, overal in de stad hebben theatermakers ruimtes naar hun hand gezet. Er zijn voorstellingen in een tentje voor het station, in de tuin van een rijtjeshuis, of in het Claraklooster.
Wie bedaard wil beginnen, gaat naar het plein de Parade aan de voet van de Sint Jan kathedraal, waar zich sinds oudsher het festivalhart bevindt. Toen festivaldirecteur Geert Overdam drie jaar geleden aantrad, veranderde hij het centrale festivalpunt van kleurrijk Bosch bierfeestje in een onoverzichtelijke maar avontuurlijke mix van studentenacts en muzikale optredens.
Zo kan er een Fransman genaamd Monsieur Culbuto aan komen rollen. Als zijn karretje wegschuift blijkt dat zijn onderlichaam een reuzentuimelaar is. Hij wiebelt en wankelt en kijkt bij iedere zwiep verbijsterd naar het publiek. Kinderen springen kraaiend om hem heen of rennen huilend weg.
Wie zijn reis wat wilder maakt, stapt in de bus van Frits, een pendelbus die op raadselachtige uren aan de rand van het festivalhart naar diverse locaties vertrekt. Frits, in kniebroek en met pet, jut de bezoekers op als ze vroeg in de avond in de bus naar Pakman van theatergroep Artemis stappen. "Hou vast dat enthousiasme!" brult hij, we veren verschrikt overeind. Officieel is Pakman een kindervoorstelling "maar daar merk je niets van," gieren twee dames na afloop in de bus terug, die nu wel degelijk zindert van de door Frits gewenste geestdrift. En dat terwijl de voorstelling in een omgebouwde gymzaal niet eens zo'n dijenkleter is. Het stuk begint rommelig met vier Vlamingen die spelen dat ze jongetjes zijn. Jolig werpen ze gymtuig door de ruimte. De heren maken sinds hun jeugd deel uit van de geheime organisatie Pakman, een genootschap dat ruimte bood aan alle sneue jongetjes van de school. De ene was te dik, de ander te klein, de derde te traag en de vierde praat nog steeds nauwelijks. Het viertal haalt ontroerende, gekke en aangrijpende jeugdherinneringen op, terwijl op de achtergrond de meest wonderlijke taferelen worden gebouwd en weer afgebroken. Pakman laat het gevoel achter van een avond op een geslaagd, maar vol feestje; een paar verhalen maakt diepe indruk, andere verdwijnen rimpelloos uit het geheugen.
De hoogzwangere vrouw die haar Tocht aan het maken is, besluit de krakkemikkige wentelgrap over te slaan, ook al mist ze daardoor het applaus. Wie het wel doet staat bovenaan plots voor een stuk glas met een felle spot op zich gericht. Uit de luidsprekers klinkt luid geklap. Het glas is door de lamp in een spiegel veranderd, het applaus is voor jezelf. Tocht zit vol met dat soort grappen. Er is een schommel die deuren opent. Er zijn paraplu's, maar die houden zeker niet al het water tegen. Elke keuze die je maakt levert een andere weg op. De vrouw trotseert een bubbelend waterbed en loopt traag door de tredmolen waar volle emmers dreigend boven het hoofd meedraaien. Achter het laatste gordijn is de uitgang, een bordje 'welkom' ligt op de vloer. Daar krijgt ze toch nog toejuiching, want er staat een kleine tribune waar uitgelaten publiek van buitenaf haar tocht heeft gevolgd. 'Een tocht met beleid' verklaart ze tevreden, terwijl achter haar een steekvlam opschiet, veroorzaakt door een onstuimiger reiziger.