“Wat ga je missen als ik er niet meer ben?” “Iemand om mee te dansen.” Om haar zoon Darren dat ontwapenende antwoord te ontlokken moet Susan de vraag een aantal keren herhalen. Maar het antwoord is allesomvattend. Samen dansen, daar gaat het om in de relatie tussen moeder en zoon Pritchard.
We zijn een avondje bij hen op bezoek, alles wijst op een ouderwets feestje. Een houten dansvloer met stoelen eromheen, een spiegelbol en een klimpaal, speakers met discoknipperlampen erop, Susan in een strakke glitterjurk waar haar bh onderuit piept. ‘An event with dancing’ – meldt de boventiteling ten overvloede.
Het theatercollectief The Glasshouse is opgericht door de Nederlandse schrijver/regisseur Kees Roorda en de Zuid-Afrikaanse theatermaakster Catherine Henegan. Zij leerden elkaar kennen tijdens hun opleiding DasArts in Amsterdam en besloten toen samen te gaan werken. Ze maken interdisciplinaire voorstellingen met acteurs, filmmakers, componisten, musici, beeldend kunstenaars, dichters en rappers. Soms gebeurt dit op locatie, dan weer binnen de muren van het theater. The Glasshouse maakt voorstellingen die de verhalen van onze tijd vertellen. Deze verhalen komen niet uit een strakke gepolijste wereld, maar uit de rauwheid en complexiteit van het dagelijks bestaan.
Het Vlaamse gezelfschap Studio Orka, maakt al jaren vaak op lokatie. Dit keer maken ze een voorstelling waarbij de ontwerpers Philippe Van de Velde en Martine Decroos een villa of herenhuis omtoveren tot een waar sprook- of liever spookhuis. En in dit huis woont de hoofdrolspeler van de voorstelling, de oude dame Berninna.
Tijdens het Utrechtse festival aan de Werf woonde de Oude dame in een prachtig pand vlakbij de Geerteskerk.
Met het verlaten van de prachtige gebouwen aan de Amsterdamse Herengracht besloot Theater Instituut Nederland (dat nu graag gewoon kortweg TIN wil heten) dat ze vanaf dat moment haar publiek zelf zou gaan opzoeken. De afgelopen anderhalf jaar heeft dit al geleid tot tentoonstellingen in Zwolle en in Amsterdam. Maar met geen tentoonstelling gaat TIN zo ver met het opzoeken van haar publiek dan met de reizende tentoonstelling 'Ergens en Overal', een tentoonstelling over 40 jaar locatietheater in Nederland.
Bij het pad dat we op moeten lopen staat een bord 'Betreden op eigen risico'. Een terechte waarschuwing, zo blijkt even later als we een terrein op lopen vol grint, naast het spoor vlak achter het Utrechtse Centraal Station. Op het terrein liggen allerlei obstakel, een wildernis van ijzer en andere restanten van menselijke aanwezigheid. Op het grote lege terrein staat een oude bus waar me met z'n twintigen instappen voor een virtuele busreis met theatermaker Ilay den Boer.
FIVE PEOPLE van het Gentse CAMPO begint leuk. Erg leuk. We mogen pas vlak voor aanvang naar binnen, en zodra we zitten worden we welkom geheten door een krullenbol met een zendermicrofoontje. Ze stelt ons voor aan twee stoelen en vijf mensen. Ze vertelt ons dat op één van de stoelen een vrouw zit op hoge hakken die kauwgom kauwt. Wacht even - je kunt ons nog meer vertellen maar dat is niet zo. De krullenbol loopt weg, maar haar stem praat door. Haar rol is overgenomen door een speakertje op de plek waar ze net stond.