Zien we bij deze methode verschil tussen de foto van dichtbij met kort brandpunt en de opname van veraf met een lang brandpunt? De beeldhoek zal anders zijn. Omdat het standpunt gewijzigd is, zal het eerder genoemde takje op een andere plaats zitten, omdat de beeldhoek bij de foto van dichtbij groter is. Je zult dus bij een dergelijke foto meer van de achtergrond zien en dus het onderwerp minder goed kunnen isoleren van een ‘rommelige’ omgeving dan bij een echt supertele objectief. Ook zie je enig verschil in scherptediepte en de achtergrond is minder onscherp als je dichtbij staat met een korter brandpunt. De onscherpte is wel groter dan bij een bijgesneden foto.
Wil je zelf van een bepaalde camera-lenscombi de scherptediepte uitrekenen bij een zeker brandpunt, voorwerpsafstand en diafragma, kijk dan eens op http://www.dofmaster.com/dofjs.html. Heel verhelderend.
Een supertelelens wordt vaak gebruikt op een camera met een volbeeldsensor (36x24mm). De meeste vrijetijdsfotografen hebben echter een camera met een kleinere sensor, zijnde APS-C (22,5x15mm). Omdat hierdoor de beelduitsnede uit de beeldcirkel kleiner is, heeft een lens met een brandpunt van 200mm op een APS-C camera een beeldhoek die overeenkomt met een 320mm-lens (cropfactor 1,6x) op een volbeeldcamera
Als je dus een middentelelens op een APS-C camera zet, dan hoef je niet bij te snijden en zijn de beelden op volle resolutie te gebruiken. Met 5184 bij 3456 pixels kun je bij 100 dpi dus een afdruk maken van 130 bij 87 cm en dat is dus niet zoveel kleiner dan bij een volbeeldsensor van 22 Mp.
Met een kleinere sensor krijg je dus ‘gratis’ een stukje verlenging van het brandpunt van je lens ten opzichte van een volbeeldcamera. Er zit echter ook een kleine keerzijde aan en dat is dat de scherptediepte groter wordt en het onderwerp minder los komt van de achtergrond. De beeldhoek - relatieve plaats van hoofdonderwerp en achtergrond - is gelijk, omdat je eigenlijk vanaf hetzelfde standpunt verder inzoomt.
Een vierde mogelijkheid om een onderwerp dichterbij te halen is met een extender. Dit is een tussenring met een lenselement tussen camera en lens, die het brandpunt van de lens verlengt met een factor 1,4x of 2x. Ze heeft vooral invloed op het te gebruiken maximale diafragma dat respectievelijk met 1 of 2 stops verkleind wordt. De scherptediepte blijft nagenoeg gelijk, omdat op dat punt het kleinere diafragma (grotere scherptediepte) gecompenseerd wordt door een langer brandpunt (kleinere scherptediepte).
Een lichtsterke supertele L-lens, zoals de EF 400mm f/2.8L IS USM II, is een zodanige klasse apart, dat de kwaliteit en het karakter van het beeld van zo’n lens niet met een eenvoudig alternatief zijn te benaderen. Beeldhoek, scherptediepte (bokeh) en lichtsterkte kennen hun weerga niet en dat alles bij de volle resolutie van de sensor.