Michel Rubarth › Dossiers › Vermissingen › Vermist	A
Home›Vermissingen›Dossiers›Michel Rubarth
Verdwenen na een nachtelijk telefoontje Foto vergroten
Paul kan er wel eens moedeloos van worden. Steeds weer proberen mensen hem de verdachte verdwijning zijn vriend Michel Rubarth (26, foto links) in de schoenen te schuiven. Paul zou hem na een ruzie hebben vermoord en het lichaam hebben weggewerkt, zo vermoedt Michels familie. Hoewel de zaak zestien jaar geleden speelde, moest Paul onlangs toch weer opdraven bij het Rotterdamse cold case-team. "Ze hebben me drie uur lang doorgezaagd", zegt de Rotterdammer in een gesprek met VERMIST. "Maar ze hebben me nergens op kunnen pakken. Want ik heb er gewoon niets mee te maken. Ik weet alleen dat Michel op een ochtend niet thuis kwam…"
Het is de avond van zondag 16 november 1997 als de 26-jarige Michel Rubarth de deur van zijn huis aan de Brabantsestraat in Rotterdam-Zuid achter zich dicht trekt. Hij stapt op zijn witte mountainbike en rijdt dwars door de stad naar het Rotterdamse industrieterrein Spaanse Polder, waar hij nachtdienst heeft bij broodfabriek Quality Bakers. Michel staat er aan de lopende band. Het is niet het bakkersbaantje waar hij als kind van had gedroomd, maar verder bevalt het hem wel in de fabriek.Even na één uur die nacht wordt er voor Michel naar de bakkerij gebeld. Het is zijn vriend Paul, met wie hij samenwoont en al zeven jaar een relatie heeft. Paul is boos, want hij heeft net een telefoontje heeft gehad van Michels halfzus Erika. Zij heeft hem verteld dat de biseksuele Michel is vreemdgegaan met een vrouw. Het is het zoveelste akkefietje in een toch al turbulente relatie. Hoewel het gesprek hoog oploopt, gaat Michel snel terug naar zijn werkplek. Er lijkt verder niet veel aan de hand. Maar dat verandert als Michel rond 04.00 uur opnieuw wordt gebeld. En weer is het Paul, althans, collega's van Michel menen zijn stem te herkennen. Het telefoontje brengt Michel zichtbaar van z'n stuk, en even later zien collega's hem huilend op de stoep voor de bakkerij zitten. Niet lang daarna, voor het einde van zijn dienst, is de Rotterdammer vertrokken. En niemand weet waar naartoe.
Eén van de mensen met wie Michel in die periode goed contact heeft is Pauls moeder Riet; zijn schoonmoeder, zeg maar. De vrouw, die een mannenbordeel runt, doet op de ochtend van de verdwijning een vreemde ontdekking. Op de mat liggen enkele spullen van Michel, waaronder zijn sleutels, een portemonnee, zijn paspoort en een walkman. Het lijkt erop dat de spullen door de brievenbus zijn gegooid. Maar door wie? En wat is de bedoeling erachter? Is het een symbolische daad van Michel, om aan te geven dat hij alle schepen achter zich heeft verbrand en elders opnieuw wil beginnen? Of is het een geval van staging, bedoeld om de achterblijvers op het verkeerde been te zetten?
Michel Rubarth op jonge en oudere leeftijd
Later dan de politie vandaag de dag zou doen komt er een onderzoek op gang. Het is eigenlijk nauwelijks een onderzoek te noemen, want uit niets blijkt dat er sprake is van een misdrijf, zo stelt de recherche vast. Bovendien speelt de hele affaire zich af in een nogal schimmig milieu, waarin de hoofdpersonen een risicovol leven leiden. Michel en Paul zijn zeer actief in de gay-scene, bezoeken sekssauna's en hebben in de homoclub van Pauls moeder Riet gewerkt. En Michel blijkt een rol te hebben gespeeld in een gay-seksfilm. Omdat het ook nog eens gaat om de vermissing van een volwassene en de Rotterdamse politie in die periode de handen vol heeft aan een reeks moorden, komt de zaak ergens onder aan het lijstje te staan. Niet lang daarna wordt het onderzoek tot verdriet van Michels familie, onder wie zijn moeder Vera en nichtje Angelique, zelfs helemaal afgesloten.
Totdat een paar jaar later VERMIST en het cold case-team van de Rotterdamse politie de zaak opnieuw tegen het licht houden. Dan blijkt dat de families elkaar over en weer beschuldigen van betrokkenheid bij Michels verdwijning. De recherche hoort een groot aantal getuigen en potentiële verdachten en komt al wegstrepend - de methode van uitsluiting - steeds bij één persoon uit: Paul. Hij is de man die eigenlijk als enige een motief, de middelen en de gelegenheid heeft gehad. Maar de Rotterdammer wast de handen in onschuld. Tegen VERMIST zegt hij: "Ik heb die nacht maar één keer gebeld, dat was rond 01.00 uur. Dat tweede telefoontje was niet van mij, dat moet iemand zijn geweest die zich voor mij uitgaf. Toen Michel die ochtend niet thuis kwam heb ik zijn halfzus Erica gebeld om te vragen of hij daar misschien was. Dat bleek niet zo te zijn. Ik heb geen idee waar Michel is gebleven. Toen niet en nu niet."
Paul heeft nooit officieel de status van verdachte gekregen. Maar van het cold case-team is hij nog niet af, zo vertelt hij in een recent gesprek met VERMIST. "Ze zeiden bij het laatste verhoor letterlijk: we hadden de zaak rond tegen u, we kunnen het alleen niet bewijzen. We kunnen niet bewijzen dat u die nacht het huis uit bent geweest." Paul vindt dat hij wordt zwart gemaakt. En dat hij als gay met een leven vol pieken en dalen een makkelijk slachtoffer is. "Ze denken waarschijnlijk: die verspreekt zich nog wel eens een keer. Maar luister, dit speelt inmiddels al zestien jaar. Ik vertel al die tijd hetzelfde verhaal. En ik kan me niet verspreken omdat ik de waarheid spreek. Ik heb geen leugens die ik moet onthouden."
Theorieën over wat er met Michel is gebeurd zijn er genoeg. Zo is er een tip over een vlucht naar het Vreemdelingenlegioen; iemand zou hem daar hebben gezien. Pauls moeder Riet denkt dat Michel zich heeft ingelaten met drugssmokkel en in een buitenlandse gevangenis zit. Nichtje Angelique denkt dat Paul meer moet weten over de verdwijning en zegt dat hij ooit heeft geprobeerd thuis brand te stichten, mogelijk om sporen uit te wissen. Moeder Vera houdt meerdere opties open, maar vindt het erg verdacht dat Paul nooit zijn best heeft gedaan om Michel op te sporen. Paul zegt geen zin meer te hebben om zich tegen de beschuldigen te verweren. "Ik heb mijn verhaal al zo vaak gedaan. Mensen vergeten wel eens dat het voor mij ook moeilijk is. Michel was wel mijn vriend, ondanks de ruzies. Weet je: als hij morgen voor de deur zou staan, zou ik zo de draad oppakken en met 'm verder gaan. Maar de kans dat dát gebeurt is klein, dat weet ik ook wel…" Geef een tip door over deze zaak