De afgelopen maanden heb ik me regelmatig afgevraagd of ik over corona behoorde te schrijven, of dat krampachtig zou aanvoelen of dat het juist wereldvreemd zou zijn om deze pandemie helemaal niet in een verhaal te verwerken. Zulke gedachtes zijn niet verdwenen, maar worden deze weken weggeduwd door de vraag hoe over hedendaags racisme te schrijven. Moet ik me daar in mijn schrijfsels, hetzij via fictie hetzij via non-fictie, niet vaker over uitspreken? Ben ik te stil geweest, ben ik ondanks mijn gebalde vuist en meegeschreeuwde leuzen nog steeds te stil?
Hierover mijmerend, kort na de demonstratie, werd ik gebeld door een onbekend nummer. Een opgewekte mannenstem stelde zich voor als redacteur van een populair televisieprogramma. Op de redactievloer werd as we speak overlegd over een mogelijk item over Black Lives Matter, er werd overwogen een gesprek rondom Afro-Amerikaanse cinema of literatuur te initiëren, misschien iets met muziek? Ze inventariseerden alvast mogelijke gasten. Was ik beschikbaar deze dagen, zou ik voor zo’n item eventueel iets voelen?
Nog voor ik had geantwoord, merkte ik dat mijn hartslag steeg. Deze paar holle zinnen aan de andere kant van de lijn hadden meer effect dan de koffie die ik vlak daarvoor had gedronken, en ik stoorde me aan de aandacht die ik meteen had, aan mijn mentale en ook lijfelijke reactie. Zeker toen ik mezelf vervolgens hoorde zeggen hoe indrukwekkend het werk van Ta-Nehisi Coates is, en dat van Kendrick Lamar. Geen woord van gelogen, maar waarom klonk ik alsof ik iets moest verkopen, alsof ik deze redacteur had benaderd in plaats van andersom?