Als de hoofdredacteur van het gerenommeerde tijdschrift sterft, komt de voltallige redactie bijeen om terug te blikken op een jarenlange samenwerking. Een aantal van de sterkste artikels worden opgerakeld. We krijgen er een drietal te zien.
Dit is een vintage Wes Anderson. We krijgen het ene mooie plaatje na het andere voorgeschoteld. Zo is het begin er eentje om duimen en vingers bij af te likken. Een ober verzamelt alle drankjes voor de redactie van The French Dispatch en gaat in ware Jacques Tati stijl via allerlei trappen naar de bovenverdieping van het gebouw waar zich de redactie bevindt. En zo krijgen we er wel meer, maar een film mag ook meer zijn dan dat.
Het lijkt alsof Anderson nog meer dan anders zijn tijd heeft gestoken in het creëren van ‘beeldjes’, het ene al ravissanter of hallucinanter dan het andere. En dat werkt zolang we op de redactie blijven. Zelfs bij de rondleiding door de stad door een fietsende Owen Wilson blijft dit helemaal overeind. De humor, bij momenten slapstick, is overvloedig aanwezig en laat de zaal meermaals in lachen uitbarsten. Alleen ontbreekt het de film te vaak aan emotionele betrokkenheid.
De ene Hollywoodster na de andere verschijnt in beeld om al even snel terug te verdwijnen. Wat is dan de meerwaarde van die sterren, vraag ik mij openlijk af. Zo heeft, om maar één voorbeeld te noemen, Edward Norton welgeteld één lijntje tekst. De film zit zo vol met details en cameo's dat het geheel uit het oog verloren wordt. Het stukje dat daar nog het best in slaagt, is The Concrete Masterpiece, waarin Benicio Del Toro, een getormenteerde maar briljante schilder, in de gevangenis een zogezegd meesterwerk creëert. Vanaf dan lijkt het alsof Anderson zich helemaal verliest in zijn eigen stijl. Het ziet er allemaal fantastisch uit, maar er is weinig of geen betrokkenheid met de personages.
Cast: Benicio Del Toro Frances McDormand Léa Seydoux Mathieu Amalric
Christoph Waltz Adrien Brody Timothée Chalamet Tilda Swinton
Anjelica Huston Lyna Khoudri
Regie: Wes Anderson
Genre: Komedie Drama
Speelduur: 1:48 uur
Plus- & minpunten
Samengevat de plus- en minpunten van The French Dispatch:
Vintage Wes Anderson, Een visueel pareltje, Talrijke cameo’s van sterren, De stukjes op de redactie, De rondleiding van Owen Wilson