Nieuwe auto | RADAR+ Online
fotografie: Anja Robertus
Lara Aerts (42) is freelance journaliste, ze werkt o.a. voor RADAR+ en woont met haar kinderen Daya (15) en Indra (14), een hond en een kat in Amsterdam. Om het gezin in de lucht te houden, werkt ze zich (met plezier) zes slagen in de rondte en past ze wat kunst en vliegwerk toe om uit de rode cijfers te blijven.
Met auto's heb ik in mijn leven weinig geluk gehad. En ook mijn kinderen hebben zeer geleden onder de gezinswagens. Ruimtegebrek, ruimteoverschot, maar vooral: schaamte. Diepe, diepe schaamte. Van de eerste kunnen ze zich niet zoveel herinneren. Het was een afgeragde Duitse allemansvriend die op de snelweg om de drie uur droogkookte. Stond ik weer op de vluchtstrook, met twee kinderen vastgesnoerd in hun kinderzitjes, het zweet druipend langs mijn rug. De schaamte begon met de auto die ik daarna kreeg. Nadat ik mijn Duitsertje nog voor vierduizend euro had laten repareren – 'Echt, daarna rijdt-ie als een zonnetje, dame!' – en ik weer eens in de stromende regen tegen de vangrail geplakt stond, kocht ik een grote, rode Volvo Polar uit 1994. Een stationwagen waar je achterin met gemak een tweepersoonsbed kon vervoeren, plus zes kleine kinderen en een badkuip. Mijn kroost vond 'm afschuwelijk: hij was te groot en te rood, en te vierkant bovendien. Daar wilden ze niet in gezien worden. Ze hadden mazzel: het spaceship bleek telkens als ik de hoek om reed al een lege tank te hebben. Met pijn in mijn hart nam ik afscheid. Daya en Indra waren uitzinnig van vreugde.
Tot ze zagen waar ik mee thuiskwam: een Renault Mégane Coupé Jade. Metallic. Met extra brede banen en een spoiler. Met zijn drieën pasten we er precies in, maar alleen omdat we zelf heel klein zijn. Hoe ik dat had kunnen doen, wilden ze weten. Ik mompelde iets van 'klein, maar fijn', maar mijn kinderen wilden met dit glimmende buikschuivertje echt niet gezien worden. Het heeft niet lang geduurd: dit keer liep ik niet leeg op reparatie- of benzinekosten, maar op snelheidsboetes. Klein, fijn en ongelooflijk snel was dit autootje. Ik deed hem weg. Daarvoor in de plaats kwam een paarse Opel Corsa. Hij is zo oud dat er niet eens stuurbekrachtiging op zit en hij heeft alles wat ik wil. Hij kan niet harder dan 120, dus geen snelheidsboetes of absurd veel tussenstops bij het benzinestation. Daarnaast heeft hij nul elektronica in of op zijn lijf, en gaat er dus ook niets kapot. Onderhoudsvriendelijker zijn ze niet te vinden. Puberonvriendelijker bestaan ze trouwens ook niet. 'Zet me hier maar af, mam, ik loop verder wel.' Ook al gehoord: 'Ik zou het fijn vinden als je eens zou investeren in een níeuwe auto.' Investeren! Ha! Ik greep de kans meteen aan om uit te leggen dat een derde van de waarde zo van de auto afvalt op het moment dat je 'm de showroom uitrijdt. Nog los van het feit dat een nieuwe auto gelijk staat aan 54 vakanties. Ik overweeg nu maar om de auto helemaal weg te doen. Drie keer raden waarnaar ze terugverlangen als ze kennismaken met de benenwagen.