3e boek, een historische roman | Cees Pols
En het werd stil vroeg om een stevige research-fase. Er ontvouwde zich een wereld die ik niet bleek te kennen, de Biesbosch zo'n 100 jaar geleden. Het onderzoek werd een project op zich, schrijven bijna ondergeschikt. Een volk dat leefde en werkte in de modder, tussen knotwilgen, riet en biezen. De nameloozen werden zij genoemd.
Het verhaal speelt in een gesloten wereld waarin de dingen soms anders zijn dan je zou vermoeden. Dader en slachtoffer blijken zich te kunnen verenigen in één persoon. Schuld en boete dienen zich aan, en soms stijgt het 'gelijk' van de dader zo begrijpelijk boven al het andere uit, dat er maar één ding in de weg lijkt te staan: de Wet.
Het is zover. Ik doe m'n laarzen om m'n nek en zie dat ze allemaal naar me kijken als ik mijn kist dichtdoe. Ik heb al een aantal keren geprobeerd hem op te tillen en op m'n schouder te gooien. Maar toen was de kist nog halfleeg. Nu iedereen naar me kijkt, zal ik voor 't eerst die volle kist op mijn schouder moeten hijsen. Daar gaat ie. Het lukt!
Eén van de oude ambachten, zoals deze in de Biesbosch te vinden waren. Hier worden hoepels gemaakt ten behoeve van houten vaten. Al mijn boeken begonnen met een beeld op mijn netvlies. Hetzij rechtstreeks, hetzij via de zoeker van mijn camera. Beelden kunnen inspirerend werken, of inspiratie oproepen. Logisch, want elke schrijver kent het eerste gebod der schrijverij: Show, don't thell. Zo kan een oude of nieuwe foto aanleiding zijn voor een volgend boek, of ondersteunend werken bij het schrijven van een scène.