Afgelopen week zag de verloskundige ook wel aan me dat ik het even moeilijk heb. Ik vertelde haar dat ik het behoorlijk pittig vind nu en best wel op zie tegen het moment waarop de bevalling zich aandient. Wie is er op dat moment beschikbaar voor de meiden? Is Frans wel op tijd bij me? Met weeën de auto in, lijkt me vreselijk! En dan mijn grootste angst: dat het zo snel gaat dat ik het ziekenhuis niet red en in het licht van de koplampen mijn lieve mannetje in mijn armen moet sluiten….
Van Jula beviel ik thuis. Maar omdat ik na de bevalling veel bloed verloor door een niet meewerkende placenta, moesten we vervolgens alsnog naar het ziekenhuis en kreeg ik voor eventuele volgende bevallingen een medische indicatie. Bij de bevalling van Jasmijn was ik al in het ziekenhuis voordat de weeën begonnen, omdat ik dubieus gebroken vliezen had. De komende bevalling zou dus mogelijk mijn eerste worden waarbij ik inderdaad met weeën de auto in ga. Gelukkig ben ik in hele goede handen bij mijn verloskundigen en heb ik er alle vertrouwen in dat het uiteindelijk allemaal goed komt. En wie weet vordert de ontsluiting wel zo snel dat ik zelfs de auto niet eens red en thuis beval…. ‘De wens is de vader van de gedachte’ zeg je dan toch?
Ach de emoties van nu en het onvoorspelbare van een bevalling horen er nou eenmaal bij. Voor een planner en perfectionist als ik is dat wat lastig accepteren, maar ik zal wel moeten in de laatste weken van de zwangerschap.
Jula heeft vandaag weer op de zwangerschapsapp kunnen zien dat haar broertje nog steeds zo groot is als een suikermeloen. Zodra hij volgende week de grootte heeft van een watermeloen (het laatste plaatje) zal ze wel wat ongeduldig gaan worden verwacht ik. En ik stiekem ook wel denk. Hij hoeft wat mij betreft niet te wachten tot 14 september, de dag dat beide meiden al jarig zijn…. Al zou het wel heel bijzonder zijn natuurlijk!

Mijn vriend en ik vragen ons af of je een boterham met mes en vork behoort te eten. Ik ben van huis uit gewend dat we aan tafel lunchen en enkele boterhammen smeren en opeten met mes en vork. Mijn vriend vindt dit onnodig en smeert – ook aan tafel – dubbele boterhammen die hij vervolgens met zijn handen opeet. Dat vind ik prima, maar ik wil ons zoontje wel meegeven dat hij met mes en vork moet eten. Is dat overdreven? Ik vind het overigens wel normaal om dubbele boterhammen buiten de deur met je handen op te eten, maar niet als we aan tafel zitten.
Het is de warme maaltijd die vraagt om het hanteren van mes en vork. Maar brood geldt als zo’n elementair voedingsmiddel dat het met de hand mag worden gegeten. Mensen mogen hun eigen brood aanraken. Voor sneetjes brood bij ontbijt of lunch worden geen vorken ingezet, tenzij er iets warms op ligt dat eraf kan druipen: kroketten, gebakken eieren of iets dergelijks. Een simpele boterham met kaas of jam wordt met een mes in twee of vier stukken gesneden en vervolgens met de hand naar de mond gebracht. Betreft het broodjes, dan wordt daar van afgehapt (de broodjes worden dus niet eerst in stukken gesneden). De praktijk aan tafel is om geen dubbele – die zijn inderdaad voor buitenshuis – maar enkele boterhammen te beleggen. Tenzij iemand een sandwich met diverse ingrediënten maakt (blaadje sla, laagje kaas, laagje tomaat). Dan is het wel een dubbele boterham, die in tweeën wordt gesneden en daarna afgehapt. Ook tosti’s en worstenbroodjes mogen met de hand worden gegeten, omdat het warme beleg ingeklemd zit tussen het brood. Servetje erbij is altijd handig.
Wat fijn om dit nu eens te horen. Ik heb het hele internet afgespeurd naar boterhametiquette maar ik kan het niet vinden. Ook Amy G ten H zegt er niets over.
Wellicht is uit praktische oogpunt een middenweg te vinden. Met drie kinderen rond de tafel opteerden we voor het volgende. Moet er vlot gegeten worden, dan worden de boterhammen aan het aanrecht klaargemaakt, en die dubbele boterhammen worden rond de eettafel met de hand opgegeten (vooral handig bij het ontbijt). Is er tijd bij de lunch of in het weekend, dan wordt de tafel gedekt en maakt ieder zijn eigen brood klaar, dat met mes en vork geconsumeerd wordt. Op die manier oefenen ze zo veel mogelijk met ‘met mes en vork’ eten.
Ik snap het niet zo goed: wordt met een dubbele boterham nu per definitie twee boterhammen bedoeld, of gaat het ook om één boterham die dubbelgeklapt is? Een enkele boterham met bijvoorbeeld hagelslag of een dikke laag pindakaas lijkt mij minder ‘zoals het hoort’ dan als je je boterham dubbelklapt…?
Volgens mij klopt toch de oplossing van Petra niet, omdat je het dan eigenlijk de hele tijd doet zoals het niet hoort. Je boterhammen dubbelklappen hoort niet, tenzij je het brood meeneemt, en het brood met mes en vork eten hoort in principe ook niet.
Jouw opmerking klopt helemaal Floor, maar mijn oplossing draait niet zo zeer om wat qua etiquette juist is, dan wel om wat praktisch is met kinderen. Bovendien ben ik van mening dat kinderen zoveel mogelijk moeten oefenen met ‘met mes en vork eten’. Dat komt hun tafelmanieren namelijk wel ten goede. Volgens mij is dat ook het doel van de vragenstelster.
Ik ben trouwens wel benieuwd hoe Beatrijs aan dit antwoord is gekomen – doet heel Nederland het fout als ze in bedrijfskantine of restaurant boterhammen klaarmaken en met bestek eten? Maar dat is meer nieuwsgierigheid van mijn kant.
Kinderen moeten inderdaad oefenen om met mes en vork te eten. Elke dag een warme maaltijd gedurende hun jeugdjaren biedt meer dan genoeg kansen voor het perfectioneren van deze handigheid.