In de daaropvolgende maanden zoek ik naar een nieuwe balans, houvast, maar vooral naar mezelf. Ik ga aan de slag met een coach en pel telkens een laagje af om dieper bij de kern te komen. Noem het een verlate quarterlife-crisis, een vroege midlifecrisis of het dertigersdilemma, maar alle bijbehorende vragen komen voorbij: Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Ik val, ik sta op, kijk achterom en vooruit op persoonlijk en professioneel gebied. En dan, zo'n zeven maanden na terugkeer keert langzaam de rust terug, lijkt het stof van die allesbepalende reis neergedaald.
Ik geniet van grote en kleine dingen van het leven hier. Ik ontdek welke waarden voor mij belangrijk zijn en hoe ik mijn leven hiernaar in moeten richten. Reizen blijft een belangrijk onderdeel hiervan en ik maak weer een prachtige reis naar Iran en reis 's zomers af naar Indonesië. Ik maak de keuze om een dag minder te gaan werken om op deze dag vrijwilligerswerk te gaan doen in een totaal andere sector. Als begeleider van mensen met een verstandelijke beperking op een zorgboerderij spreek ik een totaal andere kant van mezelf en mijn talenten aan. Ik leer vertragen, de lat mag lager. Nooit geweten dat ik zó zou kunnen genieten van iets simpels als samen zaden planten en een week later zien hoe het voorzichtig opkomt. De puurheid van deze doelgroep brengt iedere week weer een lach op mijn gezicht en ik besef dat ik nog zoveel meer zou willen leren over het ritme van de natuur, het bewerken van het land. Al is het maar omdat ik dan niet meer de fatale fout te maken om nieuw zaaigoed met grof geweld uit te trekken in plaats van het onkruid...
Ik zit op een dag in de metro als de vergankelijkheid van het leven me ineens raakt. Ik lees verveeld de nieuwsberichten op mijn telefoon en zie iets voorbijkomen over de toename van de levensverwachting in Nederland en een bijbehorende rekentool. Ik vul mijn geboortejaar en geslacht in een klik zie ik dat ik waarschijnlijk 84 jaar en drie maanden oud word. Zo'n ogenschijnlijk nietszeggende uitkomst, ik bedoel: ik kan morgen wel onder een vrachtwagen komen, doet ineens iets met me. Ik word bijna 30 word en met deze voorspelling heb ik al een derde van mijn leven achter de rug. Die pakweg eerste 25 jaar doe je toch eigenlijk maar wat, simpelweg groeien van spartelende baby tot jongvolwassene die haar weg in de wereld probeert te vinden.
Half juli zal ik de sleutel inleveren van mijn eerste huisje en niet lang daarna vlieg ik weer uit. Eerst Canada, dan terug naar Azië en uiteindelijk weer Nieuw-Zeeland om hier een jaar rond te reizen en te werken. Het boek was kennelijk nog niet uit. Anders dan met de boeken die we lezen, hebben we als schrijver van ons eigen levensverhaal de vrijheid om het vervolg te schrijven. Ik sla gewoon een bladzijde om en begin aan een nieuw hoofdstuk...