ECLI:NL:CRVB:2003:AM2540, voorheen LJN AM2540, AN8550, AN8768, AO0001, Centrale Raad van Beroep, 00/6007 NABW, 00/6008 NABW
ECLI:NL:CRVB:2003:AM2540
00/6007 NABW, 00/6008 NABW
RSV 2003, 311
JABW 2003, 224
USZ 2003/329
00/6007 NABW
00/6008 NABW
Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank -met bepalingen omtrent griffierecht en proceskosten- het beroep tegen het besluit van 13 januari 2000 gegrond verklaard en dat besluit -uitsluitend- vernietigd voorzover daarbij is beslist op een ander, in hoger beroep niet aan de orde zijnd, bezwaar. Voorzover bij het besluit van 13 januari 2000 is beslist op de bezwaren tegen de besluiten van 18 augustus 1999 en 22 oktober 1999 heeft de rechtbank het besluit van 13 januari 2000 in stand gelaten. Voorts heeft de rechtbank bij de aangevallen uitspraak het beroep tegen het besluit van 30 maart 2000 ongegrond verklaard.
De Raad voegt daaraan toe, dat gedaagde in strijd met het beginsel van de rechtszekerheid de uitkering bij besluit van
22 oktober 1999 met terugwerkende kracht tot 1 oktober 1999 heeft verlaagd. Dit betekent dat een eventuele verlaging van de toeslag niet eerder dan met ingang van de dag na het daartoe strekkende besluit, dat is 23 oktober 1999, kan plaatsvinden.
Gedaagde zal een nieuw besluit moeten nemen op het bezwaar tegen het besluit van 22 oktober 1999, met inachtneming van deze uitspraak. Daarbij zal gedaagde in de eerste plaats moeten vaststellen of de inwonende zoon van appellante op
23 oktober 1999 een inkomen had van ten minste 50% van het wettelijk minimumloon. Indien dit het geval blijkt te zijn, dient de toeslag op grond van artikel 3, vierde lid, aanhef en onder c, van de verordening op 10% te worden vastgesteld. In dit verband merkt de Raad nog op dat de verordening in overeenstemming met artikel 38 van de Abw uitgaat van een categoriale benadering, waarbij ervan wordt uitgegaan dat personen die met anderen een woning bewonen in beginsel kosten kunnen delen, en dat in dat kader geen plaats is voor een op de persoon gerichte individuele beoordeling. Deze vaststelling laat echter onverlet dat gedaagde op grond van artikel 13 van de Abw de bijstand afwijkend dient vast te stellen als de individuele omstandigheden van de betrokkene daartoe aanleiding geven. De Raad wijst in dit verband tevens op artikel 38, vierde lid, van de Abw, waarin is bepaald dat verhoging of verlaging van de bijstandsnorm of afwijkende vaststelling van de toeslag plaatsvindt onverminderd artikel 13, eerste lid, van de Abw. Gelet hierop zal gedaagde bij de vaststelling van de hoogte van de toeslag ook moeten betrekken of de in dit verband van de kant van appellante naar voren gebrachte omstandigheden, welke betrekking hebben op de gokverslaving van haar inwonende zoon en zijn weigering kostgeld te betalen, al dan niet zijn aan te merken als bijzondere individuele omstandigheden op grond waarvan aanleiding bestaat met toepassing van artikel 13, eerste lid, van de Abw de toeslag afwijkend vast te stellen.