Dinsdag Annemiek - Reisverslag uit Combe, Angola van VechtdalCollegeSuriname - WaarBenJij.nu
Reisverslag Dinsdag Annemiek
27 januari 2016 | Door: VechtdalCollegeSuriname
Aantal keer bekeken 119 Aantal reacties 1 Combe, Angola
Dinsdag Annemiek
Vanmorgen ook weer vroeg op. Om half acht worden we namelijk met het busje naar de Mytyl school gebracht. We zijn niet helemaal compleet, omdat er iemand ziek is. We gaan er maar niet vanuit dat het de zika virus is want 's middags kon ze gelukkig weer aanhaken. Na het ontbijt, dat hier erg goed voor elkaar is, vertrekken we met het busje naar de eerste school.
Als we het schoolterrein oprijden, verzamelen de leerlingen van de Mytylschool zich net om de vlaggenmast. Net als bij alle andere scholen wordt ook hier het volkslied gezongen en met alle eerbied de vlag gehesen. Meteen wordt duidelijk dat dit een hele speciale school is. Veel kinderen zitten in een rolstoel of lopen met een looprek.
We worden bijzonder hartelijk ontvangen door de schoolleidster Meriam Karnadi. Wat is zij trots op haar school en haar 70 leerlingen. En wat ziet deze school er super uit! Muren zijn geverfd, er hangen posters aan de muur, er is een speelterrein met geweldige zachte speeltoestellen en er is zelfs een zwembad voor de leerlingen. Weinig scholen in Suriname zien er zo netjes en verzorgt uit als deze. Juf Meriam heeft haar lijntjes lopen en hier en daar geldschieters of instellingen die op een andere manier doneren. Meriam laat ons vol trots haar school zien en het wordt ons al snel duidelijk dat deze vrouw enorm veel passie voor haar vak heeft. Een prachtmens.... Ik vond het heel indrukwekkend de kindjes in rolstoelen te zien. Meteen wordt het duidelijk dat er een hele mooie sfeer is op deze school. Leerlingen werken samen, en helpen elkaar. Een leerling die moeizaam loopt, duwt een andere leerling in een rolstoel. Zo komen ze samen toch op hun bestemming. Ook zie ik hier voor het eerst dat er andere werkvormen worden gebruikt voor de lessen. Kinderen werken in een tuintje en er is ook een washok waar ze leren wassen.
We hebben twee leerlingen toegezongen voor hun verjaardag, wat straalden ze!
Het schoolsysteem hier in Suriname is toch echt heel anders dan in Nederland. Alles moet hier via het ministerie van onderwijs. Je solliciteert daar, en zij bepalen op welke school je komt te werken. Dat kan zo op de Mytyl school zijn, ook al heb je geen feeling met deze doelgroep. Willen scholen veranderingen doorvoeren, dan moet dat via een brief naar het ministerie van onderwijs. Nieuwe tafels, een extra docent, computers alles gaat via het ministerie en het antwoord daarop kan weken, maanden maar ook zelfs jaren duren.. De docenten merken dat er vooral veel plichten zijn en maar weinig rechten. Nogmaals… wat hebben wij het hier goed. De leerlingen die op de Mytyl school zitten hebben het goed voor elkaar en dat is hier niet vanzelfsprekend. Vaak worden gehandicapte kinderen thuis gehouden omdat ouders zich schamen voor hun handicap van hun kinderen. Tijdens ons bezoek moest het zwembad bijgevuld worden, door de warmte verdampt het water daar namelijk bijzonder snel. Het bijvullen kostte 250 SRD, omgerekend ongeveer 50 euro. Eigenlijk lukte het de school niet dit te betalen.
Bij de volgende school werd de armoede van scholen ook weer enorm duidelijk. De Louis Braille school is een school voor blinde en slechtziende kinderen. Bestaande uit vier vier klassen met ongeveer 4 leerlingen per klas. De school zag er zo armoedig uit, donkere hokjes, oude tafels en stoelen en weinig tot geen speelgoed. Maar wel weer enorm veel liefde van de docenten. Ook hebben ze de beschikking tot een vergrootscherm (1 voor de hele school) en hebben ze verschillende braille methode boeken.
Na dit bezoek hebben we de MULO Anton Resida bezocht waar Maud en Noelle, de twee leerlingen van het Noordik, deze week les hebben. En ook hier, hoe kan het ook anders, werden we ontvangen als hele belangrijke mensen. Filmpjes, eten, drinken en een vrolijke club docenten. De school zelf weer zeer armoedig, maar niemand lijkt er hier last van te hebben.
Eenmaal thuis hebben Jan, ik en Manon een bezoekje gebracht aan de centrale markt. Een plek waar ik weet niet hoeveel kraampjes staan die van alles verkopen. Fruit, vis, groente, kleding en eigenlijk alles. Het is echt een plek waar de 'locals' hun boodschappen halen en het is er heerlijk rond te lopen. Het gefluit en gesis hebben ze hier nog niet afgeleerd. Het rondwandelen door Paramaribo was heerlijk. Na tien jaar de weg nog kennen en weten hoe ik bij bepaalde winkels kwam voelt vertrouwd…. S avonds een heerlijk hapje gegeten bij Sarina's, leuk want hier hebben we destijds ook met alle stagiairs gegeten samen met de docenten.