Misschien wel de fijnste auto die ik ooit bezat. | Citroen Xsara nieuws - Citroën-Forum.nl
home » Citroen Nieuws » Citroen Xsara » Misschien wel de fijnste auto die ik ooit bezat.
Misschien wel de fijnste auto die ik ooit bezat.
Donderdagmorgen, achttien over acht. A58, knooppunt Ekkerswijer. Ik glijd over de fly-over in de door mijn baas betaalde, aan mij ter beschikking gestelde, niet door mij gekozen auto. Ik ben er blij mee, omdat deze terbeschikkingstelling mij kwijt van de vervelende bijkomsten die autobezit met zich mee brengt.
De matrixborden knipperen zoals elke ochtend respectievelijk '70' en '50' wanneer ik de auto er onderdoor stuur. Waar ik me soms nog erger over de mate waarin mijn medeweggebruikers deze signalen op deze plek serieus nemen, is er geen auto om me heen op deze fly-over die me tot dit soort gedachten brengt.
Een Xsara. Met een bodemplaat onder de motorruimte en onwillekeurig komt de gedachte bij me boven: HDi, 90 pk. Totdat de auto dichterbij komt. Nadert. In de spiegel, groter wordt. Ik zie mistlampen in de bumper: een 'phase III'. Een laat kenteken: cijfers, vier letters, beginnend met 'SH'. Misschien wel een import.
De Xsara passeert en ik zie de 'Exclusive' schildjes op de flank. Een Exclusive! Honderdtien pk! Welgeteld de derde in deze uitvoering - de mijne meegerekend - die ik ooit in Nederland heb mogen treffen. Meteen word ik meegesleept in de herinneringen die deze fijne auto bij mij oproept.
De kleur is een ietwat warm aandoend zilvermetallic. Op de linkerachterzijde een vertrouwenwekkend donkere verkleuring van roetuitstoot uit de uitlaat, een zeker teken van leeftijd en ervaring van deze Xsara. Ik word ondergedompeld in een sentimenteel gevoel van herkenning, geborgenheid. Mijn eigen Xsara HDi Exclusive, de fijnste auto die ik ooit heb bezeten en misschien wel ooit zal hebben bezeten.
Ik zou de bestuurder bijna willen achtervolgen en bij het bereiken van zijn bestemming willen confronteren met de juistheid van zijn keuze, ik wil weer een Xsara HDi Exclusive om kilometers mee te vreten, tonnen achter elkaar, jaren lang, de auto vertroetelen, het pedaal vloeren om de soevereine trekkracht van de tweeliter diesel - waar vind je dat tegenwoordig nog in een compacte middenklasser - als een zachte, maar dwingende, terechtwijzende hand in de rug te voelen. Ik wil de bestuurder vragen naar zijn beweegredenen om deze auto te rijden, waarom nou deze, hem of haar bevestigen in de juistheid van zijn of haar afwegingen, alles beter dan een Golf TDi uit 2001, we zijn een uitstervend ras, na deze auto alleen nog maar te zware compacte middenklassers met te kleine 1.6-liter diesels die allemaal kapot gaan na twee-en-een-halve ton, die niet zonder een zuchtje een ton kilometers rijden met een lekke koppakking. Die bij een fluwelen rechtervoet zuiniger, bij een reëeler voet dorstiger zijn, maak niet de vergissing deze auto in te ruilen maar koester hem, blijf kilometers schrijven, beter iets meer kwijt te zijn aan je vervoer dan je ziel te verkopen aan de duivel en het allemaal niet meer in eigen hand te hebben.