Alleen de gemoedtoestand went: wispelturig; zoekgeraakt; onwennig. Maar vooral tijdelijk is ons bestaanbesef.
Twee-en-twintig-jaar. En met mij, vele andere verdwaalde Iraniërs, die hier al langer hier zijn. En ook velen die na mij zijn gekomen. Het levert vele levensschetsen op. Een onzichtbaar, maar altijd aanwezige spoor van Iraanse nostalgie, hier in Nederland.
Over de vlakke Hollandse landschappen, dwars door de Mondriaan-achtige omgeving, loopt een Perzische krul. Een kalligrafisch wervelende signatuur.