Rouwdracht was in het begin van de 19de eeuw nog voorbehouden aan de rijke boerenbevolking. De toename van de welvaart op het platteland maakte het voor steeds meer mensen mogelijk om de speciale garderobe en sieraden aan te schaffen. Rouwdracht raakte daardoor na het midden van de 19de eeuw algemener op het platteland in gebruik.
Elke vrouw kon eer behalen met nette en goed verzorgde kleding. Met fraai borduurwerk gaven vrouwen niet alleen een persoonlijke toets aan hun kleding. Zij lieten er ook mee zien vlijtige huisvrouwen te zijn. Hulster vrouwen konden hun nijverheid tonen door hun zondagse muts volgens de regels te spelden. Daarvoor moesten ze enkele honderden kleine spelden dicht naast elkaar in de voorrand van de muts steken.