Mooiste woorden | Poezenbeest
Ze had een schilderij gemaakt, een schilderij van hem. Een mooi schilderij, maar het was nog niet af. Hij mocht het niet zien, want het was nog niet af. Nog niet voor hem. Ze kende de woorden en de gedachtes die bij hem hoorden, zo vaak had ze ze al voor ogen gehad. Ze had de flarden van het schilderij zelfs al aan hem laten zien, zonder dat hij wist dat het een schilderij was.
Ineens gebeurde het, zomaar uit het niets.Ze zaten bij elkaar en ineens zag hij het. Hij zag haar schilderij van woorden. Nog voor hij het goed en wel kon bekijken griste ze het uit zijn handen en maakte daarbij een fout. Een fout die niet zo erg was, maar ze wilde hem niet gemaakt hebben. Ineens kreeg hij het schilderij in zijn volle glorie te zien.
Ze riep nog dat hij niet mocht kijken, ze probeerde het nog te verbergen, maar hij ging door met kijken. Niet omdat hij haar wil negeerde, maar omdat hij ergens wist dat hij anders nooit meer een blik op het schilderij zou kunnen werpen. Ze zou het verbergen en misschien wel nooit meer tevoorschijn halen. Zo goed kende hij haar wel.
Op het schilderij herkende hij in de eerste blik zichzelf, maar op een manier die hij zeden gezien had. Ze had mooie woorden gebruikt. Bekende woorden en nieuwe woorden, maar het beeld was hoe hij wilde zijn. Ze had hem geschilderd zoals hij droomde dat hij zou zijn. En zij had niet gedroomd, zij had gekeken en gezien. Hij wist dat ze niets mooier maakte dan het was.
Hij keek haar aan. Ze kon mooi schilderen en ze was goed in zien wist hij. De woorden die ze had gebruikt sloegen echt op hem. Ze stond er nog steeds achter zei ze. Hij begon te blozen.
Dit artikel was geplaatst op dinsdag, december 13th, 2011 om 23:11	en getagd met Blog, geluk, liefde, vrienden en geplaatst in Het dagelijks leven.	Je kunt reacties op dit artikel volgen met de RSS 2.0 feed.