Reviews Planet X
Bij een volgend album van Planet X verwacht ik niet direct iets nieuws. Erger nog, ik heb het gevoel dat ik van eerder werk te weinig herkenningspunten heb overgehouden om nog precies te weten hoe het ook al weer was. Dus eerst maar eens een oude cd draaien in plaats van een nieuwe? Zo werkt dat bij OJE Music ook weer niet en nieuwsgierig blijf je. Zijn er nu verrassingen?
Planet X behoort tot de categorie bands waarbij het muzikale kunnen ondergeschikt lijkt aan de composities. Solo's rijgen zich aaneen, de één nog virtuozer dan de ander, maar pakkende melodieën zijn schaars. Technisch vernuft viert hoogtij. De basis van Planet X wordt gevormd door Derek Sherinian (ex-Dream Theater) en Virgil Donati (Steve Vai, Steve Walsh) en zij spelen met hun gastmuzikanten instrumentale metal-jazz-fusion op een hevige en van de luisteraar veel eisende wijze.
Het bijzondere van dit nieuwe album 'Quantum' is de medewerking van bassist Rufus Philpot, bekend van onder andere Al Di Meola, en gitaargrootheid en Donati/Sherinian's lievelingsgitarist Allan Holdsworth (Soft Machine, UK). De laatste drukt zijn unieke stempel, helaas door tijdgebrek slechts twee tracks, weergaloos op 'Desert Girl' en 'The Thinking Stone'.
De andere zeven songs, op één nummer na zijn alle composities deze keer van Virgil Donati, geven een ieder ruimte te schitteren, ondersteund door het tegendraadse drumwerk van Donati. Zijn spel blijft merkwaardig, hij lijkt af en toe zijn eigen weg te gaan waarbij het contact met de rest van de band verloren lijkt waarna dit vervolgens op een eigen creatieve wijze weer hersteld wordt. Als je van strak drumwerk houdt zal hij niet je favoriet worden.
'Quantum' is opnieuw een technisch hoogstandje van begenadigde muzikanten. Ongehoorde loopjes, creativiteit te over, maar verwacht geen waaier met nummers waarbij het onderscheid gemaakt wordt door compositorische uitschieters in de vorm van melodisch opgebouwde thema's. Dat was eerder werk niet zo en ook nu niet.