Boeken -en leesclub De Perfecte Buren: 'IJs' – Koen D'haene
'IJs' – Koen D'haene
Koen D'haene (Wevelgem, 1964) schreef eerder zes jeugdromans, o.m. Gek van een eiland (2010) en De oversteek (2014). IJs is zijn eerste spannende roman voor volwassenen.
Sarah heeft het niet makkelijk om Mats te volgen naar de berghut op de flank van de Dent Blanche. Hij kijkt niet naar haar om en houdt een stevig tempo aan. Maar ze houdt vol. Boven wachten een schitterende zonsondergang en een romantische nacht in een verlaten berghut. Tot ze de deur van de zeshoekige hut openen. Die zomer wordt het leven van twee dolverliefde mensen helemaal overhoopgegooid. Achttien jaar later worden ze opnieuw geconfronteerd met wat er toen gebeurde. Ze moeten terug naar de Dent Blanche. "Hij is niets veranderd. Alleen draagt hij nu een bril. En is hij vijftien jaar ouder geworden. 'Hallo,' zegt hij. 'Je herkent me toch, hè.' Ik zeg niets. Ik deins achteruit, voel mijn hart tekeergaan. Ik kan niets zeggen nu. Voor de tweede keer vandaag sta ik met mijn mond vol tanden. Maar dit is anders. Ik vind geen woorden. Ik open de deur, laat hem binnenkomen en ga hem zwijgend voor tot in de keuken."
Voor de cover werd van slechts 2 kleuren gebruik gemaakt, blauw en wit. Een blauw hart, van ijs, op een laag maagdelijk witte sneeuw.
Hoewel de cover zeer neutraal is gehouden, heeft deze weinig uitstraling. Het roept zeker geen misdaad of spanning op. Op basis van de cover kun je je geen voorstelling maken van het boek. Het doet denken aan kilte en koude enerzijds, romantiek anderzijds, maar ook niet meer dan dat.
Leuk is wel dat ook op de achterflap de titel wordt herhaald, in dezelfde typografie. Dit zorgt voor een eenheid.
De cover laat mij, ook na het lezen van het boek, een beetje op mijn honger zitten. Het is een mooie cover, maar daar blijft het dan ook bij.
Ik geef de cover daarom een 7.
Sarah studeert in Brussel. Ze heeft alle banden met haar pleegouders doorgeknipt en probeer alleen een nieuw leven op de bouwen. In een studentencafé leert ze de Zweed Mats kennen. Het is niet gemakkelijk om Mats voor haar te winnen, maar wanneer ze afstudeert lukt dit uiteindelijk toch. Vanaf dat moment zijn ze helemaal onafscheidelijk. Voordat Mats in Brussel was komen wonen had hij geprobeerd om in de Zwitserse Alpen een leven op te bouwen. Dit was jammer genoeg niet gelukt, maar hij vond het nog steeds een van de mooiste plaatsen waar hij ooit was geweest. Hij wil deze plek en schoonheid graag met Sarah delen. En in de vakantie vertrekken ze dan ook samen naar een afgelegen dorp in een vallei in Wallis. Het belooft een romantische vakantie te worden, met als hoogtepunt een trektocht naar de Dent Blanche en een overnachting in een afgelegen berghut. De tocht is voor de ervaren klimmer Mats een fluitje van een cent. Sarah daarentegen ziet af tijdens de moeilijke klim. Maar het idee aan de romantische nacht in de berghut helpt haar verder. En dan ineens staan ze voor de zeshoekige berghut. Ze hebben hun doel bereikt. Maar wanneer ze de deur van de hut opendoen, blijkt dat ze niet de enige aanwezigen zijn. Yvonne en Remse, een Nederlands koppel, zijn al in de hut aanwezig. Weg is de romantiek.
Maar wat Sarah en Mats op dat moment nog niet weten is dat deze ontmoeting hun hele verdere leven zal veranderen. En meer nog, 18 jaar later worden ze verplicht om terug te keren naar de Dent.
De proloog van het boek, schept al onmiddellijk zeer hoge verwachtingen. Een ongeval in de bergen. Als lezer word je gelijk geconfronteerd met een aantal vragen. Wat is er gebeurd, zullen ze het overleven. De toon is gezet en het boek heeft je in zijn greep.
Het boek speelt zich enerzijds af in de zomer van 1985, anderzijds in 2003. De auteur slaagt er op wonderbaarlijke wijze in om de verhaallijn van 1985 en die van 2003 naadloos in elkaar te laten overvloeien. Alleen al omwille van het verhaal op zich zijn deze 2 onlosmakelijk met elkaar verbonden, maar de schrijfwijze benadrukt dit nog meer. Het ene moment beschrijft de auteur het verhaal in 1985, het andere moment zit je weer in 2003. Maar dit gebeurt op zo een natuurlijke wijze, dat je jezelf steeds midden in het verhaal bevindt.
"Now those memories come back to haunt me, they haunt me like a curse" – Bruce Springsteen - The River.