Op 23 februari kreeg het ziekenhuis in Tegelen bericht van de Duitse weermacht dat het huis ontruimd moest worden. Alles moest blijven zoals het was. Niets mocht meegenomen worden. Wat een slag! Waar moesten de zieken blijven? Er werd besloten het patronaat in de Spoorstraat als noodziekenhuis in te richten.
Ofschoon allen onder de indruk en invloed van de huidige tijd leefden, werd toch het zilveren feest van Zuster Briga blij gevierd. Voor 1 dag werd alle leed vergeten om te jubelen.
De oorlog vroeg steeds meer offers. Zo moesten op 19 juni de zusters Dominicanessen van Mariënthal (Mariadal) in het Ven hun klooster ontruimen. De arme zusters, waaronder veel bejaarden werden ondergebracht bij de Blauwe Zusters in Steyl. Na veel heen en weer praten met de Obercommandant werd hun uiteindelijk toegestaan zich bij ons te vestigen.
De toestand werd steeds kritieker. Op 4 september werden zoveel mogelijk kinderen naar huis gestuurd. Een groep van 10 Duitsers nam de telefoon in beslag. Later kwamen nog 2 groepen van 7 soldaten om huisvesting en eisten de groentekamer. In Steyl, in het missiehuis kwamen 900 kinderen van 13-14-15 jaar, de beruchte Hitlerjugend. Verder nog 300 kinderen bij de Blauwe Zusters en 600 in de school van het St. Annaklooster in Tegelen, om graafwerk te verrichtten, maar in werkelijkheid richtten ze veel schade en verwoesting aan. Ook hier in Steyl in de bosjes werden kuilen gegraven en versperringen van prikkeldraad aangelegd. Zusters van Genk kwamen hier en namen een aantal kinderen mee, die nog in Blerick waren. Langzaamaan kwam gebrek aan steenkolen en water. Op de kastanjelaan stond een waterwagen, die door de jongens werd getrokken. Het paard hadden de Duitsers ook opgeëist. Alle zusters die nog maar enigszins konden helpen, gaven emmers door van hand tot hand.