De uiteindes van al deze polymeren worden chemisch veranderd door middel van een waslijst aan verschillende kleine moleculen. “Door maar een paar atomen aan zo’n uiteinde te veranderen gaat zo’n polymeer zich ineens heel anders gedragen!” zegt Anderson, ook van MIT. “Juist deze kleine aanpassingen maken dat zo’n polymeer ineens veel beter DNA kan afleveren in het lichaam van een patiënt.”
Het zou een hele verbetering zijn. Want niet alleen wordt het lichaam van een patiënt dan niet belast met een virus, de polymeren zijn ook in staat om veel grotere stukken DNA te vervoeren dan een virus. Voor sommige ziektes is dat cruciaal, voor Duchenne bijvoorbeeld is het gen dat getransporteerd moet worden zo groot dat het over meerdere virussen verspreid zou moeten worden. Of door een miniversie van het gen vervangen. Er wordt nu onderzocht of dat ook werkt.