In mijn zwangerschaps-, bevallings- en kraamroes was het me aan me voorbij gegaan, maar afgelopen week ben ik weer bij gelezen. Tilburg in het landelijke nieuws, leuk! Gaat het over het luiden van kerkklokken? Schietpartijen? Inbraken? De kermis? Neen, deze keer is het onderwerp winkelen op zondag. Ik herhaal: leuk!
De afgelopen jaren hadden we één koopzondag in de maand (met uitzondering van de koopzieke maand december). Vol jaloezie hoorde ik van vriendinnen dat zij op zondag even gingen winkelen of vergeten boodschappen deden. Ik niet, ik moest plannen. Tot daar opeens nieuwe regelgeving kwam: Tilburg ging 52 weken per jaar op zondag open. Ik blij en andere Tilburgers met mij, dacht ik.
Natuurlijk, het is niet fijn voor de kleine winkeliers om extra personeel aan te moeten nemen. Maar laten we het eens van de kant van de klant bekijken. Veel mensen werken vijf dagen in de week. Winkelen of boodschappen doen moet gebeuren in de spaarzame vrije uren en met alle andere werkenden tegelijkertijd. Hoe ouderwets is het dan dat winkels van maandag tot zaterdag open zijn? Wie winkelt er eigenlijk op een maandag of dinsdag? En waarom zou het tegenwoordig nog erg zijn om op zondag te werken? Daar klagen ze in de horeca of zorg toch ook niet over.
Volgens de Stichting Tegen Verruiming Zondagsopenstelling is het wel erg. En dat mogen ze vinden. Alleen jammer dat ze denken dat ze de wijsheid in pacht hebben. Neem deze blog. Er staat dat ‘er weer niet wordt geluisterd naar de mening van ‘het volk”. Over welk volk hebben ze het hier? De pensionado’s? De katholieken? Ik identificeer me niet met deze mening en dit volk. Wat mijn mening wel is? Lekker open die winkels op zondag! Sluit ze desnoods op maandag, dan zijn er minder mensen die er last van hebben.
Geplaatst in Uit het hoofd | 2 reacties
Meest recente berichten
Huubs harem
De zekerheid van onzekerheid
Het tijdperk van de kaars
Verlangen naar lucht
Eind van een tijdperk
MelindeBussemaker.nl
Melinde (1980) houdt van letters. Lezen, tikken, schrijven, kijken en creëren. Daar wordt ze blij van. En als andere mensen er dan ook nog om (glim)lachen, zich een mening vormen of op een mooie manier geëmotioneerd raken, heeft zij haar doel bereikt. In groep acht las de leraar al sommige van haar korte epistels voor en tijdens haar studie Journalistiek werd de woordjesliefde voorgoed geplant.