ik ben en was hetzelfde de dag niet anders zon op en onder niet bijzonder geen wonder elke dag is dit gewoon.
de natuurlijke krachten het draaien van de wereld het bestaan van het universum de overgang van seizoen in ander seizoen het effect van de maan op de oceaan de circulatie van water zelfs een geboorte van een baby-giraffe
het enige natuurlijke waar ik mijn troost vond was de kou en het bevroren ijs van de noordpool, waar ik naar verlangde. het ijs zo koud zo vastgevroren, waarin alles is verloren zoals intens voelbare verliefd geluk. alsof de tijd vastgevroren, daar in het ijs tussen seconden tussen tijd waar ik niet ben in het verleden en niet bang ben voor wat komen ging want dat alles was er niet.