Weerstand voor verandering - Martinique Walraven | Coaching - Communicatie
Weerstand voor verandering
Ik heb de afgelopen periode veel verandering meegemaakt. En ik kan je vertellen, dat is zeker niet altijd makkelijk. Het is oppassen niet te schieten in 'wat als' en 'ja maar als'. Dus las ik het boek 'Wie heeft mijn kaas gepikt?' weer eens, dat een prachtige anekdote geeft over verandering.
Op zoek naar mijn kaas
Het verhaal beschrijft het verhaal van twee muizen en twee minimensjes (Peins en Pieker). Ze bevinden zich in een doolhof en ieder van hen is op zoek naar hun 'kaas', ofwel hun geluk in het leven. Op een dag vinden de vier de kaas. Het genot is groot. Ze hebben hun kaas gevonden. De muizen houden hun schoenen aan om weer verder te zoeken naar nieuwe kaas, voor het moment dat de huidige berg op raakt. De minimensjes daarentegen maken het zich gemakkelijk en gaan er nog net niet wonen. De kaas is hun leven geworden.
Dan is op een dag de kaas op. De muizen die het langzaam kleiner worden van de berg kaas allang zagen gebeuren, trekken hun renschoenen weer aan en gaan op pad. De minimensjes Peins en Pieker weten niet wat ze overkomt en zijn totaal verbouwereerd. Hoe kon dit? Waarom moest dit hen overkomen? Hoe moeten ze nu verder? Wat als er morgen weer geen kaas is? Ze blijven teruggaan naar de plek, maar de kaas blijft uiteraard op.
Angst achterlaten
Na een tijdje denkt minimensje Pieker erover om toch het doolhof weer in te gaan en op zoek te gaan naar nieuwe kaas. Hij vindt het eng; hij durft niet goed. Het doolhof is spannend. Wat als hij niks vindt? Wat als zijn zoektocht mislukt? Toch besluit hij de stap te wagen. Peins blijft achter; hij wil niet mee. Pieker vindt lange tijd geen nieuwe berg kaas. Wel vindt hij telkens kleine stukjes: genoeg om van te kunnen leven en genoeg om zich sterker door te voelen. En ondanks het feit dat hij zijn nieuwe berg kaas nog niet heeft gevonden, voelt hij dat dit is wat hem gelukkig maakt. Het feit dat hij ervoor gaat en dat zijn angst hem niet langer beheerst. Het feit dat hij weer durft te zoeken en in actie durft te zijn, in plaats van bang te zijn.
Het eind van het boek zal ik niet verklappen, maar de boodschap moge duidelijk zijn. Je kunt je verzetten tegen verandering of erin meegaan. En je kunt streven naar een doel en pas gelukkig zijn als je dat doel hebt bereikt. Of je ziet in dat het niet het doel is wat je gelukkig maakt, maar de weg erheen, met alle ups en downs die erbij horen. Want iets wat je hebt kan ook weer veranderen. En dan is er weer een nieuw doel dat zich aan zal dienen. Geniet dus vooral van het pad dat je loopt en realiseer je dat er genoeg kleine stukjes kaas onderweg te vinden zijn. Ik zeg smakelijk eten
Carry (17 januari 2014 - 10:41)
En zo is het maar net Martinique mooi geschreven ! X
Jan (17 januari 2014 - 16:58)
Lianne (20 januari 2014 - 9:26)
Mooi blog Martinique. En zo herkenbaar. Heb het boek ooit ook gelezen en dacht na het lezen van jouw blog weer: Oh ja, zo is het maar net!