Supreme Commander 2 - Review - Tweakers
Inleiding en concessies
Toen Supreme Commander in 2007 verscheen, werd het door fanatieke rts-spelers omarmd vanwege de hardcore-veldslagen en de diepgaande tactische afwegingen die je als speler moest maken. Online werden oorlogen gevoerd die vele uren in beslag namen en de spelers konden er geen genoeg van krijgen. Ontwikkelaar Gas Powered Games heeft de afgelopen jaren, wederom onder leiding van rts-guru Chris Taylor, aan een vervolg gewerkt.
Supreme Commander 2 (SupCom2) moet opnieuw de hardcore-speler aantrekken, maar tegelijkertijd een lager instapniveau bieden voor de minder bedeelde rts-speler. Met 'minder bedeeld' doelt Gas Powered Games niet alleen op het spelniveau van de spelers, maar ook op de systemen van de doelgroep. SupCom 2 heeft relatief lagere systeemeisen dan zijn voorganger. Om Supreme Commander te kunnen spelen was immers een - voor die tijd - ongekend beest van een pc nodig. SupCom 2 neemt echter genoegen met een relatief eenvoudige game-pc, en kan daarmee een bredere doelgroep aanspreken. Voor het eerst betreedt de franchise overigens ook het consolesegment, want SupCom 2 komt ook uit voor de Xbox 360.
Door de bescheiden systeemeisen lijken er ook enige concessies te zijn gedaan op grafisch gebied. Wij speelden de game op de pc en hadden de resolutie ingesteld op 1920x1080, het detailniveau stond op zijn hoogst en bovendien speelden we met 2x anti-aliasing. De units en gebouwen zagen er door de kleurstelling hier en daar wat kinderlijk uit en de mate van detail was niet opzienbarend. De versimpelde graphics zijn echter niet storend en met de uiterst soepele gameplay kijk je er vrij vlot doorheen.
In SupCom 2 zijn opnieuw drie partijen in een futuristisch oorlogsepos betrokken. De United Earth Foundation (UEF), de Cybran en de Illuminate krijgen het met elkaar aan de stok in de singleplayer-campagne. Ook in de multiplayermodus zijn dit de drie rassen waaruit moet worden gekozen, en in de campaignmodus worden missies met alle drie de rassen gespeeld, al is dat enkel van belang voor het onderscheid in units, gebouwen en wapentuig. Het verhaal is namelijk een van de zwakste punten van SupCom 2, samen met de bij vlagen tergend slechte voice-acting. Gelukkig lijdt de virtuele oorlog niet onder het magere verhaal, maar een wat interessanter plot was niet verkeerd geweest.