Op zo’n tweede repetitiedag hoor je niet vaak applaus in het perscentrum. Geen verrassingen meer, en niet snel onder indruk. Dat is buiten de Zweden gerekend, na hun drie minuten gaan de handen op mekaar. John Lundvik en zijn koor zingen weer de pannen van het dak. Niemand die anders verwacht. Hier en daar een subtiele aanpassing tegenover de vorige beurt – hoe het koor het podium op komt bijvoorbeeld – maar voor het overige is John klaar om zichzelf (en de Zweden) naar de finale van 18 mei te zingen. Om daar misschien te winnen?