Clonakilty (Ierland), 1929. Athelinda Playford heeft verschillende mensen uitgenodigd om samen met haar en haar familie een week door te brengen op haar landgoed Lillieoak, op het platteland in het zuiden van Ierland. De genodigden - onder wie oude bekenden Poirot, Catchpool, Gathercole en Rolfe - weten niet waarom ze zijn uitgenodigd, terwijl de familieleden van mevrouw Playford zich verbazen over de samenstelling van het gezelschap. Daar komen ze gauw genoeg achter...
Als lezer weet je dat er een moord gepleegd zal worden; Poirot is tenslotte aanwezig en waar Poirot is, wordt er of werd een moord gepleegd. In dit geval moet er nog een moord plaatsvinden wanneer je begint met lezen. De personages worden duidelijk neergezet en het startsein is gegeven voor een ouderwetse Agatha Christie; het puzzelen en genieten kan beginnen. De karakters worden menselijk door al hun (on)hebbelijkheden maar het is jammer dat we niet meer van Poirot te zien krijgen in dit verhaal. Het is geen snelle thriller en dat had ik ook niet verwacht. Ik waardeer het rustige tempo van een Poirot-mysterie. De tijd en omgeving waarin het verhaal zich afspeelt zijn ook heel goed beschreven. Naar mijn mening is de auteur met dit verhaal gegroeid in het schrijven in de trant van Agatha Christie. In haar werk was vaak dát belangrijk wat niet gezegd werd. Pas laat in het verhaal werd duidelijk hoe alles in elkaar past. Dat is ook hier het geval. ''Verhullen en onthullen: toepasselijk dat die twee woorden zo op elkaar lijken. Het lijken tegenstellingen, maar iedere goede verhalenverteller weet dat de geringste poging tot verhullen veel kan onthullen en dat nieuwe onthullingen vaak net zoveel verhullen als ze bekendmaken.'' Dit verhaal heeft me weer zal laten genieten van de gebeurtenissen rondom een moord. Een verhaal dat zich afspeelt tijdens de gloriedagen van het Britse rijk en dat me bovendien weer de kans geeft om mee te puzzelen met deze grote detective om de zaak op te lossen.
Hercule Poirot is terug! Sophie Hannah laat deze legendarische detective van schrijfster Agatha Christie opnieuw een misdaad oplossen. Het is exact 100 jaar geleden, dat het eerste boek met hoofdpersoon Hercule Poirot het levenslicht zag; ter ere van dit lustrum heeft Spohie Hannah “De nieuwe ergenaam” geschreven. In dit boek speelt naast Hercule Poirot ook Edward Cathpool een hoofdrol. Beide mannen worden uitgenodigd op het landgoed Lillyoak in Clonakilty. Waarom ze worden uitgenodigd? Het is hen niet geheel duidelijk. Natuurlijk wordt er op het landgoed een moord gepleegd, die moet worden opgelost …. Persoonlijk houd ik van een flitsende start van een detective/thriller, waarin direct van alles gebeurt. Echter, dit verhaal komt wat rustiger op gang … te rustig voor mij. Veel beschrijvingen van situaties en personen volgen elkaar op in het begin van het boek. Halverwege het boek wordt het verhaal leuker en spannender en tot slot weet de auteur mij toch nog te verrassen. Tot slot wil ik opmerken dat de Hercule Poirot in dit boek niet de sterke en arrogante persoon is, zoals we die gewend zijn in de boeken van Agatha Christie. Hij is onzekerder, wat ook zijn charme heeft. Sophie Hannah laat ons met “De nieuwe erfgenaam’ weer een fraai mysterie beleven! Een boeiend boek!
In Wat feesten ons vertellen staan zeven feesten centraal. Van Advent tot en met Pinksteren worden kunstwerken verbonden met verhalen. Zo wordt duidelijk hoe rijk onze beeld- en verteltraditie is. Uitgangspunt vormen de prenten van Romeijn de Hooghe, ingebonden in een tweedelige Statenvertaling uit 1715. Deze kleurrijke zoekplaatjes worden gespiegeld aan kunstvoorwerpen uit de rijke collectie van Museum Catharijneconvent Utrecht. De begeleidende tekst biedt een aanzet tot bezinning en verdieping.