Category : Geschrijf
Uit de reeks Cafetaria Zuid: Kroketpret
De lezers die vaker in Cafetaria Zuid komen weten dat de vrouw van het echtpaar een weliswaar vriendelijk en schoon (ook op zichzelf!) maar bepaald geen uitbundig type was. Ze was meer van beschouwende aard en monsterde haar klanten onopvallend en altijd met een opgewekt humeur. Ook uiterlijk was zij niet nadrukkelijk aanwezig; niet dat ze ronduit lelijk genoemd kon worden, maar het was meer dat men zich behoorlijk wat moeite diende te getroosten zich voor te stellen dat zij in staat was haar man te behagen op de wijze zoals God die heeft aangegeven via de kerkelijk boven ons gestelden. Anders gezegd: men kon zich in gemoede afvragen wat de man in haar zag, of ooit had gezien – daar er immers een moment moet zijn geweest waarop hij al dan niet toenadering zocht of dit op zijn minst toeliet. Het waren dit soort overpeinzingen waar de meeste Zuid-bezoekers zich verre van hielden teneinde de consumptiedrang nog enigszins op peil te houden en aldus het echtpaar te voorzien van de nodige omzet. De zaak was schoon, de snacks vers en de uitbaters beleefd en vriendelijk; daar kon men het mee doen en daar deed men het dan ook mee.
Zijn eigen verschijning riep geen heftige emoties op en kon worden afgedaan als doorsnee aantrekkelijk. Met zijn modieuze maar toch niet te uitbundige stijl van kleden, zijn leeftijd van rond de veertig en zijn regelmatige gelaatstrekken was hij een man bij wie tijdens het passeren niet veel mensen het hoofd zouden omdraaien. Desondanks bezat hij een rudimentair gehalte van aantrekking. Wellicht speelde ook mee dat hij er altijd op en top verzorgd uitzag en lekker rook, althans voor wie van Eau du Martin (van het huis Jean Paul Gaultier) hield; een bescheiden en toch ook zeker aanwezige geur; fris van citrus en met een toets van ceder.
Niet zodra zat hij aan een van de met chromen rand afgezette formicatafels of het gedonder begon al. Ten eerste was daar het treffen van voorzorgsmaatregelen betreffende het binnenbroekse bereik dat gaandeweg het snacken en vanwege de gevolgen van de aanvankelijk steelse, maar allengs indringender blikken die hij wierp, meer en meer aandacht zou vragen. Wijs geworden door ervaring verzuimde hij – na de eerste paar pijnlijk krappe keren – nooit deze voorzorg te nemen en bracht tijdens het plaatsnemen in één soepele duw met de zijkant van zijn hand de schuldige aan de dreigende krapte in de voor deze situaties gewenste positie: overlangs het binnendijbeen naar buiten wijzend. Het was een beweging die hij thuis urenlang had geoefend. Hij had er zelfs een stoel van gelijke hoogte voor aangeschaft, die hij aan het voeteneind van zijn bed had neergezet en waar hij bijna dagelijks zijn souplesse en snelheid van beweging en handeling tezamen trainde.
Maar zoals gezegd keek zij oplettend naar de handelingen die haar man bij elke bestelling verrichtte; doelgericht en toch zorgvuldig, zoals het een vakkundig friteur betaamt. En hij keek – terwijl hij zijdelings de man in de gaten hield, naar haar handen die de theedoek draaide en wrong, streelde en kneedde, en verbeeldde zich het theedoek-zijn. Het bracht hem naar eenzame hoogten, pulsgewijs, en het sprak van grootse timing dat de man van het echtpaar altijd juist voordat het wonder zich aan de inmiddels ook al wat sneller ademende klant ging voltrekken met een olijk 'meneer,' zijn koffie serveerde. Intussen was de vrouw uit haar frituurlijke trance teruggekeerd en volgde het sierlijke, zachte maar toch van kordaatheid sprekende getik van schotel met daarop kop. Het was die tik, in combinatie met het zachte gerinkel van het lepeltje op het schotelwerk dat de klant uit zijn extase haalde en deed terugkeren naar de grauwe werkelijkheid in Cafetaria Zuid.
« Frikandelverheug	Berehappy »
23 augustus, 2014	at 5:57 am
Geweldig 🙂 vooral het beschrijven van de plotseling ontstane krapte op een bepaalde plek…….en "hij heeft last van homo"