Als ik de gebruikelijke “mama” en “papa” even niet meereken, dan waren de eerste woordjes van mijn dochtertjes resp. “water” en (3 jaar later) “taart”.
Het streven was om de oudste voor haar 2 jaar “arrondissementscommissaris” te kunnen laten zeggen. Dat is ons gelukt en weldra proberen we het opnieuw met de jongste.
Telkens als trotse ouders berichtten dat hun kleine spruit al goed kon spreken, reageerde mijn vader steevast door zich tot de kleine in kwestie te richten en deze te vragen “Oh ja? Zeg eens arrondissementscommissaris”. Dat leidde dan vrijwel altijd toch tot problemen voor het kind en tot ergernis bij de trotse ouders.
Dus de grap was dan om ons kleintje het woord aan te leren en als mijn vader dan op het verjaardagsfeestje binnenkwam, zou mijn dochtertje vragen. “Bompa, ben je alleen gekomen met Bomma? Waar is uw vriend?”