Vervolgens kwam Ton Ringersma van Stadlander aan het woord. Naar zijn mening was de beschikbaarheid van woningen voor jongeren geen probleem en viel de wachttijd in onze gemeente/regio van 1 jaar hartstikke mee. Zijn keer op keer herhaalde stelling was dat over de betaalbaarheid van woningen niet de corporaties gingen maar de (landelijke) politiek. “Waar jongeren hun middelen aan besteden is hun eigen keuze”, aldus de directeur van Stadlander.
Daarna brandde de discussie los. Al snel bleek dat hier sprake was van twee werelden. De wereld van Stadlander: een wereld gebaseerd op cijfers van doelgroepen en bijbehorende inkomenscategorieën, kortom die van de ordelijke hokjes. Gebaseerd op eigen ervaringen en onderzoek, ook verricht door een stagiair. En de wereld van Vesta: een wereld van jongeren die sociaalmaatschappelijke doelstellingen willen combineren met vooral betaalbaar wonen. En waar de beleving van een jaarwachttijd een volstrekt andere is dan bij Stadlander. Waarop de standaard reactie van Stadlander, ten aanzien van de betaalbaarheid was, daar gaan wij niet over dat is aan politici.