Als je zoals ik niet zo bent verwend met een grote en warme of liefdevolle familie om je heen kies je vaak zelf voor een vriendenkring waar binnen die gezochte warmte wel heerst. Al decennia lang lukt het ons om juist zulke mensen uit te zoeken die vooral goed zijn in het geven van drempelloze vriendschap en waarbij het teruggeven daarvan meer dan een genoegen is. Als iemand die van kinds af aan gewend was om te moeten knokken voor het bestaan en erkenning van talenten of kennis, het grote stadsbestaan is niet altijd even leuk op dat punt, bleek dat accepteren van voor andere normale emoties als liefde of die warme vriendschapsband best even slikken. Er goed mee om leren gaan is nog iets anders. Dat lukt nu nog vaak wel eens moeizaam. Maar er zijn mensen in je leven die daar dwars doorheen breken en het je duidelijk maken dat je niet zo ‘moet zeuren’ en gewoon moet ‘accepteren dat iemand anders ‘jou’ ook leuk vindt’. Neem van mijn aan dat juist dit soort gedrag of uiting maakt dat de deur bij mij vaak wat extra op slot gaat en pek en veren achter die deur worden opgesteld. Je zult maar een aantal malen de bol hebben gestoten. In de maling zijn genomen of vertrouwen geschonken aan hen die dat absoluut niet verdienden. Maar, ze bestaan dus, die lieve en warme vrienden en vriendinnen en als het dan weer eens deze periode van het jaar wordt koester ik hun aanwezigheid extra. Lichtpuntjes in de donkere dagen die deze laatste maand van het jaar zo kenmerken. Samen genieten van een mooi diner, een lekker glas en een goed gesprek. Belangstelling voor elkaars leven, emoties snappen, kleine presentjes uitwisselen als teken van affectie. Bij sommige vrienden gaat dit zo ver dat ook de naaste familie onderdeel wordt van het geheel. Je wordt en voelt je opgenomen in een kring van mensen waarvan je blij bent dat je ze ooit leerde kennen. Allemaal passend bij hetzelfde gevoel als de oorspronkelijk ‘vriendjes’ uitstralen. En zo gekoesterd of gewaardeerd. En neem van mij aan dat het allemaal met leeftijd niets van doen heeft, onze vriendenkring omvat ook jongeren of mensen die wat ouder zijn dan wij zelf. Ook waar zij of wij wonen doet er niets toe. Afstand is geen bezwaar om dit gevoel op te kunnen wekken. Het zit veel meer in de geest, de wil om het leuk te maken voor en met elkaar. Dat is een grenzenloze wens die zo sterk is dat je bijna heimwee of verlangen naar…voelt als je elkaar even te lang niet meer hebt gezien of gesproken. Zo moet naar mijn idee vriendschap zijn, zo moet het voelen. Onze oudste vrienden in lengte van jaren kennen we in 2012 al een halve eeuw, dat zegt wel iets over de wederzijdse loyaliteit en trouw. Met anderen is het wellicht een stukje korter qua duur, maar zeker niet minder van intensiteit. En zo komen we alle feestdagen wel door. Koesteren wat mooi is, genieten van het moment. En weten we meteen weer wat het verschil is tussen echte vrienden en zij die wel oreren maar niet waarmaken. Neem van mij aan dat ik als oudere jongere inmiddels wel heb ontdekt wat dat verschil inhoudt? En jij, beste medeblogger en lezer(es). Hoe kijk jij aan tegen echte vriendschappen? Zelf wel eens teleurstellingen meegemaakt? Ook voorbeelden van dat grenzenloze en warme? Laat maar lezen dan als je wilt, ben benieuwd of dit een breed gedragen emotie is namelijk….of ben ik zo’n emotionele Mokummer met een beperkte visie op dit emotionele vlak???
Getagd als begrip, drempelloos, drinken, eerlijk, emotie, Eten, familie, feesten, gevoel, grenzenloos, heimwee, kinderen, kleinkinderen, liefde, meten, open, passen, reizen, samen, samen zijn, uiting, verlangen, Vriendschap
Ik kon er niets aan doen dat ik het gesprek dat zich aan de tafel naast mij ontspon bijna woordelijk kon volgen. De wat oudere man die er net was aangeschoven kreeg gezelschap van een op het oog even oude dame. Ze vroeg naar zijn gezondheid en toen naar die van zijn vrouw. Die had ze al zo’n tijd niet meer gezien. ‘was ze ziek soms’. ‘’Ach’’ zei de oude man terwijl hij bedachtzaam in zijn kopje koffie roerde, ‘’weet je, ze is al een tijdje niet meer zichzelf en we delen nu een kamer in ‘Open Verten’ hier op het dorp. Ze kan zich mij soms helemaal niet herinneren en dan moet ik haar uitleggen dat ik haar man ben en zo, maar verder gaat het wel hoor. Ze is alleen zo ongelukkig gevallen onlangs. Gewoon over de drempel van de kamer, en nu ligt haar heup in de prak. Nou ja, hij lag in de prak, ze hebben het weer zo goed en zo kwaad als het ging opgeknapt en nu kan ze tenminste weer zitten. Dan kan ik af en toe met haar in de rolstoel even wandelen’’. Hij nam ene slok van zijn koffie. De oudere dame schoof bij hem aan tafel. Zijn verhaal was kennelijk te interessant voor haar om niet even aan te horen. Wellicht dacht ze hiermee een mooie roddel te hebben voor vanavond in de conversatiezaal van het huis waar zij vermoedelijk zelf resideerde. ‘’Och, wat hoor ik nu toch, maar Diny was toch niet zo oud? En dan nu al seniel?’’. ‘’Hrrrum’’ zei de oude man, ‘’ze is niet seniel hoor, ze is wat vergeetachtig. Beter dan dat ik met mijn eerste vrouw had. Heb je die ook nog gekend, Aukje?’’. De vrouw schudde ontkennend haar hoofd. ‘’ Nou Aukje was binnen drie maanden weg. Overleden, foetsie. En tumor in haar hoofd. Ik heb er maar even verdriet om gehad. Want met Aukje was het lastig samenleven geworden. Zeker de laatste jaren. Ze was humeurig en altijd ontevreden. Wat ik ook deed, het was nooit goed. En zij was altijd onderweg naar vriendinnen en zo. Ze ontvluchtte ons huis. Dus echt veel verdriet had ik niet toen ze overleed. Ik had natuurlijk met haar te doen, maar ze droeg haar lijden in stilte en deelde haar angsten met iedereen maar niet meer met mij. Na een half jaar was daar Diny. Zo leuk, zo lief, zo warm. En het was logisch dat we elkaar opzochten. Zij was net gescheiden van haar man en ik weduwnaar. Nou ja, al snel trok ze bij me in en wat heb ik een gelukkige jaren gekend zeg. Zij is het zonnetje in mijn leven. Nooit kritiek, altijd plezier, en ook lichamelijk was er een grote klik. Nou ja, ik was dan ook geschokt toen ik de mededeling kreeg dat ze af en toe uitvallen had en niet meer wist wat ze in de supermarkt deed en zo. Ze bleef lief hoor, maar noemde me soms Joop, terwijl ik toch echt nog steeds Henk heet. Nou ja, haar vorige man heette zo, dus dat zal ze wel door elkaar halen. Toen het echt niet meer ging zijn we maar bij ‘Open Verten’ ingetrokken”. Blij dat hij zijn verhaal had kunnen doen nam hij nog een slok van zijn koffie en keek langs de vrouw aan tafel heen naar buiten. Die knikte wat, dronk haar glaasje Jus-des-oranges leeg en stapte op. Zij wist kennelijk genoeg. ‘’Nou Henk, wens Diny maar sterkte van me en dat het allemaal maar goed mag komen hè?’’ Zo kwiek als ze kon lopen beende ze weg van het tafeltje waar de oude man nog eens in zijn koffie roerde en het kopje leeg dronk. Toen stond hij op en liep naar de uitgang van het restaurantje waar deze scene zich afspeelde. Diny wachtte op hem….en een onzekere toekomst!
Getagd als afscheid, dood, gevoelens, huwelijk, liefde, luisteren, man, meepikken, onbaatzuchtig, open, Parkinson, relatie, roddel, tehuis, vergeten, Verhalen, vrouw, wandelen, ziekte