Aeternus - Beyond the Wandering Moon | Metalfan.nl Review
Het debuutalbum van het Noorse Aeternus -- Een album waarbij ik al meerdere malen in slaap ben gevallen! Begrijp me niet verkeerd, ik vind "Beyond the Wandering Moon" een goed album en ik mag er graag naar luisteren, maar niemand die dit album bezit zal ontkennen dat er weinig afwisseling in zit en dat de sound meer dan een klein beetje eentonig is.
Aeternus' muziek is gebouwd op een basis van logge Death Metal, met loodzware riffs die af en toe aan de Doom/Death van de My Dying Bride ten tijde van "As the Flower Withers" doet denken. Black Metal invloeden vind je ook terug in de composities op dit album. De vocalen zijn lage grunts die, mede omdat ze niet zo hoog in de mix liggen, wat ver weg klinken. Je kunt ze vergelijken met de grunts van de eerste twee Amorphis albums, alleen dan wat monotoner.
Na een rustige piano intro barst de hel met "Sworn Revenge" los, wat een geweldig contrast oplevert. De eerste paar nummers kennen vooral mid-tempo stukken, alsof de band rustig wil beginnen en het tempo langzamerhand op wil voeren. Met "Vind" laat de band zich van de snelle en brute kant zien; naast een verwoestend begin met een relatief hoog tempo hoor je ook nog gastvocalen van het type Black Metal krijsstem. Dit werkt erg goed in combinatie met de lage grunts en zorgt voor een hoop dynamiek. Ook het hieropvolgende nummer "Waiting For the Storms", met wat sfeerversterkende keyboards op de achtergrond, is een snel nummer. Hierin zit een leuk segment, waarin een Black Metal-achtig stuk (met vette blastbeat) in een klap omslaat in een verwoestend Death Metal hakfestijn. De stukken vliegen eraf. De mooie traditional "Celtic Harp Solo (The Last Feast)" sluit een album af dat het niet moet hebben van de afwisseling, maar dat wel met een reeks sterke nummers de duistere en melancholische sfeer in het leven roept die de muzikanten voor ogen hadden. Welterusten.
Review: Ascension of Terror
Reactie van Een_Metalfan op 18-09-2003 om 22:44u
Het is een mooi album, maar inderdaad enigszins eentonig. Hij ligt ook wat zwaar op de maag in het begin, maar dat is met wat meerdere luisterbeurten te verhelpen. Hij mist ten opzichte van "...And so the night became" wel wat sfeer en ambiance. "...And so the night became" is dan ook mijn favoriete schijf van Aeternus. Dit album is ondanks de schoonheidfoutjes een waardig album binnen het Black/Death Metal genre.