De voorjaarstour is afgelopen, de laatste tonen zijn gespeeld, de instrumenten zijn weer naar de opslag en de meeste bandleden hebben een korte vakantie nu. Maar liefst 23 concerten door heel Nederland en zelfs ook in Antwerpen. En wat was het genieten!
Thuis. Tot vorig jaar associeerde ik dat vooral met mijn huis. De plek waar ik woon. En nog iets specifieker: de bank of mijn bed. En ja, ik voelde het ook bij vrienden. Bij samenzijn. Zo had ik vaak de neiging mijn schoenen uit te doen als ik bij Marco thuis kwam. Dat deed ik niet hoor, maar ik besefte daardoor dat je je in een ander huis ook zo thuis kunt voelen.
Dat ik me ook thuis kon voelen in Groningen, Nijmegen, Utrecht of Tilburg, dat heb ik me tot nu toe niet gerealiseerd. Dat het eigenlijk niet uitmaakt in welke concertzaal ik sta, welke snelweg ik daarvoor heb getrotseerd en wie er precies naast me staan, zolang de zanger en zijn band maar op het podium staan. Dat ik een voorkeur heb voor een laag podium, maar ik de spierpijn in mijn nek na een Klokgebouw voor lief neem zolang hij voor ons zingt.
Dat een praatje wat ik eerder heb gehoord niet nieuw is, maar daardoor vertrouwd en ik me zelfs daar thuis bij kan voelen, wist ik ook niet. Dat wanneer de klanken van 'Wat Doe Je Met Me' wegsterven ik al weet dat 'Wakker' zal beginnen, ontspant me. Ik ken deze setlist. Ik ken deze muziek. Ik weet hoe bijzonder het is. Thuis.
Hoewel ik de band geregeld achter de schermen zie en spreek, is er eigenlijk niemand waar ik echt een persoonlijke band mee heb of veel van weet. Maar zoals ze op het podium staan raakt me. De solo's van gitarist Arnold kunnen me ontroeren. De momentjes van humor onder de blazers doen me meegrijnzen, al weet ik niet waar ze om lachen. Het enthousiasme van Arno die naast de blazers zijn toetsen bijna door zijn instrument heen drukt, de bijna norse blik van Eric wanneer hij zich helemaal in zijn muziek verliest, Clemens op gitaar helemaal rechts die eigenlijk altijd blij en zo dankbaar naar Marco toe is, ik geniet zo van ze. Marieke die er altijd zin in heeft en haar vriend Ed op bas die zich een beetje als bandleider ontpopt heeft, zo knap! Ton en Sandra die drums en percussie voor hun rekening nemen zijn er al zo lang bij, ik zou niet eens weten hoe Borsato zou moeten klinken zonder hen. Lodewijk, die een stem van elastiek heeft en eigenlijk alles kan zingen en ook op sax zijn weg wel weet. En tot slot Kees, die vaak werkelijk briljant op saxofoon is en zoveel emotie in een liedje kan blazen. Samen zijn ze de Borsato Band.
Een band die geniaal kan zijn door de Borsato crew. Paul, Iwan, Richard, Barak, Bart, Michiel, Piet en Carlo. Acht mannen die samen verantwoordelijk zijn voor de aankomst van de spullen, de bouw van de set, voor het geluid in de zaal en op de oortjes van de band, voor het spectaculaire licht, die zorgen dat de goede beelden bij het juiste liedje wordt getoond. Mannen die onderdeel zijn van het vaste team en met elkaar zorgen dat de band en Marco kunnen vlammen. En de mensen die speciaal voor deze tour zijn aangetrokken. Leon, Anthony, Robin V. en Robin M., Christiaan. Ik ken ze nauwelijks persoonlijk, weet weinig meer dan hun naam en gezicht, maar ik weet dat zij er medeverantwoordelijk voor zijn dat ik me de afgelopen maanden in bijna elke stad waar ik kwam, thuis voelde. Oh en Luca Borsato natuurlijk, die deze tour de volgspot heeft verzorgd. Alleen in Antwerpen niet, daar deed hij de artiestenbegeleiding voor Nico&Vinz. En dan heb je nog productie. Mijn collega Kiki natuurlijk, onmisbaar, onvervangbaar en zo ontzettend lief. Maar ook Marjolein, Brigitte, John, Marcel, Peak Audio, Ampco Flashlight… je hebt geen idee hoeveel mensen er dag en nacht in touw zijn zodat wij ruim twee uur en een kwartier naar Marco kunnen kijken en luisteren.
Velen zien op zo'n avond alleen Marco en dat geeft ook niks. Je mag zoveel kijken en genieten als je wilt, zelfs de visuals of de band hoef je van mij niet te registreren. Maar besef alsjeblieft dat al deze mensen maken dat jij van Marco kunt genieten en hij de kwaliteit kan leveren die hij avond aan avond biedt.
Met namen noemen heb je altijd kans dat je iemand vergeet, dat risico loop ik niet graag, maar ik vind het fijn bovenstaande mensen in ieder geval genoemd te hebben. En ik ben nog niet klaar.
De medewerkers van Tifosi di Marco Borsato hebben afgelopen Tour weer kei- en keihard gewerkt om het iedereen naar de zin te maken. Marco regelde een presale. Dat wil zeggen dat de partij die belast is met het verkopen van de kaartjes een speciale link aan moet maken en hun lijnen beschikbaar moeten stellen vóór de gewone kaartverkoop start. Daar zit voor die partij ook behoorlijk wat werk in, maar ze doen dat omdat Marco dat graag wil. Het betekent echter ook dat wij een nieuwsbrief moeten maken, een aantal van ons vrij moeten nemen om de mail op te vangen. Mensen mailen met de gekste dingen. Lezen ook nooit echt. Maar ook mailt men met serieuze en belangrijke vragen, iedereen krijgt dus ook antwoord.
'De link doet het niet!' Er staat ook: Vanaf 10.00 uur.
'Marco komt de 23e naar Utrecht, maar ik kan dan niet, kunnen jullie vragen of hij de 28e ook kan komen?' Dan staat hij in Kerkrade, maar Marco staat op 2, 3 en 29 mei ook in Utrecht, misschien kan je dan!
'Ik woon in Nieuwe Pekela, kan ik na de show terug met het OV vanuit Enschede?' Nee, pas de volgende dag gaat er weer een trein richting Groningen.
'Hee Marieke, zullen wij hierheen gaan?' Je hebt op Reply gedrukt in plaats van Forward.
'We willen met dertig collega's gaan, maar ik kan maar 8 kaarten bestellen per keer!' Neem even contact op met Ticketmaster, ze hebben bedrijfsmogelijkheden.
Kortom, iedere aankondiging van een tour/presale neemt een aantal medewerkers vrij van hun gewone werk om al jullie vragen te beantwoorden. We hebben het hier over soms honderden mailtjes, het is echt flink aanpoten dan. De persoonlijke verhalen die Marco soms vertelde, zijn deels zijn eigen ervaringen (Senna, Brandwondencentrum), maar vaak ook ervaringen die hij uit de mail heeft kunnen halen, mail die wij hem voorgelegd hebben. Soms zien we ook iets op locatie. Het gevolg is aandacht voor echte verhalen. Blinde Lisanne die even aan Marco mocht voelen tijdens de show, jarige Anouk, zieke Mariska die door Marco in het zonnetje werd gezet, Antonio en zijn vrouw die helemaal uit Mexico zijn gevlogen om de show bij te wonen...
Marco is ook akkoord gegaan met de early acces zoals we die zo graag bieden, maar wel alleen als er minstens twee, maar liefst vier (of op dagen die in de presale gingen zelfs meer) mensen van ons zijn om alles in goede banen te leiden. Dat betekent soms gratis naar een concert, maar als je al zes keer bent geweest is het natuurlijk ook gewoon 'werk'. Vrij nemen van je gewone werk, gezin of studie om te zorgen dat je rond 16.00 uur al op de locatie bent zodat de leden eerder naar binnen kunnen.
Het is een service die we graag bieden, maar veel vraagt van mijn medewerkers. Marco treedt zelden op in de eigen woonplaats tenslotte. Bianca, Imke, Lunarda bijvoorbeeld, ze wonen allen in een uithoek in Nederland, helpen met scannen en service bieden betekent voor hen altijd veel reistijd, heen én terug, dus de volgende dag ben je ook weinig waard. Naast de mail en de fysieke aanwezigheid, betekent een tour ook veel dienst verlenen via Nieuwsbrieven, Social Media, de website van Marco, er moeten weblogjes geschreven worden, een artikeltje in de Tifosi, Eric zorgt dat we via een snelkoppeling toegang hebben tot het meest actuele ledenbestand etc etc. Kortom, zo'n tour vraagt veel van werkelijk heel veel mensen. En wat ben ik ongelofelijk dankbaar naar al deze mensen en mijn team in het bijzonder.
Anja, Bianca, Corine, Diana, Eric, Hillie, Imke, Kimberley, Lisanne, Lunarda, Monique, Venice en Yaiza, dank jullie wel voor deze onvergetelijke tour!
Maar dan is het zover. Kwart over acht. De laatste noten van Nico&Vinz sterven weg en het licht gaat uit. Je voelt een kriebel onderin je buik, vergelijkbaar met toen je veertien was en voor het eerst verliefdheid voelde. De zaal die even daarvoor nog een kippenhok was begint onrustig te mompelen. Tassen worden neergezet, telefoons opgeruimd. Iedereen kijkt naar het podium waar je in het donker de bandleden hun plekje ziet opzoeken. Je zucht diep. Hiervoor ben je gekomen, het gaat eindelijk beginnen!
Je hebt niet door dat je je adem in hield tot je Marco op het podium ziet verschijnen en je haalt opgelucht adem. Hij is er! Niet dat je dacht dat hij er niet zou zijn, maar even valt er een last van je schouders. Even is er geen stress op het werk, geen druk om goede cijfers te halen, de zorgen om je ouders of je kind verdwijnen naar de achtergrond, de ruzie met je buren is vergeten en is er alleen maar Marco.
Marco Borsato, hij is er voor jou.
Liefs, ook namens mijn collega's,
(Tot in november in Carré!)
Geplaatst op 31-05-2018 | 11:00:26 | reacties: 16 | Bekeken 108x |
Op het moment dat dit logje verschijnt is de voorjaarstour alweer ten einde. Gisteravond vond het laatste concert van deze reeks 'Thuis' concerten plaats in TivoliVredenburg Utrecht. Daar ben ik niet bij geweest, maar dat was vast en zeker ook weer net zo spectaculair en bijzonder als alle eerdere concerten. We kunnen dan ook terugkijken op heel veel mooie momenten, waarin we weer hebben kunnen voelen hoe muziek verbindt.
In dit logje neem ik jullie even mee naar Enschede, waar Marco onder andere afgelopen zaterdag samen met zijn bandje de zaal op zijn kop zette. Lisanne en ik waren op tijd in Enschede en samen met Bianca besloten we nog even een terrasje te pakken en even wat te eten. Rond half 6 waren we bij het Muziekcentrum Enschede en bij de reguliere ingang was het nog stil, maar in de Tifosirij zat Priscilla nog helemaal alleen te wachten. Ze vertelde later dat ze er al vroeg zat, omdat het de vorige keer best druk was en ze graag een mooi plekje bij het podium wilde. Lisanne, Bianca en ik hebben de flightcase opgehaald en de vlag opgezet, maar het bleef nog lang rustig in de rij. Uiteindelijk kwamen er nog twee leden bij en de vriend van Priscilla. Iedereen bleef denk ik tot het laatste moment lekker van het mooie weer genieten, want pas rond 18.45 uur stonden er mensen in de reguliere rij. Helaas geen tijd meer voor ons om een gezellig praatje te maken en te vertellen hoe leuk het is om lid te worden van de fanclub. Want even later mochten de leden al naar binnen.
Tijdens het wachten binnen in de zaal druppelde langzaamaan het publiek binnen en begon het weer te kriebelen hoor. Nog even…! En dan komt het moment dat de band binnenkomt en begint te spelen, je voelt de spanning door de zaal gaan en toen Marco het podium opkwam klonk er een luid gejuich. Haha, dan schiet de adrenaline ook door mijn lijf. Dat blijft zo gaaf! Buiten was het warm, maar binnen liepen de temperaturen nog verder op, kan ik je vertellen. Wat een feestje! We hebben gesprongen, gedanst, stil geluisterd, gehuild, gelachen en vooral heel erg genoten.
Bij elk concert hoort vaak wel een bijzonder verhaal en de afgelopen weken hebben we dan ook van elke locatie enkele van deze verhalen met jullie gedeeld. Deze avond in Enschede vertelde Marco over Miranda, een 42-jarige moeder van drie kinderen, die ongeneeslijk ziek is. In samenwerking met Stichting Ambulancewens was zij aanwezig in de zaal en Marco sprak haar persoonlijk toe. Hij nodigde haar uit voor een ontmoeting na afloop en zong het lied 'Het Water' speciaal voor haar. Voordat hij ging zingen vroeg hij om een applaus voor Miranda en dat liet het publiek zich geen twee keer zeggen. Haar verhaal bezorgt je al een brok in je keel, maar het applaus gaf me metershoog kippenvel. En dan…dan begint Marco te zingen en hoe vaak je dit lied ook al gehoord hebt, het heeft ineens weer een andere lading. Datzelfde gevoel had ik ook toen hij sprak over vriendschap en hij zich nogmaals even tot Miranda richtte bij 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft'. Tijdens het luisteren gaan je gedachten naar de vrouw, op de eerste ring achterin de zaal, voor wie de wereld omver is gevallen.
Dan realiseer je extra ook hoe sterk de kracht is van muziek, hoe woorden en melodie en de manier waarop het gebracht wordt je in je ziel kunnen raken. Maar ook hoe muziek verbroedert, hoe je stilstaat bij een ander of zij bij jou. Onverwacht een arm om je heen, samen lachen, samen huilen, samen stil zijn en samen genieten. Muziek is emotie, dat voel je.
Marco was, zoals bij elk concert, goed op dreef, had er duidelijk zin in. Hij rende van de ene kant van het podium naar het andere, zwaaide met handdoeken, haalde acrobatische toeren uit met een kruk en speelde op zijn luchtgitaar. Heerlijk om hem zo te zien genieten.
Een dag later stond Marco weer in Enschede, op hetzelfde podium, en tijdens zijn praatje voorafgaand aan het liedje 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft' vertelde hij over Mariska, die deze avond samen met haar beste vriendin Marieke aanwezig is, met wie ze opgegroeid is als buurmeisjes en hun band voelt eigenlijk als zusjes. Marco vertelde dat Mariska twee jaar geleden zwanger werd, maar de vader van haar kindje wilde niets met de zwangerschap of zijn kindje te maken hebben. Dat was uiteraard een flinke tegenslag, maar Mariska was ongelofelijk blij met haar zwangerschap en was vastbesloten als alleenstaande moeder haar kindje onder te dompelen in liefde. Positief denken, zei Mariska, mijn kind heeft misschien dan geen vader, maar een moeder die door het vuur gaat voor haar kind. Maar er kwam nog een tegenslag. Een heel heftige. Tijdens de zwangerschap ontdekten de artsen dat Mariska baarmoederhalskanker had. Dat zet je wereld natuurlijk nog meer op zijn kop! Na de geboorte van Flint startte de eerste bestralingen en chemo, waarbij Mariska Flint even goed dag en nacht om de 3 uur voedde. Niets kon haar tegenhouden de liefdevolle moeder voor Flint te zijn die ze wilde zijn, die ze is. Flint is inmiddels 16 maanden oud, een heerlijk ventje. Maar acht weken geleden heeft Mariska te horen gekregen dat er uitzaaiingen zijn gevonden en ze niet meer zal genezen. Een hartverscheurend verhaal, wat Marco diep raakte. Het zijn de momenten waarop de Goden aanvallen, waarop je geen grond meer onder je voeten voelt, waarop je wereld omvervalt. Speciaal voor Mariska en Marieke zong Marco 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft', omdat vriendschap maakt, dat hoe oneerlijk je strijd ook is, je nooit alleen hoeft te vechten, want als rennen geen zin meer heeft, zal ik naast je staan.
Aan het begin van elk concert deze tour zegt Marco het al "We gaan samen mooie herinneringen maken!" Nou en of we dat gedaan hebben!
Een diepe buiging voor Marco en zijn bandje en ik denk dat we, voor wie er bij kan zijn, allemaal uitkijken naar Ancienne Belgique en Carré! Want ik mis het nu al hoor!
Geplaatst op 30-05-2018 | 14:00:00 | reacties: 8 | Bekeken 59x |
Geplaatst op 23-05-2018 | 14:00:00 | reacties: 3 | Bekeken 76x |
Het was de dag waar ik al weken naar uit keek, 9 mei 2018. Deze dag was mijn verjaardag en werd ik twintig jaren jong. Het was ook de dag waarop Marco optrad in Tilburg met zijn tour 'Thuis'. De combinatie van deze twee zou een geweldige avond verzorgen, maar wanneer je niet weet dat de volgende dag hemelvaart is, dan zijn er na een paar weken geen kaarten meer te verkrijgen. Na heel wat zoeken en reizen is het toch gelukt om nog 4 kaarten te scoren, maar waar ik daarvoor helemaal naartoe moest haha, dat wil je niet weten.
Dus samen met mijn ouders en zusje en nog zo'n 3.000 man zou ik daar mijn feestje gaan vieren. Wauw! Daarnaast mocht ik ook nog werken voor de fanclub op deze dag. Om 14.00 uur vertrokken wij naar het mooie Brabant, maar niet zonder een keer fout te rijden en meerdere keren in de file te hebben gestaan. Uiteindelijk waren we er toch nog netjes op tijd. Daar kreeg ik van mijn lieve zusje een mooie sjerp, met birthday babe erop, omgehangen. Die was voor mij en mocht ik de hele avond dragen, haha.
Bij aankomst zaten er al een paar fans voor de deur te wachten en ook Lunarda was er al met Kim-Ashley. Niet veel later verscheen ook Hillie en zo konden we lekker aan de slag. Er waren veel leden en ook veel nieuwe leden die er bij zijn gekomen. Vele mensen feliciteerden mij en wie jarig is trakteert. Dat heb ik dus ook zeker gedaan en zo ging de snoepdoos een paar keer de rij rond. Om 18.15 uur mochten we naar binnen en samen hebben we een mooi plekje uitgezocht rechts voor het podium. Nu was het wachten tot het concert begon.
De 2 uur vlogen voorbij en wat hebben we van te voren gelachen met de beide dames, Lunarda en Kim-Ashley. Natuurlijk ook wat leuke fotootjes geschoten, want dit was toch echt dé dag. Om exact 20.15 uur begonnen de eerste tonen van 'Thuis' door de speakers te schallen en niet veel later kwam Marco het podium op. Wat werd hij toegejuicht door iedereen, daarnaast kreeg hij een mooie rode roos van een meisje en een fles wijn van een mevrouw, haha. Het verbaasde hemzelf dat hij zoveel cadeaus ontving.
Het ene nummer na het andere nummer vloog voorbij, wat was hij weer goed en wat zat hij er weer lekker in zeg. Het enthousiasme droop van zijn gezicht af, je kon maar al te goed zien dat hij het heel erg naar zijn zin had hier in Tilburg. Hij was zo enthousiast, dat toen hij een trompet kreeg toegereikt er zich bijna doof mee trompetterde, haha. Wat schoot hij in de lach, maar niet alleen Marco, wij allemaal ook. We kwamen niet meer bij van het lachen en ik plaste nog net niet in mijn broek jurkje, haha.
Ook deze avond was er weer een moment waarop het kippenvel op de armen verscheen van diverse mensen, zo ook bij mij. Marco zong speciaal voor Senna het liedje 'Als Rennen Geen Zin Meer Heeft'. De dag daarvoor was Senna jarig en werd 18 jaar, zij vierde haar verjaardag ook deze avond in Tilburg. Senna was 8 jaar toen zij betrokken raakte bij de aanslag op Koninginnedag in 2009 en zo heeft Marco haar leren kennen in het ziekenhuis, omdat Senna toen al zo'n grote fan was van hem. Inmiddels zien ze elkaar een paar keer per jaar en voor haar doorzettingsvermogen heeft Marco speciaal voor haar gezongen.
Ook Elske de Wall was hier weer aanwezig en wat zong ze toch weer prachtig. De tijd vloog voorbij en zo was het alweer 22.30 uur en begon het laatste liedje. Wat heb ik hier machtig mooi van genoten, maar ook geweldig om te zien dat mijn ouders en zusje het zo leuk hadden gehad. Na afloop toch nog even gewacht om te kijken of Marco nog kwam en dat was zeker het geval. Hij kwam uit de deur lopen en meteen naar mij toe en gaf me zo drie zoenen en feliciteerde mij. Ik kan je zeggen: 'Je dag kan dan toch echt niet meer stuk.' 20 hè, zei hij nog. Daarna nog een geweldige, leuke verjaardagsfoto met een big smile op mijn gezicht.
Tijdens het wachten voor het concert hadden een aantal van ons het gehad over een leuk tentje, waar blijkbaar na afloop een afterparty zou zijn. Ze waren hier al van te voren naartoe geweest, omdat ze natuurlijk weer eens naar de wc moesten. Grappen makend zeiden we dat we hier wel bij zouden zijn, maar nu het eenmaal zover was, waren we van het ene moment naar de auto aan het lopen en op het andere moment zaten we op het terrasje bij die leuke tent. Wat bleek nou ook nog, als je je concertticket inleverde, dan kreeg je je tweede drankje gratis. Wat leuk! Het was er erg gezellig, maar wel chaotisch. De ober bracht na een lange tijd wachten de drankjes, maar mijn drankje zat er helaas niet bij. Hij snapte het zelf ook niet helemaal, maar toen hij terugkwam was er wel iets heel speciaals bij. Op mijn glas zat vuurwerk geplakt en zo zong het hele terras 'Lang Zal Ze Leven' voor mij. Er werd zelfs nog even een liedje van Marco opgezet, wat lekker uit de speakers knalde. Het werd later en later. Rond de klok van 00.30 uur besloten we om toch maar op huis aan te gaan, want we moesten immers nog 1,5 uur rijden. Om half 3 lag ik nog steeds glimlachend in bed, af te spelen wat er allemaal was gebeurd en fijn na te genieten.
Ik kan jullie verzekeren dat als je jarig bent tijdens een concert van Marco, je zeker niet moet wachten met het kopen van concerttickets, ook al is het op een doordeweekse dag en zou je de volgende dag weer vroeg op moeten. Het is het dik en dubbel zoveel waard!
Geplaatst op 17-05-2018 | 14:00:00 | reacties: 2 | Bekeken 37x |
Zondag en maandag mocht ik weer gaan genieten van Marco's voorjaarsclubtour 'Thuis' in Nijmegen. Alweer, en wat had ik hier weer ontzettend veel zin in! Zeg nou zelf, dit fantastische concert wil je toch vaker meemaken....haha. En wat hadden we toch prachtige temperaturen, een jas was overbodig!
Rond een uur of één kwam ik in Doornenburg aan waar ik zou blijven overnachten bij mijn vriendin Mariëtte. Zij was al met haar dochter bij de Vereeniging in Nijmegen waardoor ik dus even gezellig koffie kon drinken en bij kon kletsen met haar man.
Nadat ik bij de Vereeniging was aangekomen ben ik op zoek gegaan naar de security, en jahoor mijn favoriete securityman was er weer! Hij lachte al toen hij me zag, in Groningen hebben we veel contact gehad over het reilen en zeilen van alles en ging het naar binnen gaan echt heel goed.
Anja en haar man Johnny kwamen ook en samen hebben we de early acces in goede banen kunnen leiden. Er waren veel fanclubleden en we hebben zelfs weer een aantal nieuwe leden kunnen werven. Zo bijzonder en fijn om dit te mogen doen!
Toen was het alweer tijd om naar binnen te gaan en dat ging dus ongelofelijk goed! De security had een ieder aangesproken en zei dat degene die ging rennen terug kon gaan. Twee aan twee, voetje voor voetje kwam een ieder binnen, zo goed om te zien!
Ik raakte in gesprek met de vrouw die naast me zat, Marieke. Het bleek dat zij Kees naar het concert had gebracht. Ze vertelde me hoe ze in contact was gekomen met Kees en dat vond ik wel heel speciaal om te horen. Ze was zoekende naar een instrument die ze wilde bespelen. Ze had al enkele bespeeld maar had niet gevonden wat ze wilde. Een maand na het overlijden van haar vader, ze was toen 17 jaar, stond ze bij haar eerste concert van Marco in De Kuip en speelde Kees 'Kom Maar Bij Mij'. En daar kwam de emotie, tranen met tuiten, en ze wist op dat moment dat ze haar instrument gevonden had. Sindsdien ging ze naar de concerten, maar niet alleen voor Marco, ook zeker voor Kees! Uiteindelijk drie jaar geleden kwam ze na een concert in contact met Kees en na wat te hebben gesproken kreeg ze zijn telefoonnummer. Na het concert van Paradiso vroeg Kees of zij met hem naar Eindhoven wilde rijden, dan mocht zij hem alles vragen over de saxofoon. Dit heeft ze dus gedaan en zo rijdt ze dus nu vaker met Kees naar een concert. Ze zou het alleen heel fijn vinden als Kees wat meer solo's zou krijgen…..haha.
We hebben die avond zo ontzettend genoten, ik vond het zo mooi om te zien hoe zij genoot van Kees, heel bijzonder!
Maar ohhhhh wat was het warm, zo warm dat zelfs Marco zijn jasje uit deed, en dat doet hij niet vaak. Hij heeft het dan ook niet lang uit gehad....haha.
Bleek dat er iets mis was gegaan met het aanzetten van de airco 's middags. Gelukkig was dit maandag niet meer zo.
Maandag waren Imke en Marja er ook gezellig bij en al vroeg kwam een gezin plaats nemen op een picknickkleedje. Ze vertelden dat hun zoontje (8) jarig was en dit zijn cadeau was. Ook was het plan om sushi te gaan halen, want dat wilde hij graag eten. Maar toen ze hoorden dat ze lid konden worden en daarmee eerder naar binnen, waren ze helemaal blij. Want hoe gaaf is dat, jarig zijn, lid worden van de leukste fanclub van Nederland, vooraan kunnen staan en leunen op het podium. Dit was een verjaardag die hij niet snel zal vergeten. "Ik heb twee keer een hand van Marco gekregen!", zei hij na afloop tegen me. Ik heb hem zo zien genieten! Weet bijna zeker dat we hem op de Fanclubdag weer zullen zien.
Marco was beide dagen heel energiek, wat ging hij los. Het ging maandag zelfs bijna fout doordat hij over een snoertje struikelde. Hij rende van de ene naar de andere kant en ohhh jongens, wat ging de band los! Wat een fantastisch stel is dit toch, zo goed op elkaar ingespeeld!
Ook was Marco zijn moeder Mary maandag bij de show, dit vind Marco altijd wel heel erg fijn en dat is het natuurlijk ook! Twee avonden met twee verschillende gastartiesten, zondag was Elske DeWall en maandag Jacqueline Govaert. Jacqueline deed ook een duet met Marco en wat zongen ze 'Mooi' toch fantastisch.
Veel te snel zijn deze avonden voorbij. Bij het verlaten van het concert sprak ik nog met iemand die die dag lid was geworden en stond te trillen als een rietje. Ze kon niet geloven dat ze zo dichtbij Marco had gestaan. Ik zorgde ervoor dat ze nog met Marco op de foto kon gaan en ze was zo ontzettend blij! Ik ben benieuwd of ze nog kon slapen die nacht...haha.
Wat heb ik er weer onwijs van genoten. Ik heb maandagavond zelfs een heerlijke knuffel van Marco gekregen……mmmm, ik kan er weer even tegenaan!