Gisteren werd in Instituut Blankestijn aan de Oudegracht te Utrecht het twintigjarige bestaan van het E. du Perron Genootschap gevierd. Bij die gelegenheid werd nr. 39 van de Cahiers voor een lezer gepresenteerd.
Carel Peeters hield een lezing over het individualisme. Na de pauze werd met groot succes een dramatisering gebracht van een deel van de correspondentie tussen Eddy du Perron en Elisabeth (Bep) de Roos.
Wilma Scheffers vertolkte de rol van Bep, Kees Snoek die van Eddy en Krijn ter Braak deed de commentaarstem.
http://www.edpg.nl/frame.html
5 juin 2014 4 05 /06 /juin /2014 14:20
Het doet me wel wat. Hoewel ik nauwelijks met hem sprak. Hij was zeer radicaal, dat herinner ik me nog. Zoals zijn werken zijn. Ze vallen weg, één voor één, de vrienden en kennissen die wat betekenden. Kleiner dan een stofje in het zonlicht dat door het raam naar binnen valt en belicht wordt. Het wordt eenzaam. Wat rest is de treurnis die je probeert van je af te schrijven. De eenzaamheid is niet benauwend maar nuchter. Zo nuchter als we zelf nooit zijn geweest. Nog steeds niet. Al trachten we ons koel en wijs te houden, onze gevoelens te verbergen. Dieper gaan we, dieper de toekomst in. We trachten die voor te zijn, met drukte en gedoe, maar worden dagelijks geremd door het verleden dat sterft en de dood zet zich om in catacomben. Vaarwel, vriend die afstand hield. Ook van zichzelf.
Yoeri Vanlangendonck deelt me mee dat Guy Vandenbranden (°1926) gisteren om 10u30 thuis overleed. De laatste dagen was hij erg verzwakt en ging zijn eetlust achteruit.
Als abstract-constructivist was Guy Vandenbranden "incontournable". Hij was een boezemvriend van de dichter Hugues C. Pernath. Wij zetelden beiden in de raad van bestuur van de roemrijke V.E.C.U. In 1976 publiceerden we op 90 exemplaren een bibliofiel "artist book", Porphyrogenetoi. (Ooit heb ik mijn exemplaar uitgeleend... en nooit teruggekregen.) Een paar jaar later vergezelde hij mij naar Genzano di Roma, waar ik eens te meer mijn mentor Gustav René Hocke ging opzoeken. Later vond ik het aangewezen mijn jongere vrienden kunstenaars Luc Boudens en Jan Scheirs te confronteren met zijn oeuvre. We bezochten zijn atelier, waar hij ons minzaam en uitvoerig ontving, waarna we uiteraard de dorst gingen lessen in 't Chauffeurke ...
Tweeënveertig jaar geleden schreef ik in opdracht van de Amsterdams galerie Nicolas een eerste tekst over het werk van Guy. Ik sta er nog altijd pal achter. Achteraf volgde nog een stevig opstel in het Parijse tijdschrift Connaissance des Arts.
Kortom, we hebben een rijk (en gevarieerd) kameraadschappelijk verleden. Vandaag, geen anekdotes, geen persoonlijke herinneringen... En of ze nochtans illustratief zijn voor de afgetekende persoonlijkheid van Guy!
Callewaert-Vanlangendonck Gallery, waar Guy als huiskunstenaar warm ontvangen werd, zette een oeuvrecatalogus in de steigers die in december gepresenteerd wordt. "Wat jammer dat hij daar niet meer bij kan zijn. We zullen een glas whisky voor hem moeten drinken", aldus Yoeri Vanlangendonck. De voorstelling zal nu gepaard gaan met een hommagetentoonstelling.
Samen met de familie en vrienden van Guy organiseert Callewaert-Vanlangendonck Gallery een afscheidsbijeenkomst. Nader bericht volgt.
Na Jef Verheyen, Vic Gentils, Albert Szukalski en Mark Verstockt, nu Guy Vandenbranden...
Hier dan, denkend aan Paul van Ostaijen...
Emmeke Clément (voor haar kennismaking met PvO) en haar vriendin Lucienne. (Foto: A. Regnier-Fierlefyn, Longue rue Pothoek, 95, Anvers. Eigen collectie)
Lucienne, de vriendin van Emmeke. (1921. Eigen collectie).
Yvette en Gaston Burssens in het atelier van Floris Jespers (Sint-Jansvliet, beter bekend als "Kleine tunnelplaats", 1959. Eigen collectie).