Eerste rondjes op de baan – Jeanine Laudy
Eerste rondjes op de baan
Met enigszins de kunst van het wegwielrennen onder de knie, werd het tijd om mijn eerste poging op de baan te wagen. Door de personeelsvereniging van mijn paps werd een baanclinic georganiseerd en ook 'familie van' was welkom. Een prachtig moment om eens te zien hoe ik het er daar van af zou brengen. Een baanrennerslichaam heb ik al een beetje, dus wat dat betreft zou het goed zitten!
Samen met mijn fietslustige 'schoonbroertje' K. begaf ik mij naar het Vélodrome Amsterdam. In de bus vanaf Schiphol zagen we het topje van een gele Giro-helm uit een weekendtas piepen. Die bleek te horen bij een meneer die ook naar de clinic ging. In totaal waren er dertien personen op de clinic afgekomen, waarvan slechts twee vrouwen. Ik had mij daarbij in Swabo-roze gestoken en daardoor herkende instructeur en zelf fanatiek wielrenner Ton van den Dries mij als ploeggenote van G., een van de oprichtsters van de SwaboLadies. Maar de ervaring op mijn wegfiets leek als sneeuw voor de verzengende april-zon verdwenen toen ik op de baanfiets ging zitten. Die is namelijk korter dan 'n wegfiets, waardoor je er heel anders op zit, er zitten geen versnellingen op, en ook geen remmen. Pas na een paar rondjes op zeer langzame snelheid over het grijze middenvlak mochten we ons met wat hogere snelheid op de blauwe baan begeven. Nog steeds voelde het enigszins onwennig, maar ik begon het gevoel wel steeds meer te krijgen. Op de pedalen staan, aanzetten, kijken wat er gebeurt als je je benen probeert stil te houden; we mochten het allemaal rustig voor een eerste keer proberen. En al gauw werd ik bijzonder enthousiast. Ik wilde sneller! En hoger! Boven de reclamevlakken! Van enige angst, waarover mij van te voren door sommige ervaren wegwielrenners was verteld, had ik geen last! Ik voelde me helemaal in mijn element op het blauwe Balk-fietsje. We mochten helaas maar om en om met de halve groep op de baan, om zo het achter elkaar in een groep rijden te oefenen. Maar toen na anderhalf uur enkele personen van de andere groep waren afgestapt (het door de hoge bochten trappen kostte toch wel meer kracht dan ik had verwacht), mocht ik mij ook bij de andere groep voegen. Extra fietstijd!
Tot slot kwam langzaam iedereen weer de baan op en hadden we een finale-ritje met de hele groep. Elke halve ronde aflossen en lekker doortrappen! Op eigen inzicht je plek zoeken, eventueel anderen inhalen en snelheid maken. Waarschijnlijk nog bepaald niet op de snelheid waarop mijn ploeggenootje N. tijdens het NK haar vijfde plek behaalde, maar toch waande ik me stiekem een kleín beetje baanrenster. Voor de winter is de baan in ieder geval een goede trainingsfaciliteit, dus ik zal er komende winter zeker vaak te vinden zijn.
Ohja, de fotografie was ook prima geregeld, met professionele apparatuur an' all. Kijk eens wat een bijzonder mooie foto er is gemaakt van 'schoonbroertje' K.!: