Na in Amersfoort te zijn opgevangen, kregen de nieuwkomers een woonbestemming toegewezen. Mensen werden willekeurig verspreid over het land, waardoor families soms ver uit elkaar kwamen te wonen. Er werd geen rekening gehouden met verschillen in godsdienst en herkomst, zodat Islamieten en Christenen, Noord- of Zuid-Molukkers en Ambonezen door elkaar werden gehuisvest. Het overgrote deel van de Molukkers was Christen. Maar een klein deel, ongeveer tachtig gezinnen en een aantal vrijgezellen, was Islamitisch en raakte verspreid over een twintigtal kampementen.
Op 8 december 1954 werd Gaasterland aangewezen als woonoord voor deze groep. Iedereen die er wilde gaan wonen kon een verzoekschrift indienen bij het Commissariaat Ambonezenborg.
Gebouwen waren al op de locatie aanwezig, want er was er in 1942 een barakkenkamp gebouwd voor de Nederlandse Arbeidsdienst.
De barakken, die bestonden uit grote ruimten, werden verbouwd tot kleinere wooneenheden die vervolgens werden gestoffeerd. Er kwam waterleiding, riolering en elektriciteit.
Op 21 december 1954 kwamen de eerste bewoners: drieëntwintig gezinnen en een paar vrijgezellen. Een jaar later was het bewonersaantal al uitgebreid tot 315 personen. Zo'n negentig procent van de Islamitische Molukkers zou uiteindelijk naar Gaasterland komen.