Academici zijn er dol op, en hebben over de 260 duizend woorden van Joyce bibliotheken volgeschreven; met als gevolg dat Ulysses een van de hoogdrempeligste boeken uit de wereldliteratuur is geworden. Dat is jammer, want op een paar duistere passages na is Ulysses ook te lezen als een roerend verhaal over een Dublinse
elckerlyc die worstelt met de dreigende ontrouw van zijn vrouw en aan het eind van de dag de zoon vindt die hij nooit had. Sommige hoofdstukken, bijvoorbeeld het in stuiversromanstijl geschreven �Nausicaa�, zijn zo klaar als een klontje; en wie eenmaal gewend is aan de (inmiddels alom ingeburgerde) �stream of consciousness� kan zonder problemen genieten van het beroemdste hoofdstuk uit het boek, �Penelope�, waarin Blooms vrouw Molly (niet zo trouw als haar mythologische voorbeeld) v��r het slapengaan in een lange innerlijke monoloog haar/het leven overdenkt. Ulysses is zo�n boek dat bij iedere herlezing (en dat kan ook heel goed per hoofdstuk) nieuwe ontdekkingen oplevert. Dat kan een woordspeling zijn, een grap (Joyce� vrouw Nora vertelde dat vanuit de schrijfkamer van haar man regelmatig lachbuien klonken), een verwijzing naar een van Joyce�s literaire voorbeelden, of een geheimzinnig personage dat in verschillende hoofdstukken terugkomt. En als je Ulysses eenmaal uit hebt, zie je het als een soort oerboek terug in vele grote titels uit de wereldliteratuur: in Mrs Dalloway van Virginia Woolf, in Under the Volcano van Malcolm Lowry, in De Kapellekensbaan van Louis Paul Boon; maar ook in een taalgek experiment als Exercices de style van Raymond Queneau. Beschouw dat maar als een bonus voor de onvervaarde lezer.