Dichter des Vaderlands Ester Naomi Perquin is meervoudig aanwezig | De Volkskrant
Dichter des Vaderlands Ester Naomi Perquin is meervoudig aanwezig
Het dichterschap van Ester Naomi Perquin (1980) heeft wijde, sterke vleugels. Met een open blik en een scherpe geest plaatst Perquin situaties uit het leven in een nieuw daglicht. Vaak getuigen haar gedichten van eenzaamheid en vervreemding.
Maria Barnas 27 januari 2017, 21:39
De gedichten zelf zijn helder van taal en zonder opsmuk. Ze spreken met een rijke, beeldende taal, direct tot de lezer en kunnen - met een verraderlijke lichtheid - absurde kanten van het bestaan humoristisch weergeven.
De zwaarte die de gedichten kenmerkt, komt voort uit de inhoud. In haar vorige bundel Celinspecties (2012) laat Perquin, net als in voorgaande bundels, anderen aan het woord.
In Celinspecties doen gevangenen het woord, vanuit hun eigen cel. De bundel kan worden gezien als exercitie van de dichter om zich niet alleen in een ander in te leven, maar ook om de grenzen van empathie af te tasten: de gevangenen spreken met de gevleugelde dichtersstem van Perquin. De dichter laat zien dat het uiteindelijk altijd om haar weergave gaat, ook al spreekt ze - met een bijzonder empathisch vermogen - vanuit de ervaring van een ander.
Een van de anonieme gevangenen deelt een levensles, over hoe je een vrouw kunt krijgen. Eerst moet je haar schrijven, suggereert hij.
Dan moet je, als je haar in handen krijgt, zelf opgeruimd/ en vrolijk zijn en passen in haar schone huis. Je went/ aan kussens op de bank, tafelkleden, hondjes van/ porselein, aan speciale schaaltjes voor de soep/ en buiten roken, haar moeders gezicht,/ appelgebak, de foto op de kast,/ het hoofd dat naar je loert.
Gastcolumns van Perquin in de Volkskrant:
- De mens is niet erg slijtvast.
- Soms is ruimte het beste bouwwerk dat je kunt neerzetten.
- Tussentijd van onbekende lengte.
Ook in haar vierde, pas verschenen bundel Meervoudig afwezig wordt de vertelinstantie niet voor lief genomen. Deze gedichten lijken persoonlijker dan voorgaande bundels omdat de inhoud mogelijk samenvalt met het leven van de dichter. Toch is het juist de voortdurende zoektocht naar hoe een geïmpliceerd ik zich verhoudt tot de concrete aanwezigheid van de ik-figuur, die de gedichten onder spanning zet.
Perquin onderzoekt wat het betekent om te bestaan, om er te zijn. Is een olifant meer aanwezig wanneer we hem door een sleutelgat begluren en maar deels kunnen zien? Is een reis aanwezig in een wagen, schuilt het lopen in een paard? Perquin bevraagt de aard van aanwezigheid, door zich te concentreren op wat zich maar deels aan ons voordoet. Zij eist hiermee, als dichter, een meervoudige aanwezigheid op.