Als mijn vader vertelt over vogels (en zijn andere beestenboel) #dementie - Mantelzorgelijk
Als mijn vader vertelt over vogels (en zijn andere beestenboel) #dementie
Dementie blijft iets wonderlijks. Wat gebeurt er toch allemaal in zo'n koppie? Bij mensen met dementie vallen herinneringen uit het recente verleden het eerst weg. De informatie die het langst in het geheugen zit, blijft het langst aanwezig. Zo kan het zijn dat iemand niet meer weet wat hij gisteren gegeten heeft, maar nog wel weet waar hij vroeger met zijn ouders gewoond heeft.
Mijn vader vindt het heel fijn om te kletsen. Lekker samen aan de eettafel, met een 'bakkie troost' en een sigaartje, heerlijk bomen over van alles en nog wat.. Zijn ogen stralen dan warempel weer. Toen ik opperde dat ik het leuk zou vinden om korte filmpjes van onze gesprekken te maken, was hij meteen enthousiast. "Leuk voor later, Mallijn" zei hij me. Alsof het om de 8mm filmpjes gaat, die hij vroeger van ons als kind altijd maakte.
Meestal is mijn vader druk met 'iets' bezig, als ik bij hem kom. Dat kan variëren van constant zoeken naar iets dat hij kwijt is tot heel relaxt de krant of een stapel reclamefolders uitpluizen. Eigenlijk komt het op mij altijd een beetje dwangmatig over en ondanks dat ik dan binnen kom, blijft hij gewoon doorgaan. Vandaag was hij niet in zijn woonkamer aan het scharrelen maar stond in zijn keukendeur. Als een volleerd duivenmelker hoorde ik bij binnenkomst dat hij stond te roepen: " Kom, kom! " Op zijn schutting zie ik twee duifjes en een paar mussen zitten. Mijn vader gooit stukjes brood op de grond en wil dat de vogels ze komen oppikken.
Tot een paar maanden terug voerde mijn vader ganzen en eenden, in de – achter zijn huis gelegen – dorpsvijver. Die is hij inmiddels uit het oog verloren. Vogels voeren beperkt zich nu alleen nog tot zijn eigen tuin. Zijn wereld wordt dus steeds een beetje kleiner, bedenk ik me terwijl ik daar met mijn telefoon die vogels sta te filmen. Eigenlijk filmde ik dat tafereeltje niet met de bedoeling er een filmpje van te maken. Ik draaide door vanwege het gesprek dat daarna volgde. Want wanneer en waar had mijn vader nou toch bepaalde vogels en andere beesten? Ook al zie ik mijn vader bijna dagelijks, het blijft wonderlijk om te moeten constateren dat plaatsen en tijden langzaam aan vervagen..