Geschokt, verslagen en vol ongeloof ontvingen wij dinsdagmiddag het bericht van het plotse en het veel te vroege overlijden van Rob Campbell, onze erevoorzitter en tevens lid van verdienste van de KNHB.
We kunnen het niet bevatten!
Rob Campbell (66) was sinds 1961 lid van onze vereniging. Hij was actief als speler, vrijwilliger, commissielid, penningmeester en natuurlijk als voorzitter van district Zuid-Nederland en van Hockeyclub 's-Hertogenbosch. Deze laatste functie heeft hij vanaf 1989 tot 2006, 17 jaar lang, op een fantastische wijze inhoud en vorm gegeven.
Door zijn inbreng was hij mede de grondlegger van de sportieve successen, zoals we die nu nog kennen. Onder zijn bezielende leiding is de basis gelegd voor het huidige tophockey.
Er was geen grotere ambassadeur en bewaker van ons mooie cluppie dan hij. En kwam je dan toch aan zijn cluppie, dan kon hij duidelijk laten merken dat dat niet de bedoeling was en kwam er wel eens een felle reactie. Een eigenschap, die je in eerste instantie niet bij hem zou verwachten maar in feite zijn onvoorwaardelijke liefde voor de club weerspiegelde.
Eenieder die een omschrijving van Rob zou moeten geven, gaat voor de woorden: aimabel, attent, diplomatiek, genieter, verbinder, hulpvaardig, ondersteuner, bescheiden. Een enkel persoon zal misschien zeggen "niet zo'n goed delegeerder", maar dat was iets waar de vereniging in de jaren '90 niet slechter door is geworden. Rob wist en deed alles, allemaal voor zijn club HCDB en wat was hij er trots op. Hij heeft de club op vele fronten laten groeien, zowel in kwaliteit als in kwantiteit.
Na even niet actief te zijn geweest, begon zijn zwart/gele gevoel toch weer te kriebelen.... Rob werd voorzitter van de Stichting Hockeycomplex 's-Hertogenbosch, verantwoordelijk voor de accommodatie. Aan zijn rol als aanspreekpunt namens de vereniging voor de aannemers tijdens de bouw van de tribune en clubhuis/restaurant gaf hij, zoals we van hem gewend zijn, al zijn energie. Hij kon makkelijk schakelen met een ieder, liet hem of haar in zijn/haar waarde maar zorgde er ondertussen wel voor dat het ging zoals hij dat wilde en nam met minder geen genoegen. Het moest altijd kwaliteit zijn of hebben.
Wat gaan wij Rob missen! Onvoorstelbaar dat we hem straks niet meer langs de kant zien staan. Wat was hij prettig fanatiek als Emily, Bas of Gijs aan het spelen waren. De rol die hij op dat moment had, was dan even naar de achtergrond geschoven en dan was hij gewoon een ouder, die hoopte dat zijn kinderen weer wat moois op de mat zouden leggen. Weg is die trouwe supporter, we kunnen het ons niet voorstellen.
Op 8 maart staat de eerste Heren 1 reünie gepland waar hij zeker van de partij zou zijn en van gesmuld zou hebben. Zelf 17 jaar speler van Heren 1 geweest en de meeste andere spelers in een andere rol meegemaakt. Hij is er niet bij, wie had dat nu kunnen bedenken.
Wij wensen Geke, Emily, Bas, Gijs en partners heel veel sterkte toe en wij hopen dat wij, als leden van de vereniging waar Rob zoveel van hield, een bijdrage kunnen leveren in het verwerken van dit enorme en persoonlijke verlies.