Wim komt met een brief die we mee gehad hebben (bedankt Tony). Het gaat over dromen waar maken, over pijn en nog veel meer en ik moet janken. Alle 4 zijn we emotioneel. Maar tegelijkertijd geeft het ons een enorme boost energie.
We duiken de tent in en god wat slaap ik lekker. Ruimte, warmte en een luchtbed. Ik lig in coma, we verslapen ons 2 uur maar gaan wel met heel veel energie weer op pad voor de volgende leg.
Om 2 uur gaan we op stap voor een prachtige trekking. In het donker doen we wat spelletjes. Fruit en groenten verzinnen met alle letters van het alfabet, landen, singersong writers, bands. We hebben serieuze gesprekken en dan is het alweer licht.
We komen in een prachtig duingebied, een woeste kustlijn die totaal verlaten is. We zijn nietig, kleine wezens volledig opgenomen door de natuur.
Over het strand met de wind in de haren en de zon die steeds warmer wordt is het genieten. Dit deel staat bekend om het extreme weer, regen en vooral harde wind. Deze dag is het een mooie zomerdag, genieten dus!
We komen met de 3 mannen van No Roads te lopen (hun dame is uitgevallen) En al kletsend vliegen de uren voorbij. Een totaal verlaten gebied met prachtige uitzichten over de kust en de bergen.
We slaan de cp’s over want als we die zouden meenemen kost het ons zeker 10 uur meer. De tijd gaat dringen dus doen we wat alle teams nu doen die bij ons in de buurt zijn, cp’s overslaan. Nico en ik beginnen tijdens deze trekking af te zien. We hebben beide blaren van 1 keer verkeerde sokken en na zoveel uur lopen gaat het pijn doen. Maar het vooruitzicht is dat we op de fiets mogen dus dan mogen onze voeten bijkomen.