Als jonge ouder is het erg leuk om te lezen hoe het er aan toe gaat in het dagelijkse leven van een blogster die in hetzelfde schuitje zit als jij. Yasmin (33 jaar), mama van Miro (2 jaar) en Lola (4 jaar), houdt ervan met haar kindjes op denkbeeldige draken te jagen en dagdroomt van een ononderbroken nachtrust. In het 7de verhaal op haar blog heeft ze het over de kleine, maar o zo grote kinderangsten van haar koters.
Bloedzuigers, mama. Groene, harige bloedzuigers
Het begon enkele weken geleden, met een ijzingwekkende schreeuw vanuit de woonkamer. Ik trof Lola trillend aan op de sofa, de handen voor de ogen. Enkele minuten en een glas water later vertelde ze met horten en stoten wat haar zo'n angst had aangejaagd: bloedzuigers. En waar had ze die dan wel gezien, want bij mijn weten hadden we zulke monsters niet in huis? In een boek in de klas… Een boek over de natuur. De huil- en bibberbuien duurden de hele dag. En ook de volgende dagen terroriseerden de bloedzuigers regelmatig ons gezin in de vorm van hysterische paniekaanvallen. Om dan weer plaats te ruimen voor de volgende kleine, grote kinderangst.
Aaaargh …. groenten op m'n bord!
Want zo zijn er al heel wat de revue gepasseerd, zowel bij Lola als bij Miro. Sommige angsten plaagden hun kinderhoofdjes slechts tijdelijk, anderen bleven wat langer plakken of zijn nog steeds een work in progress. Zo was er Lola's kortstondige schrik voor verklede mensen (met memorabele taferelen tijdens een weekendje Disneyland als gevolg), de seizoensgebonden angst voor insecten en de chronische groentefobie.
Ik steek mijn kop NIET in het zand
Ook de periode van Lola's zandangst is er een die ons altijd zal bijblijven. Ze was toen twee en we bivakkeerden gezellig een hele maand aan zee. Nu ja… gezellig was relatief met een kind dat moord en brand schreeuwde telkens als we haar op het strand wilden neerzetten. Vier weken lang speelde ze op een zandkorrelvrije handdoek en keek ze argwanend toe hoe de andere kinderen joelend van plezier in het zand beten. We probeerden haar fobie stapsgewijs de kop in te drukken. Strooiden zachtjes zand over haar tenen tot ze erom kon lachen. Maar toen we uiteindelijk opnieuw probeerden om Lola in het Noordzeezand neer te poten, krijste het kind alsof we haar aan de krokodillen wilden voeren.
Tranen om krokodillen en … stof
Krokodillenangst is er trouwens eentje waar kleine broer Miro een patent op heeft. Wordt ons ventje midden in de nacht paniekerig wakker, dan kunnen we er van op aan dat er weer een krokodil in het spel is. Ook stofzuigers vertrouwt hij voor geen cent. Als ik na een schoonmaaksessie per ongeluk de stofzuiger in de woonkamer laat staan, kruipt hij doodsbang achter de sofa en komt pas weer tevoorschijn als ik de bron van ellende uit z'n zicht heb verwijderd. Dat wordt lachen als hij later aan zijn lief mag uitleggen waarom hij zo weinig helpt in het huishouden.
Mama die is (n)ooit bang
Aan tafel praten we over angsten. Over bloedzuigers en krokodillen en of mama ook weleens bang is? Zeker. Van slangen bijvoorbeeld. Als in: wegzappen als er eentje op tv komt en snel de bladzijde omslaan bij confrontaties op papier. Duikboten ook. En dan zijn er nog een heleboel angsten die ik bewaar voor een tafelgesprek over vele jaren. Zoals mijn angst om te falen. Om dierbaren te verliezen. Om de opwarming van de aarde en oranje presidenten. En hoewel ik uitkijk naar de dag dat ik ook die angsten met mijn kinderen kan bespreken, ben ik blij dat we het vandaag nog kunnen houden bij slangen, stof en bloedzuigers. Want die kleine kleuterangsten, die kan ik nog wegtoveren met een kus en een knuffel.
Een monster onder bed? Dat had je gedacht! Met een leuk nachtlampje uit onze webshop stel je jouw kleintje zo weer gerust.