Jan Paul´s Blog: Orchestral Manoeuvres in the Dark
Als ik slechte muziek hoor troost ik mezelf altijd met de gedachte dat de desbetreffende artiest in kwestie het nummer zelf duizenden keren vaker heeft moeten beluisteren dan ik. Gisteren was ik voor het eerst in mijn leven bij een concert waarvan ik de muziek duizenden keren vaker heb gehoord dan de makers zelf: Orchestral Manoeuvres in the Dark. Sommige nummers heb ik misschien zelfs vaker gespééld dan zij, op mijn Casiootje. En als ik in een muziekwinkel was, dan móést ik altijd even Enola Gay spelen op een echte synthesizer.
Vooral de eerste lp heb ik kapot gedraaid. Meestal met stripboeken van Blueberry, de Donald Duck of De Kameleon of een willekeurig werk van Paul Biegel op schoot. De andere albums heb ik later natuurlijk ook heel, heel vaak beluisterd. Mijn voorkeur voor de kleurencombinatie oranje, zwart en wit komt van die eerste lp. En mijn voorkeur voor muziek met synthesizers en een jaren '80 geluid ook.
Toen ze wekenlang op 1 stonden met Joan of Arc/Maid of Orleans was ik heel trots dat míjn band eindelijk erkenning kreeg, al vond ik dat het voor het verkeerde nummer was. Daarna werden ze steeds bekender, maar ik vond elk album minder goed worden. Tot ik ze zelfs niet meer kocht. Zelf vonden ze het ook niet zo heel erg goed, hebben ze later tussen neus en lippen door toegegeven. Ze gingen dan ook uit elkaar.
Maar ze zijn inmiddels alweer een tijdje terug! Eerst met optredens met oud werk, nu met een nieuw album dat op een prettige manier leunt op hun oude repertoire. En gisteren waren ze in Paradiso. Wat was het leuk. Zelden heb ik zo'n vrolijk publiek meegemaakt. Ja, bij Solomon Burke – maar daar zaten ook heel veel gekken tussen. Overal lachende gezichten, iedereen zong mee en er was een waanzinnige sfeer.
Nee, het is niet het beste wat er ooit gemaakt is. Na ruim dertig jaar spelen ze nog behoorlijk houterig (behalve Andy op de bas) en hun complete repertoire is op de witte toetsen van je keyboard te spelen. Maar leuk, vrolijk en ongecompliceerd was het wel.
ah, dit vind ik eigenlijk de leukste bloggertjes van je, als je er een persoonlijke tint (oranje zwart wit) aan geeft. want alhoewel ik OMD ken, heb ik er nooit platen van gekocht en zal ik dat ook nooit doen, desondanks is het erg leuk om over ze te lezen, maar dat komt dus door jouw personal touch.