Haar blik was op haar schoenen gericht, bedacht dat het veter strikken wel heel spastisch was gegaan waarbij haar handen in haar zij stonden. Van schrik sloeg ze een gilletje, waarbij ze in dat zelfde moment haar hand voor haar mond sloeg toen ze plots een paar armen om haar heen voelde maar al gauw Zalas' stem herkende. In zijn armen draaide ze zich om, keek naar hem op met een quasie boze blik, hoewel de brede lach op haar gezicht haar gehele blik behoorlijk deed verpesten. 'Het is niet netjes om iemand te laten schrikken,' mopperde ze boos terwijl ze vrolijk haar armen losjes om zijn nek sloeg. Toen Zalas zich terugdraaide nadat hij Master Rude had begroet kwam er een klein grijnsje op Ephony's lippen. 'De laatste keer dat we hier waren was er muziek,' herinnerde ze hem zachtjes, met pretlichtjes in haar ogen. Ze had niets opgemerkt van de bewegingen van de mensen om haar heen, had het meisje dat tegen de muur zat niet meer opgemerkt.
Silvana speelde met wat van haar blond, oranje plukken haar, zodat ze tenminste iets te doen had. Ze wachtte totdat er iets zou gebeuren dat tot het begin van de gymles zou leiden. Ze keek achter zich toen ze een gilletje hoorde, ze draaide zich met een ruk om maar zag dat het niks erg was. De jongen met de witte vlecht waar ze laatst nog een gesprek mee had gehad bij het water was binnengekomen. Als ze het zich goed kon herinneren heette hij Zalas. Toen ze de jongen had gezien leek hij ergens over in te zitten, maar dat gevoel was zo te zien al weggevaagd. Ze draaide zich weer om, zodat ze hen een soort van 'privacy' kon geven, ook al was dat bijna onmogelijk in de gymzaal waar ze waren. Ze begon haar armen te rekken als sein van verveling. Ze keek naar de jongens kleedkamer. Ze had Tate al heel lang niet meer gezien en ze had werkelijk geen idee waar hij was. Maar ze kon er niks tegen beginnen.
Ryuu zocht de kleedkamers en praatte met zijn hond Tatsu, die hem de weg leidde. "Weet je zeker dat het deze kant op is?" "JA! Ik snap alleen nog steeds niet dat ik deze school beter ken dan jij." Reageerde Tatsu. Toen ze bij de kleedkamer aan kwamen pakte Ryuu een hondenkoekje uit zijn colbert en gooide die naar achter. "Ik spreek je later!" Hij liep de kleedkamer binnen en kleedde zich om. Hij droeg nu een trainingsbroek en een mouwloos shirt dat dicht op zijn lichaam zat. Dit shirt liep door als een masker tot boven zijn neus. Hij opende de deur van de kleedkamer en kwam, met zijn armen gekruist, binnenlopen. Hij ging tegen een muur aan staan en trok 1 been op, waarvan hij de zool tegen de muur zette. Hij sloot zijn ogen en liet zijn hoofd een beetje vallen. Toen begon hij te wachten op het begin van de les.
In de tussentijd dat hij wachtte op Roxas' terugkeer - althans, daar ging hij wel vanuit, hij dacht het wel goed te kunnen vinden samen - bleef Axel geduldig met over elkaar geslagen armen leunend tegen de muur op hem wachten. Hij draaide zijn hoofd even in de richting van de deur van de meisjeskleedkamer toen die na een tijdje weer openging. Zijn stijve lokken bewogen mee bij die beweging, en zijn felle groene ogen namen het meisje op dat zonder op of om te kijken langs hem heen liep richting de leraar. Ze leek hem nogal mager voor iemand van haar lengte. Misschien had ze gezondheidsproblemen. Axel sloeg er verder geen acht op, maar liet zijn blik van het meisje naar de leraar verderop overglijden om met een grijns nog net te zien hoe Roxas zich bij hem registreerde. Zijn aandacht werd getrokken toen er opnieuw een deur openging, dit keer van de jongenskleedkamer. Nogal ongeïnteresseerd nam hij de jongen met lichte haar in een vlecht op maar sloot daarna al gauw kalmpjes zijn ogen weer om het wachten op Roxas te vervolgen. Pas toen hij Roxas' onmisbare stem hoorde die hem begroette, opende Axel zijn ogen weer om hem een brede grijns terug te schenken. Omdat hij hem eerder al begroet had volgde een kleine woordloze begroeting van een tweetal vingers tegen zijn slaap, die hij daarna in een haast saluerend gebaar kalmpjes omhoog stak. Hij stopte zijn handen weer terug onder zijn oksels in de over elkaar geslagen houding van zijn armen en sloot met de grijns nog aanwezig op zijn gezicht zijn ogen toen hij opmerkte dat Roxas naast hem op de grond ging zitten. Axel opende ze weer om op Roxas neer te kijken bij het horen van zijn vraag. Hij liet even een zachte grinnik horen. 'Waarom heb jij je wel omgekleed? Toch maar besloten om te komen?' zei hij met een kleine grijns, niet echt antwoordend op zijn vraag. Hij had niet echt een reden waarom hij zich niet had omgekleed. De meest duidelijke verklaring zou nog wel 'geen zin' zijn. Het gesprek viel weer even stil, maar niet dat Axel zich daar aan ergerde. Ze kenden elkaar nog maar net, hadden pas één eerdere confrontatie gehad. Stromen aan spraakwatervallen wanneer je hen bij elkaar zette, dat zou vast en zeker nog wel komen. Onwennigheid was een doodnormaal iets. Hij had niet in de gaten dat Roxas ondertussen zijn blik gevestigd had op een ander persoon. Pas bij het stellen van zijn nieuwe vraag kreeg Axel het door. Hij had een zacht 'hmm?' uitgebracht bij het horen van zijn naam, nu ging zijn blik van Roxas naar het meisje waardoor zijn aandacht eerder was getrokken. 'Nee,' antwoordde hij zacht zonder zijn blik van het meisje af te scheuren. 'Al lijkt ze me nogal ongezond - en wanhopig.' Axel wist niet precies waarom hij het zei. Het was het eerste wat bij hem opkwam bij het zien van de houding waarin het meisje momenteel zat, met haar ogen gesloten en haar handen over haar oren. Ze had zijn aandacht door Roxas' opmerking zo getrokken dat hij niet meer lette op de mensen die nog binnenkwamen.