Op een meer pregnante wijze kan men de moeilijkheid van deze positie ook als volgt verwoorden: Waarom zouden buitenbijbelse praktijken, rituelen en liturgische vormen beter aansluiten bij de openbaringswaarheid van het Nieuwe Testament dan de eigen bijbelse en joodse, in de context waarvan het Nieuwe Testament zelf is ontstaan? Waarom zou bijvoorbeeld de zondag een instelling zijn die beter aansluit bij het geloof in Jesjoea dan de bijbelse Sjabbat? En sinds wanneer wordt religieus syncretisme in de Bijbel aangemoedigd of goedgekeurd?
Een pregnantere moeilijkheid van de traditioneel christelijke positie is dat Joden die in Jesjoea geloven de Torah zouden moeten opgeven en dus in praktische zin afstand zouden moeten doen van hun Jood-zijn. Dit wordt echter in het Nieuwe Testament nergens geleerd en zelfs duidelijk tegengesproken, zowel door Jesjoea zelf (in Mt. 5:17-19) als door Paulus, althans volgens Lucas (in Hand. hst. XXI, en 25:7-8; 28:17-18).
De traditioneel christelijke positie komt bovendien op flagrante wijze in conflict met de Torah zelf, die Joden verbiedt een profeet, of wie dan ook, gehoor te geven die Israel zou willen afbrengen van het uitvoeren van G-ds geboden (in Deut. hst XIII):
HaSjem, uw G-d, zult gij volgen, hem vrezen, zijn geboden houden en naar zijn stem luisteren: hem zult gij dienen en aanhangen. Die profeet of dromer zal ter dood gebracht worden, omdat hij afval gepredikt heeft van HaSjem, uw G-d, die u uit het land Egypte geleid en uit het diensthuis verlost heeft – om u af te brengen van de weg die HaSjem. uw G-d, u geboden heeft te gaan. (Dt. 13:4-5)