Tales of Vesperia Definitive Edition - Review
Zoals een Tales-game zou moeten zijn
Geplaatst op 9 januari 2019 16:00
De Tales of-reeks is niet wat het ooit was - zoveel maakt Tales of Vesperia wel duidelijk. Deze remake van één van de minst gespeelde - maar meest geliefde - Tales of-games is gek genoeg verfrissend, na de generieke teleurstellingen die vooral Xillia en Zestiria waren. Natuurlijk is de tien jaar oude Vesperia niet geheel van deze tijd, maar de modernere titels zouden er een hoop van kunnen leren.
Hier in Europa was Tales of Vesperia de afgelopen tien jaar een Xbox 360-exclusive. Japan heeft na de originele release echter nog een speciale editie van het spel gekregen voor de PS3. Deze versie bevatte extra content, waaronder een geheel nieuw personage in de vorm van Patty, wiens aanwezigheid en verhaal door het bestaande hoofdverhaal werd verweven. Ook is de wereld uitgebreid met meer end-game activiteiten en geheimen om te ontdekken: iets dat in het origineel ontbrak. Het ging hier dus zeker niet om een luie port, maar een flinke upgrade. Met de Definitive Edition is die upgrade nu voor het eerst te spelen in het Engels (of Japans!), en dat met volledig upscaled graphics.
Het is fijn om te zien dat juist Vesperia deze aandacht nu krijgt. Het is namelijk terecht favoriet onder fans. Eén van de redenen hiervoor is het verhaal. Er zit zowaar een duidelijke thematiek in, waarbij hoofdpersoon Yuri de wereld om zich heen wil beteren door de regels te breken en vijanden persoonlijk te straffen. Dit doet hij terwijl hij zich afzet tegen vriend en rivaal Flynn, die het systeem van binnenuit wil verbeteren, maar hierbij tegen corruptie van bovenop stuit. Dit leidt tot interessante vraagstukken, waarbij Yuri zich afvraagt of hij als held (of toch crimineel?) wel de wet in eigen handen mag nemen en Flynn of het wel zin heeft om binnen te lijntjes te blijven. Natuurlijk is dit niet bijster origineel, is de uitvoering incoherent, en raakt het regelmatig verzand in overcomplexe fantasy-onzin: het blijft immers een Tales of-game. Desalniettemin vertelt Vesperia een vlot, vermakelijk verhaal waar verder alleen Berseria aan kan tippen.
Wat zeker ook helpt, zijn de sympathieke, redelijke uitgewerkte personages. Iedereen heeft zijn eigen motivaties om Yuri te helpen. Soms gaan ze er zelfs tijdelijk alleen op uit. Uiteindelijk blijven het dezelfde stereotypen die we eerder hebben gezien in Japanse media. De interacties tussen de personages, waarin je oprecht voelt dat ze naar elkaar toe groeien, zijn echter dusdanig goed geschreven, dat het allemaal niet zoveel uitmaakt. Vooral de nieuwe Patty, de kleindochter(?) van terugkerend piratenlegende Aifread, steelt de show.
Naast het verhaal, zijn ook de gevechten een verademing. De meer recente delen hebben allerlei systemen toegevoegd om de combat vloeiender en flitsender te maken, of meer tactiek mee te geven. Tales of Vesperia doet het gewoon nog als vroeger, zoals ook Symphonia en Abyss dat deden, met alle gevolgen van dien. Dit betekent dat je goed na moet denken over positionering, strategieën voor je party members, en je uitrusting. Het is niet zo simpel als een auto-combo instellen per type vijand als in Berseria, of even snel naar je water-element wisselen bij een vuurvijand, zoals in Zestiria. Sterker nog: er staan een paar flinke sprongen in moeilijkheidsgraad op je te wachten in Vesperia - zelfs op normal.
De moeilijkheidsgraad is meteen het grootste probleem van het spel. Door de simpele, houterige combat, voelt afgaan niet altijd eerlijk. Zo zal je bij een één-tegen-veel gevecht vooral aan het rennen zijn. Als je ook maar één keer geraakt wordt start de vijand een combo die doorgaat tot je dood bent. En hoewel je wel degelijk wat invloed hebt over het gedrag van je bondgenoten, zullen ze zelden een vijandelijke AoE uit de weg gaan. Goed, je zou een punt kunnen maken dat het omzeilen van dit soort oneffenheden in het gevechtsontwerp deel van de strategie zijn - en praktisch is dat ook zo - maar het blijft wat goedkoop. Toch, als ik mocht kiezen tussen de houterige, bedachtzame combat van Vesperia of die de vloeiende maar hersenloze gevechten van nieuwe titels, is die keuze snel gemaakt.
Het is opvallend hoe goed Tales of Vesperia vandaag de dag nog steek houdt, waar de nieuwere Tales of-games juist generiek en verouderd voelen. Natuurlijk is Tales of Vesperia niet zonder problemen, en zijn er gebieden waarbij het zijn leeftijd toont. Maar het degelijke verhaal, de sympathieke personages, strategische combat en de avontuurlijke reislust die het spel opwerkt, zijn tijdloos. Dit is hoe elke Tales of-game zou moeten zijn.