Het interview puur is enigszins in discrediet geraakt. Sinds het nodig werd schoonheidskoninginnen en bokskampioenen uit te horen over hun prestaties, is men aangewezen op pittoreske details over de omgeving, zodra de strategie als gespreksonderwerp is uitgeput. Sindsdien zweert men bij de couleur locale, schildert men iemand in zijn milieu, dient iedereen te weten hoe de geïnterviewde in zijn vel zit en of hij foto's heeft op zijn bureau.
Ik heb niets tegen portretteren. Goede profielen volgens de Angelsaksische traditie karakteriseren iemand's ideeën en persoonlijkheid. En ik begrijp de bezwaren tegen een volledig gepubliceerd gesprek. Als noch vragensteller, noch geinterviewde sterk is in het vasthouden van de draad moet er gearrangeerd worden, dient de conversatie omgewerkt te worden tot een stuk. Deze methode is echter alleen acceptabel als de schrijver naar beste weten niet vervalst.
Het is de kunst in een vraaggesprek iemand's bezetenheid omhoog te halen, de tijdelijke of de permanente. De ideale interviewer is daarom de autobiograaf. Hij stelt vanzelf de vraag die alle sluizen openzet. Het beste dat de professional kan doen is deze pseudo-interviews te imiteren. Maar dat vereist voorbereiding: documentatie en inleving.
De produktie van 'Bibeb' in Vrij Nederland is een synthetisch artikel. Zij doet alsof ze interviewt, maar eigenlijk wil ze portretten geven. Ze stelt wel vragen, maar in de grond is ze niet in de meningen van mensen geïnteresseerd. Bibeb is namelijk van alle markten thuis. Politici, filmdiva's en kunstenaars, allen mogen zij hun glimlach en gebaren aan Bibeb laten zien. Bibet heeft slechts belangstelling voor hun Masker en hun Voorgeschiedenis. Dat iemand ideeën zou kunnen hebben, deze mogelijkheid komt niet bij haar op. Leve de intuïtie!
Bibeb begon haar buitenlandse operaties in Parijs. Nu juich ik gemoeds- en beroepshalve alle voorlichting over Frankrijk toe. Maar helaas, Bibeb's karakteristieke fouten springen weer onmiddellijk in het oog. Ze schildert drie bladen die onderling hemelsbreed verschillen: France-Soir, Le Monde en Le Canard Enchaîné. Ze doet weer alsof het gezellige vakbroertjes zijn. 't Zijn immers allemaal kranten? En iemand heeft weer een 'ontwapende buik'. Ze schrijft een stuk over Françoise Giroud, van wie ze kennelijk nooit één artikel gelezen heeft, alleen maar 'portretten'. (Giroud's aanwezigheid in 'L'Express' is al een reden om dit blad te wantrouwen.) In dat laatste stuk maakt ze, afgezien van Nederlandse stijlfouten, vier maal een blunder bij het overschrijven van Franse namen; voorts doen haar vertalingen het ergste vermoeden. Wie na jaren rondzwalken in Frankrijk nog nooit gehoord heeft van de Ecole Normale Supérieure met alle invloed van deze school op het openbare leven, wie 'une jolie fille' vertaalt met 'een aardig meisje', die moet naar huis. Naar zijn studeerkamer en aan het werk. Consciëntieus.