Kerr toont zich een stijlvol violist - NRC
Kerr toont zich een stijlvol violist
Concert : Koninklijk Concertgebouworkest o.l.v. Marek Janowski m.m.v. Alexander Kerr
De Amerikaanse violist Alexander Kerr, sinds augustus 1997 concertmeester van het Koninklijk Concertgebouworkest, heeft de vuurdoop goed doorstaan. Zijn eerste solistische optreden met het orkest leidde tot een solide en stijlvolle uitvoering van Mendelssohns Vioolconcert, dat Kerr (28) ook speelde op zijn proefspel in Amsterdam en waarmee hij naar eigen zeggen een 'love story' onderhoudt. Dikwijls heeft hij het werk al met orkest uitgevoerd, maar voor ieder concert koopt hij een nieuwe partituur. Dat tekent de mentaliteit van Kerr, die van mening is dat er in de muziek geen grenzen bestaan. Het kan altijd beter, intenser, met nog meer gevoel en intellect.
Kerr opteerde voor prille, sensitieve lyriek binnen een evenwichtige klassieke vormgeving, maar daarin werd hij niet helemaal begrepen door het Concertgebouworkest. Dat lag niet aan zijn welwillende collega's, maar aan de Duitse dirigent Marek Janowski, die evenals Kerr bij het orkest debuteerde. Janowski is een man van de daad, die voor alles muzikale helderheid en instrumentale discipline lijkt na te streven. Daarmee voorkwam hij muzikale langdradigheid in Hindemiths Symfonische metamorfosen van thema's van Carl Maria von Weber, terwijl de Vierde symfonie van Schumann compact en dynamisch uiteengezet werd. Over het algemeen is de aanpak van Janowski energiek en goed doordacht, maar zijn interpretaties missen de adem, de souplesse en de fantasie om het Concertgebouworkest 'als vanouds' in fluwelen kleurschakeringen te laten zingen.
Zo plaatste Janowski tijdens Mendelssohn als het ware een te strakke lijst om de romantische dromerijen die Kerr in zijn uitgebalanceerde visie wilde laten doorschemeren. Omdat de ruimte ontbrak om de muzikale lijnen te laten vieren, klonk Mendelssohn een beetje onvrij en recht toe recht aan. Kerrs soepele stokvoering was niet altijd even subtiel gedoseerd, en zijn adoratie voor Heifetz uitte zich soms in ongenuanceerde glissandi. Bovendien neigde Kerr naar een wat lage intonatie, waardoor Mendelsohns concert het aardse tranendal maar niet wilde ontstijgen. Maar zodra Kerr even het rijk alleen had, zoals in de cadens in het Allegro molto appassionato, begon zijn vioolspel meer te ademen en open te bloeien.