Mijn stemming leed werkelijk onder de aanpak van de crisis. Het kabinet bleef op de handen zitten totdat er een evenwicht zou komen in het polderen over de tegenovergestelde belangen van economie en volksgezondheid en liet zo de crisis machteloos verergeren. Bijna iedereen die ik de afgelopen week sprak, kent nu wel iemand die ‘het’ heeft.
De druk liep zo hard op dat de vraag ‘Hoe dan wel’, door mijn kop ging razen. En zo schreef ik hier uitgebreid over in mijn blog. Dat kon niet voorkomen dat ik me wat verloren ging voelen. Beetje schrijven helpt ook niet altijd, zeker niet als je nog maar moet zien of je het bij het rechte eind hebt.
Wat was vervolgens ik blij met de reactie van een huisarts uit de ouderenzorg. Ze wist me heel goed bij te praten. Ik was verbaasd over hoeveel mij toch niet echt duidelijk was over wat zich feitelijk afspeelt in het medisch handelen rond de pandemie.