Nog één reanimatie volgde die dag. Dat was trouwens eerste kerstdag. We noemen Melvin daarom ook wel eens ons kerstkindje. De specialisten lieten ons weten dat de volgende reanimatie niet meer uitgevoerd zou worden. Als zijn hart weer zou stoppen zouden we hem laten gaan. Dat gaf weer een extra spanning, maar we bleven hopen op een goede afloop. Via een EEG (hersenscan) werd gekeken of er überhaupt nog hersenactiviteit was. Dat konden ze namelijk via observaties niet zien. Gelukkig bleek uit dat onderzoek dat er nog wel hersenactiviteit was! Alleen bleek op dat moment dat zijn lever en zijn nieren niets meer deden. Nog meer spanning, maar weer bleven Kristel en ik positief en hopen dat we organen weer zouden ‘opstarten’. Ook andere organen leken even te weigeren, maar langzaam, 1 voor 1 werden ze allemaal toch weer actief. Gelukkig bleef Melvin’s hart vanaf dat moment kloppen en via een soort medicijnbrug kon de verpleging de medicijnen telkens 1 voor 1 omzetten, zodat alles (qua druk op het hart) zo stabiel mogelijk bleef.