De afvallige ster — Johan Klein Haneveld
De afvallige ster is een science fiction-roman van Johan Klein Haneveld. Het vertelt twee verhalen die met elkaar vervlochten zijn. Een daarvan is het verhaal van agent Mogart die naar een andere Dysonbol reist om daar iets te onderzoeken voor zijn Godin.
De afvallige ster is een verhaal waarin de technologie een flink stuk op de onze vooruit loopt. Ik ben geen zeer doorgewinterde science fiction-lezer. Dus je zou kunnen denken de combinatie van Dysonbollen, denkende materie (een soort nanobots) en allerlei robots me af zou schrikken. Maar ondanks dat er veel van dit soort termen langskomen, is het verhaal prima te volgen. In die zin zou dit een prima inleiding kunnen zijn in dit soort concepten die de basis vormen van meer science fiction.
Zoals uit de aanwezigheid van een Godin blijkt draait het om meer dan alleen technische snufjes in dit boek. Toch leest het niet als een verhaal dat draait om religie, maar om de tegenstelling tussen het individu en de groep, met specifiek pesten als centraal thema. De gebeurtenissen van het verhaal draaien daar als een soort planetenstelsel omheen. Soms lijken ze los te staan van het centrale plot, maar uiteindelijk blijken ze allemaal om een centrum te draaien.
Als er een ding aan te merken is op De afvallige ster dan is het wel dat het weinig subtiel is. Het thema van het verhaal ligt er vanaf de proloog dik bovenop. Toch stoorde het niet erg, doordat het geheel mooi is ingekleed in het technologische toekomstbeeld en een plot met een hoog tempo. Het boek weet met weinig tekst spanning op te wekken door een mysterie neer te zetten waar je als lezer al snel het fijne van wilt weten. In die zin is het te vergelijken met Baantjer, maar dan in de ruimte.
Ik heb eerder boeken van Johan Klein Haneveld gelezen en qua stijl is dit niet al te verschillend van zijn eerdere werk. Het is recht voor zijn raap en zonder al te veel uitweidingen en tierlantijntjes. Dat past goed bij de duidelijke boodschap en het hoge tempo. Het is ook een relatief dun boek als je het naast de dikke epische fantasy's legt. En dat is prima. Het verhaal pakt de ruimte die het nodig heeft en benut die optimaal. Daarnaast is de structuur zodanig dat je het centrale mysterie van twee kanten benadert. Op die manier krijg je langzaam maar zeker meer te zien van het geheel.
De afvallige ster wist mij genoeg te boeien. En ook al rolde ik af en toe met mijn ogen als het thema er dik bovenop lag, de combinatie van science fiction-wereldbouw, mysterie en tempo waren ruim voldoende om mij te boeien. Laat je zeker niet afschrikken door de Dysonbollen. Als die je interesse al hebben, dan is De afvallige ster zeker het lezen waard.