Zowel Tritton als Jacob & Wiedemann maakten een kritische tekstuitgave van Omar Khayyams Arabische poëzie die uit slechts enkele fragmenten bestaat (1). De meeste fragmenten bestaan uit twee dubbelverzen, twee fragmenten uit drie dubbelverzen, en één uit vijf dubbelverzen. Aangezien sommige klassiek Arabische literatuur bedoeld is als een vorm van impressionisme zonder vast onderwerp kan men met een beetje fantasie deze letterlijke vertaling lezen als één lang gedicht.
Deze Arabische dubbelverzen zijn in vele opzichten de tegenpolen van de Perzische kwatrijnen waardoor Khayyam wereldberoemd is. De Arabische zijn waarschijnlijk authentiek want ze werden overgeleverd door drie auteurs waaronder één getuige en tijdgenoot die schreef ongeveer 50 jaar na Khayyams dood. Het eerste omvangrijke manuscript met kwatrijnen daarentegen dateert van ongeveer 300 jaar na zijn dood, en binnen de verschillende grote manuscripten is het quasi onmogelijk om echte gedichten van valse te onderscheiden. De Arabische verzen vertonen kenmerken van een eigen stilisme (bv. actieve deelwoorden als rijm), waar in de kwatrijnen verschillende stijlen te vinden zijn. Ze worden ook duidelijk gedragen door een persoonlijkheid, terwijl de kwatrijnen zo conventioneel zijn qua thema en metaforiek dat ze enkel een discours of literaire mode weerspiegelen. Ze zijn moeilijk en gekunsteld geschreven, terwijl de kwatrijnen zich juist kenmerken door eenvoud en bondigheid.
Qua inhoud dragen de Arabische verzen sporen van een zekere religiositeit, al is vroomheid niet echt aan hem besteed. In de kwatrijnen, althans bij de gevestigde samenstellers, dienen religieuze begrippen enkel om zowel God als godsdienst te ridiculiseren en velen zijn onmiskenbaar anti-islamitisch. De auteur van de Arabische verzen beroept zich op zijn wetenschappelijk kunnen, terwijl de dichter van de kwatrijnen lacht met alle kennis en menselijk streven. De ene is verantwoordelijk, en de andere cultiveert de onbekommerdheid. Zo bekeken lijken deze verzen wel een soort van Arabische Dr Jekyll, en de Perzische Khayyam, hun Mr Hyde.
Toch zullen deze Arabische verzen nooit boeien als de kwatrijnen. Ze zijn de gekunstelde beslommeringen van een geleerde die weinigen inspireren of plezieren. De kwatrijnen daarentegen zijn zoals spreekwoorden en volkse gezegden, eenvoudig maar vol leven en vreugde. Ze geven gemeenplaatsen waarin mensen kunnen berusten ondanks een wereld waarin wreedheid en dwaasheid een constante zijn. Een wereld waarin sommige godsdiensten een grote morele en spirituele kracht hebben, maar nooit de onvolmaaktheid van de menselijke natuur kunnen veranderen, laat staan de hemel op aarde verwezenlijken. Een wereld waarin wetenschap wel steeds meer weet, en geneeskunde steeds meer kan, maar beiden nooit de wezenlijke vragen kunnen beantwoorden. En doodgaan doen we allen.