Vele organische en anorganische materialen vertonen een lichtemissie wanneer ze gebroken of vermalen worden, wat men triboluminescentie noemt. Materialen die licht uitzenden bij een elastische vervorming zijn zeldzamer, maar hebben een groter potentieel aan toepassingen gezien het niet-destructieve karakter. Deze piëzo-luminescente materialen kunnen immers ingezet worden als contactloze druksensoren, op voorwaarde dat de lichtemissie voldoende sterk is en schaalt in functie van de uitgeoefende druk. De tot nu toe gekende materialen zijn meestal efficiënte persistente of glow-in-the-dark fosforen, wat een verzamelnaam is voor materialen die minuten tot uren lang licht blijven emitteren nadat de excitatie gestopt werd. Dit betekent dat ze in staat zijn om een hoeveelheid energie – tijdelijk – op te slaan, die onder invloed van warmte (persistente luminescentie) of druk (mechanoluminescentie) weer vrijgegeven kan worden. Over het mechanisme achter dit drukafhankelijke fenomeen is er nog weinig geweten, hoewel er een sterke link met piëzoelektrisch gedrag, en dus de kristalstructuur, verondersteld wordt.