Harry moet als taak voor Nederlands een dagboek verzinnen. Het lukt hem niet om iets op papier te zetten tot hij op een dag de meubels in zijn kamer verzet. Plots stroomt de inspiratie binnen, hij blijft een hele nacht verder schrijven en is dolgelukkig als hij zijn opdracht inlevert. Vanaf dat moment blijkt er iets eigenaardigs aan de hand te zijn: de verzonnen verhalen van Harry beginnen een eigen leven te leiden en sluiten dichter aan bij de werkelijkheid dan Harry vermoedde. Ondertussen probeert zijn vriendin Daffodil uit te vissen of Harry net zo verliefd is op haar als zij op hem.
Dit is een pittig en vlot verhaal, met heel veel vaart. Het staat vol briefjes, e-mails, echte en valse dagboekfragmenten, lijstjes en schoolkrantartikels. Dat verhoogt de aantrekkelijkheid van het verhaal. In dit boek staat Harry centraal. Zijn vriendin Daffodil kwam reeds aan de beurt in ‘Daffodil, dat ben ik’. Harry mist zijn hond die al een jaar dood is en zijn gehandicapte zus die net naar een instelling verhuisd is. Hij probeert zijn plaats te zoeken in het gezin maar verlangt sterk naar een nieuwe bondgenoot, een nieuwe hond. Zijn schoolwerk lijdt onder zijn neerslachtigheid en zijn vrienden proberen hem te steunen. Die vriendschap zorgt voor de luchtige sfeer, al wat zijn vrienden onderling bespreken komt uitvoerig aan bod, je volgt niet alleen Harry’s verhaal. Zijn ‘nachtboek’ zorgt voor heel wat opschudding, dat maakt het verhaal spannend en verhoogt de vaart. Dit is een gezellig, optimistisch boek dat je mee laat genieten van het gecompliceerde puberleven.