Heeft u weleens spijt gehad van de beslissing het leger in te gaan?” Nee, absoluut niet. Ik moet er helaas dit jaar uit. Ik word zestig en mijn contract loopt af. Voor vijf jaar bijtekenen zit er voor mij niet in. Dat spijt mij wel. Ik ga terug naar een gemeente. Op zich is dat spannend, want je komt anders terug. Je bent vijf jaar in een volledig seculier bedrijf bezig geweest, waarbij je contact hebt gehad met allerlei mensen. Het verfrissende daarvan is dat je scherp onder woorden leert brengen wat geloof voor jou betekent.
”Welke gebeurtenis uit de afgelopen jaren blijft u bij?” Tijdens mijn uitzending in Kandahar (Afhganistan) zat ik in een commissie voor goede doelen die de verbouwing van een plaatselijke school financieel ondersteunde. Op het moment dat de school openging en de kinderen het plein opliepen, ontplofte er een bom. Een dramatisch moment. Wij waren er zelf niet bij, omdat we niet buiten de legerbasis mochten komen. Een meisje dat op de mijn stapte, raakte ernstig gewond. Deze gebeurtenis heeft mij ontzettend geraakt en verward. Plotseling kwam de strijd dichtbij. Hoe durfden ze onze school zo aan te pakken? En hoe moest ik als gelovig christen die leeft van de vergeving van zonden, omgaan met mijn haatgevoelens? Het heeft me een paar dagen gekost om de dingen op hun plek te krijgen. Die zondag heb ik stilgestaan bij het bidden voor je vijand. Bij de school is een betonnen plein aangelegd, zodat er geen mijn in het grint verstopt kan worden.