Volgens de Spaanse Koninklijke Academie definieert het het woord occlusie als de werking en het effect van occlusie . Het komt van het Latijnse "occlusĭo" dat verwijst naar de ontwikkeling en sluiting van occlusie. In de fonetiek en fonologie wordt het toegeschreven aan de sluiting of vernauwing die het voor een vloeistof onmogelijk of gecompliceerd maakt om door een vocaal pad van een gewricht te gaan; of de onmiddellijke sluiting van het articulatiekanaal wanneer een geluid wordt uitgesproken of uitgezonden.
In de tandheelkundige setting is tandocclusie het contact van de tanden en de relatie tussen de bogen en de occlusale interface ; Het is een systeem dat de tanden, gewrichten, spieren van het hoofd en de nek omvat. Er zijn verschillende soorten tandheelkundige occlusie, waaronder de statische, wanneer de tanden in contact komen met de kaak; dynamiek, wanneer de kaak in beweging is, praten we hier over het kauwproces; vervolgens is er de gebalanceerde occlusie die het contact is tussen tegenoverliggende occlusieve gebieden; de gedeelde die is wanneer een tandheelkundig stuk ontbreekt of een verlies heeft; de centrische treedt op wanneer de tanden hun maximale intercuspatie hebben; en tenslotte is de beschermde occlusie de interactie tussen de twee tandheelkundige groepen, die de mandibulaire sluiting stoppen.
In de geneeskunde is er darmocclusie, wat de beperking of belemmering is van het normale darmverloop, omdat compressie, obturatie of knikken van de darm optreedt. In de psychologie wordt het gebruikt om te beschrijven wat een blokkade in het geheugen veroorzaakt. En tot slot wordt de term gegeven aan het defect van een metaal als gevolg van de opname van een gas in het metaal tijdens het stollingsproces.