Zwanger forum: Partner wilt geen 2e meer :( | WIJ.nl
Partner wilt geen 2e meer :(
23 aug 2015 - 21:47
Hoi allemaal. Ik schrijf dit bericht, omdat ik er thuis niet over kan praten en ik er elke dag mee zit. Ik zal me even voorstellen. Ik ben Caitlin (26). Ons zoontje is nu bijna 3 jaar. Vorig jaar (september 2014) zouden we voor een 2e kindje gaan. Ik was helemaal in de gloria, wilde zo graag een broertje of zusje voor onze zoon Mason. Echter ging ineens de baas van mn partner failliet. Hij heeft geprobeerd om voor zichzelf te werken maar na een half jaar is hij daarmee gestopt. We hadden er dus voor gekozen om even af te wachten totdat hij weer een baan zou hebben en eventueel iets meer vastigheid. Helaas voor mij, want ik wilde het zo graag!!! Maar het was toch logisch om even te wachten.. maar..... nu ineens is hij ervan op terug gekomen en wilt GEEN 2e meer. Alleen maar meer lasten vind hij. Ik vind dit echt heel erg aangezien ik nu al een jaar geleden in mn hoofd had dat we voor een 2e zouden gaan. Het is nu zelfs zo erg geworden dat als ik er maar over begin dat we gelijk ruzie krijgen. Maar ik denk er echt een paar keer per dag aan en kan het niet uit mn hoofd zetten. Als ik zwangeren zie vind ik het leuk voor hun, maar ben ik stikjaloers. Ik heb dit al eerder bij andere op forums tegen gekomen, maar wilde toch ook even graag mijn verhaal kwijt. :(
28 aug 2015 - 15:37
Pff zeker een lastige situatie. Waarom toen wel en nu ineens niet meer? Wat is er veranderd? Is zijn wens dan belangrijker dan jouw wens?
Maar ook moet je zelf eens nadenken over waarom een tweede voor jou zóó belangrijk is. Verromantiseer je het niet heel erg? Het lijkt zo heel mooi... een speelmaatje voor je oudste.. maar dan kan allemaal heel anders uitpakken hoor. Ooit gedacht aan een huilbaby en ruziënde kids? En zo gemakkelijk als het nu is krijg je het niet weer hoor. Er zitten ook heel veel voordelen aan het hebben van 1 kind. Schrijf die eens op. En kijk er elke dag naar. Je bent nu zo gefocust op een tweede dat je denkt dat dat het helemaal zal zijn. Maar geloof me: als die tweede er eenmaal is, zul je nog vaak denken aan hoe het was toen je er één had.
Bedenk: je wilde moeder worden, die wens is vervult. Of je er nu één hebt of twee. En natuurlijk snap ik je verlangen naar die zwangere buik (ik ken dat echt heel sterk) maar eenmaal zwanger is er ook zorg, onzekerheid, klachten ed. Dat denk je er nu niet bij.
Relativeer en kom met beide benen op de grond. Pas als je dat bereikt hebt, kun je met je man praten zonder drammerig en onredelijk te worden.
Dat het bedrijfje niet isbgelukt vind hij niet zo erg volgens mij. Het gaat hem meer om de extra kamer die we nu hebben. Hij wil die kamer niet opgeven (waar moet hij dan al die spullen laten..) en hij wil een beneden woning (ik ook hoor). En het kost weer extra geld wat we niet heel veel hebben. We komen gewoon rond maar hebben weinig extra geld over. Geen spaargeld ofzo. En eigenlijk vind hij het ook gewoon lastig om een kind op te voeden merk ik. Hij wil liever met vrienden zijn of zn eigen plan trekken. Hij heeft overigens nu wel een baan hoor. Het afwachten is alleen op een contract.
Ik moet het ook laten rusten inderdaad (wat ik in mn hoofd niet voor elkaar krijg). Een paar weken zal het niet over gaan maar wel totdat we ons huis verkocht hebben. Ik zie dat alleen nog niet zo snel gebeuren. Ons huis staat ook nog niet te koop vanaege zn contract.
Bedankt voor je reactie. Ik vind het fijn als ik even mn hart kan luchten xx
24 aug 2015 - 16:33
Oh wat lastig! Ik kan me voorstellen dat je vriend op dit moment misschien niet helemaal lekker in zijn vel zit (opzetten van zijn eigen bedrijf is niet gelukt), waardoor hij daarom misschien het idee heeft dat hij faalt en dus uit angst (?) niet voor een tweede wil gaan ... Heeft hij nu wel een baan?
Blijft voor jou natuurlijk verschrikkelijk dat hij terug is gekomen van het hele plan om voor een 2e te gaan. Misschien een idee (hoe moeilijk ook) om het even een paar weken te laten rusten en het later opnieuw bespreekbaar te maken? Even een rustperiode? Kan hij wel omschrijven wat voor hem dan de "lasten" zijn of wil hij daar ook niet over praten? Want als hij daar ook niet over wil praten, dan wordt het wel heel lastig om er uit te komen.. Heel veel sterkte in ieder geval, ik hoop dat jullie het bespreekbaar kunnen maken en toch voor een 2e gaan!