Nierdonoren zijn over het algemeen kerngezond. Dat heeft te maken met de, vanzelfsprekend, zeer strenge medische eisen die er aan die donoren gesteld worden. Dat er ondanks die hoge drempel een wat verhoogd risico bestaat op aandoeningen die met de niercapaciteit en -functie samenhangen, is natuurlijk niet vreemd.
Uit recent onderzoek blijkt dat bij vrouwelijke orgaandonoren 'bij leven' die na de donatie zwanger worden, hypertensie en pre-eclampsie vaker (11 versus 5 procent) voorkomt. Op zich geen verwonderlijke uitkomst. Zoogdieren, en dat zijn mensen ook, hebben vrijwel altijd twee nieren. Dat is niet voor niets. Dat de overcapaciteit zo groot is dat uitname van een enkele nier verantwoord is als de betrokkene medisch honderd procent in orde is, is gewoon mooi meegenomen.
Doen alsof levende donatie een vanzelfsprekendheid is, is onterecht. Dat blijkt niet voor het eerst, uit deze studie. Dat betekent niet dat donatie ineens een gevaarlijke bezigheid zou zijn geworden. Het bevestigt wel dat we ons goed moeten blijven realiseren dat levende donatie voor de donor een (relatief gering) risico vormt dat nooit geheel valt weg te nemen.
Helaas worden in veel gevallen organen van overledenen die wel geschikt waren geweest, niet ingezet voor transplantatie. Zolang dat het geval blijft, is donatie bij leven een mooie mogelijkheid met relatief geringe risico's.