6 november 2011 Mathias
Zo moet u een zekere vaardigheid aankweken in het vooral niet onderhouden van onroerende goederen, het uitbouwen van een onverantwoord veel geld kostende grote hondenroedel en een kudde paarden, het organiseren van decadente feestjes, het dagelijks bezoeken van de duurste restaurants, het van de ene naar de andere operavoorstelling rennen en – ja hoor – het betrekken van vrouwelijk schoon bij dit alles als extra uitgeef-glijmiddel.
U zendt daartoe uw dienstboden uit naar de stad, op zoek naar – het blijft een spel nietwaar – kaarten die u toelaten al deze activiteiten uit te oefenen. Deze kaarten bekomt u van een open uitlage en van trekstapels die u tijdens het kiezen van een actieveld aan het begin van een ronde kunt frequenteren.
Last Will oogt mooi, prachtig zelfs, en geeft door zijn voorkomen en thematische onderbouw de indruk een licht en aangenaam spelletje te zijn. Aangenaam is het zeker, licht al heel wat minder. We hebben hier toch eerder met een doos voor de geoefende veelspeler te maken. Het spel kreunt echt wel een beetje onder zijn eigen gewicht. Onze eerste sessie (met geoefende veelspelers) nam trouwens meer dan twee uur in beslag en dat is echt wel lang, ondanks het feit dat u zich hier mag bezighouden met aangename en vooral dure vrijetijdsactiviteiten. Het uitleggen van de regels – mede door de veelheid aan mogelijke acties op de kaarten – is ook niet zo eenvoudig. Daar moet vooraf een beetje op worden geoefend. Door een geoefende veelspeler.