Wederom met gezwinde spoed, wat overigens totaal geen zin had, want het regende dus Nederland stond vast, reden we richting Eindhoven. Naar Avant Garde van Groeninge. We waren er 4 jaar geleden in juli geweest, een vrij kort bezoek toen, want er moest een feest bezocht worden, maar we waren toen behoorlijk onder de indruk. Dusdanig onder de indruk dat toen ik moest kiezen voor deze avond tussen Avant Garde en mijn grote favoriet De Leest ik toch liever bij Avant Garde wilde gaan eten.
Nog behoorlijk op tijd werden we afgezet voor de deur van het stadion en zoefden we naar boven met de lift. De ontvangst was keurig, de lounge was leeg, dus een aperitief zouden we graag aan tafel drinken.
Een glaasje champagne, hier van Thienot , een van de jongste champagnehuizen aldus de uiterst kundige sommelier. In ieder geval beviel hij me, mooi fris, niet te sprankelend, lekker dus.
Erbij vrijwel direct een mondvermaakje. Opgediend in een houten blok twee rode pastilles aan een stokje. Een explosie van Aloë Vera en hibiscus en araguani. Dit vond ik nu een prachtig hapje. Hoog op smaak, veel smaken, maar wel elkaar aanvullend en het deed me verlangen naar meer. En dat is tenslotte de bedoeling.
Het restaurant was overigens behoorlijk gevuld en het viel me op dat de bediening (slechts 4 personen) perfect op elkaar afgestemd en ingewerkt was. Niemand hoefde te wachten, alles liep op rolletjes, echt complimenten wat mij betreft. Op tafel stond al boter, peper, zout en olijfolie. Erg lekkere olijfolie zelfs. Het viel echtgenoot op dat men hier als een van de weinige restaurants rekening houdt met het vermogen van brood om olie op te nemen. Alle geserveerde broodsoorten (brioche, getoast brood en bruine broodjes) namen hier de olie perfect op, geen geknoei dus op de bordjes. Het zijn van die kleine dingen die het nog aangenamer maken.
We spotten een Pacherenc du Vic Bilh 2001 van Alain Brumont Chateau Montus nog op de kaart en bij navraag bleek dat hij nog voorradig was ook. Toen ik de sommelier vertelde dat wij dus 4 jaar geleden precies diezelfde wijn hier hadden gedronken en dat we toen de eerste waren die hem bestelden herkende hij ons weer en er ontstond een uitermate prettig gesprek. Het was trouwens de laatste fles die hij had. Geestig wel dat we de eerste en de laatste dronken...
Uiteraard was hij geweldig lekker, de kleur was bijna okergeel, maar de smaak, oelala, wat vind ik die wijn toch heerlijk.
Bruiswater voor echtgenoot, Villers hier, en ijswater voor mij, een briochebroodje en nog wat amuses.
bonitogelei. Op een mooie plak ossenworst lag een uiteraard perfect gebakken, aan n kant heel licht gepaneerde coquille, ernaast een geleitje van soja, een quenelle van de meest lekkere artisjokmousse ooit en op de rand van het bord een flinke hoeveelheid poeder van ui. De bonitogelei was een mooi rondje geworden en het geheel werd afgemaakt met een koekje van ui en blaadje snijbiet. Wederom een erg mooi gerecht met elkaar uitstekend aanvullende smaken.
De fles Pacherenc was leeg, dus we schakelden over naar een glas rode wijn. Ongevraagd, maar heel gewenst kregen we een glas Sestano, Chianti Classico, 2005. Een aardige wijn, die best goed combineerde met het hoofdgerecht. Iers lam met selderij-asperge; zwarte knoflook, saffraan-raapjes, olijfoliesaus, tomaat. Mooie stukjes lam troffen we aan, uiteraard perfect van cuisson met een verrassend klein stukje er nog bij wat leek op vlees van een spare-rib, maar dan van lam. Erbij wat fijne asperges, crème van zwarte knoflook, die overigens nauwelijks naar knoflook smaakt, een op een stamppotje lijkend iets waarin de tomaat verwerkt was, ik vermoed eigenlijk in combinatie met de saffraanraapjes, wat reepjes aubergine en wat lamsoor. Weer een heel fijn gerecht.
Een glaasje Wirra Wirra Moscato, mrs Wigley (de kat), Australië, begeleidde het dessert. Een licht sprankelende, best frisse, maar niet heel veel indruk makende dessertwijn. Het dessert was gemacereerde aardbeien met red bull; passievruchtendonut, crème fraîche met citroen en gin-tonic. Op een bord de heerlijke, maar zeer zware donut (bijna de helft verhuisde naar het bord van echtgenoot) met erop de aarbeitjes en de crème fraîche met citroen op smaak gemaakt, een vanille ijsje en wat staafjes meringue en ernaast een glas met aardbeitjes en erop een granit van gin tonic.
Erg lekker alweer. De buikjes waren zo langzamerhand flink gevuld, men houdt hier van ruime porties.
Bij de uitstekende espresso van Palombini, hier wel met dekseltje op de kopjes zoals het hoort, nog drie immense (zowel in grootte als in smaak) friandises. Eentje met passievrucht, eentje met amarene en eentje met calvados. Ook alweer geweldig lekker.
Diep, diep tevreden verlieten we dit uitstekende restaurant en we hebben onszelf beloofd hier heel snel weer terug te keren, wat een heerlijkheden allemaal. Het zicht op het stadion overigens vind ik alleen maar leuk. Deze avond werd het podium opgebouwd voor de concerten die komend weekend staan gepland van Guus Meeuwis en dat gaf toch een heel aparte sfeer.
Schuim van rookworst! Daar sta ik dan weer van te kijken. Mooie recensie weer, Carla. Ik moet ook erg om je lachen met zinnen als 'gelukkig proefde ik de mango niet' en 'Dat zal komen omdat ik nog nooit Chartreuse dronk', 'ik ben nu eenmaal niet kapot van fruit in mijn warme maaltijd om het maar onparlementair te zeggen'. Dat maakt jouw recensies zoveel malen leuker om te lezen dan de doorsnee restaurantrecensies.	
Geweldige recensie Carla, ik kreeg direct trek in een rookworst van de hema... (maar dan wel onder de euromast vandaan graag ...) Parkheuvel is weer hoger op het lijstje gekomen ... kreeg helemaal trek van je recensie.. (dining with the stars was me ontgaan... oei oei... en heb direct voor morgen gereserveerd!)	
@ Tanja Dank je wel! @ Joop Waar? Ik zit morgen bij De Leest, het zou leuk zijn als jullie daar heel toevallig ook zouden zijn!	
Nou Carla,echt genoten dus bij een van mijn favorieten, mooi! Je verhaal ook weer prima en mooie ilustraties. Tja, die wijn is dat nu een droge op een zoete? Ik durf het maar amper te vragen, haha. Ik Mijn boekje van H. Johnson staat: Pacherenc du Vic Bilh jong drinken, 2001 is toch al aardig belegen! Maar hij was lekker en daar gaat het om. Groetjes Ad En weer op naar de volgende, veel smikkel plezier weer!	
Hoi Carla, ik had het nog niet gezien op mijn laptop, nog wel met eigen a.o.c. mooi. Die moet ik toch ook eens gaan proberen, je ziet hem hier zelden maar als ik weer naar Parijs ga dan kom ik hem wel tegen. groetjes Ad	
Helaas, maar een vergelijkbare zal wel te vinden zijn. Ik las dat ie ook goed gaat bij ganzenlever, dat wil toch wel wat zeggen. bedankt voor de info, groetjes Ad	
Mooi weer Carla. Bijna dezelfde gerechten die ook wij gegeten hebben. Inderdaad een restaurant om terug te keren. En nu wil ik die wijn ook eens proberen,Pacherenc du Vic Bilh. Ben ik wel benieuwd naar. je hebt er al zoveel over geschreven. Gr. John.	
(net terug van de vakantie en ik moet nog ff bijlezen ...) het water dreigt alweer in mn mond te lopen!	
Het derde gerecht klinkt intrigerend! En een zwaar dessert schrikt mij meestal af, maar de donut klinkt verrukkelijk. Grappig dat jullie de 1e en laatste Pacherenc dronken.	
ook in Parijs ben ik hem (Pacherenc du Vic Bilh sec) niet tegen gekomen alleen zoete! Nog maar ff geduld hebben dan, groetjes Ad