Gastouderbureau Pollewop hecht grote waarde aan een goed contact met haar gastouder en betrekt deze in de ontwikkelingen en het beleid. De betrokkenheid van de gastouders is groot waardoor de samenwerking prima verloopt. Zo hebben de gastouders een eigen pedagogisch werkplan gemaakt op verzoek van gastouderbureau Pollewop. Met dit persoonlijke pedagogisch werkplan krijgen de vraagouders tijdens het intakegesprek gelijk een beeld over de gastouder. Niet alleen door de foto’s maar ook door de lay-out en inhoud van het boekje. Voor gastouderbureau Pollewop is het een uitdaging om een goede match te vinden voor uw kind. Uw kind voelt zich thuis in het huis van de gastouder en u kunt met een gerust hart aan het werk.
In de eerst maanden wordt er twee keer geëvalueerd om te toetsen of de opvang voldoet aan verwachtingspatroon
In overleg met de gastouder is het mogelijk om de ontwikkeling van uw zoon of dochter te monitoren middels het kind volgsysteem. Gaat uw kind naar de basisschool dan kan er een overdrachtsdossier overhandigd worden
Gastouderbureau Pollewop werkt ook met zelfstandige gastouders welke mogelijk een eigen contract en voorwaarden aanbieden. Dit wordt natuurlijk uitgebreid met u besproken.
Tijdens de zomervakantie wordt er een poule gemaakt van gastouders, u kunt dus tijdens de vakantie van uw eigen gastouder gebruik maken van een andere gastouder.
Ook bieden wij u de mogelijkheid een vaste “reserve” gastouder te ontmoeten en te reserveren. Natuurlijk gaan wij eerst kennismaken met deze vervangende gastouder
Gastouderbureau Pollewop is een dynamisch bureau waar kwaliteit en individuele benadering centraal staan. Uw kind verdient dit. Punt. Wij komen bij u op bezoek om kennis te maken en te “voelen” welke gastouder het best binnen uw plaatje past. Ook later; wij trekken tijd voor u uit met als reden continue de vinger aan de pols te houden waardoor de kwaliteit ook in de toekomst gewaarborgd blijft. En om passend te kunnen reageren op veranderde omstandigheden of wensen.

Persoonlijk Wat kunnen we binnen gebiedsontwikkeling leren van andere vakgebieden rondom het thema ontwerpend onderzoek? André Schaminée schreef het boek Designing with and within Public Organizations over de rol van ontwerpend onderzoek binnen publieke organisaties. “Er zijn heel veel maatschappelijke vragen waarbij nog langer nadenken en onderhandelen je niks meer op gaat leveren.”
Ik kijk op een ontwerpende manier naar maatschappelijke vraagstukken. Hiervoor hanteer ik een methodische aanpak, beginnend met empathisch onderzoek. Het doel daarvan is dieperliggende waarden te vinden op basis waarvan ik ruimtelijke voorstellen maak. In het boek Designing with and within Public Organizations beschrijf ik een aantal ruimtelijke vraagstukken waarin ik design thinking heb toegepast. Een daarvan is bijvoorbeeld dat de afsluiting van een fietstunnel werd gezien als een probleem vanwege de extra reistijd. Toen ik het veld in ging om mensen te bevragen, bleek het probleem niet de extra reistijd te zijn, maar het feit dat de beoogde omleidingsroute door een park leidde, waardoor kinderen op de terugweg van de sportclub door dit donkere park moesten fietsen. Het gaat hierbij om het achterhalen van de juiste probleemstelling om zodoende een gedeelde betekenis van het vraagstuk te vinden en te ontwerpen.
Een ander voorbeeld is de aanleg van een snelweg in een binnenstedelijke context, die meteen wordt geframed als een overlastgevende bouwput. Ik heb gekeken naar de betekenis van zo’n ontwikkeling in dat gebied en kwam er achter dat de overlast niet het grootste maatschappelijke thema in die omgeving is, maar de behoefte aan talentontwikkeling onder bewoners. Ik heb de ruimtelijke ontwikkeling ingezet om op die behoefte aan te sluiten door met de bewoners te spreken en bijvoorbeeld een ruimte in de buurt in te richten voor scholieren die rondom de bouwput wonen, zodat ze rustig kunnen studeren tijdens luidruchtige werkzaamheden aan de weg.
“Gebiedsontwikkelingen hebben een doorlooptijd waarin de wereld drie keer verandert. Ontwerpers kunnen goed omgaan met die dynamiek.”
Ik ben niet opgeleid als ontwerper, maar als stedenbouwer die meer aan de beleidskant dan aan de tekenkant zit. Vanuit deze rol heb ik altijd interesse gehad in ontwerp als discipline om de wereld op een andere manier te bevragen dan beleidsmakers dat kunnen. Na 10 jaar met ontwerpende aanpakken bezig te zijn, weet ik er het een en ander van. Ik zie mezelf vooral als iemand die ruimte kan maken voor een grondig ontwerpproces in organisaties die daar nu nog niet zo vertrouwd mee zijn, zoals overheden.
Mijn werk bevindt precies op het grensvlak tussen ontwerp en organisatiewetenschap. In de teams waarmee ik werk zitten mensen die gespecialiseerd zijn in het veldwerk en conceptontwikkeling en anderen in prototyping en testen. Mijn rol is om in een politiek-bestuurlijk-sensitieve context voortgang te boeken in het proces.
Kenmerkend voor gebiedsontwikkeling zijnde verschillende belangen en lange doorlooptijden. Wat kan ontwerpend onderzoek daarin betekenen?
In het type vraagstukken dat je met ontwerpend onderzoek aanpakt, de zogenaamde wicked problems, is het bijna onmogelijk een optie te vinden die na 10 jaar nog precies één op één werkt. Op de korte en middellange termijn kun je met goed onderzoek iets neerzetten dat met enig onderhoud een tijd doorloopt. Als je het hebt over een tijdshorizon van meer dan 20 jaar, dan is het een stuk ingewikkelder, omdat het hier en nu waarschijnlijk een slechte indicatie is van hoe de toekomst eruit ziet.
Het is belangrijk om binnen de ruimtelijke ordening na te denken over een toekomst, ook als we die nog niet helemaal kunnen overzien. Daardoor kunnen we een aantal mogelijke koersen overwegen die ook gevolgen hebben voor hoe we in het hier en nu handelen. Ruimtelijke ordening was nooit een geïsoleerd vakgebied, maar dat is het nu al helemaal niet meer.
De politiek-bestuurlijke dynamiek is de afgelopen jaren veel ingewikkelder geworden. Al doe je exercities om de toekomst goed te doordenken, het meest ingewikkelde is hoe je een beweging op gang krijgt die naar een maatschappelijk goede of betere situatie leidt. Want daar zit volgens mij een belangrijke ontwerpvraag: hoe bouw je aan een toekomst waarin alles wat je maakt permanent onaf is?
Ja, ontwerpend denken kan goed met die complexiteit omgaan. Alleen is de context waarin dat proces, de besluitvorming en het beheer en onderhoud moeten plaatsvinden, daar volstrekt niet voor ingericht.
Er zijn een paar dominante stromingen in het denken over hoe iets verandert. Eén manier is om door heel goed na te denken, heel veel feiten te verzamelen, zo objectief mogelijk tot het beste antwoord te komen en dat planmatig uit te voeren. Dat is een cognitieve, een beetje een ingenieursbenadering. Een andere manier is de politieke benadering. Daarbij breng je alle belangen bij elkaar en reflecteer je hierop vanuit ideologisch standpunten en uitgaande van de middelen die je hebt. Op basis daarvan sluit je een compromis. Als dat voldoende draagvlak heeft, kun je een besluit nemen.
Beide benaderingen zijn gericht op goed nadenken en vervolgens (al dan niet vanuit ideologie) onderhandelen over de inzet van schaarse middelen. Dat werkt bij veel vraagstukken prima, en voor alle vraagstukken waarbij dat werkt moet je vooral niet ontwerpend gaan onderzoeken, want dat levert dan weinig op.
Maar er zijn veel maatschappelijke vragen waarbij nog langer nadenken en nog langer onderhandelen niets meer oplevert. Taaie vraagstukken waarbij de reflex van publieke organisaties vaak is om toch nog een commissie in te stellen die onderzoek doet en nog maar weer een orgaan in te richten dat advies uitbrengt. Dan is ontwerpend onderzoek - het bezig zijn met mogelijke toekomsten- een derde weg.
Het boek heet Designing with and within public organizations. Dienen overheden zowel extern als intern met ontwerpers samen te werken?
Overheden beginnen steeds vaker de designersdiscipline uit te vragen in de markt. Maar bijvoorbeeld de gemeente Eindhoven haalt de discipline in huis. Beide kunnen werken. Wat in ieder geval niet werkt, is maatschappelijke vraagstukken outsourcen. Dit soort ontwerpwerk moet plaatsvinden in het hart van de organisaties, in relatie tot de primaire processen. En de belangrijkste vraag is niet of je dat met internen of externen doet, maar wie de interface tussen het ontwerpproces en die primaire processen bewaakt. Want als een bestuurlijk-politiek sensitief onderwerp op een ontwerpende manier wordt aangepakt en niemand dat grensvlak tussen het politieke- en het ontwerpdiscours bewaakt, is dat een uitstekend recept voor totale chaos en gedoe. Dat levert frustraties op voor zowel de opdrachtgevers als de ontwerpers die samen aan een ontwerpend onderzoek werken. De afgelopen 10 jaar heb ik me toegelegd op het organiseren van die interface en ik heb dat boek gemaakt omdat er methodisch nog zo verschrikkelijk weinig over geschreven is.
“Als niemand dat grensvlak tussen het politieke discours en het ontwerp-discours bewaakt, dan heb je een uitstekend recept voor totale chaos en gedoe.”