En het einde van de aflevering is vintage Star Trek, en bij de allermenselijkste en mooiste eindes van een aflevering ooit. Ik lees op de Wikipediats
Maar dat is moedwillig verkeerd begrip, vind ik. Janice Lester is een kapotte mens, niet omdat ze een vrouw is, maar omdat sommige mensen soms kapot zijn of kapot gaan. Ze haat zichzelf, en ziet niet eens dat haar voornaamste handlanger haar doodraag ziet — zelfs als hij geen hoop heeft om haar op de één of andere wijze seksueel te hebben. Schoon. Het had met een betere acteur dan William Shatner een mooie film kunnen zijn.
Ook uniek in de hele Star Trek-reeks –en dat heeft deze aflevering gemeenschappellijk met die afgriebelijk hippie-aflevering– het geeft ons een zeldzame blik op de minder verkwikkelijke kant van de wereld in die Roddenberry-utopia. Redshirts als niet-nadenkende, zuiver uitvoerende, bijna fascistoïde onmenselijke soldaten. Brr.
Content dat ik alles nog eens gezien heb. En dan vooral Droxine uit The Cloud Minders en haar interessante kostuum.
Maar bon, ’t is gedaan. Next up: iZombie, denk ik. Of toch nog proberen verder kijken naar Dark Crystal — ik ben gestopt ergens aan twee derde van de eerste aflevering, het was te moeilijk te bekijken op de achtergrond.
En behalve dat, natuurlijk: gewoon verder met The Next Generation, tot ik die ook allemaal gezien heb.
Het meesterplan is dat ik nog eens alle Star Trek-afleveringen ga bekijken, van begin tot einde. Okay, minus The Animated Series.
Geplaatst doorMichel Vuijlsteke maandag 2 september 2019 maandag 2 september 2019 Geplaatst inTelevisieTags: Netflix,star-trek	

Webwinkel / de boekhandel / filosofie / Het leven is niet leuk als je je mond houdt – het denken van Marli Huijer