Jago doet vandaag de triathlon van Pukhet. 1.8 km zwemmen, 55 kilometer fietsen en 12 kilometer hardlopen. Er zijn 1000 deelnemers uit 30 landen. De start is op het strand. Na een 1km zwemmen in zee lopen de deelnemers een duintje over en dan zwemmen ze nog een stuk in de (zoete) lagoon. Fietsen is vrij heuvelig. Lopen is op en neer over gras en bospaden. Vanwege de mogelijke hitte is de start om half zeven in de ochtend, net als het licht geworden is.
Pinguins kunnen feilloos hun kind herkennen tussen 30.000 soortgenoten. Die gave heb ik niet. Probeer je kind maar eens te herkennen tussen duizend met badmutsen en brilletjes getooide zwemmers.
Jago had van te voren aangegeven dat zijn conditie wat minder is dan vorige jaar. Een verhuizing en een min of meer gedwongen verblijf in Sri Lanka hebben de training flink beinvloed. Zijn zwemmen en fietsen gaan goed, maar als hij bij het lopen merkt dat hij zijn record van vorige jaar niet zal halen, doet hij het verder wat rustiger aan. Hij wordt nummer 105.
Lekker om te zien hoe gezond hij is. Dezelfde middag is hij weer geheel hersteld en gaat hij met Merritt en Leonie voortdurend van de glijbaan af het zwembad in. Hij beweert dat hij hier op Phuket eindelijk goed uitgerust is en zijn slaapachterstand heeft ingehaald.
We logeren hier in Bangkok bij Jago en zijn vriendin Merritt. Ze wonen net een paar dagen in een huis op de begane grond in een zijstraatje van soi 16 dat weer een zijstraat van Sukhumvit Road is.
Een huis zo beneden zo midden in de stad is toch wel bijzonder. Achter hun huis staat een wolkenkrabber van meer dan 20 verdiepingen hoog. Heel rustig wonen, maar toch sta je binnen 10 minuten op het drukste kruispunt van Bangkok.
We slapen op een echt Ikea bed. De Ikea is net geopend in Bangkok. Heel druk met vooral Thaise bezoekers. Het zelfde meubilair als in Europa. Met een verschil. Ze brengen de spullen bij je thuis en zetten ook alles voor je in elkaar. Dat is nog een de ideale mix van west en oost.
Om de hoek is een prachtig park, waar vooral de Thai ’s avonds rond wandelen rond de enorme vijver. Als de zon aan het ondergaan is, wandelen we een rondje. Merritt rent er in de zelfde tijd twee. Jago die in training is voor de Triathlon drie. Zo worden de verhoudingen in conditie en sportiviteit even in duidelijke cijfers uitgedrukt.
Zo een onverwachte start van de vakantie! We gaan 38 dagen naar Thailand. Bij het inchecken blijkt dat als je langer dan een maand gaat dat je dan een visum moet hebben. Beetje dom dat we daar niet aan gedacht hebben. Er is een eenvoudige oplossing. Even naar het buitenland voordat de maand verstreken is. Zullen we ons vakantieplan toch wel wat moeten aanpassen. Gelukkig hebben we heel weinig geregeld vooraf. We gaan daarom maar wat korter fietsen. En daarna een weekje naar Vietnam, Laos of zo. Leuk is wel dat Jago die week ook meekan.
Prettig is dat hij zijn leven gebeterd schijnt te hebben en neemt hij tegenwoordig ruim de tijd om ergens te komen. Reizen met Jago wilde nog wel eens spannend zijn en spanning opleveren voor zijn reisgenoten. Bijvoorbeeld met Wouter op de brommer achter de trein aan, die ze net gemist hebben. Of de prachtige opmerking: “gelukkig had het vliegtuig vertraging, anders had ik hem niet gehaald”.
Op Leonies verjaardag vertrekken we naar Bangkok. Zien we Jago eindelijk weer. Sinds begin dit jaar hebben we hem niet meer live gezien. We gaan na een paar dagen Bangkok met Jago naar Phuket, waar Jago de Triathlon doet. We zullen hem stevig aanmoedigen.
Vanaf Phuket gaan we een fietstocht maken. Eerst naar een paar eilanden, dan langs de kust naar het Noorden.
Sterk kunnen ze zijn die Amerikanen. We gaan naar een huisconcert bij Fred en Sharon in Atascadero, een plaatsje 300 km onder San Francisco. Cliff Eberhardt treedt op met James Lee Stanley. Als we aan komen blijkt dat Fred de dag ervoor een hartinfarct heeft gehad, gedotterd is en een stent heeft gekregen. Alles gaat goed, hij is grumpy, en komt over 2 dagen weer thuis. Sharon ontvangt de gasten, doet de introducties van de artiesten en laat Fred via de telefoon een deel van het concert horen. Bewonderswaardig.
Een buitenkansje is het om naar een optreden van Eberhardt te kunnen. Ik wilde al jaren naar een optreden van hem. Hij is in 20 jaar niet in Nederland geweest. Een goede vriend van Dar Williams en John Gorka.
Stanley heeft met hem een CD opgenomen met nummers van de Doors: All Wood and Doors. Alles in een acoustische uitvoering. Op de CD spelen bij een aantal nummers ook de gitarist en drummer van de oude Doors mee.
Fred en Sharon wonen helemaal buiten de stad in een beetje rommelig huis gemeubileerd met spullen die hun beste tijd gehad hebben. Er kunnen 60 gasten in de huiskamer. Zij geven in de zomer geen concerten want dan is het in een huis zonder airco veel te heet. Gasten zetten een fles of wat hapjes in de keuken. De gasten zijn vrienden en buren en wat mensen uit het stadje. Een aantal is duidelijk gewend om naar folk festivals en concerten te gaan. Het is niet bepaald uitgaanskledij die ze dragen. De leeftijd rond de vijftig. Leonie is veruit de aantrekkelijkste vrouw van het gezelschap, maar ik ben vooroordeeld. Iedereen is tijdens de muziek muisstil. Na afloop wordt er een staande ovatie gegeven.
Het is een avond vol entertainment, gezellig en soms heel ontroerend. Stanley treedt hier al voor de vierde keer op, hij is heel lollig en onderhoudend. Hij geniet ervan in een huiskamer te staan. Eberhardt (spreek uit ebberhard) vult hem goed aan met platte grappen.
De nummers van de Doors klinken heel bekend en toch fris. Singer songwriter muziek waarvan je de tekst volledig kan meezingen. Cliff en James zijn heel ontspannen en hebben er duidelijk plezier in om samen te spelen. Eberhardt zing op verzoek van Leonie het ontroerende nummer “Have a little heart”. Heerlijk om hem te horen zingen. Heel intens en persoonlijk. Kan iemand die man niet eens voor wat optredens naar Nederland halen?
Stanley heeft een Nederlandse vrouw. Inmiddels hebben we voor de zomer een afspraak om met hem een trappist te drinken en een haring te eten.