Schimmel | petervanoosterum
Posted on december 11, 2020 by peteroosterum
Nee, niet de schimmel van Sinterklaas. Die is trouwens al weer naar Spanje terug en bovendien is hij niet besmettelijk. Het gaat om de Aspergillus schimmel. Een oude bekende, hoewel je in het gewone dagelijkse leven niet zo vaak van deze schimmel hoort. In elk geval hoort hij bij de ziekmakers.
Lang geleden, toen de graven van de Egyptische farao's door nieuwsgierige en helaas vaak ook zeer hebzuchtige lieden weden geopend en leeg geroofd ging er een wonderlijk gerucht door de kringen van de opgravers: 'de vloek van Toetankhamon'. Mensen die in het graf waren geweest stierven in aan een mysterieuze ziekte. Ze werden benauwd, pijn op de borst, vreselijk hoesten, hoge koorts en uiteindelijk de dood. Niemand wist wat er aan de hand was. De eenvoudige ingehuurde werkers wilden het graf niet meer in uit angst voor de vloek van de farao. Wat was er toch aan de hand?
Het graf van de farao was een paar duizend jaar met rust gelaten. Buitenlucht was er niet naar binnen gekomen. Het moet er ook ontzettend muf geroken hebben. De farao was nadat hij gebalsemd was in een sarcofaag, een stenen kist gelegd. Voor de reis naar de eeuwigheid had men hem allerlei handige voorwerpen meegegeven, maar ook voeding en dranken. Vaak de producten van de landbouw, want men meende in die tijd dat de reis naar de eeuwigheid wel een poosje kon duren en onderweg moest er toch iets te eten en te drinken zijn. Vandaar spijs en drank in het graf. Bij het openen van het graf, dat was in het begin van de vorige eeuw, om precies te zijn op 16 februari 1923 door een team onder leiding van de Britse archeoloog Howard Carter, stierven tweeëntwintig mensen die in de tombe hadden gewerkt op geheimzinnige wijze. Men sprak van de vloek van Toetankhamon. Zoals meestal in dit soort gevallen was er een tamelijk eenvoudige verklaring voor deze sterfgevallen. In landbouwproducten treffen we vaak verschillende schimmels aan, sommige gevaarlijk andere onschuldig. Er is er echter één die nog steeds voorkomt en die bij inademing een vaak dodelijk verlopende longziekte veroorzaakt. Bij de zogenaamde vloek van de farao was dat een schimmel die eeuwen aan allerlei dingen en aan de muren in de grafkamer had gezeten. Er was geen zuchtje wind al die tijd en de fijne schimmel, Aspergillus Niger, de zwarte variant was mooi blijven zitten waar hij zat. Maar toen het gretige in en uitlopen begonnen was, waren schimmelsporen in de lucht gaan zweven door de plotseling ontstane luchtstroming en hadden de mensen die schimmelsporen ingeademd met de dodelijke gevolgen van dien.
Leuk verhaal denk je misschien, of je kende het al, maar wat heeft dat nu met de tegenwoordige tijd te maken. Nou, helaas tamelijk veel. Er zijn wel meer dan tweehonderd verschillende soorten van die Aspergillus schimmel en daar zitten behoorlijk wat ziekmakers bij. Ook komt een aantal varianten van de schimmel voor op onze landbouwgewassen, waar ze met heel krachtige middelen worden vernietigd. Het gaat tenslotte om onze voedselveiligheid. Helaas reageren schimmels, net als bacteriën, op bestrijdingsmiddelen door zich aan te passen en immuun te worden voor bestrijdingsmiddelen. Tja en nu hebben we de poppen aan het dansen, want tegenwoordig worden in de ziekenhuizen veel mensen besmet met zo'n resistente schimmel. Veel patiënten die officieel genoteerd zijn als overleden aan het Covid-19 virus zijn in werkelijkheid overleden aan een in het ziekenhuis opgelopen besmetting met de therapie-resistente Aspergillus schimmel. Antibiotica helpen niet meer, omdat de rigoureuze bestrijding door de landbouw de schimmel immuun heeft gemaakt voor nagenoeg alle bestrijdingsmiddelen.
Ach, vergeet ik toch bijna iets bij dit rampenverhaal, want dat is het toch in veel gevallen gebleken. Het bestrijdingsmiddel waar de Aspergillus schimmel nog wel op lijkt te reageren is Hydroxychloroquine. Jammer eigenlijk wel, want dat is nu net het geneesmiddel dat onze minister Hugo de Jonge in zijn wijsheid verboden heeft en als kwakzalverij afgeserveerd.