In ons oneindige gevoel stoppen we vaak iets wat eindigt – Regen brengt zegen
— Alle blogs, Geestelijk welzijn, Lessen uit het Nieuwe Testament, Lessen uit het Oude Testament —
In ons oneindige gevoel stoppen we vaak iets wat eindigt 28 november 2016	We hebben stuk voor stuk dorst. En honger naar alles wat ons wil vullen. De wereld biedt het te koop aan. De oneindige afgrond in ons leven heeft een bodem nodig. Vroeger sprak ik over een liefdestank die gevuld moest worden. Maar wat je ook probeert, het is nooit genoeg. We hunkeren naar vulling, naar 'voldoende' en naar iets blijvends.
De bron of lekkende bakken
Een probleem is dat we in ons oneindige gevoel iets stoppen wat eindigt. Maar daar waar we het eeuwige vinden kunnen, dat verlaten we steeds opnieuw. We kiezen zelf voor andere opties, die niet blijvend zijn. We verlaten de bron van het leven en daarvoor in de plaats drinken we uit lekkende bakken. Dit terwijl er water is te verkrijgen dat ons eeuwig leven geeft. Jezus is de Bron van het leven en Hij zegt: Laat wie dorst heeft bij Mij komen en drinken!
God is de Bron, zelfs in de woestijn van het leven. Dan kan je situatie zijn in eenzaamheid, de zon je steken en het dal droog, en juist dáár wil Hij je Bron zijn.
Vaak is het zo dat we dorst hebben, omdat we juist in tijden van eenzaamheid, moeheid en futloosheid onze kracht gaan putten bij afgoden – we zondigen vaak in tijden van zwakte. Zonde is afgoderij. Kracht proberen we te putten bij goden die niet eens bestaan. Zij die ons nooit verder zullen helpen, maar ons steeds verder van de Heere weghouden. En dan zegt de Heere: Mijn volk heeft zijn Eer ingeruild voor wat niet van nut is.
O hoe herkenbaar. We zoeken toevlucht tot de afgoden van geld en geluk, seks en macht. Maar het baat niet, het helpt niet, het vult niet.
Daarentegen zijn eerbied en ontzag voor de Heere, de enige God, een bron waar je uit kunt putten.
Als we Hem verlaten voor andere nietszeggende goden, zullen we beschaamd komen te staan. Op deze wijze doen we onze ziel geweld aan. Als wij God niet liefhebben, hebben we de dood lief.
Maar als we Hém vinden, vinden we hét Leven en vinden we goedkeuring van de Heere.
Misschien heb je al te lang gedronken uit lekkende bakken. God heeft voor een oplossing gezorgd: tegen de zonde en tegen de onreinheid is er een bron geopend: Jezus Christus kwam om Zijn leven te geven. Hij riep: Ik heb dorst! En toen was alles volbracht.
Hij had dorst, opdat jij niet meer hoefde te dorsten. Hij zei: Wie dorst heeft, zal Ik voor niets te drinken geven uit de bron van het water des levens.
Dit delen:Klik om te delen met Twitter (Wordt in een nieuw venster geopend)Klik om te delen op Facebook (Wordt in een nieuw venster geopend)Klik om op Google+ te delen (Wordt in een nieuw venster geopend)Klik om te delen op WhatsApp (Wordt in een nieuw venster geopend)Vind ik leuk:Like Laden…	28 november 201631 januari 2017 arjanneAlle blogs, Geestelijk welzijn, Lessen uit het Nieuwe Testament, Lessen uit het Oude Testament	1 thought on "In ons oneindige gevoel stoppen we vaak iets wat eindigt" Dirk Waalboer	29 november 2016 at 16:57	Beantwoorden	Mooi Arjanne,
Zo is het, deze Bron droogt nooit op. Een troost en hoopvol woord. In psalm 27:7 berijmd staat: Hij is getrouw, de Bron van alle goed. Zo daalt Zijn kracht op u in zwakheid neer. Wacht dan , ja wacht; verlaat u op den Heer.
Zegen en groet, Dirk Waalboer
Previous Post We hebben geen recht op een gelukkig levenNext Post Het is normaal om te doen wat de Heere wil