Hij was verbaasd door alle aandacht van de inwoners en begroette de kinderen vriendelijk. Plots kwamen er wat mannen naar hem toe met de vleermuisman. Ze vroegen wat ze met hem moesten doen. "Bind hem goed vast en houd de wacht bij hem, zorg dat hij niet ontsnapt, ik wil eerst even rustig nadenken en de situatie bekijken. Ik kom er later wel op terug." Terwijl de vleermuisman werd vastgebonden liep hij naar de anderen. Hij zuchtte en zei: "Wat een mensen in eens. Die mannen kwamen net naar mij toe en vroegen wat ik met de vleermuisman wilde doen, maar ik weet het niet zeker. Ik wilde hem in eerste instantie doden maar ik weet niet zeker of dat het juiste is, daarom ben ik dus naar jullie gekomen. Ik wil eerst met jullie overleggen om daarna een besluit te nemen, dus ik sta open voor suggesties." Wel raar eigenlijk dat die mannen naar mij kwamen, ze weten dan wel niks over me, maar toch...Ik ben niet echt de man van de besluiten, eerder de man van daden. Dat was ook een van de reden. Nee, ik wil er niet over denken, ik was het niet, ik kon er niks aan doen dat mijn onderdanen de dood werden ingejaagd. Na een tijdje sprak Cetrarion weer. "Volgens mij gaat dit nog lang duren, hier steekt meer achter dan het lijkt. Ik denk dat we beter bij elkaar kunnen blijven en onze krachten bundelen, totdat we precies weten wat hier nu precies aan de hand is."