Dat het maatschappijveranderend vermogen van het theater fundamenteel tekortschiet bleek de afgelopen jaren het duidelijkst op het thema migratie. Dat is een van die heerlijke onderwerpen om geëngageerd theater over te maken omdat het een latent schuldgevoel combineert met het soort onoplosbare complexiteit die je ervan weerhoudt om stelling te nemen. De voorstellingen die de afgelopen jaren over migratie, integratie en asielzoekers gingen zijn dus welhaast niet te tellen. Maar ondanks dit mer à boire aan voorstellingen kan ik er geen enkele noemen die door ‘iets’ tegenover het dominante frame te stellen het debat over migratie heeft gekanteld of het asielbeleid ook maar enigszins heeft weten te veranderen. Die rol kwam toe aan de predikanten in Den Haag die viral gingen met een 97 dagen lange mis om de uitzetting van de familie Tamrazyan te voorkomen en het Youtube kanaal van Tim Hoffman van BOOS die druk zette op de coalitie voor een werkend kinderpardon. Samen brachten ze een herziening van het kinderpardon te weeg[2], meer dan alle geëngageerde migratie-stukken bij elkaar.