Janneke leefde 35 jaar met een tumor, maar bleef altijd positief. :: info-over-kanker
Startpagina > Janneke leefde 35 jaar met een tumor, maar bleef altijd positief.
Auteur: Arnold de Valk - ad.nl/amersfoort
Janneke van Kuijzen was een kleurrijk persoon. Op haar uitvaart kwamen de bezoekers dan ook allemaal in kleurrijke kleding.
Van wieg tot graf: 35 jaar lang leefde Janneke van Kuijzen (1946-2019) met een extreem langzaam groeiende tumor in haar lichaam. Dat weerhield er absoluut niet van werkelijk altijd de positiviteit zelve te zijn. Deze week in de rubriek Van wieg tot graf haar levensverhaal.
'De kat met negen levens', werd ze genoemd. Want tot wel drie keer toe sloeg bij familieleden de schrik om het hart nadat dokters meldden dat Van Kuijzen waarschijnlijk niet lang meer te leven zou hebben. De eerste dat dat gebeurde was ze nog maar 7 jaar oud. Ze leed, net als haar moeder aan geelzucht. Beiden genazen. Toen Van Kuijzen 40 was kreeg de familie nog een harde klap te verduren. Er was kanker geconstateerd en artsen brachten het nieuws dat ze nog maar twee, drie jaar te leven had.
Maar dat werden meer jaren, véél meer. Er bleek een zogenaamde neuro endocriene tumor in haar darmen te zitten. Een zeldzame, zeer langzaam groeiende soort kanker, die wel te behandelen, maar in haar geval niet te verwijderen was. 25 jaar deed de tumor niks. Ze werd er 73 mee.
Dan was er nog die derde keer dat artsen met verschrikkelijk nieuws kwamen, twee jaar geleden. Van Kuijzens nieren zouden het hebben begeven, zo kreeg familie te horen. Ze zou het weekend niet overleven. Maar nee hoor, een paar dagen later zat ze alweer breed grijnzend aan de appeltaart in woonzorgcentrum Het Seminarie. Daar woonde ze de twee laatste jaren van haar leven. Toeval wil dat Van Kuijzen vele jaren als woonzorg-adviseur voor de provincie Utrecht dit soort woonzorgprojecten opzette.
Het lijkt wel of haar uiterst positieve mentaliteit; altijd vrolijk, altijd gezellig, altijd aan het kletsen, heel ondernemend en sociaal, haar leven al die keren redde.
Warme lach:
In Het Seminarie heeft ze zelfs een keer de halve afdeling aan het dansen gekregen
Tineke (zus)
Zelfs in haar laatste levensperiode in het woonzorgcentrum was Van Kuijzen nooit op enig chagrijn te betrappen. Dat blijkt wel uit een briefje dat een medebewoner na Van Kuijzens overlijden naar de familie stuurde. Daarop staat beschreven hoe het er aan toe ging als Van Kuijzen in de gezelschapsruimte verscheen. ,,Geweldig hoe ze van tafel tot tafel ging, lopend, soms schuifelend, met voor iedereen een mooi woord of een warme lach. Een heerlijk mens.''
,,In Het Seminarie heeft ze het zelfs eens voor elkaar gekregen de halve afdeling aan het dansen te krijgen'', zegt haar zus Tineke. Met of zonder rollator, maakt niet uit, hoppa!
Ook kenmerkend was dat ze iedereen in Het Seminarie steevast met de voornaam aansprak. In het centrum was ze de jongste, bij ouderen bleek formaliteit de norm. Meneer dit, mevrouw dat, nergens voor nodig. Na verloop van tijd bleken andere bewoners deze gewoonte over te nemen.
Dat soort anekdotes typeert Van Kuijzen volgens vrienden en familie. Over haar ziekte sprak ze maar zelden. Liever sprak ze vol trots over haar kinderen Vera en Stefan Al. Haar zoon maakte als architect furore in onder meer Hong Kong en werkt tegenwoordig in New York. Dochter Vera werkte tien jaar als journalist voor verschillende nieuwsprogramma's en is nu woordvoerder voor de gemeente Amsterdam.
Dochter Vera weet nog heel goed hoe haar moeder het gezin door moeilijke periodes wist te helpen. Met name na die ándere verschrikkelijke gebeurtenis in het leven van Van Kuijzen: het overlijden van haar man, de vader van Stefan en Vera. Die kwam om het leven bij een verkeersongeval in 1991. Vera was 11, haar broer 12. Van Kuijzen was nu moeder en vader tegelijk, en ja, dat kón ze, benadrukt Vera.
Een paar maanden na zijn overlijden besloot Van Kuijzen met het hele gezin naar Zuid-Frankrijk te gaan. Ze reed zelf, het hele stuk. Klinkt niet erg logisch om te doen vlak na zo'n gebeurtenis, maar zo ging dat. Zo was ze. En de kinderen zouden niet anders verwacht en niet anders gewild hebben.