Museum Huis Doorn en keizer Wilhelm II
De laatste Duitse keizer Wilhelm II werd als Frederik Wilhelm Victor Albert geboren in Potsdam op 27 januari 1859. Wilhelm werd geboren als oudste zoon van de latere keizer Frederik III en diens gemalin Victoria van Saksen-Coburg-Gotha, dochter van de Britse koningin Victoria. Hij was een kleinzoon van keizer Wilhelm I via vaderskant en via moederskant een kleinzoon van de Engelse koningin Victoria. Wilhelm II zou de geschiedenis ingaan als de laatste Duitse keizer (Kaiser) en koning van Pruisen van 15 juni 1888 tot 9 november 1918.
Wilhelm II beleefde een lastige jeugd vanwege zijn handicap; zijn linkerarm was zo goed als verlamd en bleef achter in groei. Ondanks zijn handicap leerde Wilhelm paardrijden en werd hij een relatief goed schutter. Wilhelm II doorliep het gymnasium in Kassel en studeerde geschiedenis en rechten aan de universiteit in Bonn. Hierna bekleedde hij diverse functies in het leger. In 1881 trouwde hij prinses Auguste Viktoria van Sleeswijk-Holstein-Sonderburg-Augustenburg (1858-1921). Het echtpaar kreeg zeven kinderen, zes zonen en een dochter. In 1888 volgde Wilhelm II zijn vader op als keizer. Een belangrijk moment in het leven van Wilhelm II was de viering van het 25-jarig regeringsjubileum in 1913. Dit jubileum werd groots gevierd.
Het verlies van de Eerste Wereldoorlog, die uitbrak op 1 augustus 1914 en werd beëindigd op 11 november 1918, betekende een grote verandering voor Wilhelm II. Hij vluchtte op aanraden van zijn militaire adviseurs naar het neutrale Nederland. Daar zou hij, eerst in Amerongen en later in Doorn, tot aan zijn dood als balling verblijven. De kinderen en hun gezinnen bleven wonen en werken in Duitsland.
In 1921 overleed Auguste Viktoria. Een jaar na haar dood hertrouwde Wilhelm in 1922 met de weduwe prinses Hermine von Schönaich-Carolath, geboren prinses Reuss oudere linie. Uit dit huwelijk werden geen kinderen geboren, maar wel kwamen de kinderen van Hermine regelmatig voor langere tijd in Doorn op bezoek.
In Doorn hield Wilhelm II zich voornamelijk bezig met werken in zijn tuin en park, wandelingen door het park en het dorp met zijn echtgenote en honden, studie van archeologie en geschiedenis, het schrijven van zijn memoires en overleg met zijn adviseurs.
Wilhelm II overleed in 1941 aan de gevolgen van longembolie. Hij werd op het terrein van Huis Doorn begraven, waar speciaal voor dit doel een klein mausoleum werd gebouwd.