Adoptiekinderen kunnen onterecht beschuldigen
Adoptiekinderen kunnen hun ouders onterecht beschuldigen.
Door het verbreken van de band met de biologische moeder kan er een oerverwonding bij een geadopteerd kind ontstaan. Deze wond tast het wezen van het kind aan en uit zich vaak in angsten.
Maar ook in emotionele en gedragsproblemen, depressies en daarnaast een fundamenteel wantrouwen in relaties met veel andere mensen. (*1)
Veel adoptiekinderen hebben hechtingsproblemen ook bekend als het "Geen Bodem Syndroom". De omgeving weet niet wat zich in een gezin met zo'n kind afspeelt. Door het survivors-gedrag, een schijnaanpassing, probeert het kind zich staande te houden.
Het kind doet dit door de wereld om zich heen voortdurend onder controle te houden, door te observeren, te taxeren en daarna te manipuleren. Het kind palmt de buurt, familie en de school in door zichzelf heel anders voor te doen dan het in werkelijkheid thuis is. Het kind gedraagt zich vaak voorbeeldig naar buiten toe of bewerkt de omgeving door een slachtofferrol aan te nemen, bijvoorbeeld ouders beschuldigen van verwaarlozing en mishandeling. (*2)
Liegen is voor het kind niet liegen, maar zich aanpassen aan wat 'men' wil horen. Het is voor het kind van levensbelang om iedereen te vriend te houden. Adoptiekinderen kunnen een extreme behoefte aan aandacht en erkentelijkheid hebben. Hun gedrag/beweringen kunnen erop gericht zijn dit te verkrijgen. Tegelijk kan het denken over gevolgen van acties van henzelf ernstige tekorten vertonen. Dit kan samenhangen met een gebrek aan sociaal gevoel en gebrek aan gewetensontwikkeling. (*3)
De Amerikaanse Rita Laws Ph.D. verklaart dat adoptiekinderen die voor ze geadopteerd waren seksueel of fysiek mishandeld zijn, beschuldigingen uit kunnen brengen die heel overtuigend zijn omdat ze de ervaring levensecht beschrijven die ze toen ondergaan hebben. Deze kinderen kunnen deze beschuldigingen maken om wraak te nemen, adoptieouders uit te testen of om te manipuleren. Door dit alles ontstaan er veel valse beschuldigingen van seksuele mishandeling door adoptieouders. (*4)
Als men de beschuldigingen als waarheid beschouwd krijgt men een verkeerde kijk op wat er werkelijk aan de hand is in het gezin en raken de ouders totaal geïsoleerd. Niemand gelooft of begrijpt hen. Het verschil tussen gedrag thuis en de omgeving wordt steeds groter, net als het onbegrip wat er is voor hun verhaal. Als een kind met bovenstaand problematiek met de hulpverlening in aanraking komt zien die eigenlijk weinig problemen bij het kind. Het lijkt immers charmant, vrolijk en coöperatief. Het kan echter ook de bovengenoemde slachtofferrol aannemen wat gigantisch uit de hand kan lopen. (*5)
Het is daarom belangrijk dat hulpverlening bekend is met deze complexe problematiek, bij voorbeeld een GGZ instelling.