De verhalen van de (soms onbewuste) 'opscheppers' gingen alle kanten op: van professioneel succes tot prestaties van hun kinderen. Ze bleken ervan uit te gaan dat de luisteraars blijer en trotser was, dan ze effectief waren. Integendeel zelfs: de 'ontvangers' van het gepronk waren vaak geërgerd, boos of verontwaardigd. Ook een zeker gevoel van inferioriteit of jaloezie dook op, maar de luisteraars waren veel minder jaloers dan de bluffers dachten dat ze zouden zijn.
Scopelliti spreekt van een soort 'empathiekloof': beide partijen hadden moeite om zich in te beelden hoe ze zich zouden voelen als ze in andermans schoenen stonden. En voor u denkt dat u dan beter mooie verwezenlijkingen moet minimaliseren of vals bescheiden moet zijn: ook dat werkt niet, zo blijkt. Vermoedelijk net omwille van de verwarrende boodschap die u dan uitstuurt: u wil wel de aandacht en bewondering, maar vraagt die op een negatieve manier.
De oplossing, volgens psychologen en gedragswetenschappers? Ga op zoek naar het 'evenwicht' in een conversatie: minder focus op uzelf, meer aandacht voor de andere. Geen zelfpromotie, gewoon uzelf zijn (tenzij u echt een egoïst bent, uiteraard). Dat kan trouwens écht iets opleveren. Want wie anderen in de omgang ruimte en krediet geeft, en zich als een oprecht en eerlijk persoon manifesteert, krijgt dat vaak ook terug. En er blijkt zo goed als niks voordeligers dan iemand anders die de lof over u zwaait.