Recensie: In These Murky Waters – In These Murky Waters – Blues Magazine
18 april 2019|Recensies|0 Reacties
Format: CD / Label: Apollon Services
We verlaten de blues(rock) en Americana klanken even om uit te komen bij het zeer bijzondere geluid van het Zweedse duo In These Murky Waters uit Stockholm. Dit duo, dat bestaat uit Mattias Olsson op een hele batterij oude keyboards en zangeres Ewik Rodell heeft namelijk een geluid, dat best wel moeilijk te omschrijven is.
Hun geluid wordt gedomineerd door de keyboards van Mattias, die allerlei ouderwetse keyboards als de Optigan, de Orchestron, de Chamberlin en de Mellotron bespeelt. Hierdoor zijn er vaak haast symfonische rock klanken te horen, die echter moeiteloos vermengd worden met invloeden uit de electrowave (bijvoorbeeld Fad Gadget), het geluid van The Eurythmics (beginperiode), dreampop en zelfs experimentele muziek.
De zwoele maar evengoed ook krachtige zang van Ewik is de andere constante factor in het geluid van dit duo.
Zo begint het album met Adventures In Central Park, een langzaam deinend nummer met een zacht tikkende drumcomputer, die keer op keer overspoeld wordt door de warm golvende keyboardklanken. Er zit een behoorlijke 80's wave invloed in dit nummer. In Memories And Tape hoor je allerlei stemmig krakende keyboardklanken in een langzaam deinende wals. Dit is een nummer dat fans van een act als Coco Rosie best wel eens zou kunnen aanspreken.
In Ophelia wordt het ritme bepaald door een krakende drumcomputer, die wederom een langzaam walstempo neerlegt, dat alle ruimte biedt aan Ewik's zwoele zang en de majestueuze, haast bombastische, keyboards. In We Came From The Ocean gaat het duo de dreampop kant op met een haast klassiek geluid. Het geluid van de ouderwetse keyboards doet zelfs aan de beginperiode van King Crimson denken!
In het intro van Burn Bridges Burn wordt Ewik begeleidt door dreunende pauken. Langzaam aan ontwikkelt het nummer zich tot een triphop-achtig nummer waarin van alles gebeurt, wat met name door het wisselende geluid van de diverse keyboards komt. Het nummer gaat van licht electro-funky naar bombastische symfo. Berlin Zoo is een breekbare ballad met fraaie weldadige symfo en folk elementen.
In Postcard gaat het duo p de Latijns-Amerikaanse toer in een soort lo-fi Latin deiner met krachtige, gekwelde zang van Ewik en blazers, die uiteraard uit de keyboards afkomstig zijn. Carnival opent met dronken orgelklanken. Je waant je op een bizar soort kermis, die aan de ene kant enorm intrigerend is maar aan de andere kant, door de bizar zwalkende muziek, ook erg eng.
In Roll The Dice zit ook flink wat dreiging, die veroorzaakt wordt door de bizarre muzikale flarden waardoor het geluid van een act als Fad Gadget opduikt. Ann-Marie wordt gedomineerd door de continu herhaalde pastorale, haast kerkorgel-achtige, keyboardklanken. In Tears On A Green Sequined Dress lijkt het duo in eerste instantie op de electro-funk toer te gaan maar al gauw gaat het nummer verder als een stuwende mix van electropop en dreampop.