Tijdens onze vakantie op Cyprus was er een vrij grote mierenkolonie actief op het terras voor ons appartement. Over het algemeen betrof het mieren met een lichaamsgrootte van 3-4 mm.
Het viel ons op, dat deze kolonie regelmatig werd doorkruist door mieren van bijna de dubbele grootte en met een opvallend groot hoofd t.o.v. de rest van het lichaam. In eerste instantie dacht ik dat het hier twee verschillende soorten betrof, maar niets is minder waar.
De afgelopen weken druk op zoek geweest naar informatie over de op Cyprus voorkomende mierensoorten en stuitte daarbij op een blog gewijd aan de Biodiversiteit van Cyprus. Eén van de onderwerpen op dit blog, besteedde aandacht aan op Cyprus voorkomende mieren.
En wat blijkt, die grote en kleine mieren behoren tot één en het dezelfde geslacht. Deze mieren behoren tot het geslacht Pheidole, een geslacht van mieren uit de onderfamilie Myrmicinae.
De soorten uit dit geslacht kenmerken zich door een uitgesproken dimorfie bij de werksters. Dimorfie is het verschil in uiterlijk tussen mannetjes en vrouwtjes bij dezelfde diersoort en dan met name de verschillen in lichaamsvorm, lichaamsgrootte of lichaamskleur. De exemplaren met het opvallend grote hoofd noemt men ook wel dikkopmieren.
Een mens moet er weer in groeien, in dat extra vroege opstaan, uren rijden en ontbijten onderweg. In het lezen en vertellen, spelen en vragen beantwoorden, alsof het de allereerste keer is. In het omgaan ook met kleuters en (heel) jonge kinderen.
Vandaag was ik te gast in het Sint-Lodewijkscollege in Brugge. Ik bezocht er de eerste en de tweede kleuterklas, en dat is niet evident. Ik had er zelfs een beetje schrik voor, want soms zijn zulke jonge kinderen nog niet gewend om een uur lang stil te zitten luisteren naar een verhaal. Maar dat waren ze in Brugge absoluut wel.
Het hele nest (beetje uitgedund door griep, helaas) zat gebiologeerd te luisteren, zurfte mee alsof ze elke dag niets anders deden, verzon geheime wapens om zoeperspinnen te lijf te gaan, antwoordde op mijn gekste vragen en aarzelde niet om zelf ook allerlei dingen te vertellen. Een kind dat volgens de juf haast nooit spreekt, kon amper zwijgen en zwierde meermaals haar vingertje enthousiast omhoog.
In de pauze kwam een van de jongetjes naast mij op het bankje zitten. Hij schoof steeds dichterbij, tot hij helemaal tegen mij aangeplakt zat en ging toen met zijn handje mijn rug zitten aaien, terwijl hij glimlachend voor zich uit staarde. Aan de andere kant was een ontzettend verlegen meisje komen zitten, dat mij af en toe een duwtje gaf om mijn aandacht te trekken, en mij daarbij de hele tijd met het allerliefste lachje aankeek. En ondertussen deed de juf broeken, truien en jasjes dicht. Met een liefde en een geduld alsof het ook voor haar de allereerste keer was.
Enfin, het lijkt zelfs alsof ze al een beetje begonnen is, met lezingen in Sancta Maria in Ronse en de bib van Lovendegem, en workshops in de bib van Wielsbeke.
Wie mij aan het werk wil zien, heeft dus geen excuus. Met een mailtje krijgt u bovendien uur en adres bezorgd.
Vorige week kwam ik in Beernem, en dat was meteen een schitterende start voor het nieuwe lezingenseizoen. Hieronder een overzicht van dit najaar.