schijnselen gevormd en bevestigd, dat zij van twee mannen te gelijk zich de hulde liet welgevallen; dat zij met eenen, wellicht met beiden het spel eener coquette dreef, dat zij zijne liefde niet beantwoordde maar ze zich toch liet aanleunen; dat zij koud was en alleen zelfzuchtig en ijdel.
Zoo verbitterde hij zich eenige dagen en de vrienden van de Piazza di Spagna zagen hem niet en wisten maar niet wat hem terughield.
Wat nu? Hij wilde breken met die vriendschap, de verstikkende banden verscheuren en zich weer vrij maken. Vrij, om dat te worden was hij op reis gegaan. Hij wilde heengaan. Soms kwam er een beradener oogenblik. Hij dacht er over haar te spreken en het haar ronduit te zeggen. Hij dacht er aan om Askol rekenschap te vragen. Maar welk recht had hij hiertoe? Waren zij hem verantwoording schuldig? Doch — als het eens niet waar was? Onzekerheid is martelender dan gewisheid, en eens ging hij uit en naar Askols atelier.
Hij vond den beeldhouwer in zijne benedenwerkplaats, bezig met aan het gipsen afgietsel van zijne Amazonegroep eenige kleinigheden bij te werken.
Askol heette hem met zijne gewone vroolijke gulheid welkom, maar Aisma nam zijne hand niet aan en was stijf. Bij het zien van dit beeld kon hij zijne drift niet bedwingen en vroeg zonder veel voorbereiding: