Over het gevoel van losraken van de maatschappij. Dit is de tweede roman die ik van hem lees en ik ben nu volledig overtuigd van Murakami’s talent — hij vertelt het verhaal van de driehoeksverhouding tussen verteller K, Sumire en Mioe op subtiele wijze, met het grootste gemak. Volgens mij werkt het onwerkelijke laatste deel, waarin Sumire verdwijnt, zo goed omdat wat eerder komt even doodnormaal als geloofwaardig is. Het greep me in ieder geval zodanig dat ik bij het tandenpoetsen niet in de spiegel durfde te kijken.