Voor verweerder als hoofdbehandelaar geldt ten aanzien van de op hem rustende informatieplicht geen strengere maatstaf. Uit het medisch dossier (p. 30 en 31) volgt dat verweerder tijdens de poliklinische bezoeken de klachten van klaagster - met name de oedeemvorming - heeft besproken en haar voor zover nodig heeft geïnformeerd over het in dat verband te volgen beleid. Anders dan klagers veronderstellen, is een placenta bilobata geen afwijking. Een placenta bilobata moet worden gezien als een variatie op een normaliter uit één geheel bestaande placenta. Nu uit de echoscopische onderzoeken bleek dat de placenta bilobata bij klaagster niet laag was gelegen, volgt uit de (toen geldende) NVOG-richtlijn “Bloedverlies in de tweede helft van de zwangerschap” dat er geen sprake was een risicofactor. Er was daarom geen aanleiding om klaagster daarover te informeren omdat het risico op vasa previa in dat geval zeer klein is. De geconstateerde placenta bilobata had daarom geen gevolgen voor het te volgen beleid. Een behandelaar dient er bovendien voor te waken een patiënt onnodig ongerust te maken. Door verweerder is gelet hierop niet in strijd met het bepaalde in art. 7:448 lid 2 BW gehandeld.