Filmdilemma van de week: de briljante zevenjarige in 'Gifted' of de intelligente luchtverkeerleider in '2:22'? - newsmonkey
Filmdilemma van de week: de briljante zevenjarige in 'Gifted' of de intelligente luchtverkeerleider in '2:22'?
Film 9 juli 2017 | 6 min lezen door Geert Verheyen
Het is vreemd hoe je week na week een thema kan terugvinden in de nieuwe cinemareleases. Deze week is het overkoepelende thema van onze twee films "Mensen die slimmer zijn dan wij", al is dat nu ook weer niet zo moeilijk. In Gifted van (500) Days Of Summer-regisseur Marc Webb is dat een zevenjarige, in de mysterieuze thriller 2:22 gaat het om Michiel Huisman uit Game Of Thrones.
Gifted: ondanks zijn tekortkomingen nooit irritant én met steengoede acteurs
Laten we meteen met de deur in huis vallen: geen van beide is een hoogvlieger, maar Gifted is wel merkbaar de betere van de twee films deze week. Niet dat Gifted de frisheid en originaliteit heeft die regisseur Marc Webb in (500) Days Of Summer wist te leggen en die de film zo opmerkelijk maakte, maar Gifted gaat op zijn minst op een aangename manier om met de clichés.
Dat ligt niet in de laatste plaats aan de acteurs. McKenna Grace is er net elf geworden en speelt een overtuigende zevenjarige, Mary, die een bijzonder stel hersenen moet zien te bestieren. Door omstandigheden groeit ze op bij haar oom Frank (geweldig om eens een Chris Evans te zien die géén Captain America speelt) en die wil haar op deze fase in haar leven vooral kind laten zijn, dat is al moeilijk genoeg, weet je wel. Langs de andere kant wordt er ook aan Mary getrokken door haar grootmoeder die van mening is dat potentieel benut moet worden en die via Mary vooral haar eigen onvervulde dromen vervuld wil zien raken.
Veel bekende gezichten ook in de bijrollen. Jenny Slate (wij kennen haar vooral als de heerlijke Jess uit de onvolprezen dramedy Married van FX) was in het echte leven ook even de vriendin van Chris Evans (juni 2016-februari 2017) en speelt hier de bevlogen leerkracht die al snel door heeft dat er iets bijzonder is aan Mary. Elizabeth Marvel die in het meest recente seizoen van 'Homeland' nog de aanstaande president speelde heeft een beperkte bijrol als de directrice van de school in kwestie.
Het is het soort film waarin de personages in zinnen spreken die je recht in een boek zou kunnen neerschrijven (remember Dawson's Creek), waarin er altijd gepraat wordt en personages nooit niet weten wat zeggen, maar zelfs dat zien we ook al eens graag. Er wordt ook best vaak op de tranen gemikt in Gifted (eerlijk: het is ook één keer gelukt) en de muziek op de band laat je duidelijk weten wanneer dat precies is, maar ondanks die tekortkomingen wordt Gifted nooit irritant. Er zijn zelfs enkele écht mooie scènes op te merken, zoals het gesprek over al dan niet geloven in God tussen Frank en Mary bij zonsondergang of zelfs die ene scène in de kraamkliniek.
Gifted sprankelt niet zoals (500) Days Of Summer dat deed, maar het is wel het meest noemenswaardige dat Marc Webb sindsdien heeft gemaakt. Zijn volgende film, The Only Living Boy In New York, is ook al klaar en zou in oktober moeten uitkomen.
2:22, een thriller met veel ambitie en weinig troeven
Het is al sinds Warm Bodies (2013) dat we een crush hebben op de oogverblindend mooie Teresa Palmer, alleen is het jammer dat ze nog steeds niet in haar eerste goeie film gespeeld heeft. 2:22 is het ook niet geworden. De film duurt 98 minuten en hoe langer de film duurt, hoe meer hij naar de bodem zinkt. Tijdens het verschrikkelijke en melodramatische slot hoor je 'm zelfs de bodem raken: nog dieper zinken bleek onmogelijk.
Nochtans hadden we veel sympathie voor het hoofdpersonage Dylan, de rol van Michiel Huisman uit Game Of Thrones. Dylan wordt bijna 30, heeft de gave dat hij overal patronen in ziet en is mede daardoor erg goed in zijn job als luchtverkeersleider. Tot hij op een dag zijn focus verliest en nog maar op het nippertje zo'n 900 doden vermijdt. Hij wordt vier weken geschorst en vanaf dan verliest hij zich meer en meer in patronen die hij ziet opduiken in het dagelijkse leven en in het bijzonder in het Grand Central treinstation van New York.
Zoals gezegd is Dylan best een sympathieke peer. Zijn vader was piloot en als kind keek hij naar de sterren, hopend dat het zijn vader was die overvloog, op weg naar huis. Toen hij zelf piloot wilde worden, bleek hij vliegangst te hebben. Kijk, dat zijn het soort details die ons voor een personage doen innemen.
Op een dag gaat hij naar luchtballet kijken en ontmoet hij Sarah. Hij wordt meteen verliefd (wie niet als je Teresa Palmer voor je hebt zitten, natuurlijk) en na twee dates voelen ze zich al verbonden voor de eeuwigheid. Wanneer dan ook nog eens blijkt dat de twee tortelduifjes op dezelfde dag jarig zijn, blijkt er toch meer aan de hand te zijn.
We willen verder niet te veel weggeven voor wie deze marteling toch nog vrijwillig zou willen ondergaan, maar er is nog iets met sterren, iets met een komeet, iets met tijdreizen, iets met een hologram en natuurlijk ook iets met steeds wederkerende patronen. En Sam Reid speelt een kunstenaar die wij vooral een verwaande kwast vonden.
2:22 wil een hippe thriller zijn vol hippe New Yorkse mensen en hippe muziek op de soundtrack, maar sleept zich vooral naar zijn einde toe. Gelukkig hadden we nog Teresa Palmer om naar te kijken.
Filmdilemma van de week: gezellig huiveren met 'It Comes At Night' of zwemmen voor je leven met '47 Meters Down'?
Filmdilemma van de week: we trekken naar Zuid-Afrika met 'Bram Fischer en naar Israël met 'Bar Bahar', twee kleinere topfilms
Filmdilemma van de week: het Dark Universe instappen met 'The Mummy' of toch maar de minimalistische oorlogsfilm 'The Wall'?