We werken vandaag aan Jorn’s website. Superleuk! Ik word er alleen een beetje gaar van, we werken vijf uur achter elkaar door en ik heb altijd even een change of scenery nodig, maar dat vergeet ik. Volgende keer dus gewoon braaf even pauze houden. Naast me op de stoel ligt Fendi te slapen en dat vind ik oprecht één van de schattigste dingen die er zijn, als hij helemaal zo opgekruld ligt. Zo lief! Hij moet niet zoveel hebben van de sneeuw: als hij naar buiten gaat, komt hij steeds binnen vijf minuutjes weer terug.
Aan het einde van de middag moeten we er toch nog uit: Albert Heijn bezorgt onze boodschappen vandaag niet, dus die moeten we zelf doen. Het is echt een barre tocht, want het is koud en glibberig en we hebben zware boodschappen, maar uiteindelijk overleven we het. Tien punten voor ons!
Goedemorgen! Ik zit al vroeg klaar achter mijn laptop voor een overleg. Ik loop vervolgens echt helemaal leeg: al mijn energie gaat weg. Ik merk aan mezelf dat ik zó klaar ben met al die overleggen via een beeldscherm. Ik mis echte interactie, ik krijg hoofdpijn van zo lang naar een scherm staren en het voelt alsof alle overleggen minstens tien keer zo saai zijn. Na het overleg heb ik ook echt even een flink baalmoment en wil ik het liefst even niets meer doen. Maar toch ga ik nog aan de slag.
In de middag voel ik me niet zo goed. Ik heb pijn in mijn buik, kan bijna niet meer rechtop zitten van de pijn en leg mezelf dus uiteindelijk maar op de bank met een kruikje terwijl ik een true crime serie op Netflix bekijk. Dat doet me goed, zowel de kruik als de serie.
Ik moet in de ochtend voor een echo naar het ziekenhuis. Ik heb al sinds een maand of acht buikklachten en ze kunnen niet ontdekken waar het door komt. Vervelend is het wel. Mogelijk is het een gevolg van de desastreuze operatie die ik 2015 onderging. Het maakt mij niet zoveel uit, ik wil gewoon weten wat het is en hoe ik er weer van af kom. Vandaag maken ze een echo van alle organen in mijn buik. De radiologe is heel aardig, het onderzoek gaat snel en de conclusie is dat alles er goed uitziet. Aan de ene kant natuurlijk heel fijn, aan de andere kant denk ik dan weer: maar wat is het dan wel? En hoe kunnen we dat nog onderzoeken? Nou goed, ik zal binnenkort wel weer een overleg met mijn huisarts hebben en dan spreken we het vervolg af.
In de middag ga ik aan het werk. Ik heb overleg met mijn stagiaires en handel wat administratieve dingen af. Dit is het uitzicht achter me en ik vind het er stiekem zó gezellig uit zien met die sneeuw op de struiken. Verder vind ik de sneeuw echt niet oké: ik ben nog steeds bang om er in te rijden en wil weer gewoon kunnen hardlopen, dus van mij mag het snel gaan dooien.