Vóór alles dient de priester een 'man Gods' te zijn (1 Tim 6,11). God is niet de grote onbekende, die na de oerknal van het toneel verdwenen is. God heeft een gezicht in Jezus Christus. Het belangrijkste in een priesterleven is dan ook een persoonlijke verbondenheid met Jezus Christus. De paus drukt de seminaristen op het hart te leren leven in een voordurende omgang met God. Dat is de betekenis van de aansporing: 'Bidt zonder ophouden': dat we trachten steeds de innerlijke band met God te bewaren. Vanuit onze band met God leren we aan onszelf te werken, in dankbaarheid en vreugde dat God ons nabij is en dat we zijn dienaars mogen zijn. Centraal in ons contact met God staat het sacrament van de eucharistie, waarin we Christus persoonlijk mogen ontmoeten. In de liturgie verzamelt zich de hele Kerk, met de gelovigen van alle eeuwen, tot één groot koor van gebed tot God. 'Blijf je verdiepen in de liturgie en put inspiratie uit een steeds dieper inzicht in de ontwikkeling van de liturgie door het geloof en het gebed van de vele generaties van gelovigen', aldus paus Benedictus XVI. Het sacrament van boete en verzoening leert ons in alle eerlijkheid naar onself te kijken, met de ogen van God. Het maakt ons tot nederige mensen. De paus roept de priesterstudenten op het sacrament van de biecht opnieuw te ontdekken en de weg te gaan van bekering en heiliging. Vanuit het besef van onze eigen zondigheid krijgen we ook meer begrip voor de zwakheden van andere mensen. Opmerkelijk is de oproep van de paus om aandacht te houden voor de uitingen van volkse vroomheid, ook al zijn die soms wat oppervlakkig en niet altijd stevig intellectueel onderbouwd. Toch is het verkeerd om de volksvroomheid te minachten: in die schat aan vrome tradities openbaart zich hoe het geloof wortel heeft geschoten in de harten van mensen. De priesteropleiding is in de eerste plaats een tijd van studie. Mogelijk lijken de colleges soms ver van de pastorale praktijk te staan; het is echter van groot belang om een diep inzicht te krijgen in het geheel van ons geloof. 'Beste seminaristen, ik kan jullie alleen maar dringend aansporen: studeer ijverig! Bestudeert de verschillende disciplines van de filosofie en de theologie, verankerd in de levende traditie van de Kerk. Buit de jaren van studie uit! Je zult het je later niet berouwen.' De jaren op het seminarie dienen ook een periode van menselijke rijping te zijn. De priester moet trachten een integer mens te zijn, met een gezond evenwicht tussen hart en verstand, lichaam en ziel. Hierbij komt een bijzondere aandacht toe aan de integratie van de seksualiteit. Gelukkig kent ieder van ons priesters die op een rijpe en overtuigende wijze het celibaat beleven, en die zo tonen dat deze levensweg zinvol is en kan voeren tot menselijke rijpheid. Een goede, innerlijke onderscheiding gedurende de seminarieperiode is hiervoor van vitaal belang. Tenslotte merkt de paus op dat de huidige priesterstudenten vaak een heel diverse achtergrond hebben wat betreft hun vooropleiding, beroepservaring en vaak ook qua spiritualiteit. Het seminarie, aldus de paus, is een oefenschool van tolerantie en grootmoedigheid, waarin de priesterstudenten in de praktijk van het dagelijkse samenleven leren om elkaar te accepteren en te begrijpen. Met deze brief heeft de paus alle priesterstudenten willen bemoedigen en aansporen om trouw te blijven aan hun roeping. De gemeenschap van het Sint-Janscentrum dankt paus Benedictus XVI oprecht voor deze zeer gewaardeerde blijk van attentie.