Column oma An: ‘Mijn kleinkind werd te vroeg geboren, maar in haar piepkleine lijfje zat een stevige portie levenskracht’
Dagboek van een grootouder
Gedrag & ontwikkeling
Kleinkinderen
Oma en opa zijn
Prematuur
Uit Magazine voor GROOTouders
55+
Dossiers
Peuters / Kleuters
An Candaele
Twitter
Facebook
Whatsapp
Ik volg met groot enthousiasme elke nieuwe stap die ze zet, en ook de minder nieuwe. Zoals jonge kinderen eindeloos doorgaan met blokjes op de tafel leggen, ze eraf gooien en opnieuw erop leggen, bekijk ik twintig keer hetzelfde filmpje met haar in de hoofdrol. Wie kleinkinderen heeft, herkent het wel … Ze kruipt? Schitterend! Ze trekt zich recht aan de tafel? Prachtig! Ze weet hoe het deksel op de pot moet? Slim! Ze zegt iets wat op ‘melk’ lijkt? Applaus! De manier waarop ze ‘oei’ zegt als ze iets laat vallen? Smelt! Ze lacht hartelijk om mijn zoveelste kiekeboe? Heerlijk! Ja, zelfs na de dertigste keer.
Ons kleinkind werd te vroeg geboren
Als je grootouder mag zijn, gaat een niet te stoppen bron van liefde en verwondering stromen. Nu is het wonder bij onze kleindochter nog iets groter dan bij de meeste andere kindjes. Je denkt misschien: een typisch geval van ‘mijn kleinkind, schoon kleinkind’. Maar dat is het niet alleen. Ons kleinkind werd namelijk veel te vroeg geboren.
Op een moment dat ze nog drie maanden in de beschermende buik van haar mama verder had moeten kunnen groeien, werd ze al bruusk de wereld ingejaagd. De buitenkant was compleet – tien vingertjes en teentjes incluis – maar van binnen was er van alles nog niet helemaal ontwikkeld of gerijpt. Een uiterst kwetsbaar kindje van amper 625 gram. Met longetjes die nog niet in staat waren om zelfstandig te ademen. Zonder de hoogstaande geneeskunde in ons land, zou ze het niet gehaald hebben.
Maar in dat piepkleine lijfje zat ook een stevige portie levenskracht en -wil. Heftige situaties en emoties volgden elkaar op in een rollercoaster: hoop, zware terugvallen, operaties, ‘Oef, een goeie dag!’, ‘O neen, weer een complicatie!’ … We wisten maandenlang niet óf en hoé ze het zou halen, maar ze spartelde er zich telkens weer door.
LEES OOK > Prematuur: de feiten in cijfers en gevoelens
Spelend afscheid nemen
Intussen is onze kleindochter een pientere en ondernemende peuter. De bril waardoor ik naar haar kijk is mee gekleurd door de ongerustheid en angst van die eerste maanden. Alles wordt er nog minder vanzelfsprekend door. In alles wat ze doet, besef ik het wonder. Zelfs als ze vertederend ligt te slapen.
Ze is in de fase dat ze spelend oefent om afscheid te nemen. Dat mama of papa haar afzetten in de crèche en weggaan, ontdekte ze al. Ook dat bezoekers komen en weer vertrekken, weet ze. Nu neemt zij zelf het initiatief. Ze kruipt op handen en voeten de trap op, draait zich halverwege om, zwaait en roept: ‘Daaaaag!’ Daarna klimt ze gezwind verder. Of ze loopt van de living naar de keuken: ‘Daaaaag!’
Ik ben geen deskundige, maar het lijkt me een belangrijke oefening: mama of papa achterlaten en erop vertrouwen dat die er nog zijn als je terugkeert. Nu is haar afscheid nog kort en binnenshuis, maar ’t is een begin. Dat al dat soort vaardigheden zich vanzelf in het hoofdje ontwikkelen … wonderlijk toch?
Kwetsbaarheid
Terwijl we van de ene verwondering in de andere ontroering vallen, worden we toch weer even met onze neus op de kwetsbaarheid gedrukt. Een berichtje vanuit het ziekenhuis: ‘Ze moet overgeven en is suf.’ Alle alarmbellen schieten meteen aan. Dat kan namelijk wijzen op een verstopping in de drain, die kort na haar geboorte in het minuscule hoofdje werd ingeplant.
Ons wondertje heeft in haar armpjes geen bruikbare ader meer om infusen te steken en kreeg al meer medicatie dan ikzelf en onze kinderen samen in ons hele leven.
Het volgende WhatsAppbericht is gelukkig een opsteker: ‘Ze heeft iets gegeten en gedronken.’ De ware boosdoener is de volgende dag bekend: ‘Het is “maar” het rotavirus.’ Oef!
LEES OOK > Grootouder worden: het verandert je leven
Meer artikels over te vroeg geboren kindjes vind je in ons dossier prematuur.
Foto: Yana Debusschere
Dit artikel verscheen eerst in het Magazine voor GROOTouders (nr. 12, 2022). Ook ontvangen? Schrijf je dan in voor het magazine en de bijbehorende nieuwsbrief. Volg de Gezinsbond ook op Facebook, Twitter en Instagram om op de hoogte te blijven van nieuwtjes en activiteiten. Lid worden van de Gezinsbond kan hier.
Gepubliceerd op: 05/04/2022
Tags: grootouder zijn, premature baby, relatie grootouders en kleinkinderen
Meest gelezen artikelen
1. WEBINAR: To tag or not to tag? – prof. dr. Ralf De Wolf & dr. Tom De Leyn – Donderdag 8 december, 20u
2. 7 voordelen van voorlezen
3. Eerste hulp bij kinderziekten: van windpokken tot RSV
4. Na een scheiding: wat met de grootouders?
5. Waarom risicovol spelen zo belangrijk is voor kinderen
Gezinsbond
Lees meer
55+ |
Kleinkinderen Oma en opa zijn
Je grenzen bewaken als grootouder: tips van grootoudercoach Bieke Geenen
55+ |
Kleinkinderen Oma en opa zijn
Muziekpsycholoog Mark Reybrouck over muziek beleven met je kleinkinderen: ‘Zing gerust voor je kleinkind, ook al vind je zelf dat het nergens op lijkt’
55+ Dossiers |
Kleinkinderen
Kan ik verlof nemen om mijn zieke kleinkind op te vangen?
55+ |
Kleinkinderen Oma en opa zijn
Martin Heylen wil een betrokken opa zijn: ‘Ik heb geen tijd, maar als Renée er is, bestaat alleen zij.’
Dossiers |
Kleinkind in twee huizen Kleinkinderen
Hoe kan je je kleinkinderen steunen als hun ouders gaan scheiden?
55+ |
Oma en opa zijn
16 toffe namen voor grootvaders
Alle foto’s en teksten op deze website zijn eigendom van de Gezinsbond tenzij anders vermeld. De foto’s en teksten mogen niet worden gebruikt in welke vorm dan ook, online of offline, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de Gezinsbond.