TWEEDE LES. Tweedimensies
In onze eerste bespreking heb ik getracht u een beeld te geven van wat er nu eigenlijk gebeurt als we tekenen.
Tekenen [moeilijk leesbaar, ndr] op deze manier is centrale projectie. We kijken met één oog door een denkbeeldig beeldvlak naar ons object.
Op dat vlak (ons papier) ontstaat een projectie in twee dimensies van het driedimensionale object. De eerste twee lessen houden we ons voornamelijk bezig met die projectie op dat platte vlak. Er ontstaat een vlakke meetkundige figuur. We kunnen alles herleiden tot lijnen die elkaar snijden - in elkaar overlopen - met elkaar hoeken vormen.
We zoeken de uiterste breedte, passend bij de uiterste lengte (niet omgekeerd). We verbinden de uiterste punten van ons object in gedachte tot een veelhoek. We proberen door de figuur op het podium te zien in lijnen - vlakken - veelhoeken - (zonder ons te bekommeren om massa's of anatomische bijzonderheden) eerst een projectie van het beeld dat we waarnemen op ons papier te krijgen, zó, dat het er ook óp komt, geen handen en voeten er buiten vallen.
We trachten meteen door het voortdurend omspelen [moeilijk leesbaar, ndr] met het oog - van de figuur die we waarnemen - … [onleesbaar, ndr] te geven van de beweging - de stand - de expressie van de figuur binnen de grenzen die we onszelf hebben opgelegd. Dat is onze taak voor vanavond. Volgende week hoop ik in te gaan op het driedimensionale - de weergave van de grote massa's waar de menselijke figuur uit opgebouwd is.