Ik ben trots op de rol die we afgelopen tijd hebben ingevuld door het creëren van meer bewustzijn en visie op de arbeidsmarkt van de toekomst. We zijn in staat geweest om het abstracte gesprek te vertalen naar "normale mensentaal".
Ik geloof dat pps'en een verbindende rol gaan spelen in de totstandkoming van antwoorden op ontembare maatschappelijke vraagstukken. Deze rol begint steeds meer te groeien en we zien dat bedrijven zich steeds meer verantwoordelijk voelen voor hun omgeving. Dat is een mooie en essentiële ontwikkeling als we kijken naar de enorme taken die ons te wachten staan op gebieden als duurzaamheid, diversiteit en inclusie en digitalisering. Dat kan en moet je niet alleen willen doen als overheid. Waar ik voorheen sceptisch was over pps'en zie ik nu meer helder het belang van dit soort samenwerkingen in. Ik zou Elijah niet zijn als ik niet eindig met een kritische vraag: wie en hoe bepalen we een gezonde balans in een pps? En voor hoe lang blijven pps'en werken in ons doorgeschoten kapitalistisch systeem?
Kritiek van de zwarte rede (van Achille Mbembe) met zijn quote en tevens mijn levensmotto: je kunt niet leven in de illusie dat we niet diep met elkaar verbonden.

(Nieuwe pagina: == 1974 == Afbeelding:VanOekelbliktterug.jpg Terugblik op programma's waaraan Sjef van Oekel heeft meegewerkt. Deze bewust chaotische shows van Wim T. Schippers wekken begin...)