Nu heeft Amy Chong Siu Ping (The chansons of Claudin de Sermisy in Attaingnant's Chansons nouvelles and other early collections, dissertatie Hong Kong, augustus 2002) erop gewezen dat de melodie eigenlijk niet van De Sermisy is, maar al uit de vijftiende eeuw dateert. We treffen haar namelijk aan in de verzameling Chansons du XVe siècle, publiées d'après le manuscrit de la Bibliothèque nationale (Parijs 1875), waarvan Gaston Paris de teksten redigeerde en Auguste Gevaert de melodienotaties verzorgde. Op pagina 113-114 staat het wereldlijke liefdeslied ‘Resjouissons nous tous loyaulx amoureux’ afgedrukt en in de bijlage wordt de bijbehorende melodie gepresenteerd:
De melodie is echter niet bekend geworden met deze liedtekst. De Sermisy bewerkte de wijs voor zijn vierstemmige chanson en deze versie werd in de zestiende eeuw en daarna bekend. Aan de melodiebekendheid zal ook bijgedragen hebben dat Attaingnant chansonbewerkingen (zogeheten ‘intavolaties’) voor diverse bezettingen publiceerde: in 1529 verscheen een versie voor zangstem en luit en in 1531 een voor klavier.
Het chanson werd al spoedig ook buiten Frankrijk populair. Dit blijkt uit het gegeven dat we bijvoorbeeld in Een devoot ende profitelijck boecxken, inhoudende veel ghestelijcke Liedekens ende Leysenen (Antwerpen 1539) het chanson als wijsaanduiding aantreffen bij het lied ‘O Maria / Hebt eewich lof en danck’. Kort na 1550 werd de melodie gebruikt bij geestelijke liedteksten als ‘Looft, eert, ghebenedijt / Des Heeren name soet’ (Veelderhande schriftuerlijcke Liedekens, Antwerpen 1552-1554) en ‘Grijpt eenen moet, verhuecht in desen tijt’ (Veelderhande gheestelicke Liedekens, ghemaeckt uut den ouden ende nieuwen Testamente, Antwerpen 1558). Typerend voor de bekendheid is eveneens dat Adriaen Jorisz Smout, de waarschijnlijke compilator van het Luitboek voor Thysius (1590-1630), de melodie in zijn verzameling opnam.
Bij de lange strofevorm van veertien versregels (in het Liedboek met behulp van slashes teruggebracht tot tien) worden veel melodieregels herhaald: A-B-C-A-B-C-D-D-E-E-D-E-E’.
De herkomst uit de volksmuziek blijkt uit de toonaard, die – hoewel afkomstig uit de vijftiende eeuw – toch sterk neigt naar wat later F groot genoemd zou worden, waarbij f’ de grondtoon is en c’’ de dominant.
De melodie heeft een beperkte omvang: afgezien van de leidtoon e’ in regel 3, 6 en 10 beweegt de wijs zich tussen f’ en c”. Ondanks dat de melodie zich binnen een kwint afspeelt, blijft zij interessant door fijnzinnige variatie in de ritmiek. Het gebruik van hele noten tot achtste noten wijst daar al op.
Opvallend zijn onder meer de gepuncteerde halve noten in de regels 1, 2, 4 en 5. Op die plaatsen heeft de oorspronkelijke Franse tekst een cesuur: