Deze wijn heeft een heldere, licht gele kleur. In de expressieve neus ruikt men peer, gele perzik, citrus en ananas. De aanzet is levendig, gevolgd door een sappige, mondvullende smaak, met vooral witte bloesem en exostisch fruit en een opvallend goede balans tussen rijpheid en fraîcheur.

Ramen en deuren in Sint-Katelijne-Waver. Voor al jouw nieuwbouw, renovatie en herstellingswerken. - De Wolf - Durnez
Dewolf Durnez is jouw ideale partner voor het plaatsen van ramen en deuren in Sint-Katelijne-Waver. Dit voor zowel nieuwbouw als renovatie projecten.
Heb je een nieuwbouw of project dat de plaatsing van ramen en deuren inhoud in Sint-Katelijne-Waver? Dewolf Durnez heeft 15 jaar ervaring in het plaatsen en afwerken van ramen en deuren. Wij zorgen voor een onberispelijke plaatsing en afwerking in jouw woning of nieuwbouw. Wij bieden afwerkingen aan in verschillende kleuren en materialen. Wens je een nieuwe uitstraling te geven aan je woning dan kan je ook bij ons terecht voor renovatiewerken voor ramen en deuren.

De Algarve is de populairste regio van Portugal. Daar zitten het mooie weer, de prachtige zandstranden, maar ook de indrukwekkende rotskust voor veel tussen. Gooi daar nog een heerlijke keuken bovenop en wij Belgen zijn verkocht. Want de liefde voor de Algarve gaat door de maag. In dit tweede artikel over de plaatselijke gastronomie laat ik jullie verder proeven van deze mooie streek, met een aantal tips en mijn favoriete restaurants.
De plaatselijke keuken is de allerbeste manier om de mensen, hun cultuur en geschiedenis te begrijpen. En dat is niet anders in de Algarve. Ik weet het, er zijn rustigere regio’s in Portugal, maar in de herfst heb je er een heel andere beleving dan tijdens de overdrukke zomer. Het weer is prima, de temperatuur meer dan aangenaam en in de restaurants wordt er niet gevochten voor een tafeltje. En één ding is zeker: in de Algarve wordt er lekker gekookt, zonder chichi en met heel veel smaak en goesting.
Varkensvlees is erg populair. In het vorige artikel had ik het vooral over de kuststreek, waar ik zeevruchten en vis à volonté heb gegeten. Als je oesters wil moet je aan de Ria Formosa zijn, voor gegrilde sardines in Portimão en voor cataplano in het mooie Faro. Maar in het binnenland van de Algarve wordt er helemaal anders gegeten. Vlees neemt er ruim de overhand en het varken, dat samen met bacalhau het lievelingseten van de streek is, wordt er in al zijn aspecten opgevoerd. Leitão (speenvarken), bifana (een sandwich met gegrilde plakjes varkensvlees met veel look) of varkenswangetjes, net zoals voor de bacalhau zijn er honderden recepten om varkensvlees in al zijn glorie te serveren. Spierwitte dorpjes verbergen vaak kleine authentieke restaurants waar ze van de simpelste ingrediënten heuse lekkernijen maken.
Slow cooking. Het binnenland is erg vruchtbaar, dus er wordt veel groenten en fruit gegeten. Vlees werd vroeger slechts enkele keren per jaar geconsumeerd, iets waar we stilaan terug naartoe gaan. Elke familie had een paar kippen, de eieren werden vaak geruild voor andere voedingsmiddelen. En elke familie die het zich kon veroorloven had ook minstens één varken. Het slachten van een varken werd met de hele wijk gevierd. En ook hier ging niks verloren. Ze eten nog steeds alles op: van de hersenen en ingewanden, tot de oren en zelfs de neus. Portugezen eten graag vis, maar het varken staat minstens even hoog op hun hitlijst. In de Algarve, hoe kan het ook anders, wordt het vaak gerold in een jasje van vijgen en amandelen en gaat het vervolgens heel lang de oven in. Slow cooking is hier al eeuwen in de mode. Een ding is zeker, de Algarve toont zich van zijn beste kant aan tafel.
Jonge wijnbouwers maken het verschil. Er zijn vier wijnregio’s in de Algarve: Tavira, Lagos, Portimao en Lagoa. De wijnen uit die laatste streek worden als de beste aanzien. De rode wijnen zijn echt full bodied door de warme temperatuur tijdens het grootste gedeelte van het jaar. De witte wijnen zijn licht en fris. Net zoals in Alentejo proberen jonge wijnmakers het verschil te maken. Ze gaan vaak terug naar de basics en experimenteren ook met smaken. Er wordt vooral met inheemse druiven gewerkt die vaak nog met de hand worden geplukt. Het idee erachter is om niet de zoveelste chardonnay te maken maar wijnen met een identiteit, die net als de Portugezen karakter hebben.
Enkele typische Portugese cépages zijn Antão Vaz, Arinto, Encruzado en Rabo de Ovelha, wat schapenkont betekent, een naam die ik niet snel zal vergeten. Tinta Negra Mole voor de rode wijnen en Síria voor de witte zijn ook twee druivensoorten die vaak worden gebruikt. In de Algarve vind je geen dure complexe wijnen maar vooral landwijnen. Al zijn er natuurlijk subregio’s met een DOC statuut. Bij elk restaurantbezoek probeer ik een streekwijn uit en wat me het meest opvalt is de fris- en fruitigheid, door de overvloed aan zon die de druiven hier krijgen. En al vind ik de wijnen in Alentejo iets verrassender, de Algarve maakt stilaan een inhaalbeweging.
‘Portugezen eten zo goed als niks met de handen, zelfs geen banaan of een kers,’ vertelt de gids me. Het enige dat je met je handen mag aanraken is brood. Daarvoor hadden ze een goed voorbeeld in het zeer katholieke zuiden. Christus brak tenslotte ook het brood.
Een Portugees zal zelden een restaurant binnengaan waar er kaarsjes op tafel staan. Ze willen namelijk hun eten zien. En al ben ik gek op kaarsjes, ik volg deze gouden regel met veel plezier op. Want kaarsjes zijn er enkel voor toeristen, dus je betaalt er niet alleen veel meer, het eten zal ook minder authentiek zijn.
Wist je dat bijna elk dessert in de Algarve en Alentejo uit voornamelijk eigeel bestaat? Ik heb nooit zoveel varianten gezien. De oorspronkelijke reden daarvoor is dat de nonnetjes -en er waren er heel veel want Portugal had ooit meer kloosters dan café’s- hun witte kappen steven met eiwit. In navolging van de nonnetjes gingen de huisvrouwen dat ook doen met de witte hemden van hun man. Ze zaten bijgevolg met een enorme overschot aan eigeel. En omdat Portugezen zo goed als niets weggooien, werd dat eigeel op alle mogelijke manieren gerecupereerd in desserten. Elke huisvrouw had haar eigen recept, sommige waren al wat populairder dan andere. En dat is tot op vandaag niet veranderd.
Veel desserts werden in Portugal en zeker in de Algarve door religieuzen bedacht. Naast alle eigeelgerechtjes zijn dit de top vier van Algarve desserts: Morgado da Serra (witte kleine cakes, die er erg aantrekkelijk uitzien) en Don Rodrigo, voor het eerst gecreëerd in een klooster en genoemd naar een pater uit een heel invloedrijke familie. Het is een wrap van eigeel (jawel), kaneel en amandelen, meestal geserveerd in aluminiumfolie. Uiteraard de Queijo de figo (een mousse van vijgen en amandelen) en tenslotte de typische Algarve amandelcake, die er altijd wel ingaat. Typischer wordt het niet.
Een leuke gewoonte en al traditie sinds de dieren nog spraken is dat er op de vooravond van kerst geen dure maaltijden worden bereid. In de Algarve, en ook steeds vaker in andere Portugese streken, eet je op 24 december gekookte bacalhau met gekookte aardappelen en kool, zonder veel franjes. Het idee erachter bevalt me wel. Iedereen gelijk voor de wet. Armen kunnen op kerstavond niet als de rijken eten, maar de rijken wel als de armen. Het is een heel traditionele maaltijd die iedereen zich kan veroorloven. Net zo populair als de gevulde kalkoen in de US op Thanksgiving Day.
Fitness abonnement. Een ding is zeker, na een reisje door de Algarve kan je best een fitness abonnement nemen. Tafelen is zowat de hoofdbezigheid van de Portugezen, zeker in het uiterste zuiden. Naast hun traditionele keuken die heel simpel is maar ontzettend rijk aan smaken kan je natuurlijk ook op sterrenniveau eten. Maar de basiselementen zullen altijd aanwezig zijn. Het is een hele gezonde keuken, maar je kan best je eetlust eerst wat trainen voor je er naartoe trekt.
Restaurant Don Sebastiao in Lagos. Een populair restaurant in Lagos, waar een heerlijke traditionele keuken wordt aangeboden. Ik eet in de patio eerst een aantal pintxos (tapas) bij het aperitief, dat bij mij bestaat uit een glas wijn uit hun erg uitgebreide wijnkaart, waarop meer dan 200 vooral lokale wijnen staan. Ik kies daarna voor een vissoep, gevolgd door een heerlijk krokant gebakken baars. Geen toeters en bellen, simpele maar heerlijke gerechten. En als kers op de taart neemt de eigenaar me mee naar zijn spectaculaire wijnkelder waar ik van zijn beste portwijnen mag proeven. www.restaurantedonsebastiao.com
Net zoals in het hotel draait alles hier rond gezondheid. Gezond maar wel lekker. Je kan er bv. ook een detox lunch bestellen. Gelukkig is het niet te strikt, wijn aan tafel mag bv. niet ontbreken. We zijn tenslotte in Portugal. Als je er ook verblijft zoals ik dan kan je er yogalessen volgen, stretchklassen, meditatie, je biologische leeftijd laten bepalen en genieten van de uitgebreide wellnessbehandelingen. Body & mind worden hier op gelijk niveau verwend. longevitywellnessworldwide.com
Jorge do Peixe restaurant in Quarteira. Heel simpel lokaal restaurant maar wel met een authentieke Algarve keuken, waar de Portugezen zelf van heinde en verre naartoe komen. De eigenaar komt van een familie van vissers, dus is gespecialiseerd in vis en zeevruchten. De grote klepper hier is de rog met look. Geen quantum fysica, simpele keuken, maar wel met heel veel smaak. Ik vond de vissoep ook heel lekker en de gegrilde inktvis die letterlijk in je mond smelt. En of dat nog niet genoeg is, de wijnkelder mag er ook wezen. restaurantejorgedopeixe.com
Paixa restaurant in Vale do Lobo. Ok, ons Belgische oog houdt van kaarsjes op tafel. Dus voor een keer heb ik de goede raad van onze gids in de wind geslagen. Ze serveren hier traditionele pintxos uit de Algarve. Maar de tapas zijn enorm, dus ze vooral niet de vrije hand geven, want al gauw staat de tafel volledig vol en kan je na de voorgerechtjes al geen pap meer zeggen. Goedkoop is het niet, maar dat komt ervan als je de gouden Algarve regel ivm kaarsjes op tafel overtreedt. paixarestaurante.com