Stichting De Windhond - Voor de Prins draaien
Tijdens de Tachtigjarige Oorlog (1568-1648) koos de stad Leiden in 1572 de kant van Wil-lem van Oranje. Daarop werd zij door de Spanjaarden belegerd.
Dit beleg duurde van oktober 1573 tot maart 1574. In de omsingelde stad kon niemand meer erin of eruit en evenmin kon de stad van buitenaf bevoorraad worden.
Het was een veel toegepaste tactiek, waarbij de bezetter, mits het beleg lang genoeg duurde, uiteindelijk altijd aan het langste eind trok. Immers, na verloop van tijd raakten de voedselvoorraden op en leed het volk honger, iets dat men niet lang kon volhouden.
Zo gebeurde het ook in Leiden, de graanschuren waren leeg, de molens hadden niets meer te malen en de bakkers hadden geen meel meer om brood te kunnen bakken.
Toch heeft men toen, zo wil het verhaal, op een gegeven moment besloten de molens te laten draaien.
De molens waren in die tijd gebouwd op de stadswallen en dus van verre duidelijk te zien.
En zo zagen ook de Spaanse belegeraars de draaiende molens en ze concludeerden dat er dus blijkbaar nog steeds voldoende graan aanwezig was in de stad en dat het volk nog lang niet vanwege de honger de poorten zou openen.
Het beleg zouden ze dus nog een hele tijd moeten volhouden, wilden ze ooit de stad in hun bezit kunnen krijgen. Ze kozen echter niet voor die strategie maar hieven het beleg op, waardoor Leiden was bevrijd.
In werkelijkheid zijn tijdens het beleg 6000 van de 18.000 inwoners omgekomen van de honger en de pest. Uiteindelijk staken de geuzen de dijken door, waardoor de Spanjaarden moesten vluchten voor het opkomende water. De geuzen voeren over de Vliet de stad binnen met aan boord haring en wittebrood.