De idee van Extaze is dus innerlijk tegenstrijdig. Dat hoeft overigens geen bezwaar te zijn. De contradictie is namelijk in hoge mate kenmerkend voor de auteur van de roman die zich aangetrokken voelde tot de zware accenten van het fin de siècle, maar ook openstond voor eenvoud en nuchterheid en wiens werk voor een groot deel vanuit die spanning is geschreven.