De gebruikelijke regel is dat warme gerechten 2 uur vers blijven en daarna moeten worden vervangen. Maar de wetenschappers achter sushi-transportbanden beweren dat sushi en hun andere gerechten 4 uur vers blijven.
Sommige van de minder populaire gerechten blijven urenlang over de lopende band bewegen, waardoor ze hun versheid verliezen.
Dit is buitengewoon problematisch voor rauw visvoer en sushi-broodjes. Wanneer ze op kamertemperatuur (of heter) worden bewaard, bederven vis en zeevruchten vrij snel.
Bacteriën beginnen zich op het voedsel te vormen en het wordt onveilig om te eten. Mensen lopen het risico voedselvergiftiging op te lopen, of iets erger. Om deze reden is het zorgwekkend of het restaurant de sushi niet vaak genoeg verandert.
Het laatste dat je wilt, is droge en lauwe sushi. Het schrikt klanten af ​​en vormt een gezondheidsrisico.
Een ander zorgwekkend ding is de veiligheid van toppings zoals sojasaus en wasabi. In dit soort restaurants worden wasabi en sojasaus geserveerd in hervulbare bakjes.
De klanten schenken zoveel saus als ze willen op hun eten. De hervulbare bekers zijn wat onhygiënisch.
Vaak wordt de wasabi opengelaten en begint hij donkerbruin te worden. Als het niet wordt veranderd, vormt het een gezondheidsrisico vanwege bacteriën.
De sushi-broodjes in sushi-restaurants met lopende band bevatten meestal dezelfde hoeveelheid calorieën als alle andere soorten broodjes.
Er is geen echt voedingsverschil tussen sushi-restaurants (in deze prijsklasse). Omdat de meeste etablissementen betaalbaar zijn, vind je veel vervangend vlees in het eten.
De transportband sushi is uitgevonden door Yoshiaki Shiraishi (1914-2001), die problemen had met zijn kleine sushi-restaurant en moeite had om het restaurant alleen te runnen.
Bij het zien van bierflesjes op een lopende band in een Asahi brouwerij, kreeg hij het idee van een lopende band sushi. De sushi lopende band is nog steeds een revolutionair idee als het gaat om betaalbare en toegankelijke gerechten.
Na vijf jaar van ontwikkeling, met inbegrip van het ontwerp van de lopende band en de snelheid, opende Shiraishi in 1958 de eerste lopende band sushi Mawaru Genroku Sushi in Higashiosaka, en groeide uiteindelijk tot 250 restaurants in heel Japan.
Zijn bedrijf had echter in 11 slechts 2001 restaurants. Shiraishi vond ook robotsushi uit die door robots werden geserveerd, maar dit idee had geen commercieel succes.
Nadat een sushi-restaurant met een lopende band sushi serveerde op de wereldtentoonstelling van Osaka in 1970, begon een sushi-explosie op de lopende band. Een nieuwe hausse begon in 1980, toen het populairder werd om uit eten te gaan, en uiteindelijk in de late jaren 1990 toen goedkope restaurants populair werden na het uiteenspatten van de economische zeepbel.
Een recent sushi-model met lopende band heeft een touchscreen-monitor bij elke zithoek, met een digitaal aquarium met meerdere vissen.