Over - Sounding Bodies NL
Ik ben Jacqueline Hamelink, artistiek leider bij Sounding Bodies. Ik ben celliste/performer en maker. Vanuit hedendaags muziektheater beweeg ik me op, tussen en over de grenzen van muziek, dans, theater en beeldende kunst. Cello spelen is voor mij zoeken naar de ziel van het instrument. Een zoektocht naar mijn eigen ziel, naar mijn gevoel en naar het verhaal dat ik wil overbrengen. Een zoektocht naar de ziel van de makers met wie ik samenwerk. Een zoektocht naar de ziel van het publiek dat ik recht in het hart wil raken.
Ik geloof dat de wereld mooier wordt als je oprecht vanuit je hart spreekt, voelt en aanwezig bent. Dan heb je het over liefde en respect, over kunnen communiceren, maar vooral ook over kunnen voelen. Voor mij is iets pas zinvol wanneer er een oprechte verbinding is. Ik noem dat de versmelting tussen de spelers en het publiek.
Uit het Juryrapport Ad Vinkenprijs 2015: "In het geweld van het commerciële, het groot, groter, grootst, vertellen Jacqueline Hamelink en haar universele verhalen vol mystiek; Het is intiem, intens, absoluut authentiek, immer perfect, vol in de overdracht, recht in het hart, origineel en zeer persoonlijk. Onontkoombaar."
Ik maak multidisciplinaire performancevoorstellingen waarin de cello een cruciale rol speelt. Door verschillende kunstdisciplines te laten versmelten ontwikkelt zich een eigen taal. Een belangrijk dramaturgisch uitgangspunt voor mijn werk is het contact met het publiek en dan primair op het niveau van het voelen.
Muziek is voor mij in de allereerste plaats een taal van en voor het hart. Met mijn voorstellingen wil ik mensen diep in hun binnenste raken. Ik vraag de toeschouwer zich open te stellen en mee te laten voeren, wat voortkomt uit mijn oprechte betrokkenheid bij de beleving van het publiek. Zo wil ik een bijzondere, intieme en persoonlijke omgeving scheppen.
Mijn hoofddoel is: mensen gelukkig maken met kunst. Het is altijd al de kracht van kunst geweest om de mensen door schoonheid boven de problemen van het alledaagse te laten uitstijgen. Paradox van deze tijd is dat we misschien individualistischer worden, maar dat het toch steeds moeilijker lijkt om een moment voor jezelf te vinden. We mogen niet alleen meer, we moeten ook meer. Hoewel ik niet het geluk van mensen bepaal, geloof ik wel dat ik geluksmomenten kan creëren door voorstellingen te maken waarin het publiek niet alleen mij ziet maar ook zichzelf gezien voelt.