Hemelse Verborgenheden in Genesis en Exodus (Weevers vertaling) # 4299; Over het Nieuwe Jeruzalem en haar Hemelse Leer (Janssens vertaling) # 248; Hemelse Verborgenheden in Genesis en Exodus (Weevers vertaling) # 4692- Nederlandse gebruikersinterface
Hemelse Verborgenheden in Genesis en Exodus #4692
4692. En zij deden nog daaraan toe hem te haten over zijn dromen en over zijn woorden; dat dit een nog grotere verachting en een nog grotere afkeer betekent vanwege de prediking van het ware, hier namelijk over het Goddelijk Menselijke van de Heer, staat vast uit de betekenis van 'daaraan toedoen', namelijk vermeerderen; uit de betekenis van haten, namelijk verachten en zich afkeren, waarover eerder in nr. 4681;
uit de betekenis van de droom, namelijk de prediking, waarover de nrs. 4682, 4685;
en uit de betekenis van de woorden, namelijk de ware dingen; dat de woorden de ware dingen zijn, komt omdat het gehele Woord in de hemel is vanuit de Heer; daarom betekenen de woorden in de innerlijke zin de ware dingen en het Woord in het algemeen al het Goddelijk Ware. Wat de zaak zelf betreft, het is het hoogste onder de ware dingen dat de Kerk die het geloof heeft gescheiden van de naastenliefde, voornamelijk veracht en waarvan zij zich afkeert, namelijk dat het Menselijke van de Heer Goddelijk is. Allen die van de Oude Kerk zijn geweest en de naastenliefde niet van het geloof hebben gescheiden, hebben geloofd dat de God van het heelal de Goddelijke Mens was en dat Hij het Goddelijk Zijn was; vandaar ook noemden zij Hem Jehovah; zij wisten dit van de Oudsten en eveneens omdat Hij aan verscheidenen van hun broeders als de Mens was verschenen; zij wisten ook dat alle rituele en uiterlijke dingen van hun Kerk Hem uitbeeldden. Maar zij die van het afgescheiden geloof zijn geweest, hebben dat niet kunnen geloven, omdat zij niet hebben kunnen begrijpen hoe het Menselijke Goddelijk kon zijn en dat de Goddelijke Liefde dit bewerkte; van alles wat zij immers niet begrepen vanuit enige voorstelling die door de uiterlijke zinlijke dingen van het lichaam was opgevat, meenden zij dat het van geen waarde was; het van de naastenliefde gescheiden geloof brengt dit met zich mee; want het innerlijke van de doorvatting wordt bij hen gesloten, omdat er niet enig tussenliggende bestaat waardoor er invloeiing is. De Joodse Kerk, die daarop volgde, heeft weliswaar geloofd dat Jehovah Mens en eveneens God was, omdat Hij aan Mozes en aan de profeten als Mens was verschenen, daarom noemden zij iedere engel die verscheen, Jehovah; toch hebben zij van Hem geen andere voorstelling gehad dan de heidenen hadden van hun goden, waar boven de Joden, Jehovah God verkozen, omdat Hij wonderen kon doen, nr. 4299; zij wisten niet dat Jehovah de Heer was in het Woord, nrs. 2921, 3035;
en dat het Zijn Goddelijk Menselijke was dat door al hun rituelen uitbeeldden; over de Messias of de Christus dachten zij niet iets anders dan dat Hij de grootste Profeet zou zijn, groter dan Mozes en de grootste Koning, groter dan David, Die hen met verbazingwekkende wonderen in het land Kanaän zou binnenleiden; over Zijn hemels rijk wilden zij niets horen; en wel omdat zij niets anders dan wereldse dingen vatten; zij waren immers gescheiden van de naastenliefde. De christelijke Kerk echter aanbidt weliswaar het Menselijke van de Heer als Goddelijk in de uiterlijke eredienst, vooral in het Heilig Avondmaal, omdat Hij heeft gezegd, dat het brood daar Zijn lichaam was en de wijn Zijn bloed, maar zij maken Zijn Menselijke niet Goddelijk in de leer; zij maken immers onderscheid tussen de Goddelijke natuur en de menselijke natuur; ook dit met als oorzaak dat de Kerk is afgebogen van de naastenliefde tot het geloof en tenslotte tot het afgescheiden geloof; en omdat zij het Menselijke van de Heer niet als Goddelijk erkennen, ergeren zich velen en loochenen Hem met het hart, nr. 4689; terwijl het toch hiermee als volgt is gesteld dat het Goddelijk Menselijke van de Heer, het Goddelijk Bestaande is uit het Goddelijk Zijn, nr. 4687 en dat Hijzelf het Goddelijk Zijn is, want het Goddelijk Zijn en het Goddelijk Bestaande zijn één, zoals de Heer ook duidelijk leert bij Johannes:
'Jezus zei tot Filippus: Ben Ik zo lange tijd met ulieden en hebt gij Mij niet gekend; die Mij heeft gezien, die heeft de Vader gezien; gelooft gij niet dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is; gelooft Mij, dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is', (Johannes 14:9-11) en eveneens elders. Het Goddelijk Bestaande immers is het Goddelijke Zelf, voortgaande uit het Goddelijke Zijn en in beeld is het de mens, omdat de hemel, waarvan het het al is, de Grootste Mens uitbeeldt, zoals eerder in nr. 4687 is gezegd en aan het einde van de hoofdstukken, waar gehandeld wordt over de overeenstemming van alle dingen die bij de mens zijn met de Grootste Mens, is getoond. De Heer is weliswaar zoals een ander mens geboren en heeft van de moeder een zwak menselijke gehad, maar Hij heeft dit menselijke geheel en al uitgedreven, dermate dat Hij niet langer de zoon van Maria was en Hij heeft in Zich het Menselijke Goddelijk gemaakt, wat daaronder wordt verstaan, dat Hij verheerlijkt is; en Hij heeft eveneens aan Petrus, Jacobus en Johannes getoond dat Hij de Goddelijke Mens was, toen Hij van gedaante werd veranderd.