Daar loop je dan... midden in NY... alles hoog en groot zover je kijkt. Maar waarom voel je je niet onveilig? Waarom voel je eigenlijk vreselijk op je gemak? Inderdaad.. weer 1 van de vooroordelen die je beslist niet moet hebben als je naar deze stad afreist. Geloof me, in de koop-goot in Rotterdam voel ik me minder prettig dan in de West Side van NYC. Uiteraard was het enkele jaren geleden allemaal een beetje anders. Er is meer politie dan voorheen en men is ook gemachtigd om hard op te treden. Een nieuw beleid, waar niet iedereen het mee eens is, maar wel bijzonder effectief.
Had me vooraf voorgenomen om vooral niet de toerist uit te gaan hangen, dus ondanks dat ik een week in NYC heb doorgebracht, heb ik o.a. niet gezien:
Het kantoor (eenmanszaak) van mijn 'host' lag midden in The Bronx. Ik had het kogelvrije vest bij wijze van spreken al uit de wagen gehaald, maar ook hier gold weer: enkele jaren geleden was het allemaal een beetje hopeloos maar nu hebben ze het lek min of meer boven. De sociale controle is enorm gestegen. Ook hier begint het respect voor de politie weer terug te komen, met alle goede gevolgen van dien.
Het eerste weekend beloofde spectaculair te worden (als je van motorrijden houd, tenminste). Ben fanatiek Harley rijder (of liever gezegd: WAS een fanatiek rijder, want in mei 98 ben ik onvrijwillig afgestapt na een wat rare manoeuvre van een mede weggebruiker). De Harley fabriek in York, Pennsylvania hield open huis. Dat vroeg natuurlijk om een bezoek en dat was precies wat we vooraf al gepland hadden. Mijn gastheer heeft zelf 3 Harleys, dus ik kon nog zelf rijden ook! Zaterdagmorgen in alle vroegte vertrokken. Over de Tappenzee Bridge richting New Jersey, waar het vreselijk mistig en koud was trouwens.
Dat waren we allemaal weer snel vergeten toen we eenmaal, na een slordige 300 mijl, aankwamen in Pennsylvania. De zon brak door en al snel reden we in ons T-shirt 30 (!) graden... heerlijk.
Diezelfde middag de fabriek bezocht en daarna weer snel op de motor voor een eerste verkenning van het gebied. Maïs witte silo's, boerderijen.. eindeloze heuvels... werkelijk schitterend. 'Dutch Country' wordt het ook wel genoemd en ook de befaamde 'Amish people' kun je hier zomaar tegen het lijf c.q. rijtuig lopen.
Via een enorme omweg weer richting New York City. Prachtige rit door de bossen die door de aanstormende herfst haast in brand leken te staan. Zo veel kleuren, werkelijk magnifiek. Dat maakte het contrast met de George Washington Bridge des te groter. 5-6 rijen dik, 2 lagen boven elkaar en daar zit je dan tussen met je motor. Niemand stoort zich aan het feit dat het zondag is en dat ze eigenlijk thuis behoren te zijn om de auto te wassen. Maar goed, ook dit moet je dan een keer meegemaakt hebben en als je er uiteindelijk zonder kleerscheuren vanaf komt is het eigenlijk best een kick.
De volgende dag vroeg richting JFK om door te vliegen naar Albany, de hoofdstad van de staat New York. Een vlucht van ca. 40 minuten en je gaat niet te hoog, dus het uitzicht is prima. Daar had ik een gastvrouw en we moesten vanaf Albany nog een klein uurtje westwaarts om in Oneonta aan te komen. Ook hier verbleef ik bij de familie thuis en het was erg leuk om eens te zien hoe een familie daar leeft, woont en werkt.
Draaide eigenlijk al zeer snel met de hele bups mee en voor mij zijn dat de leukste vakanties die er zijn. Op die manier zie je echt goed wat het 'daily life' daar voorstelt. De natuur is werkelijk fantastisch. Meren, bergen, parken, noem maar op. Elke dag nadat we de kinderen bij de school c.q. oppas hadden afgeleverd, gingen we op pad. Eerst naar Howe Caverns, een grottenformatie op ongeveer een 40 minuten rijden vanaf Oneonta. Weer eens wat anders dan de grotten van Han zal ik maar zeggen.
Volgende dag wat verder weg, terug richting Albany en nog iets meer oostwaarts om te eindigen bij 'Lake Minewaska'. Ik heb nog nooit van mijn leven een meer gezien dat zo helder was als dit. 7 tot 8 meter diep en nog keek je zonder problemen tot op de bodem. We brachten vrijwel de gehele middag in dit park door totdat er tegen 7 uur 's-avonds werd omgeroepen: 'The park closes in half an hour. Please return to your vehicle'. Dat hebben we dan maar gedaan, ondanks dat een avondje sterren kijken heel erg verleidelijk was. Door de droogte van de afgelopen maanden waren vrijwel alle watervallen gereduceerd tot zielige straaltjes. Dat was erg jammer natuurlijk, maar desalniettemin was het bijzonder de moeite waard.
Derde dag richting de 'Fingerlakes', het noordwesten dus. Hier vind je o.a. enkele beroemde New Yorkse wijnchateaus. Geen kasteeltjes er bij natuurlijk, maar wijn maken kunnen ze. Elke 'winery' beschikt over een proeflokaal. Hier kun je op een lijstje b.v. 8 van de 16 wijnen aankruisen om te proeven (degene met wie je daar bent kruist natuurlijk alle andere wijnen aan, maar dat lijkt me duidelijk!). Proeven, cijfer geven en uiteindelijk met de twee beste flessen naar buiten. Als je per persoon 1 fles koopt is de hele proeverij gratis. Geen fles betekent dat je 1 dollar voor het proeven moet betalen.