Nog een factor is de enorme prestatiedruk. De ouders werken daar vaak aan mee en zetten de school soms zelfs onder druk om dat te stimuleren. Alles draait om hoge cijfers halen in een overvloed van tests en examens. Er is een sterke competitie. Je moet dat zien in de kontekst van een ontwikkelingsland. Onderwijs krijgen is een groot voorrecht; als je niet voldoende presteert staan er dertig klaar om je plaats in te nemen. In de maatschappij is de koek klein. Straks op de arbeidsmarkt is het dringen. Voor theologen geldt dat minder, maar ook zij krijgen een betere positie alleen met een papiertje. In India, maar ook in andere ontwikkelingslanden, komt het rond examens nogal eens voor dat studenten zelfmoord plegen.
Theologische studenten gaan niet voor topbanen met topinkomens. Maar als ze vanuit zo’n atmosfeer op PTS komen, kunnen ze die natuurlijk niet zomaar van zich afschudden. Ze werken keihard voor cijfers en examens. Dat is op zich positief. Ze hebben ook heus wel een eigen motivatie om de bijbel en de christelijke leer beter te leren kennen en begrijpen. Maar ze zijn bang om iets anders te doen dan precies wat de docent verwacht. Vaak zie je dan dat ze wel ijverig geleerd hebben maar zonder het goed te begrijpen.
Te strakke discipline is niet bevorderlijk voor zelfstandig werken en zelfdiscipline. Dat leidt er dan ook toe dat ze vaak weinig studeren als er geen test of examen of deadline voor een opdracht ‘dreigt’, of als ze vertrouwen dat het al wel voldoende is.
Ze leren meer voor examens dan voor het leven, in dit geval voor hun toekomstige ‘ministry’. Ze hebben moeite om verworven kennis buiten de cursus toe te passen, of kennis uit verschillende cursussen met elkaar in verband te brengen. Ook dat is een algemeen verschijnsel bij Indiase studenten. In modules als ‘studiemethoden’ of ‘onderwijsmethoden’ kunnen ze goede cijfers halen, zonder dat ze het geleerde ook kunnen toepassen in hun verdere studie of voor de klas op zondagschool.
Aan de andere kant kunnen ze soms heel aardig redeneren, vanuit hun inzicht als christen en ervaring in het kerkelijk leven. En in de praktijk van het lesgeven, het pastorale gesprek of het evangeliseren brengen ze het er vaak best goed af. Maar het ‘objectief’ geleerde en het ‘subjectieve’ of praktische inzicht met elkaar in verband brengen, daar hebben ze moeite mee. Nou ja, dat was bij ons op de jeugdvereniging ook al zo. Er zijn overigens echt wel een aantal rijpere studenten die het beter doen.
Verder zijn er dan nog problemen als bijvoorbeeld de taal: velen hebben moeite met het Engels, vooral in het begin.
Als je deze achtergrond begrijpt, kun je er als docent wat aan gaan doen. Daartoe stimuleren we elkaar ook in de ‘faculty’ en op docentendagen. We komen verder.
Diraj was nog heel jong toen zijn vader overleed. Hij had twee broers boven zich. Die hadden, volgens de Indiase cultuur, geld moeten verdienen voor het achterblijvende gezin. Er was ook nog een jonger zusje.
Het hele dorp was boeddhistisch. Maar er was ooit een evangelist op doorreis langs gekomen. Hij had een tractaatje op het dak van het huis gelegd. Diraj’ tweede broer las het. Zo kwam hij tot geloof in Christus.
Hij werd in het hele dorp geplaagd met zijn afwijkende geloof, of met de nek aangekeken. De oudste broer – die, alweer volgens de heersende cultuur, een belangrijke gezagspositie in het vaderloze gezin had – joeg hem zelfs het huis uit. Diraj was toen nog te klein om dat te begrijpen. Maar het had hem wel dwars gezeten (hoor ik tussen de regels door; de studenten uiten niet zo makkelijk hun gevoelens, zeker niet in het Engels).
Moeder was erg boos op haar oudste zoon. Jullie zijn allebei zoons van mij, zei ze; jullie zijn me allebei even lief. Nu jij je broer weggejaagd hebt, ga je zelf ook maar.
Zodoende moest Diraj hard werken. ’s Morgens vroeg werkte hij bij een oom. Dan kreeg hij eten en wat geld. Laat in de middag en ’s avonds ging hij bij een buurman werken. Ook daarmee verdiende hij een beetje. Op die manier zag hij zelfs kans om een schoolopleiding te volgen.
Later werd hij nieuwsgierig, wat het toch geweest was wat zijn ene broer zo belangrijk had gevonden dat hij zich ervoor het huis uit had laten sturen. Intussen had zich in het dorp een kleine groep gelovigen gevormd. Hij ging ernaar toe als ze bij elkaar kwamen om de bijbel te bestuderen. Zo kwam ook hij tot geloof.
Zoals zo veel bekeerlingen wilde hij nu ook meewerken aan de verbreiding van het evangelie. Dank zij zijn schoolopleiding was hij nu zover dat hij verder kon gaan leren in theologie. Hij kwam in contact met iemand die aan PTS had gestudeerd. Nu studeert hij er zelf.
Sangita – ook zij heet in werkelijkheid anders – kwam, net als Diraj, bij mij om me haar ‘getuigenis’ te laten lezen, voordat ze het zou voorlezen in de ‘chapel’-samenkomst op donderdagmorgen. Haar verhaal riep bij mij dezelfde vraag op als zoveel andere, maar sterker. Je groeide op in een christelijk gezin. Jullie gingen regelmatig naar de kerk. Hoe komt het dan dat je, zoals je ook schrijft, niet van de Here hield?
Tja, de sfeer in huis was weinig hartelijk. Er waren strikte gezagsrelaties, maar geen intimiteit. Na wat doorvragen komt het eigenlijke verhaal eruit: een oudere broer had haar seksueel misbruikt, een paar jaar lang. Daar had ze met niemand over kunnen praten. Het gevolg was dat ze bij Gods vaderliefde niets kon voelen. Pas later had ze daar met een tante over kunnen praten.
Zou ze dat niet in de chapel kunnen vertellen? Wat is er beter dan voor het aangezicht van God met elkaar elkaars werkelijkheid onder ogen te zien? Nee, daar had ze het al met mevrouw Chacko, de vrouw van de ‘principal’, over gehad (verder had ze er hier nog nooit met iemand over gepraat). Ze wist dat in het Westen zoiets wel zou kunnen, maar mevrouw Chacko was het met haar eens dat het in deze cultuur niet kon. Een vrouw wordt er altijd op aangekeken: ze is ‘verontreinigd’.