‘Niet de mens, maar de poes is Gods meesterwerk, met een maximum aan moeilijke verbindingen, subliem politoerwerk en een revolutionaire vering. Net als bij de oude gilden heeft zo’n meesterstuk geen ander doel dan meesterstuk te zijn. Waar het verder voor dient, is een tweede.’ Aldus Midas Dekkers. En gelijk heeft-ie. Katten zijn weergaloos in hun elegante eigenwijsheid. Dat hooghartige en tegelijk dat knuffelige. I’m cuddly and I know it.
Maar katten kunnen ook ongelofelijk irritant zijn. Als ze de zoveelste dode muis op je deurmat leggen. Als ze staan te miauwen om naar binnen gelaten te worden. Of naar buiten. Of nee, toch maar weer naar binnen. Of als ze heerlijk op je schoot liggen te spinnen en ineens, zonder waarschuwing vooraf, hun nagels in je – au! – spijkerbroek slaan.