Fred Sanders: Ophouden met de verzuring van het 'fusiedebat' - Afdeling Wassenaar
Hij zal het niet zo hebben bedoeld, maar met zijn nogal knorrige reactie in DWK van vorige week op mijn beschouwing over onze (Voorschoten / Wassenaar) bestuurlijke toekomst illustreert Frans H. Micklinghoff precies wat ik betoog. Hij heeft zijn conclusie al klaar, voordat de discussie op basis van feiten is begonnen. Het argument dat hij aanvoert tegen een eventueel samengaan van de beide gemeenten klopt op zichzelf wel. In een grotere gemeente heb je per raadzetel meer stemmen nodig en dat kan onze beide eenmansfracties in de Raad hun plek kosten.
Een verlies voor onze locale democratie? Mwah, tot op zekere hoogte. Zeker een van de twee heeft zo nu en dan best iets zinnigs te melden. Maar wat ze met elkaar gemeen hebben is een onvoorstelbare zuurgraad. De opgekropte woede waarmee ze proberen van een zinnige discussie over de vraag wat het beste is voor het dorp, een moddergevecht op leven en dood te maken. 'Moet dat nu zo?' – wie kent nog het gevleugelde woord van Tilanus, de oude CHU-voorman in de Tweede Kamer, als het daar in de jaren '50 weer eens hard tegen hard ging? De heren Paulides en Hendrickx vragen er zo nu en dan ook om, om zo een terechtwijzing.
Intussen valt ook buiten Wassenaar de verzuring van het debat op. We hoeven niet verbaasd te zijn als in Den Haag – provincie, ministeries en parlement – het geduld wat dat betreft opraakt. Juist door hun voortdurend afbrekend optreden in de Raad vestigen de beide eenmansfracties de indruk dat het in de Wassenaarse dorpspolitiek een zootje is. Dat werkt niet bevorderlijk voor de steun, in Den Haag, voor een zelfstandig blijven van Wassenaar.