Piers Faccini - Two Grains of Sand | Humo
Geen idee wat er in de Cevennen in het water zit, maar een mens wordt er weemoedig van. Luister maar naar de platen van Piers Faccini, een Italo-Brit die in die Zuid-Franse landstreek woont.
Christophe Verbiest zaterdag 16 mei 2009, 12:02
Bij onze zuiderburen wordt hij op handen gedragen, in de rest van de wereld is hij vooralsnog een nobele onbekende. Onterecht, vinden wij, zeker nu hij met 'Two Grains of Sand' zijn beste plaat afgeleverd heeft, en niet toevallig ook zijn meest gevarieerde.
De geest van Nick Drake waart nog altijd door Faccini's muziek (het sobere 'Who Loves the Shade', het serene 'Time of Nought', de sierlijke kamerfolk van de titeltrack), maar hij heeft zijn bluesy kant aangedikt, zoals in het aan Ben Harper verwante 'A Storm Is Going to Come' en het verrassende 'Your Name No More', exorciserende woestijnblues uit de Ali Farka Touré-school. Verdienen die allemaal een kleurrijke pluim, dan gaat ons hart bovenal uit naar de songs waarin Faccini subtiel met stemmen jongleert, zoals 'The Wind That Blows' (dat koortje!), 'Home Away from Home' (met de zachtjes opdoemende stem van de Zuid-Afrikaanse Busi Mhlongo) en het navrante 'The Dust in Our Eyes', een duet met Francesca Beard.
En de weemoed, mijnheer? Die zit tegenwoordig meer in de teksten dan in de muziek. Hoewel: als Faccini, met slechts een gitaar in steun, zijn geluk uitwuift in 'My Burden Is Light', leidt zijn kringelende snarenspel tot een krop in de keel. In gezelschap doen wij dan natuurlijk altijd alsof wij ons net verslikt hebben. U kent ons!
schan­daal PFOS-vervuiling
Bijna iedereen rond de 3M-fabriek heeft PFOS in het bloed: 'Het geduld is op' Bijna iedereen rond de 3M-fabriek heeft PFOS in het bloed: 'Het geduld is op'