Miraculous! Zo heet de serie die ik sinds kort met onze jongste (12) regelmatig kijk. Ze heeft zelf al vier seizoenen gezien en is er helemaal vol van: “Mam, je móet het ook kijken!”. Het gaat kortgezegd over twee superhelden in Parijs die in elke aflevering de stad van de liefde weer redden uit de greep van een bijzonder wezen. De superhelden zijn een jongen die transformeert naar een zwarte kat en een meisje dat verandert in ‘ladybug’, oftewel een lieveheersbeestje. Haar ‘wapen’ is een jojo!
Hoewel ik goed mijn best doe om de aandacht erbij te houden, dwalen mijn gedachten ook regelmatig wat af. Bijvoorbeeld door die bijzondere jojo. De link naar mijn schommelende gewicht is natuurlijk snel gelegd. Wat dat betreft ben ik ook een superjojo. Soms neem ik me voor om er geen moeite meer voor te doen, maar nu het toch weer is gelukt om tien kilo af te vallen, voelt dat wel goed.
Deze keer gingen mijn gedachten verder dan dat gewicht. En dat heeft alles te maken met opnieuw een depressie. Dat voelt ook een beetje als een jojo. Soms is het touw goed opgerold en kan de jojo gemakkelijk worden bestuurd. Tot ineens het touwtje minder goed gespannen is en de jojo langzaam maar zeker steeds verder onderaan blijft steken. Net zolang tot het houten rondje alleen nog maar wat bungelt.
In die fase zit ik op het moment helaas weer. Als ervaringsdeskundige voelde ik het natuurlijk al veel langer aankomen. Maanden geleden al. Maar ik dacht inmiddels zoveel ervaring te hebben dat ik er wel alleen weer uit zou komen. In gedachten herhaalde ik de tips die ik in het verleden kreeg van mijn psycholoog. Ik leef zo ‘gestructureerd’ mogelijk, eet zo gezond mogelijk, krijg ruim voldoende beweging in de buitenlucht en geef er regelmatig ook even aan toe om niet zoveel te kunnen.
Maar het duurt te lang. De energie is op, de dagen zijn grijs en grauw, kan nauwelijks ergens van genieten en denk vaker aan de dood dan me lief is. Er is hulp nodig om dat touwtje weer rond die jojo te rollen. En daarom heb ik contact gezocht. Eerst maar eens met de huisarts. Het nadeel van een nieuwe woonplaats is dat je op zorggebied ook opnieuw begint. De stap om te gaan, werd daar ook best groter van, maar is nu met succes gezet.
De medicatie wordt weer verhoogd en de eerste afspraak met een GGZ-medewerker staat in de agenda. Dat voelt al een beetje als een eerste overwinning. Alsof de jojo al is doorgegeven.
In de serie die we kijken, loopt het dankzij die jojo altijd goed af. Nu geloof ik in het ‘echte’ leven niet in dat soort wonderen, maar ik hoop toch dat het weer de goede kant op mag gaan en dat ik het over een tijdje ook weer vrolijk mag roepen: Miraculous!
Berichtnavigatie
Vorig berichtVorige Jarige Ludwig
Volgend berichtVolgende Angst
2 reacties op “Jo jo”
Ineke schreef:
12 april 2021 om 16:03
Heel veel sterkte Marleen op dit traject. Het komt vast goed. Vertrouw er maar op. Dikke kus oet Daam
Beantwoorden
Marleen schreef:
12 april 2021 om 16:10
Dankjewel Ineke
Beantwoorden
Geef een reactie Reactie annuleren
Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *
Reactie
Naam *
E-mail *
Site
Mijn naam, e-mail en site bewaren in deze browser voor de volgende keer wanneer ik een reactie plaats.
Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.
Zoeken
Zoeken naar:
Even voorstellen
Marleen en Henk Samplonius
Wij zijn Marleen en Henk. Samen zijn wij de ouders van Henk jr., Margriet en Heleen. Baasjes van Snuffie, Ludwig, Eva, Luna, Lola, Nova, Sara en Vera. Bij ons is er "elke dag wel wat"