De afgelopen jaren werkt Wiesje Peels aan een serie existentialistische zwart-wit beelden. Deze beelden ontstaan vanuit een intuïtieve persoonlijke behoefte of speelsheid. Intieme situaties met haar kinderen, relaties en haar dagelijks leven vormen de basis. Het is een verzameling van visuele raadsels. Het zijn poëtische, soms surrealistische beelden, mysterieus en grillig. Waarom maakt ze deze beelden? Als ontsnapping, een manier van omgaan met hersenpijnen, komen ze voort uit de aangename behoefte om te reageren op of grip te krijgen op het leven. Haar dochter Trijntje is gedurende de jaren onderdeel geworden van haar werk en werkproces. Ze wordt niet enkel afgebeeld in een bepaalde situaties, ze heeft er ook inhoudelijke invloed op. Ze spiegelt zichzelf en haar leven in het werk. Als moeder en dochter naar de beelden kijken, kijkt Trijntje als het ware ‘door de beelden heen’. Ze reflecteert en eigent het werk toe. De beelden die Wiesje zelf maakt en de beelden die ze samen met Trijntje maakt stellen vragen maar geven niet meteen antwoord. Samen zijn ze op zoek naar die antwoorden. Ze willen de antwoorden vertalen middels een beeldverhaal met teksten. Gevoelens, stemmingen vertalen naar karakters en die vormen de metafoor en waarheden voor het leven in universele zin. Uiteindelijk willen ze de antwoorden vertalen middels een beeldverhaal met teksten. Ze werken naar een publicatie toe.
Wiesje laat zich o.a. inspireren door het boek ‘Dream in the forest’ (1955) van fotograaf Ata Kando (NL).