Waar geloof maakt de Heer tot jou middelpunt - Column Schrijven
Geplaatst door Jan Cornelis | zondag, 25 februari, 2018 | Religie | 0 |
Ik zat laatst in de trein waar gedwongen rust de boventoon voert en hoorde haar vertellen: "Mijn volkstuin ligt vol met onkruid en de volkstuinexploitant belde mij op om te zeggen dat mijn lapje grond er erg onverzorgd bijlag en vroeg, of ik hem nog wel wilde aanhouden. Er zijn namelijk gegadigden die graag een volkstuintje zouden willen hebben. Ik had natuurlijk meer tijd aan die tuin moeten besteden en ik zei tegen hem dat ik het weer gaat oppakken en dat het wat druk was de laatste tijd. Ik heb angstvallig de afspraak met mijn vriendin, die ik al veel te lang niet heb gezien, afgezegd om tijd voor de tuin vrij te maken.
Ik heb het ook zo druk met van alles en nog wat. Thuis heb ik een lege koelkast, want mijn weekboodschappen heb ik nog niet gedaan. Ik doe die altijd op zondag maar mijn vriend die gescheiden is had het afgelopen weekeinde zijn zoontje waardoor er niets van gekomen is. Het is ook nogal wat om al de liefde die een dergelijk kind de hele week ontvangt nu alleen maar in twee weekeinden in de maand te moeten stoppen. Hierdoor hebben wij samen in die weekeinden geen tijd voor elkaar en ook het huishouden schiet er dan volledig bij in.
Ik ben nu gelukkig vroeger dan anders want op het werk is de stroom uitgevallen. Meestal is het elf uur 's avonds als ik thuis kom en is alleen de kat thuis die gelijk mijn aandacht vraagt. Als ik hem zijn eten heb gegeven komt meestal mijn vriend thuis. Wij drinken dan samen een drankje en omdat de volgende ochtend vroeg de wekker weer gaat moeten wij het daar mee doen. Onder dat drankje nemen we dan de planning van de volgende dag door. Het zou mooi zijn als we ook weer eens een keertje samen warm kunnen eten. We hebben het zo druk dat wij niet de kans krijgen om een saai stel te worden dat elke avond voor de tv hangt. Ik werk op onregelmatige tijden en hij werkt in de kledingbranches terwijl wij daarnaast ook nog aan sport doen en we hebben zo onze eigen vrienden."
Ik had zwijgzaam naar haar zitten luisteren wat zij allemaal aan haar collega vertelde en dacht toen bij mezelf: 'Leuk dat die collega haar de kans geeft om het een beetje van haar af te praten'. Ik hoorde die collega zeggen: "Ben je nou geworden wat je als kind graag wilde toen je daarover fantaseerde?" Ze keek haar collega aan alsof ze water zag branden en die collega vervolgde: "Waren je ouders gelovig en heb je als kind daarover nagedacht?" Ze zei dat zij een lutherse opvoeding had gehad maar dat het niet tot een dergelijk levensinvulling was gekomen.
Ik ging in mijn gedachte hiermee aan de haal en dacht toen dat het oefenen van geloof in Jezus Christus betekent, om op zijn verdiensten, barmhartigheid en genade te vertrouwen. Je begint de Heiland te leren kennen als je jou geestelijke vermogens opwekt en zijn leringen beproeft, totdat je plaats in je ziel voor (een deel van) zijn woorden kunt inruimen. Als jou geloof in de Heer toeneemt, dan vertrouw je op Hem en ook in zijn macht om jou te verlossen, te genezen en te sterken.
Waar geloof maakt de Heer tot jou middelpunt en leidt altijd tot rechtschapen handelingen en ik denk dat dan een andere levensinvulling ook tot de mogelijkheden gaat behoren. Geloof in Christus is het eerste beginsel in een openbaringsreligie, het fundament van alle gerechtigheid waardoor je veel intelligenter gaat handelen. Ze zal minder verdienen als nu maar dat ze 100% gelukkiger wordt dan nu het geval is daar kan je dan echt op rekenen. Op dat zelfde moment reed de trein het station binnen waar ik over moest stappen.