journaloes 11-09-2004 09:55- permalink- in Nieuws
Drie jaar geleden, 11 september 2001. Ik liep stage bij het ANP. Op de communicatie-afdeling. De hele ochtend en middag was ik rustig aan het werk. Mijn stagebegeleider zat ook vrolijk achter zijn bureau.
Om ongeveer drie uur 's middags kwam onze buurman de kamer binnenstormen. "Zet de televisie aan, een toren van het WTC staat in brand, er is een vliegtuig ingevlogen." We deden de televisie aan. Toen zagen we het gebeuren. Het tweede vliegtuig maakte een bocht en boorde zich in de tweede toren. Met open mond zaten we te kijken. Van verbazing, van afschuw, van ongeloof. Het was echt en de wereld stond even stil. Heel even, want daarna was de hele wereld in rep en roer. Ook het ANP. Mensen renden over de gang; waarom en waarheen wisten ze bijna niet. De redactie stond ineens op scherp, men ging overuren draaien. Extra mensen kwamen voor hele lange dagen en nachten. De telefoon stond roodgloeiend, men wilde nieuws, men wilde foto's, men wilde het hele verhaal. Alle televisies stonden aan. Iedereen heeft het gezien. Iedereen wilde het zien. Die twee torens die instortten. De mensen die eruit sprongen. De angst, het drama en nog steeds het ongeloof.
Normaal ging ik om 17:30 naar huis. Nu niet. Ik wilde blijven, ik wilde het meemaken. Ik wilde in dat gekkenhuis blijven. Ik wilde ook overuren draaien. Om 19:00 werd ik naar huis gestuurd, ik kon toch niets doen. In de trein heerste een vreemde sfeer. Aan de enke kant was het stil, aan de andere kant was het rumoerig. Thuis ging de televisie gelijk weer aan. Voor een lange nacht. Voor overuren.
Peet op 11-09-2004 13:45
Dat zal indruk gemaakt hebben...
Ik heb ook de hele avond voor de tv gezeten, tot ik er bijna letterlijk misselijk van werd. Die springende mensen... En mijn vriend en ik waren anderhalve maand eerder nog in New York geweest, dus je weet zo goed hoe het er daar uit ziet, hoe mensennaar kantoor lopen en waar ze lunchen... het was ietsje te levendig, zeg maar.
journaloes op 13-09-2004 09:39
Dat kan ik me heel goed voorstellen. Ik was daarvoor ook al eens in New York geweest; ik ken dat gevoel ook wel.
Ik denk dat het bij iedereen een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten en voor iedereen weer op een hele andere manier.
michiels op 13-09-2004 10:28
Ik was boodschappen aan het doen en dacht in eerste instantie dat de TV schermen van de winkel beelden van twee grote schoorstenen lieten zien. Pas toen ik dichterbij kwam zag ik wat het was. En wilde het niet geloven. Het is verschrikkelijk wat er gebeurt is. Maar ook wat erna gebeurt is, hoe Bush er misbruik van gemaakt heeft.
journaloes op 13-09-2004 11:02
Natuurlijk wilde je het niet geloven; het was zo ongrijpbaar; zo verbazingwekkend; zo verschrikkelijk. En tsja, Bush. Bleh; Bush.