Wanneer het nog niet algemeen bekend mocht zijn, dan is wel niets zoozeer in staat, te doen beseffen, welk een breed en kundig man de Nederlandsche staatsdienst in Kalf verliest, dan deze verzamelde opstellen. En wel allereerst de laatste der bijdragen: de bibliografie der geschriften, samengesteld door den tegenwoordigen Chef van de Afdeeling Kunsten en Wetenschappen van het Ministerie, waaronder Monumentenzorg ressorteert, mr. J.K. van der Haagen, doet ons die buitengewone veelzijdigheid van dr. Kalf beseffen. Kalf bezat vele en velerlei aspiraties en hij beschikte over evenvele kundigheden. Hij is een ‘érudit’, maar allerminst een kamergeleerde, iemand vol temperament, wiens ‘défauts’, zoo gaarne geciteerd, door zijn ‘qualité's geheel in den schaduw worden gesteld.
Dat zijn levensgang er niet een was van een streven van het begin af aan, naar wat uiteindelijk maatschappelijk werd bereikt en dat ook niet kòn zijn, is duidelijk: er bestond immers in Kalfs jonge jaren nog geen ‘Monumentenbureau’ in den tegenwoor-
Als gymnasiast, als student daarna, gingen Kalfs gedachten nog niet direct dien kant uit, hoeveel hij toen ook al om onze oude monumenten gaf. Eerst zijn het religie, philologie, letterkunde, die hem boeien. Prof. Vogelsang en dr. H.E. van Gelder vertellen op innemende wijze van dien tijd, van die jongens- en jongelingsjaren. En wat treft het meest in hun herinneringen? Datgene, wat karakteristiek voor Kalf bleef, zijn liefde voor het verleden gepaard aan belangstelling voor eigen tijd. In zijn vroege jaren: Hrotswitha en Vondel èn de tachtigers, nu - ruim veertig jaar later dus - liefde voor onze oude monumenten èn een open oog voor het nieuwe.