foto: LEIDERDORP - Een stuk kaas als kunstwerk in het weiland langs de rijksweg A4 ter hoogte van de afslag Hoogmade-Leiderdorp.
Het is gemaakt door H. Citroen van Kunst en Vaarwerk, in opdracht van het Nederlands Zuivelbureau. (Foto NRC Handelsblad- Chris de Jongh)
Eén ding is zeker, na het beluisteren van de cd met pianotranscripties, gespeeld door de 25-jarige Rus Arcadi Volodos: hij kan pianospelen. Hij plaatst zijn vingers met angstaanjagende trefzekerheid op de toetsen. De snelheid en acrobatische behendigheid waarmee hij dat kan, iets wat in pianotranscripties altijd goed te horen is, is verbluffend. Het enige wat we nu nog zouden moeten weten is, of hij ook werkelijk piano kan spelen.
Virtuositeit, dat wil zeggen de absolute controle over het spel, is zeker een voorwaarde voor een echte meesterpianist, maar geen garantie. Veel belangrijker is juist die andere, niet te definiëren eigenschap van een pianist: speelt hij met gevoel, weet hij de noten een zin te geven.
'Neo-romantisch' noemt cd-producent Thomas Frost de jonge Rus heel modieus. Of dat nou meteen zoveel goeds voorspelt is de vraag. Misschien valt daarover na donderdag iets meer te zeggen als Volodos bij het Concertgebouworkest onder leiding van Chailly debuteert in het Tweede pianoconcert van Rachmanonov.
Dat betekent overigens niet dat er van deze cd niet te genieten valt. Een hele cd vol transcripties is misschien wat veel. Aardig zijn de lekker vet klinkende transcripties die Volodos zelf maakte van de Turkse mars van Mozart en van twee liederen van Rachmaninov. Gevoelig, op het sentimentele af, is het Largo uit de Triosonate BVW 529 van Bach, in een bewerking van een andere pianovirtuoos, Samuel Feinberg. Later dit seizoen, in april, komt Volodos nogmaals naar het Amsterdamse Concertgebouw. Dan voor een recital in de serie Meesterpianisten.
Onlangs schreef Hans Keller in het Cultureel Supplement van deze krant hoe hij in Amerika op zoek was naar beelden van dichters die voorlezen. Die bleken nogal zeldzaam. De camera kon zich maar zelden bedwingen en dwaalde vaak al na enkele regels af van het lezende dichtersgezicht om poëtisch naar blaadjes in het zonlicht te staren, naar voorbij stromend water, naar een park in de ochtend of een zonsondergang boven een stad. Tot Kellers begrijpelijke ergernis mocht een dichter voor de camera maar zelden een heel gedicht lezen.
Ik weet niet of zijn documentaire Spiegelbezoek bedoeld is als een lichte wraakneming op deze door hem geconstateerde wantoestand. In ieder geval bezondigt hij er zich bij zijn bezoek aan Leo Vroman niet één keer aan, aan dat wegdwalen op zoek naar iets dat veel dichterlijker is dan een dichter die een gedicht voorleest. We zien Leo Vroman in close-up, van voren, van links, van rechts, soms zien we een stukje van zijn vrouw Tineke op de achtergrond, soms een vleugje van zanger-componist Henny Vrienten die de stem van Vroman opneemt. En we horen hoe hij voorleest. Om te beginnen de uit 9 delen bestaande reeks Spiegelbezoek, en om te eindigen weer. Aan het eind is er wat heel lichte achtergrondmuziek bij. Gemaakt door Henny Vrienten. We zien Vroman in close-up Voor wie dit leest voorlezen, Boven Bijlmermeer, Vrede, Peggy's kamer, Mrs. Kennedy en nog enkele gedichten. Soms horen we Henny Vrienten zeggen: ,,Mooi.'' Of: ,,Dit vond ik heel mooi.'' Of: ,,Mooi was dat.''
Een onopgesmukte documentaire dus, die laat zien wat er gebeurt. Wat er gebeurt is dat Henny Vrienten gedichten van Leo Vroman opneemt. Heel soms zegt Vroman iets. Hij vertelt bijvoorbeeld dat zijn gedicht Indian Summer in het Chinees was vertaald en dat hij een Chinese collega vroeg om de voor hem niet eens als zijn gedicht herkenbare tekst in het Engels te vertalen. De eerste regels van dat gedicht zijn: ,,Onder 't eten op het balkon/ en drinkend met lange teugen.'' De collega biedt Vroman de volgende weergave aan: ,,You are in front of house/ You drink lots and lots of alcohol.'' Dat is grappig.
Wat er gebeurt is ook dat Henny Vrienten een gitaar koopt en dat hij daarop zoekend speelt om muziek voor bij deze film te vinden. Aan het eind heeft hij die gevonden, want er klinkt muziek af en toe, en zoals gezegd horen we nu muziek bij de reeks Spiegelbezoek.
Dat is het. Het zou prachtig kunnen zijn van eenvoud. Maar op de een of andere manier komt het toch niet helemaal van de grond. Deze registratie is zo dienend, dat ze lijkt op aanbidding. Maar die lezende dichter, díe is heel goed gelukt.
Als Bart Becht op de koffie komt, kan het feest beginnen. Zeker als hij zijn Duitse vrienden mee brengt.
Becht (55) vertrok vorig jaar na 64 kwartalen aan het hoofd bij Reckitt Benckiser, keizer van huishoudelijke merkproducten. Dat is zo’n multinational met Duitse én Britse wortels die eigenlijk nergens thuis is. De aankondiging van Bechts vertrek veroorzaakte een koersval.
Toen hij daar begon was het nog een Duitse onderneming. Van de familie Reimann. En uitgerekend twee holdingmaatschappijen van de Reimanns kochten deze week samen 12,19 procent van de aandelen van D.E Master Blenders 1753, het bedrijf achter ‘onze’ Douwe Egberts. D.E met die rare lange naam was decennia eigendom van het Amerikaanse conglomeraat Sara Lee en deze week nog niet eens echt op de Amsterdamse beurs genoteerd, of de Duitsers waren al van onze koffie aan het nippen. Iedereen weet dat Becht nog steeds nauwe banden heeft met de Reimanns. Zo is hij president-commissaris én een kleine aandeelhouder bij Coty, de lipstickverkoper, die ook eigendom is van de Reimanns en in New York naar de beurs wil.
En laat Becht ook een oude bekende zijn van Jan Bennink, de president-commissaris van D.E Bennink maakte beleggers, zichzelf en zijn trouwe luitenants rijk door het Nederlandse voedingsbedrijf Numico (van Olvarit) in 2007 te verkopen aan Danone.
De fantasie stroomt rijkelijk. Wat gaat er gebeuren? Een vet bod? Uitwisseling van aandelenpakketten? Crisis? Nee, koffie. D.E steeg naar een voorlopig record: 10 euro.