De mystiek rond het vierde studioalbum van de Britse rockformatie Led Zeppelin werd versterkt door de hoes zonder bandnaam of officiële titel in normale letters. Vanwege de runensymbolen aan de binnenkant heeft het de bijnamen ‘Four Symbols’, ‘Zoso’, ‘The Runes Album’, ‘Runes’ of gewoon “Led Zeppelin IV”. De Lp wordt algemeen beschouwd als het beste en belangrijkste werk van de band en zelfs van het Hardrockgenre. Het is tevens één van de best verkochte albums uit de muziekgeschiedenis, er gingen wereldwijd meer dan dertig miljoen exemplaren van over de toonbank. “Led Zeppelin IV” balanceert op het randje tussen genialiteit en hoogmoed: Engelse Folkmuziek wordt gecombineerd met onder andere traditionele Rock & Roll en Blues, wat de tracks een mystiek, dramatisch en zelfs episch effect geeft. Waar voorganger “Led Zeppelin III” veel bescheidener was, getuigd dit album van de experimentele driften en de wil om zich defintief te vestigen als de nummer 1 rockband, klaar om de wereld te veroveren en uitverkochte Stadion Rock Concerts te geven. Alles aan het album ademt perfectie uit, een rockband op het toppunt van z’n kunnen. Geen wonder dat in de volgende decennia vele bands Led Zeppelin als inspiratiebron aanduidde voor hun eigen werk. “Rock & Roll” en “Black Dog”, de eerste twee tracks van de Lp, werden op single uitgebracht. Op “The Batlle Of Evermore” is een bijdrage te horen van de Britse zangeres Sandy Denny. De (drum)beat van “When The Levee Breaks” werd later veel gesampled in Hiphopnummers, o.a. in “Rhymin & Stealin” van Beasty Boys.
“Stairway To Heaven” is één van de grootste, maar tevens ook één van de meest mysterieuze klassiekers van de jaren zeventig. De song kwam tot stand na een opmerking van producer Andy Johns, die wilde een nummer dat tegen alle muzikale regels inging (‘dat rustig zou beginnen, maar daarna steeds sneller en groter zou worden’). Met die opdracht ging Jimmy Page aan de slag: hij schreef verschillende stukken muziek, die uiteindelijk allemaal aan elkaar werden geknoopt.