Vooral de toenmalige dance-muziek, disco, moest het ontgelden bij de popjournalisten. Er kwam, bij wijze van spreken, een soort tweedeling. De pers propageerde punk, de mensen hielden van disco. Hoogtepunten in die tijd waren misschien wel de soundracks van twee films, door Robert Stigwood geproduceerd. John Travolta speelde de hoofdrol in zowel ‘Saturday Night Fever’ (1977) als ‘Grease’ (1978). Van beide dubbelalbums werden alleen in Nederland in korte tijd ieder ongeveer driekwart miljoen exemplaren in de winkels verkocht. In heel de westerse wereld zorgden dat soort albums voor een onvoorstelbaar verkoopsucces.
De topmensen in de muziekindustrie konden hun geluk niet op. Er werd flink uitgegeven. Er moesten nieuwe en grotere fabrieken komen. PolyGram het bedrijf waar ik [HK] werkzaam was, zag de toekomst helemaal zitten. President Coen Solleveld, een Nederlander die ik alleen kende van de foto’s, maakte kostbare deals. Het geld was immers voorhanden. Hij, en anderen, beseften bij mijn weten niet dat de filmsoundtracks niet het gevolg waren van een zorgvuldig opgebouwde ‘artiestenstal’ maar eenmalig waren. Alle aandacht moest voortaan uitgaan naar meer van dat soort knallers. Toen die er niet kwamen, en ook de disco-rage over zijn hoogtepunt heen was, stortte het kaartenhuis in elkaar. Er was onvoldoende geld meer om te investeren in nieuw talent.
Daarbij kwam ook nog eens dat het door de ontwikkeling van de techniek steeds makkelijker werd om bestaande albums zelf op een cassettebandje op te nemen. Die kon je lenen. Dan hoefde je de plaat niet meer te kopen.