Nehemia is vanuit de burcht Susa teruggekeerd naar Jeruzalem, als politiek leider van het Joodse volk in ballingschap. Hij neemt zijn functie als gouverneur, landvoogd of stadhouder serieus en begint goedgemutst aan de herbouw van Gods heilige stad. Maar hij weet ook waar zijn opdracht wordt begrensd: de geestelijk leider van het volk is Ezra, de schrijver.
De feestvreugde was groot. Iedere dag van het feest, van de eerste dag tot de laatste, werd er voorgelezen uit het boek van de wet van God. Zeven dagen vierden ze feest, en op de achtste dag was er een feestelijke samenkomst, zoals was voorgeschreven.
Deze Ezra krijgt de taak om het wetboek van God tevoorschijn te halen. Maar ook om deze luid en duidelijk voor te lezen aan ieder van het volk die het maar enigszins kan begrijpen: mannen, vrouwen én kinderen. Het is die wet waarin staat dat God heilig is en dat Hij heiligheid verwacht van Zijn volk.
Het is ook de wet waarin God Zijn volk verplicht om feest te vieren. En niet een gezellige vrijdagavond na een lange werk- of studieweek. Na het voorlezen verdiepen de Israëlieten zich in dit wetboek. Ze concluderen dat het tijd wordt om het Loofhuttenfeest weer te vieren, dat sinds de tijd van Jozua nooit meer was gevierd.
Wat volgt is een feest van een week, waarbij elke dag de wet tevoorschijn wordt gehaald. Dat gaat dus goed samen: heilig feest vieren of feestelijke heiligheid. Met God valt niet te spotten; dat had Nehemia al door bij de volkstelling, maar dat had Ezra ook goed door bij het herinvoeren van het Loofhuttenfeest.
God is een God van leven. Een God van gemeenschap, waarbij iedereen een ledemaat is van het lichaam van Christus. Die heilige opdracht gaat hand in hand met de van God gegeven opdracht om te genieten van het leven – dat we uit Zijn hand krijgen.