Als er één man is die muziek tot zijn essentie kan herleiden dan is het wel de Canadese, maar in Austin Texas residerende songwriter Ray Bonneville. Dit druipt weer mateloos af van zijn schitterend nieuw album met de duistere titel "Bad Man's Blood". Net zoals hij pioniert in traditionele muziekgenres zoals blues, roots, americana of folk en hieruit zijn eigen ruwe muziekstijl boetseerde, zo flaneerde hij jarenlang op muzikale ontdekkingsreis door het Noord-Amerikaanse continent gaande van Alaska tot de zompige moerassen van de Mississippi, zichzelf wentelend in de plaatselijke ritmes en klanken. Catalogeer daarom Ray niet bij de pure blues artiesten, want dat is zijn unieke roots mix van ruwe americana, swampy blues en folk oneer aandoen. Op zijn nieuwe album "Bad Man's Blood" heeft hij weer niet meer nodig dan zijn typische bezwerende gitaarshuffle, sublieme mondharmonica en zijn warme, schurende stem om je elf nummers lang volledig in de ban te brengen.
Minder is dikwijls meer en dit is een kunst op zich die Ray Bonneville absoluut beheerst. Ooit vertelde hij ons in een interview dat je niet meer gitaarakkoorden nodig hebt dan die op de eerste pagina van het eerste gitaarlesboek staan. De manier hoe je de snaren beroert en ritmisch bespeelt is veel belangrijker, een kwaliteit die ook de oude blues pioniers rijk waren. Als je Ray eenmaal live aan het werk zag begrijp je dit het best, want je geraakt werkelijk in trance van zijn stompende, bluesy groove met voetpercussie en gitaar. Zijn nieuwkomer "Bad Man's Blood" geeft die live klank perfect weer met een zo weinig mogelijk gepolijste productie van Ray zelf en Justin Douglas, waarbij dynamiek en de atmosferische uitstraling voorop staan. Daar waar nodig worden er nog subtiele instrumentale accenten ingelast van muzikale bloedbroeder Gurf Morlix, percussionist Mike Meadows en saxofonist Dexter Payne.
Voor sfeer en inspiratie op te snuiven trok Ray Bonneville opnieuw richting Mississippi Delta, waar hij de graven en de paden bezocht van de legendarische Sonny Boy Williamson en Robert Johnson. Ray Bonneville's songs staan kort bij de mens, met herkenbare verhalen uit het dagelijkse leven over liefde, verdriet, afscheid of weerzien en soms ook de gewelddadige kant die in de mensheid schuilgaat. Ook Ray Bonneville werd geconfronteerd met het slechtste in de mens, zoals het schrijnende titelnummer, "Bad Man's Blood" het trieste verhaal opdist van zijn vader van wie hij afscheid moet nemen via de gevangenistelefoon. De smet van dit slecht bloed dat door zijn aderen stroomt achtervolgt Ray en je voelt zijn pijn doorheen de droeve, funky gitaar shuffle en de klagende ondertoon in zijn stem, nog versterkt door grievend mondharmonicaspel. Het levenspad gaat niet over rozen, maar dikwijls ligt na de ruzie ook de grote verzoening om de hoek te gluren, zo mogen we horen in het op zachte JJ Cale ritmes drijvende liefdesverhaal "Sugar And Riley", dat een enorme soulvolle zegening krijgt met knappe saxofoonklanken op de achtergrond, die romantisch aanstrijken tegen de meest roestige, fuzzy gitaarklank en een heerlijk plukkende gitaarsolo. Het Canadese bloed kruipt waar het niet gaan kan en meesterlijk schuiven in "River John" Ray's jeugdherinneringen aan je voorbij in een ware beelderige Daniel Lanois stijl, perfect opgevuld met banjotokkels van Gurf Morlix. Het feestje blijft in dezelfde, maar meer zomerse laid back stijl doorgaan in de hartverwarmende boodschap die zijn uit 1993 herwerkte "Good Times" in zich draagt en doorweven is met de knapste instrumentale nuances van metronomisch tikkende drumstokken als hartslag van de song, heerlijke elektrische gitaaraccenten van het magische duo Morlix-Bonneville, en een hemelse mondharmonica die samen met de warme stem van Ray het geheel laat opdienen als rijstpap met gouden lepeltjes. De tweede reprise uit ouder werk "Blond Of Mine" dompelt je onder in l'esprit quebecois en laat je mateloos genieten van een in o zo charmante Frans-Canadese taal zingende Ray, begeleid op fingerpickende gitaar en ontroerende mondharmonica. Lekkere roestige footstompin' gitaarritmes weerklinken in de swampy cover van Mike Jordan's "Mississippi" terwijl hij in de trieste liefdesserenade "Darlin' (Put Your Suitcase Down)", dat met de tweede stem van Gurf een weemoedige Roy Orbison ondertoon krijgt, met slepende slidegitaar om vergeving smeekt aan zijn geliefde. Intrigerend is ook het funky en bluesy instrumentale "Ray's Jump" met een schitterend duel tussen de jazzy sax van Dexter Payne en de elektrische gitaar van Bonneville. Tot de laatste noot houdt dit album zijn meesterlijke kwaliteiten hoog en de warme gloed die uitstraalt van de verliefde afsluiter "Funny 'Bout Love" blijft aan je lijf kleven net als zijn betoverende gitaarrif en refrein.
Als Ray Bonneville's vorige album, "Goin' By Feel", al met lof werd overladen, dan mag men "Bad Man's Blood" gerust een meesterwerk noemen. Zijn muziek komt recht uit het hart met een naturel die je spontaan overmeestert. Bovendien zijn het eminent kransje muzikanten waarmee hij zich omringt op deze plaat en die elkaar perfect aanvoelen, de gedroomde aanvulling bij Ray's aanstekelijke sound. Wij drinken laveloos van "Bad Man's Blood" en eens geproefd is voor eeuwig gebeten.