Hij vervolgt zijn verhaal met de opmerking dat hij geen futuroloog is en dus ook niet met zekerheid kan voorspellen hoe de toekomst (van het onderwijs) er uit zal zien. Of we bijvoorbeeld ooit ‘signularity’ (lees: het kunnen koppelen en synchroniseren van onze hersenen met computers) zullen bereiken weet Paul Kirschner dan ook niet. Wat hij wel weet is dat alles wat we tot op heden doen goed werkt, het heeft ons per slot van rekening gebracht tot op het punt waar we nu zijn. Alleen de snelle (technologische) ontwikkelingen leggen meer nadruk op het hebben van een goede en gedegen basiskennis en -vaardigheden. Dat wordt nóg belangrijker dan dat het al is.