S.C.U.M. - Again Into Eyes | Humo
Het letterwoord S.C.U.M. (Society for Cutting Up Men) hebben ze uit het gelijknamige manifest van Valerie Solanas, de getikte feministe die Andy Warhol neerschoot; Portishead programmeerde hen op All Tomorrow's Parties, het hipste aller festivals, nog voor ze een plaat uit hadden; één lid heeft familie bij The Horrors, een ander bij Add N to (X); ze dragen hun kapsel als een statement; hun zanger zegt dingen als: 'De tekst 'Paris' kwam tot mij in een scherm van emotionele signalen, nadat ik aan de vroege dadaïsten had liggen denken.'
Nicolas Quaghebeur vrijdag 28 oktober 2011, 11:06
Hoeft het gezegd dat wij dit groepje graag zouden afbranden tot er niets overblijft dan smeulende assen en de geur van verschroeide pretentie, vermengd met een snuif haarlak?
Helaas: al is 'Again Into Eyes' maar half zo goed als de overspannen schreeuwers in de Britse pers hadden voorspeld, dit debuut blijft té sterk voor onze benzine en lucifers. De sound is alvast monumentaal: de songs drijven stuk voor stuk in een oceaan van synths en keyboards, met zanger Thomas Cohen afwisselend in de rol van misthoorn en sirene.
De weinige gitaren zitten vaak onherkenbaar verborgen in dat imposante totaalgeluid, en toch klinken 'Faith Unfolds' en 'Amber Hands' als epische gitaarrock in een ambitieuze Britse traditie die reikt tot The Verve en Echo & The Bunnymen, terwijl afsluiter en nieuwe single 'Whitechapel' nog eens aangeeft hoe belangrijk Arcade Fire geweestis voor de jonge generatie muzikanten.
Maar wij vinden S.C.U.M. beter als ze voluit synthetisch gaan, van omineus windstil in 'Cast Into Seasons', dat aan Talk Talk herinnert, tot de perfecte storm in 'Summon the Sound'. 'Paris' ten slotte is, dadaïsten of niet, een barokke parel die net niet onder z'n eigen gewicht bezwijkt: pianomotief op de voorgrond, achterhoedegevechten van feedback en synths, en Cohen als jonge dichter, worstelend met zichzelf en de wereld: 'To lie awake and hear / That I was born in the wrong way'.
En wij dan! Wij kijken nu al uit naar de opvolger van 'Again Into Eyes': als de groep daarop gelijke tred weet te houden met zijn eigen aspiraties, wordt het een meedogenloze knaller.