Maar alles went. Langzaamaan begon ik mezelf te zien als iemand die blijkbaar iets kon betekenen voor anderen. Mijn jarenlange cliëntervaring, bleek bovendien ook nog eens belangrijk te zijn als input.
Ik kon er aanvankelijk echt niet bij. Ik herinner me dat ik op enig moment in een werkgroepje mee mocht doen en voorzichtig zei: ‘Ik notuleer wel, ik zal mijn mond verder houden’ en dat ik terugkreeg: ‘Ben je gek?! We willen JUIST horen wat jij te vertellen hebt!’. En hoe bizar dat klonk. Ik was toch die afgeschreven vrouw waar niemand op zat te wachten?