K.B./D.P.: Begin 1986 was Karel Geirlandt opgestapt als directeur-generaal van de Vereniging voor Tentoonstellingen van het Paleis voor Schone Kunsten om als 'opdrachthouder' in dienst te treden van Vlaams Gemeenschapsminister van Cultuur Patrick Dewael. Verwachtten jullie dat deze carrièreswitch gunstig zou uitpakken voor het M.H.K.?
M.D.C.: We hebben zeker hoop gesteld op Geirlandt en Dewael, maar om te beginnen was het M.H.K. een stedelijke instelling, geen Vlaamse. Er is overwogen om na te gaan of het Museum als Vlaamse instelling zou kunnen worden erkend. Ik weet niet meer precies hoe dat schip is gestrand.
M.D.C.: Toch wel. Ik ben ervan overtuigd dat Karel een rol heeft gespeeld bij de 'bekering' van Patrick Dewael tot de hedendaagse kunst. Toen Dewael bovendien het plan ontvouwde om kunst en cultuur een steuntje in de rug te bieden en daartoe de campagne 'Vlaanderen leeft!' op poten zette, werd het M.H.K. daar zeer nauw bij betrokken. In 1988 kon het Museum aldus opnieuw groots uitpakken met het tweeluik Confrontatie & Confrontaties — een tentoonstelling met jonge Belgische kunstenaars — en Collectie & Collecties — een presentatie van de collectie van het M.H.K. en werken uit privébezit. Confrontatie & Confrontaties vond plaats in het M.H.K.; Collectie & Collecties in de Floraliënhal. Het waren allebei indrukwekkende manifestaties.