Van Eems tot Schelde » Blink, H. » 1902-1906 - Pag. 297 | Delpher
werden vele bedevaarten naar Velsen gedaan, om de hulp van dezen heilige in te roepen tegen tandpijn. Die aanroeping geschiedde in het open veld op de plaats, waar vroeger een kapel van dien heilige stond. Doch de Staten hebben van tijd tot tijd door strenge plakkaten die bedevaarten verboden, o, a. in 1587, 1588, 1674 en 1714, tot zij ten slotte geheel ophielden.
. De kerk schijnt in de 13e eeuw in Romaanschen stijl van tufsteen te zijn gebouwd. Van het oude, oorspronkelijke gebouw is niet veel meer over: vooral in den Spaanschen tijd, doch ook vroeger, schijnt het veel te hebben geleden van het krijgsvolk. Het oude koor is niet meer aanwezig en een
zuidelijken zijbeuk evenmin. De oorspronkelijke vensters der kerk waren zeer klein, zooals te zien valt aan de noordzijde, waar er nog één is overgebleven, al is het ook dichtgemetseld.
De vierkante toren in het westen, met stompe, vierkante spits en 8 meter hoog, is van onderen van tufsteen gebouwd, met kleine rondboogvensters: het bovendeel is van baksteen. De onderste vensters schijnen oorspronkelijk schietgaten te zijn geweest.
De kerk en het kerkhof, door linden omringd, op een stil gedeelte van het dorp gelegen, vertoonen een ernstig en rustig karakter, dat doet denken aan de plekjes, welke de eerste Christenen uitkozen voor hun bedehuizen.
Velsen ligt op den rand der duinen,
Kerk en toren te Velsen. waar die in het lage ltind langs het \ roe-
gere IJ overgingen.
Als de oostenwinden het water in de Wijkermeer opzweepten, kon het zelfs tot in het dorp Velsen, dat niet bedijkt was, doordringen, gelijk in 1825 nog geschiedde.
De Wijkermeer lag op korten afstand van het dorp. Teneinde hiermede in een betere verbinding te komen, vroeg en verkreeg Velsen in 1664 octrooi van de Staten van Holland en West-Friesland, om een kanaal recht van het dorp naar genoemd water te graven en werd er een veerdienst op Amsterdam tweemaal per week ingesteld. Doch met het dichtslibben van de Wijkermeer ging ook «dat kanaal te niet, zoodat in het begin der 19e eeuw de veerman van Amsterdam