Gerritsen noemt het goed dat we de oorlog en de bezetting van Nederlands Indië en de gewelddadige jaren daarna apart herdenken. ‘Het doet recht aan een vaak stil verdriet, aan leed dat hier in Nederland vaak niet begrepen werd en waar zelfs vaak schandelijk op gereageerd werd. Laat deze herdenking ons laten voelen hoe kwetsbaar leven en vrijheid zijn en hoezeer het nodig is dat wij dat uitdragen. Dat we dat vertellen aan jongeren, aan nieuwe generaties. Laten we met alle macht voorkomen dat ooit gezegd gaat worden, die oorlog is al zo lang geleden, hou er toch eens over op. Dat is waar deze herdenking, ook als de oorlog al zo lang geleden is, over gaat.’
‘Ik ben hier om te herdenken, te gedenken en terug te denken’, begint de heer Ron Wong zijn verhaal. Hij is op 29 december 1930 geboren in Djokjakarta tijdens een uitbarsting van de vulkaan Merapi. ‘Een belangrijk punt in mijn leven. De ochtend van mijn geboorte ging mijn vader naar de stad om mij bij de burgerlijke stand aan te geven. Hij deed dat samen met een Nederlandse planter die George heette en die als getuige optrad. Hij vroeg mijn vader, die me als Ronald wilde aangeven, daar George als tweede naam aan toe te voegen. Indonesiërs die functioneerden rond de suikerfabriek waar mij vader werkte, hechtten grote waarde aan de omstandigheden waaronder iemand geboren werd. Ze vonden dat die rondom mijn geboorte gelukbrengend waren. Ron Wong vertelt uitvoerig over de kampen, waarbij hij op kritieke momenten steeds heeft ervaren dat de uitbarsting van de Merapi en de naam George hem hebben begeleid. ‘Terugdenkend vind ik dat George ook in mijn verdere leven situaties gecreëerd heeft om mij te begeleiden. De man die mij de naam George heeft gegeven zei, hij zal er geen spijt van hebben. Ik voel altijd zijn aanwezigheid.’
Namens de provincie Utrecht legt lococommissaris van de Koning Bart Krol de eerste krans bij het monument. Vervolgens leggen burgemeester Gerritsen en wethouder Hans Mieras een krans namens het gemeentebestuur. Namens het herdenkingscomité leggen mevrouw Hoekstra-de Groot en de heer Wong daarna een krans en de Wapenbroeders een bloemstuk. Na het taptoesignaal volgt een minuut stilte en speelt Kunst en Genoegen twee coupletten het Wilhelmus. De halfstok hangende vlag gaat daarna in top. Negenenzestig aanwezigen plaatsen vervolgens rode rozen in vazen bij het monument. Voor elk jaar dat de bevrijding nu duurt een roos. Als vertegenwoordiger van de vierde generatie zet Owen Hoekstra er een witte roos tussen. Sera de Groot dankt alle aanwezigen die daarna bloemen bij het monument kunnen leggen. De herdenking wordt op traditioneel Indische wijze afgesloten met koffie, thee, spekkoek en kwee lapis.

Koning Willem-Alexander was vandaag te vinden in het Koninklijk Paleis in Amsterdam. ’s Ochtends was hij bij de opening van de jaarlijkse conferentie van het World Cities Culture Forum en vanmiddag reikte hij, in dezelfde zaal, de Erasmusprijs uit.