Lea Kant is de patiënt nul van het Beatrixziekenhuis: de eerste patiënt in het ziekenhuis die besmet bleek met het coronavirus. Na een periode op de Intensive Care van het Beatrixziekenhuis werd zij voor verdere behandeling overgebracht naar het Erasmus MC in Rotterdam. Daar bleek dat zij besmet was met het coronavirus. Inmiddels zijn we twee maanden verder en vecht Lea nog iedere dag voor haar herstel. Voor het eerst doet zij nu haar verhaal over deze slopende ziekte, over vechten voor herstel en over liefdevolle zorg.
'Toen ik weer wat helderder was, hoorde ik wat er die maand was gebeurd. Dat Nederland in een coronacrisis was beland. Maar ook dat mijn schoonmoeder besmet was met het virus, dat ze in het ziekenhuis was opgenomen. En dat mijn man ook besmet was. Ik heb me daar lang rot over gevoeld, ik voelde me schuldig. Ik weet inmiddels dat ik me niet schuldig hoef te voelen, anderen hebben me dat heel duidelijk gemaakt. Hoe ik zelf besmet ben geraakt… Ik heb geen idee. Ik ben niet in risicogebieden geweest, mijn naasten zijn ook niet in risicogebieden geweest. Ben ik gesmet geraakt in de supermarkt? Op bezoek bij familie? Die besmetting is een raadsel.'
Inmiddels gaat het de goede kant op. Lea is verhuisd naar Revant in Breda, een expertisecentrum voor medisch specialistische revalidatie. 'Mijn man mocht aanwezig zijn bij de intake. Dat weerzien met hem, maar helaas direct daarna weer een afscheid, was heel erg emotioneel. Ik heb hier een druk programma. Van twee keer per dag fysiotherapie tot begeleiding van maatschappelijk werk en een psycholoog, van ergotherapie tot elektrotherapie. Ik merk iedere dag dat het ietsje beter met me gaat. Ook de artsen denken dat ik zal herstellen. Daar moet ik hard voor werken, dat weet ik. Ik ben positief ingesteld, altijd al geweest, ook nu over mijn herstel. Ik kan nu nog niet zo veel. Mijn linkerarm is verlamd, ik kan niet lopen, maar toch: er is vooruitgang! Toen ik hier kwam, kon ik nog niet eens op de rand van mijn bed zitten. Nu houd ik dat al twintig minuten vol. Het komt weer goed, dat weet ik zeker. Ik heb zo veel om voor te vechten, zo veel om voor te leven. Mijn man, mijn zus, onze familie, mijn hond die ik mijn kind noem, mijn lieve vriendin met wie ik elke dag contact heb. Ik ben en blijf positief en kom er weer bovenop.'