Tienerwerkers willen graag de leukste zijn. Dat is begrijpelijk. Wat we ons daarbij zelden realiseren is dat op korte termijn de leukste zijn vaak op langere termijn helemaal geen leuke gevolgen oplevert. Terwijl het andersom ook waar is. Wie op korte termijn heldere grenzen aangeeft, zal er op langere termijn een ontspannen en gezellige groep voor terugkrijgen.
Veel onrust bij tieners komt voort uit onzekerheid. Datzelfde geldt overigens voor leidinggevenden die geen grenzen bewaken. Onder alle grensoverschrijdend of grensvertroebelend handelen zit een roep om erkenning. Bij tieners betekent grensoverschrijdend gedrag: 'Zie je me wel? Merk je wel dat ik leuk ben? Groepsgenoten, kijk mij nou!' Volwassenen die grenzen en regels niet handhaven, geven ook een signaal af: 'Ik durf deze regel niet te handhaven, want straks vinden ze me niet leuk meer! Zie je niet, jongens, hoe leuk ik jullie vind, merk je niet hoe soepel ik doe? Als ik zo aardig doe, ga jij dan leuk meedoen?' Beide ervaringen en uitingen zijn begrijpelijk, tegelijkertijd zijn ze allebei niet effectief.
Regels stel je niet om daardoor streng te zijn, maar wel om daarmee orde te handhaven. Structuur, als basis voor warme ontmoeting. Het is belangrijk dat we regels positief formuleren. Dus als gebod, niet als verbod. Het is onzin dat bij het tienerwerk minder discipline nodig is dan op school. Wie dat stelt, heeft een verkeerd beeld van discipline. Regels en duidelijkheid scheppen we niet om ruimte te ontnemen, maar juist om ruimte mogelijk te maken!