Mijn partner is depressief pagina-39| depressie-forum
Pagina's (103): « Vorige 1 ... 37 38 39 40 41 ... 103 Volgende »
08-02-2017, 00:37
Wow!!! Wat een openhartig ontvangst heb ik gekregen. Heel erg bedankt hiervoor!
Wat ik er even bij moet vertellen is dat mijn ex al eerder 2 jaar in een depressie heeft gezeten. Het eerste half jaar snapte ik er echt helemaal niks meer van des tijds. Ze trok me aan en stoot me af en zodra ik dan dichterbij kwam hield ze me stevig vast en vervolgens keihard onderuit te halen door kortaf te doen. Ze had dit zelf niet eens door. Na een half jaar heb ik ook besloten om hier meer van te gaan leren hoe ik haar kon helpen en wat ik kon doen. Ik ben toen 1,5 jaar lang bezig geweest met depressies en enorm veel boeken en verhalen gelezen. Echter is er dit keer 1 groot verschil vergeleken toen... Ze is nu alleen maar ijskoud in haar whatsapp contact richting mij. Ze houd niet meer van me zoals dat zou moeten en het liefste wat ik op whatsapp krijg is een "x" niet eens 1 emoticon. Haar depressie was des tijds alsof ze het gevoel had dat alles haar schuld was en dit keer komt het denk ik door alle spanningen en druk dat ze zich afgesloten heeft.
Het lijkt erg veel op het stukje wat jij schrijft:
"Ik zie hem nog steeds heel graag en heb het heel erg moeilijk, maar hij wil van geen relatie meer weten. Voelt niets meer, kraamt vaak echt onzin over ons uit en heeft eigenlijk geen behoeft meer om mij te zien."
Ik zie mijn ex nu al 3 a 4 week niet meer omdat ze spanning voelt die ik niet voel. Zodra ik iets doe wat neigt naar relatie voor haar gevoel dan voelt ze zich naar en vervelend. Dit terwijl ik het alleen maar bedoel om haar een steuntje in de rug te geven. Ze deelt weinig met mij en moet alles uit haar trekken door het haar te vragen dus ook bijv als ik vraag "voel je nu uberhaupt wel iets?" dan is haar antwoord nee en ze vind die vragen erg confronterend. Ze staat echt niet open voor liefde van mij.... Maar ik heb haar wel verteld dat ik niet het gevoel wou krijgen dat ik aan een dood paard wou gaan trekken maar dit was niet het geval.
Ik zou zo graag wat dichterbij willen komen en zodra ik haar zeg "ik hou echt enorm veel van je en je moet weten dat ik er altijd voor je ben" dan krijg ik als antwoord "weet ik!" en meer niet... Nergens een antwoord op want bijna alles is "ik weet het niet!" enorm frustrerend is het. Ze geeft ook zelf aan dat niks bij haar binnen komt. Een warm gedicht komt niet goed bij haar binnen maar ook te lange teksten niet. Wie is het gelukt om langzaam stapjes dichterbij te maken of door te dringen?
Ze is tevens nog wel jaloers wat ik vreemd vind want dat is toch ook een emotie? En als ik vraag of ik haar hart zou kwetsen als ik met een ander zou gaan is het "weet ik niet" maar als ik er een plaatje van maak bijv "je ziet mij nu zoenen met een ander voor je neus zou je dat pijn doen?" ja zegt ze dan dat zou mijn hart breken... Dat is toch ook een emotie??? Ik doe dat natuurlijk niet zo een ben ik niet maar wou weten welke emoties spelen. Ik kan er geen kaas van maken iig.
Ik hou van haar en wil haar terug maar het liefste zie ik haar gewoon weer gelukkig zijn met haarzelf.
Ik zal aankomend weekend mij even verdiepen in jullie verhalen wellicht dat ik bepaalde situaties zal gaan herkennen en zo weet ik ook wat het verleden van iedereen is!
Mocht een van jullie een keer de behoefte hebben om een dag of uurtje je ei kwijt te willen. Ik woon sinds kort in Arnhem als ik zou kunnen helpen door gewoon te luisteren dan doe ik dit graag!
P.s hebben jullie verteld aan je (ex)vriend over dit forum of helemaal niks gezegd?
08-02-2017, 20:55 (Dit bericht is het laatst bewerkt op 08-02-2017, 20:55 door Positiva.)
Ik duim alvast mee voor een positief antwoord, Positiva!
Weet je wat er in mij opkwam toen ik de laatste reacties las... Eerst en vooral merk ik dat mijn omgeving zegt: 'Het is nu al een jaar dat het zo gaat met je vriend en het verandert niet. Dus het komt nooit meer goed met zijn gezondheid.' Maar als ik jullie verhalen lees, dan spreken we over jaren voor er stappen worden gezet. Jullie partners maken uiteraard wel stappen, maar die zijn misschien maar voor jullie en de naaste omgeving zichtbaar. Allé, ik bedoel, er zijn wel stappen, maar ze zijn nog niet volledig genezen. En oké, misschien genezen ze nooit helemaal, maar jullie zijn wel geweldig op weg als ik denk aan het verhaal van Minnie daarjuist en alleszins ook dat van Leeuwin in Positiva.
Ik weiger dan ook te geloven dat er geen beterschap meer zou zijn voor mijn vriend. Dat hij gewoon zo doorgaat en dat alles blijft zoals het nu is. Daar wil ik nog steeds niet achter staan.
Wat ik me wel afvraag is: Was onze relatie niet sterk genoeg of is mijn partner depressiever of waaraan kan het misschien liggen dat hij wel definitief breekt met mij en jullie partners niet... Ik weet niet of er hier een antwoord op is hoor, maar ik merk zoveel gelijkenissen, maar mijn vriend geeft ons op... en daar moet ik het dan mee doen. Het is nog altijd de tweestrijd of ik de deur op een kier mag laten of dat ik vanaf vandaag aan een nieuw leven moet beginnen (al kan dat niet van de ene op de andere dag uiteraard).
10-02-2017, 03:07 (Dit bericht is het laatst bewerkt op 10-02-2017, 03:17 door MinnieMouse.)
10-02-2017, 09:52 (Dit bericht is het laatst bewerkt op 10-02-2017, 09:53 door AnnA.)
@ Gietje, denk dat dat voor iedereen verschillend is... Als mijn man bij mij weg zou gaan, weet ik dat hij dat doet om mij vrij te zetten, mij niet meer te belasten met depressie en alle gevolgen van dien. Dat weet ik omdat hij dat heeft gezegd.
Het kan ook zijn dat mensen juist zichzelf vrij zetten met een breuk: geen gevoel meer dat je faalt in je relatie, geen schuldgevoelens meer t.o.v. je partner.
Mensen kunnen het opgeven, geen energie meer hebben, rust willen.
Het kan ook zijn dat de liefde over gaat, misschien omdat ze zelf geen liefde kunnen voelen/ervaren. Of doordat je uit elkaar groeit, dat je elkaar niet meer begrijpt...
Lijkt me dat je dit wel helder moet hebben voor jezelf... Anders kun je er geen vrede mee krijgen? Houd je aan de boodschap die je partner je geeft, ga er niet van alles bij denken, bij hopen, wensen. Het is wat hij zegt...
10-02-2017, 17:26 (Dit bericht is het laatst bewerkt op 12-02-2017, 00:22 door Gietje117.)
Bedankt voor de reacties hier!! Moest mijn vriend vertrokken zijn met de woorden: ik vertrek omdat ik niet wil dat je nog langer afziet, of ik wil je niet langer pijn doen, maar zo verwoordt hij het niet. Dat maakt het voor mij een pak moeilijker. Hij geeft me steevast het gevoel dat het mijn fout was waardoor je jezelf toch in vraag stelt. Zo heeft hij al een paar keer gezegd dat ik wel zei dat ik hem graag zag, maar dat hij dat niet voelde... Alsof ik niet hard genoeg mijn best deed. Terwijl hij voor zijn depressie nooit klaagde, integendeel. Zei me vaak dat ik heel erg lief was.
Maar dan staat er daar ook weer andere dingen tegenover. Zo rolden er een paar maanden geleden heel even tranen over zijn wangen en toen zei hij: ik zie je wel nog graag... maar het lijkt alsof hij alles afblokt. En dan verdwijnen die tranen ook zo snel weer. Hij heeft me voor hij vertrok ook eens gestuurd: ik heb je al zoveel pijn gedaan... Dus er waren wel tekenen dat hij beseft wat hij doet. Want onlangs zei hij ook: het is niet dat ik er trots op ben wat ik gedaan heb...
Wat zijn therapie en medicatie betreft: in februari 2016 begonnen met twee soorten AD (Trazolan en Sipralexa), in april begonnen met gesprekken bij een therapeut (en Sipralexa laten ophogen), in juni (als hij al vertrokken was ook gestart met Wellbutrin) en intussen loopt hij nog steeds bij de therapeut (maar nu maar maandelijks meer in plaats van tweewekelijks). Medicatie is hij nu aan het afbouwen denk ik, maar heb er niet echt goed zicht meer op.
Ik noem hem inderdaad nog altijd mijn vriend want ik vind EX echt een afschuwelijk woord. Omdat ik het wellicht zo niet voel en omdat ik het ook niet zo wil. Heel vervelend... Ik heb hem altijd gezien als de man van mijn dromen en ik moet daar nog van afkicken... Ik wilde de rest van mijn leven bij hem blijven. Zo goed had ik het. Ik voelde me goed, ik voelde me op mijn gemak, ik voelde me gewaardeerd,... We zaten op dezelfde golflengte, lieten elkaar vrij maar deden ook dingen samen,... Eigenlijk een droom eerlijk gezegd. Nu lijkt dat naïef om daarin te geloven, maar ik vond het fantastisch. En daarom is het ook zo moeilijk om het los te laten.
Ik voel me echt in de steek gelaten en dat gevoel overheerst soms alles. Oké, misschien kon hij het door de depressie meer. Maar dan heb ik nog altijd het gevoel dat hij misschien wel terug keert als z'n depressie onder controle is. Maar misschien komt mijn gevoel nooit meer echt terug. Ik zie hem nog ontzettend graag, dat weet ik. Maar er is toch veel geschonden en ook ik ben gekwetst. Niet dat ik mijn ego niet aan de kant zou kunnen zetten hoor. Een andere man graag zien, ja, dat moet misschien wel lukken. Maar tot voor kort is dat nooit aan de orde geweest. Zoals ik al zei, wou ik heel graag de rest van mijn leven aan de zijde van mijn vriend staan. Heb dus nooit nagedacht over een leven zonder hem en daarom is het ook zo vreemd om dat nu wel te doen... Mezelf tijd geven en hopelijk kruist er nog iemand mijn pad! Je hebt een punt wat die kier betreft . Voor hem of voor iemand anders!