David Bowie - Station to Station (2010 3-cd reissue) In april 1974 vertrok Bowie naar Amerika. Voor de Diamond Dogs-toernee. Hij zou er meer dan twee jaar blijven. Niet voor alleen die toernee, want die was eind 1974 klaar. Maar hij bleef hangen en nam zijn intrek in Los Angeles. En in die twee jaar in Amerika nam hij twee elpees op: eerst Young Americans in Philadelphia en later Station to Station in LA. Hij zelf kan er zich achteraf niets meer van herinneren, en dat zal iets te maken kunnen hebben met de enorme hoeveelheid cocaine die er in die periode doorheen ging. De Britse tv-maker Alan Yentob maakte in 1974 een fascinerende documentaire over Bowie in Amerika ( Cracked Actor ), waarin hij de hoofdpersoon laat zien als een graatmagere uitgemergelde alien, die uitsluitend onsamenhangende kreten uit. Dat dit levende lijk, deze dead man walking in staat bleek om fantastische muziek te maken, was uitermate onwaarschijnlijk. En toch ... De eerste elpee uit deze periode, de plastic so
... en daar maken we dus een liedje over. The Gasoline Brothers - In Our Town De vrolijke Utrechtse band The Gasoline Brothers is natuurlijk blij dat de Giro d'Italia naar Nederland komt. Op 9 mei is in die stad de finish van de tweede etappe. Daar moesten onze vrienden, die al zoveel te danken hebben aan het wielrennen, natuurlijk een liedje over maken. Vandaag kwam dat liedje officieel uit als de nieuwe single: In Our Town. Prima! Allemaal downloaden en luisteren en genieten. En als je dat gedaan hebt, dan kun je ook nog een leuk wielrenfilmpje bekijken. ... en die Giro komt niet naar Haarlem Het is dus eigenlijk om jaloers op te zijn: wel naar Utrecht en naar Amsterdam en naar Zeeland. Er komt helemaal niks naar Haarlem, ook het Glazen Huis 2010 niet. Haarlem Sportstad zou een mooi motto zijn, maar ik heb niet begrepen dat in ons lokale coalitieakkoord (D66, PvdA, VVD en GroenLinks) daar iets over staat. Gemiste wielerkans. Niks topsport in Haarlem.
Vanmiddag wandelend kennisgemaakt met een stukje van de binnenstad van Haarlem dat ik nog helemaal niet kende. We hadden de auto geparkeerd aan de Koudenhorn, een eindje naast het politiebureau. En vandaar wilden we naar de winkels in de Grote Houtstraat en zo. De gemakkelijkste wandelroute is dan langs het Spaarne tot aan de Damstraat. Maar dan maak je een paar vreemde bochten. Er zou toch een kortere route moeten zijn. Op goed geluk en een klein beetje op puur mannelijke oriëntatie-intuïtie –ik ben gek op woorden met zowel trema’s als koppeltekens– liepen we door de smalle straatjes en steegjes rond de Bakenesserkerk, over een klein bruggetje, langs de pittoreske gracht en stonden plotseling vlakbij de Philharmonie. Een erg leuk stukje van de stad. Moeilijk te vinden, maar zeer de moeite waard. En een heel stuk korter dan de route buitenom langs het water. Enkele ogenblikken later zaten we aan een heerlijk lunchgerecht bij Grand Café Brinkmann op de Grote Markt. Het leven is verrukke