Schildpadden tot in het oneindige is een indrukwekkend boek. Je krijgt als lezer een goede kijk in de wereld van iemand met een dwangstoornis. Af en toe was dit erg heftig om te lezen, maar een dwangstoornis is natuurlijk ook iets heftigs. De stukjes die ik oversloeg, waren de stukjes waarop Aza een bepaalde wond elke keer weer openmaakte. Ik ben redelijk visueel ingesteld en kon hier niet goed tegen.
Wat bijzonder is, is dat John Green heeft toegegeven dat dit boek gebaseerd is op zijn eigen worstelingen met OCD (Obsessieve-Compulsieve Dwangstoornis). Dat maakt het, vind ik, extra bijzonder om dit boek te lezen. Ik hou er altijd wel van als er iets persoonlijks van de schrijver in het verhaal verwerkt is. Mocht je meer over Greens ervaring met OCD willen weten, klik dan hier om naar een filmpje van hem te gaan.