'Martin en ik spraken juist niet af dat hij Volvo zo vaak mogelijk zou noemen' | De Volkskrant
Martin Bril koesterde al sinds zijn jongensjaren een grote passie voor het merk Volvo, schrijft Huib de Vries, voormalig marketing directeur Volvo Cars Nederland. 'Hij was de gedroomde ambassadeur.'
OPINIE - Huib de Vries 24 april 2014, 8:57
Vijf jaar na zijn dood is ophef ontstaan omdat Volkskrant-columnist Martin Bril volgens sommigen aan sponsoring en 'product placement' bleek te doen. Bert Wagendorp schreef: 'Hij reed in de nieuwste Volvo in ruil voor het regelmatig noemen van dat merk in zijn stukjes'. Hij gaf daarmee het startsein voor discussie hierover.
Geen idee waar Wagendorp die wijsheid vandaan haalt. Hij vermeldt geen bron, maar ik neem aan dat hij citeert uit de vorige week verschenen biografie van Astrid Theunissen, 'De schelmenjaren van Martin Bril'.
Maar wat in haar boek over Bril en Volvo staat klopt niet. Als vriend van Martin Bril, als Volkskrantlezer, maar vooral als degene die destijds namens Volvo contact met hem onderhield, voel ik mij geroepen om hier uit te leggen wat ik in 2007 wèl met hem afsprak.
Zijn eerste auto was een Volvo
Allereerst: Martin Bril koesterde al sinds zijn jongensjaren een grote passie voor het merk Volvo. Zijn eerste auto was een Volvo. Ook bewonderde hij naar eigen zeggen de nonchalant geklede, tikkeltje ruige dames met cowboylaarzen die in oude Volvo stationwagons reden. Ook zijn alter ego Evelien uit Vrij Nederland reed in een Volvo XC90. En zijn Zweedse Liefde kwam regelmatig ter sprake in zijn columns. Hij praatte erover bij DWDD.
Dat alles lang voordat er sprake was van een samenwerking met Volvo. Toen ik hem leerde kennen was hij al jaren een van onze grootste en bekendste fans. Hij reed in een opvallende, bloedsnelle, vlaflip gele Volvo 850 estate. Kortom: Martin was de gedroomde ambassadeur.
Het was juist dáárom dat we graag een meer formele samenwerking met hem zochten. Hij reed - overigens naast zijn twee privé Volvo's - in een nieuwe Volvo V70 en als tegenprestatie schreef hij columns in ons klantenblad en trad hij op als ambassadeur. Tijdens onze talrijke lunches in het Utrechtse restaurant Wilhelminapark - waar we overigens altijd keurig de rekening voldeden - bedachten we nog veel meer leuke plannen. Een tweetal boeken, een speciale theateravond voor Volvoklanten, en nog veel meer. Hij ging te vroeg dood om alles te realiseren.
Wat Martin en ik juist niet afspraken, was dat hij Volvo zo vaak mogelijk moest noemen in zijn columns. Natuurlijk niet. Dat is veel te doorzichtig. En bovendien een veel te vage afspraak voor een commerciële onderneming als Volvo. Nee, wij stelden hem een auto ter beschikking en kregen daar heel tastbare diensten voor terug. Vanzelfsprekend vonden wij het prachtig dat hij aan zijn fans liet weten dat hij Volvo reed. Maar dat deed hij altijd al. Lees zijn columns van vóór 2007 er maar op na.
Martin was populair onder precies de juiste doelgroep. Volvorijders hebben een aantal heel specifieke waarden. Martin begreep dat als geen ander. Hij was zelf een van hen. In hart en nieren. Dat een journalist die erop uit is een schelmenroman te schrijven die nuance niet wil horen snap ik. Maar het klopt niet.