De gaven waarvan in vers 11 sprake was, zouden worden gegeven “totdat”. Niet totdat de ekklesia van het aardse toneel zou zijn verdwenen, zoals meestal wordt gedacht. Maar totdat de ekklesia niet langer onmondig zou zijn. Of heen en weer bewogen zou behoeven worden door elke wind van leer (:14). M.a.w. wanneer ze alles wat nodig is te weten, aan haar bekend gemaakt zou zijn. De voltooide Schriften! Niet langer een fragmentarische geloofskennis maar “de eenheid van het geloof”.
Het tweede “totdat” is, dat wij allen (de ekklesia als geheel) zouden bereiken “het besef van de Zoon van God”. Het gaat hier om wat de Zoon van God zelf beseft. Wat hij kent en waar hij zich van bewust is. Hoe zouden wij dat anders kunnen bereiken, dan doordat de Zoon van God ons zelf daarvan op de hoogte stelt? En dat is ook precies wat hij deed toen hij zich vanuit de hemel openbaarde aan Paulus en aan hem zijn diepste gedachten meedeelde en zijn woorden aan hem toevertrouwde. Dit alles is bekend gemaakt en op Schrift gesteld. Opdat wij zouden weten!