In de Italiaanse Domieten zijn een tiental huttenwegen uitgezet. De Italiaanse naam hiervoor is Alte Vie (meervoud, Alta = hoog, Via = weg). De bekendste en samen met nr. 2 ook de gemakkelijkste van deze wegen is de Alta Via nr. 1. De overige wegen vereisen meer bergtechnische vaardigheden.
De Alta Via nr. 1 zoals wij die gelopen hebben is een trek door de Italiaanse Dolomieten van 9 dagen. De laatste etappe, een klettersteig over Monte Schiara(Via ferrata Màrmol), hebben wij niet gelopen. Deze wordt door vrijwel niemand gelopen(lastige en lange etappe, bivak mogelijk). De route start in Pragser Wildsee en eindigt in Longarone(laatste stuk van Soffranco naar Longarone met bus). Dit in tegensteling met wat de gidsjes zeggen om naar La Muda te lopen en dan met de bus naar Belluno te gaan. Vanaf Longarano gaat er een bus terug via Cortina d'Ampezzo naar het beginpunt. Indien je de klettersteig Via ferrata Màrmol neemt eindigt de trek in Belluno.
Hoogtepunten van deze tocht zijn de beklimming van de Seekofel, het lopen langs de Tofanen bij Cortina d'Ampezzo, de overnachting in de Rifugio Nuvolau (het adelaarsnest), het uitzicht op de Monte Pelmo en het ronden hiervan en de wandeling langs de machtige zuidwest wand van de Civetta met zijn torens.
Indien je met de auto gaat is het handig om deze te parkeren bij het station van Dobbiaco(Dobbiaco FS, Toblach Bhf). Hier is voldoende gratis parkeerplaats. De bus gaat hier rechtsreeks naar Lago di Braies(Pragser Wildsee). Op de terugweg komt de bus uit Longarone/Cortina d'Ampezzo ook weer aan bij het station van Dobbiaco (Dobbiaco FS, Toblach Bhf). Het openbaar vervoer ligt in Italie tussen 13.00 en 16.00 ongeveer stil. Reserveer voor de terugreis dus ruim een halve dag.
De beste tijd voor deze trek is van half juli tot en met half september. Wij hebben de tocht begin september gelopen. De hutten waren vrijwel overal vol. Het is dus raadzaam de hutten te reserveren.
De Alta Via nr 1. gaat door de provincie Alto Adige/Südtirol. In het verleden een betwist gebied tussen Italie en Oostenrijk. Het is hier tweetalig(italiaans, duits). Je kunt je dikwijls redden met duits hoewel niet iedereen deze taal machtig is.
De route begint middenboven in Lago di Braies (Pragser Wildsee) naar rechtsonder in Soffranco. De etappe's zijn paars. De overnachtiginsplaatsen zijn groen omkaderd.
De bus uit Dobbiaco komt aan in Lago di Braies. Het is hier erg druk. We lopen langs de linkerkant van het meer naar de start van de tocht. Het is niet moeilijk. Na drie uur bereik je de hut. Vanuit de hut heb je mogelijkheid om de Seekofel te beklimmen.
De officiele route gaat langs de Rifugio Sennes. Dit gaat over de weg. Wij kiezen voor een mooiere route en nemen route 26/9. Deze gaat naar het oosten. We komen aan bij Rifugio Fodara Vedla. Hier drinken we wat. Op de kaart staat hier een alternatief (route 73 (V1) uit het Rother gidsje). We hebben dit geprobeerd maar zijn na een half uur omgedraaid. Het zag er erg lastig uit. Nu nemen we de steile afdaling naar Rifugio Pederù. Vervolgens lopen we min of meer langs de weg naar Rifugio Fanes.
Een mooie route. Het begint vrij eenvoudig. Een wandeling over de Fanes Alm. We komen op de Forcella del Lago. Vanaf hier een steile afdaling over een goed zigzag pad.We lopen nu naar de Passo Falzarego. De Rifugio Lagazuoi is vol. We krijgen een lift naar het hotel La Baita.
We nemen de bus naar de Rifugio Lagazuoi. Dit is slechts een kwartier. Omdat we nu op de pas zitten komt er nog wat extra klimwerk bij. Dat is niet in het schema opgenomen. We lopen onderlangs de Tofanen en bereiken de Rifugio Dibona. Hier drinken we wat. Aan de overkant van de grote Dolomieten Strasse zien we de Rifugio Nuvolau al liggen. We dalen af naar de weg om vervolgens weer te klimmen. We passeren Rifugio Cinque Torri. Op de Cinque Torri zijn klimmers aanwezig. We gaan richting Rifugio Nuvolau waarvan veel dagjes mensen omlaag komen.
Hier hebben we een keuze. We nemen de klettersteig forcella Giau. Deze is slechts 100 meter en niet moelijk. Het blijkt een goede keuze. Na wat gedronken te hebben op de pas Giau gaan we richting Rifugio Città di Fiume. Een genoeglijke tocht.
Een mooie tocht rondom de Monte Pelmo. Deze was de laatste dagen al te zien en nu lopen we er omheen. Vanuit de hut is het begin van het pad lastig te vinden. Ga eerst naat het zuidoosten en vervolgens scherp naar het zuidwesten. Vervolgens hebben we een flinke klauterpartij door rotsblokken. Zeker niet gemakkelijk. Na deze rotsblokken wordt het vlakker en gaan we naar de pas. Het laatste stukje naar de pas wordt dan weer steiler evenals de het eerste stuk van de afdaling. Het is te doen maar je goed blijven opletten. Vervolgens wordt het een gemoedelijke wandeling naar de Rifugio Venezia en de Rifugio Palafavera. Het zijn wat technische moeilijkheden vandaag, het is niet ver maar wel een mooie tocht. De Rifugio Palafavera is meer een hotel dan een hut. Maar dat is ook wel eens lekker.
Deze dag lopen we langs de machtige zuidwest wand van de Civetta. Een prachtige dag.Vanuit de hut kun je de stoeltjes lift nemen maar wij doen dat niet. wij gaan over de skipiste. Bij de Rifugio Sonino al Coldai besluiten we om de Monte Coldai 2396 te beklimmen. Een genoeglijke klimpartij door wat rotsblokken. Op de top heb je mooi uitzicht op wat we gelopen hebben en op de zuidwestwand van de Civetta. Dit ommetje is 1 uur extra klimmen en dalen. De moeite waard. We pakken onze bagage weer op bij de hut en vervolgen onze tocht langs de Civetta. Prachtig. Voorbij de Torre Venezia gaan we naar het oosten en bereiken we spoedig de Rifugio Vazzoler.
We hebben vanaf het begin een mooi uitzicht op de Torre Trieste en Cime della Busazza. Mooi lopen hier. De bedoeling was om op de Passo Duran te overnachten. We zijn daar echter vroeg en de hutten zien er niet aantrekkelijk uit. We lopen door naar de Rifugio Sommariva Al Pramparet. Al met al een lange dag.
De laatste tocht van de Alta Via 1 is 10 tot 12 uur. Bovendien is deze erg lastig met een pittige klettersteig. In het huttenboek blijkt dat vrijwel niemand deze tocht maakt. Om een indruk te krijgen hoe lastig deze klettersteig is klik hier vooor Via Ferrata Màrmol. We besluiten dan ook maar om te stoppen en naar het dal af te dalen. Het is vanaf hier eenvoudig om af te dalen naar Longarone. Dat scheelt flink wat tijd in vergelijking met de normale tocht naar La Muda en Belluno. Vanaf Soffranco kun je bus naar Longarone nemen. Al met al is het 2,5 lopen naar Soffranco.
Beide gidsjes zijn goed. Het duitse gidsje geeft iets meer details terwijl het engelse gidsje vanwege de taal waarschijnlijk makkelijker te lezen is.
De volgende twee kaarten zijn voldoende. De route staat er met alternatieven ingetekend. Tevens staan de wegnummers op de kaart. Er zitten ook boekjes bij met informatie over de wegen en hutten.
Er zijn ook nog kaarten over dit gebied van Freytag & Berndt, Carta d'Italia en Tabacco. Ik ken deze niet en heb er daarom geen mening over.