Recensie | Armand Gimbrère – De Belofte van Laban – Fantasyboeken.org
Recensie | Armand Gimbrère – De Belofte van Laban
By Fantasyboeken,org | December 7, 2011 | 0
De familie van de vijftienjarige Florian Bennett – enige telg van een adellijke Engelse familie – draagt een groot geheim met zich mee: ooit is een voorouder van Florian betrokken geraakt bij een conflict in een parallelle sprookjeswereld. Als Florians vader overlijdt aan een hartaanval, geeft hij het geheim als laatste boodschap door aan zijn zoon, die prompt naar de sprookjeswereld geteleporteerd wordt. En net op tijd: want de oorlog tussen de goede koning Laban en zijn slechte, gevallen raadgever Arjun (nu Nergal) staat op het punt om uit te breken. En uiteraard is Florian de enige die de wereld kan redden van de ondergang.
De Belofte van Laban is een aardige avonturenroman, maar met weinig verrassende elementen. Daarbij staat het boek bol van de toevalligheden die de hoofdpersoon wel erg goed uitkomen, en dat maakt Florian er niet sympathieker of geloofwaardiger op. Zo gaat de tijd in de parallelle sprookjeswereld fabelachtig traag, dus wanneer Florian op de vooravond van zijn vaders begrafenis naar de andere dimensie wordt getransporteerd, hoeft hij zich amper zorgen te maken over de consequenties die zijn verdwijning zal hebben in zijn eigen tijd. Hij kan de wereld redden en bij wijze van spreken nog op tijd thuis zijn voor het eten.
Daarnaast vertoont het verhaal een aantal sterk Bijbelse gelijkenissen: zo laat koning Laban – de Bron van Wijsheid en Het Licht – zich enkel zien in de vorm van een groot licht of in de vorm van een witte zwaan, wanneer hij tegen zijn discipelen wenst te praten. De motivatie van Arjun (Daglicht) om koning Laban te verraden en slecht te worden, lijkt sterk op de motivatie van Lucifer in Milton's Paradise Lost: hij is ervan overtuigd dat Laban een tiran is en dat het de tijd is voor hem en de zijnen om te regeren. Arjun's favoriete manier om van zijn tegenstanders af te komen, is door ze in een bodemloze put te gooien – het is niet moeilijk om hier een vergelijking met de helleput in te zien.
De grootste pluspunten van het boek zijn dan ook de 'slechteriken' van het boek: ekstermannen en mollenmelkers. Ekstermannen zijn soldaten die zich kunnen veranderen in eksters. Mollen zijn de boodschappers van de slechteriken, en wie de mollen lokt om met hen te praten en hen opdrachten te geven, worden mollenmelkers genoemd. Dat is echter niet genoeg om het boek te redden. Wie houdt van een snel avonturenverhaal met ridders en prinsessen, is hier aan het goede adres. Een meer ervaren fantasylezer zal na De Belofte van Laban snel een ander boek uit de kast halen om de honger naar meer vullend leesvoer te stillen.