Promised Ends is buitengewoon naargeestig en clichématig - Theater - Voor nieuws, achtergronden en columns
Acteurs liggen overgoten met pek en veren, bloed en honing op de grond. ©
Promised Ends is buitengewoon naargeestig en clichématig
Theater - Promised Ends (Saint Genet)
recensieHet publiek rest niets dan het ondergaan van een bombardement aan beeld en geluid en tergend uitgesponnen theater. Met een paar momenten van uitzonderlijke schoonheid.
Door: Hein Janssen 12 juni 2017, 02:00
Door: Saint Genet
Regie, tekst en concept: Derrick Mitchell.
Holland Festival, 10/6, Zuiveringshal Amsterdam. Maandag nog daar te zien.
Het slotbeeld is gruwelijk: de gehandicapte man die bijna de hele avond amechtig en onbegrijpelijke teksten uitstotend King Lear heeft gespeeld, ligt gillend en spartelend op de grond. Zijn hoofd is ingetapet met plastic folie, hij is overgoten met pek en veren, bloed en honing. Een hoop menselijk afval is hij, terwijl de muzikanten vrolijke deuntjes spelen en de andere performers zich lachend terugtrekken.
Welkom in de wereld van theatermaker Derrick Ryan Claude Mitchell, Amerikaanse performer, nu te gast op het Holland Festival met zijn equipe Saint Genet. Twee uur en drie kwartier duurt Promised Ends, en daarin zien we alle clichés van de 'moderne' performancekunst voorbijkomen. Dansers die met vuisten op elkaars borstbeen beuken, liters nepbloed en honing over blote lijven uitgieten, gezichten besmeuren met schuim, midden op het podium dronken worden van whisky, pretentieuze tekstprojecties.
Buitengewoon naargeestig is het moment waarop de man uit zijn rolstoel wordt gesjord om urenlang King Lear in flarden te moeten uitbraken. Dat thema van de oude man die wegglijdt, zou een kapstok kunnen zijn, maar dat lukt niet. Daarvoor wil Mitchell te veel te ongrijpbaar theater maken.
In twee uur en drie kwartier zien we alle clichés van de 'moderne' performancekunst voorbijkomen
Wat rest, is het geduldig ondergaan van een bombardement aan beeld en geluid en tergend uitgesponnen theater. Met, eerlijk is eerlijk, een paar momenten van uitzonderlijke schoonheid. Vooral vanwege de muziek, een strijkkwartet en twee toetsenisten die opzwepende Michael Nyman-achtige composities spelen. En het schitterende lichtdecor, een duizelingwekkende mobile van tl-balken.
Eén zin is blijven hangen: 'Als de mens geboren wordt, huilt hij; als hij genoeg heeft gehuild, gaat hij dood.'