ECLI:NL:CRVB:2007:BB1639, voorheen LJN BB1639, Centrale Raad van Beroep, 07-1864 WAO
ECLI:NL:CRVB:2007:BB1639
07-1864 WAO
Eigen-risicodrager. Terugvordering wegens een aan een (ex-)werknemer verstrekte WAO-uitkering.
07/1864 WAO
tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 20 februari 2007, 06/3414 (hierna: aangevallen uitspraak),
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 19 juni 2007, waar voor appellant is verschenen [naam voormalig directeur], voormalig directeur van appellant, bijgestaan door mr. De Rooij voornoemd. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. R.S. Rabarison, werkzaam bij het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen.
Appellant is met ingang van 1 juli 2004 eigen risicodrager ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) geworden.
Bij besluit op bezwaar van 9 augustus 2006 heeft het Uwv € 5.108,59 van appellant teruggevorderd wegens een aan
[naam (ex-)werknemer], een (ex-)werknemer van appellant, door het Uwv verstrekte WAO-uitkering over de periode van 1 juli 2004 tot 12 februari 2006.
Hiertoe heeft de rechtbank - kort samengevat - overwogen dat het Uwv in het besluit op bezwaar voldoende heeft gemotiveerd hoe het totaalbedrag van de terugvordering tot stand is gekomen. Voorts heeft de rechtbank gewezen op
artikel 87e van de WAO dat eraan in de weg staat dat een werkgever tegen de in artikel 75a, vierde lid, van de WAO bedoelde betaling kan opkomen op de grond dat de WAO-uitkering ten onrechte of tot een te hoog bedrag is vastgesteld. Daarom heeft de rechtbank ook geen grond aanwezig geacht rapporten van verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen, alsmede informatie met betrekking tot reïntegratieactiviteiten ten aanzien van [(ex)-werknemer] te doen overleggen.
De Raad stelt vast dat hetgeen appellant in hoger beroep aanvoert in grote trekken een herhaling vormt van hetgeen in beroep is aangevoerd. Deze beroepsgronden zijn door de rechtbank terecht verworpen. De Raad volstaat in dit verband naar de overwegingen van de rechtbank, welke hij volledig onderschrijft. Voor zover appellant bedoeld heeft te stellen dat hij geen rechtsmiddelen kan aanwenden tegen de toekenning en hoogte van de WAO-uitkering wijst de Raad, evenals de rechtbank, erop dat appellant destijds op grond van artikel 87e van de WAO het toekenningsbesluit had kunnen aanvechten. Van deze mogelijkheid heeft hij evenwel geen gebruik gemaakt.