Ik had nog nooit een Star Wars-film gezien, tot dit weekend - Wereldnieuws | Januari- 2022
Ik had nog nooit een Star Wars-film gezien, tot dit weekend
Luke Skywalker, Prinses Leia en Han Solo
Ik ben volwassen geworden zonder ooit een Star Wars film. Ik ben opgegroeid in een huishouden dat veel televisie keek, maar het te druk had met Fles Raket en Arizona opvoeden om zich met sciencefiction bezig te houden. Ik ben opgevoed met het idee dat de hype rond de serie precies dat was: een hype. Maar ter ere van de jaarlijkse Star Wars vakantie, de vierde mei , besloot ik dat het tijd was om de knoop door te hakken en de originele Star Wars-trilogie te bekijken.
is dit een duivenmeme leeg?
Wat ik dacht naar binnen te gaan
Prinses Leia kust Han Solo. Screenshot uit film
Het is onmogelijk om de originele drie te bekijken Star Wars films zoals ze natuurlijk in de bioscoop debuteerden. Niet alleen hebben wijzigingen zijn aangebracht naar de film sinds hun bioscooprelease, waarvoor mijn videotheekbediende me grondig waarschuwde, maar de culturele impact van Star Wars gaat vooraf aan het verhaal. De iconen en karakters van Star Wars , zijn zo productief dat de films niet met een frisse blik kunnen worden benaderd. De grootste wendingen van de originele serie waren verpest door memes , en parodieën . Het is onmogelijk om naar binnen te gaan zonder iets over de personages te weten.
Om het punt te bewijzen, schreef ik voordat ik begon alles op wat ik wist over de serie zonder het te zien. En ja hoor, de popcultuur had met succes een heleboel basiskarakterinformatie doorgegeven voordat ik zelfs maar begon Een nieuwe hoop :
De films waren in de verkeerde volgorde uitgebracht en het waren er zes. (Waar!)
Luke Skywalker is een Jedi. (Waar!)
Er zullen felgekleurde lichtsabels zijn. (Ja!)
Darth Vader mag rondstruinen naar eentot dodenmars . (Uh Huh!)
Luke heeft slap haar en wil zijn vader Darth Vader vermoorden. (Goed genoeg).
Prinses Leia is helemaal in het wit gekleed en heeft bolletjes op haar oren. (Haar garderobe varieert, maar zeker.)
Mensen zeiden dat de hond van mijn familie eruitzag als een Ewok. (Hij doet.)
Lichtzwaarden zijn een wapen dat mensen normaal gesproken tijdens gevechten gebruiken. (Fout! Alleen Jedi's mogen ze gebruiken.)
Luke woonde op een planeet genaamd Tattoo. (Het is Tattooine.)
Darth Vader zegt letterlijk: 'Luke, ik ben je vader.' ( Niet de echte lijn .)
Ze willen de Death Star opblazen. (Tweemaal!)
Luke is een piloot. (Naast andere geweldige eigenschappen.)
Yoda is groen. (Gelukt.)
Best goed, toch? Maar als je het nog een keer bekijkt, valt het op hoe oppervlakkig deze zijn. Ik had enkele van de zeer, zeer basale feiten over de serie opgepikt, maar ik begon nog steeds met vrijwel geen kennis over het plot of hoe de personages zich tot elkaar verhouden.
Yoda en Luke Skywalker. Screenshot uit film
Nadat ik de originele trilogie had doorgelopen, vond ik het leuk. En mijn kijk op de personages kwam min of meer overeen met wat mensen me vertelden toen ik naar binnen ging. Hoezeer Luke Skywalker me ook irriteerde met zijn naïviteit en gebrek aan oordeel, hij is een consistent personage dat ik wilde winnen. Prinses Leia is het soort stoere baasdame (tenminste voor de eerste twee films in de originele trilogie) dat ik graag zie in populaire films, en de jonge Harrison Ford als Hans Solo is net zo goed een liefdesbelang/beste vriend zoals Hollywood kan krijgen. Het heeft waar relevant de beoogde emotionele reacties uit me losgemaakt. Ik was oprecht verdrietig toen Yoda stierf, en ik wilde een Ewok knuffelen, net zoals Lucas zou willen.
Maar de films waren niet goed genoeg om onze collectieve culturele obsessie met de serie echt te verklaren. Als het op een luie zondagmiddag op de televisie zou komen, zou ik misschien nog een tijdje blijven, maar ik weet niet zeker of ik er ooit bewust voor zou kiezen om ze nog een keer te bekijken. Vervelende en schijnbaar nutteloze zijpersonages - ik kijk naar jou C3PO - kregen veel te veel schermtijd. De personages waar ik van hield, Han Solo en prinses Leia, kregen nooit de persoonlijke ontwikkeling waarop ik had gehoopt. Ze waren daar om Luke's hulpjes te zijn, en niet veel meer. Een film kijken is een lange tijd doorbrengen met een groep fictieve mensen, en er was niet genoeg inhoud voor de mensen van Star Wars om mijn interesse voor een tweede keer vast te houden.
Voor een toevallige kijker was de expositie gewoon niet voldoende om echt grip op het plot te krijgen. Op veel punten moest ik mijn kijkmaatje vragen wat er aan de hand was, of wie iemand was, omdat de film het niet duidelijk had gemaakt. Op momenten die een grote impact hadden moeten zijn, merkte ik dat ik in de war was. 'Waarom kan hij zijn helm niet afzetten?' Tegen het einde vroeg ik naar Darth Vader. 'Omdat hij dood gaat', reageerde mijn kijkmaatje. Ik had gedacht dat de regel dat hij 'voornamelijk machine' was, een metafoor was. Het was niet. 'Wie is die kerel?' Ik vroeg wanneer Hayden Christensen verscheen als jonge Anakin Skywalker. Als je de originele trilogie hebt gezien, denk ik dat het uiterlijk logisch is, maar als je het hebt overgeslagen als een verstandig persoon, is het gewoon verbijsterend.
Zelfs na het bekijken van de trilogie is mijn begrip van het plot slechts marginaal beter dan deze persoon die het nog nooit heeft gezien Star Wars:
Dus waar is de ophef over?
Op een bepaald niveau denk ik dat mensen de gebreken in de films herkennen, en daarom hebben critici en geleerden talloze theorieën ontwikkeld om uit te leggen waarom de film de gepassioneerde volgelingen opwekte. Geleerden houden van Mary Henderson beweren dat het zo'n impact had omdat de eerste film werd uitgebracht in de jaren zeventig, een tumultueuze tijd die het vertrouwen van Amerika in de regering op de proef stelde. Na de nederlaag in Vietnam en het Watergate-schandaal 'hadden we nieuwe verhalen nodig om het te inspireren en te onderwijzen', stelt Henderson.
Criticus Scott Smith schrijft de extreme populariteit van de serie toe aan het tempo, dat aanzienlijk sneller was dan de meeste andere films in die tijd. David Rodriguez crediteert Lucas' briljante merchandisingcampagne, waardoor de kinderen voor wie de film op de markt werd gebracht, de verhalen van de personages zelf konden voortzetten met spin-offproducten zoals actiefiguren en speelgoedruimteschepen. James Lawler betwist dat Star Wars slaagt omdat het de structuur heeft van een modern sprookje; elke aflevering begint zelfs met een variant op 'Once upon a time' in 'A long time ago, in a galaxy far, far away'. George Lucas is het blijkbaar eens met Lawler; hij werd geciteerd in Dale Pollock's biografie van hem die zei: 'Er groeit een hele generatie op zonder een of ander sprookje, en kinderen hebben sprookjes nodig.'
Maar op een gegeven moment is de reden waarom de serie zo'n diep onderdeel van onze cultuur werd, niet relevant. Waar het om gaat is dat het er is, en een krachtige kracht in ons leven is geworden, los van de eigenlijke inhoud van de films. Toen ik stopte voor ijskoffie op weg naar huis van de videotheek waar ik de films had gehuurd, vertelde de barista me dat hij als kind met zijn vader naar de originele serie keek. De vrouw naast me in de coffeeshop vertelde me dat ze haar moeder smeekte om haar haar op te vlechten zoals prinses Leia. Star Wars is een krachtig verhaal, niet vanwege de films zelf, maar vanwege de manier waarop ze de levens en verhalen hebben gevormd van de mensen die ervan houden.