Mijn ex-vriendin was iets hoogs bij een landschapstheatergezelschap, dus ik was al vaak op de Parade geweest. Ik was de man die erbij hing bij gesprekjes met theatermensen die het net niet waren. Ze hadden maar één zin, moesten iets doen met een leeuwenkop op, zaten in een achtergrondkoortje of scheurden heel theatraal kaartjes. Van hun ambities en gevoelens maakten ze geen geheim, integendeel: alles werd gedeeld. Met mijn ex verdween ook de Parade uit mijn leven.
Niet helemaal voor de lol, of juist wel: fotograaf Jan Dirk van der Burg trad op met een powerpointpresentatie met 272 van zijn lievelingsfoto’s, een wervelende ode aan het menselijk tekort. Zo reisde je samen in een Fiat Panda naar inspraakavonden, zo was een van de twee artiest in een paars kostuum en met een minishowballetje.
Na afloop een kort gesprekje met de artiest, ik was niet de enige bekende die hem een handje kwam geven. Hij zei dat het verplicht was om tussen de voorstellingen door parade te maken, dus we moesten maar niet schrikken als we hem tijdens het bierdrinken door een microfoon hoorden schreeuwen en wat strapatsen zagen maken.