15 februari 2007 Geplaatst in Media
De triggerhappy daders beweren dat die burgers zich verdacht gedroegen bij een checkpoint, of explosieven in hun auto hadden, of zelf het vuur op onze jongens geopend hadden, en daar heeft het OM genoegen mee genomen. De boel is geseponeerd. Nederlandse militairen kunnen sowieso niet meer als verdachte worden gehoord, sinds de rechtszaak tegen Eric O. Dus ze gaan per definitie vrijuit, wat ze ook doen. Hun rechtspositie is nu veel sterker dan die van de voorbijgangers die zij neermaaien. Zoals een officier van justitie het in de uitzending uitdrukte: "Het is een kwestie van vertrouwen. We hebben het hier per slot niet over misdadigers, maar over goedgetrainde soldaten, die daar met gevaar voor eigen leven de vrede handhaven".
Zembla was minder goedgelovig, en nam de moeite om de rapporten van Irakese onderzoeksrechters te raadplegen. Daaruit bleek dat er in de doorzeefde auto's geen kruitsporen waren aangetroffen, laat staan explosieven. Een van de slachtoffers was een 15-jarig jongetje, dat met zijn ouders terug kwam van een bruiloft. Het Nederlandse leger had voor dit incident zelfs zijn excuses aangeboden aan de nabestaanden. Er was sprake geweest van "een vergissing".
Hoe dan ook; je zou toch verwachten dat er na die Irak-reportage van Zembla enig tumult zou ontstaan. Toen de Volkskrant vlak voor de verkiezingen met dat opgeklopte "martelverhaal" op de proppen kwam was het huis te klein, weet u nog? De NRC nam het dezelfde dag nog over, het Journaal pakte ermee uit, en Wouter Bos was er als de kippen bij om te verklaren dat Kamp "drie jaar op een gigantische doofpot had gezeten", en "als minister geen knip voor zijn neus waard" was.
Ik sloeg dus vol verwachting de dagbladen open, na die Zembla uitzending. Maar u raait het al: nulkommanul. Trouw meldde wel op de voorpagina, als ik me goed herinner, dat "het linker oor gevoeliger is voor vleierij dan het rechter oor`. Medisch onderzoek had dit uitgewezen. De Volkskrant dan maar; die duikt toch als een tijger op mogelijke excessen van onze jongens in Irak? Jan Hoedeman zou dit sensationele nieuws toch zeker wel naar waarde weten te schatten? Maar nee, die heeft blijkbaar alle interesse voor onze vredesmissie verloren sinds de verkiezingen. Geen letter over die zes dooie burgers. Zelfs niet in de tv-recensie! Die besprak uitvoerig het songfestival, dancing on ice, en een reportage over Jan Vrijman. Dat dan weer wel.