Weissensee 2014 – Schaatsvereniging Utrecht (SVU)
Op zaterdag 25 januari was het zover – halverwege de middag stonden we voor het eerst op het ijs van de Weissensee. Een strak blauwe lucht, een kleine laag sneeuw en een mooie ijsvloer maakten dat we na aankomst in het hotel ons snel omkleden en naar het ijs liepen. De eerste meters was het even wennen, maar we genoten volop.
Aan het einde van de zomer 2013 kwam het plan op om naar de Weissensee te gaan om deel te nemen aan de Alternatieve Elfstedentocht Weissensee 2014. Hans de Ruijter en Brigitte Holl hadden de tocht al vaker uitgereden; voor Peter de Bouter en Thomas van Maaren zou het de eerste keer zijn. Snel nadat de skeelers waren opgeborgen, begonnen de voorbereidingen. Twee keer in de week op de Vechtsebanen, de 111-ronden tocht op de Jaap Edenbaan en een aantal bezoeken aan Flevonice stonden op het programma. Aangevuld met wat tochten op de fiets. Natuurlijk hielpen de vele skeelerkilometers van de zomer ook mee.
Blije gezichten op de Weissensee
Op de Weissensee genoten we van super omstandigheden. Zaterdag, zondag en maandag oefenden we op het ijs om te wennen aan het schaatsen op natuurijs, de hoogte en het weer. Verschillende lagen kleding, handschoenen en mutsen werden in diverse combinaties uitgeprobeerd. Ook de sfeer werd flink geproefd, evenals de goulash soep (op aanraden van Brigitte). Strategie, aanpak en ervaringen uit het verleden werden doorgenomen.
Op dinsdag 28 januari rond 5 uur ging de wekker en sloegen de zenuwen toe. Met het hotel was afgesproken dat we om 5:45 uur konden ontbijten zodat we uiteindelijk een uur later klaar stonden voor het startschot van de derde Alternatieve Elfstedentocht Weissensee 2014. In het donker verzamelden alle rijders zich in het startgebied waar we nog enkele andere SVU'ers tegenkwamen. Om klokslag 7:00 uur vertrokken we voor de 200 kilometer. De afspraak was om de twee ronden wat langer te stoppen om wat te eten en te drinken. We zouden telkens twee ronden achter elkaar doen. Het geheel deelden we op in partjes van vier om het meer behapbaar te maken.
Brigitte, Hans en Peter op kop
Brigitte, Hans en Peter bleven bij elkaar – Thomas zocht zijn eigen weg. Binnen een half uur na de start was het licht, dus de zorgen die sommigen zich maakten over rijden in het donker, waren nergens voor nodig. Het wordt immers steeds lichter. Hoe anders was dat aan het einde van de tocht.
Voor vertrek hadden we het thuisfront uitgebreid geïnformeerd over waar en hoe ze ons konden volgen, welke startnummers we hadden en hoe ze opbeurende teksten door konden geven aan de speaker.
Onder leiding van Hans werd een mooie strak, gestaag tempo neergezet en vlogen de ronden onder de ijzers door. Hoewel de strak blauwe lucht en de zon plaats hadden gemaakt voor een grijs wolkendek, was het prima schaatsweer.
Regelmatig kwamen we elkaar tegen in de "verzorgingsstraat" en hielden we elkaar op de hoogte van de vorderingen. Halverwege bleek dat Peter, Hans en Brigitte veel kopwerk deden en nu ook wel eens in een groep wilden meerijden. Ondanks de afspraken dat niet meer te doen, reden ze toch veel op kop.
De sfeer zat er goed in en speaker Jannes deed zijn best om iedereen bij doorkomst een hart onder de riem te steken. Tussen de 100 en 130 kilometer werd het voor sommige wat zwaarder. Je benen worden wat stijf, je rug vindt het soms wat lastig, maar geen reden om op te geven of om te denken dat we het niet zouden halen. Ondertussen was er naast warme sportdrank ook bouillon – dat gaf je weer een kick voor de tweede helft van de tocht. Onderweg was het vooral genieten!
Thomas op kop
Thomas besloot om de 13de en 14de ronde achter elkaar te doen, zodat er nog maar twee rondes over waren. Hans, Peter en Brigitte schaatsten nog steeds gedrieën voorop. Thomas had ondertussen ook een groepje verzameld en afgesproken om samen met hun naar de finish te rijden.
Door in de laatste twee ronden (Brigitte at haar hele doosje druivensuiker in één keer leeg) een strak tempo aan te houden kwamen Hans, Peter en Brigitte na 09 uur 56 minuten 37 seconden over de finish en hadden ze hun 200 kilometer binnen de 10 uur volbracht. Ondertussen was het donker en dieselde Thomas, zoals hij de hele dag al deed, in stabiele rondetijden op de finish af. Na 10 uur 38 minuten 11 seconden sloot ook hij zijn 200 kilometer af (bekijk rondetijden). Allemaal hadden we ons doel behaald!
Na een hete douche (volgende keer nemen we een hotel met sauna) en met een uitgelaten gevoel genoten we in het hotel van een halve liter Weissenbier! Meer dan verdiend, vonden we zelf. Het is een heerlijk gevoel om 200km geschaatst te hebben en het gestelde doel bereikt te hebben. Onze telefoons stonden niet stil – het thuisfront bleek de hele dag meegeleefd en meegekeken te hebben. Speaker Jannes was bedolven onder aanmoedigingen, die we helaas allemaal niet gehoord hebben.
Na een lekkere maaltijd en nog wat glazen bier besloten we het traditionele blarenbal te laten voor wat het was: het idee om te slapen sprak ons meer aan. Met medaille om vielen we uiteindelijk in slaap.
De volgende ochtend genoten we tijdens het ontbijt nog na van de prestatie die we met elkaar geleverd hadden. Ondertussen liepen we rustig naar het ijs waar we de toppers zagen strijden in het Open Nederlands Kampioenschap Marathonschaatsen (samenvatting NOS) dat gewonnen werd door Ingmar Berga (uitslag)
Open NK 2014
Door de weerverwachting besloot de organisatie om de Alternatieve Elfstedentocht voor de toppers werd verplaatsen naar vrijdag. Ondertussen kwam nog een aantal SVU'ers aan voor de 4de Alternatieve Elfstedentocht. Deze hadden dus allemaal nog maar een dag om in te rijden en zich voor te breiden.
Het is wonderlijk (en goed) om te merken hoe snel je kan herstellen van 200 km schaatsen. Met zijn vieren besloten we om donderdag ook nog te starten met als doel om lekker te schaatsen. We haalden onze startbewijzen en transponders, maar lieten de start om 07:00 uur aan ons voorbij gaan. Ondertussen was het inderdaad begonnen met sneeuwen en leek het dus een zware tocht te gaan worden. Rond 9 uur reden we door de start en begonnen we aan onze tweede Alternatieve Elfstedentocht. Doel was om lekker te gaan rijden en te genieten van het schaatsen.
De sneeuw werd steeds heviger, waardoor het moeilijk was om de scheuren in het ijs te zien. Onderweg zagen we veel valpartijen en werden verschillende mensen op sneeuwscooters naar de EHBO gebracht. Door pijn aan zijn voeten besloot Peter niet verder te rijden en na vijftig kilometer te stoppen (te veel last van pijnlijke wreef ondanks de Salomon schoenen). Brigitte reed een lekkere 50km en genoot van de natuur, het ijs en het weer. Hans en Thomas besloten door te gaan en 100km kilometer te rijden. Het reed heerlijk met in je achterhoofd het idee dat het doel was gehaald en dat je kon genieten van het schaatsen zonder de druk te voelen.
De sneeuw maakte het ondertussen steeds moeilijker en steeds meer schaatsers verzamelden zich achter de verschillende sneeuwschuivers. Dit was uiteindelijk eigenlijk de enige manier om goed door te kunnen schaatsen.
Thomas en Hans onderweg naar de volgende 100km
Na honderd kilometer vonden Hans en Thomas het mooi geweest. Na inleveren van de transponder en ophalen van oorkonde vertrokken we naar het hotel om weer eens te genieten een Weissenbier. Peter en Brigitte hadden zich ondertussen tegoed gedaan aan heerlijke taartjes die te koop waren in de banketbakkerij. En het sneeuwde maar door. Op het ijs volbrachten andere SVU'ers waaronder Robert Wierts (in 08:36:51u) hun tocht onder barre omstandigheden.
Vrijdag was een bijzondere dag. De afgelopen vierentwintig uur had het ononderbroken gesneeuwd met als gevolg dat er ruim anderhalve meter sneeuw was gevallen en het de hele dag potdicht zat. De Alternatieve Elfstedentocht was afgelast. Ruim 2000 schaatsende Nederlanders zaten ingesneeuwd en konden geen kant op. Het was een leuk gevoel om deel uit te maken van wereldnieuws. Voor ons was dit de eerste vakantiedag – we hoefden niks meer. Zoals iedereen, liepen we door een betoverend wit landschap en genoten! Deden wat inkopen voor de terugreis, dronken een kop koffie. We waren met zijn drieën twee uur bezig om de auto uit te graven vanonder anderhalve meter sneeuw.
Zaterdagmorgen stond in het teken van nieuwsberichten. Waren de toegangswegen al weer open? Kon je wel naar beneden? Hoe lang ging het nog duren? En zou het later op de dag inderdaad weer gaan sneeuwen? Dit alles zorgde voor een zenuwachtige sfeer. Overal in het dorp waren mensen bezig met onderbinden van de sneeuwkettingen; iets wat niemand vaak genoeg gedaan heeft om het soepel te laten gaan.
Rond 13:00 uur, tijdens koffie met gebak kwam het bericht dat je maar tot 15:00 uur naar beneden kon. Daarna zou het weer dicht gaan. Dus we vertrokken.
Na twaalf uur rijden kwamen we midden in de nacht weer in Nederland aan en konden we weer heerlijk slapen in onze eigen bedden.
Het was een bijzondere week in vele opzichten en niet in de laatste plaats door het gezelschap! Gelukkig hebben we de foto's nog.
Natuurlijk waren er meer SVU'ers die dit jaar de Alternatieve Elfstedentocht Weissensee gedaan hebben. Zo reed Richard Budding een week eerder de tweede Alternatieve Elfstedentocht in 09:14:35.
Maar er waren er vast meer die we gemist of niet herkend hebben. Was je er ook en wil je ook vermeld worden op de site? Geef dan je naam, wanneer je gereden hebt en je tijd door aan redactie@sv-utrecht.nl en we vermelden je op deze pagina!
Onderstaande video (gemaakt met een drone) geen een mooie impressie van de Alternatieve Elfstedentocht Weissensee 2014.