Kasteel Duivenvoorde; De Romeinse plaques; Huidige status
Kasteel Duivenvoorde is een kasteel in het centrum van Voorschoten, Zuid-Holland, in Nederland. Het werd voor het eerst genoemd in 1226, waardoor het een van de oudste kastelen in Zuid-Holland.
Het kasteel is opmerkelijk omdat het nooit is verkocht, dat kan worden gezegd van de weinige Nederlandse kastelen. Het is door vererving doorgegeven via verschillende adellijke huizen, soms door de matrilineal lijn. Voor de eerste vijf eeuwen van haar geschiedenis, werd het kasteel eigendom van een familie, het busje Duivenvoordes, die hun naam gaf - in die tijd, van Duvenvoirde - aan. Hoewel dus de naam, het busje Duvenvoirdes goed maakte deel uit van het Huis van Wassenaer, een oude adellijke familie die een belangrijke rol heeft gespeeld in de Nederlandse geschiedenis. Tegen het einde van de 17de eeuw eigenaar van Kasteel Duivenvoorde, Johan van Duvenvoirde, opnieuw vastgesteld de naam van Wassenaer. Daarom, hoewel dezelfde familie bleef in de Tweede Kamer, was dit onder een andere naam.
De Romeinse plaques
In 1717 werden twee Romeinse stenen geïnstalleerd als plaques in de hal. De grootste van de twee stenen, gedateerd tussen 196 en 198 na Christus, heeft een inscriptie op de voorzijde over de reparatie van een arsenaal door de Romeinse troepen; de tekst op de andere kant is ouder, dateert van ergens tussen 103 en 111 na Chr. Bij het maken van de nieuwe tekst, werd de steen verkleind, de oudere tekst beschadigen.
De kleinere steen heeft een tekst die, door middel van de kennis van de mensen daar met de naam in, kan de steen dateren van rond 205 AD.
Legende stelt dat zowel stenen komen uit Brittenburg, de veronderstelde Romeinse ruïnes die weer boven water boven water voor de kust van Katwijk in 1520. Echter, dit kan niet waar van de grotere stenen zijn, want een militaire kroniek ontdekt in 1517 onmiskenbaar werd genomen uit de tekst gegraveerd op, hetgeen impliceert dat de steen werd een in 1502 tijdens het ploegen een stuk grond in de buurt van het klooster van Roomburg.
De laatste particuliere eigenaar van het kasteel was Jonkvrouwe Ludolphine Henriette barones Schimmelpenninck van der Oye. Wetende dat haar dood het huis zou worden verkocht en het meubilair verspreid, met inbegrip van de collecties van portretten, porselein en kleding en textiel, besloot ze om het huis te sluiten en laat het in de zorg van een stichting voor de restauratie. Het verklaarde doel was om het kasteel om het uiterlijk te herstellen in 1717, maar in de praktijk is dit niet altijd mogelijk geweest. Het terras gebouwd rond 1844 is gehouden, en de opening van eerder afgesloten ramen om meer licht in de woonkamer is weg enkele symmetrie genomen. Het interieur is ingericht om de kleuren van 1717, en later fragmentarisch werk op de plafonds is achtergelaten in zijn plaats.
De Duivenvoorde Stichting streeft naar Kasteel Duivenvoorde te zetten in een museum en de historische inhoud tentoongesteld voor bezoekers. Echter, de centrale en Noord vleugels van het huis niet is omgezet in de gebruikelijke soort museum en in plaats daarvan zijn gemaakt om te kijken alsof ze nog leefden in, waardoor de bezoeker de indruk te gaan terug in de tijd en lopen rond een huis van waaruit de 18e eeuw eigenaren zijn slechts tijdelijk afwezig zijn.
De zuidelijke vleugel is nog steeds bewoond; Ludolphine Emilie van Haersma Buma, barones Schimmelpenninck van der Oye, is er sinds 2003. Haar broer woont in tuinhuis van het kasteel woonden.