Fertiliteitsbehandeling is lang wachten, daar was ik op voorbereid. Maar op deze crisis niet | De Morgen
✦OpinieLezersbrief
Fertiliteitsbehandeling is lang wachten, daar was ik op voorbereid. Maar op deze crisis niet
Deze jonge vrouw mailde ons een brief over hoe haar fertiliteitsbehandeling door de lockdown stopgezet moest worden en hoe patiënten zoals zij zich nu in de steek gelaten weten. 'Alle hoop werd weer in een diepe put gemikt.'
✦Exclusief voor abonnees door Lezer 8 mei 2020, 11:00
Lees hier haar brief:
We zijn met heel veel. We praten er zelden over. We hebben een medische behandeling nodig om een kindje te kunnen krijgen. Een kindje krijgen is essentieel voor ons, vaak iets waar ons leven al lang om draait, waar al veel tranen voor gelaten zijn.
Mijn verhaal gaat over als alleenstaande een kindje krijgen. Ik koester een kinderwens sinds mijn 26, ben gestart met de medische mallemolen op mijn 34, ondertussen ben ik 35. Naïef was ik toen ik dacht dat het na de eerste inseminatie raak zou zijn. Inmiddels zijn we 5 inseminaties, 2 verplichte stopmaanden en 1 serieus gefaalde IVF-ronde verder. Ronde 2 werd in de kiem gesmoord op... 13 maart 2020.
Fertiliteit is veel wachten, daar was ik op voorbereid vorig jaar. Wachten op dingen die misschien nooit zullen komen. Maar altijd wachten op iets, want je weet pas achteraf dat het er eigenlijk niet was. 1001 projectjes deden me die wachtperiodes doorkomen.
Het is moeilijk te omschrijven hoe ontredderd ik me voelde, toen Corona roet in het eten strooide en het wachten werd op niets. Groot was dan ook mijn vreugde toen Wilmès communiceerde dat de toegang naar algemene en gespecialiseerde gezondheidszorg geleidelijk kon toenemen vanaf 4 mei.
Ik voelde de hoop groeien. Een week voordien kreeg ik immers via mijn gynaecologe het slechte nieuws dat mijn eicelreserve serieus gekelderd was, wat sterk verklaart waarom die IVF zo'n fiasco was. Er zullen met andere woorden nog weinig eieren te rapen zijn. Mijn lichaam geeft het op, zo voelt het.
Even leek het alsof mijn verlaagde eicelreserve me voorrang zou geven bij de heropstart, want dat werd vanuit verschillende ziekenhuizen gecommuniceerd via hun website daags na de veiligheidsraad.
Tot vier dagen later alle hoop weer in een diepe put gemikt werd. Telefonisch hoorde ik van mijn gynaecologe dat weet ik veel welk pierke waar besloot de voorwaarden nog wat strenger te maken. Bovendien zou ik bij de vorige eicelpunctie drie of minder eicellen gehad moeten hebben.
Ik had er vier. Vier eicellen, nul goeie embyro's. En dus mag ik niet meedoen. De roetsjbaan van hoopvol naar uitzichtloos. Welkom in het land van de (in)fertiliteit.
Perspectief over wanneer een tweede golf patiënten mag starten is er niet. Het is wachten tot de veiligheidsraad nog eens goesting heeft om samen te zitten. Het blijkt ook weinig met menslievendheid te maken te hebben, maar alles met geld. Hoe meer mensen ze opstarten, hoe groter de kans dat er medicatie verloren gaat op kosten van de overheid, als er toch weer gestopt moet worden.
Winkels gaan open, mensen kunnen binnenkort naar zee, het zal wel niet lang duren voor er gebarbecued mag worden.
En don't get me wrong, ik gun de hele wereld alles, maar het allermeest gun ik mijzelf een kindje. We zijn met heel veel.
We praten er zelden over. We gaan misschien uiterlijk niet dood als we geen behandeling krijgen. Maar vanbinnen wel, meneer.