“Toevallig”, voorzover dat bestaat, zag ik een mail met de aankondiging van een theatervoorstelling in ons stadje. Een nogal omstreden theatervoorstelling, de maker moest het maken hiervan met ontslag bekopen. Theater hoort niet in onze traditie, zo luidde het vonnis. Traditie zegevierde en de maker kon op zoek naar een andere baan, iets wat inmiddels gelukt is.
Ik bestelde kaartjes, en vanavond zaten we met nog ongeveer dertig anderen in een zaal van een plaatselijk theater waar ik eerlijk gezegd nog niet eerder geweest was.
Het verhaal was niet helemaal nieuw. Door alle publiciteit van de afgelopen jaren kende ik zijn verhaal in grote lijnen. Vijfentwintig jaar gokverslaafd, en intussen ook een drukbezet leven leven. Een leven met veel taken, vooral op het christelijk erf. Tien jaar geleden “uit de kast” gekomen, waarna een lang hersteltraject volgde.
Toch was het een bijzondere avond. Bijzonder om dit verhaal uit de mond van de hoofdpersoon te horen.
Eerlijk, integer en oprecht.Mild naar anderen en zichzelf niet sparend. Dat klinkt misschien wel cliché. Dat is dan maar zo, zo was het.