Puzzelstukje | Mondo Leone
Ik weet niet of jullie het hebben gezien. Andrea Maier bij zomergasten. Een heel interessante en superintelligente vrouw. En die kunnen er niet genoeg zijn wat mij betreft.
Maar ik werd heel ongemakkelijk van hoe zij het charmeoffensief inzette. Ze stond totaal in de veroveringsstand. Je ziet het haar in deze foto ook doen. En maar lachen en actief twinkelen en stralen, leuk, leuk, leuk. En dan hard slissend inademen. Waarom duwt zij zo hard? Het maakt mij argwanend. Ik doe automatisch een stapje achteruit.
Ondertussen is zij bezig met onderzoek waardoor wij (zelfs ik begrijp ik) 130 en uiteindelijk misschien 1000 kunnen worden.
Ook heeft zij als tienjarige op een internaat bij de nonnen gezeten en vond dat dolletjes. Merkwaardig.
En heel on rock en roll.
Gelukkig zag ik die avond ook het tegenovergestelde. Bij de BBC4, mijn favoriete zender. Drie jongens die niet bij de nonnen hebben gezeten. Ook in veroveringsstand, maar dan op een manier die heel vertrouwd voelde.
Biffy Clyro op Reading. Allemachtig. Zij stonden in brand. Niks geen 130 worden.
Ik probeer wel vaker foto's te maken van dingen waarin ik mij herken.
En ik heb in 2008 in Berlijn (naast een foto van een 'M' op het Centraal Station die nogal wat gevolgen voor mij heeft gehad) een foto gemaakt van een dingetje dat onder de bank lag:
Ik wist toen nog niet waarom.
Maar het jaar daarvoor blijkt deze CD van Biffy Clyro (waar ik nog nooit van gehoord had) te zijn uitgekomen:
Dit is hun nieuwe CD. De Biffy Clyro's dragen de puzzelstukjes met trots.
Als ik doorgegaan was met het bandje waar ik voor Toontje Lager in speelde: 'Oorkussen', dan waren we misschien wel op zo'n muziek uitgekomen. Had me achteraf geweldig geleken. Dat gaat niet meer gebeuren. Onze drummer (die, ook in zijn manier van spelen leek op de drummende helft van de tweeling) is al weer bijna tien jaar dood.