Lindner antwoordt in een tweevoudig betekenis. De compositie is anders, omdat hij slechts zes lange gedichten heeft geselecteerd, al zijn het wel lange gedichten, die geconstrueerd zijn rond een onderwerp, maar tegelijk zijn ze ook muzikaler. Of de gedichten in de bundel pasten wist hij pas aan het eind van het selectieproces. Selecteren is voor hem het proeven van de regels en beoordelen of iets wel of niet in de bundel past. Het maken van een gedichtbundel is voor hem hetzelfde als een dakloze die een binnenhuisarchitect inhuurt. Hij koos het onderwerp vaker, maar deze keer radicaler.
Lindner vertelt dat hij zich in Oostende sterk concentreerde op de golven. Door zijn concentratie kwam hij dichter bij de elementen, al heeft dit niets van doen met esoterie.
Lindner bevestigt dat er een ik is dat een kantelmoment teweegbrengt, omdat het de beelden op zichzelf betrekt, dan wel een derde persoon in de vorm van een meisje of een visser. Hij leest deel tien van het openingsgedicht Zog voor waarin de zee als het ware op je afkomt en weer van je wegspoelt. Door Zog wilde hij de lyriek uit het begin van zijn dichterschap weer terugvinden.
Lindner zegt dat de cadans vanzelf ontstaat tijdens het schrijven. Vaak ontbreekt de eerste regel nog die hij later toevoegt. Eerst is er een idee, net als om iets te doen met de leegstaande fabriek in Seraing, Het kostte hem twee jaar om dat uit te werken terwijl Zog in twee weken tot stand kwam. Het helpt als hij een opdracht krijgt, anders wordt het nog wel eens een project met een lange adem. Hij ging ook op uitnodiging naar Münster maar daar kon hij alleen iets met het meer, op het moment dat hij over water begon te schrijven.
Lindner antwoordt dat hij in de loop der jaren kritischer wordt en dat hij eerder de juiste woorden vindt om uit te drukken wat hij wil.
Van Kan wil weten of het proces ook, vanwege de steeds minder aantal woorden dat nodig is, een logisch einde kan hebben.
Lindner antwoordt dat de toekomst ongewis is, maar dat hij wel periodes heeft waarin hij er niet toe komt om gedichten te maken. Hij vindt het een de andere kant spannend om met steeds minder te moeten doen. Met Zog deed hij wat hij wilde doen. Tenslotte vertelt hij over een verstild gedicht van Hans Faverey waarin jongens in een roeiboot zitten dat bij hem in Duitsland leidde tot een gedicht met potige vrouwen en fors geweld.