Magistrale perfectie van Jeff Lynne's Electric Light Orchestra
Gepubliceerd: vrijdag 28 september 2018 07:38
Als je perfectie haat moet je niet naar een concert van Electric Light Orchestra gaan. Zoveel werd gisteravond wel duidelijk in de Ziggo Dome in Amsterdam. Jarenlang zocht Jeff Lynne naar de perfecte bezetting om zijn net zo perfecte popliedjes live weg te zetten. Met zijn huidige band is hem dat volledig gelukt.
Het zegt alles over de zegetocht van het wellicht meest onderbelichte genie in de popmuziek van de laatste 45 jaar. In de jaren '70 en '80 maakte Lynne met zijn band ELO een reeks akelig mooie platen waarbij titels zoals Out Of The Blue en A New World Record nog altijd tot de verbeelding spreken. En plots was daar drie jaar terug het mooie Alone In The Universe. Een album dat bij vlagen oude tijden deed herleven. Maar het is vooral live dat Lynne opzienbarend bezig is. Altijd maar weer moest de man uit Birmingham aanhoren dat zijn muziek bombastisch, pretentieus en Beatles-nep was. Maar juist uitgerekend John Lennon was voor zijn dood één van zijn grootste fans. Zo ook mastodonten als Tom Petty, Paul McCartney, George Harrison die in het verleden in wat voor vorm dan ook met het samenwerkte. Zelfs Randy Newman probeerde Lynne met zijn ELO-hommage The Story Of A Rock And Roll Band de krediet te geven die hij verdiende.
Misschien is het daarom wel dat Jeff Lynne onlangs terugkeerde op het oude nest: ELO. In Amsterdam had de man die ogenschijnlijk uiterlijk niets is veranderd, van niemand steun nodig. Met zijn vijfsterrenband speelt hij alle classics naadloos en perfect. Nee, als je op zoek gaat naar een rauw randje of foutje dan zit je bij ELO niet goed. Na de werkelijk fenomenale, bombastische haast klassieke opener Standin' In The Rain, ging het spel op de wagen. In slagorde kwamen de hits voorbij. Lynne zelft zingt nog steeds prima en heeft daarnaast de beschikking over twee achtergrondzangeressen en een legertje muzikanten die allemaal koorwerk verrichten.
Lynne, die alle songs van ELO schreef, arrangeerde en produceerde, weet natuurlijk als geen ander hoe je een song op het podium moet ontleden. Maar het is vooral de werkelijk angstaanjagend mooie fusie tussen popliedjes en klassieke arrangementen die de band ver boven de middelmaat doet uitstijgen. Het vioolintro van Livin' Thing, geweldige koorwerk in Mr. Blue Sky en Telephone Line of de pure rock-n'-roll in Do Ya en Rock Aria! Hoogtepunt was de albumtrack Wild West Hero met het hemelse refrein. Veel dichter bij The Beatles kwam Lynne met deze zinderende compositie nooit meer. Na Roger Waters en Paul Simon was Jeff Lynne gisteren het zoveelste bewijs dat leeftijd en kwaliteit werkelijk niets met elkaar te maken hebben.