Voodoo Vince doet zich voor als aandoenlijke platformer, maar is in zijn verhaalvertelling en humor behoorlijk grimmig. De vormgeving houdt stand, de puzzels dagen enigszins uit en de nadruk op jazz is curieus doch treffend. De onderliggende spelmechanieken dateren iets te duidelijk uit 2003 en ook destijds schoot Voodoo Vince als platformer tekort: het levelontwerp stelt teleur en de besturing mist finesse.
Yooka-Laylee valt op twee fundamentele vlakken tegen: de grootse gebieden zijn leeg en lijken routinematig te zijn ontworpen, en de besturing en camera zijn weinig precies en nauwelijks responsief. In onze review noemden we de platformer ‘ouderwets’. Hoewel de levels lang niet zo grootschalig zijn en de slang-in-spijkerbroek schittert door afwezigheid, kent Voodoo Vince dezelfde gebreken. Het wrange is dat Voodoo Vince reeds in 2003 verscheen, waar Yooka-Laylee nog geen twee weken geleden de schappen aandeed.
Deze misprijzing karakteriseert tevens Voodoo Vince: Remastered. De noemenswaardig herziene versie maakt audiovisueel indruk. Uiteraard kunnen de graphics niet meekomen met die van het vorig jaar uitgebrachte Ratchet and Clank, maar desondanks overtuigt deze 3D-platformer qua scherpte, vormgeving en kleurgebruik. Bovendien is de soundtrack, net als die van Yooka-Laylee, fenomenaal: jazzmuziek en gemoedelijke platformactie gaan prima samen.
De keerzijde van de karakterisering gaat ook op: Voodoo Vince kwam in 2003 al over als een achterhaalde game en deze remaster verandert daar weinig aan. Sterker nog, in 2017 valt nog duidelijker op hoe verlaten de spelwereld is, hoe matig de camera en hoe doorsnee het levelontwerp. Als platformgame is Voodoo Vince eens te meer ingehaald door de tijd; als humorvolle puzzelplatformer benadert het bij vlagen het niveau van Conker’s Bad Fur Day en Psychonauts.