Lastig woord: toewijding. Ik heb de indruk dat het steeds onbekender wordt. Weten mijn kleinkinderen straks nog wat ermee wordt bedoeld?
We hebben allemaal de ervaring dat het soms niet loopt zoals je zou willen. Je vrouw is vaak chagrijnig. Je man afwezig. Of er is niet meer dan de sleur van de dagen.
En dan kom je een ander tegen die wel aandacht voor je heeft (je hoort het verhaal voortdurend). Of je vindt afleiding in je werk of bij je vriendinnen. Compensatie voor wat je mist in je huwelijk.
Uitvindingen, ontdekkingen, overwinningen: ze waren er omdat mensen er jaren lang op hadden gezweet, zich er alles voor hadden ontzegd. Keiharde training, volhouden tegen alle teleurstelling in, tegen alle redenen die je zelf kunt bedenken en die anderen je voorhouden in.
Zo heeft Jezus Zijn offer gebracht op grond van Zijn toewijding. Doosbang was Hij. Hij heeft heftig gebeden om de beker niet te hoeven drinken! Maar Hij was toegewijd: de wil van Zijn Vader ging Hem boven Zijn eigen hachje.
Toewijding: het niet laten afhangen van hoe het voelt. “Ik houd van je om wie je bent, en niet om hoe ik me voel, of hoe het gaat.”
Want die kunnen morgen weer anders zijn. Gevoelens zijn alleen van mij; pas als ik er daden aan verbind, heeft mijn vrouw er iets aan. Verliefdheid, vlinders in je buik: heerlijk, maar daar kun je geen gezin op bouwen.
God Zelf spreekt tot ons in beloftes! Hij zegt niet alleen: Ik houd van je. Liefde is als liefde doet.
Daarom komt God met beloftes. Daarin wordt Zijn liefde zichtbaar, tastbaar. Dan kun je zien of Hij echt van ons houdt.
In onze relaties hebben we toewijding in daden nodig. Aan gevoelens heb je niks. Aan woorden ook niet. Alleen aan woorden waaraan de ander zich houdt. Aan beloftes die worden nagekomen.
Terwijl de zon voorzichtig een lichtbundel door de gebrandschilderde ramen naar het midden van de kerk projecteert, komt op de tonen van een prachtige evergreen de bruid naar binnen. Hartverwarmend wit met een stralende glimlach, geflankeerd door haar trotse vader. Vooraan staat de bruidegom in een kostuum dat hem wat onwenning staat, maar even blij en vol verwachting kijkend naar zijn aanschrijdende bruid.
Jan en Mira, twee overgelukkige mensen zo het schijnt, te midden van een kring betrokken familieleden en vrienden. Dit huwelijk kan bijna niet mis gaan. En toch, gaat het hen lukken? Jan heeft al diverse langdurige relaties achter de rug en Mira, een stuk jonger, heeft een zeer problematisch jeugd gehad. Haar moeder is vroeg gestorven en ze had niet zo’n beste relatie met haar stiefmoeder. Jan heeft een sterk opvliegend karakter dat regelmatig voor de nodige conflicten zorgt in hun relatie. Mira vlucht gemakkelijk weg in eetverslaving als ze het moeilijk heeft. Welke zekerheid hebben deze twee mensen dat hun huwelijk een duurzame band voor het leven wordt? Welke stevige basis kunnen ze vormen voor een gezin met kinderen? Welke kracht hebben ze in zichzelf en in hun relatie om problemen van binnen en buiten aan te kunnen? Welke gemeenschappelijkheid gaat hen boven alle verschillen doen uittillen?
"Hebben we het juiste begrip van de liefde? Het is bij ons vaak sentimenteel, papperig geworden. (...) De moderne tijd moet de liefde als iets veel ruimers, vruchtbaarders en geweldigers zien dan ze nu doet." Romano Guardini
Is ons begrip van liefde niet te zacht? Liefde en huwelijk worden in de grote tradities van de wereld niet zozeer als gezellige intimiteit als wel als goddelijke handeling gezien. Liefde en huwelijk hebben in de spirituele en religieuze geschiedenis van de wereld altijd met de schepping en het instandhouden van de wereld te maken. Het romantische „met-z'n-tweetjes" staat hier niet op de voorgrond. In de Indische traditie is dit heel duidelijk waar het nog steeds heel gebruikelijk is om door familieleden uitgehuwd te worden. Zelfs de Scandinavische Edda zegt: "Ze trouwden, en kregen elkaar lief." Onze focus op "ik en jou" is eigenlijk een laat en zeer individualistisch concept.
De Bijbel is pro-huwelijk. Veel christenen stappen dan ook in het huwelijksbootje. Nu blijkt echter dat ook andersdenkenden het beste voor trouwen kunnen kiezen. Tal van onderzoeksgegevens wijzen erop dat de huwelijksboot verreweg het meeste voordeel oplevert. Niet alleen voor jezelf, ook voor de samenleving.
Trouwen heeft op veel punten goede papieren ten opzichte van andere leefvormen, zoals samenwonen en single zijn. Dat concluderen vijftien wetenschappers – onder leiding van socioloog Bradford Wilcox van de universiteit van Virginia – na uitvoerig literatuuronderzoek. Natuurlijk zijn er ongelukkige huwelijken en gelukkige samenlevingsrelaties, maar de algemene lijn is dat het huwelijk de betere papieren heeft.
De onderzoekers stellen bijvoorbeeld dat het huwelijk allerlei voordelen heeft ten opzichte van samenwonen; in het klein, op
gezinsniveau, maar ook in het grotere geheel. Ze noemen daarbij het verkrijgen van een krachtigere economie, verbetering van de volksgezondheid en vermindering van criminaliteit.
Trouwen, dat is nog eens een manier om de financiële crisis te lijf te gaan! Lees hieronder wat de professoren zelf concluderen.
Het lijkt alsof iedereen seks heeft en dat het allemaal maar normaal is dat je met iemand naar bed gaat. Maar is dat wel zo? Of word je verkeerd beïnvloed doordat je niet alle beschikbare informatie krijgt voorgeschoteld?
Als mens ben je vatbaar voor beelden van buitenaf. Als je anderen iets ziet doen, word je daardoor beïnvloed. dat is helemaal het geval als je in de puberteit bent. Dan ben je extra gevoelig voor groepsdruk en beeldvorming. Je bent nogal eens onzeker en wilt liever niet buiten de boot vallen. De media en reclamemakers maken hier gretig gebruik van. Over seks krijg je een bepaald beeld mee. Het word gepresenteerd als 'makkelijk en lekker'. Maar vooral legt men er de nadruk op dat het overal beschikbaar is en iedereen 'het doet'. Jammer, want dat kan je het gevoel geven dat je vreemd bent als je nog niet met iemand naar bed bent geweest. Misschien voel je je een buitenstaander, preuts of denk je dat je 'niks mag' omdat je als christen andere keuzes wilt maken.