"We hebben in Vlaanderen met Pascal Smet nu toevallig een Brusselaar als minister van Onderwijs, maar over het algemeen is de politiek verantwoordelijke voor onderwijs in Brussel iemand die geen rekenschap moet afleggen aan de Brusselse kiezer. Aan Franstalige kant - 80 procent van de Brusselse leerlingen - wordt het onderwijs nu bestuurd door twee ministers uit Luik. Ik pleit voor een verdamping van de gemeenschappen als politieke entiteiten, en voor een Brussels Gewest dat de verantwoordelijkheid draagt voor het onderwijs van alle Brusselse kinderen. Want dat wordt de komende jaren echt de centrale uitdaging. Brussel heeft geen behoefte aan een Marshallplan, wel aan een Marnixplan. Dat wordt mijn project, de komende jaren. Het Marnixplan."
"Filips van Marnix van Sint-Aldegonde, een zestiende-eeuwse Brusselse humanist en polyglot. De familie van Marnix was afkomstig uit de Savoie, hij studeerde in Leuven, en later in Genève bij Calvijn. Hij vertaalde de Bijbel vanuit het Hebreeuws in het Nederlands, hij is ook de auteur van het Wilhelmus, het Nederlandse volkslied. Voor mij is hij de eerste grote Brusselse intellectueel. In een van zijn postuum opgedoken geschriften pleitte Marnix, wellicht als allereerste, voor immersiescholen, voor het aanleren van verschillende talen van kleins af. Wat wij in Brussel nodig hebben, is een verbetering van de kennis van de talen.
"Wat nu aan het gebeuren is in het Franstalige onderwijs in Brussel is dramatisch. In het secundair beroeps krijgen de kinderen geen enkel verplicht taalvak meer. Ze hebben van acht tot twaalf jaar, in het lager onderwijs, wel wat Nederlands gekregen, maar daarna niks meer. Dan worden ze achttien en gaan ze op zoek naar een baan. Om zelfs maar in aanmerking te komen voor een stageplaats, peilt de werkgever vaak allereerst naar de kennis van het Nederlands, en het Engels eventueel. Mensen die twee of drie talen kunnen spreken krijgen in Brussel en de rand altijd voorrang.
"Als je dat verhaal te horen krijgt van je oudere broer, die zijn best deed op school maar kansloos blijkt op de arbeidsmarkt, waar haal je dan nog je motivatie om te studeren? Dan ga je gewoon niet meer naar school en kies je ervoor een fouteur de merde te worden. Dat is vandaag de realiteit in Brussel. Alle jongeren die opgroeien in Brussel moeten in de toekomst drietalig worden: Frans, Nederlands, Engels. Plus, het liefst ook, de moedertaal: Arabisch, Berbers of Turks.
"Dit hoor je vaak bij ministers en andere onderwijsverantwoordelijken: dat ze maar eens beginnen met degelijk Frans te leren. Dat is totaal absurd. Het is niet omdat je meerdere talen leert, dat je eerste taal er minder op wordt. Kinderen hebben het vermogen om meerdere talen tegelijk te leren, als je er maar vroeg genoeg mee begint. Het lijkt me voor de Brusselse kinderen helemaal niet dwaas om te beginnen met Nederlands, omdat daar de geschreven en gesproken taal het dichtst bij elkaar liggen en het bijgevolg een relatief makkelijke taal is om aan te leren. De grootste troef voor de Brusselaars van de toekomst zal hun meertaligheid zijn."
U trok al vaker de aandacht met goed beargumenteerde utopieën. Een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen, de omvorming van de Schaarbeekse Sint-Mariakerk tot moskee, een federale kieskring...