Mpodia - Black Mountain - IV - muziekrecensies, concertreviews, interviews
Home / Muzieknieuws / Album recensie / Black Mountain - IV
2016-03-31 07:00:00 • 5 min lezen
De vierde berg
Het Canadese Black Mountain timmert alweer ruim een decennium aan de weg met haar mix van psychedelische, op jaren '70 geschoeide rock die even schatplichtig is aan Black Sabbath als aan Hawkwind en The Rolling Stones, maar dan wel geïnjecteerd met een fikse dosis Jefferson Airplane en MC5. Op haar vierde album gaat de klok definitief niet vooruit de tijd in en is het hier, nog meer dan bij de voorgangers, alsof je naar een plaat zit te luisteren die circa 1970 gemaakt had kunnen zijn. En een verdomd goede ook nog. Het eerste bewijs vinden we meteen vooraan de tracklist in 'Mother Of The Sun' dat in een heerlijke achtenhalve minuten een echte trip blijkt waarin stevige riffs en atmosferische passages elkaar afwisselen. Het blijkt het startsignaal van een prettige trip down memory lane die echter nergens achterhaald of gekunsteld klinkt. In tegenstelling tot veel van haar hedendaagse genregenoten (en dat worden er met de maand meer lijkt het wel) is het Black Mountain ook op dit album weer gelukt om volstrekt als haar zelf te klinken.
Krautrock komt om de hoek kijken in het Eloy-achtige 'Defector' dat voorzien is van een funky bassline die wel wat weg heeft van een band als Parliament. Een lekkere song met meerstemmige vocalen waar ook een band als Air zich absoluut niet voor had hoeven schamen. Een meer spacey vorm van The Cult's 'Wild Flower' is 'Constellations' dat stoïcijns doorrockt terwijl de synths het geheel van een meer ruimtelijke atmosfeer voorzien waardoor we alsnog de stratosfeer in gaan. Meer aards en bijna als iets van Neil Young is de prachtige ballade 'Line Them All Up' die herinneringen oproept aan een tijd dat de Laurel Canyon sound nog volop in beweging was en folk nog vrij mengde met rock. En hoe mooi die song ook is, de band blijft op haar best als ze de tijd neemt om de verkenning op te zoeken in haar muziek. Juist daarom zijn de openingstrack, het hypnotiserende '(Over And Over) The Chain' en het dromerige 'Space To Bakersfield' van begin tot eind zo spannend en pakkend en doen ze je wensen dat Black Mountain in de toekomst nog eens een heuse twenty minute epic op haar naam zal zetten zoals ze dat op haar tweede album bijna deed. Dat gezegd hebbende: de laatste vier nummers hier voelen wel als één enkele track en sluiten gezamenlijk het album op briljante wijze af.
Van de vier albums die Black Mountain maakte is dit 'IV' veruit het meest experimentele. Het is niet dat het een enorme grote stap is ten opzichte van de voorgangers want het heeft hier al die jaren wel voorzichtig aan naar toegegroeid, maar nu de transformatie volledig lijkt kunnen we niet anders dan concluderen hoe geslaagd 'ie is. Met uitzondering van het wat eentonige 'You Can Dream' verdient elke song hier namelijk z'n plekje en vormen ze samen het veelkleurige palet dat van 'IV' zo'n meeslepend werk maakt. Het is niet een album dat al haar geheimen in één keer prijs geeft, maar de luisteraar wordt met elke luisterbeurt weer een stukje meer beloond. Rocken doet het ook niet meer zo hard als in het verleden, maar spelen met sferen en stijlen des te meer. En wellicht is dat de winst van het muzikaal ouder worden. Breder en dieper gaan en de scherpe kantjes wat verliezen. 'IV' is een volwassen werk van een band die nog maar aan het begin lijkt te staan van haar ontwikkeling. En hopelijk gaat die ontwikkeling nog lang op deze prachtige voet verder.