[Recensie] Echte Amerikaanse jongens heeft twee perspectieven vanuit twee auteurs, wat een goede afwisseling is. Je leest telkens over een dag uit het leven van Rashad en Quinn. Het ene hoofdstuk over Rashad, de andere over Quinn. Het verhaal beslaat een hele week en beide auteurs weten hun eigen schrijfstijl te laten zien aan de lezer. Jason Reynolds wist weer hele sterke hoofdstukken neer te pennen. De hoofdstukken van Brendan Kiely zijn ook erg goed en laten een andere kant van het verhaal zien, hoewel zijn schrijfstijl iets losser aanvoelt. Dit vond ik niet heel prettig, maar liet wel goed het verschil zien tussen Rashad en Quinn.
Beide perspectieven laten verschillende kanten zien van politiegeweld en racisme. Rashad is het slachtoffer en wordt het begin van een discussiepunt over racisme en politiegeweld, hoewel hij daar niet meteen om gevraagd heeft. Rashad is een goede jongen en is ontzettend sterk, wat een mooie tegenstelling is tot Quinn. Quinn is ook een goede jongen, maar vindt het moeilijk een duidelijke mening te hebben. Hij vindt de broer van zijn beste vriend een goed persoon, maar hij ziet ook dat de arrestatie van Rashad erg onterecht was. Zijn worsteling als blanke jongen is interessant om te lezen. Wat vooral indruk op me maakte is de vader van Rashad. Hij liet zien dat veel mensen vooroordelen hebben, zelfs als ze daar zelf mee te maken krijgen.
Echte Amerikaanse jongens heeft een einde met veel kracht. Het is een belangrijk boek dat zeker in het straatje past van The Hate U Give, hoewel het ook nieuwe inzichten weet te geven door de twee perspectieven. Hoewel de situatie in Nederland anders is dan die in de Verenigde Staten, weet het ook aan ons een boodschap achter te laten. Dit mag echt verplichte kost worden op de middelbare school, want Echte Amerikaanse jongens is een boek dat vele kanten weet te belichten.