Galloping Mind | Filmmagie
Laat het meteen duidelijk zijn dat hij geen dansfilm heeft afgewerkt, noch is het een artistiekerige uitspatting van een kunstenaar die zich te beperkt voelt in zijn eigen vertrouwde kunstvorm. De man blijkt een volwaardig cineast te zijn die ook het medium film helemaal onder de knie heeft. Hij voelt er zich zo in thuis dat hij in GALLOPING MIND een aantal keer een choreografisch geïnspireerde beeldregie hanteert. Heel erg vernieuwend en tegelijk altijd volledig ten dienste van de gefilmde scènes.
Vandekeybus en zijn crew zijn een filmtaal aan het ontwikkelen die niet zou misstaan in een meeslepende Hollywoodfilm. Het meest van alles is de film gebaat met zijn podiumkunstenachtergrond, met hoe de personages van vlees en bloed blijven ondanks de sterke gelaagdheid van het verhaal. Een kenner voelt al snel aan hoe de personages in een psychologische choreografie verstrengeld geraken. Een spel van aantrekken en afstoten, de belichaming van frustraties en van uiterst verlangen in hun alledaagse sleur. De filmliefhebber krijgt een ontroerend en bij wijlen herkenbaar verhaal gepresenteerd, en beseft hoe schoon de kindertijd eigenlijk is, maar dat dat besef op zich niet zonder fysieke gevaren blijft.
GALLOPING MIND is een film waar je het best volledig onbevangen naartoe gaat. Laat u meeslepen door het verhaal, laat u meevoeren door de plot. Alles heeft betekenis, de film is een puzzel die zich laat leggen tot een heel herkenbaar, grijpbaar beeld. Met elke scène krijgt het voorgaande extra betekenis en groeit de spanningsboog. Eigenlijk hoef je niet meer te weten dan dat GALLOPING MIND het verhaal is van twee kinderen, een groeit op in de middenklasse, de andere belandt in een straatbende. Beiden, elk op hun manier, proberen zich los te maken van de door de volwassenen opgelegde regels, om er uiteindelijk achter te komen dat ze niet kunnen ontsnappen aan de wereld die ze hebben geërfd. Altijd al is het werk van Vandekeybus door een voortdurende zoektocht naar menselijke gevoeligheid gekenmerkt geweest. In dans brengt dat een zekere abstractie met zich mee.
Een dansvoorstelling komt er – letterlijk en figuurlijk – met vallen en opstaan. Prangend door zijn noodzaak om schoonheid te vinden en te overleven (zeker aan de orde in zijn onvergetelijke dansvoorstelling In Spite of Wishing and Wanting). Latere voorstellingen kwamen dichter 'bij huis', menselijke zwakheden werken vertederend (Blush) en zelfs humor werd meer expliciet getolereerd (Booty Looting). Het werd allemaal alsmaar concreter, en komt nu allemaal samen in GALLOPING MIND. Een onmiskenbaar zeer persoonlijk werk van een man die een halve eeuw achter de rug heeft, en even reflecteert over de band tussen het verleden en het heden om de toekomst kordaat tegemoet te treden. Door de vragen die de film oproept over ouderschap, relaties, verantwoordelijkheid, over het lot, maar ook over de rol van West-Europa (de twee volwassen protagonisten hebben vermoedelijk een Belgische en Engelse achtergrond) in Oost- en Zuid-Europa (de locatie doet Roemeens, Bulgaars, zelfs Grieks aan).
Het moet van Iñárritu's Amores Perros geleden zijn dat een film tegelijk zo politiek en zo persoonlijk kon zijn. Het is verdomd moeilijk om een recensie neer te schrijven over een film waarin Wim Vandekeybus zijn volledige persoon en kunnen engageert om een zo compleet mogelijk verhaal te vertellen. Alles heeft betekenis, elk detail weet de kijker te boeien. Er is geen nood aan voorafgaande informatie. Laat je geest vrij galopperen, deze film houdt je in het zadel van begin tot einde.