Mijn aanwezigheid troost haar - Alzheimer | MediPedia
Mijn aanwezigheid troost haar
Karen, 42 jaar
De ziekte heeft de mama van Karen onherkenbaar gemaakt. Om een mooi beeld van haar te behouden, heeft Karen eerst elk contact met haar moeder gemeden. Uiteindelijk besloot ze de realiteit onder ogen te zien.
"Kapot toen ik de diagnose hoorde"
Mijn moeder is altijd een karaktervolle, verfijnde en zeer ontwikkelde vrouw geweest. Ze was pas 60 jaar toen we vernamen dat ze getroffen was door de ziekte van Alzheimer. Ik was er echt kapot van toen ik de diagnose hoorde. Omdat ze herhaaldelijk wegliep, zijn we genoodzaakt geweest haar in een instelling te laten opnemen.
"Ik heb beslist haar geen bezoek te brengen"
Toen we haar in een instelling plaatsten, was ze onherkenbaar geworden. Ze wist niet meer dat ik haar dochter was. Om een mooi beeld van haar te behouden, besloot ik haar niet te bezoeken. Mijn vader ging elke dag bij haar op bezoek, maar ik wou niet dat hij daarover met me praatte, want ik kon het gewoon niet aan. Naargelang de maanden vorderden, besloot ik de realiteit onder ogen te zien.
"Dezelfde behoeften als een kind"
Vandaag praat ik zachtjes tegen haar als ik naast haar zit, en ik zie soms een straaltje vreugde gloren in haar blik. Ik denk niet dat ze me herkent, maar ik weet dat ze troost put uit mijn aanwezigheid. Ze heeft dezelfde behoeften als een kind en daarom wil ik voor haar zorgen, een beetje alsof ik haar moeder ben.