Abraham Lincoln » Beets, Henry » 1909 - Pag. 227 | Delpher
rukten zij aan de handen der Noordelijken, en Charleston verdedigden zij op het dapperst.
In 1864 traden zij als overwinnaars te voorschijn op de slagvelden van Olustee, de Wildernis, Bermuda Hundred, Spottsylvania, Cold Harbor en andere plaatsen, en verdedigden verschillende sterkten op voorbeeldige wijze.
Doch, hoe dapper ook, ze konden het op den duur niet uithouden tegen de talrijke legers der Noordelijken.
Aan alle zijden verloren zij terrein.
Wat hen bovenal zeer schaadde was dat de toevoer van uit Europa van de zeezijde langzamerhand werd afgesneden, doordat de Unie-schepen de blokkade der havens steeds meer effectief maakten en over de vijftien honderd schepen, die deze blokkade trachtten te ontgaan, in beslag namen of in den grond boorden. Ten slotte wisten de mannen van Lincoln al de havens der Confederatie in te nemen. Dat stond gelijk aan het dicht knijpen der keel van een worstelaar. Want zonder toevoer van buiten kon het Zuiden onmogelijk den strijd voortzetten, met goede hope op triomf.
Maar, niettegenstaande dat alles, zag het er ook na den eersten Januari 1863, toen Lincoln de zuidelijke slaven vrij verklaarde, meer dan eens donker uit voor de zaak der Noordelijken.
Met name in de maand Juni, 1863.
Want toen toog de dappere en bekwame Lee ten tweeden male naar het Noorden met de bloem van zijn leger.
Met moed trok hij op met zijne benden. En geen wonder.
De generaals der Unie-troepen, Burnside en Hooker, waren verslagen. G-rant slaagde niet in zijn pogen om Vicksburg te nemen.
Vele soldaten verlieten als deserteurs het Bondsleger, soms zelfs tot twee honderd per dag.
Vele voorname Noordelijken veroordeelden Lincoln als een wreed tiran en den oorlog als een goddelooze slachting. Meer dan eens dreigde men in het Noorden zich te verzetten tegen de loting voor de armee.