De watermolen van Singraven tussen de meanders van de Dinkel kent als oudste datering 1448 voorzien van drie door waterkracht aangedreven imposante raderen met elk een doorsnee van 5,5 meter. Herhaaldelijk werd de molen verwoest en herbouwd. Gedenkstenen in de kademuur herinneren hieraan. Lange tijd had de molen een monopoliepositie (op malen) in de omgeving. Hierdoor was de molen het meest waardevolle bezit van Singraven. De kunstschilders Jacob van Ruisdael en Meindert Hobbema vereeuwigden de molen in hun werk. Na de komst van elektriciteit behield de molen zijn waarde als curiositeit en toeristische trekker. Buiten liggen de houtstammen ongeveer twee jaar in het Dinkelwater. Door deze conserveringswijze krijgen de gezaagde planken en balken de kwaliteit van tropisch hardhout. Ze worden gebruikt voor alle timmerwerk op het landgoed.
Op 27 mei 1347 kocht Herman van Twickelo Engelbertszoon “dat hus to Eysinc, dat gelegen is in den kerspele to Delden, in dat groten burschap bi den dorpe” van Barend van Hulsger. Sindsdien is dit goed, dat later de naam Twickel ging dragen, door vererving of huwelijk van geslacht op geslacht overgegaan. Tot 1953 waren kasteel en landgoed familiebezit. De laatste eigenaresse, barones Van Heeckeren van Wassenaer, bracht het landgoed onder in de Stichting Twickel. Voor het kasteel bepaalde zij dat het particulier bewoond moest blijven. De huidige bewoner van het kasteel is haar achterneef Christian zu Castell Rüdenhausen met zijn gezin.