Humor vind ik een ingewikkelde materie. Iedereen kan het in een bepaalde vorm wel waarderen maar die vormen kunnen zo uiteenlopend zijn waardoor humor vaak als verre van grappig wordt ervaren. De een houdt van flauwe grappen en moppentappen terwijl de ander alleen droge humor kan waarderen.
Zo weiger ik bijvoorbeeld te kijken naar televisieseries die gebruik maken van een lachbandje. Nee wacht, zelfs al zou het publiek echt aanwezig zijn en de lach misschien zelfs wel gemeend zou ik er nog niet naar kunnen kijken. Het gebulder suggereert namelijk het moment waarop de makers willen dat jij lacht. En ik bepaal zelf liever wanneer ik iets grappig vind. Dat ik daarom nooit de, van velen ‘all time favorite’, serie Friends heb kunnen kijken is dan maar even jammer voor me.
Dit is ook de reden dat ik moeite heb met cabaretiers. Ik vind ze soms echt wel grappig hoor maar soms ook helemaal niet en als iedereen vervolgens toch begint te lachen krijg ik het gevoel dat ik ook moet gaan lachen. Het wordt in mijn ogen al snel geforceerd grappig en daar ben ik allergisch voor.
Ook heb ik heel vaak lol zonder te lachen. Ik ben gewoon niet zo`n uitbundige lacher. Wanneer ik naar een goede cabaretier luister en hij maakt een leuke grap dan grijns ik hooguit een beetje maar er moet heel wat gebeuren wil ik hardop giechelen. Dat komt doordat ik de grap verwacht en ook omdat…nou ja ik doe dat nou eenmaal niet zo snel en dat mag gewoon.
Om te bewijzen dat ik geen zuurpruim ben hieronder een aantal filmpjes die ik echt behoorlijk erg grappig vind.
Ook een klassieker, zelfs na 20x nog grappig (de jongens dan, de muziek zeker niet). De moves van deze jongens zijn echt weergaloos.
En tot slot dit onbedoeld hilarische filmpje voor degene die hem gemist hebben op social media. Kinderen zijn de beste cabaretiers.