Het is bijna zo ver, nog zeven weken en dan stop ik met werken.Een heel proces met een lange aanloop inclusief moeilijke en ook verdrietige beslissingen. Het was goed om dat proces stap voor stap te lopen. Vaak samen met anderen die allemaal hun eigen rol en hun eigen plaats hadden.
De laatste dag! En dus ook de laatste foto en het laatste dagelijkse blog. Hoewel ik niet weet of ik nu niet voor eeuwig verslaafd ben, dat zal de komende tijd moeten blijken.Inmiddels heb ik weer een prachtige tocht van zo'n kleine 500 km gemaakt, van Tolvsbo naar Tjörn, het eiland
Het is heerlijk te constateren dat alles wat ik voor ogen had ook echt af is, dat ik de afgelopen weken lekker heb gewerkt en dat ik me nog steeds ontspannen en vol energie voel!
Energie om allerlei dingen te gaan doen, variërend van een paar dagen naar Ameland want wat verlang ik naar de zee, veel fietsen, iedere dag een uurtje in de tuin om alles wat mooi is ook mooi te laten zijn, een stapel boeken, straks weer naar Zweden en volgende week beginnen met het vervolg op #synchroonkijken.
Op dat laatste verheug ik me in het bijzonder, 35 dagen lang een foto opdracht die 35 anderen ook doen en via die opdracht leren anders te kijken. Mooie foto’s leren maken en het onderwerp gebruiken voor een dagelijkse blog. Prachtig om daar iedere dag mee bezig te gaan.
De komende periode voelt als de generale repetitie voor de Grote Vrijheid die aanbreekt als ik stop met werken. Het Nieuwe Leven, waar ik me inmiddels intens op verheug. Ook daarvoor heb ik al allerlei plannen.
Wonderlijk dat er opeens die omslag was van wel willen stoppen maar doodsbenauwd zijn voor een leven zonder werk naar het gevoel bijna niet te kunnen wachten tot het zo ver is! Het is een heel fijn gevoel dat ik er nu zo naar kan kijken.
Een gevoel dat bestaat uit afstand nemen, loslaten en weemoed in combinatie met het omarmen van nieuwe dingen, nieuwe uitdagingen en rust. Maar wat overal bovenuit steekt is het gevoel van vrijheid!
En nu eerst acht weken lang oefenen in vrijheid met het veilige gevoel dat ik weer ‘gewoon’ ga werken als deze periode om is. Nog een paar maanden mijn ‘gewone’ leven leiden met de stress van op tijd opstaan en op tijd naar bed gaan, van vergaderen en afspraken. Maar ook van het plezier met collega’s, het delen van ervaringen en het samen ergens naar toe werken. Het is een geschenk om dit nog een paar maanden bewust te mogen meemaken, er deel van te mogen zijn.