Pastorale brief van ds. Matthy Bijleveld op 21 maart 2020 - Kloosterkerk Ter Apel
Welkom » Overdenkingen » Pastorale brief van ds. Matthy Bijleveld op 21 maart 2020
Pastorale brief van ds. Matthy Bijleveld op 21 maart 2020
Woord bij de tijd.
Het is bijna niet te geloven, dat wat we meemaken echt gebeurt.
Dat is eigenlijk altijd zo bij grote gebeurtenissen in de geschiedenis. Op die manier overvalt het ons en schrikken we er van. Dat is logisch. Het laat zien dat de mens nooit alles kan overzien. Maar ondertussen staat wel veel onder grote druk en we kunnen niet meer vertrouwen op onze vaste zekerheden van geld en goed.
Waar we nu vertrouwen moeten zoeken is in elkaar. Dat is ook de hoop van velen in deze tijd. Dat het kan. Los van welke groep of partij wij zijn, los van onze kleur en status, van onze identiteit. Dat we vertrouwen op de bereidheid om wie dan ook in onze omgeving bij te staan. Al is het maar met een vriendelijk woord. Een gesprek. Misschien is een gesprek via de telefoon of Skype nog het veiligst. We zien mensen die met hart en ziel werken voor de ander, ondanks dat ze tot voor kort moesten smeken om voldoende salaris.
Het geeft ons zorgen en van alles om over te denken. We hebben heel veel te danken aan onze ouders en hun generatie. Daarom moeten we hen beschermen. Zij hebben vaak in grote bescheidenheid gewerkt voor een betere toekomst.
Wij leven door de tijden heen met ons idee van geloof. Dit biedt ons een gevoel van geborgenheid, daardoor troost en het biedt ons manieren aan om over het leven na te denken, te bidden, te lezen en te zingen. En het helpt ons eerlijk naar onszelf te kijken en ook naar de wereld. Zonder gelijkhebberigheid, maar met ontferming. Ontferming is een liefdevol "gelovig" begrip van betrokkenheid en erkenning van onmacht. In die zin is de persoon Jezus een voorbeeld. Hij leefde dat voor en hield toch ook zijn mond niet. We vormen op deze basis een gemeenschap en we helpen elkaar en zoveel mogelijk mensen in onze buurt.
Wij denken aan hen die direct getroffen worden door deze ziekte, de overledenen en hun familie, waarbij uitgebreid afscheidnemen niet of nauwelijks mogelijk is. We denken aan hen van wie het verlies aan werk en inkomen grote zorgen baart.
De laatste dagen heb ik met meerdere mensen van de gemeente telefonisch gesproken. Velen hebben een raar gevoel bij wat er nu gaande is. Soms is er verward gevoel, soms ook angst. Zoiets heeft niemand na de oorlog ooit meegemaakt. Toch gaan de meeste mensen rustig door met hun dagelijkse dingen. Sommige werken ineens vanuit hun huis. Het is wennen, maar toch. Afleiding helpt om lastige gevoelens de baas te blijven en kalmte te bewaren. Ook buiten zijn, in het bos, op de fiets of in de tuin wordt als heilzaam ervaren. Maar ook lezen, puzzelen, muziek maken en contact met familie en bekenden doet goed. Soms is er de verrassing dat mensen spontaan komen helpen bij een klusje. Anderen komen er eindelijk aan toe in huis te gaan opruimen. In verbinding blijven met elkaar dat doet goed en helpt om de moed er in te houden.
Veel sterkte allen. Contact kan altijd telefonisch of via de mail. Even een gesprekje? Het kan. Bemoedig elkaar en laat het weten als er iets helemaal niet lukt.