Het plekje bij de rivier – De Klunzige Avonturier
in	Ontdekkingen	on	 juli 14, 2017	 with	4 Comments	Share	Facebook Twitter Pinterest Google+ Email
Het is half 8 als ik de weg richting de kerk in sla. Er is nog geen mens buiten, er hangt een heerlijke serene rust in dit kleine wijkje van Yttermalung. Aan beide kanten van de weg staan Pipi Langkous huizen in de opkomende zomerzon. De tuinstoelen staan buiten, het speelgoed op een diepgroen, pas gemaaid grasveld. Een Noorse boskat ligt languit op de porch, hij kijkt even op en gaat rustig verder met zichzelf wassen. Hier word je vanzelf blij van.
Ik ben op weg naar de het plekje bij de rivier. Waarschijnlijk het mooiste plekje van Yttermalung. In de zomer kan ik er niet wandelend vanaf mijn huis komen, via de velden en bossen, omdat de boeren dan hun land hebben omheind met schrikdraad. Als ik mijn auto parkeer bij de kerk voel ik de zon op mij schijnen. Het is een koele ochtend, de kou van de nacht is nog niet helemaal uit de lucht, maar de zon voelt al heerlijk. Kwikstaartjes vladderen laag over het natte gras als ik het pad langs de kerk richting de hekken loop. Ik vind het een beetje spannend, want ik moet de hekken open gaan maken. Spannend omdat de boer een chagrijn schijnt te zijn, en spannend omdat de koeien er kunnen zijn. Het pad leidt naar het eiland Ön waar zomers de koeien grazen. Ze schijnen vriendelijk te zijn, de koeien, maar toch.
Als ik bij de hekken aankom zie ik dat ze vast zijn gemaakt met een riem en dat er bovendien schrikdraad opstaat. Dan zit er niets anders op dan aan de zijkant erover heen te klimmen, besluit ik. Mijn camera sla ik stevig om mij heen als ik het hek beklim. Ietwat onwennig, onzeker en voorzichtig ontwijk ik het schrikdraad en spring ik aan de andere kant van het hek. Het is tenslotte een tijd geleden dat ik zo jongensachtig een hek overklom. Ik kijk om mij heen of er iemand is die mij gezien heeft. Ook al weet ik dat dit gewoon mag, het voelt toch spannend. Een vleug van trots en stoer gevoel komt over mij heen. Gisteren heb ik mijn baard afgeschoren en daarmee is mijn stoere uiterlijk toch wat teniet gedaan, al zeg ik het zelf. Toen het laatste scheerschuim van mijn kaken was verdwenen riep ik uit in schrik: Jesus, nu lijk ik op Danny! Dus die baard komt weer snel terug. Sorry gap.
Ik volg het pad verder naar de rivier en loop langs de kleine heuveltjes. Een van de heuveltjes is afgegraven, waardoor er allemaal mooie rode stenen komen bloot te liggen. Allen keurig op elkaar gestapeld als een soort hunnebed. In mijn fantasie zijn dit graven van Vikingen, begraven op het mooiste plekje langs de rivier Västerdalälven.
Hier splitst de grootste rivier van Dalarna zich. In de zijarm, genaamd Kvillen, liggen grote rotsen die de laag stromende rivier blokkeren. Toen wij hier in de lente aankwamen was de sneeuw in de bergen net aan het smelten en stond de rivier hoog. Het water stroomde hier toen woest langs. Er was geen spoor van de grote stenen die je nu hier ziet. Het pad hierheen verdween toen in de rivier en kwam aan de overkant op het eiland de rivier weer uit. Geen van ons die er toen aan dacht de kolkende rivier over te steken. Nu staan er kleine stilstaande poeltjes water tussen de rotsen.
Bij de picknickplek is het prachtig zitten. Een houten railing en bankje langs de oever; een trap van metaal tegen een spar; een speelgoedgeweer op de grond, gemaakt van hout en een metalen buis; een barbeque plek, gemaakt van stenen, de hele setting vertelt de verhalen van een prachtige jeugd . Zittend in de schaduw van de bomen kijk ik uit over de rivier. Hier zou ik de hele dag kunnen blijven. Een stukje verder zie ik een eekhoorntje vanaf de wal op een grote steen in de rivier springen. Blijf zitten, denk ik hardop, en spring op om er een foto van te maken. Helaas ziet het eekhoorntje mij en vlucht. Als ik teleurgesteld wil omkeren hoor ik een hoop gekwetter naast mij. Vanuit de boom naast mij kijkt een ander eekhoorntje mij onderzoekend aan. Ik klik snel met mijn camera en besluit hem dan met rust te laten, een mooi moment om naar huis te gaan.
Als je deze plek wilt bezoeken, parkeer dan je auto bij de kerk van Yttermalung. Aan de linkerkant van de kerk loopt een pad die helemaal doorgaat tot op het eiland. In de zomer moet je dus even over de hekken klimmen. Buiten de zomer om staan alle hekken gewoon open. Doe de groetjes aan het eekhoorntje, het praat terug.
Dalarna natuur Västerdalälven vikingen Yttermalung Zweden
← Tax bara bra(af)
Muggen en ander gespuis →
Elly Barten	 juli 14, 2017	at	9:35 pm
Genoten van je ochtendwandeling. In gedachten met je meegenoten. Dank je wel.
Erwin Boerebach	 juli 15, 2017	at	6:17 am
Dank je Elly, blijf meelezen!
Wilfred Ingelse	 juli 15, 2017	at	7:58 am
Wat een omgeving! Ik heb dit alleen nog maar op tv gezien en in films. Ik zou elke dag weer blij zijn als ik weer op pad zou gaan om de natuur te mogen aanschouwen. Wij hebben in Nederland regelmatig gewandeld en zijn toch wel langs mooie stukjes geweest, maar deze omgeving oogt voor mij toch echt mooier! Met de teksten en de foto's, komt alles tot leven en laat je zien wat bedoelt!