Add had niet verwacht dat hij nog iemand van die school tegen zou komen. Een school waar hij vroeger nog behoorlijk wat had beleefd. Hij zou er nog net geen trauma over aan houden. Dit enkel omdat hij zelf al zo gek als een deur was, tenminste dat zeiden ze daar allemaal en Add vond het niet erg om werkelijk als een gek voor aan worden gezien. Hij hield er niet van om mensen dichtbij zich te hebben. Zijn geaardheid was daar een probleem van. Daarbij had Add genoeg belangrijke mensen verloren om bang te zijn om zich te binden. En omdat hij gek was verklaard en omdat hij mensen op een afstand wou houden, gedroeg hij zich ook maar gestoord. Het hielp. Wezens bleven op een afstand en hij kreeg wat hij wou. Ook al was hij dus eigenlijk een normale jongeman die behoorlijk de weg bijster was.
Dax keek hem aan. Hij leek geen woord uit te kunnen brengen. Ja hij wist wie Add nu was. Waar hij bekend om stond. Add grijnsde wat flauwtjes naar hem terwijl hij nog altijd zijn hand naar Dax uit stak. Uiteindelijk pakte Dax de hand aan en schudde hij deze voorzichtig. Kort schoot zijn blik naar hun handen. Het voelde raar om plots aangeraakt te worden. Dat was zeker lang geleden geweest. Hij voelde zijn huid tintelen. Een tinteling die een bepaalde warmte met zich mee bracht. Add keek daardoor kort wat naar hun handen, totdat Dax begon te praten en Add zijn aandacht op hem richtte.
"J-jij was die ene die nooit gezuiverd is toch? Ze hebben veel over je gesproken. Ik wilde net zo worden als jij vroeger. Tenminste, als wat zij over je zeiden. De verhalen over jou hebben voor mij de doorslag gegeven dat ik me heb laten wegsturen voor ze me zouden gaan c-" Dax kapte zijn woorden af. Add had met een flauwe grijns toe gekeken, maar door Dax zijn woorden kwam hij meer te weten dat hij had verwacht. Zei Dax het uit enthousiasme of uit ongeloof? Add ging van het tweede uit. Immers zou niemand zijn aanwezigheid erg op prijs stellen. Kennelijk had Dax ook door gekregen dat hij een beetje door ratelde en had hij zo zijn woorden op een stop gezet. Een stilte volgde. Een stilte waarin Add’s grijns wat verzachtte en ook zijn blik wat milder werd. Plots verschoot Dax van kleur. Add grinnikte lichtjes. Ja hij kreeg een vermoeden waar dat van kwam. Immers had hij wel door gekregen waar die woorden heen waren gegaan. Dax week ook meteen zijn blik. Een glimlachje kwam zowaar opzetten rond Add’s lippen. Kort bleef hij zo staan, totdat hij dan rustig voor Dax kwam staan. Zwijgend tilde hij een hand op en legde hij deze teder tegen Dax gezicht aan. Zachtjes hief hij het gezicht wat op, zodat Add hem in de ogen aan kon kijken. ”You shouldn’t be ashamed of what you are or of what you feel. ‘Cause you’re making yourself look really cute at the moment,” zei Add op een rustige toon, waaraan een flirterige knipoog aan werd toegevoegd.
Hij had nooit gedacht Add ooit nog eens de hand te schudden. Op de school was Add zijn grote voorbeeld geweest. Ondanks dat de beste man daar toen al niet meer rond liep. De verhalen waren genoeg aanleiding voor Dax zijn pogingen tot uitbraak. Ze hadden het Dax veel beter de kop in weten te drukken dan de gene die nu tegenover hem stond natuurlijk. Maar er was nog niets verloren. Nu al zijn opgesloten verdriet en pijn er uit was kwam er ruimte voor nieuwe gedachten en keuzes. Niet langer solde het verleden met zijn gedachtes over het nu. Het viel hem op dat het wezen niet helemaal gewent was aan de aanraking. Hun handdruk verliep wat star. Maar dat maakte niet uit. Een ontmoeting met Add, daar had hij vroeger van gedroomd. Hij was dan ook in diepe verbazing gehuld dit te mogen mee maken, En kon bijna niet geloven dat het Add echt was. Vrijwel meteen nadat ze elkaars handen hadden losgelaten begon Dax te praten. Echter was hij iets te enthousiast en praatte voor hij wist zijn mond voorbij. Gelukkig had hij het nog net op tijd door en brak zijn zin af voordat hij er zomaar uitgeflapt had dat ze hem hadden willen castreren. Toch was het duidelijk geworden uit zijn praatje waarvoor hij op die school gezeten had. En dat had hij nu juist willen voorkomen. Niemand wist het van hem. Zelfs Hunter niet. Ondanks dat ze elkaar op de school hadden leren kennen. Dax had er voornamelijk gezeten voor zijn . . . iets andere manier van denken. Het wezens niet als wezens beschouwen maar als objecten. En als objecten hem in de weg stonden dan had hij er geen problemen mee deze netjes te verwijderen. Pas na een jaar of twee drie veranderde zijn opvatting over een wezen. Als hij of zij dan nog steeds te vertrouwen was werd het een wezen. Een vriend. De school had geholpen. Deze manier van kijken was afgezwakt. Maar weg was het zeker niet. Sommige bleven ergerlijke objecten voor hem. En het gaf hem een onbehagelijk gevoel dat ze nog altijd bestonden. Het moest stoppen met functioneren. Pas dan zou hij rust vinden. Beschaamd keek hij weg. Hij voelde zijn wangen gloeien. Als Add er nu nog niet wachter was dan was er echt niets mis met zijn waarnemingsvermogen. Maar dat zou niet zo zijn. Sterker nog, het wezen wist dieper in zijn persoonlijkheid te kunnen graven dan wie dan ook. Natuurlijk had Add het zo door. Dax keek weg en vermeed een mogelijke spottende blik. Er was een ongemakkelijke stilte gevallen. Het enige wat hij kon doen was hopen dat Add mild zou reageren. Plots voelde hij een hand tegen zijn wang aan. Dax verstarde een beetje. Langzaam draaide hij zijn blikveld in de door Add gewenste richting : Ze keken elkaar aan. "You shouldn’t be ashamed of what you are or of what you feel. ‘Cause you’re making yourself look really cute at the moment,"Zei Add op rustige toon. Dax staarde het wezen sprakeloos aan. En voelde hoe hij alleen nog maar meer van te blozen. Hij had een goede zin willen bedenken om terug te zeggen. Maar toen Add er een knipoog achteraan gaf waren alle woorden die hij op dat moment in zijn gedachte had vervolgen. Sprakeloos staarde hij het wezen aan. Hij kon niet geloven dat Add zo iets over hem zei. Over hem. Een mislukte stuntelige shapeshifter. Dax opende zijn mond om wat te zeggen. Echter bleef het stil. Dax schudden zachtjes zijn hoofd lachte een beetje zenuwachtig. "J-je... echt? Ik bedoel... vind je?"Stamelde hij. Plots draaide Dax zijn hoofd weg en verborg zijn gezicht in zijn handen zodat Add niet langer naar hem zou kunnen kijken.