schrijft u nog wel eens een brief? Ik niet eigenlijk, en ik denk dat dat voor de meesten hier geldt. Er wordt heel wat afgemaild en gebeld en geappt, maar een brief schrijven… nou nee. En als dat eens nodig is, aan een officiële instantie bijvoorbeeld, dan ga je hem niet schrijven maar tikken. Dan kun je tenminste nog dingen verbeteren, je kunt de spellingcontrole erdoor laten gaan. Je stuurt zo’n belangrijke brief – een bezwaarschrift bijvoorbeeld – niet weg voor je weet dat alles erin staat.
Vroeger werden er heel wat brieven geschreven. Echt geschreven, met de hand. Ouderen hier zullen het nog wel weten. Naar familie in Canada, of gewoon een brief naar een vriendin elders in Nederland. Zo’n handgeschreven brief heeft één nadeel: je moet het in één keer goed schrijven. Je kunt niet, zoals op de computer, nog dingen invoegen of veranderen. Dan kwam het nogal eens voor dat je brief af was, en je bedacht: o ja, dat moet ik ook nog even melden! Hoe doe je dat dan? Je schrijft onderaan de brief nog een stukje, een P.S. “P.S: ik hoor net dat nicht Nel zwanger is, het kindje wordt verwacht in augustus”. P.S., dat betekent ‘postscriptum’, oftewel ‘naschrift’. Een toevoeging die belangrijk genoeg is om er nog bij te schrijven.
Als u wel eens bedelbrieven krijgt van goede doelen, staat er bijna altijd zo’n ‘P.S.’ onderaan. U moet er maar eens op letten! Dat slaat natuurlijk nergens op, die brief komt uit de computer. Maar dat doen ze, omdat zo’n P.S., zo’n toevoeging, altijd goed gelezen wordt. Daar staat blijkbaar iets belangrijks, denk je als vanzelf.
Vandaag lazen we uit het laatste hoofdstuk van het Johannes-evangelie. En dat hoofdstuk is eigenlijk ook een soort PS-stukje, een naschrift. U moet maar eens Lees verder →
ik wil u in gedachten even terugverplaatsen naar het begin van de tweede wereldoorlog, nu al bijna een mensenleven geleden. De tweede wereldoorlog, en dan niet hier, maar in Engeland. De Duitsers voerden in die tijd hevige bombardementen uit op de Engelse steden en fabrieken. Voortdurend leefde de bevolking in angst dat hun stad het doelwit zou worden!
Er waren Engelse afluisterspecialisten die het Duitse radioverkeer opvingen en probeerden af te luisteren. Dat lukte niet goed, want alles was gecodeerd. Na verloop van tijd echter wist men de Duitse code te kraken. Vanaf dat moment konden de Engelsen meeluisteren met de communicatie, zonder dat de vijand het wist. Dat was een groot voordeel natuurlijk!
Zo hoorden ze ook over een groot bombardement dat zou plaatsvinden op een bepaalde stad. De Engelse regering vroeg zich af wat ze zou doen: de stad evacueren? Alles ontruimen? Dat zou veel mensen het leven redden! Maar… dan zouden de Duitsers natuurlijk ook meteen weten dat ze waren afgeluisterd. Lees verder →
zonde is het, echt zonde. Zonde dat Sven Kramer afgelopen week geen medaille won op de tienduizend meter. Velen van ons zullen het wel gezien hebben, live of in de samenvatting. Zonde, echt jammer. Maar hé, wat is eigenlijk zonde? Is dat hetzelfde als jammer? In het dagelijks spraakgebruik vaak wel. Maar is dat ook wat de Bijbel bedoelt?
Nog iets: in het nieuws hoorde ik de afgelopen tijd het woord ‘dopingzondaars’. Dat zijn atleten, vooral uit Rusland, die betrapt waren op het gebruik van verboden middelen om beter te presteren. Deze zondaars, u zult het wel weten waren daarom niet welkom in het sportheiligdom van Pyeongchang. Daar mogen alleen zij deelnemen die zuiver zijn en zondeloos – op dit gebied dan. Een dopingzondaar. Wat is zijn zonde? Hij of zij heeft de regels overtreden, is de fout ingegaan, en verdient daarom straf. Komt dat misschien dichter bij wat de Bijbel zonde noemt? Lees verder →
hebt u wel eens honger? Vast wel, want als je geen honger meer hebt, geen trek in eten, dan is er iets ernstig mis met je gezondheid. Hoewel, honger? Uw moeder zei het misschien wel eens vroeger: ‘jij hebt geen honger, je hebt trek – de kinderen in Afrika, díe hebben honger’. Maar feitelijk is dat een kunstmatig onderscheid: honger is gewoon verlangen naar eten en dat heeft ieder gezond mens. Gelukkig maar, want het zorgt dat je voor jezelf zorgt, dat je maatregelen neemt dat de honger overgaat!
Zo heb ik regelmatig honger rond een uur of vijf ‘s middags. Dan duurt het echter nog een uur voor we gaan avondeten, want eerder zijn vrouw en kinderen niet thuis. Op zo’n moment is de vraag: waar stil je je honger mee? Met iets ongezonds, een snelle snack? Met wat er toevallig maar voor het grijpen ligt? Die verleiding is groot. Een grote koek, of dingen snoepen. Maar verzadigt dat echt? Snelle suikers zijn zo weer weg. Het zou veel beter zijn om dan alvast een boterham met kaas te eten of iets dergelijks. Dat voedt pas echt en in veel gezonder.
Waar stil je je honger mee? Waar verlang je van nature naar, waar stop je je mee vol? En wat is echt goed voedsel? Ik zou er een hele preek over kunnen houden, maar laat ik dát niet doen. De Bijbel spreekt vanavond echter ook over voedsel en verzadiging, maar dan op een dieper niveau. Dáár zullen we het over hebben. Wat kan je werkelijk verzadigen, je leegte van binnen vullen en levenskracht geven?
In het gedeelte dat vooraf gaat aan wat we lazen heeft Jezus op wonderlijke wijze duizenden mensen gevoed. Met vijf broden en twee vissen gaf hij een grote menigte mensen te eten. Op dit moment zijn de mensen weer bij Jezus gekomen. Ze zijn enthousiast over deze rabbi: hij kan ze zomaar brood in overvloed geven!
Jezus ziet hen komen, en Hij doorziet hen ook. Hij zegt prikkelend tegen ze: “Jullie zoeken mij, niet omdat je het wonderteken gezien hebt, maar omdat jullie van de broden gegeten hebben tot je verzadigd was”. Dat laatste heeft de indruk gemaakt. Jezus zegt zelfs ‘jullie hebben niet het wonderteken gezien’. Hoezo, ze hebben het toch allemaal gezien? Nou, dat is nog maar de vraag! Lees verder →