In een financieel overzicht laat hij weten dat pand en inventaris zo'n 75.000 gulden waard zijn. In dezelfde brief voorspelt hij dat het moeilijk zou worden om de zaak over te nemen, omdat de zaak van Van Dien zo een goede naam heeft.
Tegen Duitse voorschriften in houdt Laros vader en zoon Van Dien in dienst. De Duitse instantie in Den Haag komt erachter en laat Laros op 18 augustus weten dat ze geen begrip hebben voor zijn besluit. Op 15 september dringen ze er bij Laros op aan actie te ondernemen en de twee mannen te ontslaan. Twee dagen later antwoordt Laros dat hij de beide mannen op 4 september de toegang tot het bedrijf ontzegd heeft en dat Niek van Dien de woning boven de winkel op 7 september leeg heeft opgeleverd.
De laatste opmerking in de brief gaat over een overmaking naar de bank Lippmann & Rosenthal. Laros wilde weten hoeveel hij moest overmaken op de rekening die Louis van Dien daar had. Het is aannemelijk dat het gaat om het bedrag dat hij aan Van Dien moest betalen voor de overname van de winkel. De Joden die gedwongen waren hun geld en kostbaarheden naar die bank over te maken, hadden slechts beperkt toegang tot hun eigen rekening. Laros sluit elke brief af met Heil Hitler. Veel heil heeft het hem niet gebracht: een jaar later moest hij de zaak sluiten wegens gebrek aan klandizie.
Flip van Dien moest in juli 1942 al zijn huis in de Zaalbergstraat 19 verlaten. Het was in beslag genomen door een hoge Duitse officier. Die woonde zelf aan het Hazeveld, maar gebruikte het pand in de Zaalbergstraat als kantoor. Flip, zijn vrouw Roos en hun dochter Roosje gingen bij zijn ouders in de Stationsstraat wonen. Toen dit pand ook werd opgeëist, nam Flip zijn gezin mee naar de Oranjestraat.
David van Dien en zijn gezin vonden onderdak bij voorzanger en leraar Samuel Aardewerk aan de Rijnkade; Louis van Dien en zijn vrouw verhuisden van de Stationsstraat naar de Van Mandersloostraat. Het gezin van hun zoon Niek moest zoals gezegd zijn huis boven de winkel verlaten en ging schuin daartegenover in de Hooftstraat wonen. In het huis van Louis en Sara kwamen Duitse soldaten tot zij in december 1943 naar het oostfront gingen; in het huis van David en Roosje werden Duitse officieren gehuisvest. In 1943 werd het huis van David van Dien het kringhuis van de NSB.
Op 4 juli 1942 kregen de eerste Joodse gezinnen in Amsterdam een oproep om in Duitsland te komen werken. Te weinig mensen meldden zich vrijwillig in reactie op de oproep. Daarop vonden op dinsdag 14 juli de eerste razzia's in Amsterdam plaats om toch voldoende Joden te hebben voor de eerste transporten. Op woensdag 15 juli vertrok het eerste transport naar Auschwitz. Ondanks het feit dat de Alphense Joden toen al zo geïsoleerd waren, bereikten de geruchten uit Amsterdam nu ook Alphen aan den Rijn. Ook de dreiging van Mauthausen drong tot hier door. David van Dienzal uit hoofde van zijn functie bij de Joodse Raad vast wel het een en ander hebben gehoord. Al was hij beter op de hoogte dan anderen, toch probeerde hij het niet al te somber in te zien. Mensen hebben hem er zelfs grappen over horen maken. Zo zei hij dat de Joden met de C&A trein naar Duitsland gingen, waarbij de twee kapitalen verwezen naar de twee voorzitters van de Joodse Raad David Cohen en Abraham Asscher.
Natuurlijk maakte men zich wel zorgen, en sommigen namen voorzorgsmaatregelen. Zo hadden Niek van Dien van de manufacturenzaak en David van Dien een deel van hun huisraad al ondergebracht in schuren en op zolders van andere AlpheBram Engelsman uit de Prins Hendrikstraat had een paar schilderijen aan de overburen in bewaring gegeven. Dit wijst erop dat ze er wel degelijk rekening mee hielden dat ze ooit zouden terugkeren om hun eigendommen op te halen.