Terug naar huis fietsend vroeg ik me af wat ik nu gezegd had. Ik vind het zelf ook lastig om te poseren voor de camera. Maar als ik me vertrouwd voel, heb ik nergens last van. In mij voelde ik een zekerheid, dat ik camera-angst herkende en begreep. Het gaat niet over angst om op de foto te gaan, maar over angst voor zichtbaar zijn, aanwezig zijn, gezien worden o.i.d. Naast het gevoel van begrijpen, weet ik dat ik mooie foto’s kan maken, dus had ik genoeg mogelijkheden! Juist dat ik geen officiële fotograaf ben, maakt de drempel lager. Tijd voor de Pippi Langkous quote “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”
In het eerste gesprek, op mijn atelier, hebben we de camera op een voor haar veilige plek neergelegd. Nog wel zichtbaar, niet aanraakbaar. Er volgde een prachtig gesprek over camera-angst, zichtbaar worden, bestaansrecht hebben. De levensworsteling om te zijn in een wereld, die anders is dan je zelf bent of anders voelt. Ook ontdekten we haar kracht: ze dealt al jaren met haar angsten en gooit het bijltje er niet bij neer. Haar kracht is zichtbaar, als ze stralend vertelt over haar vak, voetreflexologie Dan is ze dan niet onzichtbaar meer, maar volledig aanwezig is, ten dienste van haar vak.
De camera werd niet meer aangeraakt, en dat was helemaal ok. Ze liet alles eerst maar eens bezinken en ging op onderzoek uit: “Welke boodschappen vertel ik eigenlijk aan mijzelf over mijzelf?”
In het tweede gesprek werd de camera weer op zijn plek gelegd. Nu al iets dichterbij. Thema’s, waar nodig, werden verder uitgewerkt. We zetten verlangen en angst naast elkaar. In een soort spel tussen die twee, kreeg verlangen steeds meer ruimte. Het verlangen om op de foto te staan was goed in plaats van lastig. Angst stribbelde tegen, maar zag ook in dat de argumenten tegen een eigen foto eigenlijk niet meer klopten. Het bleef zoeken naar een nieuwe balans.