Susanne zat in een gewelddadige relatie: 'Jij vertrekt tussen zes planken', zei mijn ex' - LINDA.nl
Susanne zat in een gewelddadige relatie: 'Jij vertrekt tussen zes planken', zei mijn ex'
22.11.2021 | 07:00 UUR | Madelijne Daub
Donderdag is het Internationale Dag Tegen Vrouwengeweld en daarom delen we deze week elke dag persoonlijke verhalen. Vandaag deel één: Susanne Slikkerveer vertelt over haar ervaring met partnergeweld.
"Ik zag voordat we wat kregen alleen een heel lieve, gezellige, aardige kant van hem." Ze zijn drie jaar samen geweest en kregen een dochter die nu acht is.
Lees ookGaat het thuis niet goed? Hier kun je terecht om te praten over huiselijk geweld
Susanne (35) werkte al een tijd met de vader van haar tweede kind voordat ze wat kregen, vertelt ze. Maar vrij snel begon de jaloezie. "Mijn haar mocht niet los, ik mocht geen rokjes meer aan. Hij reageerde jaloers als ik met andere collega's lachte, appte dat ik dan maar met die ander moest gaan."
Het fysieke geweld begon al snel daarna. "Ik hield grenzeloos veel van hem. En elke keer geloofde ik hem als hij zei: "Ik zal het nooit meer doen." Maar de borden, kandelaars en stoelen bleven door de kamer vliegen.
Susannes opsomming klinkt ijzingwekkend: "Hij heeft een botje tussen mijn hand en pols gebroken, want hij duwde en ik viel op mijn hand. Hij zette een mes op mijn keel. Heeft mijn rug zwaar gekneusd. En de psychische terreur: altijd maar dreigen met "laat me niet terug hoeven komen, ik maak je dood, je haalt oud en nieuw niet, jij gaat hier weg tussen zes planken".
Foto gemaakt in 2012 en 2013:
Kastje – muur
Ze zochten hulp, maar gingen van het kastje naar de muur. Volgens Susanne konden de huisarts, een maatschappelijk werker en de verslavingszorg weinig doen. En was particuliere hulp veel te duur.
"Na twee jaar moest ik hem laten arresteren omdat hij mij met de dood bedreigde. Ik gaf bij de recherche aan: ik wil dat hij geen strafblad krijgt, maar de hulp waar hij al zo lang om vraagt. Maar dat is niet gebeurd."
Na maanden wachten kon haar ex wel terecht bij een psychiater om zijn agressie te leren reguleren, "maar toen bedreigde hij mij weer met de dood. Vanaf dat moment is hij gaan tegenstribbelen. Hij heeft altijd ontkend, en is niet behandeld voor waar hij last van heeft."
"Na bijna drie jaar en de zoveelste doodsbedreiging moest ik de beslissing nemen voor mijn veiligheid en die van de kinderen te gaan." Hoewel ze hulpverlening kreeg, voelde Susanne zich niet gesteund door instanties. "Ik had constant het gevoel dat ik ook door hen 1-0 achter werd gezet. Ik moest van alles begrijpen en vertrouwen hebben in mijn ex, terwijl hij nog altijd doorging."
"Ik heb vaak zitten huilen en geroepen dat ik eerst al dat geweld heb moeten meemaken, toen mijn hoofd boven water moest houden, mijn kinderen alleen moest verzorgen, moest blijven werken, me moest voorbereiden en verdedigen en me dan ook nog zo moest verdedigen bij de hulpverlening. Dit terwijl ik verwachtte en hoopte dat ze me zouden helpen en ik minder hoefde te bewijzen dan mijn ex."
Tegenwoordig gaat het weer heel goed met haar, benadrukt Susanne. Ze heeft er haar werk van gemaakt om hulpverlening beter te laten aansluiten op wat betrokkenen bij partnergeweld nodig hebben.
Instanties die mishandelde vrouwen moeten helpen, werken langs elkaar, stelt de Nederlandse Vrouwen Raad (NVR). Met alle gevolgen van dien. De Raad pleit daarom voor nationale coördinatie, hun petitie tekenen kan hier.