Bergsport en doping
Voor liefhebbers van de wielersport was het een zwarte zomer. Voor degenen die niets om wielersport geven een bevestiging dat met name de Tour de France een door commercie en doping aangetaste traditie is, die het beste afgeschaft kan worden. Misschien worden zij wel op hun wenken bediend. Er is zoveel verwarring, emotie, bijgeloof, magie en geld rond doping in de wielersport dat het bijna onmogelijk is er nuchter naar te kijken. Ook de internationale instanties die zich hiermee bezig houden laten zich nauwelijks leiden door gezond verstand en wetenschappelijk bewijs. Wie dat wel doet is Harm Kuipers, oud wereldkampioen schaatsen en hoogleraar inspanningsfysiologie aan de Universiteit van Maastricht. Hij wordt in wetenschappelijke kringen algemeen erkend als dopingdeskundige, maar zijn stem heeft weinig gehoor bij beleidsbepalende en controlerende instanties. Hij zegt namelijk iets wat niemand wil horen, de wielrenners niet, de wielrenunie niet , de sponsors niet en de begeleidende artsen niet. 'Doping werkt niet ' is zijn boodschap en wetenschappelijk onderzoek geeft hem gelijk. Van geen enkele vorm van doping is onomstotelijk aangetoond dat het de prestaties en het herstel bevordert. Maar wie maalt om bewijs als het om geld gaat en zoveel mensen hun boterham verdienen met het produceren, leveren, controleren en verbieden van doping. Niemand wil horen dat hij zich al die jaren om niets druk heeft gemaakt.
Hoe zit het in de bergsport? In de bergsport wordt nauwelijks geld verdiend door de beoefenaren, ook niet door de professionals. Er zijn geen grote commerciele belangen noch grootscheepse media aandacht. Daarom speelt doping geen rol. Ik zelf heb nog nooit een verzoek gehad van een klimmer om een prestatie bevorderend middel. Wel medicijnen om hoogteziekte te voorkomen en te behandelen. En uiteraard geneesmiddelen die om medische redenen worden gebruikt, maar dat valt onder regulier medisch handelen. Naar mijn overtuiging zouden de in de wielersport gebruikte middelen ook in de bergsport niet werken. Als een klimmer of arts epo zou willen gebruiken om aanpassing aan zuurstofgebrek op grote hoogte te versnellen, voorzie ik complicaties. De natuurlijke aanpassing gaat ook door, waardoor het bloed zoveel rode bloedlichaampjes zou gaan bevatten dat indikking en stroperigheid nog meer toenemen. Een grotere kans op beroerte, hartinfarct en bevriezing zouden de gevolgen zijn.
Maar ook de bergsport staat bloot aan wezensvreemde krachten. Steeds vaker hoor je van klimtochten door zieken of gehandicapten. Tot op zekere hoogte ( letterlijk en figuurlijk) kan dit nuttig zijn en valt het te verdedigen, maar er zijn excessen, waarvan je je afvraagt wat men wil bewijzen. Ik zelf heb meegewerkt aan een Mount Everest beklimming met astma patienten ( De-ice in 2005), maar begeleiding van de Iceman, die in korte broek de top wilde halen van de hoogste berg ter wereld heb ik geweigerd. De Aconcagua beklimming in 2006 door ( voormalige ?) hartpatienten was naar mijn idee verantwoord. Toch heeft niemand van de hartpatienten de top gehaald en moest er 1 met hartklachten afdalen en met spoed in Argentinie gedotterd worden. Blind, met 1 been en een hersentumor de berg op? Het lijkt meer op gevaarlijk kermisspektakel.