De Bozar, maandagavond. Muzikaal België verzamelt voor de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd. Op het programma: Prokofiev en Liszt, en de twee vingervlugge kandidaten uit het Oosten.
Maar door de verhoogde veiligheidsmaatregelen (en de komst van het koningspaar) begint het concert iets later dan gepland. In de rijen, wachtend om binnen te mogen, staan allemaal deftig geklede mannen in maatpak, en vrouwen met parelmoeren kettingen, gesprenkeld in sterke parfums.
Grappig en tegelijk triestig om daarna diezelfde heertjes en dametjes gekruisigd te zien: de armen opzij gestrekt, de benen wat houterig open, terwijl een agent met een handscanner langs het lichaam zoemt – op zoek naar verborgen wapens. Maar enkel het goud en het zilverwerk rinkelt.
in mijn lederen tasje, hoewel ik niets te verbergen heb. En ga, zoals mijn voorgangers, automatisch in houding staan – terrorisme disciplineert. Dan zwaait een bewaker met diezelfde handscanner langs mijn romp, benen, heup, armen en stopt ter hoogte van mijn rechterborst: een groen lichtje springt op oranje.
Ik weet het begot niet. Tot ik een condoom zie steken. Geheel vergeten. Geheel rode kop meteen. Het hoesje bevat kennelijk metaal.