Als we maar goede of grote artiesten sturen, dan gaat het wel weer wat worden. Dat is ongeveer de algemene opinie in Nederland als het gaat om het Eurovisie Songfestival. De fantastische prestatie van Anouk vorig jaar, lijkt deze misvatting alleen maar te hebben versterkt. Dus sturen we dit jaar niet één, maar twee topartiesten uit Nederland: Ilse De Lange en Waylon. Dus moet het gaan lukken, dacht men.
Toch wil ik de nadruk leggen op het woord misvatting. Iedereen is alweer vergeten dat Anouk niet zei, dat ze mee wilde doen aan het Songfestival, maar dat ze een Killer Song had en dat ze dat op het Songfestival wilde opvoeren. Dit lijkt een minuscuul verschil, maar daar zit hem de kneep. Het is een liedjesfestival en geen competitie voor artiesten. The Common Linnets (waarom niet gewoon Ilse & Waylon?) hebben gedacht, dat ze hetzelfde kunstje konden klaren als Anouk. Ze hadden echter geen nummers. Die gingen ze nog schrijven en daar zouden ze dan het beste liedje uit kiezen. En de TROS is er in getrapt! Dus werd Nederland enkele weken geleden getrakteerd op een van de saaiste liedjes die we ooit hebben ingezonden.
Nederland heeft echter de laatste jaren veel zwakke nummers gestuurd. Ik heb me beperkt tot de Top 5 van slechtste inzendingen sinds 1975 (het eerste jaar dat ik het Songfestival keek).
Het was bijna kindermishandeling om dit meisje in indianenkostuum in haar eentje op zo’n groot podium te zetten. Het lied was van haar eigen hand en zo slaapverwekkend als een Seresta-pil. Stiekem kreeg ik haast medelijden met haar.
Deze belegen heren zouden in lichtgevende pakken gaan ‘schijnen’, maar die bleken het niet te doen. Maar ook met een gelikte act hadden we de finale niet bereikt. Het nummer had een suffe tekst, een saaie beat (zelfs de remix) en totaal geen melodie. Gordon moet ook geen nummers schrijven!
Niet alleen een draak van een nummer, de artiest toonde zich bovenal een heel slecht verliezer door meteen na haar uitschakeling te menen, dat we nu maar nooit meer moesten meedoen. Totaal gebrek aan zelfreflectie, want het was slecht, saai en stom!
Deze drie Lelijke Zusters hadden een nummer 1 hit met Ramaganana en waren gedoemd tot One Hit Wonder. Dit verzonnen lied moest het vooral hebben van zware percussie die in de voorgaande jaren succesvol was op het Festival. Maar als je eerdere winnaars gaat na-apen, ben je gedoemd te mislukken.
Deze dames kwamen uit het theater en uit de Opzij (althans zo leek het). Het quasi-intellectuele lied was te stom voor woorden. Geen wonder dat Europa het niet begreep. Maar de overjarige arrogante (niet zuiver zingende) dames maakten het zelfs voor ons Nederlanders een onverteerbaar optreden.