Dus geen lange, saaie aanlopen, zoals in ritten in de Tour of Giro. En ook niet pas in de derde week de zware bergetappes, maar direct vanaf het begin steile beklimmingen, liefst eindigend op één of ander onbekend geitenpaadje.
In de 74ste editie – zaterdag begonnen met een ook niet bepaald onbesproken ploegentijdrit in de badplaats Salines de Torrevieja – is het niet anders. Woensdag staat voor de klassementsrenners al direct de eerste proeve van bekwaamheid op het programma: een rit naar het Observatorio Astrofísico, de sterrenwacht van Javalambre, gevestigd in de dunbevolkte regio boven Valencia vanwege het gebrek aan lichtvervuiling. Het moet meteen voor een schifting in de groep van de favorieten zorgen.
In 2008 kwam de ronde in handen van de Amaury Sport Organisation (ASO), het Franse bedrijf dat ook de Tour organiseert. De belangrijkste taak voor het bedrijf was het creëren van een eigen identiteit voor de Vuelta. Zo werd in 2010 de ‘Franse’ gele leiderstrui – in 1954 hadden de nieuwe organisatoren de Tour de France bezocht en keerden dolenthousiast terug; díe trui moesten ze hebben – vervangen door een rode; niet alleen de kleur van Spanje, maar ook van furie, trots en strijd.
Er werden steile beklimmingen en korte flitsetappes als onderscheidende elementen aan de ronde toegevoegd. De koers verhuisde in 1995 bovendien van het voorjaar naar het najaar, na de Tour en voor het WK. Die verplaatsing op de kalender, stelt Edwin Winkels, auteur van het onlangs verschenen boek La Vuelta, is misschien wel de belangrijkste stap geweest in de opwaardering van de ronde. ‘Voordien zat tussen het einde van de Vuelta en het begin van de Giro soms maar vier dagen. En de Giro was qua timing een betere voorbereiding op de Tour. Veel renners lieten de Vuelta daarom schieten.’
De eerste jaren na de koerswijziging verliepen niettemin moeizaam. Op onbekende winnaars als de Spanjaard Juan José Cobo – hij werd onlangs van de erelijst geschrapt nadat er alsnog schommelende bloedwaarden in zijn urine waren gevonden – in 2011 en de 41-jarige Chris Horner in 2013 kon de organisatie moeilijk trots zijn. Bovendien gebruikten veel renners de Vuelta aanvankelijk nog als voorbereiding op het WK. Winkels: ‘Met name Oscar Freire had daar een handje van. Hij reed zelden de Vuelta uit.’
De laatste jaren willen de toppers écht winnen. Deelnemers werden beter en internationaler. En met Nairo Quintana (2016), Chris Froome (2017) en Simon Yates (2018) kende de Vuelta in de recente edities winnaars van naam en faam. In 2015 streed Tom Dumoulin tot de voorlaatste dag om de rode leiderstrui. Daarmee won ook vanuit Nederlands perspectief de Vuelta aan importantie.
Hoe anders was dat toen Mathieu Hermans in 1988 in een Vuelta liefst zes keer als eerste over de streep kwam – nog altijd een nationaal record. Hij kan zich niet heugen dat er destijds drommen Nederlandse journalisten naar de Vuelta afreisden. De ronde hing er een beetje bij, herinnert hij zich.
‘Althans, in het buitenland. In Spanje niet. Zodra de Vuelta langskwam, stroomden scholen en de fabrieken leeg. Maar in Nederland leefde het niet. Ik geloof dat er in die dagen één correspondent van De Telegraaf is langs geweest, en dat was uitsluitend omdat we toch in de buurt van zijn standplaats Madrid waren.’