Maurice Roelants (1895-1966) – dagelijks iets degelijks
writers' blog	in de vlaamse film, made in vlaanderen, televisie	 25 april 2016 25 april 2016 496 Words
Als vierjarige knaap verliest hij zijn moeder Leonie Vermast, waarna hij een nieuw onderkomen vindt bij zijn tante en oom in Gent. Daar bezoekt hij de normaalschool, waar hij de latere schrijvers Raymond Herreman, Karel Leroux en Achilles Mussche ontmoet. Hij behaalt een onderwijzersdiploma en geeft enkele jaren les in Sint-Jans-Molenbeek. Daarna is hij ambtenaar, journalist en tenslotte conservator van het staatsdomein te Gaasbeek.
Hij was medestichter van meerder tijdschriften waaronder 't Fonteintje (met Karel Leroux, Raymond Herreman en Richard Minne), Forum (met Edgar du Perron en Menno ter Braak) en het Nieuw Vlaams Tijdschrift. Hij was ook redacteur van Elseviers Weekblad.
Samen met Gerard Walschap zette hij zich af tegen de suprematie van de boerenroman. Het merkwaardigste vind ik dat de romans of kortverhalen, waarvan ik hem ken, binnen een tijdsspanne van vijf jaar zijn geschreven: gaande van "Komen en Gaan" (1927) over "De Jazzspeler" (1928) tot "Het leven dat wij droomden" (1931).
De TV-film « Het leven dat wij droomden » van Robbe De Hert (regie) en van Fernand Auwera (scenario), uitgezonden in het kader van de reeks « Made in Vlaanderen » (21/11/1982), was zeker geen meesterwerk maar hij verraste toch door inhoud en door vorm.
Doorheen het eenvoudige verhaaltje over « twee meiskens die op eenzelfde jongen verliefd worden » wist het « enfant terrible » van de Vlaamse film een knap sfeerbeeld van de jaren zestig op te hangen.
Vertrekkende van het lastige scheppingsproces dat een filmscenarist doormaakt om toch nog « iets » te halen uit een « ouderwets » boek dat hem helemaal niet aanstaat (de roman « Maria Danneels » van Maurice Roelants) toonde Robbe De Hert ons Antwerpen, Brussel en de BRT vanuit heel wat ongewone hoeken, pakte hij vluchtig actualiteitsproblemen als werkloosheid en rijkswachtintimidatie aan en peilde hij terloops naar de zin van de huidige filmerij in ons land. En bij dit alles vergat hij zijn personages en hun liefdesperikelen toch niet.
Heeft de onafhankelijke buitenlandse productie ons reeds talrijke voorbeelden van dit soort intimistische (en interessante) prenten aangeboden, dan is « Het leven dat wij droomden » een van de eerste stappen in die (goede) richting bij ons. Hopelijk bewandelen BRT en filmproducers in de toekomst nog deze weg en ontstaat er een lopende productie waarmee Vlaanderen zich echt kan laten zien in de wereld.
Het wordt stilaan tijd dat ons label ook in de filmwereld een echte betekenis krijgt…
P.S. Het inlassen in bovengenoemde prent van talrijke fragmenten uit gekende filmklassiekers als « Psycho », « De 41ste », « Some like it hot », enz., zal heel wat cinefielen plezier gedaan hebben. Tot een systeem mag men dit echter niet maken, noch voor de gewone toeschouwer, noch voor het budget. De BRT zou zich anders wel eens blauw moeten betalen aan auteursrechten. En de kijker zou het procédé wel wat te gemakkelijk kunnen vinden om tot een normale speelduur te komen. Anders, bravo voor de herinnering…