Op 1 oktober 1951 neemt juffrouw Ballière uit Waregem de directie van de school over van juffrouw Barbier. Ze is pas afgestudeerd als licentiaat in de politieke en sociale wetenschappen aan de universiteit in Leuven. Ballière is verbonden aan een lekenorde en legde de gelofte af mee te werken aan de uitbouw van het kerkelijk instituut en zich dagelijks met gebed in te laten. Ze zal de school twee decennia lang uitbouwen. Als haar kleurrijke carrière begin jaren zeventig ten einde loopt, onderhandelt ze informeel met een docent. Ze belooft het op een souper de directiepost. Wat haar plannen ook moge zijn, na een ontroerend eerbetoon leidt de ondemocratische aanstelling tot onrust, verdeeldheid en ongenoegen bij docenten en studenten. De benoeming blijkt al snel een onhaalbare kaart. De uiteindelijke afzetting van de ongelukkige directeur brengt een machtsvacuüm te weeg.
Om het probleem op te lossen stelt de bisschop in 1971 de voor Ipsoc onbekende Joris Lannoy (1912-1999) aan. Zijn aanduiding is een verrassing en slaat iedereen - Lannoy inbegrepen - met verstomming. De onfortuinlijke Lannoy komt op Ipsoc aan, midden in de periode waarin onrust en contestatie de school kenmerken. De Ipsocbevolking verneemt dat de nieuwe directeur een erudiet filosoof is, met een proefschrift over Nietzsche en met diverse publicaties.[21] Weinigen kunnen zich de gedachte eigen maken dat dit de ideale voorbereiding is op het directeurschap van een sociale school. Op affiches wordt het bisdom voorgesteld als een reuzenoctopus waarvan de tentakels de kleine vissen in een bokaal (Ipsoc) versmachten. Ook de zachtmoedige Lannoy is niet gelukkig met de bisschoppelijke beslissing. "Ik ga naar de goddelozen" zegt hij, er zich terdege van bewust dat hij als geestelijke door het gedachtegoed van '68 gecontesteerd wordt. Plichtbewust en zonder talmen doet hij wat is opgedragen. Na verloop van tijd komt de rust terug op Ipsoc en Lannoy slaagt erin verzoenend op te treden en zijn genuanceerde kijk op de mensen en de dingen in de praktijk te brengen. Het beleid van de school laat hij in handen van de afdelingshoofden: Stefaan Lievens voor het sociaal werk, Christine Dumolein voor de opleiding assistent in de psychologie en Luc De Mey voor de opleiding gegradueerde in de orthopedagogie. Lannoy blijft directeur tot 22 november 1978. Dan wordt die taak overgenomen door Valeer Cools. Na zijn directeurschap werkt Lannoy verder in Kortrijk als afgevaardigde beheerder van Catho. Hij staat in voor het dagelijks beleid en zetelt in de inrichtende machten van de Cathohogescholen. Met zijn strenge blik en kaarsrechte houding groeit hij letterlijk en figuurlijk uit tot l'éminence grise van de campus.