In sommige edities van de Volkskrant van 8 februari 1993 werd een gespiegelde foto van een pianospelende Salman Rushdie afgedrukt....
Wie schetst mijn verbazing toen ik na het lezen van dit artikel mijn blik liet gaan naar de foto van het atelier van Piet Mondriaan waar zijn laatste schilderij, Victory Boogie Woogie, op de ezel stond opgesteld? Deze foto is ook gespiegeld ten opzichte van het origineel! Vergelijk deze foto maar met de foto in de grote Mondriaancatalogus van Leonard Arte uit 1994 (bladzijde 83).
En wat de gespiegelde vleugel betreft: sinds jaar en dag ben ik gefascineerd door Spiegeling (ook wel Omkering genoemd) in de muziek. Zo draaide ik de Revolutie Etude van Chopin om van c klein naar A groot (zonder grondtoon) ten behoeve van pianisten die naast de linkerhandetude een rechterhandetude willen gebruiken die exact dezelfde moeilijkheden voor de rechterhand heeft als de eerste voor de linkerhand. Of voor pianisten die zichzelf in de spiegel de Revolutie Etude willen kunnen zien spelen. Wat dat betreft kunnen ze nu terecht op de vleugel van Tuinman/Seed: ze hebben dan geen spiegel meer nodig.
AMSTERDAM Maarten W. Bon
Wat wil Liesbeth Wytzes nou eigenlijk teweegbrengen met haar stukje (Forum, 10 september)? Een zucht van verlichting bij onmondige vrouwtjes die zich gekweld voelen door de aanwezigheid van hun mr Bean-achtige echtgenoot bij de bevalling? Een nieuw gezichtspunt scoren over het bijna uitgekauwde item 'zwangerschap en bevalling'? Een zweep laten knallen over de slechts door pragmatisme aanvaarde partner? Wat een flauwekul. Allerlei voorbeelden geven slechts kleur aan het idee dat zíí blijkbaar heeft over de wederhelft: hij moet vooral nuttig zijn!
Met groot gemak veegt ze al zijn 'bevoegdheden' op een hoop; afwas, boodschappen, baby verschonen, vuilnis buiten zetten. Vervolgens verspert ze de door al deze activiteiten smoezelig geworden figuur de toegang tot de slaapkamer. Kan ik me voorstellen.
Even persoonlijk: mijn man was bij de bevalling van onze beide dochters, omdat wij graag elkaar delen in de wezenlijke momenten van het leven. En daarmee neemt hij niets af van het gebeuren en voegt er niets aan toe. Ik beval, ik lijd, ik presteer en hij is erbij. Voor het moment zelf prima, voor later onschatbaar en voor zijn respect voor mij uitstekend.
Als Wytzes een trend probeert te zetten, doet ze er goed aan te realiseren dat er in relaties ook zoiets voorkomt als kameraadschap.
Nog even een laatste kanjer: 'Je kunt mij niet wijsmaken dat mannen het aangenaam vinden, erbij te moeten zijn.' Ik geloof niet dat vermaak de issue is in deze kwestie. En als mijn geliefde daar anders over dacht, zou dat bij uitstek een reden zijn om het de deur te wijzen.
Minister Herfkens laat desgevraagd de Kamer weten dat het 'potje voor Kosovo leeg is'. Ze kan misschien nog één miljoen weghalen uit haar potje voor Bosnië, maar meer zit er niet in. Misschien kunnen we de mensen in Kosovo als troost een ansichtkaartje sturen met onze nieuwste Mondriaan-aanwinst?
Staatssecretaris Rick van der Ploeg constateert dat Nederlanders het meest naar de commerciële televisiezenders kijken (de Volkskrant, 10 september). Vandaar dat hij programma's op die zenders 'interessanter' wil maken. Maar is het niet juist zo dat RTL 4 & co het best worden bekeken vanwege hun (minder interessante) programma's? Het publiek dat naar die zenders kijkt, waardeert de vaak inhoudsloze programma's toch juist. Vandaar dat de commerciële omroepen zo succesvol zijn! Dus waarom zouden de programma's bij de commerciëlen interessanter moeten worden, zolang de kijker geniet van Koffietijd! en Actienieuws?