Een natuurbegraafplaats langs Beijum, oké, maar kunnen dan de gedenkaltaartjes vanaf nu niet meer langs de weg, maar ook hiernaartoe? | opinie - Dagblad van het Noorden
Een natuurbegraafplaats langs Beijum, oké, maar kunnen dan de gedenkaltaartjes vanaf nu niet meer langs de weg, maar ook hiernaartoe? | opinie
Trijntje de Haan • 16 februari 2022, 16:00 • Opinie
Gedenkaltaartje langs Oosterseweg. Foto: Trijntje de Haan
Trijntje de Haan vindt een natuurbegraafplaats bij Beijum een mooi en hip plan, maar vraagt zich toch af: waarom in mijn achtertuin?
De stad krijgt mogelijk een natuurbegraafplaats. Kardinge wil uitbreiden aan de noordrand van Beijum. Een strook land tussen Beijum en Zuidwolde is aangekocht door Natuurmonumenten. Het moet een gebied worden met afwisselend bomen en open veld dat aansluit op het Kardingebos.
Een begraafplaats. Voor Beijum. Alsof we niet al genoeg triestigheid te verwerken hebben hier. We zijn al het deel van de stad dat als kansarm en als getto wordt aangeduid. Om de blauwe klei te verzwaren met nog meer treurigheid, dat kon wel eens een hobbel te veel zijn. Nee, dames en heren beleidsmakers, dat trekken we niet.
Toch, het Kardingebos wordt nu al gebruikt als begraafplaats. Ik zie ze heus wel, de mensen die stilletjes het bos ingaan met een schep en een dichte schoenendoos. Dat is vast niet om hun afgedragen sneakers naar hun laatste rustplaats te begeleiden. En dat is oké, een dier teruggeven aan de aarde. Voor mijn eigen begrafenis wens ik ook deze eenvoud, terug naar de aarde op een plek in de natuur. Waarom denk ik dan nu: mooi, zo'n hip idee, maar not in my backyard ?
Gedenkaltaartje bij een boom
Ik maak een wandeling om te zien over welk weiland het eigenlijk gaat. Dan zie ik op de Oosterseweg zo'n gedenkaltaartje bij een boom. Hier is dus iemand doodgegaan, dat is toch de boodschap? Ik snap het verdrietige van een ongeluk, zeker. Ik voel mee, maar dat is nou juist het punt: Ik trek me die dingen te veel aan.
Ik stel me voor: hoe is dat gebeurd, hoe oud was die persoon, het zal je kind maar zijn en als ik dan thuis kom van de reis merk ik aan mijn ogen dat ik heb gehuild. Juist daarom is het afleidend om het langs de weg te zien. Onderweg is maar een ding belangrijk, en dat is ongedeerd van a naar b gaan. Tijdens het rijden zien waar iemand het leven heeft gelaten, daar komen ongelukken van.
Zelf vallen me onderweg heel andere dingen op die evengoed gedenkwaardig zijn, omdat ze even zo triest zijn: een kledingstuk in de bosjes, een condoom, ondergoed. Wat is daar gebeurd? Zijn hier mensen gemolesteerd? Het is toch raar dat er alleen ondergoed ligt. Zou het wat zijn om op plekken waar iemand is lastiggevallen ook een lantaarntje te hangen met de tekst #HereToo? Dat is toch ook waard om bij stil te staan?
Gedenk te sterven, als waarschuwing
Een begraafplaats is niet om van dode lichamen af te komen, als het daarom ging, konden we heel andere oplossingen bedenken. Memento Mori, daar gaat het om, gedenk te sterven. Als waarschuwing: het leven is kort, straks lig jij ook hier, gedenk dat je nu nog leeft. Zo'n plek krijgen we dus langs de rand van Groningen, om ons eraan te herinneren dat we dood gaan. Klinkt nog steeds vrij somber.
Ik kijk naar het langgerekte stuk boerenland en denk aan de mensen die ik in mijn wijk heb gekend. Ik stel me voor dat ik een wandeling maak op de nieuw aan te leggen begraafplaats. Ik ontmoet anderen, misschien maak ik een praatje. De ander noemt een naam die me vaag bekend voorkomt. "Bedoel je die moeder van die kinderen die toen op de Dom Helder zaten?", vraag ik, en we komen in gesprek. De ander noemt iets dat ik niet wist, en ik glimlach: net wat voor haar. Ze komt tot leven en we weten weer precies hoe ze was.
Zo kan het gaan. En zo zál het gaan met een begraafplaats zo dicht bij een woonwijk. Het is een plaats voor de levenden. Ik kijk nog eens over het weiland. Voor mijn geestesoog zie ik al een paadje verschijnen en hier en daar een rozenstruik. Een natuurbegraafplaats langs Beijum, oké, maar kunnen dan de gedenkaltaartjes vanaf nu niet meer langs de weg, maar ook hiernaartoe? Dan kan ik er wel mee leven.