De Armstrong-oscillator is een elektronische oscillatorschakeling waarbij de afgestemde kring wordt gevormd door een transformator in parallel met een condensator. Het is een van de eerste oscillators, uitgevonden door de Amerikaanse ingenieur Edwin Armstrong in 1912. Armstrong gebruikte hem als basis voor het door hem uitgevonden regeneratieve circuit, dat gebruikt wordt voor amplitude modulatie bij radiosignalen.

Werking 

De frequentie van de oscillator wordt bepaald in de afgestemde kring, meer bepaald door de inductie van de eerste spoel in parallel met de condensator. Een deel van het signaal wordt vervolgens teruggeschakeld. Hiervoor geldt: 
 

Tegenwoordig wordt als versterkend element voornamelijk gebruikgemaakt van een transistor of van een FET. Armstrong maakte in zijn origineel ontwerp gebruik van een elektronenbuis.

Voordelen 
 Het produceert een stabiele frequentie;
 Het produceert een stabiele amplitude;
 De frequentie kan geregeld worden door gebruik te maken van een regelbare condensator.

Nadelen
 De grootte van de transformator;
 De kosten van de transformator.

Zie ook 
 Clapp-oscillator
 Colpitts-oscillator
 Faseverschuivingsoscillator
 Hartley-oscillator
 Kristal-oscillator
 RC-oscillator

Elektronische schakeling