de Witte Lanteern: januari 2016
Vorig jaar ging ik op zoek naar zo'n rond
wafelijzer om hartjes-wafels te maken.
Voor mij is dit pure nostalgie, want mijn moeder
maakte deze wel eens. Waar het wafelijzer van haar
terecht is gekomen mag Joost weten,
maar zo gaat dat met spulletjes opruimen.
Op dat moment zegt 't je niets,
om jaren later een 'nostalgie-aanval' te krijgen
en dan ontzettende zin in hartjeswafels te krijgen ;-)
Tenminste, ik heb daar wel eens last van...
Het was best nog een zoektocht want
meestal stonden er van die rechthoekige
modellen om Luikse wafels (ook heel lekker!) te maken.
Maar mijn hartjes-model niet en als ik er naar vroeg keek zo'n jonge verkoopster me al met zo'n zielige blik aan...
Maar de aanhouder wint en toen zag ik 'm staan in een huishoudzaak in een hoekje op de onderste plank. Het was de laatste en de doos was kwijt...
Maar ik was blij!
Nu nog op zoek naar een lekker recept!
En wat is Pinterest dan handig,
want je tikt 'wafels' in en een hele pagina
vult zich met de lekkerst uitziende foto's...
maar geen hartjes :-(
Dan maar gewoon via Google proberen: Yess!
Tja, en dan moet je uitproberen, het is niet anders :-))
Ik wilde geen 'harde' wafeltjes, maar de zachte soort,
omdat mijn moeder die toen ook maakte.
Dit recept komt nog het meeste in de buurt
van mijn moeders recept :
hartjeswafeltjes
Ik maakte wel niet meteen die 50(!) wafels,
maar je kunt het recept handig delen.
En als je dan bezig bent in de keuken,
en de heerlijke geur omringt je,
ben je weer even terug in de tijd en zit je op je knietjes op de formica-stoel aan tafel in je moeders keuken, om vooral niks te missen van het hele proces...
...ben je weer het kind van vroeger
dat niet kon wachten tot ze klaar waren...
Net als mijn kinderen nu ;-))
En wat is het genieten om ze dan later,
als ze nog een beetje warm zijn,
lekker op te smikkelen
samen met je eigen kinderen.
Hmmm, laat maar komen,
die nostalgie-aanvallen...
Geplaatst door De Witte Lanteern op 07:54 22 opmerkingen: Links naar dit bericht
Labels: familie, hartjes, herinneringen, keuken, lekkernij, mijmerijen, recept
Yess! De computer is weer gemaakt en doet weer (meestal) wat ik 'm vraag. Wat een genot, als alles het weer doet. Vooral nu ik weer een nieuwe post kan maken. Het zijn dan wel foto's van een week geleden, maar ja, toen kon ik er niets mee.
Vorig weekend voorspelden ze zelfs voor het zuiden echte winterse buien. Nou, dat viel effe reuze mee (of tegen, voor de echte winter-liefhebbers). Er viel hier wel wat, een klein laagje sneeuw van 1/2 cm, nét om het overal wit te maken. De kou kwam wel mee, brrrr. hele -5 graden (tja, als je het niet meer gewend bent zijn dat toch barre temperaturen ;-)
In ieder geval was het geen goed teken voor mijn Japanse kers die vol in bloesemknop stond, in januari! Om toch nog iets van de prachtige bloesem te redden, knipte ik wat takjes af om er in ieder geval binnen nog van te kunnen genieten. En ja hoor, al snel gingen de eerste bloempjes open...
En buiten is het winter...
héél dunnetjes...
Het "Kindje-op-moeders-schoot" in de Franse vaas, sterft normaal in de winter helemaal af en overwinterd onder de grond. Dit jaar blijft ie eigenwijs met zijn zelfs nog groene blaadjes parmantig boven de grond schitteren.
"Is dit alles?" denkt 't engeltje...
Zelfs sommige Hortensia-bollen hebben nog kleur...
Ja, deze winter moest je er hier snel bij zijn,
want anders had je 'm gemist...
De Japanse Kers in volle glorie...mét bloesem in knop...
En morgen voorspellen ze hier 14 graden...
Ik hoop dat we langer met de Lente doen!
Nieuwe volgers, ook stille, van harte welkom!
Gezellig dat jullie er zijn.
Geplaatst door De Witte Lanteern op 15:21 25 opmerkingen: Links naar dit bericht
Labels: bloemen, tuin, voorjaar, winter
Ik had nog beloofd om jullie het tweede deel van Pen Hir (Bretagne) te laten zien (voor deel I (klik), en wel het deel met het oorlogsverleden uit WOII. En aangezien onze computer in een winterdip zit en ik daardoor niet bij alle bestanden kom, maar wel bij de foto's die er al op stonden, maak ik nu maar even tussendoor een vakantiepost, wachtende op een slimme ICT-er die onze pc uit deze winterdip kan halen, vóór ik er zelf een krijg...;-(
Deze Duitse bunker was onderdeel van de Batterij Kerbonn en werd gebouwd in de Tweede Wereldoorlog, als onderdeel van de Atlantikwall. De Atlantikwall (Nederlands: Atlantische wal) was een meer dan 5000 kilometer lange verdedigingslinie, die nazi-Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog in de bezette gebieden heeft aangelegd ter voorkoming van een geallieerde invasie.
De bunker is nu een museum, het Musée Mémorial de la Bataille de l'Atlantique de Camaret, wat gericht is op de strijd in dit gebied van de Atlantische Oceaan in de Tweede Wereldoorlog. Het gedenkteken herinnert er aan dat tijdens de Tweede Wereldoorlog meer dan 45.000 zeelieden van alle naties zijn verdwenen met hun 5125 schepen.
Zo ook de geallieerde matrozen en 30.000 matrozen van de Duitse marine, tot zinken gebracht met hun 759 onderzeeërs.
(afkomstig:http://nl.tracesofwar.com/ en Wikipedia)
Wij zijn er niet naar binnen geweest omdat het al wat later in de middag was en we wisten dat er buiten nog genoeg te zien viel...
Je kunt je bijna niet voorstellen bij deze prachtige strand-beelden
dat hier destijds flink werd gevochten
Zouden de soldaten ook wel eens zo gestaan hebben en gedacht hebben hoe fijn het daar op het strand vertoeven is...bij vrede...
Ik blijf het indrukwekkend vinden om zo'n plaatsen te bezoeken. Ook om het onze kinderen te laten zien. Zeker nu de jongste de gevechtsspelletjes ontdekt heeft en er helemaal in opgaat...Ja, met een druk op de knop ben jij weer 'levend'...Ik hoop dat hij altijd het verschil zal blijven zien van fictie en werkelijkheid, daarom vinden wij deze tripjes ook zo belangrijk...
Dat zij hier nu in vrede kunnen lopen, omdat hier jonge mensen sneuvelden die eigenlijk net als zij toekomstplannen hadden...droomden over een leuke baan, gezin, gewoon gelukkig wilden zijn...
Zij kregen die kans niet...of moesten wat ze al hadden opgebouwd, achterlaten door hun zware offer...
En hebben we er wat van geleerd...?
Dus over tig jaren lopen misschien onze kinderen ook met hún kinderen weer over plekken waar het oorlogsverleden nog tastbaar is...