Ze hebben geen passie :: Esmee-verschoor
Ze hebben geen passie
Er verschijnt een berichtje van een kleindochter op mijn telefoonscherm. Haar opa heeft een herseninfarct gehad en opa wordt niet goed behandeld in het ziekenhuis. Ze missen de passie voor het vak, snauwen, reageren niet adequaat en handelen vanuit vermoedens. Hoe kan dit?
Het doet me pijn om te lezen dat er zorgprofessionals op deze aardbol rondlopen die niet begaan zijn met hun patiënten, cliënten of bewoners. Diep triest vind ik het om te moeten lezen dat haar opa op een verschrikkelijke manier is behandeld door het verplegend personeel. Het doet me echt pijn. Het zou niet moeten kunnen en niet moeten mogen.
Begrijp me niet verkeerd. Natuurlijk heb ik ook wel eens flink op mijn tanden moeten bijten, natuurlijk heb ik in mezelf wel eens tot honderdzesenzestig moeten tellen om niks gemeens te zeggen en natuurlijk ben ik ook wel eens hard voor een cliënt. Grenzen aangeven is ontzettend belangrijk in het vak. Gaat er iemand mijn grens over dan is het heel simpel: één keer vriendelijk aangeven dat het erover is, een tweede keer kan ook nog, maar zeker geen derde keer. Dan is het klaar. Respectvolle zorg kan alleen ontstaan wanneer er vanaf beide kanten respect en een juiste bejegening naar elkaar is.
Dat wil overigens niet zeggen dat een persoon die van nature nors is opeens de vrolijke frans moet uithangen. Zeker niet. Het betekent voor mij dat iemand zichzelf kan zijn, maar wel laat merken dat mijn hulp wordt gewaardeerd. Dan ben ik als zorgprofessional tevreden.
Een voorbeeld van mijn 'niet zo fraaie gedrag'. Zoals jullie ondertussen wel weten heb ik een ontiegelijk ochtendhumeur. Vandaar dat ik altijd een blokje omrijd voor ik bij de eerste cliënt naar binnen stap. Ik kan het me nog herinneren dat het zaterdagochtend was en ik aanbelde bij een cliënt. Vrieskoud was het buiten die ochtend. Ze deed de deur open en voor haar doen, deed ik de deur niet snel genoeg dicht. Daar kwam me daar een stroom aan vloeken over me heen, wat ik niet zo goed kon handelen op dat moment, dus er vol tegenin ging (NIET PROFFESIONEEL DIT! I KNOW!). Na tien minuten zitten mokken tegen elkaar schoten we in de lach. Waar zijn we mee bezig? Na dit voorval heb ik het met geen enkele cliënt zo goed kunnen vinden als met haar. Soms is het blijkbaar goed om te laten zien dat je niet van prut bent en waar je grenzen liggen.
Maar. Om een opaatje die herstellende is van een herseninfarct op een mensonterende wijze te behandelen zonder daarvoor redenen te hebben, dat gaat mij te ver. We zijn allemaal mensen, allemaal van vlees en bloed, allemaal leven we op dezelfde aardbol en allemaal kunnen we in dat ziekenhuisbed belanden. Kunnen we dan alsjeblief fatsoenlijk met elkaar omgaan? Op een vriendelijke manier onze cliënten behandelen? Met liefde ons vak uitvoeren? Alsjeblieft. Waarom zou je als zorgprofessional een opaatje en het gezin daaromheen zoveel ellende willen bezorgen door de acties die je doet en de dingen die je zegt? Geniet je dan vanuit het binnenste van je hart van het vak of is het tijd om een andere baan te zoeken?
Verdrietig word ik ervan, wetend dat iemand niet de zorg heeft gekregen die hij verdiende. Niet de zorg heeft gekregen die hij nodig had. Verschrikkelijk en niet te begrijpen waarom. Ik heb er geen woorden voor.