“Dat heeft denk ik te maken met een lumineus idee van mijn overbuurman”, knikt Marc naar Vincent. “Namelijk: het idee voor ambassadeurs. Vanuit het Paleis voor Volksvlijt benaderden we allerlei partijen in de stad met de vraag: willen jullie onze blijde boodschap uitdragen? Dat gaat van woningbouwverenigingen tot aan de friettent in de Graafsewijk en het opbouwwerk in de Copernicuslaan. De kapper, Radio Mexico. Dus heel divers.” De ambassadeurs van het Paleis voor Volksvlijt droegen met trots hun ambassadeurschap uit: met een plakkaat bij de voordeur, maar ook door erover te vertellen aan hun klanten, vrienden, familie en buurtgenoten. Zo zorgden ze voor een grote achterban in de volkswijken: een woningbouwvereniging kwam met 250 bewoners uit de Graafsewijk kijken, het opbouwwerk nam een hele club geïnteresseerden mee. En tijdens en na de voorstelling raakten toeschouwers uit verschillende bezoekersgroepen met elkaar aan de praat. “Aan het einde bept iedereen op de tribune met elkaar, dwars door de muziek heen. De ontmoeting is er. En het is grappig, want je moet dus over de muziek van de zanger heen schreeuwen”, grijnst Vincent. Hij vertelt over een politieagent die in gesprek kwam met de mannen van Radio Mexico, een station waar de betreffende agent zelf al 25 keer korte metten mee had moeten maken. Vincent: “De politieagent zei: ‘we vonden het eigenlijk ook een beetje sneu dat we jullie steeds op moesten rollen.’ En zo zie je: door zo’n ontmoeting komt er ineens een heel ander gesprek op gang.”