Sterker nog, technologie kan dat probleem juist versterken: mensen die niet (goed) kunnen praten blijken vaak wel tevreden te zijn met hun bestaande communicatiehulpmiddelen, maar ervaren dat deze hulpmiddelen stigmatiserend werken. Je zit niet alleen in een rolstoel, maar je hebt bijvoorbeeld ook een joystick voor je onderlip hangen om je rolstoel mee te bedienen en daarnaast nog een grote zwarte knop naast je hoofd om het alarm mee te bedienen. Dat kan er vreemd uit zien, zeker als je niet weet waarvoor het is. 'In de kroeg gaan ze soms met de rug naar me toe staan', zei een voormalig muzikant met locked-in syndroom. Mensen proberen soms uit alle macht een gesprek uit de weg te gaan als ze jou en al je toeters en bellen zien. Ironisch genoeg kunnen innovatieve technologische hulpmiddelen, die bedoeld zijn om mensen mee te laten doen aan sociaal verkeer, dus evengoed uitsluiting als gevolg hebben.
Hulpmiddelen hebben vaak een pijnlijk ongeraffineerd en lomp design dat uitstraalt dat robuustheid en functionaliteit prioriteit hebben, terwijl uit onze gesprekken blijkt dat juist esthetisch en gepersonaliseerd design van hulpmiddelen de tevredenheid, identiteit en inclusie van mensen kan waarborgen. Identiteit en imago worden des te belangrijker als je door een hersenaandoening al zoveel van jezelf verloren hebt.