Salve - hannekeschrijft
Gepubliceerd op 19 mei 2019 19 mei 2019 door hannekeschrijft
Onder overdadig klokgeluid wordt haar komst aangekondigd.
Er heeft zich een keurige slurf gevormd, iedereen staat op gepaste afstand van elkaar naar de open geslagen deuren van de Kathedraal te kijken. Bijna iedereen. Een dame die wat laat is, wurmt zich door de massa heen naar voren. Pas na een minuut constateert ze dat ze recht voor iemands neus is gaan staan. Met een vage verontschuldiging zet ze een stap opzij. Bijzonder fascinerend hoe er altijd een iemand in de groep het gevoel van respect naar anderen mist.
De zoete moeder Maria wordt de Sint Jan's kathedraal in Den Bosch uitgedragen. Elk jaar in de mei maand maakt ze een rondgang door de stad. Ik waan me enkele eeuwen terug, waarin parasols het straatbeeld kleurden om de Nobelen te beschutten tegen het licht en vaandels de herkomst van de edellieden aantoonden. Deze ornamenten verlaten de kathedraal ter aankondiging van wat komen gaat. Twee mannen, twee vrouwen, egalitair anno 2019, dragen het Maria beeld op hun schouders statig naar buiten, ze wordt geflankeerd door wit gele bloemen en blauw witte vlaggen.
Haar beeld, met cape, kindeke Jezus in de armen, torent hoog boven het publiek uit. Het werkt als de rattenvanger van Hamelen. Of je nu wilt of niet, je wordt in haar gevolg meegezogen. ik ook. De Maria schrijdt op de schouders van haar dragers langs een café waar drie grote Boeddha beelden in de ramen staan. Als ik niet beter zou weten, zou ik zweren dat de Boeddha's hun handen speciaal voor haar in elkaar vouwen.
Een kinderkoor loopt vlak achter de moeder, de hoge stemmetjes bezingen haar. Het heeft iets onwerkelijks. Opeens hoor ik lage, bijna fluisterende stemmen. Vele mensen in de stoet zingen zacht met het koor mee. Ze willen de kinderstemmetjes niet overschreeuwen. Salve, salve. Gegroet, gegroet. Zalvend, verzachtend. Zo zacht samen zingen heeft een verstillend effect. Het lijkt alsof er verder niets is, die ene zondag zo rond het middaguur.
Bijna gehypnotiseerd blijf ik achter het beeld aanlopen. De drukke week achter me latend, dat wat komen gaat nog even niet toelatend. Er is niets anders dan het stille gezang. Ik snap opeens de gedachte achter een bedevaart. Midden in de wereld, sluit ik de wereld even buiten.