Louise (50): "Die opmerking van mijn schoondochter beviel me totaal niet" | Libelle
Money, geld Beeld Unsplash
Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Deze week vertelt Louise dat het haar dwars zit dat haar toekomstige schoondochter nu al haar spullen aan het verdelen is.
Tineke BeishuizenUnsplash 8 juni 2021, 11:10
Louise (50): "'Wat gebeurt er eigenlijk met al die mooie meubels als jullie er niet meer zijn?' vroeg mijn aanstaande schoondochter. Het was zondag en we zaten gezellig koffie te drinken in de tuin. Ik ben van mijn schoondochter heel wat gewend; ze is iemand die geen blad voor de mond neemt. Vaak zijn dat best grappige opmerkingen, maar ik kan ze lang niet allemaal waarderen. En deze opmerking beviel me totaal niet.
Ik ben 50, mijn man is 54. Ik wil dus helemaal nog niet denken aan doodgaan. En áls ik er al aan denk, dan zijn onze meubels het allerlaatste waar ik me druk over maak. Dus ik zei: 'Daar ben ik nu nog helemaal niet mee bezig.' Ze antwoordde: 'Nou, onze overburen zijn een paar maanden geleden verongelukt en die hadden niets geregeld. Dat is een ramp voor hun kinderen. Ze hebben gewoon alles op Marktplaats gezet om ervan af te zijn. Doodzonde.' Pas toen mijn man zei: 'Kunnen we het over iets anders hebben?' begreep ze dat haar gespreksonderwerp weinig succes had.
Toch blijft haar opmerking me dwarszitten. Het is me al eerder opgevallen dat ze vaak praat over geld en bezittingen. Soms zie ik haar kijken naar onze spullen op een manier die nog het meest weg heeft van taxeren. Wat is het waard? Wat kan het opleveren? Ik vind het naar om zoiets te denken van iemand die vaak bij ons over de vloer komt. Nog erger is dat ik me afvraag waarom ze eigenlijk voor onze zoon heeft gekozen. Als ik naar ze kijk, zie ik meer aandacht en liefde van hem naar háár gaan dan omgekeerd. Ze laat zich alles aanleunen. Hij is een knappe kop, heeft nu al een mooie baan en veel toekomstmogelijkheden én op een dag gaat hij aardig wat erven. Dingen die voor haar duidelijk belangrijk zijn.
Het zijn gedachten waarvan ik wakker lig, vooral ook omdat ik er niet veel mee kan. Als ze echt uit is op zijn geld, dringt dat op een dag wel tot hem door. Zolang hij het zelf niet merkt, gelooft hij het nooit als ik het tegen hem zeg. Het is ook meer een gevoel dan dat ik het zeker weet, dus houd ik mijn mond. Straks zal ik erbij zijn als ze elkaar het jawoord geven, terwijl alles in mij 'nee!' schreeuwt. Ik zie er nu al als een berg tegenop."