zo graag had ik me aan haar mond totaal open gesneden. Vorig jaar stond hier nog gewoon een volledig gedicht, maar echt koosjer is dat misschien niet. De drie regels hierboven zijn publiek domein geworden omdat zij al een half jaar lang als een gebedsoproep door mijn hoofd schallen. Ik vierde gedichtendag door hier wat […]
Mijn kapotgevroren handen zien eruit als slangenhuid. Hoe langer deze winter duurt, hoe verder de koude door mijn lichaam zal trekken, tot ik helemaal omwonden ben met gebarsten leer. Daarna zal ik vervellen, niet één keer maar tientallen keren en met ieder omhulsel dat ik afwerp word ik een iets betere man. Iemand die nieuwe […]
Mislukken heeft iets geruststellends. Het moment waarop je merkt dat een plan nergens toe leidt en er dan maar voorzichtig een hoofdkussen op drukt. Hoe alle stress wegvalt en er tijd vrijkomt om aan iets nieuws te beginnen. Vrijdagavond heb ik Ruth Joos een fragment horen voorlezen uit de nieuwe Peter Verhelst. Geen wonder dat […]
Boris (7, bijna 8!): “Ik wil in een lift wonen, zodat ik naar boven en naar beneden kan wanneer ik wil.” Een foto van mijn nichtje Maite en Rosalie de Weerd, gemaakt voor hun schoolopdracht over toekomstdromen. Ik ben stikjaloers op Boris. . .
Ik ben geen zonnestraaltje wanneer ik over mijn werk praat, dat weet iedereen die mijn twitterpagina volgt. De laatste weken slaat de depressie echter al toe zodra ik van de trein stap. De column daarover is sentimenteel, moralistisch, naïef en ruikt naar hippie, maar nu kan ik weer een maand verder. Schaamte om acht cent. […]
I. Ik lees een Japans boek op een stampvolle trein, rechtstaand, terwijl er langs vier kanten mensen tegen mij aanschurken. Ik maak mezelf wijs dat ik mij zo beter kan inleven in de cultuur.