Traditioneel doet een server van alles. Het hosten van files, aannemen van connecties en het uitvoeren van code. Waar het in een virtueel scenario om draait is dat een server CPU kracht levert om code uit te voeren met vluchtig geheugen (RAM) . De specifieke files van bijvoorbeeld de applicatie staan niet op de server maar op virtuele harde schijven (niet vluchtig geheugen). Wil je meer kracht? Dan schakel je virtuele servers bij. Gaat er één stuk? Dan switch een deel van de verwerkingskracht naar andere virtuele servers.
In de definities van cloud computing wordt vaak het piramide model gebruikt van SaaS, Paas en Iaas (afkortingen voor Software as a Service, Platform as a service en Infrastructure as a service). Als automatisering moderniseert zal de IaaS laag steeds minder zichtbaar worden en op termijn misschien zelfs verdwijnen. Je wilt geen servers, je wilt software!
Virtuele servers draaien op fysieke servers. Dat is onvermijdelijk. De titel van dit artikel zou dus eigenlijk moeten zijn; “De server verdwijnt uit het zicht…..”, maar dat klinkt al veel minder radicaal.