Ik leg haar uit dat ze nogal klein van postuur is en een weinig intimiderend voorkomen heeft, maar net als haar baasje lijkt ze dit niet te willen accepteren en dus blijft ze onverminderd doorblaffen. Ik moet haar bek dichtknijpen om de aandacht niet langer op ons te richten. Een groep in het zwart gehulde mannen is inmiddels zichtbaar geworden en Sjaans staart verdwijnt tussen d’r benen. Ik zie dat sommigen stenen in hun handen hebben; voor mij een duidelijk teken om het op een rennen te zetten. We moeten eigenlijk de kant van de relschoppers op, maar ik hoef Sjaan niet uit te leggen dat we vandaag een detour maken.