Muildierhert - WorldExplorer
Het muildierhert
Orde : Artiodactyla - familie : Cervidae - geslacht : Odocoileus en soort : Muildierhert. Het muildierhert behoort tot dit geslacht, samen met het witstaarthert. Beide hebben hetzelfde leefgebied, maar witstaartherten komen verder naar het zuiden voor.
Met oren die bijna net zo lang zijn als zijn kop is het muildierhert zeer gevoelig voor geluid, en kan het zelfs het geringste lawaai waarnemen in zijn vreedzame omgeving. Bij het eerste teken van gevaar springt het weg, op zoek naar een geschikte schuilplaats. Zijn leefgebied varieert van tropisch bos tot droge woestijn in warme en koude klimaten.
Het muildierhert leeft het liefst in gebieden waar meer dan genoeg vegetatie is om zich in te verstoppen, maar mijdt dichte bebossing. Hoewel sommige mannetjes solitair leven, leven de meeste muildierherten in kleine kuddes van ��n sekse of familiegroepen. Familiegroepen bestaan normaal gesproken uit ��n vrouwtje en haar jongen. Buiten het paarseizoen komen in de winter verschillende kleine groepen samen als bescherming tegen roofdieren. Hoewel dit hert snel kan rennen en goed kan zwemmen, geeft het de voorkeur aan springen boven rennen. Wanneer ��n dier wegspringt voor een roofdier, komt er een speciale geur vrij uit de klieren in zijn hoeven, die andere muildierherten waarschuwt.
In de paartijd concurreren mannetjes om vrouwtje en vallen elkaar aan met hun gewei. Het winnende mannetje bewaakt een vrouwtje totdat ze wil paren, maar na het paren trekt hij verder om een nieuwe partner te vinden. Ongeveer zeven maanden later werpt het vrouwtje maar liefst vier jongen, die al binnen een paar uur kunnen staan. Ze schuilen vier weken in het struikgewas, gecamoufleerd door hun gevlekte vacht die hen in het gebroken licht doet opgaan. Jonge mannetjes verlaten hun moeder binnen een jaar, maar jonge vrouwtjes blijven soms een paar jaar bij haar.
Vroeg in de morgen, laat in de middag en vroeg in de avond zijn de meeste geliefde etenstijden voor het muildierhert, omdat het de rest van de dag rustend doorbrengt op een beschutte plek. Terwijl het eet, blijft het alert voor gevaar. Zijn ogen staan wijd open en zijn oren rechtop. Het hert eet grassen, kleine planten en kruiden, net als scheuten, jonge twijgen en bladeren van struiken en bosjes. In de herfst worden paddestoelen en noten aan het menu toegevoegd. Wanneer er een voedseltekort is, eet hij ook korstmos. Omdat zijn voedsel weinig energierijk eten bevat, moet deze grazer de hele dag eten zoeken om genoeg naar binnen te krijgen, vooral in de winter.
Amerikaanse indianen hebben muildierherten geprezen om hun vlees en huiden, maar jagen was toen voor de soort geen echte bedreiging. Nadat de Europeanen in de zeventiende eeuw in Noord-Amerika arriveerden, zorgden hun jachtpartijen ervoor dat de dieren bijna uitstierven. Strenge wetgeving in de twintigste eeuw leidde tot zodanig herstel dat gereguleerde jacht nu in sommige gebieden zelfs is toegestaan.