Willem Boonen neemt den titel van meester in een schepenenakt van 29 januari 1592. Doch, eerst in 1610, staat hij met deze vermelding in de rekening der stad aangeschreven. Wellicht was hij meester in de wiskunde. In de oude talen schijnt hij anders niet zeer ervaren te zijn geweest. De spelfeilen welke in de door hem overgeschrevene latijnsche texten voorkomen, wijzen dit eenigzins aan. In allen geval was hij een man van een gezond en verlicht oordeel, vol vlugheid, levendigheid en veerkracht.
In 1581, trad Willem Boonen in huwelijk met Gertruide Jordens, dochter van meester Peeter Jordens, licentiaat in beide de rechten, en van Gertruide Meduwael. De jeugdige vrouw had eene moei in de Priorij der Norbertinerssen van 's Hertogeneiland, bij Gempe. Hare zuster, Philippotte Jordens, was in den echt met meester Hendrik Lemkens, doctor in de rechten. Onze schrijver had zich derhalve aan eene geachte familie verbonden. Hij bewoonde, in 1597, een huis, 't welk hij in eigendom bezat, gestaan in de Diestsche straat, aan de rechte zijde der Eierenstraat.
De ambtenaar van ons Register verloor vroegtijdig zijne gade. Reeds den 21 januari 1603, had zij het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. Deze vrouw had hem vijf kinderen geschonken, als lager blijken zal.
hadden voorspoed en vrede opgehouden te bestaan. De onzalige tweedracht had de gemoederen verdeeld, en het vuur des burgeroorlogs ontstoken. Justus Lipsius, in zijn boek De Constantia, geschreven in 1583, schildert ons den toestand van het vaderland op de volgende wijze: ‘Ons Belgie wordt door meer dan eene ramp geteisterd. Overal is het omvangen door de vlam des burgerkrijgs; overal ziet men het platland berooven en verwoesten, steden neerbranden en vernielen, vrouwen onteeren, maagden schenden en andere onheilen welke de oorlog na zich sleept.’ (1e boek, 7e kap.) Elders, in het zelfde werk, zegt hij nog: ‘indien ik de rust en de stilte des harten zoek, word ik ontrust door het gekletter der trompetten en het klinken der wapens; indien ik mij in de hoven of op den buiten afzonder, drijven mij de krijgslieden en de moordenaars naar de steden.’ (1e boek, 1e kap.)