Je ziet deze patronen terugkomen in het wereldgebeuren. Veel autoriteiten stappen in de alwetende ouderrol of beroepen zichzelf ook weer op andere alwetende autoriteiten. Ze leggen regels op om de in hun ogen onwetende kinderen te sturen. Veel mensen die onbewust in deze vorm van autoriteit geloven en vanuit het onwetende kind reageren, kunnen zich óf aanpassen óf rebelleren. Waarop de ouder bij die laatste bestraffend gaat optreden, zijn autoriteit extra doet gelden. Vandaar dat er zoveel strijd is, veel mensen denken nog dat men als onwetende kinderen gehoorzaam moet zijn aan de alwetende ouders.
Wat er nodig is, is het besef dat deze vorm van autoriteitsdenken in je kindertijd is ontstaan en nodig een update behoeft. We zijn inmiddels volwassenen die als gelijken met elkaar om kunnen gaan.
Dit betekent dat de autoriteiten hun beleid moeten leren uitleggen in plaats van opleggen. Dit betekent dat autoriteiten moeten leren open te staan voor meedenken, voor suggesties van andere mensen, zich niet meteen in hun autoriteit bedreigd moeten voelen. Dit betekent dat ze de tijd moeten nemen voor overleg met anderen op een respectvolle manier, om kennis samen en openlijk te delen en uiteindelijk consensus en medewerking te bereiken. Een werkelijke autoriteit heeft een goede argumentatie voor zijn beleid, heeft respect voor andere meningen en weet andere meningen te integreren in het uiteindelijke beleid.