De boekenkast van Cornald Maas | De Volkskrant
Cornald Maas ( 50 ), publicist, presentator en dezer dagen alom tegenwoordig als Songfestival-kenner, hield er als kind al een bibliotheekje op na.
DAAN DIJKSMAN 18 mei 2013, 0:00
'Het Songfestival vertaalt zich niet in deze boekenkast. Het naslagwerk daarover zit zo'n beetje in mijn hoofd. Hoewel: er moet ergens nog wat archaïsch geschreven fan-drukwerk uit de jaren zestig liggen. Olga Zuiderhoek gaf me dat, maar ik kan het nu tussen al die stapels even niet terugvinden.
Er zijn echt wel mensen die er ook wat van weten en misschien nog wel meer, maar onder de S van Songfestival komen ze dan toch bij mij uit. Toen ik vroeger commentaar gaf bij de NOS, besteedde het eigen Journaal er in de bulletins geen aandacht aan, terwijl er toen nog veel meer werd gekeken. Maar toen Anouk vorige week die spier verrekte was dat echt overal headline news. Iedereen wil een graantje mee te pikken van dat enorm uitgedijde mediaspektakel. Iedereen wil, aangewakkerd door de waan van dag, min of meer hetzelfde. Ik had van de week wel honderd verzoeken tot interviews. '
Je boekenbezit verraadt weinig affiniteit met de waan van de dag?
'Er liggen wat stapels met dingen die in verband hebben gestaan met mijn werk als presentator voor het cultuurprogramma Opium. Maar die kast ademt inderdaad een andere geest. Toen ik in dit huisje uit 1670 kwam wonen, was die boekenkast het eerste wat ik inrichtte. Op alfabet, van Bertus Aafjes tot Joost Zwagerman.
Het probleem is dat die kast nu overvol is geraakt. Dat komt ook doordat ik er mijn poëziebundels heb staan en verder de kinderboeken waarover ik schreef als recensent van de Volkskrant. Ik had Nederlands gestudeerd en was in mijn eerste baantje bij Elsevier op het werk van Toon Tellegen gestuit, wat ik ontzagwekkend mooi vond - en vind.
Thuis in Bergen op Zoom waren er geen boeken, hoewel mijn moeder wel braaf boeken van de bibliotheek betrok en mijn vader de krant las. Mijn broer was altijd aan het sporten en ik aan het lezen. Kijk, dit is Kruimeltje van Chr. van Abkoude. Voorin staat bij wijze van ex-libris een uit een jeugdblaadje afkomstige sticker met daarop 'Bibliotheek C.Maas, Gounodstraat 16'. Ik heb met dat boek nog eens deelgenomen aan een landeljke voorleeswedstrijd.
Mijn partner maant me steeds nadrukkelijker om dingen weg te doen. Maar dan moet je dagen wikken en wegen en ook nog eens ontzettend niezen van het stof dat bij zo'n operatie vrijkomt. Ik vind eigenlijk wel dat boeken die je in pakweg twee jaar nog niet hebt gelezen best wegkunnen.
Schuilt er niet meer logica in het wegdoen van boeken die je toch nooit meer zult inzien?
'Of het nou Tellegen is of Roth, Couperus of Flauberts Madame Bovary, die boeken vallen dermate samen met een bepaalde periode in mijn leven dat ik het niet over mijn hart kan krijgen om die weg te doen. Ik wil boeken om sentimental reasons ook voelen, ruiken, ervaren. En erin kunnen schrijven. Ik krabbel met een potlood hele pagina's vol met aantekeningen.
Uitlenen doe ik niet en ik lees zelf ook geen geleende boeken. Voor mij is de lol er ook af als het exemplaar al door iemand is gelezen. Ik hecht namelijk aan de illusie dat ik zo'n boek zelf heb ontdekt. Een geknakt ruggetje vind ik mooier dan een glimmend nieuwe bestseller. Een boek moet ogen alsof het echt verorberd is.'