Ik viel ook zomaar af. In een half jaar dus wel twintig kilo. En in 't begin is dat nog wel prima (als je niet als extreem dunnetje begint met afvallen), maar na een tijdje is 't écht niet meer leuk. Blikken die kijken of je anorexia hebt, of vragen of je ziek bent, of 't nauwelijks geloven als je niks wilt als je op bezoek bent of dat je zegt dat je al gegeten hebt (zoals dan 't geval was). Echt gewoon stukgegeten soms en dan nóg niet bijkomen.
Eind van het liedje, na uiteindelijk naar Belgie naar 't ziekenhuis gaan omdat mijn eigen huisarts zei dat ik niks had terwijl ik ondertussen nog maar 45 kilo woog, was dus dat ik coeliakie heb. Glutenallergie dus. Tja, dan kun je je suf eten, maar zolang je gluten binnenkrijgt, verwerkt je darmstelsel 't niet, die neemt niks op dan.
Toen ik drie weken glutenvrij at, waren er al weer twee kilo aan. Nooit zo blij geweest met twee kilo erbij als toen.
Mijn vader heeft coeliakie gekregen op latere leeftijd en behalve dat hij heel mager werd veranderde zijn ontlasting. Als ik mij goed herinner was deze vettig en had een vreemde specifieke geur.
Hoe voel je je verder? Ben je fit en actief of slap en moe? Ik zou in iedergeval assertiever zijn tegen de huisarts en duidelijk uitleggen waarom het een probleem is en desnoods iemand meenemen.