Bidden voor iemand aan de andere kant van de wereld? Ik vind het moeilijk! | Compassion Blog
26 juni – 3 uur 's middags – een agendaherinnering komt tevoorschijn op mijn scherm: 'Gebedskalender juli maken'. Ik zucht een keer en open de website waarop alle internationale gebedsverzoeken worden verzameld. Voor welke landen zullen we aankomende maand eens bidden? Tanzania? India? Ja, ik ben maar even eerlijk, de gebedskalender samenstellen is niet echt mijn favoriete bezigheid iedere maand.
Misschien hoor je van Compassion vooral de successen en de mooie verhalen. Voormalige sponsorkinderen Beguens en Margaret zitten in het parlement in Haïti en Uganda. Joshua uit Kenia ging studeren in Nijmegen om een vaccin tegen malaria te ontwikkelen. Elke dag bereiken ons de meest fantastische verhalen die laten zien dat de cirkel van armoede echt doorbroken wordt. Kinderen uit sloppenwijken die naar school kunnen en later een goede baan vinden. Moeders die intensief worden begeleid bij hun zwangerschap en bevalling. Ook voor ons als medewerkers van Compassion in Nederland is dit elke keer weer een enorme bemoediging.
Of we willen bidden
Mijn oog valt op de gebedsverzoeken uit India. 2 jonge meiden wilden gaan spelen in een vijver. Beiden zijn verdronken voordat er hulp kon komen. Of we willen bidden voor hun families. Een tienermeid van 17 heeft zichzelf vergiftigd omdat ze de familieproblemen en stress niet meer aankon. Een meisje is van een schommel gevallen. Ze heeft haar nek gebroken en is ter plaatse overleden. Een jongen met verstandelijke beperking is in een put gevallen. Een ander jong ventje is meegesleurd door een rivier. Of we willen bidden voor de families. En of we willen bidden dat God met Zijn troost en kracht komt.
BAM. De Indiase gebedsverzoeken hakken er bij me in. De tranen branden achter mijn ogen. Alle verzoeken voor zieke kinderen en het natuurgeweld besluit ik maar over te slaan. Dit leed is echt even genoeg.
De minuten die volgen bid ik zachtjes en zit ik er stilletjes over na te denken. Opeens begrijp ik een beetje waarom ik elke maand met tegenzin die gebedskalender maak. Het confronteert me met het feit dat kinderen in Compassion-projecten ook maar gewone kinderen zijn, die blootgesteld worden aan de gevaren van elke dag. De succesverhalen zijn echt niet de enige verhalen die gebeuren op de plekken waar Compassion werkt. Een overstroming stroomt echt niet langs een krotje van een door Compassion gesponsord kind. Echt niet elk kind dat door Compassion wordt geholpen, wordt een leider in zijn of haar land. Echt niet elk kind dat naar een Compassion-project gaat is de hele dag blij en vrolijk.
(Over)leven in ontwikkelingslanden is ontzettend moeilijk. Wanneer je als kind naar een Compassion-project gaat, geeft dat je veel mogelijkheden voor een mooie toekomst. Maar het is niet zo dat het leven vanaf dat moment alleen maar rozengeur en maneschijn is. En iets in me zegt dat dat precies de plek is waar gebed komt kijken. Compassion gelooft dat het persoonlijk leren kennen van Jezus en geliefd voelen door Hem, de basis is van het ontsnappen uit armoede. Maar dat is iets anders dan dat alle omstandigheden perfect worden. Bidden voor iemand is iemand opdragen aan God en geloven dat Hij zijn of haar leven in de hand heeft. Als je je machteloos voelt is er misschien wel niets mooiers dan erkennen en geloven dat de God van hemel en aarde het leven van een individu ergens aan de andere kant van de wereld in de hand heeft.
Een aantal puzzelstukjes vallen voor me in elkaar. Ik laat mijn ogen over de gebedsverzoeken glijden. Hier en daar stop ik even en draag ik een voor mij totaal onbekende naam op aan de Maker van hemel en aarde.
Wil je meebidden voor de gezinnen in India die een geliefde hebben verloren? Bid je mee voor je eigen sponsorkind, dat hij of zij God heel dichtbij zal ervaren en Hem persoonlijk zal leren kennen?