Savage Amusement is het achtste en laatste album uit de reeks heruitgaven die Scorpions eind 2015 uitbracht ter ere van het vijftigjarig bestaan van de band. Het album stamt uit 1988 en was de eerste studioplaat na de succesvolle live dubbelaar World Wide Live. De formule die de band begin en medio jaren tachtig zoveel succes bracht is ongewijzigd; melodieuze hardrock met meezingbare refreinen, vette gitaarriffs en lekkere gitaarsolo’s verpakt in compacte liedjes en voorzien van een moddervette productie.
Don’t Stop At The Top maakt meteen in woord en geluid duidelijk dat de band doorgaat op de ingeslagen weg. Rhythym Of Love is ook al zo’n midtempo stamper volgens datzelfde stramien. De voicebox in Media Overkill zorgt voor de broodnodige afwisseling. Na de obligate ballad Walking On The Edge volgt We Let It Rock…You Let It Roll, een nummer met een geweldige riff Scorpions. Bij Every Minute, Every Day en Believe In Love wordt duidelijk dat de inspiratie bij Scorpions toch enigszins is verminderd. De band had een wat langere pauze ingelast dan in het decennium ervoor en dan blijkt het gezegde dat niets vermoeiender is dan vrije tijd een kern van waarheid bevat. Van de teveel vrije tijd wordt zelfs de meest geharde vent een slappeling. Hoewel de dynamiek op dit album wellicht nog iets groter is dan op de beroemde voorgangers, bevat het album nauwelijks verrassingen. Waar de band op eerdere albums nog eens een gokje waagde met bijvoorbeeld afwijkende ritmes, speelt men op Savage Amusement teveel op safe. Het is en blijft een verdienstelijk album, maar het niveau van Blackout wordt niet gehaald.
Dit album telt maar liefst zes bonusnummers waarvan een aantal demoversies van albums die het album haalden, maar ook een leuke cover van I Can’t Explain (origineel van The Who). De bonus DVD laat opnamen zien van de band in Rusland (waar de band al geruime tijd populair was), bevat enkele promoclips een documentaire over de totstandkoming. De hoeveelheid bonusmateriaal maakt ook deze heruitgave een must voor Scorpions liefhebbers.
Zoals we al eerder memoreerden kunnen heel weinig bands hun vijftigste verjaardag vieren. Rolling Stones, Golden Earring en The Who zijn bands die het presteerden en onze Oosterburen kunnen die prestatie ook op hun conto bijschreven waarvoor hulde.
Het tweede dubbel live album van Scorpions bevat alleen nummers van de vier voorgaande studioplaten Lovedrive, Animal Magnetism, Blackout en Love At First Sting. Albums die uitgezet in een grafiek snel stijgende verkoopcijfers laten zien. Scorpions was begin jaren tachtig uitgegroeid tot een van de populairste bands in het hardrockgenre en trok in Azië, Noord- en Zuid Amerika en Europa volle zalen. De sfeer op dit album is dankzij de energieke uitvoeringen, het enthousiaste publiek uitstekend en de productie van wie-anders-dan Dieter Dierks staat als een huis. Daar is weinig aan gesleuteld; iedereen die Scorpions ooit live zag weet dat Duitsers en techniek prima samengaan.
Het accent op World Wide Live ligt vooral op de liedjes en veel minder op instrumentale hoogstandjes zoals bij de vermaarde voorganger Tokyo Tapes. Enige uitzondering is Six String Sting, een lange gitaarsolo van Matthias Jabs. De improvisatie die de band in de beginjaren kenmerkte had men in deze periode van zich afgeschud waardoor de nummers weinig afwijken van de studioversies. World Wide Live is feitelijk een greatest hits compilatie in concertvorm. Dertig jaar na de originele release (wat vliegt de tijd) luistert het album nog altijd lekker weg.
De extra’s bestaan uit video-opnamen die tijdens de 1984-1985 wereldtournee zijn gemaakt en bevatten sound checks, ontmoetingen met fans, concertopnamen en interviews. In totaal dik 80 minuten beeldmateriaal die een aardig inkijkje geven in het reilen en zeilen van de Duitse rockband in hun succesjaren.