De dagen - Peter Pellenaars
23 juli 2009 19 september 2018
Ont­bijt wordt door mij op door­de­week­se dagen stee­vast overgeslagen.
Ik volg een vast ritu­eel na het ont­wa­ken wat pre­cies 30 minu­ten duurt. Van­af het moment dat ik de wek­ker uit­druk (zo tus­sen 06.00 uur en 06.15 uur) door­loop ik een vast patroon. En sinds de kin­de­ren de deur uit zijn gaat dit stuk­ken mak­ke­lij­ker (voor­al wat betreft de beschik­baar­heid van de badkamer).
Dit zijn mijn dage­lijk­se 30 minu­ten voor­dat ik ga werken:
- sche­ren
- dou­chen
- tan­den poetsen
- aan­kle­den
- poe­zen eten geven
- ver­trek­ken
Tus­sen 'poe­zen eten geven' en 'brood sme­ren' geef ik Inge een och­tend­zoen en vraag haar of ze goed gesla­pen heeft. Want meest­al zit zij dan bene­den aan haar eer­ste kop­je kof­fie. Ver­vol­gens (afhan­ke­lijk van haar dag­sche­ma) gaat zij dan naar de bad­ka­mer ter­wijl ik mijn brood smeer en de tas inpak. Hier­na wordt er nog wat meer gekust en dan afscheid geno­men. We zien elkaar dan 's avonds weer.
Kort­om, geen ont­bijt thuis voor mij, laat staan een geza­men­lijk ont­bijt. Ont­bij­ten doe ik pas op het werk, of soms in de auto. Maar dan alleen als ik ont­zet­ten­de trek heb, want het is maar een rit­je van 30 minu­ten. (één uur na het uit bed stap­pen, stap ik mijn kan­toor binnen)
Wat we wel regel­ma­tig heb­ben is dat Inge een avond weg­blijft omdat ze de vol­gen­de dag een cur­sus moet geven waar­voor het las­tig is 's och­tends op tijd te arri­ve­ren. Zeker gezien de voor­be­rei­din­gen die ze moet tref­fen op zo'n cur­sus­lo­ca­tie. Ze over­nacht dan in een hotel vlakbij.
Dat bete­kent dat ik het avond­eten in mijn een­tje nut­tig. Vaak hou­den we daar reke­ning mee door de dag ervoor wat extra te koken zodat ik alleen maar het eten hoef op te war­men. Soms maak ik wat voor mezelf klaar.
Maar altijd neem ik plaats aan tafel en doe even of zij dan op haar vas­te plaats zit (ja, wij zijn nog van die types die onbe­wust altijd op dezelf­de plek aan tafel gaan zit­ten; en ook in onze slaap­ka­mer heb­ben we een vas­te bed­schik­king). Wens haar een goe­de maal­tijd en begin te eten. In mijn een­tje. Het smaakt altijd net iets min­der. Snel­ler dan nor­maal ruim ik mijn lege bord op en ver­laat de tafel.
De poe­zen zit­ten voor het raam. Wach­tend op iets wat die avond niet komen gaat.
Nooit heb ik me bedacht dat dit mis­schien ooit rea­li­teit kan wor­den mocht haar iets over­ko­men en ik alleen achterblijf.