Tags: Ervaringen van een Stigmama, Opvoeding, Verwachtingen, Stress en frustraties, Logeren, Sociale en emotionele ontwikkeling, Respijtzorg, Brussen, Tijd voor jezelf, Zorg uit handen geven, Ontspannen
Even vrij zijn van het zorgen
Respijtzorg: goed voor het hele gezin
Even quality-time!
Omdat de bioscoophit Bohemian Rapsody al langere tijd draaide en wij daar nog niet naar toe waren geweest, leek het me een goed plan om daar met zijn drieën in het kader van quality-time naar toe te gaan. Oudste is dol op de muziek van Queen dus dat leek me een prima keuze. Nu we dan toch de tijd aan elkaar hadden leek het me ook enorm gezellig om de avond te beginnen met een dinertje bij kaarslicht en dan wellicht na de bioscoop nog ergens iets te gaan drinken? Zo vaak deden we niet meer echt iets met Oudste dus moesten we het er van nemen. Helaas had ik buiten de waard gerekend want in de week voordat we naar de bioscoop gingen begon Oudste al tegen te sputteren. Want hoe moest dat dan met zijn gamen als we om 19.15 uur al in de bioscoop moesten zitten? Hoe ging het dan met zijn structuur? En uit eten, dat kon hij er niet bij hebben, hij gaf aan daar teveel door te worden ontregeld...
Weer een stukje acceptatie
Ik kon mijn teleurstelling niet verbergen, nu hadden we de kans om lekker samen te zijn en te kletsen voor zover mogelijk en dan wilde Oudste het niet. Na een half dagje mokken om deze teleurstelling begreep ik van mezelf dat ik weer een stukje te accepteren had in de beperking die Oudste toch ook heeft én dat ik al blij mocht zijn dat we naar de bioscoop konden gaan. We vertrokken die avond om kwart voor 6, midden in een potje Fortnite en op het moment van wegfietsen kon Oudste zich niet meer verhouden tot de situatie. Hij had er helemaal geen zin meer in. Mokkend schoven we gezamenlijk aan aan een tafeltje van een fastfoodketen. De avond begon al goed, maar niet heus….
Eigenlijk ging het best goed!
Na de film stond Oudste al tijdens de aftiteling kordaat op om weg te gaan. Ik moest nog even bijkomen van het heftige verhaal dus we lieten ons niet opjagen. Ook wilden de mensen achter ons nog even de aftiteling zien dus we sommeerden hem te gaan zitten. Na de aftiteling mochten we gaan en was ik klaar om nog even iets te gaan drinken. Oudste kon helaas niet meer en wilde naar huis. Deze keer besloot ik maar begrip te hebben en mijn verwachtingen bij te stellen. Dat ging best goed zo deze avond! Ik was zelfs een beetje trots op mezelf! We hadden toch een stukje vrijheid gehad in verbondenheid. En naar huis fietsende bedacht ik: mijn tijd to Break Free komt nog wel. Al is het maar in mijn hoofd...