Lang zagen de protestantse kerken de Pinksterbeweging als een sekte, als een buitenissig, emoreligieus clubje. Die tijd is voorbij. Prof. dr. C. van der Laan, bijzonder hoogleraar Pentecostalisme, is blij met de toenemende openheid voor de Pinksterbeweging. 'Eigenlijk voldoen we nu een beetje aan ons oorspronkelijke doel: we gaan op in het geheel van het lichaam van Christus en verliezen onszelf.'
Er was een tijd waarin ik veel theologie las. Ik was lid van een reformatorische studentenvereniging waar dat normaal was. In kleine groepjes lazen we het werk van grote theologen uit het verleden zoals Augustinus, Calvijn en Bonhoeffer. We nodigden regelmatig hedendaagse theologen uit voor een lezing. En we volgden het actuele debat: een nieuw boek van A. van de Beek liet je gewoon niet ongelezen. Theologie was het helemaal. Bij het zoeken naar antwoorden op mijn vragen lag ik aan de voeten van de koningin der wetenschappen. Toen ik werd gevraagd om voor dit nummer van 'Wapenveld' de rubriek 'mijn leeservaring' te vullen, greep ik echter niet blindelings naar het godgeleerde deel van mijn boeken. Waarom niet? Laat theologie me tegenwoordig koud? Ik zal het uitleggen. En ter geruststelling alvast dit: ik fietste naar de bibliotheek, leende een theologisch werk en werd geïnspireerd.
In deze serie gaan we als protestantse theologen die hun plaats in de gereformeerde traditie innemen, ons bezighouden met het thema van Pinksteren: de uitstorting van de heilige Geest. Het is duidelijk dat de Pinksterkerk een kerk is die veel van haar elan ontleent aan het 'terug naar de bron'. Door die kerk weten we ons 'getriggerd' als we in de komende nummers van 'Wapenveld' een vijftal aspecten van de Geest belichten
Er was tussen de Afscheiding en de Doleantie een fundamenteel verschil in visie op de Nederlandse Hervormde Kerk. De Afscheiding zag de hervormde kerk als valse kerk, terwijl Abraham Kuyper de plaatselijke gemeenten als ware kerken van Christus erkende. Het onderscheid uit de Nederlandse Geloofsbelijdenis tussen waar en vals werd in het neocalvinisme met een beroep op de pluriformiteit van de kerk vervangen door een onderscheid tussen meer en minder zuiver. Deze neocalvinistische kerkvisie werkt tot op de dag van vandaag door in de gereformeerde gezindte. Hoewel het afgescheiden standpunt veel rigoureuzer is en minder sympathiek overkomt, is juist het dolerende standpunt een belemmering voor echte kerkelijke eenheid.
Amsterdam gaat het Wallengebied aanpakken. Streven naar een stad waar alles schoon en veilig is, als het ware een preluderen op een Nieuw Jeruzalem, getuigt echter van irreële verwachtingen. Want de schaduwkanten van het menselijk bestaan kunnen niet worden weggevlakt. Aanleiding om te verkennen welke aspecten kunnen bijdragen aan een christelijke visie op de hedendaagse stedelijke samenleving.
"Bezinning op de huidige cultuur vanuit de gereformeerde traditie. Wapenveld weet dat in elk nummer actueel te presenteren. Als je na wilt denken over ontwikkelingen in samenleving en kerk, dan biedt Wapenveld je een uitstekende handreiking. Naast die actuele spits tref je soms ook artikelen die tijdloos lijken. Door geloof en cultuur telkens boeiend te presenteren vind ik Wapenveld een aanrader voor een ieder die zich verbonden weet met de gereformeerde traditie. Een stimulans tot studie!"
"Wapenveld: bijbels fundamenteel maar niet fundamentalistisch, verworteld in de Traditie van de Reformatie maar niet traditioneel, gereformeerd om het telkens weer te worden, katholiek in protestantse zin, cultuurgevoelig maar niet cultuurhorig, eigentijds maar niet modernistisch, speurend naar wegen die de Geest kontekstueel schrijft in de tijd."