30 Overnachten in Pitiko Links bij de entree van het resort, slingert zich een pad tussen de dichte bomen; een wandelroute langs de vegetatie van het gebied. Lage bomen, hoge toppen; genummerd zodat men ze kan opzoeken in de catalogus die bij het resortwinkeltje te koop is. Een mooi uitgebreid boekwerk, met alle informatie over de flora van het gebied. De geneeskrachtige werking, welke dieren de vruchten eten en hoe de planten groeien en bloeien. Tussen de bomen liggen hutten verscholen met toepasselijke namen, zoals Gorillahut en Monki-Monki hut. Een aantrekkelijke plek voor avonturiers die in hangmatten durven te overnachten tussen de dieren van het bos. Het grote huis, Pitiko genaamd, staat op een heuveltop. Het uitzicht is adembenemend. Vanaf dit punt kun je zien dat de Surinamerivier toch wel behoorlijk woest stroomt. Aan de overkant van de rivier is het oerwoud dicht het territorium der wilde dieren, waar in de vroege ochtend de Babuns de longen uit hun lijf brullen en in de avond de kikkers zingen als vogels. Geen mens die daar komt. Je waant je even alleen op de wereld; een oase van rust. Blootsvoets rennen de kinderen de helling af, langs de sinsing tap i koto (kruidje-roer-me-niet) die bij de minste aanraking snel hun blaadjes sluiten, op weg naar de lager gelegen speeltuin en niet zonder gevolgen. Ze komen terug met disteltjes in de teentjes, die snel in het tanende daglicht eruit gepeuterd worden. Om 7 uur is het echt donker, op een paar lampen na, die bij de gratie van een generator licht uitstralen. Daarna is het tijd voor olielampjes. Een bizar ogende grote tor met een hard pantser klampt zich in het schemerige licht aan me vast, vastbesloten niet los te laten. De jongens schieten me te hulp om me van zijn weerhaakjes te verlossen, een bezigheid waar ze een bloedende vinger aan overhouden. Ok, het zijn slechts twee drupjes en ze leven nog De dikke pad, die later onuitgenodigd zijn opwachting maakt bij de barbecue, ziet er minder schrikaanjagend uit en de nachtvlinders en vuurvliegjes lijken rustig met ons mee te genieten van de sterrenhemel. De hemel is zo helder, dat het lijkt of je het totale heelal kan zien. Recht boven ons hoofd, prijkt het steelpannetje, alleen ondersteboven. Geen vallende sterren deze keer. Woeste stromen De volgende ochtend, na een pittig ontbijt van eieren met bacon en tomaat, spreiden we op het bruine zandstrandje aan de Surinamerivier, een laken uit en zitten ondanks de donkere wolken te genieten van het uitzicht en de idyllische sfeer. De temperatuur is heerlijk, zelfs als we een lichte bui over ons heen krijgen. De hutten aan het water bieden een perfecte beschutting. Ik volg met mijn ogen de fotograaf die naarstig op zoek is naar de Collared puffbird, de White- Throated Toucan en de Red-Necked Woodpecker, zeldzame exemplaren die in dit gebied voorkomen. De kinderen plonzen in het water en hoewel de stroming sterk is en ze telkens meetrekt, gillen ze van plezier. Ze zijn zich in het geheel niet bewust van het gevaar dat in de onderstroom kan schuilen, maar wanen zichzelf kaaimannen en anaconda s. Ze planten stokken in het zand, bij wijze van vlaggen waarmee ze nieuw veroverd land markeren. Uren zijn ze zoet, onder het welwillend toeziend oog van Moeder Natuur. 30