Monique Rosier 'van mensen houden is mijn vak geworden'
ARTIKEL UIT DE DIVA VAN OKTOBER-NOVEMBER 2009
Tekst: Ingrid Kortooms - Fotografie: Patricia Steur
Ze schitterende als Pien in de serie Zeg 'ns AA en was een aantal jaren geleden nog als Annemarie Klein de Graaf te zien in ONM Inmiddels heeft ze het acteren op een laag pitje gezet. Monique Rosier vond een andere roepIng: als ervarIngsdeskundige helpt ze mensen die met zichzelf in de knoop liggen. Onlangs onthulde ze in haar boek Monster & Mo dat ze zelf jaren eetverslaafd was.
Jarenlang droeg Monique Rosier een groot geheim met zich mee. Zelfs haar collega's in die tijd, zoals de oude cast van Zeg 'ns AA, wisten er niets van. Alleen haar toenmalige vriend David was op de hoogte van het feit dat Monique aan een ernstige eetverslaving leed. Jarenlang gebruikte ze alle mogelijke manieren - afwisslend overeten, anorexia, diëten en uithongeren - om maar niet meer lichaamsgewicht te krijgen. De inmiddels 46-jarige actrice beschrijft in haar onlangs verschenen boek Monster & Mo zonder enige terughoudendheid hoe het zo ver heeft kunnen komen dat er op een gegeven moment zelfs voor haar leven werd gevreesd. En ook hoe zij met behulp van anderen een ommekeer in haar leven wist te bereiken. Twintig jaar geleden is het alweer dat zij uit haar eetverslaving kwam en de strijd die ze aanging met het monster in zich, zoals ze haar obsessie voor eten noemt, had overwonnen. Sindsdien is er veel in haar leven gebeurd. Vriend David, met wie Monique enkele jaren ook in Amerika woonde, werd verliefd op Whoopi Goldberg en verdween uit haar leven. Terug in Nederland herstelde Monique en begon een nieuw leven. Tijdens haar hobby, auto racen, ontmoette ze op het circuit van Zandvoort ondernemer en autogek Dick Waaijenberg met wie ze twee kinderen kreeg, dochter Sanne van veertien en zoon Joshua van elf. Helaas hield deze relatie geen stand; drie jaar geleden gingen Monique en Dick uit elkaar. 'Scheiden doet pijn', wil Monique alleen maar kwijt over deze zeer verdrietige periode.
Een halfjaar na deze breuk werd ze opnieuw verliefd en sinds maart woont ze met haar nieuwe vriend samen. 'Het gaat heel goed', vertelt de actrice stralend. 'Ook de kinderen kunnen het gelukkig goed met hem vinden.' ONM, de serie waarin Monique van 2005 tot en met 2007 de rol van Annemarie Klein-de Graaf speelde, en een gastrol in twee afleveringen van de nieuwe versie van Zeg 'ns AA zijn voorlopig haar laatste acteerklussen. Die carrière staat momenteel op een laag pitje, want de actrice heeft een heel andere roeping gevonden: ze schreef een boek. AI jaren ondersteunt zij anderen die met zichzelf in de knoop zitten en hoopt op deze manier op een groter bereik. 'Ik hou van mensen', zegt ze, 'en weet hoe fijn het is om weer vol in het leven te staan. Daar heb ik nu mijn beroep van gemaakt. Met acteren heb ik altijd een haat-liefdeverhouding en ik voel me vaak onzeker. Als therapeut heb ik dat niet. Ik doe het met alle liefde en krijg er nooit genoeg van. 'Ervaringsdeskundige is Monique natuurlijk vooral op het gebied van eetverslaving, maar slechts een deel van de mensen die zij helpt is eetverslaafd. Ze helpt ook mensen die kampen met rouwverwerking, scheidingen, depressiviteit, paniekaanvallen, burn-outs en drugsen drankverslavingen. In een huiselijke, gezellige en laagdrempelige sfeer werkt ze vanuit haar praktijk in Driebergen. Ze begeleidt mensen met therapie, healing en coaching. 'Eigenlijk komen alle problemen op hetzelfde neer', legt ze uit. 'Deze mensen zijn ernstig in de war geraakt en beschadigd. Vind je het gek in deze wereld van overvloed? We móeten en willen zo veel en dat wordt alleen maar meer. Alles moet tegenwoordig perfect zijn. Het vastlopen van die mensen is ook geen ziekte of psychiatrische aandoening, het is louter verwarring, waar je natuurlijk wel ziek van kunt worden. Als de draad van een kluwen wol moet alles uit de knoop gehaald worden. Er vindt een soort opruiming in hun hoofd plaats. Ik vind het fijn om met de mensen aan het werk te gaan en hun leven als een puzzel in elkaar te zetten en weer op de rit te krijgen. Het is de bedoeling dat negatieve gevoelens plaats gaan maken voor positieve gedachten en emoties. Zo'n negatieve houding komt vaak voort uit iets van buitenaf. Samen zoeken we dan uit waar de oorzaak ligt. Daar is niets zweverigs aan; ik ga op een nuchtere, heldere en oprechte manier te werk. Vergevensgezindheid speelt daarin ook een grote rol. Zo bouwen we samen het leven weer op. Het is meestal wel een langdurig traject. '
Monique zelf weet maar al te goed hoe die negatieve gedachten kunnen ontstaan. Zij was aan het begin van haar carrière een succesvol fotomodel en actrice en stapte middenin de valkuil om zo slank mogelijk te zijn en te blijven. Een ander model raadde haar ooit aan om de overtollige pondjes kwijt te raken door na het eten een vinger in haar keel te steken. Dat was het begin van alle ellende. Lichaamsgewicht en eten werden een obsessie. Ze dacht aan niets anders meer. At ze, dan voelde ze zich schuldig. Maar als ze probeerde niet te eten, kreeg ze een enorme drang om zich vol te stoppen. Het monster in haar hield haar in zijn macht. Ze raakte geïsoleerd door haar verslaving. Zelfs haar ouders wisten een tijd lang van niets. Pas toen ze werkelijk ten einde raad was en haar leven in gevaar kwam, zocht ze steun. Met behulp van zelfhulpgroepen leerde ze positief over zichzelf te denken en kon ze het monster in zichzelf omarmen. Het is voor haar een enorme opluchting dat ze nu gewoon een schaal met koekjes op tafel kan zetten en er eentje kan eten. 'Nu ik niet meer ben geobsedeerd, heb ik niet meer de drang om die hele schaal achter elkaar leeg te eten. Ik heb een ontspannen manier gevonden om met voedsel om te gaan. Eigenlijk is een eetverslaving het moeilijkste te overwinnen, want eten is een eerste levensbehoefte. Je kunt niet zonder, je kunt er niet mee stoppen. '
Monique realiseert zich maar al te goed hoe groot het probleem van eetverslaving is. 'Elke week sterft er wel een meisje aan anorexia', zegt ze, 'en in Nederland alleen al zijn er meer dan 600.000 te dikke kinderen. Overgewicht is net zo'n groot probleem als anorexia of boulimia.' De actrice gelooft niet in die klinieken waarin jongeren met een eetverslaving worden opgenomen en onder dwang leren eten. 'Ik zie zo weinig echt herstel, ervaringsdeskundigheid binnen deze zorg zou een belangrijke toevoeging zijn. Gestraft worden als je niet eet, werkt niet. Volgens mij helpt het alleen als je overtuigd raakt van je eigen kracht. Pas dan zal het je lukken om over je obsessie voor eten heen te komen. Ik heb hier bijvoorbeeld een jongetje met ernstig overgewicht dat nu per maaltijd niet meer drie borden leeg eet, maar nog maar eentje. Zonder dwang. Hij heeft vertrouwen in zichzelf gekregen en mag eten, dáár gaat het om.'