Ferenc Kiss kwam in 2006 met Szerelemajtók (Liefdesdeuren), de groep Fonó presenteerde al eerder Túl parton (Aan de overkant) en László Kelemen tenslotte nam in 2007 met Ágnes Herczku de cd Magyar Népdalok énekhangra és zongorára (Hongaarse Volksliederen voor zang en piano) op.
Die gedachte volgend was Kelemens opzet dus om deze muziek weer toegankelijk te maken voor de liefheb-
bers van de Hongaarse volksmuziek. Of hij daarbij de klassieke luisteraars hoopte te behouden vertelt hij niet, maar gezien zijn integere aanpak vermoed ik dit wel.
In de nummers 34 en 38 van Most Magyarul! hebt u in artikelen van Endre Abkarovits en Gytha van der Veer kunnen lezen over de interessante ontwikkeling en de laatste cd's van danseres/zangeres Ágnes Herczku. Op de
prachtige eveneens door László Kelemen geproduceerde albums Arany és Kék Szavakkal (In gouden en blauwe woorden) en Az Örök Kalotaszeg (Het eeuwige Kalotaszeg) heeft zij zich nadrukkelijk op de kaart van de Hongaarse volksmuziek gezet. De Magyar Népdalok van Bartók echter stelden haar voor een geheel andere uitdaging. Haar opdracht was om, begeleid door een klassieke pianopartij, in haar eentje de authentieke sfeer en klankkleur van de volksmuziek terug te brengen. Voorwaar geen kleinigheid.
Een vergelijking tussen de twee uitvoeringen is misschien niet helemaal eerlijk maar wel interessant. Hamari is geschoold in het zingen van klassieke liederen en speelt dus als het ware een thuiswedstrijd. Maar als er
iemand is onder de Hongaarse volkszangeressen, die deze handschoen kan oppakken is het volgens mij wel Ágnes Herczku. Zij heeft een wat mildere klank en meer vibrato in haar stem dan veel collega's. Mijn eerste indruk was dan ook positief en ik besloot tot een intensievere beluistering.
Niet alleen valt de vergelijking tussen de twee zangversies voor mij ten gunste van Herczku uit, ook de
combinatie van het klassieke pianospel met de zangstijl van Herczku heeft na enige gewenning een bevre-digende uitwerking.