Niets is wat het lijkt – LIESING
Ik merkte enige aarzeling bij het terugzwaaien, wat mijn zesde zintuig onmiddellijk in een zekere staat van alertheid bracht. Ik stak de straat over en vroeg hoe het met haar ging. Niet goed, zei ze, ik ga verhuizen. Niemand in de buurt weet het al maar mijn beslissing staat vast, ik doe het voor mijn zoon.
Daarop volgde een bijzonder mooi maar tegelijk ook confronterend gesprek over los laten, keuzes maken en afscheid nemen. Over het zorgen voor elkaar vroeger en nu, zelf het einde voelen naderen. Over eigen keuzes maken, maar toch zo verwrongen zitten. Opgelegde keuzes, eenzaamheid, loslaten … .
Ik besefte plots dat een vrije keuze niet altijd echt een vrije keuze inhoudt.
Het is sterk willen zijn als moeder, het beste willen voor je kinderen, en tegelijk vanbinnen kapot gaan. Zoonlief is al enthousiast de verbouwingsplannen van het huis aan het tekenen en verzamelt al spullen op zolder. De mama, die telt bang af naar de uiteindelijke datum van haar verhuis.
Na bijna 40 jaar je vertrouwde huis met ontelbare herinneringen achter je laten, een thuis waar je vreugde en verdriet beleefd hebt in alle mogelijke gradaties …
Niet enkel van een huis maar ook van een leven.
Perceptie, gevoel en noden van de ander, ik denk dat ik het nu nog beter snap. Er is een enorme kloof tussen wat we denken te geven en hoe de ontvanger het beleeft. Alles gebeurt meestal met de beste intenties van beide kanten. Toch wordt ook zoveel verdriet verborgen voor elkaar, om elkaar te sparen.
Vreugde en verdriet kruisen elkaar zo vaak geruisloos in het leven. Onuitgesproken woorden en verborgen tranen, ze huizen in elke straat zonder dat we er het minste vermoeden van hebben.
"Je komt toch zeker op de koffie he?", vroeg ze me nog snikkend… en het moment waarop ik "ja" zei, besefte ik onmiddellijk dat dit niet bij een loze belofte mag blijven.
Liesbeth – 17/02/19
Getagged #confrontatie, #eenzaamheid, #keuzes, #kwetsbaarheid, #loslaten, #nietsiswathetlijkt, #ouderworden, #zorg