In Steenbok vallen serieusheid, depressie en zwaartekracht samen, hoewel één verslag (Hickney, 1934) melding maakt van een lachende Steenbok. Die lijkt sindsdien uitgestorven. Als ze over de toekomst nadenken zien ze wanhoop, zinloosheid of de laatste atoomoorlog, als ze over het verleden praten gaat het altijd over bloed, oorlog en de teloorgang van elke beschaving. Volgens hen is maar één ding erger dan dood zijn en dat is leven en in een depressie zitten.