De leeuw van Vlaanderen » Conscience, Hendrik » 1912 - Pag. 216 | Delpher
om uw onverstaanbaar gedrag te berispen, durf ik het echter niet doen; want uwe gangen zijn geheimer dan de baan der ziel van een stervend mensch. •
« Gij denkt wel; er schuilt iets anders onder, en dit is de knoop, dien ik ga ontbinden. Gij hebt altijd gedacht, meester Jan, dat ik te lijdzaam en te traag was; maar luister, wat ik deed, terwijl gij uit wraaklust het bloed der vijanden nutteloos deedt stroomen. Ik heb onze pogingen tot vrijmaking des vaderlands aan onzen graaf Gwijde bedektelijk doen kennen, en hij heeft ze met zijne vorstelijke goedkeuring bekrachtigd. Nu zijn wij geene muitelingen meer, mijn vriend, nu zijn wij wettige veldoversten onzes landheers!... >
« Dank zij u, o meester 1 » riep Breidel in verrukking uit; « nu versta ik u. Hoe trotsch klopt mij het hart bij dien eerenaam ! Ja, nu gevoel ik mij een weerdig krijger... De Franschen zullen die verandering ter dege gewaar worden 1»
« Van deze goedkeuring heb ik gebruik gemaakt, om al de vrienden des vaderlands geheimelijk tot eenen algemeenen opstand te roepen, en dit is mij gelukt : op de eerste uitnoodiging zullen in alle steden van Vlaanderen moedige Klauwaarts als uit den grond oprijzen... »
De deken der wevers werd door een heilvol vooruitzicht ontroerd; terwijl een traan onder zijn ooglid glom, drukte hij de hand van Breidel en, zijne afgebroken rede hervattende, sprak hij:
« En dan, mijn heldhaftige vriend Breidel, o! dan zal de zon der vrijheid in Vlaanderen geenen enkelen levenden Franschman meer beschijnen, en uit schrik voor onze wraak zullen zij ons den Leeuw wedergeven. Aan ons, aan ons, zonen van Brugge, zal Vlaanderen zijne verlossing schuldig zijn! Wordt uw geest niet door edele trotschheid vervoerd bij die overtuiging? »
Breidel omarmde de Coninc met onstuimige blijdschap.
« Vriend, vriend! » riep hij, « uwe woorden vloeien zoo zoet over mijn hart; een onbekend gevoel ontheft mij: