Voor ons was het nog geen vertrektijd. ‘s Middags kwamen er weer andere scoutjes en andere mensen, allemaal vers. En eerlijk gezegd, het was best wel fijn dat het er nu wat minder waren. Dat werkte voor ons iets rustiger. Wat weer niet wil zeggen dat er minder werk is verzet! Het werkvolk was iets groter gegroeid, meer ervaren en ze hadden er zin in. Toen het tijd was, moest er zelfs gezegd worden dat ze moesten stoppen met bomen omzagen. En dat is eigenlijk jammer, want er moet nog een hoop gedaan worden op de Tungelerwallen om de hei met haar zeldzame korstmossen bijtjes, krekels en sprinkhanen in stand te houden. Gelukkig hebben al die zeldzaamheden dezelfde biotoop als het volk dat graag de handen uit de mouwen steekt, door het zand sjouwt of fietst of in boompjes klimt.
Voor wie met ons daaraan wil werken: wij werken er iedere zaterdagochtend met een klein gezellig groepje !
Je kan zien dat er goed gewerkt is. Op de voorgrond hei. De struikjes met de mooie herfskleurtjes op de achtergrond is Amerikaanse vogelkers. Die moet nog weg (en nog wat dennetjes ook). foto Frans.
Deze keer wilden we aan de zijkant van het stakenbos “Bie René” gaan werken. Dat nu redelijk kale stukje hoort eigenlijk bij “Bie Toos”. Daar waren helemaal aan het einde van het vorige seizoen nog een aantal bomen veel te enthousiast en zonder overleg omgezaagd. Daarna is er door de scouts en door ons geruimd, maar de finishing touch had nog niet plaatsgevonden. Dat waren we nu van plan. Dat werkt ook lekkerder op de Landelijke Natuurwerkdag. Vanaf de Telheidestraat liepen we naar de werkplek: Eveline, Famke, Isa en Frans. De bedoeling was achteraan te beginnen, maar, het was lastig om het ploegje daar te krijgen. Vooraan moest namelijk ook het nodige moest gebeuren.... Toen ze echter eenmaal achteraan waren, hadden ze al snel hun draai gevonden. Ook hier was het hard nodig om dennetjes af te steken of af te knippen. Niet uittrekken, want dan beschadig je de korstmossen, en die zijn hier leuk aan het terugkomen! We waren nog nauwelijks bezig, of Henk en Ruud kwamen er ook bij. Ruud is de middelste takkenstapel gaan fatsoeneren. Henk en Frans zijn gaan zagen en takken sjouwen. Ook hier is Amerikaanse vogelkers uitgestoken, en een verdwaalde Amerikaanse eik. Er is door ieder weer veel werk verzet. En met een ploeg van 6 van zulke mensen, telt dat goed door.
We hadden ons voorgenomen om “Bie René achter” (wat eigenlijk nog een perceeltje “van Toos” is), wat dennenopschot te verwijderen. Ook wilden we wat voorbereidend werk te doen voor de Landelijke Natuurwerkdag. Dat is allemaal uitstekend gelukt. Henk en Frans zijn eerst de dennetjes gaan afsteken bij het pad waar Henk de vorige zaterdag de grote Amerikaanse vogelkers klein had gemaakt. Ruud en Isa zijn op de andere hoek dennetjes en ander spul gaan uitsteken en afknippen. Er stonden daar ook bramen, berkjes en nog wat Amerikaans gedoe. Toen Frans en Henk klaar waren met hun dennetjes, was het ook koffiepauze. Daarna zijn ze Ruud en Isa gaan helpen. Maar die konden hun werk wel alleen af. Zodat het idee opkwam om wat aan de takkenrillen (= lange takkenhopen) te gaan doen. Deze waren daar al een jaar of vier à vijf geleden gemaakt door het IKL. Ons beleid is echter anders. In plaats van houtrillen maken wij zo weinig mogelijk grote takkenstapels. We hopen dat deze daardoor goed verteren, en dat tegelijkertijd de voedselrijkdom op een zo klein mogelijk plek blijft. De Tungeler Wallen zijn arm en zuur, en dat is de basis van veel echt bijzondere soorten. Dat willen we graag zo houden, inclusief de bijbehorende hei. Wij zijn van mening dat het takkenhout niet verteert als het op lange rillen ligt. De massa is dan te weinig om niet onder invloed van de zure grond te staan. Bovendien neemt het de plaats in waar hei zou kunnen groeien.
Daarom zijn Frans en Henk gaan proberen van de takkenril een stapel te maken. Alle begin is moeilijk, maar met kruiwagen en riek lukte dat wel. En eigenlijk kregen we proefondervindelijk gelijk voor wat betreft onze gedachtengang. In de takkenril troffen we absoluut geen beestjes aan. Het hout was verdroogd, maar niet verteerd. Onderaan was het een beetje verpulverd: “droge turf” heet dat. Waar we ook gelijk in kregen: we laten vaak ongeveer een meter van een afgezaagde boom staan voor de insecten. En wat blijkt: Dáár zitten ze wel !Kortom: veel werk verzet, en een goed gevoel over de manier waarop we bezig zijn.