Het beangstigde mij zeer. Toen ik u zag, voelde ik dat ik net zo pijnlijk aan mijn zieke longen ga doodgaan. Was ik dapperder dan gij, door zelf ten oorlog te trekken? Och, onze longen zijn allebei kapot. Ik voelde uw paniek aan mijn eigen lijf, toen ge geen adem kreeg, toen we mekaar zo rakelings passeerden.
Alsof we mekaar op een berg tegenkwamen. Ik op mijn gemak vanzelf naar beneden, en gij steunend en zuchtend naar boven. Wij keken mekaar aan. Misschien zagen wij dan gewoon onszelf, in een omgekeerde wereld, of ik had toch dat gevoel. Als twee jagers die mekaar passeren in de bergen en vriendelijk goedendag zeggen, en dan weer elk op hun eigen verder moeten.
Bij ons in Kasterlee komt veel volk van Antwerpen voor de zuivere Kempische lucht. Wij zijn hier goed voorzien van hotels en pensions, zelfs van Brussel komen ze naar onze dennenbossen, en ginder in Viersel zit ge toch maar tussen de weiden. De koeienlucht gaat u niet genezen.