Wim Koelewijn voor het laatst in Parijs met dochters en kleinkinderen. "We huren een opvouwbare scootmobiel. Desnoods kopen we er een. Dan kan ik ook eens alleen op pad." foto's istock en Hilbert Kamphuisen/DUS
Het was winter en we gingen voor de laatste keer naar Parijs, mijn ouders, mijn jongste zusje en ik, de mannen en de kinderen. De dagen voor vertrek vulde mijn vader met de voorbereidingen. "Vandaag was ik bij de verpleeghuisarts", zei hij toen ik na mijn werk bij hem langs liep. "Ik heb gevraagd of het op bezwaren stuitte dat we moeder meenemen. Nee, hoor. Niks aan de hand. We hoeven niet eens een verklaring te ondertekenen."
Twee dagen later was de pijn zo erg dat de verpleeghuisarts er weer bij geroepen werd. Die begreep het niet meer. De longontsteking was aan het wegtrekken. Met de tong ging het ook beter. En ook al hadden we dan afgesproken dat mijn moeder nergens meer voor behandeld zou worden, ze raadde ons toch aan met haar naar het ziekenhuis te gaan. "Zoveel pijn, ik wil weten wat het is, kunnen we er misschien wat aan doen."