Thomas wil dat Eduard gaat proberen Abu vrij te krijgen. Eerst zegt Eduard dat hij niets kan doen, maar als hij Thomas' verdriet ziet, en terugdenkend aan zijn vrouw zijn verantwoordelijkheid als vader wil waarmaken, besluit hij er toch op uit te gaan. Op Thomas' aandringen mag hij mee. Ze gaan naar een vluchtelingenkamp, waar mensen verblijven die zijn gevlucht voor de rebellen; onderweg moeten ze de auto achterlaten. In het kamp ontmoeten ze Valerie (Thekla Reuten), een Nederlandse vrouw die daar werkt. Terwijl Thomas bij haar blijft leent Eduard zonder toestemming een auto van het kamp en gaat verder naar Obeke; deze verblijft met zijn troepen op een bergplateau met een landingsstrip, waar nieuwe wapens worden aangevoerd. Eduards missie blijkt levensgevaarlijk, maar dankzij het feit dat Eduard en Obeke elkaar kennen, doordat de laatste soms kwam eten in het restaurant, en door Obeke te betalen, lijkt Obeke in te stemmen met Abu's vrijlating. Obeke probeert echter Eduard te vergiftigen, maar een jonge vrouw onder de rebellen redt hem door zelf zijn vergiftigde thee te drinken, met de bedoeling die uit te spugen, maar ze is genoodzaakt de thee toch door te slikken omdat Obeke wil laten zien dat ze geen tong meer heeft. Nu ze toch doodgaat brengt ze de gebrachte munitie tot ontploffing. Eduard ziet kans om met Abu in het vliegtuig dat wapens heeft aangevoerd te stappen waarmee de piloot snel vertrekt. Ook gaat een Franse journalist mee die Eduard al eerder had ontmoet en die in het geheim blijkt samen te werken met de rebellen.
Abu wil eerst niet eens weg, doordat hij is gehersenspoeld en mogelijk doordat hij wegens zijn daden, ook al waren die gedwongen, zijn moeder niet meer onder ogen durft te komen. In het vliegtuig probeert hij de piloot te dwingen terug te keren. De journalist probeert Eduard uit het vliegtuig te gooien, maar Eduard lukt het om dat met hem te doen, zodat hij te pletter valt.
Abu komt in een rehabilitatie- en deprogrammeringskamp, en maanden later wordt hij met zijn moeder herenigd.
Naar aanleiding van deze film, maakte Marco Borsato een single met de naam Wit Licht, onderdeel van een album met dezelfde naam. Ook zijn concertreeks in het GelreDome van 2008 had de naam "Wit Licht". Hoewel het album en concertreeks ook ‘Wit Licht’ heten, is dit geen soundtrack. Wel zijn de liedjes geïnspireerd door emoties en thema’s uit de film.
Zijn werk voor de stichting War Child heeft hem geïnspireerd om voor dit verhaal te kiezen, vertelt Borsato tijdens de eerste persconferentie in maart 2008.[4]
Jean van de Velde werd in Bukavu, Congo geboren; is zelf opgegroeid in Afrika en heeft persoonlijke ervaringen met de problematiek van het continent.
Thekla Reuten speelt in de film een Nederlandse vrouw die in Afrika bij een hulporganisatie werkt die kindsoldaten helpt. Zij helpt de vader en zijn zoontje bij hun zoektocht naar het verloren vriendje.[5]
De bekende Oegandese acteur die de vader van Abu speelt in de film, is in het echt ook zijn echte vader.[7]
Tijdens de opnames in Zuid-Afrika is de set overvallen. De overvallers hadden het gemunt op een huis in Zuid-Afrika waar crewleden van de productie sliepen.[8]
Een groot deel van de opnames is geschoten in Port Saint Johns, aan de oostelijke Wild Coast in Zuid-Afrika.[9] Port Saint Johns is een geïsoleerd kustplaatsje in de Zuid-Afrikaanse Transkei, waar vele excentriekelingen zijn neergestreken. Ooit werd er tabak verbouwd, nu vooral dagga (cannabis). Wilde oerwouden, gapende afgronden en prachtige vergezichten, maar vooral een verlaten vliegveld boven op een berg waren reden om voor deze locatie te kiezen.
Meer dan 150 man is er neergestreken in Port Saint John; meer dan 1400 lokale mensen zijn als figuranten ingezet; wat veel roering bracht (maar ook werkgelegenheid) in het anders zo slaperige stadje.[10]
De film is ook geschoten in Oeganda, in een gebied waar net een oorlog voorbij is en waar de vrede nog niet is getekend. Als figuranten spelen honderden mensen mee die de oorlog hebben meegemaakt. Borsato: "De spanning op hun gezichten is echt. We hebben ook gefilmd in vluchtelingenkampen. Dat geeft de film authenticiteit. Het is spannend en aangrijpend, een echt verhaal".[4]