Magnolia - World Encyclopedia - Ik wil alles weten - 2021
Magnolia is de algemene naam en geslachtsnaam voor een grote groep bladverliezende of groenblijvende bomen en struiken in de bloeiende plantenfamilie Magnoliaceae, gekenmerkt door aromatische twijgen en vaak grote en opzichtige bloemen. De term wordt ook gebruikt voor de bloem van een van deze planten.
Magnolia soorten zijn inheems op het westelijk halfrond (oostelijk Noord-Amerika, Midden-Amerika, West-Indië, en sommige in Zuid-Amerika en in Oost- en Zuidoost-Azië. Tegenwoordig zijn veel soorten Magnolia en een steeds groter aantal hybriden zijn ook te vinden als sierbomen in grote delen van Noord-Amerika, Europa, Australië en Nieuw-Zeeland.
De vaak opzichtige witte, roze, gele en paarse bloemen van Magnolia soorten, zoals de zuidelijke magnolia (M. grandiflora) met zijn grote bloesems, bieden esthetische waarde, zoals bij landschapsarchitectuur. Bovendien zijn sommige soorten, zoals M. officinalis, hebben een lange geschiedenis waarin hun schors medicinaal wordt gebruikt in de kruidengeneeskunde. Ecologisch gezien hebben magnolia's een symbiotische relatie met keverbestuivers, bieden voeding voor kevers, terwijl ze het voordeel van bestuiving ontvangen.
De Magnolia geslacht maakt deel uit van de Magnoliaceae familie, in de bloeiende plant bestel Magnoliales. In tegenstelling tot de meeste angiospermen (bloeiende planten), waarvan de bloemdelen in ringen zijn, hebben de Magnoliaceae hun meeldraden en stampers in spiralen op een conische bak. Deze opstelling wordt gevonden in oude fossiele planten en wordt verondersteld primitief te zijn voor angiospermen.
Magnoliaceae-bloemen zijn niet zo duidelijk te onderscheiden in het hebben van kelkblaadjes en bloemblaadjes zoals de meeste andere bloeiende planten. De "dual-purpose" -onderdelen die beide posities innemen, staan ​​bekend als tepalen, een term bedacht voor deze tussenliggende of niet te onderscheiden bloemblaadjes en kelkblaadjes. Tepals variëren van zes tot veel.
Een onrijpe Magnolia seedpod. De zaden worden blootgesteld wanneer het fruit openbarst.
De bloeiwijze is een eenzame bloem. Leden van Magnoliaceae deelden over het algemeen de aanwezigheid van biseksuele bloemen, met uitzondering van Kmeria en sommige soorten Magnolia sectie Gynopodium. Meeldraden zijn talrijk en hebben korte filamenten, die slecht verschillen van de helmknoppen. Tapijten zijn meestal talrijk, verschillend en op een langwerpig vat.
Bloem van een magnoliaboom
Magnoliaceae bloemen zijn opzichtig en kever bestoven, behalve Liriodendron, die bij is bestoven. De tapijten van Magnolia-bloemen zijn bijzonder dik om schade door kevers te voorkomen die zich erop toeleggen en erop kruipen.
Bladeren van Magnoliaceae-soorten zijn afwisselend, eenvoudig en soms gelobd. De vrucht is een verzameling follikels die meestal nauw worden aangetast als ze volwassen worden en zich openen langs het abaxiale oppervlak. Zaden hebben een vlezige vacht en kleur die varieert van rood tot oranje (behalve Liriodendron). De zaden van Magnolioideae zijn vogel verspreid terwijl de zaden van Liriodendron zijn wind verspreid.
De familie Magnoliaceae is verdeeld in twee subfamilies:
Magnolioideae, van welke Magnolia is het meest bekende geslacht.
Liriodendroidae, een monogenerische subfamilie, waarvan Liriodendron (Tulpenbomen) is het enige geslacht.
De familie heeft ongeveer 225 soorten in 7 geslachten, hoewel sommige classificatiesystemen alle subfamilie Magnoioideae in geslacht omvatten Magnolia.
Magnolia is een groot geslacht van ongeveer 210 soorten, afhankelijk van het taxonomische schema. Het is een oud geslacht. Na ontwikkeld te zijn voordat bijen verschenen, ontwikkelden de bloemen zich om bestuiving door kevers te bevorderen. Als gevolg hiervan zijn de tapijten van Magnolia bloemen zijn taai, om schade door eten en kruipende kevers te voorkomen. Versteende exemplaren van M. acuminata zijn gevonden daterend tot 20 miljoen jaar geleden, en van planten die identificeerbaar behoren tot de Magnoliaceae daterend uit 95 miljoen jaar geleden.
Vroege referenties en beschrijvingen
Magnolia's zijn al lang bekend en worden in China gebruikt. Verwijzingen naar hun geneeskrachtige eigenschappen gaan terug tot 1083 (Treseder 1978, 9).
Na de Spaanse verovering van Mexico gaf Philip II zijn hofarts Francisco Hernandez in 1570 de opdracht om een ​​wetenschappelijke expeditie te ondernemen. Hernandez maakte talloze beschrijvingen van planten, vergezeld van tekeningen, maar de publicatie werd vertraagd en gehinderd door een aantal opeenvolgende ongevallen. Tussen 1629 en 1651 werd het materiaal opnieuw uitgegeven door leden van de Academie van Lincei en uitgegeven (1651) in drie edities als Nova plantarum historia Mexicana. Dit werk bevat een tekening van een plant onder de lokale naam Eloxochitl, dat is vrijwel zeker Magnolia dealbata (= Magnolia macrophylla subsp. dealbata). Dit lijkt de allereerste beschrijving van a te zijn geweest Magnolia die naar de Westerse Wereld kwam (Treseder 1978, 9-13).
Het is onduidelijk of er vroege beschrijvingen zijn gemaakt door Engelse of Franse missionarissen die naar Noord-Amerika zijn gestuurd, maar de eerste introductie van een Magnolia van de Nieuwe Wereld naar Europa is goed gedocumenteerd. Het was de zendeling en plantenverzamelaar John Bannister (1654-1693) die toen een plant terugzond Laurus tulipifera, foliis subtus ex cinereo aut argenteo purpurascentibus (Laurierbladige tulpenboom, met bladeren waarvan de onderkant van asgrijs of zilvergrijs paarsachtig wordt) van Virginia in 1688 naar Henry Compton, de bisschop van Londen. Deze soort is nu bekend als Magnolia virginiana (Sweetbay magnolia). Dus de eerste Magnolia had zijn weg naar Europa al gevonden voordat Charles Plumier een boom op Martinique ontdekte waaraan hij de naam zou geven Magnolia (Treseder 1978, 14).
Oorsprong van de naam Magnolia
In 1703 beschreef Charles Plumier (1646-1704) een bloeiende boom van het eiland Martinique genera (Plumier 1703). Hij gaf de soort, plaatselijk bekend als "Talauma", de geslachtsnaam Magnolia, naar Pierre Magnol.
De Engelse botanicus William Sherard, die plantkunde studeerde in Parijs onder Joseph Pitton de Tournefort, een leerling van Magnol, was waarschijnlijk de eerste na Plumier die de geslachtsnaam aannam Magnolia. Hij was op zijn minst verantwoordelijk voor het taxonomische deel van Johann Jacob Dillenius Hortus Elthamensis (1732) en beroemd van Mark Catesby Natuurlijke geschiedenis van Carolina (1731). Dit waren de eerste werken na die van Plumier genera die de naam gebruikte Magnolia, dit keer voor sommige soorten bloeiende bomen uit gematigd Noord-Amerika.
Carolus Linnaeus, die bekend was met die van Plumier genera, heeft de geslachtsnaam aangenomen Magnolia in 1735 in zijn eerste editie van Systema naturae, zonder een beschrijving maar met een verwijzing naar het werk van Plumier. In 1753 nam hij Plumier's over Magnolia in de eerste editie van Soort plantarum. Omdat Linnaeus nooit een herbariumspecimen van Plumier's gezien heeft Magnolia en had alleen zijn beschrijving en een nogal slechte foto bij de hand, hij moet het hebben genomen voor dezelfde plant die werd beschreven door Catesby in zijn 1731 'Natuurlijke geschiedenis van Carolinaen plaatste het in de synoniemen van Magnolia virginiana verscheidenheid foetida, het taxon nu bekend als Magnolia grandiflora.
De soort die Plumier oorspronkelijk heeft genoemd Magnolia werd later beschreven als Annona dodecapetala door Lamarck (1786), en is sindsdien genoemd Magnolia plumieri en Talauma plumieri (en nog steeds een aantal andere namen) maar staat nu bekend als Magnolia dodecapetala. (Onder de regel van prioriteit, de voornaam die geldig is gepubliceerd in Linnaeus ' Soort plantarum, 1 mei 1753, of enig ander werk van een andere botanicus daarna, heeft voorrang op latere namen. Plumiers naam was geen binomen en bovendien eerder gepubliceerd Soort plantarum, dus het heeft geen status. De eerste binomen die na 1753 werden gepubliceerd, waren die van Lamarck Annona dodecapetala (1786). Magnolia plumieri (1788) werd op een later tijdstip gepubliceerd door Schwartz en wordt als een later synoniem behandeld, zoals ook Magnolia fatiscens (Richard 1817), Talauma caerulea (Jaume St-Hilaire 1805) en Magnolia linguifolia (1822).
Geschiedenis van de nomenclatuur en classificatie
Toen Linnaeus het opnam Magnolia in zijn Soort plantarum (1753) creëerde hij een lemma van slechts één soort: Magnolia virginiana. Onder die soort beschreef hij vijf variëteiten (glauca, foetida, grisea, tripetalaen acuminata). In de tiende editie van Systema naturae (1759), hij fuseerde grisea met glauca, en bracht de vier resterende variëteiten tot soortstatus. (Magnolia glauca heeft hetzelfde type exemplaar als Magnolia virginiana en aangezien deze laatste de eerste geldige naam is, wordt de soort nu genoemd Magnolia virginiana (Sweetbay magnolia). De verscheidenheid foetida werd hernoemd Magnolia grandiflora, wat legitiem is als het epitheton foetida heeft alleen prioriteit in zijn rangorde van variëteit. Magnolia grandiflora is de zuidelijke magnolia. Magnolia tripetala (Paraplu magnolia) en Magnolia acuminata (Komkommers) worden nog steeds als soorten herkend.)
Tegen het einde van de achttiende eeuw begonnen botanici en plantenjagers die Azië verkennen, de naam te geven en te beschrijven Magnolia soorten uit China en Japan. De eerste Aziatische soorten die door westerse botanici werden beschreven, waren Magnolia denudata, Magnolia liliiflora1, Magnolia Cocoen Magnolia figo2. Kort daarna, in 1794, verzamelde en beschreef Carl Peter Thunberg Magnolia obovata uit Japan en, in de nabijheid van die periode, Magnolia Kobus werd ook eerst verzameld3.
Met het aantal soorten dat toenam, werd het geslacht verdeeld in subgenus Magnoliaen subgenus Yulania. Magnolia bevat de Amerikaanse groenblijvende soort Magnolia grandiflora, dat van tuinbouwkundig belang is, vooral in de Verenigde Staten, en Magnolia virginiana, het type soort. Yulania bevat verschillende bladverliezende Aziatische soorten, zoals Magnolia denudata en Magnolia Kobus, die tuinbouwkundig belangrijk zijn geworden op zichzelf en als ouders in hybriden. Ingedeeld in Yulania is ook de Amerikaanse bladverliezende Magnolia acuminata (Komkommerboom), die recentelijk een grotere status heeft verworven als de ouder die verantwoordelijk is voor de gele bloemkleur in veel nieuwe hybriden.
De relaties in de familie Magnoliaceae zijn al lange tijd een raadsel voor taxonomen. Omdat de familie vrij oud is en veel geologische gebeurtenissen heeft overleefd (zoals ijstijden, bergvorming en continentale drift), is de distributie ervan verspreid geraakt. Sommige soorten of groepen soorten zijn al lang geïsoleerd, terwijl anderen in nauw contact kunnen blijven. Om afdelingen in de familie (of zelfs binnen het geslacht) te creëren Magnolia) uitsluitend gebaseerd op morfologische karakters is een vrijwel onmogelijke taak gebleken. (In 1927 accepteerde J.E. Dandy 10 geslachten in De geslachten van Magnoliaceae, Kew Bulletin 1927: 257-264. In 1984 stelde wet Yuh-Wu 15 in Een voorstudie over de taxonomie van de familie Magnoliaceae, Acta Phytotaxonomica Sinica 22: 89-109; in 2004 werden er zelfs 16 voorgesteld Magnolia's van China.)
Tegen het einde van de twintigste eeuw was DNA-sequencing beschikbaar als methode voor grootschalig onderzoek naar fylogenetische relaties. Verschillende onderzoeken, waaronder onderzoeken naar vele soorten in de familie Magnoliaceae, werden uitgevoerd om relaties te onderzoeken (Azuma et al. 1999; Azuma et al. 2001; Kim et al. 2001). Wat deze studies allemaal onthulden was dat geslacht Michelia en Magnolia subgenus Yulania waren veel nauwer met elkaar verbonden dan een van hen zou doen Magnolia subgenus Magnolia. Deze fylogenetische studies werden ondersteund door morfologische gegevens (Figlar 2000).
Aangezien de nomenclatuur verondersteld wordt relaties weer te geven, is de situatie met de soortnamen in Michelia en Magnolia subgenus Yulania was ongewenst. Taxonomisch gezien zijn er drie keuzes: (1) meedoen Michelia en Yulania soort in een gemeenschappelijk geslacht, niet zijnde Magnolia (waarvoor de naam Michelia heeft prioriteit); (2) om subgenus te verhogen Yulania naar generieke rang, vertrek Michelia namen en subgenus Magnolia namen onaangeroerd; of (3) om lid te worden Michelia met geslacht Magnolia in geslacht Magnolia S.L. (een groot geslacht). Magnolia subgenus Magnolia kan niet worden hernoemd omdat het bevat Magnolia virginiana, het type soort van het geslacht en van de familie.
Niet veel Michelia soorten zijn tot nu toe tuinbouwkundig of economisch belangrijk geworden, afgezien van hun hout. Beide subgenus Magnolia en subgenus Yulania soorten van groot tuinbouwkundig belang omvatten, en een naamsverandering zou voor veel mensen zeer ongewenst zijn, vooral in de tuinbouwbranche. In Europa, Magnolia is zelfs min of meer synoniem voor Yulania, omdat de meeste gecultiveerde soorten op dit continent hebben Magnolia (Yulania) denudata als een van hun ouders. De meeste taxonomen die nauwe relaties erkennen tussen Yulania en Michelia steun daarom de derde optie en doe mee Michelia met Magnolia.
Hetzelfde geldt mutatis mutandis, voor de (voormalige) geslachten talauma en Dugandiodendron, die vervolgens in subgenus worden geplaatst Magnoliaen geslacht Manglietia, die zou kunnen worden samengevoegd met subgenus Magnolia of kan zelfs de status van een extra subgenus verdienen. elmerrillia lijkt nauw verwant te zijn met Michelia en Yulania, in welk geval het waarschijnlijk op dezelfde manier wordt behandeld als Michelia is nu. De precieze nomenclatuurlijke status van kleine of monospecifieke geslachten zoals Kmeria, Parakmeria, Pachylarnax, Manglietiastrum, Aromadendron, Woonyoungia, Alcimandra, Paramicheliaen Tsoongiodendron blijft onzeker. Taxonomen die fuseren Michelia in Magnolia hebben de neiging om deze kleine geslachten samen te voegen Magnolia S.L. ook. Op dit moment neigen westerse botanici naar een grote Magnolia geslacht, terwijl veel Chinese botanici de verschillende kleine geslachten nog steeds herkennen.
Geselecteerde soort van Magnolia
Opmerking: de volgende lijst bevat alleen gematigde soorten; veel andere soorten komen voor in tropische gebieden.
Magnolia subgenus Magnolia: Helmknoppen openen door aan de voorkant naar het midden van de bloem te splitsen. Bladverliezend of groenblijvend. Bloemen geproduceerd na de bladeren.
Magnolia delavayi - Chinese groenblijvende magnolia
Magnolia globosa - Wereldbol magnolia
Magnolia grandiflora - Zuidelijke magnolia of bull bay
Magnolia guatemalensis - Guatemalteekse magnolia
Magnolia macrophylla subsp. dealbata - Mexicaanse grootbladmagnolia
Magnolia obovata - Japanse grootbladmagnolia
Magnolia tripetala - Paraplu magnolia
Magnolia subgenus Yulania: Helmknoppen open door aan de zijkanten te splitsen. Bladverliezende. Bloemen meestal geproduceerd vóór bladeren (behalve M. acuminata).
Magnolia acuminata - Komkommerboom
Magnolia campbellii - Magnolia van Campbell
Magnolia dawsoniana - De magnolia van Dawson
Magnolia salicifolia - Wilgbladige magnolia
Magnolia Sargentiana - Magnolia van Sargent
Magnolia sprengeri - Magnolia van Sprenger
Magnolia stellata - Sterrenmagnolia
Magnolia sirindhorniae - Magnolia van prinses Sirindhorn
Magnolia grandiflora (Zuidelijke magnolia) Bloem van Magnolia grandiflora
Mangolia's zijn gewaardeerd voor sierdoeleinden. Hun vaak opzichtige bloemen, zoals de zuidelijke magnolia (Magnolia grandiflora) met het grote bloesems of anderen met opzichtige witte, roze, gele of paarse bloemen, draagt ​​bij aan de esthetische schoonheid van een landschap.
Over het algemeen, Magnolia is een geslacht dat veel tuinbouw interesse heeft aangetrokken. Hybridisatie is enorm succesvol geweest in het combineren van de beste aspecten van verschillende soorten om planten die eerder bloeien dan de soort zelf te laten bloeien, en met meer indrukwekkende bloemen. Een van de meest populaire tuinmagnolia's is een hybride, M. x soulangeana (Schotelmagnolia; hybride M. liliiflora X M. denudata).
Vele soorten mangolia worden gebruikt in alternatieve geneesmiddelen (Davidson en Frey 2005). De schors van M. officinalis wordt al sinds de eerste eeuw na Christus lang in de traditionele Chinese geneeskunde gebruikt (Davidson en Frey 2005). Magnoliabast, bekend als hou po in het Chinees, wordt gebruikt voor de behandeling van buikpijn, menstruatiepijn, misselijkheid, diarree, indigestie en een opgeblazen gevoel, terwijl injecties van magnolia-bastenextract worden gebruikt als spierverslapper (Davidson en Frey 2005). In Japan, M. obovata is op een soortgelijke medicinale manier gebruikt. De aromatische schors bevat magnolol en honokiol, twee polyfenolische verbindingen die anti-angst en anti-angiogene eigenschappen hebben aangetoond. Van magnolieschors is ook aangetoond dat het allergische en astmatische reacties vermindert (SW 2007; GSP 2007) en milde antibacteriële en schimmelwerende eigenschappen heeft (Davidson en Frey 2005). Magnoliabloem, bekend als xin yi hua, wordt gebruikt voor de behandeling van chronische luchtweginfecties, longcongestie en sinusinfecties (Davidson en Frey 2005). Westerse kruidkundigen hebben dergelijke soorten gebruikt als M. virginiana, M. galuca, M. acuminateen M. trietata, waarbij zowel de schors als de wortel worden gebruikt (Davidson en Frey 2005)
Oorspronkelijk inheems in China, M. officinalis wordt nu ook gebruikt in landschapsarchitectuur over de hele wereld, met grote bladeren rondom een ​​witte, geurige bloem (Davidson en Frey 2005).
Magnolia's worden gebruikt als voedselplanten door de larven van sommige Lepidoptera-soorten, waaronder Giant Leopard Moth.
Magnolia x soulangeana bloem.
↑ Onder deze namen werden de soorten beschreven door Desrousseaux in Lamarck's Encyclopédie Méthodique Botanique, tome troisieme (1792): 675. In het begin van de twintigste eeuw werden beschrijvingen die dezelfde soort leken te vinden, gevonden in een werk van de Franse natuuronderzoeker P.J. Buc'hoz, Plantes nouvellement découvertes (1779), onder de namen Lassonia heptapeta en Lassonia quinquepeta. In 1934 betoogde de Engelse botanicus J.E. Dandy dat deze namen voorrang hadden op de namen waarmee beide soorten al meer dan een eeuw bekend waren en vandaar vanaf dat moment Magnolia denudata moest worden genoemd Magnolia heptapetaen Magnolia liliiflora moet worden veranderd in Magnolia quinquepeta. Na een langdurig debat besloten specialistische taxonomen dat de Buc'hoz-namen gebaseerd waren op chimaeras (afbeeldingen gemaakt van elementen van verschillende soorten), en omdat Buc'hoz geen herbariumspecimens citeerde of bewaarde, werden zijn namen als niet aanvaardbaar beschouwd.
↑ Deze soorten zijn gepubliceerd als Liriodendron coco en Liriodendron figo door J. de Loureiro in Flora Cochinchinensis (1790) en later (1817) overgedragen aan Magnolia door A. P. de Candolle. Magnolia figo werd kort daarna overgedragen aan het geslacht Michelia.
↑ Magnolia Kobus kreeg zijn naam pas in 1814, toen het geldig werd uitgegeven door A.P. de Candolle. Er is veel verwarring geweest over eerdere pogingen om deze soort geldig te publiceren, vooral omdat beschrijvingen en typespecimens niet overeenkwamen.
Azuma, H., L. B. Thien en S. Kawano. 1999. Moleculaire fylogenie van Magnolia (Magnoliaceae) afgeleid van cpDNA-sequenties en evolutionaire divergentie van de bloemengeuren. Journal of Plant Research 112(1107): 291-306.
Azuma, H., J. G. García-Franco, V. Rico-Gray en L. B. Thien. 2001. Moleculaire fylogenie van de Magnoliaceae: de biogeografie van tropische en gematigde disjuncties. American Journal of Botany 88: 2275-2285.
Callaway, D. J. 1994. De wereld van Magnolia's. Portland, Oregon: Timber Press. ISBN 0881922366.
Catesby, M. 1731. De natuurlijke geschiedenis van Carolina, Florida en de Bahama-eilanden, volume 1. Londen.
Davidson, T. en R. J. Frey. 2005. Magnolia. In J. L. Longe, The Gale Encyclopedia of Alternative Medicine. Farmington Hills, Mich: Thomson / Gale. ISBN 0787693960.
Dillenius, J. J. 1732. Hortus Elthamensis, Seu Plantarum Rariorum Quas in Horto suo Elthami in Cantio Coluit vir Ornamentissimus et Praestantissimus Jacobus Sherard. Londen De tuin van Eltham, of liever gezegd de zeldzame planten die de meest vooraanstaande en prominente man Jacob Sherard groeit in zijn tuin in Eltham in Kent.
Figlar, R. B. 2000. Proleptische takinitiatie in Michelia en Magnolia subgenus Yulania biedt basis voor combinaties in subfamilie Magnolioideae. In Liu Yu-hu et al., Proceedings van het internationale symposium over de familie Magnoliaceae: 14-25, Science Press, Beijing.
Guangson Pharmaceutical (GSP). 2007. Magnolia schors extract. Guangson Pharmaceutical. Ontvangen op 21 november 2007.
Hunt, D. (ed). 1998. Magnolia's en hun bondgenoten. International Dendrology Society & Magnolia Society. ISBN 0951723480.
Kim, S. et al. 2001. Fylogenetische relaties in familie Magnoliaceae afgeleid uit ndhF-sequenties. American Journal of Botany 88(4): 717-728.
Lamarck, J. B. P. A. de. 1786. Encyclopédie Méthodique Botanique2e editie. Parijs.
Liu, Y. H. 2004. Magnolia's van China. Hong-Kong, Beijing Science & Technology Press. ISBN 7530427652.
Plumier, C. 1703. Nova Plantarum geslachten Americanarum. Parijs. Nieuwe geslachten van Amerikaanse planten.