Ik heb een zoontje van vier dat ik vaak meeneem bij het boodschappen doen. De laatste tijd krijgt hij steeds vaker snoep toegestopt van winkelpersoneel. Ik wil als ouder zelf bepalen wanneer mijn kind een snoepje krijgt. Vroeger werd mij hiervoor toestemming gevraagd, maar dat gebeurt nauwelijks meer. De snoepuitdelers opvoeden is onbegonnen werk. Meestal grijp ik in: ik neem hem de lollie of wat het dan ook is af en zeg dat ik die bewaar tot na het eten (meestal is hij het dan vergeten), maar een enkele keer begint hij toch te huilen omdat ik het afpak. Ik vind dit vervelend en wou dat het anders kon. Kan ik het beter aanpakken?
Inderdaad, de gevers opvoeden is onbegonnen werk. Maar uw zoontje kunt u wel opvoeden. Wat u doet is prima. Als hij al genoeg heeft gekregen, dan pakt u de volgende lading gewoon af en u zegt dat u het tot later bewaart. Het is niet erg dat hij even verdrietig is. U kunt hem vertellen dat te veel snoep niet goed is. Het is een kleine frustratie die snel weer voorbij gaat. Kinderen moeten er sowieso aan wennen dat ze niet altijd hun zin kunnen krijgen, of het nu over snoep gaat of over andere dingen die ze op een bepaald moment niet mogen, en op een ander moment weer wel. Teleurstellingen horen erbij in het leven. Hoe luchtiger u reageert op futiliteiten, hoe eerder uw zoontjes tranen zullen drogen.
Voor dit soort situaties heb ik (moeder van drie kinderen) jaren geleden al een oplossing bedacht. Mijn kinderen mochten alles aannemen, en vriendelijk bedanken ervoor, waarna het snoep mee naar huis genomen werd en daar in een speciaal snoeptrommeltje werd gedaan. Dat werkte als een soort schatkistje. Op een door mij bepaald tijdstip , één snoepmoment per dag ‘Snoeptijd’ mochten mijn kinderen snoepen (bijna) zoveel ze wilden en er was verder nooit gezeur over snoep. Ook voor hun tandjes goed.
Regelmatig ontvangen wij vrienden thuis, met wie we een gezellige avond doorbrengen. Er is een echtpaar bij dat er elke keer op staat om ofwel in de loop van de avond ofwel wanneer andere gasten naar huis vertrekken, te gaan opruimen en afwassen. Ik vind dit niet nodig en doe dat liever zelf de volgende dag. Toch krijg ik ze de keuken niet uit, hoezeer ik ook probeer duidelijk te maken dat ik het liever zelf doe. Hoe los ik dit beleefd en vriendelijk op?
Als uw gasten niet luisteren naar uw zwakke protesten, moet u uw wens steviger aanzetten. Zodra ze aanstalten maken om borden leeg te schrapen, een schort voor te doen en een sopje te maken, tikt u hen op de schouder en u vraagt of ze even willen gaan zitten omdat u iets met hen wil bespreken. Wanneer ze gezeten zijn en u afwachtend aankijken, zegt u: ‘Ik weet dat jullie het aardig bedoelen, maar ik wil niet dat jullie hier gaan afwassen.’ Als ze dingen roepen als ‘Vele handen maken licht werk’ en ‘Het is toch zo gebeurd’, herhaalt u de boodschap langzaam en duidelijk: ‘In mijn huis wordt er niet door gasten afgewassen. Jullie mogen nog even gaan zitten en dan praten we nog wat of jullie mogen naar huis gaan, maar ik ga nu niet opruimen en ik wil ook niet dat jullie het doen.’