"Shaffy is: Passie, Ontroering, Heimwee, Weerzien, Liefde, Nog meer liefde, Feest, Muziek, Zang. De enige echte chansonnier van Nederland."
"De première was in De Brakke Grond. Tout Amsterdam kwam, en alle gieren van de recensies waren er. Ik zat met Wim Sonneveld op de eerste rij. En ik kan je vertellen dat ik tot op de huidige dag nog nooit zo gelachen heb. Als het nu zou spelen... nee, ik geloof dat de mensen er nu nog niet aan toe zijn. Het was drie keer zo gek als gek."
"Ik heb altijd veel naar zijn muziek geluisterd, vooral in de periode dat ik studeerde en me vaak eenzaam voelde in de grote stad. Het lied 't Is stil in Amsterdam spreekt me dan ook zeer aan. Als mens betekent Ramses zeer veel voor me. Hij is een creatieve krachtbron waaraan velen zich kunnen laven. Je eigen weg gaan, dat willen we toch allemaal. En ja dat spelen met de roddelbladen wat Ramses altijd deed, heb ik dankbaar overgenomen. We moeten het allemaal niet belangrijker maken dan het is."
"Bij Ramses voelde ik me altijd wat ongemakkelijk. Ik wist nooit hoe ik tegemoet moest komen aan al die energie."
"Jarenlang was ik verliefd op Ramses Shaffy, van mijn dertiende tot en met mijn vijftiende. 'Un premier amour ne s'oublie jamais, s'oublie jamais, s'oublie jamais.' (...) Wat een verademing, dat feest na al die saaie Gijbregt-monologen (...) toen die knappe jeune premier opkwam (kort tevoren nog mijn moeders lievelingstoneelschoolleerling) veerde ik op. Wat een moderne broer Arend! Daar was iedereen het over eens. En ook dat er niets mankeerde aan die zangstem. (...) Die jongen van Shaffy, zo noemde mijn vader [Guus Oster, directeur van de Nederlandse Comedie, sh] de nieuwe aanwinst. Nou ja aanwinst... Nu eens kwam dat getalenteerde stuk ongeluk niet opdagen op een repetitie omdat er 'een paard onder de tram had gelegen', dan weer was hij tijdens diezelfde Gijsbregt zijn kleedkamer uit-, het Leidseplein op- en een kroeg ingelopen, dit ten koste van Arends laatste opkomst. Maar het meest moet het hanige directeurtje zich hebben geërgerd aan de unanieme verliefdheid op die jongen van Shaffy - nog biseksueel ook! -, mijn moeder [actrice Ank van der Moer, sh], eens zijn vrouw, voorop."
"Al van verre zie ik hem zitten op een van zijn stamterrassen in de Amsterdamse binnenstad, de lange benen over elkaar, het grijze hoofd achterover, een Casanova in ruste.
Na zijn uitbundige ontmoeting schuif ik aan zijn tafeltje en kruip in dat gezicht waarvan ik iedere expressie uit mijn hoofd ken. Meestal lacht die oudejongensmond, maar soms opeens helemaal niet meer: Het is verdomd alweer haast herfst, zie ik hem denken (in de woorden van lievelingsdichter Lodeizen)."
"Was hij alleen de gelukzalige vagebond, dan hadden we hem nooit zo stevig in ons hart willen sluiten. Het is zijn kwetsbaarheid die hem met de toehoorder samenbrengt. Daarom blijven we doorgaan hem massaal te bewonderen."
"Hij nam plaats achter de piano, pingelde een eind weg, vroeg zich hardop af in welke toonsoort hij in hemelsnaam bezig was, legde uit hoe ingewikkeld het is te denken om drie voetpedalen, nieste, kuchte, mummelde, hoestte, giechelde, gromde, vroeg verschoning omdat hem een openingsregel ontschoten was, ontspoorde halverwege nog een keer, moduleerde herhaaldelijk levensgevaarlijk, en zong, vocht, huilde, bad, lachte, werkte en bewonderde: precies wat we hadden kunnen verwachten, maar tegelijkertijd griezelig van onvoorspelbaarheid."
"Ik kijk op tegen mensen als Mick Jagger en Ramses Shaffy die - hoe vals ook - de hemel kunnen opentrekken."
"Heel spiritueel aan hem is de acceptatie van alles wat hij tegenkomt. Zeker niet stoïcijns, maar hij kan het altijd aan. Zo van: 'als het minder mooie er niet was, zou het andere minder prachtig zijn.' Dat is levenskunst."
"Ik heb mijn studententijd als het ware doorgebracht met Ramses Shaffy. Ik zat in een band en maakte daarvoor ook van die Ramses Shaffy-teksten. Het werd dan helaas een beetje 'opgerockt' met heel slechte rockmuziek. Die band was ook niet echt fantastisch, maar ik zat verder de hele dag alleen maar naar Ramses Shaffy te luisteren, het liefst huilend. Ik zat het ook allemaal luidkeels mee te zingen."
(de Amerikaanse jazz-zangeres, die eind jaren zestig met Ramses optrad, reageerde in januari 2004 als volgt op mijn vraag of ze zich Ramses nog herinnert:)