Niet in geschil is dat eiser tot aan het sluitingsbesluit zijn woonplaats had aan het [adres 1] . Door het sluitingsbesluit kon eiser deze woning voor de duur van zes maanden niet bewonen en moest hij elders – in dit geval in de woning aan de [adres 2] , waar zijn dochter en zoon wonen – verblijven. Daden van eiser waaruit blijkt dat hij de wil had om de woning aan het [adres 1] prijs te geven, zijn door verweerder niet gesteld en zijn evenmin uit de stukken die ten grondslag liggen aan de besluitvorming af te leiden. Integendeel, eiser heeft expliciet aan verweerder gemeld dat het verblijf bij zijn dochter en zoon van tijdelijke aard is en dat hij na de sluitingsperiode weer zal terugkeren naar de woning aan het [adres 1] . Daarnaast heeft hij gedurende de sluitingsperiode zijn vaste lasten voor die woning doorbetaald en (een deel van) zijn spullen in die woning laten staan.
Uit het vorenstaande volgt dat eisers verblijf in de woning van zijn dochter en zoon een vooropgezet, tijdelijk karakter had. Verder stond de duur van dit verblijf van te voren vast en hield die rechtstreeks verband met de duur van de tijdelijke onbewoonbaarheid van de woning aan het [adres 1] . De duur van het verblijf in deze zaak is weliswaar langer dan die van de verblijven die aan de orde waren in de onder 5.2. vermelde uitspraken van de Raad, maar naar het oordeel van de rechtbank ook weer niet zo lang dat deze zaak daardoor buiten het toepassingsbereik van het in die uitspraken geschetste kader valt.
Gelet op het vorenstaande, in samenhang bezien, is de rechtbank met eiser van oordeel dat de woning aan het [adres 1] na 16 december 2019 eisers woonplaats/hoofdverblijf is gebleven. Nu in die woning geen kostendelende medebewoner woont, betekent dit dat verweerder ten onrechte vanaf 16 december 2019 op eisers bijstandsuitkering de kostendelersnorm heeft toegepast. De beroepsgrond van eiser als weergegeven onder 3. slaagt dus.
7. Het beroep is gegrond. Het bestreden besluit zal worden vernietigd, wegens strijd met artikel 22a, eerste lid, in samenhang bezien met artikel 19a, eerste lid, van de Pw en met de artikelen 3:2 en 7:12 van de Awb.
8. Aan het opengevallen primaire besluit kleeft hetzelfde gebrek als aan het vernietigde bestreden besluit (zie onder 6.4.). Dit gebrek in niet herstelbaar. Gelet hierop en nu niet is gebleken dat eiser na het verstrijken van de sluitingsperiode niet is teruggekeerd naar de woning aan het [adres 1] , ziet de rechtbank aanleiding om met het oog op een definitieve beslechting van het geschil zelf in de zaak te voorzien door het primaire besluit te herroepen. Deze uitspraak treedt in de plaats van het vernietigde bestreden besluit.