Met name het efemere aspect van de in 2016 toegevoegde toepassing Stories nodigt uit tot experiment. Op Instagram Stories kunnen foto's en video's geplaatst worden die na 24 uur weer verdwijnen. Juist Stories lenen zich in de ogen van sommige kunstenaars en fotografen heel goed voor interactie en voor het plaatsen van teasers, materiaal over hun proces, bronnen van inspiratie en frustratie, try-outs, biografische informatie, restmateriaal, et cetera. Het is dan ook met name op Instagram Stories dat er een nieuw podium is ontstaan dat virtueel de plek inneemt van een atelier, museum of galerie.
De pandemie maakt het gemis voelbaar van de fysieke ervaring van kunst, van de aura van het object en vooral van de beperkte mogelijkheden voor het ontdekken van nieuwe dingen. Met het afgelasten van kunstbeurzen verdween er bijvoorbeeld een belangrijke bron van inspiratie. Via Instagram daarentegen is het goed mogelijk om nieuwe dingen te vinden. Er is geen hiërarchische structuur, er zijn geen 'gallery endorsements' of contacten nodig om fotografen te ontmoeten. De dwingende sturing door algoritmen en kunstmatige intelligentie kan echter wel nadelig werken. We zijn ons terdege bewust van het feit dat de selectie kunstenaars en fotografen in Infinite Identities is voortgekomen uit een bepaalde digitale bubbel waarin de samensteller verkeert.
Maar niet alleen de keuze van de kunstenaars heeft digitaal plaatsgevonden; gedwongen door de pandemie moest de tentoonstelling geheel op die manier worden gerealiseerd. De middelen die hiervoor onmisbaar waren – Zoom, e-mail, WeTransfer, gekalibreerde digitale bestanden die zonder verdere kunstenaarsbegeleiding geprint konden worden – bleken echter allang te bestaan. In de praktijk van de kunstfotografie zijn de digitale en de fysieke wereld dus al steeds meer met elkaar verbonden geraakt.