In die dromen probeerde ze nog steeds te ontsnappen, sjouwend met een klein kind. Ze doorkruiste de straten tot ze de gebouwen weer had gevonden waar ze zijn moest. Dat waren al lang niet meer de prachtige scholen en universiteiten met hun hoge leslokalen, want die waren platgebombardeerd en niet opnieuw opgebouwd. In plaats daarvan kwam ze terecht in bouwvallige hotels en lugubere pensions, in tweederangs buurten, waar ze constant door ongure types achterna gezeten werd.
En altijd was daar dat ene kind. Een jaar of drie was het. Nu eens leek het op haar dochter, dan weer op haar jongste zusje of op de dochter van dat zusje. Het kind zag er verwaarloosd uit. Het was sterk vermagerd, liep in vodden, op blote voeten en met ongekamd haar. En het hoorde bij Rosa. Het was niet bij haar weg te slaan! Niet dat Rosa dat ook maar een seconde overwoog, want ze voelde zich sterk verantwoordelijk voor dat kleine meisje, dat zo overduidelijk in de steek was gelaten en waar niemand anders naar omkeek.