Wanneer je iemands ervaringen en gedrag hiertoe beperkt, kun je als hulpverlener de plank flink mis slaan. En iemand van de regen in de drup helpen. En ook al zou iets wél tussen de oren zitten, dan zijn zingeving en spiritualiteit daarmee niet minder belangrijk geworden. Bij het ontstaan van klachten én het ermee omgaan, kan het enorm belangrijk zijn deze levensgebieden niet over het hoofd te zien. Dat is mijn eigen ervaring tenminste. En dit blijkt ook zonneklaar uit de waardering die mensen met bijvoorbeeld een psychosegevoeligheid aan deze onderwerpen toekennen voor hun herstel.
Op afdelingen heb ik vaak meegemaakt dat hulpverleners zich, bij wijze van spreken, gek laten maken door hun eigen ambities, productie-eisen en hun weerstand tegen geloof en spiritualiteit.
Zo worden cliënten tot deelnemer van een systeem gereduceerd dat de adem en de open ruimte die nodig zijn voor herstel, als een knellende deken dreigt te smoren.
Ik vind het een slechte zaak dat mensen in de GGZ vaak tegen een muur aanlopen of met een vacuüm te maken krijgen als er juist contact nodig is om hun levensverhaal, levensbeschouwing en spiritualiteit te bespreken en te kunnen ordenen. En deze op een veilige en welkome manier kunnen verbinden met hulpverleners en hun omgeving.
Denkend aan de man die ik destijds op de afdeling sprak nadat hij met zijn oor op het gras had gelegen, had ik bij wijze van spreken hem kunnen zijn. Je hoeft immers niet te zijn niet opgenomen op een afdeling, in de war of psychotisch te zijn om de hemel op aarde te willen ervaren. Het was nota bene de titel van een scriptie die ik 2002 schreef: ‘Waar ligt de ingang van het paradijs?’ En thuis heb ik nog een interessant boekje over dit onderwerp. Hunkering naar heelheid heet het.