Beide ouders met dementie: moeder in verpleeghuis. • Forum Alzheimer Nederland
Beide ouders met dementie: moeder in verpleeghuis.
Berichtdoor Klopp66, 03 September 2017
Ik ben Claudia en mijn leeftijd van 50 jaar en trotse moeder van twee volwassen zoons.
Mijn moeder van 74 heeft de ziekte van alzheimer en mijn vader van 79 daar is dementie geconstateerd ,ik roep vaak " ik heb de hoofdprijs " dan heb ik nog een schoonvader met vasculaire dementie..
Vorige week vrijdag was mijn moeder voor de zoveelste keer weg gelopen en toen is ze met spoed opgenomen in een verpleeghuis.
Mijn vader heeft het daar erg moeilijk mee en ik moet hem regelmatig ook vertellen dat mijn moeder niet meer thuis komt en dan is hij overstuur wat logies is...
Door zijn dementie weet hij ook de weg niet naar mijn moeder toe, ze zit in Amersfoort, en hij wil steeds naar Ermelo rijden, ook de weg in het verpleeghuis weet hij niet... dit allemaal is best wel zwaar zeker omdat hij elke dag naar haar toe wil gaan maar ik hem niet alleen durft te laten gaan...
Wel zijn er familie leden die het af en toe het overnemen maar ik ben wel degene waar hij het meeste opleunt .
Het moeilijkste vind ik wel dat ik het steeds moet uitleggen aan mijn vader dat mijn moeder nooit meer thuis komt:pensive:
Maar goed even doorzetten denk ik maar
Tip zijn natuurlijk altijd welkom
Klopp66
Berichtdoor Leo (vrijwilliger), 04 September 2017
Een erg positief perspectief kan ik je niet voorschotelen.
Het enige ietwat onzekere is de algemene diagnose Dementie voor je vader.
Dan kun je nog alle kanten op. Alhoewel of je nu door de hond of de kat wordt gebeten.
Ik kom inmiddels bijna 4 jaar dagelijks in een Verpleeghuis en zie daar een grote verscheidenheid van dementerenden.
We hebben daar een mevrouw die iedere ochtend vraagt, woon ik hier, waar slaap ik dan, heb ik een kamer hier en hoe kom ik hier en dat zo'n 20 keer per ochtend!
Daarnaast een dame die mij steeds vraagt om haar even naar huis te brengen of mij vraagt om de kinderen uit
school te halen. Haar kinderen zijn inmiddels 50 ers.
Ik wil je hiermee alleen maar zeggen er is geen weg terug. Probeer dat een plek te geven!
Je hebt de hoofdprijs inderdaad.
Ik wil je adviseren, iedere keer dat je vader met een vraag komt, leid hem af.
Ga op een ander onderwerp over. Geef geen direct antwoord meer op zijn vragen. Het korte geheugen doet zijn werk en even later is hij het weer vergeten. Bedenk dat hij zijn wereld heel anders ervaart dan jijzelf.
Ik snap heel goed in welke situatie je zit, maar bedenkt dat je ook zelf nog verder moet .
Ik wens je heel veel geduld toe.
Toen mijn vrouw werd opgenomen heeft het een jaar geduurd voordat ik weer een beetje was hersteld.
De eerste 2 jaar na haar opname, ging ik 2 keer per dag naar haar toe.
Toen stortte ik weer in.
Toen besloot ik radicaal ik ga alleen nog maar in de ochtend. en dat doe ik nu inmiddels 1.5 jaar. En dat is te doen, want als ik bij haar weg ga, is zij mij al weer vergeten en draai ik een knop om en heb de rest van de dag voor mijzelf.
Ik ben inmiddels 82 jaar en naast mijn bezoekje aan mijn vrouw kom ik aan niets meer toe. Waak daarvoor.
Nu ja ik doe mijn werk voor het Forum en geef hier en daar interviews.
Berichtdoor Klopp66, 04 September 2017
Dank je Leo voor je reactie.
Ik moet bekennen dat ik het zelf wel verwerkt en een plek gegeven hebt met het idee dat mijn moeder daar zit en nooit meer thuis komt..
Het afleiden van mijn vader is lastig zeker als je een drankje besteld en hij steeds wil betalen maar waar mijn moeder zit alleen maar mag pinnen en dat herhaalt zich steeds als we weer een drankje gaan halen geef wel steeds een ander antwoord dat wel...
Mijn vader, wat hij eigenlijk altijd doet, hij luistert wel maar hij luistert niet en dat zeg ik ook altijd tegen hem,gelukkig zit ik in de positie dat ik eigenlijk alles tegen hem kan zeggen en hij neemt het ook aan zonder boos te worden.
Zelf onderga ik alles heel nuchter omdat ik inderdaad weet dat er geen weg terug is en van beide alleen maar erger wordt.
Vandaag hebben we afgesproken dat we de dinsdag proberen over te slaan omdat mijn moeder geen weet van heeft als we een dag niet komen, ze is al zo ver dat als we geweest zijn dat ze in een korte tijd vergeten is dat we er zijn geweest. En dat is iets wat bij mijn vader moet door dringen zover het mogelijk is bij hem.
Ik probeer inderdaad wat andere levensritme in te brengen bij mijn vader, tot nu toe zijn we maar 1x per dag naar mijn moeder gegaan mede omdat mijn vader nog een bezoek niet aankon en zal proberen dit ook zo te houden.
Op dit moment is voor zijn gevoel dat ik de enige houvast ben en daardoor hangt hij erg aan mij.
Ik ben me zeker van bewust dat ik ook door moet en probeer daarom ook afspraken te maken met andere familieleden zodat zij mijn vader ook mee kunnen nemen en dat heb ik even " vrij"
Gelukkig zijn we in het bezit van een grote dosis humor en dat sleept ons een beetje door ook bij mijn vader.
Ik ben blij met dit forum al is het maar om van mij af te schrijven en te kunnen delen met lotgenoten en misschien dat ik ook wat voor andere kan gaan betekenen.
Ook veel sterkte met alles en zal vast nog wel eens aan u wat vragen:wink:
Het is goed Claudia,
Ik merk ook dat je er sterk in staat.
Nog een kleine opmerking, zelfs mijn kleinkinderen, als ik ze zie zeggen Leo tegen mij.
En dus ook geen U. Ik weet niet anders.
Ik kom uit een artiestenfamilie en zat op 13 jarige leeftijd al achter het toneel. Als professioneel grimeur.:) brood op de plank.
Ik wil en kan je alleen maar aanraden, geniet nog zoveel mogelijk van je ouders, zoals ze er nu nog zijn en..................
zorg voor je zelf. Je doet ze niets tekort, het is het enige wat je nog kunt.
En als je vragen hebt, je bent welkom. We hebben ook nog een huisarts en een notaris achter de hand.
Ik heb nog een aanvullinkie voor je.
Zoals je schrijft over je moeder. Vergeetachtigheid, het hoort bij Alzheimer.
Mijn vrouws Alzheimer werd 14 jaar geleden vastgesteld door het team van Philip Scheltens van de VU in Amsterdam.
Het proces bij mijn vrouw gaat heel langzaam. Zij is na diagnose nog 9 jaar met mij samen thuis geweest.
Zij kreeg wanen en haar dag/nachtritme raakte totaal verstoord.
Ik stortte in en mijn vrouw werd opgenomen in een verpleeghuis. Natuurlijk startproblemen. Maar dat gaat over.
De laatste maand krijgt ze problemen om mij te herkennen.
In eerste instantie wist ze mijn naam niet direct en dat accepteer je en wat later noemt ze mijn naam. Ik weer blij.
De eerste twee jaar bezocht ik haar iedere dag 2 keer, totdat ik weer instortte en toen heb ik besloten om alleen nog maar in de ochtend bij haar te zijn.
Als ik na het eten vertrek, ik moet altijd boodschappen doen, vraagt ze meestal wanneer kom je terug en ik zeg dan morgenochtend en tot op heden is dat altijd goed.