Het is inmiddels alweer 4 maanden geleden dat we het grote nieuws brachten over onze verhuizing naar Singapore. En nog maar 2,5 maand te gaan voor onze verhuizing. Ondertussen begint het toch wel flink te kriebelen en ook beginnen we de verhuisstress al goed te voelen.
Ik weet nog goed 4 jaar geleden, rond deze tijd hadden we nog 4 maanden voor we naar Amerika verhuisden. Binnen enkele maanden die volgden hadden we alles geregeld: Willem zijn nieuwe studie, een appartement, huurauto om naar de Ikea te gaan en wisten we welke verzekeringen we gingen nemen. Wij waren super goed voorbereid en wisten op alle vragen wel een antwoord.
Daarnaast zei ik zonder blikken of blozen mijn baan op en wist ik ons leven in 4 koffers te stoppen van ieder 23kg. Afscheid nemen van familie en vrienden is natuurlijk een stuk moeilijker. Maar los daarvan koste me het geen enkele moeite om doei te zeggen tegen Nederland.
Maar deze keer voelt het toch echt anders. Ontslag nemen bij een baan die je super leuk vindt is best moeilijk. Ook afscheid nemen van goede vrienden, terwijl de relatie zich nog aan het ontwikkelen is, is ook niet gemakkelijk. Ook het leven in Amerika bevalt ons beter dan verwacht (we hebben dan ook niks te klagen dus dan is het leven hier uitermate geschikt). Bovendien leren we nog iedere dag over Amerika.
Ik kan dan wel zeggen dat we beiden spijt hebben dat Willem 4 jaar geleden een beurs aanvroeg voor, niet alleen wat extra centjes, maar ook omdat het goed op zijn cv stond. Hij was tenslotte al aangenomen op Duke. Door deze beurs moeten we Amerika verlaten. Tja, een keuze die ons destijds goed leek en waar we nu mee moeten leven. That’s life!
En dit alles valt me (Karin) wel een beetje zwaar. Dolblij waren we met het nieuws in november maar al snel werd dit toch wel overschaduwd door het feit dat ons Amerika avontuur snel afgelopen zou zijn.
Maanden lang hoorde ik vrijwel dagelijks van collega’s wanneer was nu ook alweer je laatste dag? Hoe lang ben je hier nog? We moeten echt iets leuks doen nog voor je weg gaat. Kun je hier echt niet blijven? Ik heb nog wel een zolder waar je kunt schuilen: Trump vindt je daar nooit.
Super lief en goed bedoeld maar ik raak er emotioneler dieper door in de put. Ik wil helemaal geen afscheid nemen. Ik wil niet bij sollicitatierondes zitten. Ik wil die aardige nieuwe dame niet inwerken. Het is mijn baan! Een paar keer dacht ik: Zal ik gewoon thuis blijven en niet meer gaan werken? Dan is het klaar en hoef ik geen afscheid te nemen. Die mensen zie ik toch nooit meer… Een afscheidsfeest? Nee, nergens voor nodig. Is alleen maar moeilijk.
Deze afscheidsperiode valt me een stuk zwaarder dan verwacht. Ja, het land waar ik eigenlijk helemaal niet per se naar toe wilde (zelfs niet voor vakantie) heeft de afgelopen 4 jaar een flinke indruk achtergelaten.
En het vervelende is dat Willem en ik ook niet op dezelfde lijn zitten. Ik ben al afscheid aan het nemen en me op de toekomst aan het richten, terwijl Willem het veel te druk heeft met afstuderen en daardoor nog niet eens tijd heeft om er over na te denken.
Hierover samen praten is lastig en ook met andere mensen erover hebben is ook moeilijk, omdat hun het niet meegemaakt hebben (logisch). Ik zocht een plek waar mensen wellicht wél wisten hoe ik mijzelf voelde. Facebook is tegenwoordig de place to be. Ik sloot me jaren geleden aan bij een goep ‘Wereldvrouwen’. Vrouwen van over de hele wereld delen niet alleen foto’s maar ook verhalen met elkaar. Je leest de meest uiteenlopende dingen en vaak ook erg persoonlijke verhalen. Ik ben helemaal niet zo’n persoon die mijn hele hebben en houwen op Facebook gooit maar dacht zal eens vragen of andere dames tips hebben. Sommigen zijn al tig keer verhuisd en als je een probleem hebt je bent nooit alleen óf de eerste.
Mijn vraag werd beantwoord met veel sterkte wensen, vrouwen uit Singapore stelden me gerust en nodigden me uit voor koffie als ik er eenmaal was en een enkeling wees mij op een boek geschreven door David Pollock over de overgang tijdens een verhuizing. Natuurlijk heb ik op het moment niet echt tijd om een heel boek te lezen. Daarnaast ben ik het huis aan het opruimen, aanschaffen is ook geen optie. Maar even googlen doet natuurlijk wonderen. Internet vertelde me dat ik een RAFT moest bouwen. Geen echt raft natuurlijk! Het is een stappenplan waar je doorheen moet om je verhuizing zo succesvol mogelijk te maken. En zoals logisch bleek te zijn moeten we juist wél doen waar we eigenlijk niet zoveel zin in hebben, zoals een afscheidsfeestje. Ik besloot het RAFT gedoe in de praktijk te brengen, wellicht met wat tegenzin, maar nooit geschoten altijd mis dacht ik.
Affirmation Vertel mensen in je omgeving wat ze voor je betekenen. Bedank ze, vertel ze dat je blij bent dat je ze hebt leren kennen of dat je ze gaat missen
Farewell Afscheid nemen is belangrijk zodat je later geen spijt krijgt. Neem dus van alles en iedereen afscheid in je omgeving
Think Destination Realistisch bezig zijn met de toekomst. Wat kan ik verwachten? Wat kan ik daar allemaal doen? Wat is positief en negatief?
Sinds 2 a 3 weken voor vertrek van mijn werk ben ik hiermee begonnen. Gelukkig kon ik niemand verzinnen waar ik ruzie mee had dus besloot ik door te gaan naar stap 2: Het bedanken van mensen. Het afscheid op het werk zat er al snel aan te komen en ik greep een paar momenten aan om mensen al wat te bedanken voor de goede tijd en wat enkele collega’s mij allemaal geleerd hebben. Voor de ‘belangrijkste’ collega’s maakte ik een pakketje met Nederlandse lekkernijen en schreef een kaartje met hoe dankbaar ik was. Voor de rest nam ik een taart mee met daarop ‘I’m gonna miss you!’
Een leuk tasje ga ik ook maken voor goede vrienden maar die zien we gelukkig tussendoor en op ons afscheidsfeestje. Hiermee tikken we meteen stap 3 aan: het plannen van een afscheidsfeestje. De week voordat Willem echt afstudeert hebben we een feestje gepland. Erg vroeg inderdaad maar omdat we van plan zijn vrijwel direct na Willems afstuderen te vertrekken voor vakantie, kwam dat nu eenmaal het beste uit.
Stap 4 loopt een beetje overal door heen. Natuurlijk zijn we hier in Amerika nog druk bezig, maar ook zitten we de helft van de tijd al met ons hoofd in Singapore. Er moet nog van alles uitgezocht en geregeld worden. Ook komen we steeds meer te weten over de stad wat ervoor zorgt dat we meer zin krijgen om er te wonen en alles te ontdekken.
Gelukkig kan ik al zeggen dat ik blij ben met de dingen die ik/we nu geregeld hebben. Ook al geeft het soms al flinke buikpijn of een traan, we moeten er doorheen. Dan maar beter op een positieve toon! Best spannend en we gaan meemaken of het RAFT me drijvende kan houden.