Dag gipsbroek, hopelijk tot nooit meer ziens -
Dag gipsbroek, hopelijk tot nooit meer ziens
Het is alweer 6 weken geleden dat Olivia geopereerd werd en wij haar mee naar huis namen met gipsbroek. Hoewel de tijd nu voorbij gevlogen lijkt te zijn, was dit zeker tijdens het proces niet altijd het geval. We kregen deze keer iets wat meer uitdagingen dan toen Olivia op 1 jarige leeftijd haar gipsbroek had. Vandaag praat ik jullie weer wat bij.
Uitdagingen met een gipsbroek
Olivia heeft dus eerder een gipsbroek gehad toen ze jonger was. Destijds kon ze natuurlijk nog niet lopen en praten kon ze ook nog niet echt goed. Het was dus onhandiger voor ons qua verschonen, ander soort kussen meenemen, andere autostoel huren etc. Apart van de onhandigheid was het allemaal prima te doen. Maar nu was het allemaal toch wel even wat pittiger. Olivia is bijna 3 en kan prima praten en weet ook heel goed aan te geven wat ze wel en niet wil. Ook kon ze voor de operatie lopen en om dit dan ineens niet meer te kunnen is natuurlijk een flinke omslag.
Toen ze net uit de operatie kwam was het eerste wat ze dan ook zei;'Ik zit vast.' Dit is ze een tijdje blijven zeggen tot ze begreep dat ze niet kon lopen door het gips.
Eenmaal thuis moesten wij ons ook weer aanpassen aan het omgaan met de gipsbroek. Hoe pak je haar op? Hoe kunnen we haar het beste laten zitten? Bed ophogen. Allemaal dat soort dingen.
Daar zaten we gelukkig vrij snel in, maar waar ik mij op had verkeken is dat je natuurlijk bij ieder wissewasje moet helpen. Valt er speelgoed? 'Mama!' Reageren we niet direct? 'Luister naar mij!' En ga zo maar door. Ze kon zichzelf tot op zekere hoogte vermaken, maar ook voor haar was het uiteraard ontzettend frustrerend als ze ergens niet bij kon, of niet net zoals de andere kindjes kon rennen en spelen.
De frustratie was voor zowel Olivia en ons voelbaar deze keer. En vooral de laatste twee weken vond ik behoorlijk pittig worden. Het was letterlijk en figuurlijk zwaar. Haar steeds overal heen tillen, ook tijdens het spelen, want; ik wil op de driewieler, nee ik wil toch op de grond, nee ik wil op de bank. Dat ga je na een tijdje best voelen in je rug kan ik je zeggen. Maar mentaal vond ik het ook heftiger. Juist omdat ze zoveel hulp nodig had met de meest simpele dingen was de frustratie van beide kanten goed te voelen. Hartstikke begrijpelijk natuurlijk, maar toch, ik vond het nogal wat.
Hoewel het bijna zeker was dat gister haar gipsbroek af zou gaan, sprak ik het toch niet op die manier uit. Voor mij was het niet de dag dat het gips er af zou gaan. Voor mij was het gewoon een afspraak en pas als de dokter het zou bevestigen kon ik rustig(er) adem halen. Zoals gebruikelijk werd er eerst een foto gemaakt. Zodra Olivia de zusters aan zag lopen vond ze het direct spannend en moest ze huilen. Maar al snel zag ze de beloningskaartjes aan de muur en vroeg hier naar. Ze had namelijk een K3 kaartje gespot en die vond ze uiteraard prachtig. 'Als je klaar bent met de foto mag jij het kaartje hebben, goed?' zei de zuster tegen Olivia. We stelden haar gerust en zeiden haar dat het foto maken geen pijn zou doen. Toen het klaar was keek ze gelijk de zuster aan om te vragen of ze nu het kaartje mocht hebben. En toen was ze weer helemaal gelukkig.
Hierna liepen we door naar de kinderafdeling en waar we normaal eerst bij de arts worden geroepen mochten we eerst naar de gipskamer. Dat betekende dus dat het gips er af ging. Ook hier vond Olivia het weer even spannend. We knuffelden haar en hielden haar handje vast. De vrouw van de gipskamer was erg lief voor haar en maakte grapjes dat het zagen zou kietelen en toen werd het een spelletje! Ze vond het grappig en moest lachen. Gelukkig maar want je kind moeten zien huilen tijdens zoiets is geen pretje. Het gips werd er af gehaald en dit vond ze wat eng want ineens kon ze haar benen weer bewegen. We mochten weer in de wachtkamer zitten om op de arts te wachten. De arts liep behoorlijk uit en ik was best zenuwachtig. Ja het gips was er af, maar we wisten nog niet hoe hij de foto zo beoordelen. Eindelijk mochten wij naar binnen en de arts liet al snel weten dat het er goed uit ziet allemaal. Over een tijdje hebben we weer een controle en dan zal blijken of het goed is gebleven.
Langzaam aan herstellen
Hoewel de arts heeft aangegeven dat het voor nu helemaal goed zit, ben ik nog niet volledig overtuigd. Het is nu zo vaak fout gegaan dat ik echt wel de 'eerst zien dan geloven' mentaliteit aan heb staan.
Maar voor nu is het goed en ben ik blij dat Olivia lekker uit het gips is en langzaam aan kan gaan herstellen. De vraag of ze al gelijk kan lopen heb ik meerdere malen gekregen, maar dit is nog niet het geval. Had wel super geweest maar nee. Ze kan blijven zitten en schuift naar voren op haar billen, kruipen lukt ook een beetje en vanochtend heeft ze wel even gestaan terwijl ze zich vast hield aan haar tafeltje. Dus het is een begin! Ze krijgt geen fysio maar mag het op eigen krachten proberen. In principe mag ze alles zelf proberen en doen, behalve de komende weken niet van de glijbaan of op de trampoline.
Qua pijn valt het gelukkig mee. Met bepaalde manieren van vasthouden of haar been bewegen is het wat gevoelig dus daar houden we rekening mee. En haar littekens zien er ook OK uit. Ze heeft een litteken in haar lies welke al huidskleurig begint te worden. Het andere litteken zit aan de zijkant van haar bovenbeen. Deze is nog wat rood, maar zal met de tijd ook beter gaan genezen.
Goed, nu dus lekker genieten van het feit dat ze geen gipsbroek meer heeft en rustig aan weer dingen opbouwen.
Dankjulliewel voor al jullie berichtjes, jullie steun word erg gewaardeerd!
gipsgipsbroekheftigherstellen na gipsbroekoperatiepeuter in gipsbroekSalterosteotomiestressziekenhuisopname