U bekijkt momenteel de archieven voor October 2009
27/10: venkel rijmt misschien op kalfsschenkel, maar combineert daarom nog niet in een gerecht.
Er zijn een aantal dingen die je gedaan moet hebben op dit ondermaanse. Bijvoorbeeld een koe gemolken hebben. Dat deed ik in september. Of een band vervangen. In oktober draaide de hand die een paar weken eerder nog melk uit een uier had geknepen de bouten vast van een reservewiel.
Zo werd de stad in mij een beetje platteland, de vrouw in mij een beetje man. Een beetje maar, want tijdens het melken van de koe baarden mijn schoenen me nog zorgen, de band vervangen deed ik met roodgelakte nagels.
Vaak is het allemaal een kwestie van balanceren op de dunne koord.
Ik heb ook een eigen huisdokter sinds ik op zondag wakker werd met een ontstoken stukje op mijn been. Waar ik gemakkelijk drie dagen niet kan slikken of mijn ogen niet ter hemel werpen kan omdat het allemaal pijn doet in mijn hoofd, kan ik zulks echt niet verdragen - dingen op mijn lichaam die mijn eigen inperfectie nog in de verf zetten.
Dat heet balanceren naar de verkeerde kant. Ontsteken hoort er vast bij, maar het zalfje dat de ziekenkas mij terugbetaalt dan ook. En smeren maar.
Verder ruikt oktober bij mij vooral naar pompoensoep, melancholie en de halve selder in mijn frigo. Het heeft er vast allemaal mee te maken dat de oktobers toen ik tien was ook al naar pompoen en vergisterde selders roken, maar zich verder afspeelden op mijn kleine kamer tussen poppenbed en mijn vintage mini theeservies.
05/10: Plots elders wonen
Het is tenslotte enkel een andere sleutel in een ander sleutelgat te steken 's avonds, een andere weg af te leggen met dezelfde fiets misschien, andere muren om andere spijkers in te kloppen om dezelfde kaders mee op te hangen. Het is dezelfde zon die me wekt, dezelfde handtas die ik in een hoek gooi, dezelfde kan waaruit ik water drink.
Maar toch, het is verhuizen en plots elders wonen, en moeten wennen aan het kraken van de trap als de onderbuur thuiskomt op een uur waarop ik zondagavond hoop te slapen. De trap van wat nu mijn ouderlijk huis is kraakte niet, die was van steen.
Het is: alles wat ik heb in dozen proppen, de dozen dichtdoen, alles wat ik heb uit dozen halen, de dozen opplooien en plots elders wonen.
Ik heb: een huis waarin ik opgroeide, een digicorder, een sleutel die alleen ik heb, een vloer die moet gedweild worden en een afwas die wacht, een frigo die halfleeg is, een thuis zo dicht bij het station dat ik bijna mijn trein miste vanochtend.