Bob Dylan in (het) Nederland(s): Bob Dylan... Best klinkend CAC vol. 1 door Cas - van "Love and theft" t/m Tempest + Side tracks
Sluit me geheel aan bij Tom in zijn dank en bewondering...
En wat betreft reacties die dit alles oproept,dat is inderdaad alleen maar stimulerend,zelfs wanneer verschil van mening blijkt. Ik zelf prefereer voor het repertoire van Dylan tot en met John Wesley Harding mono, omdat de scheiding van de tracks in stereo te simpel en afleidend is van de directe manier van musiceren die in mono een heerlijke punch krijgt, maar ja,zo heb ik ze ook voor het eerst gehoord. De stereo versies zijn me te lief, gladgestreken. Loudification geeft helaas te vaak geen punch maar vlakt dan af, gelukkig hebben ze zoals je zegt Cas, tegelijk de warmte van de oorspronkelijke platen proberen te reproduceren en dat compenseert in vele gevallen wanneer de loudification beperkt is gehouden (bij de Stones werkt bv loudification omdat het meer in your face is en er weinig nuance te verliezen is en hun mono opnamen kenden nogal wat compressie die werkte). Jouw opmerking Tom over Shot of Love zette me ook weer aan het denken, wat betreft dat geheel van een album, iets waar Dylan inderdaad vaak een mooi nummer aan opoffert en waar ik steeds meer begrip voor krijg. En voor mij als Vinylfanaat zou het mooi zijn geweest wanneer Groom op het prachtige Side Tracks was gekomen (je hebt weer gelijk Cas wat betreft de Rolling Thunder nummers). En tja, Desire...
16 februari 2014 om 13:23
@ hans: Wederom dank voor je commentaar. Ik begrijp je voorkeur voor mono bij de vroege albums. Misschien komen we elkaar een keer tegen op een beurs, drinken we met z'n allen een bak koffie. Tja, de Stones in mono vs stereo, kunnen we een boom, een "tree with roots" over opzetten (moeten we wel op een ander blog doen).
@ Tom: je hebt helemaal gelijk met SOL. De Enige Echte SOL is "Groom-loos" (schitterende term, Groom-loos)! "Groom" moet die prachtige B-kant blijven, op de Amerikaanse 45 met die heel mooie fotohoes.