Met een opleiding aan de Faculteit der Letteren en verder nauwelijks wetenschappelijke scholing, besluit Gabriel Weston dat ze chirurg wil worden. Ze gaat naar de avondschool, begint daarna met de studie geneeskunde en vervolgens met de chirurgieopleiding. Als jonge chirurg in een Engels ziekenhuis moet ze keihard werken en presteren. De druk is hoog en bij elke beslissing gaat het om mensenlevens. Ze wil op een waardige manier haar vak uitoefenen, maar dat stelt haar soms voor lastige dilemma’s.
Dit is een geweldig eerlijk en ontroerend boek, voor iedereen die wil weten hoe het er echt aan toe gaat in een het hoofd van een chirurg. En daarmee spelen de vooroordelen die we hebben van chirurgen ook mee. Iedereen die wel eens gewerkt heeft met chirurgen weten dat er verschrikkelijke botte boeren bij kunnen zitten. Wat soms ook nodig is, want als je gaat nadenken wat voor werk ze moeten doen en dat er echt mensenlevens in hun handen liggen kun je niks anders doen dan respect voor ze hebben. Gelukkig zijn er ook aardige chirurgen bij die nog wel gevoel hebben voor de patiënten en dat bewijst Weston met haar debuut. Wat heel grappig en vooral eerlijk is geschreven.
Elk hoofdstuk kun je los van elkaar lezen, het zijn haar ervaringen als chirurg in opleiding, wat voor hilarische momenten zorgt. Toen ze bijvoorbeeld een blaaskatheter moest inbrengen bij een oudere man, wat haar niet lukte en tot overmaat van ramp lachte haar collega’s haar uit en vroegen haar: Dit is toch niet je eerste penis? waarop Gabriel antwoordde: Wel mijn eerste slappe! Natuurlijk is het niet alleen maar humor er komen ook aardig wat verdrietige verhalen in voor.