Franck en Freddy
De telefoon gaat, nog geen mobiele, we praten over 1996. Het jaar van Vilt ART en' Who the F***k is Alice'. Een vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn vraagt of ik Franck Evers ben, ik bevestig en ze vraagt: 'wanneer wilt u Freddy Heineken ontmoeten…?'.
In een interview in weekblad Elsevier had ik namelijk gezegd dat ik Freddy Heineken wel wilde ontmoeten. Omdat ik denk dat een van m'n broers een grap met me aan het uithalen was, gooi ik de hoorn op de haak. Het bleek geen grap, ze belde terug en een paar weken later zat ik bij Freddy in 'Het Pentagon', zoals zijn kantoor heette. Geen idee wat ik verwachtte, maar zeker niet dat ie alle tijd van de wereld voor me had.
Het eerste wat ie vroeg was: 'Hoe zijn mijn 'mensen' echt?'. 'Want als ze mij zien schieten ze allemaal in de houding'. Nooit over nagedacht natuurlijk, maar ik beschreef de mij bekende Heineken-mensen als 'net gekleed, vriendelijk en prettig om mee samen te werken'. In die tijd had ik 'Gompie' pas een paar maanden. Qua Heineken-mensenkennis was ik nog een groentje. Als ik de mensen van Heineken nu, bijna 20 jaar na dato, zou moeten beschrijven zou het trouwens aardig in de buurt blijven.
We spraken over allerlei onderwerpen: tennis, muziek, de Koningin, Harry Mulisch, de Arena, kinderen, horeca en hectoliters. En over dat laatste was ie behoorlijk scherp. Freddy was een man van oneliners, Engels afgewisseld met Nederlands. Hij zei wat betreft hectoliters: 'Think big, but act little'.'Jij wil een hoop hectoliters bier verkopen in je café, dat gaat pilsje voor pilsje, glas voor glas. Zorg ervoor dat elk glas perfect getapt is, dan pas ben je in staat om uiteindelijk veel te verkopen.' In het verleden had hij over 'zijn' bier al eens gezegd: 'Ik beschouw elke klacht over 'mijn' bier als een persoonlijke belediging'. Ik kreeg een tas met 'goodies' mee en reed naar huis.
In de auto realiseerde ik me dat ik eigenlijk niks wist over bier en dat ik gewoon probeerde om de glazen zo goed mogelijk te vullen. Bier was voor mij iets abstracts, het werd geleverd in een vat en stond in de kelder. Tappen had ik afgekeken van mijn 'baas' en zo ging het al jaren goed toch….?