Een van de belangrijkste argumenten in het debat rond woonvormen, is het ruimtegebruik in Vlaanderen. Dat staat onder druk, en heeft consequenties op het vlak van mobiliteit, woonoppervlakte en ecologie. Toch bevinden veel cohousingprojecten zich in een groene omgeving, bij open ruimte. Zien cohousers hun woonvorm als een mogelijk antwoord op het vraagstuk rond ruimtegebruik, en hoe rijmen ze dit met de locaties van hun projecten?
Het antwoord is genuanceerder dan de vaak gehoorde oplossing die wordt omschreven als ‘kernverdichting’. Zowel Kasteel Boterberg als Buren van Bink zijn projecten in het groen, maar waar er vroeger een gezin op deze plekken woonde, is het nu de thuis voor zeven tot veertien gezinnen. Ook verdichting dus, maar op een andere manier. Bovendien stonden zowel het kasteel als de overmaatse villa leeg en waren er weinig kandidaten te vinden om dit soort eigendommen met bijhorende buitenruimtes te kopen en onderhouden. Cohousen maakt de kost voor aankoop en onderhoud, en het leven hier weer rendabel.
Een ander instrument om het ruimtegebruik te beperken, is kleiner gaan wonen. Buren van Bink voorziet kleinere individuele units, die aangevuld worden met de gemeenschappelijke ruimtes. Ook Qville in Essen draait rond compact wonen. Hoewel het project als een enclave in het groen ligt, is de dichtheid op het terrein zelf behoorlijk hoog. De omgeving is een surplus die die compactheid compenseert. De ligging vlakbij een station, niet ver van een woonkern, zorgt voor een goede bereikbaarheid.