Nu, vijf dagen met prepensioen, ben ik op Terschelling voor een schrijfcursus. We schrijven Eilander portretten en als we door de ballotage komen komt het portret op de website. Het mooiste verhaal haalt de krant. Over het honorarium blijft het stil.
We zijn met veertien amateurs: dichters, beleidsnotaschrijvers, shantykoor-dirigenten, liedschrijvers, storytellers, dagboekschrijvers, Waddenzeekenners. Van de blogschrijver en de journalist leren we de kneepjes van het vak. Metaforen, clichés, show don’t tell, de vijf W’s, sfeer, directe of indirecte rede, verboden woorden. Voel ik me als een vis in het water of als een pindarotsje in de branding?