Ignacio – Fawaka Nederland
"M'n beide ouders hebben hun roots in Suriname, maar ik ben in Amsterdam geboren en getogen. Ik voel me thuis wanneer ik in Suriname ben, maar ik zou er niet zo snel gaan wonen. Ik ben toch wel heel erg verknocht aan Amsterdam. Mijn thuis. Mijn moeder kwam uit een groot gezin en heeft weinig gehad vroeger. Ze was de oudste, dus moest meer zorg dragen voor broertjes en zusjes dan dat ze zelf kind kon zijn. Ze is tevreden met weinig. In m'n jongste zus zie ik dat ook terug."
"Ik denk dat m'n moeder heel belangrijk is voor mijn geluksgevoel. Ze heeft altijd een hele positieve energie, hoe hoog de nood ook. Echt heel mooi. In je jeugd en pubertijd heb je dat soms nodig. Je kan het gevoel hebben dat de wereld vergaat, maar iemand vertelt je dat het goed komt en geeft je een thuis."
Ze heeft altijd een hele positieve energie, hoe hoog de nood ook. Echt heel mooi.""Toen ik klein was, was ik altijd bezig. Wat ik ook maar kon vinden in en rond het huis, van takken tot toiletrollen en autobanden: ik ontleedde alles. Een verknutseld plastic bekertje werd in mijn fantasie een bootje om mee te spelen. Met lego en legerpoppetjes spelen gaf me geen voldoening, dat maakte ik alleen maar kapot."
"Toen ik naar het beroepsonderwijs ging, kreeg dit een wending. Er was meer ruimte voor het creatieve en het constante onderzoekende. Desalniettemin ging het niet allemaal van een leien dakje. Gelukkig was er een leraar, Rik de Rooi, die in me geloofde. Hij was zo'n docent die je opbelde van: 'Hee joh, ik heb je nu al drie keer niet in de les gezien, kom je binnenkort nog een keertje wat leren? Want zo wordt het niets.' Ik studeerde af en ging aan de gang als lasser."
"Op gegeven moment wilde ik meer dan dat en begon ik met meubels maken. Voor een meubelmakers is werk vinden niet makkelijk, dus het lag niet voor de hand. Mijn ouders en zussen waren erg benieuwd wat ervan zou komen. Mijn vrienden begrepen het wel, ze zeiden: 'jij bent toch altijd bezig met dingen bouwen.'"
"In het begin was het heel moeilijk en had ik bijna geen geld. Na een tijdje vroegen mensen hoe lang ik van plan was dit vol te gaan houden, want met m'n diploma kon ik in principe direct aan de bak als lasser. Ik kon in die tijd soms niet eens normaal een drankje kopen. Maar omdat ik het leuk vond wat ik deed, raakte het me minder dat ik wat minder geld had."
"In mijn werk probeer ik wat terug te laten komen uit het land van mijn ouders. Ik werk soms samen met Surinaamse ambachtslieden. Zij maken dan bijvoorbeeld houtsnijwerk van tropisch hout voor een kastdeur. Houtsnijwerk is een tijdrovende klus, het is puur handwerk. In Suriname liggen de lonen lager, dus is er meer tijd voor."
In mijn werk probeer ik wel wat terug te laten komen uit het land van mijn ouders.""Ik zou graag het contact tussen de ambachtslieden daar en de mensen hier dichterbij willen brengen. Hun werk komt duizenden kilometers verder op iemands slaapkamer te hangen. Het zou mooi zijn als men weet dat 'Donovan uit Suriname dit heeft gemaakt', zodat ook die ambacht meer gewaardeerd zou worden. In het begin stuurde ik wel eens foto's, maar nu is het lastig bijhouden naast een lopende onderneming."
"Tussen werelden, maar ook hier in Nederland: contact tussen mensen is erg belangrijk. We zouden meer écht contact moeten maken met elkaar. Als voorbeeld: ik had een buurman, die altijd klaagde over geluidsoverlast. In plaats van op mezelf te focussen, ben ik toen een keer langs gegaan en heb een praatje gemaakt. Vervolgens ben ik een keer met hem mee gelopen op werk. Hij bleek een drukke stressvolle baan op de universiteit te hebben. Doordat we elkaar leerden kennen, zijn we meer rekening met elkaar gaan houden. Ik begreep zijn behoefte aan rust beter, en hij begreep dat ik na een lange werkdag af en toe wel eens behoefte had aan een uurtje harde muziek. Samen kwamen we verder."
"Wat ik de kids in Nederland zou willen meegeven? Heel veel, maar liever nog wil ik volwassenen wat meegeven. En dat heeft ook met verbinding te maken. Laten we meer investeren in onze kinderen. Iedereen is altijd heel druk, maar net even vaker met hen spelen, knutselen, aandacht geven, dat maakt voor kinderen een wereld van verschil. Vervolgens als kinderen volwassen worden, laat hen dan hetzelfde doen met ouderen. Lekker knutselen met opa, een keertje bij oma op de koffie. Dan ontstaat er van alles en nog wat aan moois. Blijf elkaar helpen, oud op jong en jong op oud."