Het is al een hele stap vooruit om je daarvan bewust te worden, want dan kun je jezelf terugbrengen naar het heden. De volgende oefening is een snelle manier om jezelf weer in het heden te brengen.
Word je bewust van je omgeving zonder de verschillende objecten te benoemen. Ga op je gemak zitten en kijk dan naar de kleuren in je omgeving. Je kunt gewoon kijken naar de verschillende kleuren en je hoeft niet eens namen te geven aan die kleuren. Dit is rood, dat is groen. Dat hoeft niet eens. Beter van niet, zelfs. Je kijkt naar de kleuren.
Na een tijdje richt je je aandacht op de lijnen in je omgeving. De rechte lijnen, de gebogen lijnen. Ook die hoef je niet te benoemen. Dan kun je kijken naar de vlakken. Hier wordt het vaak al wat moeilijker om de objecten niet te benoemen, maar probeer het gewoon. Kijk naar de vlakken.
Kijk dan naar de ruimte tussen de vlakken! Wanneer je dat gedaan hebt, kun je je ogen sluiten voor de rest van de oefening. Voel vervolgens de positie van je handen en voeten, je lichaam als geheel. Wanneer je dat gevoeld hebt, voel dan de kleding tegen je huid, de grond onder je voeten, de stoel of bank waar je op zit. En voel ook de beweging van je ademhaling. En probeer de energie in en om je heen te voelen. Ga dan andere zintuigen toevoegen. Wat ruik je? Wat proef je? Wat hoor je? Benoem geen van die sensaties, merk ze alleen maar op.
Je kunt vervolgens proberen deze oefening uit te breiden naar je (dagelijkse) routinetaken. Ga schoonmaken met je aandacht totaal gericht op wat je aan het doen bent. Rij naar je werk met al je aandacht bij wat je aan het doen bent. Niet al vast gedeeltelijk met je hoofd bij je werk. Dit is een vorm van meditatie.
Dit vierde Huna Principe doet me altijd denken aan een zen-verhaal waarvan verschillende versies bestaan. In één ervan is een jongeman zo vol van zichzelf dat hij een gesprek aanvraagt met een beroemde Zen-meester omdat hij er van overtuigd is dat die meester hem zeker zal aannemen als leerling. Sterker nog, deze jongeman is er van overtuigd dat de meester hem zal prijzen om alles wat hij al gedaan heeft op zijn spirituele pad en ook zal zien dat het moment van verlichting voor deze jongeman nabij is. De dag dat deze jongeman de meester bezoekt, regent het. De meester zit op een kussen in een kamer van zijn kleine huisje. De leerling trekt zijn schoenen voor de deur uit en laat daar ook zijn paraplu achter. Hij gaat de kamer in en buigt voor de meester. “Ik zou graag uw discipel worden. Ik wil net als u verlicht worden”, zegt hij.
De meester opent zijn ogen. De jongeman is er zeker van dat de meester nu gaat zeggen dat hij dat ook denkt. “Aan welke kant van de deur heb je je schoenen gezet en aan welke kant je paraplu?” vraagt de meester.
De jongeman is met stomheid geslagen. Wat is dat nu voor een vraag? “Eh, dat weet ik niet meer,” stamelt hij, “maar wat doet dat ertoe?”
“Jij zoekt bewustzijn, en hoe bewust ben je wanneer je niet eens weet waar je je schoenen en je paraplu gelaten hebt?”