Een paar jaar terug had nog niemand er van gehoord in Nederland, maar plots is het overal. Matcha. Verpulverde groene thee met allerlei gezonde eigenschappen. Als je de hippe theebars en foodbloggers mag geloven tenminste. Wat is dat voor wonderlijk spul? En wat doet het in m'n icetea? De Keuringsdienst hoort dat het poeder is overgewaaid uit Japan en reist af.
We eten ze gekookt, gebakken of gefrituurd. De aardappel. Wij Nederlanders zijn er dol op. Maar wanneer is Nederland uitgegroeid tot aardappelland? De oer-aardappel blijkt meegenomen uit Peru. En sindsdien werd Nederland wereldspeler in het veredelen van nieuwe rassen. De grote succes aardappel was het Bintje, een lekker en makkelijk aardappeltje dat goed te telen bleek. Maar er is iets geks aan de hand... want waar is ons Bintje gebleven?
Ons land ligt aan zee, maar vis eten doen we amper. Het enige dat er wel bij iedereen in gaat is een portie kibbeling. Blokjes vis die eigenlijk maar weinig naar vis smaken. Ooit een product om snijrestjes mee weg te werken, nu de reden voor een bezoek aan de viskraam. Waarom eten we zo graag kibbeling en hoe lang doen we dat al? En welke vis zit er eigenlijk onder dat krokante jasje? De Keuringsdienst onderzoekt de vis uit de frituur.
Het borrelnootje. Niet alleen als er een fuif is komt ie op tafel. Geen borrel zonder pinda's in een wit, bruin of geel jasje. Maar waar komt dat borrelnootje eigenlijk vandaan? Wie pakte die pinda in en noemde hem de 'borrelnoot'? De Keuringsdienst gaat te rade bij Duyvis en raakt verwikkeld in een mysterie van borrelnoten, knabbelnoten, pindabakkers en Chinezen. Toch niet zo Nederlands als gedacht?
Je kunt room kloppen tot slagroom en kunt er mee koken, als je een wat romiger smaak wilt. Vroeger deden we dat met dezelfde room maar daar hebben fabrikanten wat op gevonden, want room is vet en van vet wordt je vet. Wat roeren we nu door de saus en waarom is er voor elke bereiding een verschillend potje? De Keuringsdienst gaat op onderzoek.
De paasdagen komen er aan en plots duiken ze dan weer overal op. Kwarteleitjes. Maar waren komen die schattige, gevlekte eitjes ineens vandaan? Er blijkt iets vreemds aan de hand te zijn. Het gerucht gaat dat er wordt gerommeld met de herkomst van de eieren. Franse legbatterij eieren zouden worden verhandeld als Nederlands scharrelproduct. De Keuringsdienst speurt naar de herkomst van het kleine ei.
Het is dé manier om klanten je winkel in te lokken: Van de daken schreeuwen dat je de allergoedkoopste bent. Er is bijna geen supermarkt in Nederland die het niet doet. Van de laagste prijsgarantie, de laagste prijzen, bewezen de goedkoopste, tot de aller allergoedkoopste. Toch gek, want er kan er maar één de goedkoopste zijn zou je denken. En vraag je de directeuren om helder uit te leggen waarom ze de laagste prijzen hebben, dan blijven de poorten gesloten. De Keuringsdienst gaat op zoek naar het ware verhaal achter de lage prijzen.
Verslaggever Daan Nieber neemt blikjes mee naar een visverkoper op de Dappermarkt, die zowel verse ansjovis als sardine verkoopt. Hij kan geen uitsluitsel geven over welke vis de Engraulis Ringens uit de blikjes zou kunnen zijn. Marijn Frank gaat met weervisser Henk Schilt ansjovis vangen in Zeeland. Naast ansjovis zit er ook haring, sprot en sardine in het net, maar ook Henk kan geen uitsluitsel geven over welke vis er in onze blikjes zit. Teun bezoekt Cabo de Peñas, een Spaanse traditionele blikfabriek. Zij gebruiken alleen voor de kust van Marokko en Portugal Sardina Pilchardus voor hun blikjes. Ersin reist naar Texel voor een bezoekje aan visbioloog Arthur Oosterbaan van Ecomare. Arthur legt aan Ersin uit dat de Engraulis Ringens een ansjovis is. Alle vissen die als sardine mogen worden verkocht komen uit de orde haringachtigen (Clupeiformes). Haring en sardine behoren ook tot dezelfde familie, de haringen (Clupeidae). De ansjovis echter niet. De Engrualis Ringens is een soort ansjovis, de Latijnse naam van sardine is Sardina Pilgardus. Het blijkt dat volgens Europese regelgeving tien verschillende soorten als sardines mogen worden ingeblikt, en dat dit ook gebeurt. Ook haring en sprot liggen als sardine in de Nederlandse supermarkt.
Het zit zo massaal in ons eten, dat we er genoeg van hebben. Suiker moet eruit. Het is niet van harte, maar de voedingsindustrie belooft om miljoen suikerklontjes uit ons eten te halen. Maar wanneer kwam suiker eigenlijk op ons menu? Waar kwamen al die bergen suiker ooit vandaan? Keuringsdienst van Waarde over het donkere verleden van het witte goed. De geschiedenis van suiker valt uiteen in biet en riet. In Nederland halen we suiker tegenwoordig vooral uit bieten. Maar de rest van de wereld (80%) maakt suiker uit riet. Brazilië is tegenwoordig de grootste suikerproducent ter wereld. Maar suikerriet groeide van nature helemaal niet in Zuid-Amerika. Columbus bracht het riet ooit die kant op. Dankzij slavernij werd suiker een gigantisch succes. Door slavernij kwam er meer en steeds goedkopere suiker naar Europa. De suikerbiet is weer een uitvinding van Napoleon. De Engels waren groot in suikerriet, en doordat zij in oorlog waren met de Fransen droogde de suikerstroom in Europa op. De kleine generaal eiste een alternatief en wetenschappers brachten hem de biet. Marijn ontdekt bij de suikerbietenboer dat we in Nederland suiker halen uit suikerbieten. Maarten gaat op bezoek bij de fabriek van SuikerUnie, om te zien hoe suiker gemaakt wordt. De directeur vertelt dat de biet maar een kleine jongen is op het wereldtoneel, en dat de geschiedenis van suiker grotendeels het verhaal van suikerriet is. Ersin ontdekt het Nederlandse verleden in Brazilie. Een historicus vertelt hem over het bittere verleden van suiker, het eerste gewas dat groot werd dankzij slavernij. Hij praat met arbeiders en een fabrieksdirecteur, en leert dat ondanks dat de slavernij is afgeschaft, de omstandigheden tegenwoordig verre van goed zijn.
Niets snackt lekkerder weg dan de frikandel. Het schijnt dat we er 600 miljoen per jaar van eten. Maar waar en wanneer werd deze frituurfavoriet ooit bedacht? En wat is er waar van de geruchten over slachtafval die in de frikandel belanden? De Keuringsdienst speurt de archieven na, en komt met een speciaal verhaal over de frikandel. Maarten bestelt een frikandel in een Brabantse snackbar, waar de eigenaar bekent zelf elke dag een frikandel te eten. Teun bezoekt Beckers, een snackgigant die claimt de frikandel te hebben uitgevonden. Ersin gaat langs bij Polskamp, producent van het hoofdingrediënt van de hedendaagse frikandel.
Als je in Nederland een biertje bestelt, krijg je een pilsje. Pils is hét standaardbier. Het is zelfs zo gewoon geworden, dat we al het andere bier speciaal zijn gaan noemen. En niet alleen in Nederland, ook wereldwijd is pils een grote jongen. Maar liefst 75% van al het gedronken bier op de aardbol is pils. Hoe is dat gekomen? Hoe heeft deze biersoort al zijn concurrenten van het podium weten te stoten? KvW: terug naar de basis over waarom de hele wereld dronken wordt van hetzelfde bier. Marijn reist af naar Plzen in Tsjechië, waar pils geboren werd. Wanneer en waarom werd pils bedacht? Het bier in die tijd was vaak niet te drinken. In 1838 goten de inwoners van Plzen de hele seizoensproductie aan bier weg op het marktplein. Men wilde een stabiel, helder fris alternatief. De inwoners van Plzen haalden de Duitser Joseff Groll naar hun stad. Hij bedacht in 1842 pils. Bier brouwen bleek in die tijd een strijd tegen de elementen. Voor pils heb je kou nodig, en daarom groeven inwoners van Plzen negen kilometer gangen en grotten onder de brouwerij, waar het bier bij de juiste temperatuur kon vergisten en rijpen. Waarom hebben de Tsjechen hun pils niet beschermd, zoals de Fransen hun champagne? Als je pils zegt, zeg je natuurlijk ook Heineken. Teun bezoekt in Amsterdam het hoofdkantoor, en neemt plaats achter hetzelfde bureau als waar Freddy Heineken zijn marketingstrategie bedacht. Pils is helemaal niet zo een bijzonder bier, het gaat erom dat je er met reclame voor zorgt dat mensen jouw product willen hebben. Daar was Heineken een meester in. Teun praat in de brouwerij van Heineken in Zoeterwoude met brouwmeester Willem van Waesberghe, over hoe Heineken met pils uitgroeide tot de op een na grootste bierbrouwer ter wereld. Willem benadrukt dat kou belangrijk is. We hebben het over een periode waarin er nog geen koelkasten waren. Dus in de eerste jaren dat Heineken pils maakte, hakte men ijs uit de grachten. En als het een zachte winter was, importeerde men zelfs natuur.