Als jij je, om wat voor reden dan ook, zorgen maakt over een kind: doe er dan iets mee. In dit stadium is het namelijk absoluut nog niet aan de orde dat je een sluitend verhaal nodig hebt of ondersteunende bewijslast. Sterker nog, de meeste professionals zijn niet eens in de positie dat ze hoeven te bewijzen wat er precies aan de hand is. Het gaat gewoon om een kind of een volwassenen met een verhaal dat gehoord en/of gezien moet worden.
Het kan zijn dat er helemaal niets aan de hand blijkt te zijn, en dat zou natuurlijk mooi zijn. Maar het kan ook zijn dat jij de eerste persoon bent die een zorgelijke situatie opmerkt. Waardoor er nu eindelijk een balletje kan gaan rollen. En dat begint bij jouw onderbuikgevoel. Dus neem je zorgen, je eigen waarnemingen en het kind serieus.
Ik raad u, geachte lezer, van harte aan om eens op deze website verder te kijken. U leert hoe u verhaaltjes kan samenstellen om kinderen uit huis te plaatsen en uw wil aan gezinnen op te leggen. Bewijslast is niet nodig, als er maar een goed verhaal geschreven wordt... en dan worden de insinuaties 'feiten' (artikel mw. M. Sjerps 18-1-2018).