Een jaar geleden overleed mijn moeder aan de gevolgen van kanker. Gelukkig kan ik iets van mijn gevoelens kwijt in mijn schilderijen. Ik heb dan ook twee schilderijen afgerond. Het Ontbrekende Stukje en een portret van mijn moeder.
Vorig jaar op 28 augustus moesten we afscheid nemen van mijn moeder. Zij had twee jaar lang tevergeefs gestreden tegen kanker.
Toen zij voor het eerst gediagnosticeerd werd, waren de artsen erg positief. De tumor die in haar darmen was gevonden, zou worden verwijderd, waarna ze een chemokuur zou ondergaan. Een tijdje leek het de goede kant op te gaan.
Helaas, een maand of zes na de diagnose, bleek dat de kanker uitgezaaid was. Vanaf dat moment ging het langzaam steeds slechter. Hoe mijn moeder ondanks alle tegenslagen zo positief kon blijven, snap ik nog steeds niet. Maar ik ben nooit trotser geweest op haar dan de afgelopen twee jaren.
Kort voordat ze het nieuws kreeg dat ze uitbehandeld was, bleek uit onderzoek dat in de eerder verwijderde darmtumor het pas ontdekte en zeer agressieve KRAS-gen was gevonden.
Helaas betekent ‘pas ontdekt’ dat er weinig tot geen onderzoek naar dit type gen was gedaan, en mijn moeder werd uitgesloten van deelname aan het enige trial wat er op dat moment liep, vanwege het feit dat minder dan een jaar ervoor tevens een plekje op haar alvleesklier operatief was verwijderd.
Natuurlijk valt onmogelijk te zeggen of deze trial haar leven gered zou hebben, of misschien verlengd. Het enige wat ik wel weet is dat we nu een jaar achter de rug hebben, waarin we herinneringen hebben gemaakt zonder mama. Aan de hand hiervan maakte ik het schilderij ‘Het Ontbrekende Stukje’.