Gerrit had hem eenige oogenblikken te voren over zijn snuffelen in fransche romannetjes en slenteren langs straat berispt.
Zaturdagavond is Prof. Kühne ten onzent een kop koffie komen drinken. Lag het aan café noir, style Huet, zegt Sophie. of aan den cognac dien onze vriend Rodrigue, Bensteiner gedachtenisse, ons uit Bordeaux zond, maar het gesprek
Ik vrees, dat het een afscheidsvisite zal geweest zijn. De Raad - echt Amsterdamsche wijze - laat de zaak hangen, en intusschen wordt hij ongeduldig. Eindelijk, zeide ik, zal men U geven, wat Gij verlangt. ‘Warten?’ was zijn antwoord ‘wenn ich zehn Jahre warte, bin ich ein alter Kerl!’ Het klonk koddig van dien zes en twintigjarige, breed geschouderd, en zwaar gebuikt ja, maar overigens een beeld van jeugd en kracht. ‘Kein alter Kerl, mais un père noble!’ zei ik.