verval – ViLT
dv2008, beeldspreuk in potlood (slechte scan)
Verheerlijking verklaart jouw hand
in de mijne tussen je dijen. Langzaam,
langzaam nadert het moment
traag, alsof de dagen nooit eindigen
& niemand andere woorden heeft
dan ik, jij & niet. Nadert. Het. Schuift. Al
gauw de hemel verveelt. Van volledig
het heelal plots enkel nog
de blauwe schijn.
Kom. Draag jouw rimpels uit.
Wijzig niets. Verdaag. Verval.
2002-2017, uit de Losse gedichten
nota over de betekenis van woorden (re Sellars)
(psst: ik ben de monografie van Willem Devries in de 'Philosophy Now'-reeks over Wilfrid Sellars aan't lezen, ISBN 1-84465-039-1, af en toe schrijf ik ewa spul op dat ik denk te moeten onthouden)
Sellars: 'woorden hebben enkel betekenis in de context van een ganse taal' (uitbreiding van Frege, 'woorden betekenen enkel iets in een zin')
maar woorden hebben vooral ook hun realiteit in de breinen van de individuen.
de uitspraak van een woord spreekt geheel die realiteit uit, en is slecht in beperkte mate te herleiden tot de beschrijfbare betekenis ervan. het gesproken 'woord' hoeft niet eens een woord te zijn om dat soort gebeuren te zijn, om aldus plaats te vinden. Of een uitspraak kan meerdere woorden omvatten, elke uitspraak is een continue en unieke klankstroom, een verwerkelijking, materialisatie van een psychische realiteit
en het opschrijven van een woord kan evenmin herleid worden tot de gedachte realiteit of de 'bewaarde' betekenis, het codeert èn het is een gebaar. Derrida verliest misschien het schrijven in de (fixatie op / deconstructie van de) tekst en daarmee het recht op spreken want het is, uiteindelijk, het gebaar dat telt, het uit handen geven van de Wet.
het typen van een woord is haar reductie tot de code ervan, die enkel 'bestaat' als ze gelezen wordt. Van het gebaar blijft er geen spoor over. Elke lezing, daarentegen, wordt wel bepaalt door de psychische realiteit van de lezer, met haar woordinhouden, los van de verwerking in de semantische velden van het brein, waarin natuurlijk ook de context van de taal deels actief is. Als programma, lopende dus Elke fixatie of poging daartoe blokkeert heel het betekenisspel…
"'rot' is Duits voor 'rood'" betekent niets als het niet gelezen wordt (door een lezer die 'dat allemaal' al weet. Uitspraken over de taal verdwijnen altijd in de taal, omdat de taal zelf een materialisatieprogramma is, de taal 'betekent' materie, letterlijk, dus je kan niet praten over haar betekenis als je ze niet als gebeuren benadert.