Wardruna en Kaunan in Utrecht | Metalfan.nl Concert Review
Wardruna en Kaunan
Op 15 oktober 2017 in TivoliVredenburg, Utrecht
Het Noorse Wardruna completeerde vorig jaar de beloofde Runaljod-trilogie met Runaljod - Ragnarok. Menigeen was bang dat dat het laatste wapenfeit van het duistere folkgezelschap onder leiding van Einar 'Kvitrafn' (=witte raaf) Selvik zou zijn, maar de kenner van de noordse mythologie weet dat Ragnarok niet alleen het eind van de tijd van de goden is, maar juist ook een vruchtbaar, nieuw begin. Vanavond zijn de noorderlingen terug. Niet om een nieuwe plaat te promoten, maar om nog eenmaal de o zo succesvolle trilogie te brengen. Ze hebben Kaunan meegenomen om de avond voor een stijf uitverkochte TivoliVredenburg te openen.
Het uit drie verschillende landen afkomstige, traditionele folk spelende trio Kaunan is in eerste instantie misschien een ietwat gekke keuze. Maar deze muzikanten, die zichzelf vernoemd hebben naar de letter k uit de futhark (=runenalfabet), staat getekend bij By Norse Music. En dat is het label van Einar. Als Kaunan (dat toorts of fakkel betekent, en staat voor kennis) het podium betreedt, is ook gelijk duidelijk wat we kunnen verwachten. De heren bespelen traditionele instrumenten als de Zweedse nyckelharpa en de hurdy-gurdy, ook wel draailier genoemd. Moderne vertolkingen van oude liedjes dus.
Spokesperson van de band is Oliver S. Tyr, en fans van Faun herkennen gelijk de frontman van hun favoriete band. Qua humor zit het vanavond dan dus ook wel goed. Muzikaal blijkt het gezelschap de zaakjes ook prima op orde te hebben. Ondanks de vreemde toonladders en de af en toe rare ritmes, laten ze de muziek van weleer leven. Oliver drukt ons op allerlei manieren op het hart dat we toch zeker het onlangs verschenen debuutalbum Forn moeten kopen en gezien de enthousiaste reacties van het publiek zal zijn kassa flink gerinkeld hebben. Hoewel het showelement ontbreekt, is het optreden strak en het publiek enthousiast.
Daar waar Kaunan enigszins onderhoudend was, laat Wardruna zien hoe je een show maakt. De lichten gaan uit en Einar en Eilif Gundersen blazen op brudevælte lures. Een brudevælte lure is een in Denemarken opgegraven traditionele hoorn uit de noordse bronstijd. Het doet nog het meest denken aan een trombone. Welk ander nummer dan de openingstrack van Runaljod - Ragnarok, Tyr (verwijzend naar de gelijknamige god), om deze geniale show mee te beginnen? Wat een krachtig nummer; iedereen is gelijk bij de les.
De Noren vervolgen met het geweldige Wunjo, vreugde, van hetzelfde album. Het opgewekte karakter van dit nummer staat in contrast met de opener van vanavond. Die tegenstellingen geven de songs extra kracht. Zo ook de duistere klanken van het derde nummer, Bjarkan; alleen die mondharp al! Alsof dat nog niet genoeg is, duiken we dieper de duisternis in middels het van Runaljod - Gap Var Ginnunga afkomstige Heimta Thurs. De titel verwijst naar noordse reuzen en staat voor chaos en verleiding. Het middels stroboscoop gesimuleerde onweer aan het eind is indrukwekkend. En zo brengen de Noren het publiek verder in vervoering; een trance-opwekkende bloemlezing uit de Ragnarok-trilogie.
Persoonlijke hoogtepunten als Isa en Rotlaust Tre Fell passeren de revue en het publiek is in extase als dan het magische Odal aanvangt. Odal staat voor familie en nalatenschap en op het album hoor je Einars kinderen dan ook meezingen. Maar vanavond zijn band en publiek een. Vanavond is een van die zeldzame avonden waarop alles klopt. Wardruna laat de 2.500 fans tellende Ronda krimpen tot een huiskamer. Vanavond zijn we één grote familie met Einar als familiehoofd.
Als Einar het traditioneel laatste nummer Helvegen aankondigt, is hij zichtbaar trots en geraakt door het dolzinnig enthousiaste publiek. "In de traditie waar ik vandaan kom, zingen wij de overledenen naar het hiernamaals. Dit nummer gaat over de vraag wie voor mij zal zingen, als ik kom te overlijden. Dit gaat over dood en over loslaten." Het verhaal komt flink binnen en geeft het nummer een extra persoonlijk tintje. De vertolking is ook dit keer magistraal; ook zonder de op het laatste album en deze tour helaas ontbrekende Gaahl (Gorogoroth). Wat een band!
Het erop volgende applaus is dan ook oorverdovend. De band weet zich nauwelijks een houding te geven. Zelfs Einar, de doorgaans beheerste, koele kikker, weet zijn stem nauwelijks in bedwang te houden als hij het publiek bedankt. Maar na een minuut of wat herpakt hij zich en na kort overleg verlaat de rest van de band het podium. Het is Einar-tijd. Zouden we dan werkelijk het magische Queen Aslaug funeral te horen krijgen? Nee, helaas, hij heeft zijn kraviklier bij zich. Maar niet getreurd, Einar heeft natuurlijk nog veel meer in zijn mars dan dat.
De kenners weten het stiekem ook al: Hij brengt het onlangs verschenen Snake Pit Poetry ten gehore. dat velen zullen kennen van de serie Vikings. Een prachtige toevoeging aan een weergaloos optreden. Een niet aflatend, oorverdovend applaus volgt. Einar weet zich er geen raad mee. Onophoudelijk wordt er gejoeld, geschreeuwd en gefloten. Niet wetend wat hij nog moet zeggen, verlaat hij enigszins ongemakkelijk het podium. Nog nagenietend van wellicht een van de beste shows van het jaar, verlaat het publiek daarop de zaal.