Verkeerd verbonden - 500 Magazine aan zee
Geplaatst op 16 mei 2020 19 februari 2021 door Bert Roodhof
'Geeft niet, hij is er al twee jaar niet meer. Had hij zijn klachten maar eerder verteld, ik denk dat hij me heeft willen sparen. Sinds mijn dertigste was ik ziek, ziet u. Fibromyalgie. Zegt u dat wat?'
'Dat dacht ik al. Het is een onbekende ziekte waarbij je last hebt van chronische pijn in je spieren en bindweefsel. Ik was vaak stijf en moe, sliep niet goed. De doktoren, ik bezocht er veel, konden niets vinden. Door de fibromyalgie kon ik bijna niets, we zagen weinig vrienden, gingen er niet op uit en ik kon voor Leo ook niet zijn vrouw zijn, als u begrijpt wat ik bedoel. Leo had gelukkig wel zijn vaste avondjes met vrienden. Op maandagavond kezen, op dinsdagavond zaalvoetbal, woensdagavond vergadering van de tuinvereniging, dat werd vaak heel laat, donderdagavond klaverjassen en natuurlijk de vrijdagmiddagborrel.
Leo was bijna nooit ziek, maar als hij niet fit was dan moest de hele wereld dat weten. Echt een man. Toen hij zijn enkel verstuikte bij een zaalvoetbalwedstrijd gedroeg hij zich alsof het om een gecompliceerde dubbele beenbreuk ging. Als hij een verkoudheid had, deed hij het voorkomen als een dubbele longontsteking. Ik kon daar niet zo goed tegen. Ik had immers altijd pijn, was altijd moe, ik wilde ook wel eens een avondje weg, maar mij hoorde je niet klagen. Bent u er nog?
'Dieptepunt was toen Leo op zijn werk van de bouwsteiger viel en drie weken plat moest blijven liggen. We moesten thuiszorg regelen omdat ik niet voor Leo kon zorgen. Ik had te veel pijn. Hij kreeg wel bezoek, er kwam regelmatig een dame van de tuinvereniging die hem heel lief gezelschap hield. Ik kon dat niet, ik had meer dan genoeg aan mezelf. Het was een hele opluchting toen Leo weer aan het werk kon.
Hij moet al heel lang last hebben gehad van zijn rug. Misschien dacht hij dat het kwam door zijn werk. Dat metselen op een bouwsteiger hou je niet vol tot je pensioen. Misschien vertelde hij het niet omdat ik door die fibromyalgie altijd rugpijn had. Toen hij bij de dokter kwam omdat de pijn te erg werd, bleek het geen rugpijn te zijn maar nierkanker. Maar toen was het al te laat om er nog iets aan te doen. Hij heeft gelukkig niet lang geleden. Dat was niets voor hem geweest.
Na zijn dood ging het met mij steeds beter. Mijn pijn is weg, ik kan steeds meer en ben voor het eerst sinds jaren op vakantie geweest. Daar heb ik het meeste verdriet van. Nu we weer samen dingen hadden kunnen ondernemen, is hij er niet meer. Soms vraag ik me af of ik zonder Leo gezond was gebleven, dat ik ziek werd omdat Leo en ik misschien verkeerd verbonden waren. Is dat gek?