Het artistieke werk van Carla van Gisbergen (1967) laat zich niet in één categorie vangen. Er zijn de bloemen die figuratief flonkeren in bladgoud: lieflijk en verleidelijk. Maar er zijn ook de geabstraheerde vissen die stikken in de plastic soep van de oceanen: grimmig en deprimerend. Het landschap hangt bij wijze van spreken naast het portret. Zo'n portret kan op realistische wijze door olieverf op linnen tot stand zijn gekomen of als abstractie door dot painting op metaalplaat zijn gevangen.
Het tuinschilderij is een speciaal genre geworden: bestand tegen weer en wind, geharnast achter vernis.