Ayn Rand toont aan (en het is de mening van uw ondergetekende, ondermeer gebaseerd op ontelbare discussies met andersdenkenden) dat erkenning van dit axioma logisch leidt naar ondermeer 1) de visie dat elk individu een doel is op zichzelf en 2) dat integrale individuele vrijheid ieders hoogste goed is (terwijl ‘vrijheid’ hier betekent het ontbreken van dwang -zelf een gevolg van het niet-initiëren van geweld door anderen, ondermeer en vooral door de overheid). Alle visies die niet tot dit besluit komen 1) verwerpen feitelijk dit axioma of 2) maken fouten in de logische ontwikkeling van hun redeneringen.
De pragmatische pijler van Objectivisme is veel minder overtuigend. Zo was Rand erg gekant tegen het libertarisme omdat dit stelt dat iedereen vrij is zich gelijk welke levensvisie eigen te maken, zelfs een irrationele, op de enige voorwaarde dat geen geweld wordt geïnitieerd. Dit op grond van Rand’s eigen overweging dat niemand onfeilbaar is (dus ook zijzelf niet). Alleen de vrijheid, zo concludeert het libertarisme, waarborgt dat niemand ongewild de gevolgen van vergissingen van anderen moet dragen.