‘Zij die het voorrecht hebben iemand in zijn laatste ogenblikken te vergezellen, weten dat ze een heel intieme tijdruimte binnengaan ( Lees ‘innerlijke ruimte’ zie studiedag Van levenskunst tot stervenskunst op 28 oktober 2011).
De patiënt zal voor hij sterft proberen het wezenlijke van zichzelf aan hen die hem bijstaan over te dragen. Met een gebaar, een enkel woord, soms alleen maar een blik, zal hij proberen uit te drukken wat hij eerder niet altijd heeft kunnen of weten zeggen’.
Tijdens deze dag staan we stil bij de betekenis van het levensverhaal van de ander en die van jezelf en wat daarin de belangrijkste accenten zijn om bij stil te staan.
Maar ook wat de waarde van een levensverhaal kan zijn, als het moment van afscheid komt en als daar tijdens de uitvaart betekenis aan gegeven moet worden.