Graag neem ik je mee terug naar de zomer van 2013. IJscoboer Mario had niet in de gaten dat ik een toneelstukje opvoerde. Mijn vrouw en kinderen gingen nietsvermoedend zitten. Ze genoten vooral van hun ijsje en zagen niet dat manlief de ijsverkoper voor de gek hield. Ik vertelde de nietsvermoedende ijscoboer dat ik gewend was om een betalingstermijn te hanteren van 30 dagen. ‘Uiterlijk zondag over 4 weken reken ik die 4 wafels af’, zei ik toen met een stalen gezicht. ‘Kom ik dan mijn betalingsverplichtingen niet na, dan mag je mij als ondernemer wettelijk 40 euro extra in rekening brengen.’
Mario wees naar een Delftsblauw tegeltje dat bij hem in de ijssalon hing. Met sierlijke letters stond erop geschreven: ‘Met op de pof betalen, hebben we hier afgerekend’. De tekst toverde een glimlach op mijn gezicht. ‘Van die extra betalingsvoorwaarde had je me eerder schriftelijk op de hoogte moeten brengen’, zei ik opnieuw met een pokerface. De ijscoboer keek me aan of hij zijn zelfbereide ijs zag branden. Om mijn betoog extra kracht bij te zetten, meldde ik ook nog dat zijn uitgeprinte factuur niet aan de wettelijke richtlijnen voldeed.
‘Waar ben jij mee bezig’, vroeg de Mario. ‘Zo ken ik jou helemaal niet?’ Ik ontdooide, haalde mijn gezicht uit de plooi en stelde hem gerust. ‘Natuurlijk is het niet normaal om een ijsco pas over 4 weken te betalen’, zei ik lachend. ‘En het is ook vreemd om voor een ijsco een gespecificeerde rekening te vragen. In het bedrijfsleven is dat echter de normaalste zaak van de wereld. Daar heb ik als creditmanager bijna dagelijks mee te maken. Als je een dienst of product verkoopt, heb je gewoon recht op je geld. En nu ga ik van mijn ijsco genieten, want er is niemand die zo lekker pistache-ijs en hazelnootijs kan bereiden zoals jij.’