Voor haar voeding mocht ze er even uit en wat was dat fijn om haar vast te houden. We moesten elkaar nog leren kennen. Het fijne, van haar vast houden, werd al snel vervangen door de gedachten dat ze weer zo snel mogelijk onder de lamp moest. We hadden maximaal 30 minuten voor de voeding en om even knuffelen. Dan moest ze weer onder de lamp. Wij kende haar nog niet en hierdoor voelde het alsof ze er alleen voor stond. Elke keer als ik naar haar keek, begon ik weer met huilen. Ik vond het zo erg voor haar.
Ik was net bevallen? Daar merkte ik niets van. Ik had geen tijd om aan mijzelf te denken. Gelukkig had ik Christiaan. ‘Ga nou maar even douchen, ik kom je zo helpen’ zei hij dan lief. Onder de douche kon ik alleen maar huilen. Als ik naar mijn lichaam keek, zag ik geen dikke buik meer waar ons kindje in zat. Ze lag daar, helemaal alleen. Het bloed spoelde door het doucheputje. Ik keek hier gedachteloos naar. Niets van dit alles was van mij, het voelde niet alsof ik net bevallen was van het meest mooiste meisje van de wereld.
De volgende ochtend werden we gewekt door een dame van het laboratorium, weer bloedprikken. Deze keer werd het mij allemaal teveel. Huilend pakte ik mijn spullen om weer te schuilen onder de douche. Na 2 dagen mocht de lamp uit! Wat waren wij blij. Dat betekende alleen nog niet dat we naar huis mochten… Isabella was zo verzwakt door de bilirubine dat ze haar voeding niet goed dronk. Aan de borst was zo stressvol voor ons beide. Door het gebroken sleutelbeentje was het aanleggen geen makkie. Ik besloot om te blijven kolven en om het met de fles te geven. In het ziekenhuis waren ze erg pro borstvoeding en daar werd ik ontzettend onzeker van. Blijkbaar was het voor ons beide niet iets makkelijks, maar ik bleef het proberen! Voor ons werd het leegdrinken van het flesje een strijd, hoe eerder ze het leeg zou drinken, hoe sneller we thuis waren.
Christiaan zou die maandag weer gaan werken, hij was dan een week vrij geweest. Het ergste was geweest, dachten we, dus hij kon prima weer aan de slag gaan. Met Christiaan aan mij zij voelde ik me thuis en veilig. Nu ging hij weg, naar huis, zonder Isabella en mij. Ik heb zoveel aan emoties gevoeld. Mijn emoties schoten elk moment van 0 naar 100. Omdat Isabella haar fles niet leeg dronk kreeg ze uiteindelijk een sonde. Ze merkte er niks van en het hielp haar om aan te sterkten. Om de 3 uur werd er een flesje gebracht en wat ze dan over had kreeg ze via de sonde. Elke voeding ging moeizaam en het enige waar ik nog op gefocust was, was die fles. Als ze haar flesje leeggedronken had stuurde ik trots een foto naar Christiaan.
Alles ging buiten mij om, het enige wat ik moest doen was kolven, Isabella verschonen en voeden. Hierdoor had ik geen ritme en werd ik nog onzekerder. Thuis moest ik toch echt alles zelf doen. Dames van de nachtdienst wilden mij helpen door de voeding van 03:00 uur gelijk door de sonde te doen. Ik kon dan lekker doorslapen en een beetje bijkomen. Dat heb ik één nacht gedaan, ook al lukte het mij niet om lekker door te slapen. Die nacht kwam de voeding er weer uit bij Isabella. Ik was zo boos, ze hadden de voeding gewoon te snel door de sonde gedrukt. Sommige dames vond ik zo lomp. De nachten vond ik dan ook vreselijk. Ik was blij als deze weer voorbij waren en ik wist dat mijn moeder overdag langs kwam. Ze nam mij even mee naar buiten. Christiaan kwam gelijk uit zijn werk. Mijn gedachtes maakte mij gek. Als er iemand anders op de afdeling naar huis ging werd ik verdrietig, het leek wel of ik jaloers was. Als er weer iemand kwam hoopte ik dat wij eerder naar huis mochten. Erg toch?
Voor mijn bezoek, wat alleen Christiaan en mijn moeder was, wou ik niet dat ze mij alleen maar huilend zagen. Elke avond en ochtend, onder de douche kon ik even mijzelf zijn, huilend. Maar ik had geen tranen meer. Ik was echt kapot, lichamelijk en geestelijk gesloopt. Ik had besloten om niet meer te denken. De dagen duurde zo te lang. Ondertussen belde de kraamhulp elke dag. Ik had geen behoefte aan contact buiten Christiaan en mijn moeder. De kraamhulp moest nog door ons papieren laten tekenen en inleveren, natuurlijk wilde ze ook weten hoe het met Isabella ging.