Het Boxtelse Liduina in geuren en kleuren (publicatie 0492 uit de bibliotheek Heemkunde Boxtel)
Het Boxtelse Liduina in geuren en kleuren
Tijdens mijn werkzame leven in het Liduina-ziekenhuis in Boxtel rook ik het iedere vrijdag: vis. Niet alleen in de keuken, maar via de liftenhal en door de gangen in het hele ziekenhuis.
Persoonlijk vond ik het geen onaangename geur. Zelfs nu niet, want die typische geur kan nog altijd veel herinneringen aan mijn tijd daar oproepen.
De geur van vis op vrijdag zei iets over het oorspronkelijk katholieke karakter van het ziekenhuis. Op die dag werd vis geserveerd, zoals het een goed katholiek betaamde. Net als zoveel andere gebruiken die de katholieke kerk aanmoedigde in de samenleving, werd er haast niet bij nagedacht. Dat hoorde nu eenmaal zo.
Door Het Boxtelse Liduina in geuren en kleuren heen zullen er nog tal van andere typisch katholieke gebruiken langskomen. Dit boek behandelt namelijk niet enkel het Liduina-ziekenhuis zoals mijn collega's en ik het in de jaren zeventig en tachtig hebben ervaren, maar ook de langere voorgeschiedenis ervan, van middeleeuws gasthuis tot moderne ziekenhuis en verpleeghuis. De herinneringen en anekdotes van voormalige medewerkers zullen niettemin een groot deel van dit boek uitmaken. Hun inbreng heeft dit boek een stuk levendiger en kleurrijker gemaakt. Hetzelfde kan gezegd worden over de totstandkoming ervan; alle foto's en verhalen die zij meebrachten, waren goed voor hele dagen van gezelligheid.
De reden voor dit boek is eigenlijk diep persoonlijk; het is mijn manier om een rijke en dankbare periode in mijn leven af te sluiten. Vanwege gezondheidsredenen heb ik 2000 het ziekenhuis plotsklaps moeten verlaten, zodat ik er nooit fatsoenlijk afscheid van heb kunnen nemen.
Natuurlijk was ik niet alleen in mijn warme herinneringen. Nog terwijl ik er werkte, veranderden de werkomstandigheden in het ziekenhuis ingrijpend. Inmiddels is de wereld van de gezondheidszorg zo ver veranderd, dat het voor ons 'van de oude stempel' onbegrijpelijk en onherkenbaar is geworden. En dat terwijl we nog met zoveel fijne herinneringen zaten aan de tijd toen Boxtel nog een eigen ziekenhuis had. Graag zag ik dat ergens bewaard, opgetekend en verlucht met foto's; gewoon om die tijd levend te houden voor iedereen die het net als mij bleef koesteren.
Het zou niet oprecht zijn om te doen alsof vroeger alles goed of beter was. Uiteraard zijn er ook nare en ongemakkelijke gebeurtenissen geweest en met de wijsheid achteraf kunnen we nu zeggen dat inzichten destijds nog flink tekortschoten. Maar het zijn de goede herinneringen die de overhand hebben gehouden, want die zijn er gelukkig veel geweest. En wat de zorg zelf betreft: dat mocht naar mijn idee destijds nog echte zorg zijn.