Tegenwoordig vindt de Haagse kermis ieder jaar rond Koningsdag plaats, maar vanaf de eerste helft van de 14de eeuw werd dit evenement op het Buitenhof, de Lange Vijverberg en het Voorhout jaarlijks op Sint Catharinadag (25 november) georganiseerd. In 1407 stelde graaf Willem VI op dezelfde plek een tweede jaarmarkt in die in de week voor en de week na 1 mei werd gehouden. Op deze zogeheten Meimarkt of Hofkermis konden kooplieden hun waren verkopen en rondreizende artiesten hun kunsten tonen. Om zoveel mogelijk kooplieden en kopers aan te trekken, werd bepaald dat deze jaarmarkten zogeheten vrijmarkten moesten zijn. Dit betekende dat de overheid garandeerde dat iemand met schulden tijdens de marktdagen niet gearresteerd zou worden. Het nadeel van deze bepaling was wel dat Den Haag in deze periode door veel ‘gespuis’ werd bezocht.
Gedurende de 17de en 18de eeuw beleefde de kermis haar bloeiperiode met optredens van acrobaten, goochelaars en gedresseerde dieren. De Haagse kermis groeide uit tot een centrum van vertier dat de belangstelling trok van zowel het gewone als aanzienlijke Hagenaars. Ook de Oranjes lieten zich een bezoek aan de kermis niet ontgaan. Op dit schilderij is even links van het midden de stadhouderlijke familie te zien, die zich voor een kraampje verdringt. Naast prins Willem V en diens echtgenotes zijn twee donkere mannen zichtbaar van wie de namen bekend zijn: Cupido en Sideron. Zij waren als bedienden van de stadhouder werkzaam aan het hof.
In 1887 besloot het gemeentebestuur de Meikermis vanwege haar onzedelijke karakter af te schaffen. Na de Tweede Wereldoorlog keerde de kermis op het Buitenhof, de Lange Vijverberg en het Voorhout terug.
Het stadsgezicht als zelfstandig genre is in de tweede helft van de zeventiende eeuw ontstaan. De achttiende eeuw heeft een immense productie aan topografische werken opgeleverd, die in de negentiende eeuw bij lange na niet is gehaald. In deze periode waren er ook nog maar weinig kunstenaars die zich uitsluitend op het stadsgezicht toelegden, zoals in de achttiende eeuw vaak wel het geval was. Toch is het stadsgezicht altijd populair gebleven.
Stadsgezichten geven echter niet altijd weer hoe een stad of dorp er ook daadwerkelijk uitzag. Kunstenaars gebruikten veelal hun fantasie, lieten bouwwerken weg of schilderden deze er juist bij om een compositie beter tot zijn recht te doen komen.