Met interesse hebben wij het artikel 'Die cultuur paste niet bij mij' (MC 14/2009: 580) gelezen. De uitingen van professor Van Kleef, opleider anesthesiologie in het LUMC, hebben ons ten zeerste verbaasd.
Zo zegt hij dat het stoppen met een opleiding tot specialist niet getuigt van gevoel voor de organisatie. Wij erkennen dat het voor een opleidingskliniek lastig is als iemand voortijdig zijn opleiding beëindigt. Het lijkt ons nog minder wenselijk om iemand vijf jaar op te leiden voor een vak dat hij nooit zal gaan uitvoeren.
Verder meent Van Kleef dat er tegenwoordig veel minder verantwoordelijkheidsgevoel is onder de aios. Dit leest hij af aan het feit dat er tegenwoordig meer parttimers en zwangeren onder de aios zijn. Dit is inderdaad een teken van deze tijd. Tegenwoordig worden zowel mannen als vrouwen geacht in hun levensonderhoud te kunnen voorzien.
Bovendien neemt de opleiding en specialisatie een groot deel van het fertiele deel van het leven in beslag. Dit maakt het onvermijdelijk dat vrouwen zwanger worden in hun opleiding. Er is wel degelijk sprake van verantwoordelijkheidsgevoel onder de aios, echter niet slechts voor het werk, maar ook voor het gezin. Hierdoor kiezen zowel mannen als vrouwen ervoor om parttime te gaan werken. Het verdient veel eerder bewondering dan afkeuring dat mensen ook buiten hun werk hun verantwoordelijkheden nemen.
Tot slot piekert Van Kleef er niet over bij schaarste van aios staf in te zetten om de gaten op te vullen. Dit is de omgekeerde wereld. De staf is ons inziens primair verantwoordelijk voor de zorg, niet de aios.
Gelukkig herkennen wij ons niet in het opleidingsklimaat geschetst door de Leidse opleider anesthesiologie. Bij ons is er sprake van een klimaat waarin de combinatie van werk, gezin en privéleven allerminst wordt ontmoedigd. Misschien is het juist hierom dat het percentage vrijwillige uitvallers bij ons lager is dan het gemiddelde.