Zipje en Zopje waren (en zijn nog steeds) dolblij dat we weer thuis zijn, Zopje is net een kwijlend, spinnend magneetje, vooral 's morgens en 's avonds zit hij als vastgeworteld op mijn schoot; Zipje laat zich minder zien, maar als hij zich laat zien duwt hij je bijna om, stevige kopjes gevend.