Dit zou een rechtvaardige, verstandige en duurzame regeling zijn. Als Frankrijk haar weigerde, zou het in waarheid het wezen aan de schaduw offeren. En al schijnt het oppervlakkig zo niet, zij is ook in het eigenbelang van Groot-Brittannië. Misschien is de Britse openbare opinie, hoe diep de verandering ook is, die zij ondergaan heeft, er nog niet mee verzoend niets te krijgen. Maar dit is een geval waarin een verstandige natie het best handelt door de zaak breed op te vatten. Ik heb niet verzuimd zorgvuldig de verschillende wijzen te overwegen, waardoor Groot-Brittannië iets voor zichzelf zou krijgen, of schijnen te krijgen, uit de regeling. Het zou, bijvoorbeeld, ter voldoening van zijn vorderingen enige van de C obligaties onder de Regeling van Londen kunnen krijgen, waaraan, daar zij een derde prioriteitsrecht genieten na de A en B obligaties, een nominale waarde gegeven kan worden, maar in werkelijkheid zijn deze obligaties niets waard. Het zou, in plaats van een deel van de opbrengst der Duitse douanerechten te ontvangen, kunnen stipuleren, dat zijn goederen vrij van inkomende rechten zouden toegelaten worden in Duitsland. Het zou een gedeeltelijke controle over Duitse industrieën kunnen verlangen, of de diensten van Duitse organisatie kunnen bedingen voor de toekomstige exploitatie van Rusland. Plannen van deze aard hebben zekere aantrekkingskracht voor vindingrijke geesten en moeten niet te haastig opzij gezet worden. Maar ik geef toch de voorkeur aan het eenvoudiger plan en ik geloof dat al die plannen van de ware wijsheid afleiden.