Recordduik naar 130 meter – 'het was niet makkelijk' – DuikeninBeeld
Recordduik naar 130 meter – 'het was niet makkelijk'
door Linda Ferwerda op 3 december 2015 2 reacties
Op 18 oktober 2015 verbrak Nanja van den Broek het wereldrecord Variable Weight. Ze dook op één ademteug met behulp van een slee naar maar liefst 130 meter diepte en zwom op eigen kracht terug naar boven.
«Het was niet makkelijk». Dat is het eerste wat Nanja tegen me zegt als ik haar na het record aan de telefoon heb. Nu kan ik je vertellen dat ik –als leek- niets anders had verwacht. Nanja wel dus.
Het is niet haar eerste diepterecord. In 2014 tikte ze al de 100 meter aan in de discipline No Limits. Dat deed ze met twee vingers in haar neus. Binnen de kortste keren lukte het haar de moeilijke techniek van het klaren van de oren onder de knie te krijgen. Nog vier à vijf weken dieptetraining en ze was er klaar voor. Record in the pocket!
Maar dit keer was het anders. Dit is een wereldrecord! Een andere en moeilijkere discipline, een veel langere voorbereiding. Bijna een vol jaar heeft het leven van Nanja en haar partner Judith van de Griendt in het teken gestaan van dit wereldrecord. Trainen, voeding, rust, medische check-ups, niets kon aan het toeval worden overgelaten. De datum was geprikt, de jury werd geregeld. Het moest en zou half oktober gaan gebeuren.
Otrivin en ducttape
En het gaat allemaal op rolletjes. Niets lijkt het wereldrecord in de weg te staan. Tot de dag voor vertrek… Het freedivecentrum in Sharm el Sheikh waar Nanja traint en ook de recordpoging zal ondernemen, wordt gesloten… De reden? De onbekendheid van freediven bij de Egyptische overheid, ze hebben er nog geen hokje (lees vergunning) voor. Gelukkig is dit op te lossen.
Ze wordt snipverkouden –lang leve freedivers en hun grote holten én Otrivin. Haar monovin breekt, maar ducttape doet wonderen. Eén van de juryleden heeft vertraging. En op de dag zelf staat er heel veel wind en een enorme golfslag…
Nanja laat zich niet gek maken. Al is het een vreemd gevoel dat zij als eerste gaat proberen het wereldrecord over te nemen van freedive-legende Natalia Molchanova die in augustus na een training niet meer bovenkwam. Het heeft Nanja geraakt, ze schrijft er in augustus nog een blog over. «Maar», zegt Nanja, «bij dit soort ongelukken blijkt altijd dat de duikers zich niet aan de veiligheidsregels hebben gehouden. Ik doe dat niet, veiligheid komt op de eerste plaats.» Die veiligheid is bij Nanja's duiken goed geregeld. Partner Judith heeft tijdens de voorbereidingen altijd meegekeken, iets wat Nanja een rustig gevoel geeft.
Het weer op 18 oktober laat te wensen over. Maar aan het begin van de middag gaat de wind liggen en komt de zee tot rust. Nanja is rustig, maar weet dat hoe later het wordt, de zon des te lager staat en er dus minder licht in het water is. Sterker nog, tijdens haar voorbereiding schuift er ook nog eens een wolk voor de zon. De veiligheidsduikers zijn onder water gegaan – één technische duiker wacht haar op 100 meter op, twee duikers blijven rond de 40 meter hangen. Rustig zwemt ze naar het platform, ze probeert diep genoeg in trance te komen, de rust te vinden die ze nodig heeft. Ze is mentaal sterk, ze weet dat ze het kan.
En dan gaat ze. 'Oogkleppen' op, compleet gefocust. In de eerste fase van de afdaling is ze bezig om lucht van longen naar mond brengen. De vulling gaat anders dan bij training, minder mooi. Ze vraagt zich af of ze het gaat halen. Ze ontspant haar lichaam zo veel mogelijk zodat ze minder zuurstof verbruikt. En dan is ze er. Eén minuut tien later. Boem! 130 meter! Ze hoort de technische duiker juichen.
En dan terug naar boven. Bovenkomen alleen is niet genoeg. Pas als ze binnen 15 seconden haar masker en neusklem van haar gezicht heeft gehaald en kijkend naar de jury het ok-teken heeft gegeven en 'I am OK' heeft gezegd, krijgt ze de witte kaart. Gehaald!
Snel wordt ze door Judith en coach Andrea gefeliciteerd om vervolgens met zuurstof op 9 meter te decomprimeren. Even rust want de duik was stressvoller dan normaal. Enkele freedivers komen haar onder water feliciteren. Pas dan komt langzaam het besef en komt ze met een lach van oor tot oor even later weer boven.
Terug aan de kant volgt een dopingtest. Ook bij freediven wordt daarop gelet. Administratie, het thuisfront bellen, een klein feestje. En dan slapen…. Het kost haar drie dagen om de stress uit haar lijf te krijgen. Geen wonder als zo'n prestatie een jaar lang je leven beheerst.
Opnieuw de grenzen verleggen? Of is het wel even genoeg geweest? «Misschien nog één. Dat wordt dan No Limits. Die is makkelijker dan Constant Weight, je hoeft niet zelf terug te zwemmen. En het is maar 30 meter meer dan dit record. Drie keer klaren… Een projectje voor 2017.»
Maar ook in 2016 zullen we van Nanja horen. Een nieuw avontuur heeft zich al aangediend. Ze gaat voor een televisieprogramma een bekende Nederlander opleiden tot freediver met als doel om een speciale live uitzending te maken waarmee geld wordt opgehaald voor Ocean Cleanup, het initiatief van Boyan Slat. Een prachtige promotie voor de sport. Wordt vervolgd…