Ik was 's avonds in de comedie en zag ‘het levende lijk.’ Het werd goed gespeeld en het beviel me. Het was meer de artiest in Tolstoy dan in de meeste andere werken. Geen moraliseeren maar kunst. En onder invloed van Dostoiewski. De echt-russische, goedig zwakke, oprecht en week, gevoelig en diep en eerlijk - teegenoover de brave verveelende geweetensmensch. ▫ Heel mooi vond ik het zigeunerlied, het avondrood. Dat was een goede scène, goed gespeeld. En ook fijn en uitsteekend was het voorleezen van Fedja's schrijfwerk, afgebrooken door de komst van Mascha's ouders. En dan zijn verbouwereerde lijdsaamheid, zwak en beminnelijk.
Koud. Eergisteren bracht ik het MS van Paul's ontwaken bij Versluys. Het wordt maar een klein boekje, maar als ik het van een ander las zou ik zeggen: ‘dat zullen veelen leezen.’ ▫ Zoo denk ik b.v. dat Gorter nooit meer iets van mij leest, maar dat hij dit kleine boekje wèl zal leezen. Mijn vrienden zullen het leezen, maar ook veelen van mijn vijanden.