opvoeden – IN FULL FLOW
Mijn kind volgt een crashdieet
Dochter kijkt heel weinig TV. De gemiddelde tijd die haar leeftijdsgenoten doorbrengen kijkend naar een scherm is meer dan honderd minuten per dag. Dochter kijkt ongeveer drie uur per week. Arm kind. Wat een strenge ouders heeft ze. De regel hier in huis wat betreft TV kijken: in het weekend aan het eind van de middag. Ons weekend begint op vrijdagmiddag, dus drie dagen in de week kan Dochter filmpjes kijken. De andere dagen kan ze in theorie vragen om een spelletje te doen op een oude telefoon van mij, maar meestal vraagt ze er niet om.
De regel voor het TV kijken is er eigenlijk meer voor mij, dan voor Dochter. Zeker in de fase dat het filmpjes kijken geïntroduceerd werd in haar leven vroeg Dochter er te pas en te onpas om. De regel was voor mij (en de Man) een middel om aan vast te klampen wanneer ik eigenlijk te moe was om nee te blijven zeggen. Eten koken is voor veel gezinnen zo'n moment dat de kinderen TV kijken. Bij ons niet, althans niet op werkdagen. Als ik eens moet koken, omdat de Man (de kok in huis) laat thuis is, dan zit Dochter rustig zelf te spelen.
Laatst waren we met een grote groep volwassenen op vakantie. De meesten daarvan zaten na het skiën op hun telefoon te kijken. Het was duidelijk een signaal voor Dochter om ook steeds om 'haar' telefoon te vragen. Vakanties zijn er om de regels te laten varen, dus mocht ze elke dag filmpjes kijken. Het duurde na thuiskomst twee weken om haar weer af te laten kicken van zoveel kijkvrijheid. Het maakte me nog maar weer eens duidelijk hoe belangrijk het is om het gedrag dat je wenst bij je kind vooral zelf te laten zien. Ik ben dus ook meer weer even gaan letten op het aantal keer dat ik mijn telefoon in de hand pak in haar bijzijn. Maar stiekem is dat vooral ter genezing van mijn eigen kijkgedrag dan ter beperking van het hare.