strijders in het open veld het kunnen opnemen tegen honderden tegenstanders die rondom de hoogten zwerven!	
Hij boog het hoofd, en langzaam sprak hij: Opperhoofden! Er zijn grijsaards onder u. Die mannen zullen nog van den Bloedigen Vos weten te spreken.	
Een huivering ging door de Indianen. Zeer zeker stond de herinnering aan den ouden jager, weleer op deze plaats gestorven, hun nog levendig voor den geest, want in de prairie wordt het aandenken van dappere mannen in eere gehouden.	
Ik was in dienst van den Vos, vervolgde de Canadees.... zijn dood kostte u zevenentwintig krijgers en zijn scalp ontsnapte u. Denk erom, denk erom!	
Niemand gaf antwoord, en Gairon, begrijpende dat het besluit der Indianen niet tot wankelen was te brengen, stond op en verliet langzaam de tent, zonder dat een der aanwezigen ook maar een poging aanwendde om hem terug te houden.	
Daar buiten schenen de Roodhuiden, die in den omtrek gelegerd waren, zijn tegenwoordigheid niet eens op te merken.	
Zonder op eenigen hinderpaal te stuiten, geraakte hij buiten het kamp, passeerde de linie der wachters en kwam op het versterkt plateau terug.	
Dolora in dit verschrikkelijk gevaar heb gebracht. De bood hun mijn leven aan, om haar de vrijheid te schenken' Aan den folterpaal zou ik mijn beulen hebben dank gezegd,	
Ze ontnamen me het woord, om mij hun wil kenbaar te maken, de Donna gevangen nemen en haar uitleveren aan den Vader te Washington.	
En de Canadees bleef zwijgend, als versteend staan bij den braven Peter, die al even van zijn stuk was als Francis Gairon.	
Drie maanden reeds duurt de blokkade der vesting waar Dolora met haar lotgenooten zich hebben verschanst.	
De Indianen kampeeren nog altijd op de vlakte. Zij leggen geen teeken van ongeduld aan den dag. Zij jagen, dansen en zingen.	
Tevergeefs hebben de belegerden, onder begunstiging van den nacht, eenige uitvallen beproefd. Tevergeefs hebben hun karabijnen den dood gezonden onder de krijgers» . die onvoorzichtig genoeg waren onder hun schot te komen, niets heeft de belegeraars doen besluiten hun taktiek van afwachting te laten varen.	
E,i op de hooge veste staat droefenisen ontmoediging op de gezichten te lezen. In de door de belegerden uitgelokte gevechten zijn drie Mayos gesneuveld, maar daarom is het troepje niet terneergeslagen. Waarom dan?	
Wie het bivak drie maanden vroeger had gezien, zou het hebben begrepen, nu de muilezels en paarden zijn verdwenen, op twee arme dieren na, die hun beurt afwachten om in voedsel te worden omgezet	
Ja het einde der hulpmiddelen is nabij. Weldra zal de hongersnood den vijand een krachtigen steun verleenen. Deze is h«»f mot. allos in min cevole. die daDDere	
lieden ontzenuwt en krachteloos maakt, hen onvermijdelijk machteloos overlevert aan een wreedaardigen vijand, die geen genade kent	
Een wolk betrekt het voorhoofd van Dolora Pacheco. Zullen haar reusachtige plannen opgaan in rook, tengevolge van gebrek aan lichamelijk voedsel? Moet haar geest, die onvermoeid zweeft in het oneindige, stilstaan wegens een belachelijke materieele behoefte der maag?	
Zij slaat de oogen op, en begrijpende, oat hij haar een gewichtige mededeeling heeft te doen, keert de glimlach terug op haar lippen.