Geestelijke momenten: Ontslag uit het ziekenhuis
Als ik in het ziekenhuis aankom zit schoonpa direct achter de draaideur. Gekleed in zijn ochtendjas kijkt hij opgewekt naar buiten.
"Hoi pa, zit u ergens op te wachten?" Hij oogt weer monter en alert en begint een beetje te huilen. "Ik moet weer terug naar het verpleeghuis," mompelt hij.
De geoliede machine die het ziekenhuis vormt heeft soms vreemde oprispingen. Plotseling verschijnt mijn schoonmoeder met het verhaal dat ook zij op bezoek kwam en te horen kreeg dat haar man direct naar huis (het tehuis) mag.
Pa zucht en zit als een vorst op in zijn rolstoel en vindt het allemaal wel best. Het is nog een redelijk gedoe om hem in de auto te krijgen van mijn schoonmoeder maar alles lukt. De rit naar huize bloemendaal is ongeveer 400 meter, dus ik ga mee en help daar waar nodig is. Daar aangekomen blijkt dat ook de verpleging van huize bloemendaal niet wist dat pa te komen stond. Geen info over medicijnen(vanuit het ziekenhuis), geen info over hoe nu verder, geen info over wat mag en niet mag, gewoon niets en zoek het maar weer uit!
Eerst maar een bakkie thee en ook de donkere verpleegster is er direct bij om pa gerust te stellen. Pa is er niet echt gelukkig onder en wil eigenlijk naar huis. Maar wie gaat hem vertellen dat zulks er naar alle waarschijnlijkheid nooit meer in zit?
Wie heeft het lef om, na alles wat hem overkwam, te vertellen dat hij de rest van zijn leven in dit verzorgingstehuis zal moeten blijven?
Wil 12 april 2013 om 14:15
Dat kan ik me heel goed voorstellen dat je daar niet op zit te wachten om dat mede te delen. Het is ook niet niks hoor.
Hopelijk vat hij dat goed op van wie die boodschap ook zal brengen. Maar eerst maar dit verwerken dat hij weer terug is daar en de aanslag op zijn gezondheid te boven komen.