Samen met de ruimte onder de bodemplaat kom ik dus netjes op die 440 liter bagageruimte uit. Heel netjes en vooral heel erg ruim voor zo’n ogenschijnlijk kleine auto.
De rit door Voorschoten heen ging gelukkig sneller dan ik verwacht rond deze tijd. Wat duidelijk opvalt is de stilte binnenin de Hyundai ix20, deze auto is zo heerlijk stil dat maak je niet zo vaak mee in deze prijsklasse. Natuurlijk hoor je de 1.6-liter motor als je een kickdown geeft, maar zelfs dan vind ik het heel erg meevallen. De weg door Voorburg heen zit vol met klinkerwegen en verkeersdrempels, niet echt fijn maar wel een goede test voor de vering/demping. Ik vind het best knap hoe goed Hyundai de vering/demping voor elkaar heeft van zijn kleine en/of goedkope modellen. Bij de meeste automerken zit er kauwgomballenvering op hun kleine en/of goedkope modellen, als je daarmee op de grens rijdt denk je voortdurend “Ik leef nog, ik leef nog…” dus dat wil wel wat zeggen. Na het wegbrengen van de Trikke ben ik nog even boodschappen gaan doen met mijn moeder en twee zussen, want in de Hyundai ix20 passen veel meer boodschappentassen dan in de auto’s van mijn zussen. Na het plaatsnemen achterin vroeg ik aan mijn zussen hoe de zit en de beenruimte is. “Prima we zitten heerlijk ruim”, kreeg ik in koor te horen. Tijdens het fotograferen van de Samsonite kofferset had ik nog wel gezien dat de gedeelde leuning van de achterbank in verschillende standen te zetten is. Je kunt de beide leuningen dus gewoon achterover (=normale stand) laten staan dan wel ze iets meer rechtop zetten.