Hij was van Griekse afkomst en werd monnik in een klooster te Constantinopel (= huidige Istanbul). Op ongeveer 35-jarige leeftijd werd hij abt van het Studionklooster, één van de invloedrijkste kloosters van zijn tijd. Hij leidde een gestreng leven van ascese en gebed. Daarnaast schrok hij er ook niet voor terug de invloedrijkste mensen op hun fouten te wijzen, al betrof het de keizer zelf. Vooral de vriendjespolitiek in de hogere kringen en elke vorm van misbruik van hoge posities in kerk en maatschappij waren hem een doorn in het oog. Telkens als zich dat voordeed, klaagde hij het aan. Vandaar dat sommigen hem liever kwijt dan rijk waren. Plato stelde zich tegen hun praktijken te weer, en ook tegen de verkeerde denkbeelden die dergelijke zetbazen en stromannen er regelmatig op nahielden. Het kwam hem op gevangenisstraf en mishandeling te staan en tenslotte op verbanning.
Dit alles bracht hem in zijn geestelijk leven almaar dichter bij God. Hij bereikte de leeftijd van tachtig jaar, en smaakte het genoegen om op het eind van zijn leven naar zijn klooster te Constantinopel te kunnen terugkeren om er te sterven.