Perfect zwanger, bevalling in ziekenhuis een drama | Wonen | AD.nl
Perfect zwanger, bevalling in ziekenhuis een drama
Meer inleidingen, meer ruggenprikken, meer medische toeters en bellen in de verloskamers: ,,Als het zo moet, dan doe ik het wel zélf, zonder professionele hulp.''
Malika Sevil 15-05-15, 10:56 Laatste update: 11-01-16, 22:52
Er was geen overleg, niemand vertelde mij iets over de risico's
Nicole Schouten, moeder
Thuis bevallen (49%)
In het ziekenhuis bevallen (46%)
Ik heb geen voorkeur (5%)
De zwangerschap verliep, zoals verloskundigen plegen te zeggen, als eentje uit het boekje. Nicole Schouten (31) was fit, jong (toen 26), ze vertrouwde de verloskundige, en belangrijker: zichzelf. ,,Ik zag een bevalling als een natuurlijke aangelegenheid. Niet als iets om bang voor te zijn.''
Bij 36 weken stapte ze onverhoeds in een medische molen waar ze zich tot op de dag van vandaag kwaad over maakt. Ze werd in het ziekenhuis opgenomen omdat de baby onvoldoende zou groeien, ze moest tweemaal daags aan de ctg om de harttonen en de beweging van de baby te registreren en na een week werd de baby vanwege de veronderstelde groeiachterstand eerder gehaald in een bevalling waar alle medische ingrepen werden gedaan waarover Schouten vooraf in haar geboorteplan had laten vastleggen: 'dat nooit'.
Schouten lag 12 uur later met een zoon van 2750 gram op haar borst. ,,Dat is precies het gemiddelde gewicht van een baby bij 37 weken. De placenta werkte prima.'' Kortom, alle poespas was niet nodig geweest. Meer dan dat: het genereerde veel stress, wat volgens Schouten van invloed was op de moeizame start van de borstvoeding. Haar zoontje kreeg na de geboorte ook nog een infectie. ,,Misschien had hij nog wel 5 weken in mijn buik willen zitten. Dan was hij weerbaarder geweest.''
De zwangerschap was er een uit het boekje, de bevalling één uit een nachtmerrie, als je het Schouten vraagt. ,,Er was geen overleg, niemand vertelde iets over de risico's van de ingrepen. De aanname dat de baby groeiachterstand zou hebben, was gebaseerd op een echo. Later begreep ik dat zo'n echo 15 procent foutmarge kent, maar daarover werd ik niet geïnformeerd. Ik was hormonaal uit balans, dus ik dacht: de dokter zegt het, het zal wel zo zijn.'' Conclusie: nooit meer.
Schouten - toen nog financieel adviseur bij een bank, nu zwangerschapsdocent - is geen uitzondering, weten ze bij het Amsterdamse AMC. Daar draait sinds 2 jaar de POM-poli - een plek waar vrouwen naartoe kunnen die tegen de adviezen van hun verloskundigen of gynaecologen ingaan. De poli is opgezet, zegt gynaecoloog Irene de Graaf, na een bespreking van een bevalling met slechte afloop. ,,De moeder had een verloskundige bereid gevonden om een stuitbevalling, die eigenlijk in het ziekenhuis hoort te worden gedaan, thuis te laten gebeuren.''
De gynaecologen bij het AMC waren met stomheid geslagen. Hoe was het mogelijk dat deze mevrouw niet in het ziekenhuis wilde bevallen? ,,Toen zeiden de verloskundigen: 'Ja, jullie kunnen wel verbaasd zijn, maar dit is een toenemend probleem. Steeds meer vrouwen hebben een aversie tegen de medicalisering in de ziekenhuizen, de protocollen en het gevoel dat ze een nummer zijn.' Toen hebben wij gezegd: oké, dan doen we het dus verkeerd. We horen graag van deze vrouwen wat we kunnen veranderen.'' Sindsdien heeft de poli circa honderd vrouwen gezien. Op de poli wordt de wens van de moeder goed gewogen. Wat is nou eigenlijk het gevaar? Valt het zo te organiseren dat het risico voor iedereen acceptabel is?
Rek in de richtlijnen is er dus zeker, zegt De Graaf. Maar vaak willen zorgverleners er niet aan. ,,Het idee is dat als ze afstappen van hun richtlijnen, ze juist fouten gaan maken. Ik geloof dat niet. Tegen collega's zeg ik ook vaak: denk na voordat je vrouwen in een protocol propt, want vaak is er wel ruimte.''
Gaandeweg leerde De Graaf dat het met die aversie tegen het ziekenhuis best meevalt. ,,Wat moeders willen is: zie mij, hoor mij en geef mij de ruimte.'' In de oprukkende medicalisering van de geboortezorg, met meer inleidingen, meer keizersneden, meer verdoving, is er een groep vrouwen die zegt: aan mijn lijf geen polonaise. ,,Ze zeggen: ik kwam als gezonde vrouw in het ziekenhuis en kom er als zieke opengesneden vrouw weer uit, dat kan toch niet de bedoeling zijn van een geboorte. Maar bij artsen geldt ook: de angst regeert. Elke tuchtzaak en elke berisping wordt door ons uitgekauwd: hoe kon dit gebeuren en hoe kunnen we dat voorkomen? Door nog strakker de teugels aan te halen. Dat wringt met die tegenbeweging die zegt: laat ons rustig baren.''