Het is duidelijk dat de aanvallen van vorige week niet zouden hebben plaatsgevonden zonder de oorlog die de westerse mogendheden, waaronder Frankrijk, zijn begonnen om het Midden-Oosten te onderwerpen en te heroveren. Die oorlog tegen het terrorisme heeft nu dertien jaar geduurd - de pogingen om de regio te controleren dateren zelfs van ver daarvoor - en is gepaard gegaan met grootschalig geweld en vernietiging.
De beestachtige moordaanslagen in Parijs zijn natuurlijk volkomen contraproductief voor de doeleinden die ze geacht worden te bevorderen en de doelwitten, aangewezen vanuit een reactionair religieus denkkader, geven aanleiding om te denken dat dit op een of andere manier het product is van een culturele oorlog in Europa. Maar voor 2001 waren zulke aanvallen in Europa er niet. De uitzondering daarop wordt duidelijk gevormd door de bomaanslagen van 1995 in Parijs, een direct gevolg van de Algerijnse burgeroorlog en de Franse rol daarbij. In plaats daarvan is nu een vorm van gewelddadig fundamentalisme, die door ons werd gekoesterd tijdens de oorlog tegen de Sovjet-Unie in Afghanistan, overgeslagen naar de landen in het hart van de westerse wereld.
De Franse weigering om deel te nemen aan de Amerikaans-Britse agressie tegen Irak is bekend, maar sindsdien heeft het land dit verzuim meer dan goed gemaakt door het sturen van troepen naar Afghanistan, de interventie in een reeks van Afrikaanse staten, van Libië en Mali tot Ivoorkust en de Centraal-Afrikaanse Republiek, het bombarderen in Irak en de steun aan Syrische rebellen. Net zoals Engeland heeft Frankrijk de despotische Golfstaten bewapend en beschermd, terwijl de Franse president heeft verklaard een 'partner' te zijn van de Egyptische dictator Sisi en 'klaar staat' om Libië opnieuw te bombarderen.
Zolang we toelaten dat deze oorlog eindeloos voortduurt zal de dreiging toenemen. In een geglobaliseerde wereld kunnen we ons niet ervan afgrenzen. Wat daar gebeurt zal uiteindelijk ook hier gebeuren.
De drie islamitische terroristen hadden heel trots op zichzelf kunnen zijn, als ze het overleefd hadden. Door twee aanslagen wisten ze paniek te verspreiden in heel Frankrijk, miljoenen mensen de straat op te krijgen, en 40 staatshoofden in Parijs bijeen te krijgen. Dagenlang domineerden ze het nieuws in de hele wereld. Drie terroristen, waarschijnlijk op eigen houtje handelend. Drie!!!
De huidige Amerikaanse oorlog in Irak is een strijd op zoek naar een doel. Je kunt geen overwinning hebben als je geen idee hebt waar de eindstreep is. Maar er is één lichtpuntje in de hele toestand. Zelfs als je geen overwinning in Irak kunt behalen, kun je nog winst maken.
Voor de eerste keer in dertig jaar dient er een rechtszaak in een Amerikaanse civiele rechtbank onder de Wet op de Staatsgeheimen, met de aanklacht dat de verdachte geheime informatie aan de pers heeft doorgegeven. Niet ver van het CIA-hoofdkwartier vliegen de juridische vaktermen door de rechtszaal, alleen heeft het recht heel weinig van doen met deze zaak.
Op 9 januari, twee dagen na de massale mars in Parijs die de beestachtige aanslag op de persvrijheid veroordeelde kreeg een jonge Saudische gevangene met de naam Raif Badawi 50 stokslagen, in het openbaar op een plein in Jeddah. Het was de eerste ronde van zijn straf van 1.000 stokslagen, naast tien jaar gevangenisstraf en een zware boete. Badawi's misdaad? Hij schrijft een blog.
De reactie van afschuw en afgrijzen over de moorddadige aanslag op het Franse satirische tijdschrift Charlie Hebdo is terecht. Net zo als de zoektocht naar diepere wortels. Zolang we een aantal principes maar goed in het achterhoofd houden.
Het was een vreemd artikel op de voorpagina van de New York Times: een hoge generaal, bevelhebber van de Amerikaanse speciale eenheden in het Midden-Oosten, gaf toe dat het Pentagon in oorlog is met een vijand die men niet begrijpt.
De recente aanslag op het Franse satirische tijdschrift Charlie Hebdo, die aan een twaalftal redacteuren en cartoonisten het leven kostte, heeft opnieuw de bezorgdheid opgeroepen dat de repercussies van de gevechten in Syrië en Irak nu ook Europa hebben bereikt.
Al-Qaida wil de Franse moslims mentaal koloniseren, maar heeft te maken met een muur van desinteresse. Als het echter andere Fransen zover kan krijgen dat die zich beestachtig gaan gedragen tegenover moslims op grond van het feit dat ze moslims zijn, kan dit aanleiding geven tot een gemeenchappelijke politieke identiteit, gebaseerd op bitterheid vanwege discriminatie.
Drie jaar nadat de Navo ingreep om de Libische leider Moammar Khadaffi omver te werpen eisen twee rivaliserende regeringen zijn erfenis op en vecht een golf zwaar bewapende milities om grondgebied en olievelden te veroveren. De hoop op een diplomatieke oplossing raakt steeds verder uit zicht.
In 2012 werd de status van Palestina bij de VN opgewaardeerd tot 'waarnemerstaat'. Dit had één praktisch voordeel: het felbegeerde lidmaatschap van het Internationaal Strafhof. Eindelijk zou Israël ter verantwoording kunnen worden geroepen voor zijn oorlogsmisdaden; eindelijk zou er iets van gerechtigheid mogelijk zijn. Niettemin stelde de Palestijnse Autoriteit van Mahmoud Abbas deze stap vervolgens twee jaar lang uit.
Het begin van 2015 betekent dat de bevolking van West-Sahara al veertig jaar wacht op een referendum om over zelfbeschikking te stemmen. Ze zullen nog langer moeten wachten, en dat komt door de passiviteit van de internationale gemeenschap.
Het zal een uitdaging worden voor de regering van Oman om zijn toezeggingen aan de bevolking waar te maken, nu snel dalende olieprijzen haar vermogen in de weg staan om de overheidsdiensten te verbeteren in tijden van onrust - wat sinds de Arabische Lente steeds een essentieel middel om te overleven is geweest voor de Omaanse monarchie.