Het bombardement hield altijd verschrikkelijk aan. De houwitsers vielen bij honderden op de brandende gebouwen; zij kwetsten, doodden die welke hulp wilden toebrengen; zij staken andere gebouwen in brand en deden ze instorten; zij schuifelden en barstten krakend en knetterend in het midden der loeiende vlammen, der neerploffende gevels, daken en zelfs van geheele huizen.
In de straten zag men ongelukkigen de vlucht nemen; vrouwen, met hare kinderen in den arm, liepen weenend en radeloos als zinneloozen rond, om hier of daar eene schuilplaats te vinden; grijsaards en zieken werden met groote inspanning vervoerd; hier zuchtte een zieke, daar reutelde een stervende. Soms hoorde men aan een venster een hartverscheurend hulpgeroep; dan vielen er pannen, ploften er schouwen neer - en eensklaps zag men, een weinig verder, een nieuwen gloed, een nieuwe vuurkolom opwaarts schieten.... Het was een ander gebouw dat in brand staat... reeds slaan de vlammen op twintig plaatsen door het dak, door de vensters, door alle openingen naar buiten. De inwoners, in den kelder
gevlucht, verlaten in alle haast eene schuilplaats waar zij zich veilig waanden. Gelukkig zijn ze nog, indien zij op hunne vlucht niet door eene hom, of door de stukken van hun instortend huis, verpletterd worden.
De grond dreunde, en hemelhoog stegen wolken van stof en rook op, als de Aubette, als Temple Neuf, als de bibliotheek, als de andere gebouwen beurtelings invielen.... En men had geroepen: ‘leve de oorlog!’