Zijn de gloriedagen van de Zeeuwse mossel voorbij? De kwekers uit Zeeland kijken argwanend naar de toekomst, want met mosselen uit de Shetlands en Vlaanderen dient zich stevige concurrentie aan.
De jaarlijkse lancering van de eerste Zeeuwse mosselen is traditioneel een belangrijk moment voor de smulpapen, zeker in België. Wij Belgen hebben niet voor niets de naam van grootste mosseleters ter wereld, en klassiek zijn dat vooral Zeeuwse mosselen. Voorlopig althans nog, want de schaarste van de laatste jaren lijkt de Zeeuwse mosselkweek steeds meer parten te spelen.
De vooruitzichten zijn niet bepaald rooskleurig, mede door de toenemende milieulobby die langsom meer beperkende maatregelen oplegt. De Zeeuwse mosselkwekers mogen in eigen boezem kijken, want ze zijn deels verantwoordelijk voor de impasse. De Japanse oester werd rond 1970 in de Zeeuwse wateren geïntroduceerd om de oesterkweek nieuwe zuurstof te geven, nadat strenge winters en de oesterziekte de productie van de inheemse platte oester hadden gekelderd. De Japanse oester vond in deze wateren een bijzonder mild microklimaat, zonder natuurlijke vijanden, met een enorme wildgroei tot gevolg. Deze oesters gaan de Zeeuwse mosselen steeds nadrukkelijker bedreigen. Ook de invoer van buitenlands mosselzaad en halfwasmosselen uit bijvoorbeeld Ierland biedt onvoldoende alternatieven om aan de stijgende vraag te voldoen.
‘Culinaire traditie in Sicilië is bijna zo oud als de wereld,’ schreef Archestratus 400 jaar voor Christus in Deipnosophistai, een lofdicht op de Siciliaanse keuken. Die eeuwenoude keuken is veelzijdig door de stoet aan bezetters die in de loop der tijden het eiland in bezit namen en allemaal hun culinaire sporen hebben nagelaten. Bovendien is bijna elk gerecht verbonden aan een legende, mythe of sage. Zo ook het hier voorgeschotelde menu. Alle gerechten komen uit Catania, na Palermo de grootste stad van het eiland, aan de voet van de Etna. Deze havenstad is 800 jaar voor Christus door de Grieken gesticht.
Als voorgerecht is er de in Catania immens populaire pasta alla Norma, als hoofdgerecht gegrilde zwaardvis met salmoriglio en als dessert zijn er suikerzoete olijfjes van Sant’Agata.
Op de bus wachten in Budapest is niet altijd een straf. Een lekker taartje voor de neus kort de tijd.
Bussen, bussen, bussen. Gestage stromen autobussen. Op het Ferenciek Tere stopt er elke minuut een. Je kunt kiezen uit gewoon, snel of spits. Vijf verschillende lijnen houden halt aan de zijkant van dit plein. Voorbij deze verbrede inham perst de Kossuth Lajos utca zich tussen twee paleizen in, richting Szabad sajtó út. De razende poort naar de Erzsébetbrug over de Donau.