Binnen de context van 'de grote schouwburgen' was Het Salon een uniek initiatief. Geen groep, geen gezelschap, maar een vrijplaats waar een wisselend aantal toneelspelers en andere kunstenaars hun eigen persoonlijkheid en mening mochten, wilden, durfden confronteren met die van een ander. Die zelf hun rol, hun toneeltekst, hun project konden bepalen en het zo konden hebben over wat hen zelf bezighield of overkwam. De focus viel dus integraal op 'de toneelspeler'. Kernwaarden bij het opzet waren verrassing, risico en snelheid (en dat neemt u best letterlijk: er werd in het eerste seizoen, van november tot maart, wekelijks een voorstelling gebracht!).
De Minnemeers was de plaats van actie, Sam Bogaerts de gids. Op het menu werk van/naar onder meer Heiner Müller, Gerardjan Rijnders, Sam Bogaerts, Arne Sierens, Frank Wedekind, William Burroughs, Tom Waits, Kamagurka, Dostojevski, Jean Genet, Shakespeare, Marguerite Duras, Albert Camus en Rainer Werner Fassbinder.
Tijdens het tweede salonseizoen in '94-'95 werd het helse ritme wat getemperd. Het Salon speelde toen om de 3 weken, van december tot maart. Er werd geëxperimenteerd met werk van Judith Herzberg (o.a. De Kleine Zeemeermin) en met teksten van Ionesco, Beckett, Gombrowicz, Jerofejev en Kamagurka.