echter geenszins de waardering voor zijn taal in de weg, integendeel: ‘Tot zyn verheerlyking moest natuerlyk de schoone tael waerin hy zong uitsluitelyk gebruikt worden; in de zittingen der Kommissie, in het opstellen der omzendbrieven, uitnoodigingen, programmas enz. werd geene andere tael gebezigd, en daer door moest zeker het feest een echt Vlaemsch, eigenaerdig en nationael karakter verkrygen’. Merkwaardig in elk geval deze mededeling, vijftien jaar vóór de Blauwvoeterie in het gelid treedt, hoewel Gezelle - juist uit Roeselare te Brugge beland - reeds 'n eerste stoot heeft gegeven. Een stoot van Gezelle, jawel, maar die ging in een andere richting. Karel Versnaeyen staat in de ‘liberale’ Vlaamse Beweging en erkent het ‘Hollands’ als algemene taal. De feesten te Damme zijn te beschouwen als een exponent van die geestesgesteldheid. De stichting van het Willemsfonds is nabij. Gezelle staat daarentegen, in 1860, geheel afzijdig. Voor hem moest het Maerlant-monument naar Holland en de Geuzen ruiken, dat was ‘zijn’ Maerlant niet.