Volgens olifantenkenners laten olifanten tranen wanneer een soortgenoot sterft. Ook blijven ze lang bij dode familieleden en bedekken hen soms met bladeren en takken. Betekent dit dat olifanten echt emoties voelen? Huilen ze tranen van verdriet? Voelen ze liefde, verbondenheid, gemis?
In het huisvandeMens zien we vaak ouders met soortgelijke vragen over het gedrag van hun rouwende kinderen. Wat betekent die constante luide muziek, dat vloeken, dat zes keer na elkaar de handen wassen of zich stil terug trekken? Uiten ze zo hun verdriet? Of zitten ze ‘gewoon’ in een moeilijke periode? Is dat ‘normaal’? Of hebben ze hulp nodig?
Het is niet steeds aan de buitenkant te zien hoe iemand zich vanbinnen voelt. Zeker niet bij kinderen en jongeren, die zelf met zoveel vragen zitten rond hun gevoelens en in hun gedrag vaak verwarrende boodschappen uitzenden.
Zou het dan niet gemakkelijk zijn als we weer een kledingcode zouden hebben voor rouw? Geen ouderwets zwart natuurlijk, maar bijvoorbeeld oneven sokken: drie voor olifanten, één voor kinderen, “en altijd ergens één helemaal alleen”, zoals in het gedichtje van Koos Meinderts. Sokken als uiterlijk teken van verdriet. Of zijn er nog andere manieren en ideeën? Toch wel...
Heb jij nood om te praten over het verlies van iemand die belangrijk voor je is? Kom dan naar onze praatgroep. Iedereen die aanwezig is begrijpt hoe ...