Recensie: Slagschaduw van Lilian Blom | Boekenz
Lilian Blom is een van de auteurs die Gerbrand Bakker opnam in zijn lijst van goede auteurs waarvan ik er niet bijster veel van kende. Toevalligerwijze had ik nog niet zo lang geleden een boek van Lilian Blom gekocht, Slagschaduw.
Geboren in Santpoort en getrouwd met auteur Louis Ferron, ging Lilian pas na de dood van haar man schrijven. Haar debuut De Tuinkamer verscheen in 2007, Strijkend Licht kwam uit in 2010 en Slagschaduw is haar derde boek en kwam in 2013 uit.
Koos is een oudere vrouw die sinds kort is overgeleverd aan de zorg van een bejaardentehuis. Door haar daadkracht en sterke karakter heeft ze tot op latere leeftijd goed voor zichzelf kunnen zorgen. Haar vier kinderen stuitten bij het opruimen van haar huis op een blikken trommel. In de trommel treffen zij informatie aan dat bewijst dat hun familiegeschiedenis niet de geschiedenis is zoals zij die kennen.
De trommel bevat foto's, papieren en tal van informatie die de kinderen voor het eerst onder ogen zien. Wie was hun vader Frits en welke geheimen hebben hun ouders? De vier kinderen proberen op hun eigen manier hun moeder te laten praten. Dochter Anne heeft het hart op de tong en spaart haar moeder niet, dit terwijl de jongste dochter Puck zachter is en haar moeder juist wil ontzien. De een probeert het juist met een grap en de ander met een lichte vorm van dwang.
Door het openen van 'de doos van Pandora', zoals Koos dat zelf verwoord, komt de geschiedenis in haar hoofd weer tot leven. Alles komt terug, juist ook de momenten die ze zo veilig had opgeborgen. Op een gegeven moment lopen realiteit en herinneringen door elkaar, parallel aan de geestelijke gesteldheid van Koosje.
Wat een blikken trommel teweeg kan brengen
Op basis van de ontboezemingen blijkt dat Koos een andere vrouw is dan ze voor doet komen. Hetgeen wat is gebeurd in de oorlog heeft haar gevormd tot de vrouw en de moeder wie ze was en is. Haar ontboezemingen deelt ze in haar hoofd, evenals met haar kinderen. Ze blijkt een krachtige vrouw te zijn, dwars en uitgerust met een ijzersterk karakter. Meteen heb, als lezer, een klik met haar.
Dat maakt het lezen plezierig, naast het feit dat het ophalen van de herinneringen de band met haar kinderen versterkt en de lezer juist ontroerd. Soms is het jammer dat zo'n blikken trommel niet eerder wordt gevonden, de vondst had oude wonden weer opengereten maar de band met haar kinderen juist versterkt. De liefde tussen hen zou meer uitgesproken zijn. De blijdschap dat een hoofdstuk eindelijk afgesloten kan worden gaat samen met het verdriet om het naderende afscheid. Het leven is niet altijd eerlijk en zeker niet makkelijk.
Slagschaduw van Lilian Blom is een fijne, korte roman over het accepteren en erkennen van het verleden in de laatste fase van het heden.