Tim knikt. “Ik was niet geweest waar ik nu ben als ik niet had gekraakt.” Hij leunt eens achterover als hij een shaggie aansteekt. “Ik ben vormgever en creatief bouwer. Ik maak sculpturen die ik aan festivals en evenementen verhuur. Ik doe wat ik heel leuk vind en dat heb ik kunnen creëren omdat ik gekraakt heb. Ik zat namelijk niet vast aan de huur van een pand en had daardoor de ruimte om me te ontwikkelen. Door mijn financiële vrijheid kon ik andere dingen gaan doen.”
Krakers zijn mensen die een alternatieve levenswijze zoeken, leggen de twee uit. “Waarin geld minder belangrijk is dan sociale of creatieve projecten. Ik werk in de zomer zodat ik in de winter tijd heb voor andere dingen”, vertelt Tim. “Ik ben bijvoorbeeld naar Griekenland gegaan om te koken voor vluchtelingen.”
Maar de krakersbeweging uit de jaren negentig en het eerste decennium van deze eeuw is er niet meer. De groep is tegenwoordig een stuk kleiner en het is bovendien illegaal om een pand te kraken. Een pandeigenaar krijgt krakers er gemakkelijk uit en hoeft daarvoor minder aan te tonen. Om anno 2019 nog te kraken is er daarom doorzettingsvermogen nodig. “Ik denk dat kraken op deze manier voor iedereen eindig is. Je houdt het niet tot je veertigste vol om elke drie maanden te verhuizen”, vertelt Joost teleurgesteld. De afgelopen vier jaar heeft hij nooit langer dan acht maanden aaneengesloten in een pand gewoond en dat hakt erin.