Pesten is en blijft een hot item. Het is er altijd geweest en de meesten van ons hebben er op de een of andere manier weleens mee te maken gehad. Buitensluiten, kleineren, spullen expres kapot maken, iemand bang maken, er zijn tal van voorbeelden op te noemen die direct of indirect ervoor zorgen dat iemand die gepest wordt alleen komt te staan.
Pesten begint meestal onschuldig, waardoor het in het begin vaak nog plagerijtjes zijn. Niet fijn, maar nog wel te overzien..., een keer niet mee mogen doen, een keer een duw krijgen, een keer je jas kwijt..., maar als al deze plagerijen stelselmatig bij één persoon worden geadresseerd, dan kun je niet meer praten over een grapje of geintje dan hebben we het gewoon over pesten.
In de week van het pesten wordt deze keer de aandacht gelegd bij de rol van de leerkracht.
De leerkracht speelt vaak onbewust een belangrijke rol bij het in stand houden van pestgedrag. Hij of zij is verantwoordelijk voor het sociale klimaat in de groep, in school en op het plein.
Hij/ zij moet kunnen horen en zien, maar zeker niet zwijgen over wat hij waarneemt. Pesten is iets dat bespreekbaar moet kunnen zijn. Maar alleen de leerkracht de verantwoordelijkheid geven voor het sociale klimaat in de klas is wat mij betreft te eng geredeneerd.
Pesten heeft als doel de eigen sociale status te verhogen (www.weektegenpesten.com).
Als een kind goed in zijn vel zit, zal het logischerwijs minder de behoefte voelen om zich te laten gelden en dat is precies waar ik als kindercoach de aandacht op wil vestigen in deze blog.
Elke opvoeder oefent mijns inziens een grote invloed uit op het welbevinden van een kind. Ons eigen dagelijks pedagogisch en sociaal handelen legt de basis van het wel of niet bijdragen aan een sociaal en veilig leefklimaat en dus zijn ook wij indirect verantwoordelijk voor de sfeer in de groep op school of in onze wijk.
Niet altijd is alleen de pester verantwoordelijk voor zijn/ haar gedrag, soms zijn wij als opvoeders wel degelijk debet aan het gedrag van onze kinderen. Hoe zit het met jou? Heb jij denk je enig aandeel in hoe jouw kind anderen benadert? Kijk jij kritisch en bewust naar jouw eigen handelen of dat van je partner? Hoe zit het met jouw taalgedrag, hoe corrigeer jij jouw kind en/ of andermans kinderen? Hoe draag jij bij aan het creëren van een veilige en sociale leefomgeving?
Je eigen gedrag en het open zijn hierover, ook naar je kind is het voorbeeld dat hij/ zij van jou overneemt. Persoonlijk vind ik de opvoeder die ook zijn eigen kwetsbaarheid en daarmee zijn mens zijn laat zien aan een kind een sterke opvoeder. Je hoeft de controle niet uit handen te geven, maar laten zien en horen aan een kind hoe jij reflecteert op je eigen handelen, maakt dat hij weet dat ook lastige dingen bespreekbaar zijn, dat ook jij en dus ook hij fouten maakt en deze recht kan zetten.
Pesten onder kinderen noemen we pesten, maar als we kijken dat pesten bestaat uit het uitoefenen van macht op fysieke, (non)verbale, relationele of materiële wijze dan hebben wij en zij die allen met kinderen te maken hebben zelf ook nog veel te leren als het gaat over het juiste voorbeeld geven.
Ik hoop dat wij (de grote mensen) met wijsheid willen blijven kijken naar ons eigen handelen en luisteren naar onze eigen woorden, zodat we blijven bijdragen aan een veilige en sociale leefomgeving voor de kinderen van nu en later.