Het is eind februari, het coronavirus heeft zijn intrede gedaan in Nederland. Kristina ligt met haar nekbrace om in bed, Rustem zit aan haar voeteneind. Kristina oogt moe. Down. Ze oefent en oefent, traint met een onvermoeibare topsportmentaliteit zonder ooit in een klaagzang te vervallen. Maar het gaat allemaal zo veel langzamer dan ze had gehoopt. Het frustreert haar. Als Rustem ook maar een beetje tegen haar benen aanleunt, vraagt ze of hij daar alsjeblieft mee wil stoppen. Alles doet pijn, alles kost zo veel moeite, zelfs de oefeningen met de vingers van haar rechterhand putten haar al uit.