Het is me opgevallen dat architecten allerlei standaarden gebruiken die zijn gebaseerd op het mannelijk lichaam. Zo is een lengte van 1 meter 85 vaak als uitgangspunt bij het ontwerpen van gebouwen of ruimtes gebruikt, terwijl vrouwen meestal een stuk kleiner zijn dan dat. Aan de andere kant worden ruimtes waarin wordt gekookt, gestreken of de was wordt gedaan, vaak ontworpen op basis van het vrouwelijk lichaam. Deze standaardmaten zijn lang geleden bedacht, maar worden nog steeds gebruikt.
Er zijn een aantal buurten die heel erg met het oog op de man zijn gebouwd. Maar dat heeft meer met de functie van de gebouwen in die buurt te maken, dan met de gebouwen zelf. Neem bijvoorbeeld St. James’s, hier in Londen. Daar zijn vooral bedrijven voor de mannelijke klant – zoals barbiers of winkels die maatpakken maken. Ook zijn er daar sociëteiten die exclusief voor witte, conservatieve mannen zijn en waar vrouwen soms niet eens naar binnen mogen. Zo bezien is die buurt niet heel toegankelijk voor vrouwen, maar ook niet voor mensen met verschillende culturele achtergronden.
Absoluut. Ik heb zelf – aan de hand van de inzichten die ik uit mijn rekenmachine heb gehaald – allerlei interventies bedacht, die de klassieke, mannelijke situatie in St. James’s enigszins kunnen ontwrichten.
Ik heb genderneutrale gebouwen ontworpen, zoals een bioscoop en een bibliotheek. Dit heb ik gedaan aan de hand van een rekensom, waarbij de verschillende onderdelen van het gebouw – zoals een bank, een deur, een raam – bij elkaar opgeteld op een Gender Unit van 0 uitkomen, en dus genderneutraal zijn. Dit is post-gender-architectuur: architectuur die door de rekenmachine niet als mannelijk en ook niet als vrouwelijk wordt gezien. Het is non-binair.