De liefde voor het delen van verhalen heb ik van opa Henk meegekregen. Hij is dan wel geen schrijver, maar grijpt mensen door te vertellen. Het boek is ook aan hem opgedragen. Op mijn 14e heb ik het lezen zelf ontdekt. Als je schrijver wilt worden, moet je ook veel lezen. Daarom zit ik vaak verhalen te bestuderen.
En schrijver ben je geworden! Je hebt nu je eerste novelle ‘Dominee Snoes’ uitgebracht. Hoe is het ontstaan?
Afgelopen augustus ben ik begonnen met schrijven, ik typte per dag 2000 woorden en binnen twee weken was de eerste versie af. Het maakte me trots en blij…totdat de meelezer het boek afkeurde. Achteraf vloog het alle kanten op. In de huidige versie heb ik één verhaallijn gepakt.
Het boek is vermakelijk en vlot geschreven. Ik herken wat Maarten ’t Hart en misschien ook een vleugje Roald Dahl?
Dat zijn mooie complimenten! Dahl is geweldig, maar in ’t Hart herken ik mijzelf niet. Ik ben geïnspireerd door humoristische schrijvers als Annie M.G. Schmidt, Simon Carmiggelt, Godfried Bomans en Remco Campert.
Ik hoorde ooit iemand klagen dat de dominee zo luid stichtelijke liederen in de tuin zong. “Dáár zit een verhaal in!”, dacht ik meteen!
Ik vang graag verhalen op, tijdens mijn werk achter de bar in Eetcafé Westgaag bijvoorbeeld. Ook heb ik jarenlang vrijwilligerswerk gedaan in De Triangel in De Lier. Bejaarde mensen zijn vaten vol verhalen!
Het is gewoon een dorp met 5000 inwoners, ik denk dat iedere dorpsbewoner de eigen woonplaats er in kan herkennen.
Zoals veel Maasdijkers ben ik gedoopt, ging ik naar de christelijke basisschool en kregen we hier dagelijks een overdenking voorgelezen. Ik ben momenteel helemaal niet zo bezig met het geloof. Voor het boek heb ik wel wat kerkdiensten terug moeten kijken, je schrijft beter als je het hebt gezien. En de draak steken? Wellicht, maar ik wil absoluut niemand belachelijk maken.