Maar op het niveau van de ziel en geest zijn afleren en loslaten de uitdagingen. Geduld, moed en vertrouwen zijn hier de kernwoorden. Net zo lang tot er een soort leegte ontstaat waar het ego geen enkel houvast meer heeft, en dat is moeilijk. Een acceptatie van niet-weten. Het vertrouwen hebben dat de vervulling van binnenuit komt. Het welt daar op uit de diepere lagen van de ziel, een nooit meer opdrogende bron. Het is de geboorte van het Licht in een donkere nacht. Terug te keren, dwars door de leegte, naar daar waar het kerstkind woont.
De Christusimpuls drukt zich uit in mededogen, creativiteit, kracht en zelf-vertrouwen. Ego-loos aanwezig zijn. De bevestiging komt vanaf dat moment van binnenuit, daar is niets van buiten meer voor nodig.
—–Ik stond voor een heel mooi huis waar veel kostbaarheden in verzameld waren. Een stralend licht kwam van binnenuit. De wijzers van de torenklok wezen drie uur aan. Ik stond op het punt om een lange reis te gaan maken, op zoek naar verre horizonten. Er begon een reis die mij voerde langs en over bergen en diepe dalen, ik kwam allerlei obstakels op mijn weg tegen en niet zelden raakte ik gewond. Ik kwam voortdurend langs wegwijzers die mij een verkeerde kant opstuurden. Na vele jaren van omzwervingen kwam ik, vermoeid en grijs, weer op hetzelfde punt van vertrek uit. Bij het mooie huis met al zijn schatten, het licht brandde nog steeds en de kerkklok stond nog steeds op drie uur. Er was in die tijd niets veranderd, zelfs de tijd was niet verder gegaan.—–