Op weg naar een afspraak, begin 2017, ging mijn telefoon. Het was een medewerker van de ambulancedienst. Ik moest rustig blijven, zei hij, maar dat viel niet mee. Zijn bericht was namelijk niet om vrolijk van te worden.
Pap lag in het ziekenhuis. Hij had een herseninfarct én een dubbele hersenbloeding. Hij was halfzijdig verlamd, reageerde erg verward, en kon amper nog praten. Mijn wereld stortte in.
Een paar maanden later zaten we bij de revalidatiearts. Tijd voor de eindevaluatie. Het advies: opname op een gesloten verpleegafdeling. Tussen dementerende bejaarden, zeg maar. Hoorde ik dat goed? Ik keek opzij. Pap huilde. Hij kon het niet geloven. En wij al helemaal niet.