Het is precies zoals Petra schrijft: we hoefden er verder niet veel aan te doen. Dit regelde zichzelf min of meer. We modereerden niet of nauwelijks; we hielden het vooral een beetje in de smiezen. Zelf publiceerde ik maar drie berichtjes op de pagina. Die hadden betrekking op artikelen uit de Krantenbank Zeeland, over vergelijkbare kwesties in het verleden. Een beetje context kan immers nooit kwaad. Die dinsdag werd ik nog gebeld door Hart van Nederland, die er aanvankelijk niet voor voelden om naar Sluis te rijden. Maar de redactie zag in mij gelukkig niet de juiste persoon om het woord te voeren. De dame die ik aan de lijn had vond dat ik een sterke mening had, maar ze zocht toch meer een aanvoerder, met meer emotie bij die verdwijnende leeuw. Dat was ik dus niet.
Terugkijkend: het was een gekke, maar ook een interessante week, met een verrassende uitkomst (al zou het mij ook niet verbazen als er nog nieuwe wendingen komen in het verhaal).
Ik heb het als ex-Zeeuw vanuit het Brabantse met plezier gevolgd. Het is hoe dan ook een mooi verhaal en veel van wat deze tijd zo enerverend maakt zit erin.

Banken lijken een nieuw middel te hebben gevonden om macht uit te oefenen over huizenbezitters met schulden. Het middel heeft een fraaie naam: akte onherroepelijke volmacht. Maar de gevolgen voor degene die zo’n akte tekent zijn niet zo fraai.