Het aangaan van langetermijnrelaties met kennisorganisaties biedt ministeries de mogelijkheid om te werken aan duurzame (gezamenlijke) kennisopbouw. Er is ruimte voor interactie, betere onderlinge afstemming over wensen en verwachtingen en wederzijds leren. Daarnaast kan een ministerie via de betreffende partij de relatie met het bredere kennis- en onderzoeksveld onderhouden dan wel vormgeven. Tegelijkertijd geldt hier ook 'onbekend maakt onbemind' (of andersom): er zijn minder prikkels om voorbij de vaste kennispartner te kijken. In het geval van raamcontracten committeert een ministerie zich zelfs aan een bepaalde afname bij het betreffende onderzoeksbureau. Zo is een gevreesd risico van deze vorm van onderzoeksprogrammering, dat kritische tegengeluiden minder snel de ruimte krijgen omdat beide partijen belang hebben bij (het voortzetten van) de samenwerking.