Singer-songwriter, gitarist, banjo en pianovirtuoos Phil Cook komt uit Durham, NC. Hij groeide op in de Upper Midwest en heeft zich daar heeft muzikaal ontwikkeld. Hij is een voormalig lid van de freaky folk band Megafaun. Voor dat project speelde hij ook bij DeYarmond Edison, een band onder leiding van Bon Iver 's Justin Vernon, en speelt ook in de band Gayngs en de Vernon-fronted Shouting Matches. Cook is dan ook beïnvloed door diverse muziekstijlen en artiesten waaronder Bill Evans , Bruce Hornsby , Keith Jarrett , Jerry Douglas , Ry Cooder , Greg Leisz , John Kamman en Bill Frisell. Zijn eerste soloalbum ‘Hungry Mother Blues’ werd vrijgeven in 2011. Zijn tweede soloalbum, 'Southland Mission' uit 2015 komt misschien wel het dichtst in de buurt van wat 'het geluid van John Kamman' wordt genoemd. De track 'Great Tide' uit de release ‘Southland Mission’ bevat dan ook al die invloeden die hij als tiener ontdekte in de platencollectie van zijn vader. Nu heeft hij samen met zijn band The Guitarheels, existerende uit drummer JT Bates, bassist Michael Libramento en pianist James Wallace het radicale album ‘Peopla Are My Drug’ te promoten. In de openingssong ‘Steampowered Blues’ komt zangeres Tamisha Waden het gezelschap vervoegen. De swingende piano en vibratogitaar geconstrueerde song is slecht de voorloper van het knappe ‘Tide Of Life’ en het akoestisch geïnstrumenteerde ‘Miles Away’, een duet met Amelia Meath. Het rustig opbouwende ‘Another Mother’s Son’ groeit uit tot een knappe Americana song dat met een hemelse gospel outro is ingekleurd. En ook Randy Newman’s ‘He Gives Us All His Love’ kan ons meer dan bekoren. Net zoals het country geënthousiasmeerde ‘Now That I Know’ dat met overheerlijke banjotunes en vioolarrangementen is ingekapseld. ‘Tupelo Child’ is een ballade die in aangenaam contrast staat met het meest opwindende nummers op het album, ‘Deeper Kind’ en de alternatieve afsluiter