In het laatste hoofdstuk, ‘Het kolossale’, ontwikkelt Derrida een gebalde theorie van het sublieme. Hij vertrekt hierbij van het Griekse woord colossos en de ‘Romeinse’ woorden kolumna en kolumen, die een semantische en formele verwantschap hebben en ‘een onweerstaanbare aantrekkingskracht’ op elkaar uitoefenen. De kolom definieert het schone, het kolossale bepaalt het sublieme.