Ook als ik duizenden zondige zielen had omgebracht, dan nog was ik niet meer dan een strijder die zich in dienst stelde van de bedoelingen die de voorzienigheid met ons heeft, maar de realiteit is dat ik me slechts heb gekeerd tegen degenen die aan deze bedoelingen duidelijk en bewust een onjuiste uitleg gaven, en daarmee heb ik slechts de roem vergroot van de enige en ware voorzienigheid, die geen zonden kent.
En zie: ineens werd ik opgespoord en opgepakt op verzoek van een of ander internationaal gerechtshof, dat zichzelf meent te kunnen stellen boven het heilige recht van de individuele staten en hun uitvoering van de besluiten des Heren. Tegenover Gods gerechtigheid, waardoor Babylon, een melting pot die zich als een typisch wangedrocht van de zogeheten internationale gemeenschap aan Zijn wil trachtte te onttrekken, werd veroordeeld en vervolgens vernietigd, staan nu nieuwe, Babylonische juridische verdragen.
Er is niets dat ik niet in overeenstemming kan brengen met mijn geweten dat nooit weigerde gehoor te geven aan enige overweging die voortkwam uit gehoorzaamheid en gebaseerd was op de eed die ik, nog nietiger dan een papaverzaadje, tegenover de officiële organen van mijn vaderland heb afgelegd. Datzelfde gerecht veroordeelde het stamhoofd der manicheeërs tegen wie wij zo oprecht streden, voor zijn gruwelijke misdaden tegen de menselijkheid, maar niet onze opperbevelhebber, aangezien hij daarvoor te rechtgelovig is.
belastend zou kunnen zijn voor mezelf en mijn naasten, de hofmaarschalk en de sergeant-majoor. Ik pleegde op geen enkele wijze verraad jegens het heilige geheim van gebod en gehoorzaamheid. Want volgens onze uitleggers van de Heilige Boeken is alles wat ik in het nadeel van mezelf en mijn naasten zou zeggen een valse getuigenis, omdat het een getuigenis zou inhouden tegen het dogma van gehoorzaamheid zelf.
Het is waar, er hangt mij een zware straf boven het hoofd, maar iets dat als bevestiging van hun eigen waarheid zou kunnen dienen, hebben ze van mij niet verkregen. Er is namelijk maar één waarheid, en die kent alleen God. Het oordeel dat ze uitspreken zal hun als zonde worden aangerekend. Ook al hebben ze de bevelhebber niet aangeklaagd, ze hebben gezondigd tegen zijn ondergeschikte. Maar als zij hun toorn tegen zijn ondergeschikte richten, is dat tevens een aanval op de bevelhebber, want de ondergeschikte is niet meer dan een afspiegeling van de bevelhebber. Het toppunt van hypocrisie. Kom niet aan degene via wie de Schepper spreekt, maar pak de ondergeschikte die zijn wil uitvoert. Een volkomen arbitraire inbreuk op de bevelsstructuur! Ze waagden het niet op te treden tegen degene die Gods bedoelingen verkondigt. Maar een oprecht aanhanger van het ware geloof zal de juridische inconsequentie van hun optreden ontdekken en wereldkundig maken. Ik zal in mijn cel rustig wachten totdat de nationale staten - en uitsluitend zij zijn het die Gods zegen hebben - zich tegenover het goddeloze gerecht met zijn onaanvaardbare pretenties voldoende sterk kunnen maken, en dan zal ik zelf over die rechters rechtspreken.
Als je eenmaal begrijpt dat je niets en niemand hebt om je boos op te maken, zit je pas echt in de penarie. De nederlaag die de omstandigheden je toebrachten, laat je eenzaam achter, teruggeworpen op jezelf. Uit die nederlaag alleen al blijkt dat je iemand met serieuze bedoelingen bent, want een minder serieus, in de filosofie van het gemak grootgebracht persoon zou nooit zo'n nederlaag riskeren, maar tijdig de kant van zijn tegenstander kiezen. Hij zou niet voorbeschikt zijn om op zichzelf teruggeworpen te worden, maar wel in staat zijn zich aan alles aan te passen, en er dus voor zorgen nooit in een situatie te raken waaruit hij als verliezer weer te voorschijn zou komen. Je schreeuwde moord en brand, wees links en rechts om je heen, deelde je bevelen uit, probeerde de strijd aan te binden met de
realiteit, wist zelfs een enkele overwinning te behalen en bleef je eigen doelen najagen, totdat je ineens genoeg kreeg van jezelf.
En zie, daar bezweek de hele constructie waaraan je pamflettistische natuur houvast zocht. Je trok je haastig terug, maar bleef nog lang genoeg tekeergaan om jezelf volkomen belachelijk te maken. Als een balling, met een verloren identiteit, in een vacuüm dat je elke legitimiteit ontneemt, probeer je nog steeds iemand iets te bewijzen. Je tracht uit deze absurde situatie te ontsnappen door je met je val te verzoenen.