Je kunt de variatie aan milieus ook afleiden uit de verschillende kranten, die de gasten naar het vakantieadres laten doorsturen.’s-Ochtends kunnen ze deze, samen met de post, in de kantine afhalen. Dan ligt daar de Telegraaf naast het Vrije Volk en de Volkskrant naast de Trouw.
Voor de gezinnen met kinderen is de Remboe in ieder geval de grote favoriet, want de kinderen vermaken zich hier altijd uitstekend. Er zijn genoeg speelgenootjes, er is een uitgebreid kinderprogramma, er valt altijd iets te beleven en er is die toffe “oom Aalt”. Ook als de volwassenen soms wel eens wat anders zouden willen, dringen de kinderen ze vaak weer naar deze plek terug.
De familie Wiefferink uit Amsterdam herinnert zich: “In januari, als de folder kwam, was er geen houden meer aan! Remboe en Aalt! Wanneer gaan we weer mam? (…)
In 1948 en gingen we voor het eerst naar de Remboe (…) Ma Wiefferink tegen Aalt: “Noem je dat een speeltuin? En noem je die modderpoel een zwembad? Ik kom hier nooit meer…” Daarna zijn we jaar in jaar uit naar de Remboe geweest, met een onderbreking van 1 jaar naar Kamperduin, maar dat was een sof. (…)
Bij aankomst in de Remboe, eerst naar Trijntje. In de hoek van de kantine had zij haar kantoortje waar de sleutel, na betalen van de huur, werd overhandigd. In het primitieve hutje: een houten tafel en houten krukjes, een olielamp. In de schuur haalden we een matras gevuld met stro. Op die matras moest je langdurig “dansen” om van die grote bult stro een enigszins makkelijk liggend matras te maken. (…) Koken deed je in een gemeenschappelijke ruimte, waar op butagas gekookt werd. Het was een gezellige boel, er werd veel gelachen. Soms ging er iets mis, bv. omdat de butagasfles net leeg was als jouw aardappeltjes net aan de kook waren.”