Het idee van een atheïstische evolutie is geen goede verklaring voor het bestaan van moraal. Net zomin als de verklaring in Oosterse religies van een wereldbrein, dat alles een eenheid is zonder oorzaak buiten zichzelf. Als dualiteit een illusie is zoals velen beweren, dan is het onderscheid tussen goed en slecht uiteindelijk ook zinloos. De waarheid moet veel meer te vinden zijn in het joods-christelijke idee van een God die morele wetten uitvaardigt. Moraal die gegrond is op God verklaart ook onze behoefte aan rechtvaardigheid. We verlangen allemaal naar een dag waarin met alle onrechtvaardigheden wordt afgerekend, waarin een eind komt aan het onschuldige lijden en waar schuldigen gestraft worden en rechtvaardigen beloond. Dit verklaart ook onze persoonlijke angstgevoelens. We voelen ons schuldig omdat we schuldig zijn. Heel diep vanbinnen weten we dat we een moreel perfect wezen hebben beledigd, die de legitieme autoriteit heeft ons te straffen. We weten ook dat we ons voor onze misdaden tegenover God moeten verantwoorden. Uiteindelijk moeten we een van de twee alternatieven accepteren. Ofwel we leven in een universum waarin moraal een zinloos concept is. Maar dan zijn we veroordeeld om voor altijd bij ieder moreel onderwerp het stilzwijgen te bewaren. Of er zijn wél morele regels en dan zijn we moreel aansprakelijk voor de regels van een volmaakte morele God. Er zijn geen andere keuzes. Zoals Francis Schaeffer heeft gezegd: “Er zijn geen andere mogelijkheden om te kiezen, dit zijn de enige antwoorden. Het is dit of niets” (14). Als het een zeker niet waar is, is het andere zeker waar.