Dit alles wekt de indruk dat Ingrid Wikén Bonde, ondanks van alles waarover zich bomen laten opzetten, geen moment het literaire bos van Boon uit het oog heeft verloren. Sterker nog, dat bos is in het Zweeds waarschijnlijk overzichtelijker geworden dan het dat voor de Noord-Nederlander kan zijn. Wat een gigantisch werk het vertalen van De Kapellekensbaan in feite is, zou een Noord-Nederlander waarschijnlijk pas goed beseffen, als hij zelf voor de taak werd gezet om tien bladzijden van dat meesterwerk te vertalen in net zulk levend Nederlands als het nu levend Vlaams is, dat wil zeggen: met behoud van al die rechtstreeks aan het volksleven gebonden elementen. Men stelle zich voor dat zo'n vertaling zich zou bedienen van Noord-Nederlandse dialectismen!