De uitspraken van Francken en Rutten zijn een contradictie. Het recht op een leefloon – of sociale bijstand, nog iets anders dan de sociale zekerheid die gebaseerd is op werk – is juridisch gezien niet gebaseerd op een verplichting tot bijdragen. Recht op leefloon heb je niet omdat je gewerkt of bijgedragen hebt, maar omdat het een waardig bestaansminimum garandeert voor elke mens. Je moet wel deelnemen aan een integratietraject om van de bijstand af te geraken en werk te vinden. En eenmaal je werk hebt gehad en opnieuw werkloos wordt, heb je recht op een werkloosheidsuitkering via de sociale zekerheid, niet op een leefloon. Het VN-migratiepact pleit voor wederkerigheid: duidelijke plichten om integratietrajecten te volgen, maar dan wel in ruil voor gelijke rechten op de sociale bijstand. ‘Ze kunnen de sociale bijstandsprestaties strikter voorwaardelijk maken’, zegt advocaat Benoit Dhondt. ‘Maar een lager leefloon toekennen, dat kan dus niet. De enige manier om toch een lager leefloon te kunnen toekennen aan vluchtelingen is om de EU-kwalificatierichtlijn te heronderhandelen, ook al is dat onwaarschijnlijk. Maar dan is er nog altijd het VN-vluchtelingenverdrag. En dat heronderhandelen, is al helemaal onwaarschijnlijk.’‘Dat is zo, zelfs als de regering “de aanzienlijke last” inroept veroorzaakt door de betaling van sociale bijstand aan vluchtelingen’, zegt het Hof over Oostenrijk.