Ellen Lina brak door met haar vorige boek Ooit zal ik je weer zien. In dat boek wist de schrijfster de emotie erg hoog op te laten lopen. Menig lezer kon het niet laten een traantje weg te pinken bij dit verhaal. In november 2014 verscheen haar derde boek, Sky. Volgens veel lezers een geweldig boek, volgens zes Hebban-leden zelfs een favoriet. Haalt Sky het niveau van Ooit zal ik je weer zien?
Elisa raakt op haar zestiende zwanger van haar jeugdliefde Julian. Julian is een jongen met een gebruiksaanwijzing, hij is hoogbegaafd en heeft veel moeite heeft met sociale contacten. Elisa daarentegen is heel sociaal en soms onbezonnen. Ondanks dat de twee zo verschillend lijken, krijgen ze toch een relatie. Als Elisa zwanger blijkt beginnen de ups en downs. Julian wil het kind houden, Elisa in eerste instantie niet. Haar wereld staat dan ook op z’n kop als Julian een paar weken na Sky’s geboorte verdwijnt. Zestien jaar later stelt Sky steeds meer vragen over haar vader. Ze wil contact. Elisa doet alsof Julian van niks weet. Totdat Sky er via een docent achter komt wie haar vader is. Ze zoekt hem op en krijgt niet het onthaal waar ze op hoopte.
Dat is kort gezegd het begin van Sky. Je wordt in de wereld getrokken van Elisa en Sky, die in een achterstandswijk wonen. Ondanks dat ze het niet breed hebben, wonen ze daar wel prettig, de sociale controle is top. Toch is Sky niet gelukkig. Ze heeft te veel genen van haar vader gekregen. Ze is geen sociaal wonder en loopt op school voor op iedereen in haar klas. Dat maakt haar het mikpunt van pesterijen.
Aan de andere kant volgen we Elisa, die tegen haar wil nog steeds van Julian houdt. Julian is en was haar grote liefde en een nieuwe liefde kan ze niet toelaten. Door die instelling gelooft Sky niet in de liefde. Haar beeld over de liefde is door haar ouders uit elkaar gerukt.
Als Julian weer in het leven van Sky en Elisa komt, krijgt het verhaal enorm veel vaart. Je wilt verder lezen, want de brandende vraag is duidelijk of Elisa en Julian ooit nog samenkomen. Julian geeft duidelijk om zijn dochter en wil Elisa, maar zij is bang dat hij haar weer in de steek zal laten. Deze verhaallijn houdt je aan het lezen en laat je steeds maar weer hopen dat Elisa haar hart open durft te stellen.
Het verhaal is mooi, maar er had meer aandacht besteed mogen worden aan de eindredactie. Helaas staan er net te vaak wat spelfoutjes in het boek. Dat is gewoon jammer voor een verhaal met deze diepgang. Het haalt je net even uit het verhaal en dat belemmert het lekker doorlezen. Zonde.
Sky is een bijzondere roman die vanuit de kant van ouder en van kind laat zien wat het vertrek van een ouder teweeg kan brengen. Niet alleen het leven van het kind kan verwoest worden, ook het leven van de achterblijvende ouder. Door de afwisseling van tijd, heden (Sky) en verleden (Julian en Elisa), wordt het hele verhaal langzaam duidelijk. Sky is een verhaal met een boodschap. Een verhaal dat ontroert, maar ook tot nadenken zet. Een verhaal dat veel (toekomstige) ouders zouden moeten lezen.
Al tien jaar publiceren schrijfster Annemarie Bon en illustratrice Gertie Jaquet Haas-verhalen, bevolkt door een bont gezelschap van dieren met hun eigenaardige kenmerken. In dit twaalfde boek trekt het hele gezelschap van het bos naar de stad. Elk dier had van de postduif een bericht gekregen dat ‘ie een reis naar de stad gewonnen had. Bon leert haar lezers meteen iets over marketing wanneer de dieren doorhebben dat het hier helemaal niet om een prijs en een gratis trip gaat, maar een publiciteitsstunt om bezoekers te lokken.
Als ze er dan toch zijn, besluiten de dieren hun tijd goed te besteden. En ook leren ze al gauw dat ieder zijn eigen voorkeuren heeft en ze allen dus maar best individueel op verkenning gaan. Dat geeft de auteurs meteen de gelegenheid om diverse aspecten van de grote stad uit de doeken te doen. Bosstad is bovendien een handige microkosmos waarin alle mogelijke steedse voorzieningen – van bioscoop en zwemparadijs tot museum en koekjesfabriek en van haven en ziekenhuis tot theater en voetbalveld – voorhanden en bovendien op een beperkt oppervlak bereikbaar zijn. Een plattegrond op het schutblad is daarbij een handige leidraad voor de lezer.
Elk bezoek in dit uitvoerig geïllustreerde, in korte hoofdstukjes ingedeelde leesboek leert de lezer in min of meerdere mate iets over het echte leven: een terrasje doen is niét gratis, muntjes laat je best liggen in de fontein, ongelikte beren heb je overal... De lezer ervaart met Das dat je tegelijk Grote Kunst in het museum maar niks kan vinden en toch zelf populaire kunst kan produceren: ‘dat kan ik ook’, denkt Das in het museum, die tot zijn verbazing zijn eigen schilderwerkjes als zoete broodjes kan verkopen. Een steek van de auteurs naar de literaire pers? De auteurs durven weleens stout te zijn: zo laten ze Rat een brandje blussen door erop te plassen en zetten de dieren uiteindelijk de stad op stelten in een betoging tegen van alles en nog wat. Uil neemt het voortouw in een demonstratie tegen de burgemeester die de bibliotheek deed sluiten, ‘om de burgers dom te houden’. Burgemeester Gorilla loopt hier voorop op een ontwikkeling die onlangs door de Vlaamse overheid is ingezet, die gemeenten niet langer verplicht bibliotheken te organiseren en toelaat die middelen elders te besteden. De bibliotheek van Bosstad is dan maar (letterlijk) ondergronds gegaan, waar toch kwaliteit te vinden blijft, getuige de exemplaren van De Gruffalo, Pippi Langkous, Muis en Kikker.
Zoals deze bib-guerilla aantoont schuwen de auteurs kleine noch grote maatschappijkritiek. Echter altijd impliciet, zonder die te benoemen. Zij gaan er bewust niet expliciet op in en laten het aan de lezers over misstanden zelf op te merken. Soms is die wel duidelijk: zo maakt Rat in de supermarkt kennis met ongemotiveerd personeel en het onpersoonlijke aanbod van de super. Soms minder: Haas en Kip ervaren de onzin van de energieverspillende warmeluchtblazers bij de ingang van het warenhuis.
Andere hoofdstukken zijn erg pedagogisch. Zo reizen Egel en Mol domweg heen en weer met de metro, waarmee de lezer de kans krijgt zelf zijn oriëntatie- en kaartleesvermogen te testen. De tekeningen zijn levendig en vol details, de tekst is verhalend en af en toe spits, zoals in de dialoog tussen Uil en een voorbijganger wanneer Uil de bibliotheek zoekt (p.38). Bon steekt soms ook humor in haar taal: zo gaat Kip, wanneer ze de textielafdeling van het warenhuis betreedt, ‘zowat licht geven, zo erg straalt ze’ (p.57). Of raadt Egel, die nooit last heeft van gedrum, zijn vrienden een ‘spijkerjasje’ aan (p.91). De redactie had echter beter gekund: zo staan op p.89 maar liefst twee fouten in de tekst: de met een handtas en kralenketting uitgeruste Uil wordt opeens een ‘hij’ en de slotzin eindigt halverwege. Los hiervan: een prima onderhoudend en bij wijlen ongemerkt opvoedend boekje.