Harry laat zien hoe hij het bekijkt | Diezerpoorter
Geef je kerstboom een tweede leven
In het kader van de rubriek 'Op bezoek bij' heeft de redactie een bezoek gebracht aan Harry ten Klooster. Een Diezerpoorter in hart en nieren, een man van vele ambachten, maar bovenal een fotograaf.
Harry (65) woont in het midden van een rijtje woningen aan de Anthony Duyckstraat in Dieze-Oost. Zijn jeugd bracht hij door in de Indische buurt en voor zijn gevoel zijn de beide buurten één. Voor de meeste bewoners is hij een oude bekende en met zijn blauwe Weblog Zwolle jas is hij duidelijk te herkennen. En altijd staat hij met zijn neus, of liever gezegd, met zijn camera, vooraan. Altijd goed gemutst, altijd tijd voor een grap en een praatje, maar vooral altijd op scherp. Niks ontgaat hem.
Bij binnenkomst moet Harry snel even de tafel leegruimen. Laptop, opladers, draden en snoeren, alles gaat even aan de kant voor een gesprek. Best een opgave voor Harry, want stilzitten zit hem niet in het bloed. Zowel de eettafel als de salontafel en zomers ook de tuintafel, gaan geregeld schuil onder materiaal waar Harry aan werkt. "Ik werk vaak aan een aantal dingen tegelijk," legt Harry uit. "Wanneer iets ligt te drogen, of ik een groot bestand aan het downloaden ben, dan ga ik niet zitten wachten. Dan werk ik ondertussen aan wat anders."
Werken doet Harry al vanaf zijn jongensjaren. Harry's moeder is in die tijd bevriend met de vrouw van winkelier Lippers. Lippers elektronica was gevestigd aan de Brink, waar nu de kookstudio zit. Harry gaat graag met zijn moeder mee wanneer ze haar vriendin een bezoekje brengt. "Achter de winkel was een werkplaats waar onder andere TV-toestellen gerepareerd werden. Daar werkte een oud baasje met een hoedje op. Ik zie hem nog zo zitten. Dat was de TV-monteur en hij had al snel door dat ik echt geïnteresseerd was in zijn werk. Van hem heb ik geleerd hoe je televisies repareert."
Harry met camera en leeftijdsgenootjes uit de Indische Buurt in Speeltuin Vlasakkers (1963)
De jonge Harry gaat met zijn verkregen kennis hard aan het werk in zijn directe omgeving. Op zijn zeventiende kent hij praktisch alle huishoudens in de Indische Buurt. Is iets kapot en zit er een snoer aan, Harry repareert het. Maar begin tachtigerjaren worden elektrische apparaten zo gecompliceerd dat repareren nauwelijks loont. Kapotte haardrogers, scheerapparaten, broodrooster en noem maar op verdwijnen in de vuilnisemmer om te worden vervangen. Reparatie kost meer dan de aanschaf van een nieuw product. De hoogste tijd om het roer om te gooien.
Harry gaat aan het werk als bedrijfstelecommunicatiemonteur bij de PTT. Uiteindelijk zal hij hier 23 jaar blijven werken. Dat is lang voor iemand die volgens eigen zeggen een man van twaalf ambachten en dertien ongelukken is. Harry ervaart het zelf als een bijzondere periode in zijn leven. "Ze kregen al snel in de gaten dat ik goed kon fotograferen en gaven me opdrachten. Ik werd dan vrij gepland voor mijn monteurswerk. Ik verbaas me er nog altijd over hoe makkelijk dat toen ging, maar ik voelde me wel heel trots dat mijn foto's in het bedrijfsblad stonden."
Harry heeft al vanaf zijn twaalfde een fototoestel in zijn bezit, gekregen van zijn oom. Het is een bakelieten Brownie Holiday camera. Het kleine toestel wordt liefdevol getoond en Harry klikt het voorzichtig open om het inwendige te laten zien. "Kijk hier moesten de rolletjes in. Daar had ik helemaal geen geld voor, voor filmrolletjes, dus ik liep dag in dag uit met een leeg toestel door de straten. Maar ik liep wel door de zoeker te kijken. Ik zag alles in dat kleine kader. Ik zie me zo nog rondlopen door de Sumatrastraat. Tja, vroeger was er nauwelijks speelgoed," voegt hij er bedachtzaam aan toe, " en moest je jezelf vermaken. Daar begint het mee."
Met het kijken door de zoeker van zijn eerste toestelletje wordt Harry zich bewust van het inkaderen van de dingen die hij ziet. Dat bewustzijn is er nog steeds. "Ik leg mijn kijk op de dingen vast, maar ik wil het ook delen met anderen. Alles wat er gebeurt in Zwolle wil ik laten zien. Ik wil laten zien hoe ik er naar kijk. Eigenlijk is het beeldend praten." Dat doet Harry nog steeds. Hoewel hij met pensioen is, werkt hij nog altijd als vrijwilliger voor Weblog Zwolle. Hij fotografeert zo'n twee a drie items per dag. Dat noemt Harry rustig aan doen.
Van links naar rechts: Harry ten Klooster maker van de miniatuur molen, Cees van der Wal, Hanneke Wijnbeek en Geert Eeringa uitbater van de bootjesmolen
In een grote kast in de woonkamer bewaart Harry ongeveer vijftigduizend negatieven. Wanneer Harry het echt rustig aan gaat doen wil hij die allemaal digitaliseren. "Zitten daar nog favorieten tussen?" vragen we de vriendelijke fotograaf. "Molen de Vlijt", is het antwoord. "Ik heb daar best een soort van traumaatje aan overgehouden." Harry lacht terwijl hij de woorden uitspreekt en haalt een beetje jongensachtig de schouders op, maar aan zijn stem is te merken dat hij het wel serieus meent. "In mijn kindertijd heb ik zes weken in een vakantiekolonie doorgebracht. Toen ik thuis kwam was de molen er niet meer. Ineens weg. Ik was daar best kapot van. Gelukkig is de rest blijven staan," voegt hij daar weer lachend aan toe.
Naast fotograferen schildert en tekent Harry. Zijn computer zit vol met grafische ontwerpen van trouwkaartjes, geboortekaartjes en logo's voor bedrijven. Vriendendiensten. Harry verkoopt zijn werk niet. Hij geeft. Ook zonder de vele foto's is er genoeg werk in huis voor een expositie. Alles wat de ogen zien, maken de handen. Wanneer je bij Harry op bezoek bent krijg je stof voor vele verhalen voorgeschoteld. Zijn zoldervloer bezwijkt onder de bijzonder e apparaten die hij koopt, vindt, of krijgt om op te knappen en achter al die voorwerpen zitten verhalen. En eenmaal hersteld in oude glorie zijn ze een product van compassie en liefde voor het vak.