« Katastrofe » – dagelijks iets degelijks
writers' blog	in arcatheater, postmodernisme	 31 maart 2017 11 juli 2021 204 Words
Het laatste bedrijf van een toneelstuk nl. Katastrofe wordt gerepeteerd : het toneelspel is derhalve een toneelrepetitie en omgekeerd. De hoofdacteur, er is slechts één acteur in het genoemde toneelstuk, beweegt niet en spreekt niet. Niet dat hij niet zou kunnen, indien… Voorwaar een vreemde speler; een super-vervreemde van het postmodernisme. Nietwaar? Mag hij nog acteren of moet hij zich gedragen als een doofstomme roerdomp? De toeschouwer zal zeker niet verblind worden door deze donker geklede gestalte waarvan het gelaat en de handen nauwelijks zichtbaar zijn. Een uitgedoofde protagonist. Deze ingepakte toneelspeler wordt door de regisseur (rechter, ondeskundige, zwendelaar) en door diens assistente (advocate, plichtsgetrouwe, geëngageerde medewerkster) bekeken, beoordeeld en bevolen om zus en zo in het brandpunt van het podium te staan. Allengs wordt dit hard-zwart en scherp-schertsend spektakeltje duidelijk: een verrijkte Beckettiaanse black comedy maakt plaats voor een tribunaal evenement, voor een theater-proces.
(Perstekst voor Katastrofe in een regie van Jo Gevers en met Luc Philips, Katrien Latoir, André van Brandt en Geert Coone; Nederlandse creatie door Theater 19 uit Brugge).