“Zo is ze altijd al geweest” hoor ik mijn moeder voor de zoveelste keer zeggen. Onopgemerkt haal ik mijn schouders op en keer terug naar de gedachten die mijn moeder zo abrupt verstoorde. Ze heeft wel gelijk, mijn moeder, ik ben altijd al zo geweest.
Niet lang geleden, toen ik weer eens in gedachten verzonken was, tikte een vriendin van mijn zus me aan “Hee Tat, hoe ziet het er daar eigenlijk uit?” ze knikte naar mijn hoofd “zijn er regenbogen en eenhoorns?”. Ik moest lachen. In werkelijkheid word ik spontaan ondergedompeld in een gedachtenflow waarbij niets meer normaal is. Verschillende verhaallijnen worden als een versneld cassettebandje afgespeeld, teruggespoeld en herschreven. Gedachten schieten als sterrenregen door mijn hoofd en ik bedenk me dingen die vaak niet begrepen worden als ik ze hardop zeg. Woorden krijgen een nieuwe betekenis en objecten een nieuwe naam. Mijn zicht bevriest, vervaagt of vervormt en transformeert zich in een geheel nieuwe kijk op de wereld waarop ik me op dat moment bevind…