Greta - Schrijverspunt
Ik zit op een bank in het stedelijke park en onderga de drukte als een appelflauwte. Mijn lichaam is niet meer zo gehoorzaam als vroeger, het sputtert en protesteert, laat zich niet langer in een keurslijf duwen. Kwaadheid hoopt zich op in vetrollen bij vrouwen van een zekere leeftijd. Verdriet ook. Moeders naast mij geven zich over aan het soort vraatzuchtige geroddel eigen aan weldenkende gezinnen. Hun kinderen knielen veilig en vlakbij, naast het zopas door hen kapotgetrokken vlees der rozen. Verliefde koppels voederen de eenden, op veilige afstand van de rest van de wereld. Zij leven enkel voor elkaar, in het moment, waarin niet de kunst maar het leven primeert. Zij hebben enkel oog voor de zon en nog niet voor de schaduwen die erbij horen.
Wat verder wappert een half vergane Belgische vlag als een dood of zwaargewond dier. Hij doet me denken aan de toespraak van Greta Thunberg begin dit jaar, gebarend als een late kerstengel voor een uitgelaten menigte, haar armen als vleugels, opgetild door het applaus van vele andere, gelijkgestemde jonge vrouwen. Zij zijn veilig opgeborgen nu, samen met de rest van de Gutmenschen, hun namen verdrongen, verteerd op de anonieme vuilnisbelt van verdord groen en drek, ook wel het grotere belang genoemd. Wanneer zijn we Greta kwijtgeraakt? Wellicht die ene keer dat het ijs van vorige winter rondom haar was gesmolten en zij, niet langer ondoorgrondelijk, het etiket 'kwetsbaar' opgeplakt kreeg. Op dat moment werd haar geknakte stronk omgehakt en verkocht aan bodemprijs. Sommige avonden zie ik nog een soort schim van haar op de beeldbuis, een fantoomafdruk, in de marge van meer dringend geachte wereldproblemen. De inopportune bosbranden, de smeltende ijskap en opdrogende ziltigzoute oceanen, kloppen timide op de deur van het establishment, maar dat heeft het te druk met de andere kant uit te kijken telkens als een verschil in talent, kleur, sekse, mening of geaardheid weer eens ontaardt in geweld. De laatste lichting van mannelijke wereldleiders heeft evenmin een troostend woord voor de vele vrouwen die zich achter barre bergen terugtrekken uit angst voor hun medemens, in een zelfgekozen isolatie die zo vaak verward wordt met een keuze voor het leven en tegen de ziekte.
Het door de herfst aangekondigde verdorren der bomen biedt een welgekomen houvast. De vrouwen in dit park glimlachen als zwijgende zwakzinnigen. Zij hebben al hun aandacht nodig om zichzelf, de kinderen en de carrière zo goed mogelijk recht te houden in onverdedigbare zandkastelen terwijl hun mannen in hemdsmouwen een pint drinken op terras. Is het tenslotte niet beter zo voor alle vrouwen, om hier gelijkmatig en gelijkmoedig naast elkaar te zitten als tamme vogeltjes, als schimmen van Plato in het flatterende herfstlicht? Laten we vooral niet zeuren maar lachen nu de zon nog zacht en warm is. Laat ons vertrouwen hebben, niet in onzekere goden of onbetrouwbare milieuactivistes, maar in gepromote Facebookadvertenties en horoscopen. Maar het jaar put zich uit, de luiers en de lege flessen stapelen zich op en de fictie die ooit liefde was, mondt uit in vermoeidheid en onverschilligheid. De komst van de winter, met zijn belofte van willekeur, laat geen ruimte meer over voor steriele, lang voorbijgestreefde idealen.
Review voor: "Greta"
Lekker sfeervol geschreven, ik word a.h.w. meegenomen. Fijn ;)
Je kunt knap schrijven Petra, heel beeldend!
© Robert Beernink op 18 maart 2021.
Schrijven en ritme verenigen zich in melodieën van literatuur en muziek. Reden om naast de digitale typemachine een dito drumstel te plaatsen. Slaan en aanslaan bevrijdt opgeslagen energie, ontslaat de gevangen scheppende geest.Beide vaardighede...