Vandaag fietste ik met een pesthumeur door de regen over de Weurtseweg. Ik passeerde zoals altijd ‘Henniesee Linders’ en voor zijn winkel wapperde, zoals altijd, fier de NEC-vlag. En ik dacht; wat fijn dat hier niets is veranderd, dat alles hetzelfde gebleven is, dat hij er nog gewoon is. Het voelde op de één of andere manier als een enorme geruststelling. En ik nam me voor om morgen toch maar eens te bellen naar het stadion. Eens kijken of er nog iemand is maar vooral om even te zeggen dat ik er nog ben. Misschien moeten we thuis allemaal de NEC-vlag uit hangen. Gewoon om te laten zien dat wij er nog zijn.