Review: Lew Jetton & 61 South - Deja Hoodoo I Bluestown Music
De Amerikaanse band Lew Jetton & 61 South is al ruim dertig jaar actief en dat is goed te horen op hun nieuwe album. Een album waarop deze band een soepel swingend bluesgeluid laat horen met een rauwe rand in de meeste nummers. De Gregg Allman-achtige zang van Lew Jetton geeft sommige nummers ook nog een Southern Rock geluid.
De band bestaat naast Lew uit Sam Moore (gitaar), Dan Bell (keyboards, gitaar, bas), Erik Eicholtz (drums) en Greg Walker (bas).
Lew Jetton heeft een jarenlange strijd tegen alcohol en drugsverslaving achter de rug. Drinking Again is daarvan een bitter relaas op dit album. Een intieme slowblues met heerlijk warm jazzy gitaarwerk.
Het album opent met de sfeervolle funky blues Two Lane Road waarin voor het eerst de Gregg Allman-achtige zang opvalt naast het schurende en bijtende gitaarwerk. Mexico is daarna een luie rocker met een broeierig Southern Rock geluid. In Waffle House Woman gaat de band meer de countrykant op in een lui deinend nummer met de losjes swingende piano van Dan Bell.
Homegrown Tomato heeft een haast swamp-achtig broeierig geluid waarin de brullende harmonica van J.D. Wilkes (The Legendary Shack Shakers) de show steelt. Die harmonica is ook te horen in de stuwende shuffle Move On Yvonne waarin Miranda Louis soulvolle vocale assistentie verleent.
De stuwende bluesrocker Getting Colder geeft alle ruimte voor het brandende schurende gitaarwerk. Er is ook ruimte voor soulvolle blues op dit album. Zoals in het deinende Nighttime Into Day en het groovende I Been Cheated.
De afsluiter van het album, Will I Go To Hell, laat de smerige rockende kant van de band horen. J.D. Wilkes laat zijn harmonica smerig loeien in dit nummer.
'Deja Hoodoo' is een prima bluesalbum geworden waar de ervaring van Lew Jetton & 61 South vanaf spat.