Pierre Merot - Memmen
"Franse cultroman over een oom die het zwarte schaap van de familie is."
Echte liefde is uitzondering, ongelukkig zijn is de regel
Je hebt altijd een zwart schaap in de familie. En dat is in dit geval Oom, de grote mislukkeling die geen baan of vrouw kan houden. Hij heeft twee keer in zijn leven echt lief gehad; hij hield van een depressieve Poolse en van een gescheiden vrouw met 3 kinderen. Maar niet lang genoeg. De beroepen die hij heeft beoefend zijn er veel meer, maar van net zo'n korte duur.
Het liefst hangt Oom in de kroegen rond. Uit eenzaamheid of op zoek naar een vrouw. Daar speurt hij om zich heen, naar andere mislukkelingen, alcoholisten, wanhopige vrouwen die op zoek zijn naar seks of naar een man die voor hun nageslacht kan zorgen.
'Memmen', in het Frans getiteld 'Mammifères' wat zoogdieren betekent, gaat over het leven om ons heen. Over mensen die ter wereld zijn gezet door hun moeder, maar aan haar eisen niet kunnen voldoen. Die geen modaal gezinnetje kunnen stichten, die geen fatsoenlijke carrière kunnen opbouwen, die de familie eigenlijk een beetje te schande zetten. Misschien zijn die mensen dan ook beter af zonder familie en wanneer de moeder wordt begraven, zijn de zusjes, broertjes, neven en nichten liever snel vergeten.
De jonge Franse schrijver Pierre Mérot wordt naar aanleiding van deze debuutroman in één adem genoemd met het 'enfant terrible' van Frankrijks literaire wereld: Michel Houellebecq. Omdat het een moderne roman is die geen blad voor de mond neemt. Maar daar waar Houellebecq met veel bravoure zijn soms uitdagende meningen van de daken af lijkt te schreeuwen, is Mérot wat bescheidener. Zijn onderwerp kan voor sommige lezers dan wel schokkend zijn zoals de seksuele hersenspinsels van Oom, maar het onderwerp is niet ver gezocht. Pierre Mérot geeft een zwarte satire over het leven om hem heen. Hij schrijft als een belerende goeroe over de loosers van de maatschappij. Niet zozeer de echte verliezers, maar de burgerlijke loosers, de mensen die niet met hun neus voor hun ondergang staan, maar ook niet genieten van hun zeer geslaagde leven. Het gaat over mensen die met het hart onder de ziel in kroegen hangen, die hun eenzaamheid proberen te compenseren met nog een glas en dan nog een, over mensen die zich door strebers voorbij laten lopen in hun carrières, over mensen die zich meer aangetrokken voelen tot de achterkant van het leven.
Daar waar Houellebecq grootse beschouwingen geeft, houdt Mérot het op bescheiden kwinkslagen die hij uitdeelt onder de eenzamen, de gezinsleden, de workaholisten, de leraren. In een taal en stijl die ver boven Houellebecq uitstijgt. Het is alleen jammer dat hij deze taal niet dwingt om in een verhaal te staan. Zijn ongezouten meningen zorgen voor een lach, maar ook een traan. Zijn zinnen sprankelen van ongehoorzaamheid, het verhaal is echter het relaas van iemand die geen structuur kan aanbrengen omdat hij al een glaasje te ver is. Maar dat is tegelijkertijd ook de charme van het boek.
'Memmen' (jammer van de ongelukkige titel) is een vrolijke tragedie over de eenzamen onder ons. Met humoristische beschouwingen die alle kanten op schieten en die niet alleen de ongelukkigen betreffen. Van een schrijver die houdt van het leven om hem heen en dit met rake pen weet uit te beelden.