Hormoonkuur - Love2BeMama
4 minuten lezen Monica
Meestal krijg je eerst nog meer onderzoeken, maar de gynaecologen waren het er redelijk snel over eens dat ik PCOS blijk te hebben. PCOS staat voor polycysteus ovarium syndroom. Niet raar als je dat niet uit kunt spreken, ik kan het ook nog steeds niet normaal uitspreken Vandaar dus PCOS, veel makkelijker. Kort samengevat betekent dit dat mijn eicellen niet groeien of onregelmatig, waardoor er geen of onregelmatig een eisprong optreedt en ik heel onregelmatig of helemaal niet menstrueer. Doordat de eisprong onregelmatig of helemaal niet plaatsvindt ben ik verminderd vruchtbaar. Een hormoonbehandeling kan dit verhelpen, maar werkt niet altijd.
Bij ons werd besloten eerst maar eens te starten met het slikken van hormonen, genaamd Clomid. Dit behoort tot een groep geneesmiddelen die de werking van de vrouwelijke oestrogeenhormonen gedeeltelijk nabootsen en gedeeltelijk tegenwerken. Het stimuleert hierdoor de afgifte van hormonen die voor de ei rijping en eisprong zorgen.
Wek maar op!
Om te kunnen starten met Clomid, de hormonen dus, moest ik eerst een menstruatie krijgen. De gynaecoloog vroeg of ik wilde wachten tot er vanzelf weer een menstruatie kwam of dat hij medicijnen mocht voorschrijven waarmee dit opgewekt kon worden. Die keuze was makkelijk. Wek die boel maar op! De gynaecoloog schreef een recept uit voor 2 soorten medicijnen. 'Orgametril' om de menstruatie op te wekken en 'Clomid', de hormonen om een eisprong op te wekken. Zodra de menstruatie op gang zou komen moest ik van dag drie tot en met zeven, één pilletje Clomid per dag nemen. Zodra mijn menstruatie op gang was gekomen moest ik bellen om een nieuwe afspraak te maken op de 15e dag van mijn cyclus. (Je cyclus start op de eerste dag van je menstruatie.) Op de 15e dag zou, door weer een inwendige echo, gekeken worden of de Clomid zijn werk goed deed en of er dus eitjes door groeiden. Het echte rekenen en serieuze 'klussen' ging nu dus beginnen. Er zou tijdens die afspraak ook een zogenaamde samenlevingstest gedaan worden. Dat hield in dat we de dag voordat ik die afspraak had, verplicht moesten 'klussen'. De volgende morgen zou ik dan naar de gynaecoloog moeten en zou er wat baarmoederhalsslijm weggenomen worden. Dit zou dan onder de microscoop onderzocht worden. De test is goed wanneer er in het slijm veel beweeglijke zaadcellen worden gezien.
Dat liep bij ons dus iets anders. Toen ik begon met Orgametril was er eerst nog niets aan de hand. Die pilletjes slik je, net als Clomid, vijf dagen. Daarna moet binnen 3 tot 7 dagen na je laatste Orgametril een menstruatie op gang komen. Vanaf de derde dag Orgametril merkte ik dat ik behoorlijk last had van de bijwerkingen. Ik had last van pijnlijke borsten, duizeligheid, gewichtstoename, heel erge hoofdpijn, heel erg misselijk en totaal geen zin in seks hebben. Ook dat laatste bleek 'gewoon' onder de bijwerkingen te vallen. Handig, als je juist seks 'moet' hebben. Op de derde dag na mijn laatste pilletje Orgametril brak mijn menstruatie door. Iets heviger dan de andere keren dat ik dat op een natuurlijke manier was geweest. Ik had nog steeds veel last van de bijwerkingen van de Orgametril, maar het was wel een stuk minder. Op de derde dag van mijn cyclus begon ik met het slikken van Clomid. Vijf dagen, één pilletje per dag. Op de vierde dag Clomid kreeg ik ook nog eens last van de bijwerkingen daarvan. Zere borsten, duizeligheid, haaruitval, vreselijke hoofdpijn, heel erg misselijk (opgeblazen gevoel), opvliegers (ik leek serieus wel een vrouw in de overgang zo erg), obstipatie (heel fijn) en ik was vreselijk moe. Weer last van een behoorlijk aantal bijwerkingen dus en dat terwijl ik ook nog last had van de bijwerkingen van de Orgametril. Ik hoopte nog dat ik me snel beter zou voelen. Niets was minder waar. Bovenop alle bijwerkingen kreeg ik een flinke griep.
Van 'klussen' is het de dag voor mijn afspraak bij de gynaecoloog dus niet gekomen. Ik voelde me zo vreselijk beroerd en zag een verplichte 'klusronde' echt niet zitten. Ik had nog steeds last van alle bijwerkingen en de griep bleef ook maar hangen.
Al snotterend, hoestend, met knallende hoofdpijn en alle andere klachten ben ik wel naar het ziekenhuis geweest voor controle, want dan kon in ieder geval gekeken worden of de Clomid wel had gezorgd voor een of meer doorgroeiende eitjes. Ik moest helaas aan de gynaecoloog doorgeven dat de samenlevingstest dus niet gedaan kon worden. Hij reageerde daar nogal verbaasd op. "Ow, en wat is daar de reden van?" Zijn vraag klonk een beetje geïrriteerd. Ik legde het verhaal aan hem uit en vertelde hem dat ik het echt niet zag zitten om kotsmisselijk, met knallende hoofdpijn, een leeglopende neus, hoestend, proestend en bijna spugend verplicht seks te moeten hebben. Zijn antwoord was: "Tja, dat is natuurlijk zonde he. Nu heb je voor niets die hormonen geslikt en je voor niets zo beroerd gevoeld." Normaal heb ik mijn weerwoord wel klaar, maar nu stond ik met mijn mond vol tanden. Ik heb maar geantwoord dat het sowieso niet voor niets is geweest, want nu kon in ieder geval gekeken worden of de Clomid wel had gewerkt. Ik vroeg me af of hij zijn vrouw (als hij die heeft) als zij zich zo voelde als ik, wel verplicht had tot een 'klusavond'. Achteraf had ik spijt dat ik dat niet gewoon gevraagd heb. Ik bedoel, als jij je hondsberoerd voelt, voel je je toch ook niet aantrekkelijk? Natuurlijk wilden we dolgraag zwanger worden, we gingen niet voor niets naar het ziekenhuis! Maar het moet wel, ondanks het verplichte 'klussen' leuk blijven. Ik vroeg me af of mijn gynaecoloog het dan misschien woest aantrekkelijk vond als zijn vrouw zware griep had en ze juist dan… En toen moest ik gaan liggen voor weer een inwendige echo. Had ik nu maar niet zo'n sterk visualiserend vermogen…