Donkere wolken aan de horizon. Een natte gladde weg weerspiegelde in de koplampen. Het ergste was de wind. Als een complete storm. Weinig zicht, ik zwalkte over de weg.
Mijn vrachtauto slipte, net nog in toom te houden. Op mijn wagen lagen stapels buizen. Ze waren wel vastgezet, maar er zat beweging in. En toen was het niet meer te houden. Een grote windvlaag, de wagen kantelde en de buizen schoven weg. Doordat de auto op zijn kant kwam te liggen werd ik er uitgeslingerd. Heel langzaam kwamen de buizen over mij heen. Wat een ongelooflijke pijn, wat een dood. Ik denk dat de gidsen mij hebben opgehaald, net voordat de pijn onverdraaglijk werd.
Nu leef ik niet meer op de aarde.
Lieve vrouw, lieve kindjes van mij, Pappa komt nooit meer thuis. Wel voel ik mij bevoorrecht dat ik dit door mag geven.