Over taalgebruik in (onder meer) toekomst voorspellende systemen en de subjectieve en objectieve waarde daarvan.
In deze tekst ga ik na dat de in voorspellende systemen gebruikte taal altijd zowel een subjectief als een objectief karakter heeft, en welke voordelen of nadelen dit kan hebben.
Voorspellende systemen bieden zonder uitzondering middels plaatjes, typeringen en woorden een variatie aan karaktereigenschappen en andere kwaliteiten in vele soorten aan als mogelijkheid om zich via de symbolische betekenis van ermee verbonden ervaringen of voorstellingen. Daarbij wordt de suggestie gewekt dat in deze spiegel het eigen karakter, de eigen kwaliteiten en de eigen toekomst van degene die deze er uit haalt, zichtbaar en kenbaar zal worden. Want iedere zoeker zal zijn zelfinzicht, zijn hoop of vrees, zijn gods-, mens- en wereldbeeld, zijn ervaringen en zijn relaties in de breedste zin van het woord projecteren op deze beelden en zo zelf de betekenis er aan toekennen, waarbij gesuggereerd en verondersteld wordt dat het betreffende systeem het totaal aan mogelijke projecties bij voorbaat omvat. (Als dit niet het geval is, hoeft niet het systeem tekort te schieten, het is immers gebaseerd op de projectie van de gebruiker. Wel kan het uitmaken voor de sterkte van de magie van het betreffende voorspellende systeem; welke magie overigens evenzeer afhankelijk is van de inzet en andere kwaliteiten van degene die het proces van de voorspelling over zichzelf aangaat.)
De voorspelling wordt dus in wezen gedaan door degene die er om vraagt! Zonder zelfwerkzaamheid doet het systeem niets. Elk systeem heeft een eigen beeld- en/of woordtaal en de historie ervan kan net als die van elke taal onderzocht en beschreven worden. In dit opzicht zijn deze systemen die informatie over karakters bieden of die helpen voorspellen, gelijk aan alle groepstalen. Ieder kent de wereld volgens de taal (woorden, beelden, tekens) van de groep waarin zij of hij is opgegroeid.