Het katachtige stokstaartje is een aantrekkelijk en sociaal lid van de mangoestenfamilie. Hij leeft in troepen van maximaal dertig dieren in de Kalahariwoestijn in het zuiden van Afrika, waar de temperaturen overdag omhoog schieten en tijdens de nacht pijlsnel kelderen. Er is weinig beschutting en daarom hebben stokstaartjes vele holen binnen hun territorium om in te slapen en te vluchten. Als ze voedsel zoeken, staat ten minste één dier op de uitkijk - rechtop om het beste uitzicht te hebben.
Stokstaartjes komen bij zonsopgang uit hun holen en gaan in de zon zitten of staan om warm te worden. Ze gebruiken hun buik als zonnepaneel : de donkere huid absorbeert warmte. De jongen stoeien met elkaar en maken elkaar schoon. Daarna gaan ze voedsel zoeken, constant roepend en grommend naar elkaar. De zeer territoriale troepen zoeken hun voedsel in een gebied van vijftien vierkante kilometer, dat de dieren met geur markeren en beschermen tegen rivalen. Op het heetst van de dag rusten ze. Bij zonsondergang arriveren ze bij hun nachthol. Ze hebben zes tot tien holen binnen een territorium en verhuizen van het ene naar het andere hol. Sommige stokstaartjes staan op wacht, terwijl de rest naar voedsel zoekt. Een wachter zoekt een goed uitkijkpunt, zoals een heuvel of een boom, en kijkt uit naar roofdieren zoals haviken en jakhalzen. Met scherp gegrom of geblaf worden de ander dieren gewaarschuwd dat ze dekking moeten zoeken.
Stokstaartjes eten insecten, wormen, muizen, vogels, eieren, vruchten en plantendelen als wortels. Ze zijn dol op larven. Hun prooi, die zich meestal onder de grond bevindt, graven ze uit met hun scherpe klauwen. Om slechts één insect te vangen, kunnen ze hun eigen lichaamsgewicht aan grond verplaatsen. Een stokstaartje verliest elke nacht zo'n vijf procent van zijn lichaamsgewicht, zodat de dagelijkse zoektocht naar voedsel van levensbelang is. Ze lijken immuun te zijn voor vele soorten dodelijk gif en vallen soms gezamelijk een cobra aan. Ze eten ook schorpioenen en duizendpoten.
Elke troep stokstaartjes bestaat uit paartjes en er is een speciaal hol waar de jongen worden geboren. Hier worden ze de eerste drie weken verzorgd, waarna ze naar buiten mogen, beschermd door vrouwelijke babysitters, terwijl hun moeder voedsel zoekt. Elk jong leert van een volwassen mentor hoe hij voedsel moet vinden en kan als hij tien weken oud is al voor zichzelf zorgen.