Mark Peletier: “Ik ben natuurlijk blij als ik een goed idee krijg. Dan leun ik achterover en sla mezelf op de borst. Maar lang duurt dat niet, hooguit zo’n vijf minuten. Dan wil ik weer door, op zoek naar dingen die ik nog niet begrijp. Het plezier zit hem niet zozeer in de buit die je vangt, maar in de jacht zelf.”
“Mijn vader is wiskundige. Al jong zag ik dat dit hem maakte wie hij was. Wiskunde deed iets goeds met hem. Ik wilde net zo worden als mijn vader en vroeg hem wel eens me wat wiskunde te leren. Hij vertelde dan over verzamelingenleer en lineaire algebra. Ik begreep er geen hout van, maar de interesse werd er niet minder om.
Op school ging wiskunde me makkelijk af. Ik kon leraren corrigeren als ze fouten maakten op het bord. Dat sterkte mijn zelfvertrouwen. Toch vond ik het niet echt spannend om altijd maar sommen te moeten maken."
“Ik zou wiskunde gaan studeren, net als mijn vader. Alleen in de zesde klas van de middelbare school heb ik even overwogen om toch psychologie te kiezen. Daar heb ik uiteindelijk niet gedaan, omdat ik niet zeker was of ik wel zo goed in psychologie zou kunnen worden als in wiskunde. Bovendien besefte ik toen al dat psychologie waarschijnlijk een stuk vager zou zijn. De problemen zijn er minder goed gedefinieerd.
Tijdens de studie moest ik harder werken dan op de middelbare school. In het eerste jaar begreep ik weinig van de colleges lineaire algebra. Het was zo abstract: de docent begon met het opschrijven van een rijtje axioma’s. Later hamerde hij de hele tijd op het feit dat de stellingen alleen golden voor eindige lineaire combinaties van vectoren. Ik heb hem een keer gevraagd wat er mis gaat als je oneindige lineaire combinaties neemt. Hij vertelde toen iets over ruimtes van oneindige dimensie, maar ik kon me er niets bij voorstellen.