Ruim 24 miljoen Italianen - zo'n 40 procent van de bevolking - woont in een regio waar een verhoogd risico op aardbevingen geldt; 4,7 miljoen gebouwen in totaal, blijkt uit cijfers van de Italiaanse bouwvereniging ANCE. Ongeveer de helft van die huizen zijn van voor 1971, toen bouwvoorschriften voor het eerst werden aangescherpt met het oog op aardbevingen. Onder die 2,1 miljoen gebouwen met instortingsgevaar, zijn zo'n dertigduizend scholen en ziekenhuizen.
Een schande, vinden veel Italiaanse kranten, opiniemakers, twitteraars en Facebookgebruikers. Maar alles afbreken en opnieuw opbouwen is ook geen optie, beseffen ze. Hetgeen Italië kwetsbaar maakt - de vaak eeuwenoude en monumentale gebouwen, pleinen, straten, torens, kastelen en paleizen - is juist een van de eigenschappen waaraan het land zijn charme ontleent. Geen toerist loopt warm voor een Vinex-versie van Venetië, begrijpen ook de critici.
Het dodental na de aardbeving in Italië is vrijdag opgelopen tot 278. De meeste slachtoffers, meer dan tweehonderd, vielen in het stadje Amatrice. Volgens burgemeester Sergio Pirozzi zou het ‘een wonder’ zijn als er nog mensen levend onder het puin vandaan gehaald kunnen worden. ‘Maar we gaan door met graven, want velen worden nog vermist.’ In enkele andere getroffen dorpen is de speurtocht naar overlevenden gestaakt. Circa 40 slachtoffers krijgen vandaag een staatsbegrafenis in de nabijgelegen stad Ascoli Piceno. De regering heeft zaterdag uitgeroepen tot dag van nationale rouw, waarop vlaggen halfstok zullen hangen.
Bovendien is er nog het tweede probleem genaamd malafide aannemersbedrijven; een onuitroeibaar probleem waardoor ook veel Italiaanse huizen van na 1971 onveilig zijn. Een goed voorbeeld is de school die dinsdagnacht in Amatrice werd verwoest. Het gebouw werd in 2012 geopend - drie jaar nadat bij een aardbeving in L'Aquila de bouwregels nogmaals waren aangescherpt. Een onderzoek volgt nog, maar kenners gaan er nu al vanuit dat de school absoluut niet volgens die voorschriften werd gebouwd.
Het was voor premier Matteo Renzi aanleiding om deze week tijdens een persconferentie te beloven dat hij niet alleen geld vrijmaakt om de nu getroffen dorpjes te herbouwen, maar ook om aanstaande preventiemaatregelen te nemen. 'Het wordt tijd dat Italië niet alleen een visie heeft in tijden van crisis, maar ook daarvoor en daarna. We hebben een cultuuromslag nodig, richting preventie.'
Maar naast die cultuuromslag, zo berekende bouwvereniging ANCE, is er ook zo'n 40 miljard euro nodig zijn om alle scholen, ziekenhuizen en andere publieke gebouwen veilig te maken en nog eens 53 miljard euro om de alle woonhuizen onder handen te nemen. Dat is weliswaar weinig in vergelijking met de 150 miljard euro die verschillende regeringen sinds 1960 hebben uitgegeven aan herstelwerkzaamheden na aardbevingen, maar volgens ex-voorzitter Alessandro Martelli van onderzoekscentrum ENEA nog altijd veel te veel. 'Ik herken deze bedragen uit discussies van de afgelopen jaren', zei hij vrijdag tegen staatsomroep RAI. 'Nu roept iedereen om verandering, maar let maar op: over een paar dagen hoor je niets meer. Een echt aardbevingspreventieplan komt er nooit in Italië.'

Storiez is een verhalend kaartspel van 999 Games. Draai op basis van inspirerende kaarten gezamenlijk een vreemd verhaal in elkaar. Als één van de spelers stopt, moeten de anderen zich alle afbeeldingen herinneren en zo het verhaal navertellen. Wie kan alle plots en wendingen onthouden?

Vrouwelijke strippers beschikt over meerdere striptease danseressen die in de regio Utrecht een top show willen komen geven!
Vraag vandaag nog meer informatie aan en wij gaan direct met je wensen aan de slag, of we nemen eerst telefonisch contact met je op. Reken maar dat wij jou een voorstel doen dat net zo verleidelijk is als onze striptease shows in de regio Utrecht zelf!
Een striptease inhuren in de regio Utrecht? Wij hebben zeer mooie striptease vrouwen, die je een onvergetelijke avond bezorgen met hun act. Van het laatste stringetje, tot volledig naakt, niets is hen te dol! Ook dit kan natuurlijk geheel naar eigen wens worden ingevuld.

Een bestseller ontwerpen is de droom van iedere designer. Het overkwam Klaas Kuiken al vroeg, met zijn eindexamenwerk. Bijna tien jaar na de lancering van zijn Bottle-collectie en vele ontwerpen later vraagt hij zich weleens af hoe het verder moet. Een gesprek over vrijheid, het verschil maken en een verschroeide kuif.
Favoriete gereedschap ‘Mijn lijmpistool, ik heb er wel zes geloof ik. Ik plak alles aan elkaar met warme lijm.’
In de bomvolle opslag – ‘ik heb ’m net opgeruimd’ – heeft Klaas een hoekje geannexeerd waar zijn eigenhandig gebouwde, computergestuurde piepschuimsnijder staat. ‘De onderdelen heb ik op AliExpress gekocht.’ Met hulp van een hittedraad snijdt het apparaat het piepschuim in de gewenste vorm. ‘Klinkt misschien ingewikkeld, maar dat valt reuze mee.’
‘Het maken van de flessen was een kwestie van trial-and-error. Het duurde wel een halfjaar voor ik überhaupt één goede bolling voor elkaar kreeg.’
Zevenhonderd graden Celsius. Zo heet moeten de vier ovens in zijn werkplaats worden voordat Klaas Kuiken zijn Bottles kan maken: de uitgestulpte groene flessen waarmee hij in 2010 afstudeerde aan de Arnhemse kunstacademie ArtEZ. Het glaswerk bleek een schot in de roos. In no time verdrongen (design)winkels en musea zich om de vrolijke flessen in hun collectie op te nemen. Het betekende de doorbaak van de jonge ontwerper, die op dat moment voor vijfenveertig euro per maand antikraak woonde. ‘Toen ik begon, had ik nog geen werkplaats. Ik werkte thuis. Bovendien wist ik níks van glas.’ Waarom dan toch dat materiaal? ‘Omdat het zo herkenbaar is. Om te onderzoeken wat ik er allemaal mee kon, heb ik mijn eerste oven gescoord – gratis via Marktplaats. Oorspronkelijk was het een keramiekoven die ik eigenhandig heb omgebouwd om er glas in te blazen.’
Klaas: ‘Ik zit nu in een geen-idee-fase. Soms ben ik bezig met glasblazen en overvalt me de vraag: what’s next? Ik kan iets maken wat duurzaam is, maar voor de aarde is het beter als ik helemaal niets maak. Dat klinkt deprimerender dan ik bedoel, maar het is wel iets wat me bezighoudt.’
Je komt niet zomaar in de studio van Klaas: zijn Arnhemse werkplaats bevindt zich op een voormalig industrieterrein van Akzo Nobel, dat getransformeerd wordt tot ‘green campus’. Maar er is nog steeds een portier en een slagboom, die pas opengaat nadat je je naam en telefoonnummer hebt gegeven. De ontwerper deelt het oude textiellaboratorium met elf andere creatieven, van architecten tot interactiondesigners. Met kasten en halfhoge scheidingswanden is de benedenverdieping losjes verdeeld in studio’s; aan de zwarte tape op de vloer is te zien waar de ene werkplaats ophoudt en de andere begint. Op werktafels slingert gereedschap, bakken puilen uit van materialen en overal staan proefjes en prototypes in verschillende stadia van ontwikkeling. Het oogt als een inspirerende, eh, bende. ‘Die open indeling vind ik fijn’, zegt Klaas. ‘Je kunt makkelijk een praatje maken en gereedschap van elkaar lenen.’
Klaas heeft een vast ochtendritueel. Het eerste wat hij doet als hij ’s morgens om half negen de studio binnenkomt, is de afgekoelde flessen uit de ovens halen – ‘het afkoelen duurt bijna 24 uur’ – nieuwe erin plaatsen en de ovens aanzetten. ‘Pas daarna ga ik koffiezetten. Nu koop ik de flessen in omdat de vraag zo groot is, maar ik begon met gebruikte wijnflessen uit Italiaanse restaurants. Zij bewaarden die voor me. Mijn hele auto meurde naar wijn. Als jij bij je pizza een karafje wijn bestelt, komt het uit deze tweeliterflessen. Door ze in te snoeren met staaldraad en er met een compressor perslucht in te blazen wanneer de ovens op temperatuur zijn, bepaal ik waar het glas bolt. Door groen glas te gebruiken zie je hoe dun de bolling is; dat vind ik mooi.