Mama zei dat ik zou sterven - Natasja Schreuder - Heel Nederland Leest
Natasja schrijft over het verdriet van een kind, de wanhoop van een tiener, de machteloosheid van goedwillende hulpverleners en haar zoektocht naar Liefde. Zij doet dat met rake, scherpe bewoordingen in een verrassende, unieke stijl. ...Meer informatie
Artikelnummer:9789079859092
Ieder mens heefteen uniek levensverhaal en ieder verhaal is de moeite waard, maar niet ieder verhaal is het ook waard om gepubliceerd te worden. Pas als het verhaal de grenzen van je eigen wereldje over gaat en ook anderen kan raken, wordt jouw verhaal iets wat je van de daken moet schreeuwen. Dit is zo'n verhaal. In Natasja's leven gebeuren dingen die elk kind in ons eigen veilige land "zo maar" kunnen overkomen. Er zijn geen grote boosdoeners, geen grotere zondaars dan de gemiddelde mensen om ons heen… enkel gewone, zwakke en soms misleide mensen, plus een opeenstapeling van narigheid- en ineens is daar een jonge vrouw die de pijn in haar ziel niet meer kan dragen. Die pijn richt ze op zichzelf of probeert ze uit alle macht te verdoven, maar dat lukt haar niet. Dan leert zij de enige persoon kennen die alles al die tijd al voor haar droeg. In haar geloof ontdekt ze wat de enige oplossing is voor alle pijn en ondervindt ze dat de doodsvloek over haar leven verbroken is.
Natasja schrijft over
….het verdriet van een kind
….de wanhoop van een tiener
….de machteloosheid van hulpverleners
….de zoektocht naar Liefde.
Zij doet dat met rake, scherpe bewoordingen in een verrassende, unieke stijl.
Interview met auteur Natasja Schreuder
Gepubliceerd op CIP.nl door Rik Bokelman
"Vijf mensen zeiden dat ik dood zou gaan"
"Er lag een vloek op mijn leven"
"Mijn lerares Engels haalde me uit de les. Het was een spiritueel type en ik vond haar altijd al een aparte vrouw. 'Ik heb een openbaring gekregen en dat wil ik met je delen. Je gaat binnenkort dood', zei ze." Dat vertelt Natasja Schreuder, schrijfster van het boek 'Mama zei dat ik zou sterven.' In een traumatische jeugd hoorde Natasja van vijf verschillende mensen dat ze niet ouder dan 22 zou worden. Er heerste een vloek op haar leven. Ze begon zichzelf onder andere te snijden
Toen Natasja zes jaar was, overleed haar moeder. Een sterke vrouw die het huishouden overeind hield. Haar vader was een man met alcoholproblemen en ging door de dood van zijn vrouw nog meer drinken. Ze werd naar haar oom en tante gebracht en dat liep voor Natasja slecht af. Ze werd seksueel misbruikt door haar manipulatieve oom. "Hij gaf me gevoel alsof ik het misbruik aan mezelf te danken had."
"Als ik thuis was, trok ik me terug op m'n eigen kamer. M'n vader zat vaak beneden met vrienden uit de kroeg. Maar ineens hoorde ik m'n vader huilen in de huiskamer. Ik ging kijken en hij vertelde in tranen dat-ie m'n overleden moeder had gezien. 'Ze is gekomen om ons voor te bereiden op ons afscheid. Mama zegt dat je zult sterven', zei hij. Die uitspraak plakte vanaf toen aan mijn leven vast."
In haar jeugdjaren verhuisde ze naar diverse instanties en verschillende persoonlijkheidsstoornissen werden bij Natasja ontdekt, waaronder ADHD en borderline. "Eén pleeggezin was erg streng. Ik moest vroeg naar bed, mocht een beperkt aantal snoepjes. Met veel regels hielden ze me in bedwang. Het enige gebied waar ik voor m'n gevoel nog controle over had was mezelf snijden. Dat begon op m'n dertiende. Ondertussen werd ik nog regelmatig misbruikt, omdat ik nog altijd over de vloer kwam bij mijn oom omdat hij verweven was met mijn familie.
Het pleeggezin zorgde wel voor enige discipline. Toen ik op m'n zestiende voor mezelf moest zorgen, viel dat weg. Ik ging drugs gebruiken. 's Ochtends begon ik met een joint en dronk ik als vast ritueel een fles wijn leeg. Ik viel dan weer in slaap en was zo een halve dag verder. Op m'n zeventiende ontmoette ik m'n beste vriendin, in een coffeeshop. Ze kwam binnen en ik hoorde een hoop herrie. Ik zei ineens. 'Ik zie dat jij borderline hebt.' 'Haha, dat klopt. Maar jij wordt niet ouder dan 22', zei ze terug. Geschokt vroeg ik: 'Hoe weet je dat?' 'Geen idee', zei ze. 'Maar het zijn de feiten.'" Ook haar lerares Engels zei dat onverwachts in haar jeugd. "Die zei ook dat ik zou sterven."
Weddenschap met duivel
"We waren allebei spiritueel aangelegd, kwamen we al snel achter. Samen zagen we vaak dezelfde geestelijke dieren, duivels, soldaten. Ook zagen we overleden mensen. Daar maakten we foto's van. We waren blij met onze vriendschap: allebei depressief, borderline, we sneden onszelf allebei. Het gaf een zielsverwantschap. We maakten er een verbond van. We hadden onze vingers opengesneden en drukten dat tegen elkaar aan. Een weddenschap met de duivel, achteraf gezien. We spraken af wie als eerste 'kapot' zou zijn. Zij ging aan de cocaïne. Ik werd psychisch een wrak."
Toen Natasja twintig was, stabiliseerde haar leven enigszins. Ze kreeg een huis en een baan. Maar haar 22e kwam dichtbij - en dus de uitspraak dat ze zou sterven. "Vanaf dat moment werd ik erg bang. Ik ging naar mediums en die vertelden dat ik niet teveel van de toekomst moest verwachten. Als ik paranormale kaarten legde, kwam er een kruis of een doodskist in het midden. Het werd van kwaad tot erger. Op m'n 21e was ik zo depressief en bang dat ik er zelf een einde aan wilde maken. Ik zette een mesje op m'n pols. Plotseling bedacht ik mij dat mijn -inmiddels bekeerde- beste vriendin ooit een brief stuurde met een visitekaartje van een pastor. Het was een maand voor m'n 22e - dan zou ik sterven. De volgende dag kwam hij langs en ik ben zó on-ge-lofelijk wonderlijk aangeraakt."
Natasja had op dat moment spit en ze zat al drie weken thuis. De pastor wilde niet met haar praten. Hij had namelijk al met God gepraat en Die had hem gezegd dat hij alleen maar moest bidden voor mij. "Ik was nogal cynisch. Hij vroeg of ik m'n voeten op een poef wilde leggen. 'Kijk, je ene been is 2,5 centimeter korter dan de andere', zei hij. Ik dacht: 'Oké, wat heeft dat er nou mee te maken?' Hij ging bidden en ineens voelde ik een botje in m'n heup verschieten. De rugpijn ging plotseling weg. Dit deel van m'n getuigenis sla ik wel eens over. Sommige christenen vinden het onderwerp controversieel. Maar de Heilige Geest had hem verteld dat-ie voor m'n benen moest bidden en dat God de rest dan zelf zou doen. Het raakte m'n ziel zo enorm. Een hele beweging kwam op gang. Ik werd overweldigd en voelde dat God m'n hart eruit rukte en een nieuw hart terug stopte. De wil om te leven was er weer. Ik voelde liefde. Liefde die ik nooit had gekend. Vervolgens verdween de pastor. Hij zag dat het me allemaal teveel werd en hij beter weg kon gaan."
"Ik kende niks uit de Bijbel, maar ik zag ineens dat Jezus gestorven was voor m'n zonden. Het borrelde zo op in m'n gedachten. Hij gaf het me in. Ik lag huilend in m'n bed en bad tot God: 'Ik geloof gewoon dat ik blijf leven en niet dood ga.'" De vloek werd toen verbroken! Haar 22e verjaardag was een enorme triomf. Drie weken lang zat Natasja in haar huis. Ze ging (nog) niet naar de kerk. "Het waren weken van herstel. Ik gebruikte niks meer, ik sneed mezelf niet meer. En zonder dat ik een Bijbel had, leerde ik steeds meer van God kennen."
"Ik vroeg aan God: 'Wat in mijn huis moet er weg?' En dan werd ik letterlijk naar een la geleid. Daar lag een pendel in. 'Oké, weg met die pendel', zei ik. Ik heb zoveel verbrand en verscheurd en in de kliko gegooid. Boeddha's, boeken van mediums. Van álles."
Na de wonderlijke ervaring ging Natasja naar de kerk en leerde ze meer van God. Haar psychiater begreep niet wat er met haar gebeurde. 'Je was ongeneselijk ziek, maar ineens ben je stabiel - in een paar weken. Ik begrijp het niet. Er moet wel een wonder gebeurd zijn', zei hij. Deze man verklaarde Natasja genezen en trok officieel een streep door haar persoonlijkheidsstoornissen. ''Ik heb nog altijd contact met mijn voormalige psychiater. Dat is heel bijzonder. Ik ben nu niet langer meer afhankelijk van hulpverleners, medicijnen, drugs of de weg van zelfdestructie. God heeft dat werk overgenomen en brengt elke dag een stukje meer hemel in mijn binnenste!''