27 november 2006 – 15 mei 2011
Onze grootste angst is werkelijkheid geworden, onze lieve, kleine Binky is overleden.
Lieve Bink, vanaf de eerste dag was je mijn beste vriendje. Zo ontzettend klein, maar zo dapper en vrolijk. Het is niet te bevatten dat juist jij er nu niet meer bent. Wat was je blij toen je vriendin Gina bij ons kwam om jou gezelschap te houden. En wat was je kwaad toen ook Taco bij ons in huis kwam. Twee van die knappe mannen die zich door niets of niemand lieten domineren. Taco was dan wellicht fysiek sterker, maar hij kon niet tippen aan jouw intelligentie. Toen de andere dametjes en je vriend Benji er ook nog kwamen, vond jij het wel prima! Lekker spelen en ravotten. Het verdriet dat je had toen onze kleine Fjurdy overleed vergeet ik ook nooit meer. Maar ik vergeet ook nooit meer hoe jij toen mijn tranen weg hebt gelikt, hoe jij mij aan keek met je kleine kraaloogjes, vol liefde. Ik weet nog dat ik mij eigenlijk schaamde toen ik zei: "Gelukkig heb ik jou nog B". Nu ben jij er niet meer om mij te troosten, terwijl jij nu bent wat ik nodig heb. Niet alleen ik, ook Gina en Tara zijn ontroostbaar. Wat moeten we nu zonder jou kleine B?
Toen ik jou mee naar huis nam lekker warm onder mijn jas dacht ik voor de komende 15 jaar mijn kleine vriendje om mij heen te hebben. Het mocht allemaal niet zo zijn….
Toen jij net 2 jaar was gingen wij naar de dierenarts. We hadden een afspraak om je nageltjes te laten knippen en tussen neus en lippen door vertelde ik dat jij in verhouding tot je vriendin Gina eigenlijk best veel dronk. Het advies was om een bloedonderzoek te laten doen. Prima, dacht ik, dan weten we gelijk dat hij helemaal gezond is. Toen kwam de uitslag, je nierwaarden bleken flink verhoogd. Wat moesten we nu doen? Ik geloofde het niet! In tranen zijn we naar oma gegaan, dit kon niet, de dierenarts had het vast fout! Niemand kon dit geloven, je was zo jong, zo levendig, zo lief, zo belangrijk. Nou dachten we, we gaan wel naar een andere dierenarts! Het ligt vast aan de apparatuur. Ook bij de tweede dierenarts bleken je nierwaarden te hoog, nou dan gaan we naar een derde! En ja, ook daar waren ze te hoog. Ik zie ons nog zitten kleine Bink, ik in tranen en jij met je mooie, donkere kraaloogjes. Met één blik kon jij mij troosten, maar ook terecht wijzen! Ik mocht echt niet te lang treuren, we moesten vechten! Strijden! Dat was jij, klein van formaat, maar een gigantische vechtlust zat er in dat knappe lijfje van je. Drie keer in de week moest je onderhuids 100 ml infuus hebben. Dit zouden we eerst zelf gaan doen, lekker thuis! Nou dat vond jij geen goed plan, want oma moest jou dan beet houden. Oma was lief, ja toen wij daar nog woonden! Nu waren er maar twee mensen die jij vertrouwde, die aan je goddelijke lichaampje mochten zitten: je pap en mam! Geen succes dus, want zoals gezegd, je was een vechtertje! Toen gingen wij dan maar drie keer in de week saampjes in de auto of op de fiets naar de dierenarts! Heerlijk die momenten dat we weer net als eerst met zijn tweetjes waren. Altijd zat jij op de bijrijderstoel in de auto en daar deed jij dan jou bekende dans! Niet velen hebben jou mogen zien dansen, maar zij die het hebben gezien waren zeer onder de indruk! Michael Jackson was er niets bij! Niet hij, maar jij kon de beste moonwalk ter wereld, in combinatie met een prachtige buiging en perfecte pirouettes. Altijd hadden we dan een mooie tas bij ons, zodat je daar na het spoelen dan lekker in kon. Annemiek (de dierenartsassistente) beschuldigde ons er weleens van dat jij iedere week een nieuwe tas had. Ach zij begreep ook wel dat jij daar recht op had! Zij was dan ook één van de weinige mensen die de eer had om jou weleens beet te houden. Zij was er ook bij toen jij aan je tandjes werd geopereerd en toen jij aan het infuusje lag te vechten tegen de bloedvergiftiging die je uiteindelijk toch fataal is geworden.
Tijden lang ging het goed, niemand die het eigenlijk zag dat jij zo ziek was. Alle dierenartsen en zelfs de specialist die de echo van je nieren heeft gemaakt gaven jou nog maar een paar maandjes hooguit. Maar ach, die mensen hadden toen nog geen flauw benul wie Bink was! Jij gaf duidelijk aan dat je wou vechten, opgeven stond niet in je woordenboek. Zo ging ik dus op zoek naar alle mogelijkheden. Hele dagen en nachten heb ik achter de computer gezeten, zoekende naar het wondermiddel. Uiteindelijk kwam ik uit bij de homeopathie. Via, via hebben we toen het telefoonnummer gekregen van een dierenhomeopaat en zo zijn wij dus gestart met de homeopathie. Uiteindelijk kreeg je 6 homeopathische middelen per dag en het onmogelijke gebeurde! Je nierwaarden gingen dalen! Oh wat waren we trots! Uiteraard vierden wij dat weer met een nieuw mandje (lees: een paar nieuwe mandjes) en een mooi dekentje (lees: een paar nieuwe dekentjes, de mooiste en de zachtste die we konden vinden). Aangezien jij goede producten wel kon waarderen kwamen we op het idee dat het wel leuk zou zijn om een webwinkeltje te beginnen! Jij kon zo mooi alles testen en kattenpopulatie in huis was net als het aantal hondjes inmiddels ook wel flink toegenomen. Jij was er niet altijd even blij om, maar je wist ook: mam kan geen diertje weigeren dat hulp nodig heeft! Zo kwamen dus al die zwerfkatten die jij bijna 6 jaar lang iedere dag zag tijdens het voeren ook bij ons in huis. Jij leerde ze wel eventjes wat de grenzen waren en verder negeerde je ze. Maar ach, al die dierenartskosten en de dure smaak die vooral jij had, we moesten een manier verzinnen om extra geld te verdienen. Zo werd Binky's Petshop in maart 2010 dan werkelijkheid! Tijden zat ik te denken wat nou een goede naam was, tot jij weer naast mij zat in je mandje en mij de al eerder genoemde blik gaf: NATUURLIJK!! We noemen het naar Binky! Het was immers ook voor jou en je dierenvriendjes. We plakken er petshop achter en daar was het dan: Binky's Petshop. Uiteraard moest er van iedere bestelling die wij binnen kregen wel iets hier blijven, dat had jij dan wel ingepikt. Je vriendjes leerde het ook snel en soms bleef er weinig over om te verkopen. Ach wat maakte het ook uit, als jullie maar gelukkig waren en dan vooral jij.
Tijden is het goed gegaan, de combinatie van het spoelen, de homeopathie en het verse vlees dat jij zo graag at als maaltijd, was perfect! Je bent twee keer ziek geweest, waarvan één keer heel erg. Ach wat had je een buikpijn, jij huilde en ik huilde mee. Daar zaten we dan samen op de grond, jij op mijn schoot en die blik vergeet ik nooit B. De traantjes rolde letterlijk over je wangen en je keek mij aan van: Mam, alsjeblieft helpt me! Het doet zo'n pijn! En ik kon niets, we moesten wachten tot de medicijntjes gingen werken. Ik weet nog hoe machteloos ik mij voelde, alles, maar dan ook alles deed ik voor jou en om jou. En nu… nu had je mij nodig en ik kon helemaal niets! Gelukkig knapte je eigenlijk vrij snel op en iedereen stond versteld! Toen werden je tandjes erg slecht, dat zorgde er weer voor dat jij je rot ging voelen. Narcose durfde ik heel lang niet, tot we eigenlijk geen keus meer hadden. Je was steeds een weekje goed en dan weer een weekje ziek. Dat kon zo niet en we zouden de sprong wagen. Uiteraard was er maar 1 dierenkliniek waar ze jou mochten opereren, waar ze sowieso aan jou mochten zitten: dierenkliniek Spijkenisse. Zoals altijd stonden ze ook nu weer klaar, voor jou en voor mij. Ik mocht bij je blijven tot je sliep en toen ben ik in de wachtkamer gaan zitten bibberen. Toen je weer wakker werd mocht ik gelijk bij je, op mijn schoot ben je wakker geworden en toen lekker mee naar huis. Wonder boven wonder knapte je ook nu weer rap op en wéér stond iedereen versteld van de kracht die er in dat kleine lijfje, maar vooral in dat kleine hoofdje zat! Tot je 6 mei je eten niet op wou eten… Je at altijd heel goed, maar het moest wel dat eten zijn dat jij voor ogen had. Ik heb gelijk ander eten gepakt en dat in een bak warm water laten ontdooien, helaas was ik te laat. Je had al gespuugd. 's Avonds wou je wel een snoepje hebben, dus toen was ik alweer gerust. Je zou vast de volgende dag wel weer eten. Helaas, dat was niet het geval! Dan maar naar de dierenarts. Daar bleek wel dat je buikpijn had en kreeg je medicijntjes tegen diaree en de misselijkheid. Je kon daarna wel fijn slapen, maar eten wou je nog steeds niet. Wat was ik blij toen het maandag was en onze eigen vertrouwde dierenarts er weer was. Daar bleek dat je een darminfectie had en keelontsteking. Dus ondanks dat we het niet snel deden met je zieke niertjes, toch aan de antibiotica. Dat betekende dus iedere dag spoelen. Woensdagochtend zouden we weer naar de dierenarts gaan toen je helemaal niet goed was, je tandvlees was wit en je tongetje ook! Snel naar de dierenarts, bloedonderzoek gedaan waaruit bleek dat je een flinke bloedvergiftiging had. De darminfectie was zo heftig dat de bacteriën in je bloedbaan waren gekomen. De prognose was niet erg goed, maar we zouden niet opgeven! Opgeven zonder vechten stond niet in jou woordenboek. Je moest overdag bij de dierenarts blijven, verschrikkelijk vond ik dat! De dierenarts wist wel dat dit eigenlijk onmogelijk was, je kon ons niet uit elkaar houden! Niets of niemand kon ons uit elkaar houden! Dus daar zaten we dan, jij aan het infuus in je tasje en ik naast je. Och wat was je ziek en wat was ik bang! Wat moest ik nou doen, wat kon ik nou doen? Jij moest beter worden, er is nog zo ontzettend veel waar je zo heerlijk van kon genieten! De zomer kwam er weer aan, je favoriete seizoen! Heerlijk in de tuin op je kussen in de zon! 's Avonds mocht je weer mee naar huis en dan moesten we de volgende ochtend weer terug. Dat je woest werd toen ik thuis het verbandje en infuusje niet uit je pootje haalde, gaf ons weer goede hoop! Vechten kon je nog en je karaktertje was ook gewoon duidelijk aanwezig. Donderdag zag je er wel al een stuk beter uit, maar wel weer de hele dag aan het infuus met antibiotica en vocht. Vrijdagochtend kwamen we weer aan en toen hoefde je enkel nog de antibiotica in je infuusje en daarna mocht je mee naar huis! YES!!!!!!! Thuis heb je eerst een uurtje of twee liggen slapen, daarna ging je drinken en liep je naar buiten om te plassen, toen ging je op je kussen in de zon liggen! Oh wat was ik blij en je lag daar heerlijk alert om je heen te kijken. Toen sprong je op en ging je een hoopje maken om daarna weer lekker in de zon te genieten. Na een uurtje kwam je binnen en ging je weer lekker slapen. Ik wist dat dit weekend kritiek zou worden, maar ach. Ik zag je met sprongen de goede kant op gaan, het zou nu vast goed komen. Zaterdag was het niet zulk lekker weer en je wou inmiddels nog steeds niets eten… al langer dan een week leefde je nu op nutrigel en dwangvoer. Je begon ook wat zwaarder te ademen, maar niet heel opvallend. Zondagochtend rende je nog weg voor mij toen ik met je medicijntjes aan kwam en Mark en ik zagen het wel weer positief in. Je ademde nog wel zwaar, maar toen je een grote gele plas maakte waren we helemaal blij. Ik zei nog tegen Mark, kijk nou! Dat heeft hij in geen tijden gedaan, een gele plas! Al die troep komt nu vast uit zijn lijfje! Alleen bij die plas bleef het, je ademhaling werd zwaarder en ik vertrouwde het niet. Dus de dierenarts gebeld, als tip kregen we om te stomen, dat zou verlichting geven. Dus wij de waterkoker in de badkamer aan en de douche aan. Inderdaad, het gaf verlichting! Die verlichting was alleen ver te zoeken zodra we weer uit de badkamer waren. Weer de dierenarts gebeld en ik mocht je een plastabletje geven om het vocht uit je te krijgen, dat kon wel een uurtje duren. Dus een uur hebben we in de badkamer gezeten. We kwamen beneden en ja je wou een plasje doen, maar wel een heel kleintje. Toen maar de dierenarts weer gebeld en de spoedarts gebeld. Ik belde om half 4, nou dan mochten we toch wel om 5 uur langs komen. Allemachtig, pas om 5 uur! Maar weer de badkamer in en je keek zo lief, zo dankbaar! Je volgde iedere beweging van Mark en mij en je bleef ons maar aankijken. Nee B, je mag niet gaan, ik kan niet zonder je! Dat zei ik nog tegen je! Hoe egoïstisch kan een mens dan zijn. Na drie kwartier weer uit de badkamer en naar beneden. Daar kreeg je het weer snel nog benauwder, maar je bleef ons aankijken en je trok zo'n mooi en lief hoofdje. Ik weet nog hoe ik mijn gezicht in je vachtje verstopte en vroeg of je alsjeblieft wou vechten bij mij kon blijven. Ik kan niet zonder je B, je bent alles! Even later begon je met je mondje open te ademen, ik heb gelijk je tas gepakt en de dierenarts kon het bekijken met zijn 5 uur! We gingen NU! Je sprong zelf in je Pet Flys en ik deed hem half dicht zodat je er niet uit kon springen op weg naar de auto. Binnen een halve minuut zaten we in de auto en deed ik de tas weer open… Daar lag je op je zijtje, je tongetje blauw en je tandvlees wit. Je draaide je hoofdje en je lijfje naar mij toe, en legde dat lieve kleine hoofdje van je op mijn hand. Je keek mij aan en toen gleed je weg. Mijn beste vriendje, zo klein, zo dapper, zo lief, zo ontzettend belangrijk en zo gigantisch slim! Bij de dierenarts ben ik de auto uitgesprongen en naar de deur gerend, er was NIEMAND!!! Ik heb staan bellen, slaan op de ramen, gillen… er was niemand…. En daar lag je overleden in je tas. Hoe kon dat nou, hoe moet dat nou? Onze Bink, mijn Bink, mijn alles, mijn leven, mijn beste vriend! Dit kon gewoon niet! Snel naar huis onze eigen dierenarts gebeld, ik kon niets meer doen. Die gele plas waar ik zo trots op was, dat was eigenlijk een teken dat je nieren het nu helemaal niet meer deden. Daardoor kon je geen vocht meer kwijt en kreeg je dus vocht achter je longetjes wat je hartje niet aan kon. Oh kleine B, ik weet niet wat ik allemaal heb gedaan en gezegd, maar dit kon niet. Jij kon niet weg zijn, jij hoort hier! Jij hoort bij mij, wij zouden altijd een eeuwig samen blijven. Er zijn gewoon woorden die kunnen beschrijven hoeveel ik van jou hou, hoe sterk onze band was. Letterlijk alles draaide om jou. Mensen die jou zagen hadden praktisch allemaal gelijk door hoe bijzonder jij was. Ons leven zonder jou is echt niet leuk Bink. We doen ons best, ik doe mijn best, voor jou… Ik weet hoe dapper jij altijd bent geweest, hoe streng je ook was voor jezelf. Je zou willen dat ik ook dapper ben, maar het lukt niet zo goed B. Zonder jou is er weinig meer belangrijk. Natuurlijk zorgen we goed voor je broertjes en zusjes en je andere dierenvriendjes. Van hun houden we ook zielsveel, maar jij was anders. Jij was alles, jij bent alles, jij blijft alles. Ik kan niet wachten tot we weer samen zijn klein schatteke, het moment dat ik jou weer in mijn armen kan sluiten zal geweldig zijn. Ik voel je om mij heen, dat zeer zeker. Sterker nog, we horen je 'ik wil aandacht'-piepje. Niet alleen ik, maar ook Mark en oma hebben het gehoord. Er gebeuren dingen die nooit eerder zijn gebeurd en die wel heel goed grapjes zouden kunnen zijn van jou! Daar geniet ik van B, het idee dat jij toch nog in de buurt ben. Maar wat zou ik graag nog dikke kussen geven op je knappe hoofdje en nog dikkere kussen terug krijgen van jou. Wat zou ik graag nog getuige willen zijn van je mooie dansjes, van je wilde gespeel als je de kolder in je bolletje kreeg! Je blije en dankbare gezichtje als je weer nieuwe spulletjes kreeg. Lief manneke, hoe het verder moet zonder jou weet ik echt niet, de tijd zal het leren. Ik weet dat ik dapper moet zijn en dat ga ik proberen. Ik blijf dat doen waarvan ik weet dat jij het zal willen, waarvan ik weet dat jij trots zou zijn.
Binky's Petshop blijft bestaan, iedereen moet de kans krijgen jou verhaal te lezen. En ieder hondje moet de kans krijgen om ook kennis te maken met alle spulletjes die jij zo kon waarderen. Je broertjes en zusjes en je beste vriendin Gina moeten nu maar namens jou alle spulletjes testen. En we gaan dieren die het nodig hebben helpen Bink, ik weet dat jij dat zou willen! Ik zal een manier vinden om nog meer dieren hulp te bieden die het nodig hebben en mensen te helpen die hetzelfde streven hebben!
Ik mis je lieverd en dat zal nooit veranderen. Een stukje van jou hangt nu in een prachtig hangertje om mijn nek. Zo kan ik je toch nog overal mee naartoe nemen. Dankjewel lieve B, voor alle liefde die je hebt gegeven. Voor alles wat ik van jou heb mogen leren, voor alle tijd samen en de meest mooie momenten uit mijn leven. De pijn is nu bijna ondragelijk, maar weegt niet op tegen de mooie momenten die wij gehad hebben. Ik kan niet verwoorden hoeveel ik van je hou en altijd zal blijven houden, maar ik denk dat jij het wel weet. Het was kort maar krachtig lieve B.