Deadpool - recensie - MovieScene
Deadpool is het persoonlijke project van acteur Ryan Reynolds. Hij heeft 11 jaar lang geprobeerd om de film van de grond te krijgen, maar de studio's wilden er niet aan beginnen. In 2009 mocht hij Deadpool spelen als bijrol in de film X-Men Origins: Wolverine, maar de Deadpool in deze film had niets gemeen met de Deadpool van de stripverhalen en was uiteindelijk voor niemand zaligmakend. Dat fiasco is nu gladgestreken met deze nieuwe variant van de stripheld. Het probleem met Deadpool was altijd dat hij een vreemde eend is in het Marvel universum. Als karakter is Deadpool fysiek nagenoeg onverslaanbaar, maar hij is zo eigengereid dat hij niets serieus neemt en altijd zijn eigen weg gaat. Het karakter is meer een grap dan een serieuze toevoeging op het Marvel universum en heeft geen belangrijke rol in het meerjarenplan van de Marvel studio's, dus hogerop zag niemand reden om er geld in te steken. Het is uiteindelijk het enthousiasme van Reynolds en van de Marvel fans dat de doorbraak gaf om deze film te maken.
Na een blits begin duiken we een flashback in, en even lijkt het dat we een saai oorsprongsverhaal in duiken in plaats van Deadpool als actieheld. Gelukkig neemt de film zichzelf niet zo serieus en de onstaansgeschiedenis van onze held zit net zo vol met scherpe humor en verrassende wendingen als de actie. Deadpool is vooral leuk en verrassend. De actie is soms zo vlug dat je het bijna niet kunt volgen, maar de film is vooral een komedie waarbij de actie een bron is van komische momenten. Zelfs op de zwaarste momenten - de film danst een beetje tussen komedie, drama en horror - maakt een plotselinge grappige opmerking alles weer luchtig. Je zou je kunnen ergeren aan het feit dat de humor te plat is en dat het alle zware momenten ondermijnt, maar het karakter Deadpool komt het beste tot zijn recht komt in een komische feelgood film en humor is daarom de beste toon.
Een zelfbewuste film
Zelfs Deadpool is er niet helemaal over uit wat voor film dit is. Soms noemt hij het een liefdesverhaal, soms een horror. Hij praat vaak tegen het publiek en het is zelfs alsof hij alle andere superheldenfilms van Marvel samen met ons heeft gezien, en maakt zelfs grappen over zijn vorige verschijning en over deze film zelf. Zo zelfbewust en ironisch is deze productie geworden. Nu en dan weet je niet of het karakter Deadpool tegen ons praat, of Ryan Reynolds zelf. De film voelt ook een beetje als een persoonlijk project. Het heeft te maken met de grote aandacht om Deadpool neer te zetten als een komisch karakter. Je kunt je helemaal voorstellen hoe Reynolds en regisseur Tim Miller samen hebben zitten brainstormen over elke scene en elke lijn dialoog. Deadpool blijft een kleinschalige film met een kleine cast, net als Ant-Man vorig jaar.
Een perfecte actie-komedie
Een film over een grappige superheld zal nooit een meesterwerk worden. Het zal geen grote prijzen winnen en je zult er geen diepere kennis of waardering over het leven in opdoen. Het is ook niet perfect. Je kunt min of meer aanwijzen op welke punten de inspiratie begon op te drogen. Zo zijn er een paar leuke kleine bijrolletjes, maar de slechterik is oninteressant. Ook de locaties komen niet zo goed uit de verf en degenereren tot een soort nietszeggende industriële plekken. Ik ben hier aan het verdedigen waarom ik hem niet de volle vijf sterren geef, want de film is tegelijkertijd wel zo goed als perfect voor wat het wilt neerzetten. Zo'n beetje alles werkt aan Deadpool. Het verhaal is alsof je V for Vendetta combineert met de humor van Hot Fuzz, en het is misschien wel de beste komedie sinds die film.
Deadpool is een ongelooflijk leuke film, onophoudelijk grappig en verrassend. Het is allemaal wat kleinschalig met weinig karakters en locaties, maar je wordt meegevoerd in een achtbaan van komische momenten en goede actie.