Bij een postpartum depressie voelen vrouwen zich meestal lusteloos, eenzaam en somber. Ook komt het vaak voor dat deze vrouwen meer gaan piekeren en dat de sombere psychologische toestand invloed heeft op hun eetgedrag. Dit zijn klachten die niet per se bij een bevallingstrauma optreden, maar er wel onderdeel van kunnen uitmaken. De overlap tussen de twee ziektebeelden ligt in de angst, de gevoelens van schuld en de slaap- en concentratieproblemen die getroffen vrouwen kunnen ervaren. Door de mentale en emotionele toestand en de missende ‘roze wolk’ hebben vrouwen met PPD of PTSS na hun bevalling vaak het gevoel dat zij falen als moeder omdat zij niet aan (hun eigen) verwachtingen kunnen voldoen. Ook kunnen deze problemen invloed hebben op het hechtingsproces tussen moeder en baby, waardoor het extra belangrijk is om te durven uiten hoe men zich voelt en zich hiervoor te laten behandelen.
Wat een bevallingstrauma onderscheidt van een postpartum depressie zijn vooral de herbelevingen en verhoogde waakzaamheid en schrikreacties. Ongewild worden beelden opgeroepen van de bevalling, komt opeens de geur van het ziekenhuis terug of krijgen vrouwen nachtmerries (wat vervolgens tot slaapproblemen kan leiden). Deze herbelevingen kunnen erg ingrijpend zijn voor het dagelijks functioneren en zijn oncontroleerbaar. De flashbacks kunnen leiden tot angstaanvallen, wat het effect hiervan nog verder verergert. Als gevolg hiervan gaan getroffenen vaak diverse factoren vermijden die deze intrusieve gedachten triggeren – dit verstoort het dagelijks ritme nog sterker en houdt de angsten in stand.
Het lichaam van de vrouw is constant ‘alert’ door de stresshormonen die niet weggewerkt worden. Dit leidt tot prikkelbaarheid, onrust en angst. Dit kan, bovenop de last die het legt op de psyche en het lichaam van de vrouw, leiden tot relatieproblemen en onbegrip van anderen, terwijl sociale steun juist zo belangrijk is bij het verwerken van een heftige bevalling. Het opkroppen van negatieve gevoelens, zorgen en angsten zorgt ervoor dat de ingrijpende ervaring niet verwerkt kan worden, zo blijven de symptomen dus voortbestaan.