Het was op een stralende morgen toen ik in alle vroegte in de wei stond, met een triomfantelijk kijkende Noorse Buhund met een volwassen mol in de bek. Ik was er allesbehalve blij mee, maar hij was zo opgetogen met zijn vangst dat ik niet het lef had om me ermee te bemoeien. Momfer de Mol die voorzien was van een weelderig, donkerbruin bontjasje en een snoezig roze snuitje verzette zich hevig. Het was vreselijk. Intussen had Skip geprobeerd hem met een stevige hap doormidden te bijten, maar merkte dat dit iets moeilijker bleek dan bij een doorsnee veldmuisje. Wat hij toen deed, vond ik toch wel knap. Hij rende naar de Maas en hield de mol onder water zodat deze zou verdrinken. Daarna vleide hij hem zachtjes op het pad neer. De kraaien cirkelden al boven ons; zij hadden wel zin in een vers hapje. De schrik zat er bij mij nog goed in, maar ik was in ieder geval blij dat hij de mol niet oppeuzelde.