Let op, die angst die duikt niet altijd op. Wanneer het over algemene antropologische inzichten en concepten gaat zoals verwantschap, of ik mij kan berusten op de schouders van oude witte mannen om sterke claims te maken over religie, macht of structuur; dan voel ik mij geborgen, gedragen door een aura van objectiviteit die mijn woorden valideert. Daar waar de oefening iets heikeler wordt, is wanneer ik plots niet langer op de schouders van oude, dode witte mannen kan staan, maar op de schouders moet staan van postkoloniale denkers zoals een Edward Said, of wanneer ik een aantal actuele maatschappijproblemen moet aansnijden, en meer bepaald de actuele migratieproblematiek. Het is op dat ogenblik dat die angstaanjagende onzekerheid zich meester van mij maakt en mij bekruipt, en die draait rond de volgende vraag: “Gaan ze aanvaarden dat ik hier als onderzoeker sta, en niet als iemand die ‘haar zaak’ bepleit? Gaan ze mijn gezag en mijn wetenschappelijke stem aanvaarden? Gaan ze mij wel geloven?”.