† 1394 Dorothea van Montau
Dorothea van Montau (ook van Marienwerder, van Pruisen, de Prussia, Schwartz of Swartz), Marienwerder, Pruisen; weduwe, kluizenares & mystica; † 1394.
Feest 25 (& 26) juni (& 30 oktober).
De bronnen zijn het niet helemaal eens over het echtelijke leven. Er zijn er die zeggen dat het echtpaar een voorbeeldig leven geleid heeft. Anderen zeggen dat het huwelijk juist stroef verliep. Haar man zou opvliegend en kortzichtig van aard geweest zijn. Zijn handen zaten nogal los. Desondanks - of misschien wel juist daardoor? - ondernamen zij samen meerdere pelgrimsreizen, o.a. naar Aken en Einsiedeln. Tot het moment dat haar man er te oud voor werd: ze scheelden twintig jaar. Zo kwam het dat Dorothea in het jaar 1389 zonder haar man als pelgrim naar Rome trok om aanwezig te kunnen zijn bij het jubeljaar in 1390. Onderweg bedelde deze vrouw van voorname komaf haar brood bij elkaar. Ze had nauwelijks oog voor de schoonheid van het landschap, omdat ze in God verzonken was. In Rome werd ze behoorlijk ziek en moest een aantal weken verpleegd worden in het gasthuis van Maria Auxiliatrix. Toen ze na lange tijd weer thuiskwam kreeg ze te horen dat haar echtgenoot al sinds enkele maanden was overleden.
Zij wordt afgebeeld als moeder met negen kinderen, met vijf pijlen (als symbool van de stigmata), met het boek waarin haar gebedservaringen en openbaringen staan opgetekend, met een lantaarn en/of met een rozenkrans.
Haar verering werd pas in 1976 officieel kerkelijk goedgekeurd.
[Bri.1953; EnE.1951; EnF.1984; Kib.1990; S&S.1989; Tor.1987; Wmm.1966; Dries van den Akker s.j./2005.08.29]