Van de Alpen naar de Adriatische Zee | Rolyn' Around
We zijn in Salzburg, een prachtige oude stad met een grote vesting (Hohensalzburg). Voor een mooi uitzicht over deze vesting beklimmen we de Kapuzinerberg. Normaal een wandelpad, maar wij drukken onze fietsen het hele eind omhoog. Je moet wat over hebben voor een mooi plaatje 😉. Die avond verblijven we bij Patrick. Aan het einde van de middag spreken we af bij zijn huis. Hij geeft ons de sleutels van zijn huis en vertrekt weer. Wij zorgen dat het eten klaar als hij tegen 9 uur weer thuis komt. We eten, drinken en praten over reizen. Patrick heeft al zeven keer een trip per fiets richting de Balkan gemaakt. Hij raadt ons aan om via Italië naar Slovenië te gaan. We waren van plan de Würzenpass te fietsen, een pas rechtstreeks van Oostenrijk naar Slovenië, maar in de winter is dat toch een minder goed idee. Veel bergpassen zijn slecht begaanbaar en in Italië komen we minder bergen tegen. De volgende morgen staat hij klaar met een goed ontbijt. Dan zijn we eindelijk klaar voor het echte werk, de Alpen!
We volgen de Alpe Adria Radweg. Het eerste stuk is prachtig, de weg is sneeuwvrij en er rijden geen auto's. Naarmate de hoogte toeneemt wordt het toch lastiger om de sneeuw te ontwijken. We wijken veel van de route af. Soms drukken we door lagen sneeuw en proberen we de drukke autoweg. Zelfs de politie helpt ons met zoeken naar een goede weg voor fietsers 😉. Als we in St. Johann im Pongau aankomen blijkt het een echt wintersportdorp, met wintercamping. Aangekomen op de camping zegt de eigenaresse: ''das ist ja wannsin!'' Ook de medekampeerders, vooral Nederlanders, zijn wel nieuwgierig wat wij aan het doen zijn. Als ik (Robert) het toiletgebouw in kom lopen hoor ik: ''kijk, daar is die man, die is hier op de fiets en hij slaapt in een tent..''
Het fietsen in de Alpen is soms lastig en gaat niet snel, maar dankzij de mooie winterse landschappen is dat het waard. We hebben geluk dat het weer goed is en er geen vers pak sneeuw is gevallen. Ook hadden we ongeveer 50 kilometer per dag ingepland, waardoor het klimmen ons erg is meegevallen.
Patrick in Salzburg en Thomas in Bad Gastein, bedankt voor jullie gastvrijheid!
Afdalen naar Italië
Na een rit van tien minuten stappen we de trein uit in Mallnitz. We zijn aan de andere kant van de Alpen en het weer is meteen anders. Net scheen de zon nog volop en nu sneeuwt het. Ook merken we dat het hier veel rustiger is op de wegen en in de dorpen. De eerste dagen dalen we nog niet veel af en kamperen we nog twee nachten in een dikke laag sneeuw. Het is lastig om hier een goede kampeerplek te vinden, omdat we de fietsen nauwelijks in de dikke laag sneeuw kunnen voortbewegen.
Wanneer we de grens met Italië passeren stopt er een man met de auto en hij maakt foto's van ons. Hij vertelt ons dat in Pontebba (op ongeveer 30 kilometer) de sneeuw weg is en dat klopt ook. Vanaf daar gaan we weer de fietsroute op. Later blijkt dat hij de foto's op zijn website heeft gepubliceerd, klik hier om zijn bericht te lezen!
De Alpe Adria Radweg (Ciclovia Alpe Adria) volgt vanaf de grens een oude spoorlijn. Officieel opent de route pas in mei, omdat de verlichting in de tunnels niet aan staat in de winter. We besluiten toch de route op te gaan en het blijkt een prachtige weg, die veelal naar beneden gaat, met een rivier en de Alpen op de achtergrond. Het is een graad of 10, de zon schijnt en het voelt als lente. Heerlijk, we picknicken in het gras met een uitzicht over de besneeuwde bergtoppen. Hier doe we het allemaal voor en op zulke momenten genieten we daar extra van.
Langs de Adriatische kust naar Kroatië
Als we de tent open ritsen zien we dat alles wit is. Het heeft weer gesneeuwd en dat lente gevoel van gisteren is helemaal weg. Maar, we gaan richting de zee en daar zal het weer beter zijn. Onderweg worden we door veel Italianen aangesproken: ''complimenti, complimenti!''. Auto's die toeteren en mensen die hun duim opsteken. Bij de bakker krijgen we extra broodjes en koekjes voor onderweg. Heel tof om al die reacties te krijgen onderweg. We bereiken de Adriatische kust bij de stad Monfalcone. Overnachten is hier nog erg duur dus we besluiten voor de vijfde nacht de tent op te zetten. Helaas vinden geen enkele mogelijkheid om de tent ergens ongezien neer te zetten. Langs de kust is veel bebouwing en nergens is een vlakke plek waar de tent zou kunnen staan. Net voor de grote stad Triëst besluiten we maar een berg op te gaan. We duwen onze fietsen naar 340 meter hoogte, waar we een mooi uitzicht over de zee en de stad hebben. Na anderhalf uur zoeken vinden we eindelijk een klein plateau waar we de tent kan staan. Het is al donker en we hebben geen zin meer in koken, daarom gaan we gelijk maar slapen.
De volgende dag fietsen we langs de kust van Slovenië naar Kroatië. Er loopt een mooie fietsroute, de Parenzana. Deze route volgt ook een oude spoorlijn vanaf Triëst, Italië, naar Poreč, Kroatië. We merken nu dat we echt in een andere regio aankomen, kraampjes langs de weg, varkens aan het spit en meer rommel in de berm.. De komende drie weken gaan we door Kroatië fietsen, langs de kust richting Montenegro. De weersverwachtingen zijn niet zo goed, veel regen en wind is de verwachting. Hopelijk valt het mee! We proberen elke dag een paar foto's te delen via onze Instagram Story. We krijgen veel leuke reacties daarop, dankjewel! Vorige maand waren we echter snel door onze internetbundel heen. Maak je dan geen zorgen, het gaat nog goed met ons 😉.