﻿Het boek geeft een aardig tijdsbeeld van het eind van de jaren zestig in Amsterdam, maar mevrouw de criticaster kan er niet van genieten. Zij vond die tijd maar een 'redeloze en zinloze anarchistische opleving'.
Maar voor iemand die naar eigen zeggen Literatuurwetenschap en Nederlandse Letterkunde studeert, had er toch nog wel wat verborgen vermaak in deze roman gezeten. Want kenners zien verschillende bekende figuren uit die tijd in vermomming passeren, zoals de markante uitgever Geert van Oorschot en zijn zoon Wouter.
Is er dan in werkelijkheid niets op het boek aan te merken? Jazeker wel. De titel is niet sterk. In de huidige tijd van marketinggeweld moet je die wat aansprekender kiezen.
En ook is duidelijk merkbaar dat de schrijver tegen het eind niet zo goed raad meer wist met z'n verhaal.
Voorts neemt de hoofdpersoon aan het slot een beslissing die onvoldoende motivatie vindt in de voorgaande hoofdstukken.
Mevrouw Jenowein weet echter weinig meer te produceren dan wat sneren naar wat minder geslaagde zinnen in het boek. Had het boek dan de pretentie 'literatuur' te zijn? Moet je het eigenlijk wel langs die strenge meetlat willen leggen?
Zo slecht als de recensie het boek afschildert is het helemaal niet. Het is wel degelijk vlot geschreven, je hoeft je niet moeizaam door de alinea's te worstelen en het is ongecompliceerd genieten van een nostalgische terugblik op een bruisende periode.