Een 'Wauw!' gevoel
Het inspirerende verhaal van Peter de Kort.
Een erfelijke eigenschap die ik heb meegekregen is mijn paardenhobby. Van ponyclub tot aangespannen rijden op vrij hoog wedstrijd niveau met een tweespan KWPN'rs en dat alles op de traditionele manier, want ik wist niet beter. Ruim 10 jaar geleden schakelde ik weer over van het aangespannen rijden naar het rijden onder de man en kreeg ik ook het boek 'Paard Natuurlijk' onder ogen. Na het lezen van dit boek gingen de dekens af, stopte ik met krachtvoer, liet ik de hoefijzers eronderuit halen en ging ik een cursus Natuurlijk bekappen doen. De paarden leven dag en nacht in een paddock paradise, ze doen het er fantastisch op en dat geeft mij een heel goed gevoel.
Bitloos rijden was het volgende dat ik wilde, maar dan met nieuwe paarden, want deze waren de 20 gepasseerd en ik was op zoek naar een jonger stel, niet meer om aangespannen te rijden, maar echt recreatief onder het zadel. Ik wilde Quarters, maar omdat de bedragen voor net zadelmakke Quarters zo hoog waren, besloot ik twee jonge Quarters te kopen van 1,5 jaar; een hengst en een merrie. Geen idee waar ik aan begon, maar ik ging eerst vooral veel wandelen met ze. De merrie was gewillig en heel gemakkelijk in omgang. De hengst daarentegen was een 'baasje' en stond met het wandelen meer op zijn achterste benen dan met vier benen op de grond. Toen hij 3 jaar was, besloot ik hem te laten castreren en ben ik met ze naar de Two Lazy Seven Ranch geweest voor een cursus grondwerk. Ook daar wist ik soms geen raad met hem en ik vroeg me dikwijls af "Ik weet niet of dit goed komt".
Maar het kwam goed en nu zijn wij geweldig samen!
In die 3,5 jaar ben ik alleen maar bezig geweest met grondwerk en ervaringen opdoen, ook met bijvoorbeeld trailerladen. Toen de paarden 5 jaar waren, reed ik voorzichtig mijn eerste ritjes met ze, bitloos natuurlijk. Ze zijn nu 6,5 jaar en het gaat op zich heel goed. Samen met mijn vriendin maken we regelmatig buitenritten en we zijn afgelopen zomer met ze op vakantie geweest in de Ardennen. Ik merk wel dat we te weinig tijd hebben om ze te rijden. In een groepje rijden, wat we bij de NVVR wel eens doen, lopen ze zonder problemen overal door en langs. Maar met z'n tweeën zijn ze veel meer alert en staan ze regelmatig stil voor onbekende dingen en bewegingen in de verte. Daar moeten we aan gaan werken en dat kost tijd en geduld. Inmiddels heb ik me ingeschreven voor de Online cursus bitloos paardrijden en hoop daarmee ook weer verder te kunnen.
Ik heb nog steeds dat WAUW gevoel dat je twee onbeleerde en geen opgevoede paarden koopt, en door er 3,5 jaar mee om te gaan met respect, geduld en vertrouwen, twee welopgevoede paarden hebt en er nu mee rijdt. Een geweldige ervaring!!
Mijn paarden staan op het terrein van een zorginstelling voor doofblinde kinderen en dove kinderen met een verstandelijke beperking, waar ik tevens werkzaam ben. Omdat ik merkte dat de paarden een ontzettende aantrekkingskracht hebben op deze kinderen, ga ik binnenkort starten met Paardbeleving op het terrein. Hiervoor heb ik een aparte paddock gemaakt met een picknickbank waar ik de kinderen in contact wil laten komen met mijn paarden door te voelen, ruiken en ervaren. Voor de kinderen met een iets hoger niveau denk ik erover om misschien hele eenvoudige grondwerkoefeningetjes te doen zoals bijvoorbeeld leiden en stoppen. Van de organisatie krijg ik alle medewerking, en voor mij wordt het een hele nieuwe ervaring.