Misschien heeft hij er moeite mee dat zijn moeder eerst (in zijn eerste levensjaar) volledig beschikbaar was en nu niet meer.
Waarom zou hij daar zo'n moeite mee hebben? Zijn eigen karakter en temperament zal zeker een rol spelen, maar ook de manier waarop u hem benadert. Het lijkt namelijk wel of u zich schuldig voelt als hij huilt, of krijst als u hem straft. U gaat dan dingen uitleggen, wat nog helemaal niet zinvol is bij een kind van net 3.
Alles uitleggen bij een kind van 3 is dus niet handig, maar wat dan wel? Voor uw zoon is het belangrijk dat u beschikbaar bent als hij u nodig heeft, maar ook dat u af en toe duidelijk en stevig optreedt. Dat kan wel eens lastig zijn, zeker als je er geheel of gedeeltelijk alleen voor staat.
Dan raak je wel eens ongeduldig en boos. Dat is vervelend, maar kinderen raken daardoor niet onveilig gehecht! Bij onveilig gehecht zijn hoort echt een lang patroon van te weinig beschikbaar zijn in het eerste levensjaar.
Normaal duurt de separatie-individuatie-fase tot zo'n jaar of 2, maar uw zoon is al 3. Wat je inderdaad wel eens ziet, is dat kinderen moeite hebben om zich te ontwikkelen naar de volgende fase (waarin het hen steeds beter lukt om zonder hun moeder te functioneren en minder moeite hebben met afscheid nemen). Deze vertraging in de ontwikkeling zie je vooral wanneer de ouders moeite hebben met 'stevig blijven'.
Maar zoals eerder gezegd: ook het temperament van het kind zelf kan meespelen. Je hebt nu eenmaal kinderen die heftiger reageren dan anderen vanuit hun eigen karakter, wat het soms moeilijker kan maken.
Maar blijf desondanks wel consequent. Dus neem kort afscheid en maak er geen toestand van. U weet dat hij snel weer gaat spelen. En als u nee zegt, blijf dan bij uw standpunt, ook al wordt hij boos.