Taipei, the sequel... - Reisverslag uit Taipei, Taiwan van familievanpoecke - WaarBenJij.nu
Reisverslag Taipei, the sequel...
13 oktober 2014 | Door: Marco
Aantal keer bekeken 621 Aantal reacties 8 Taipei, Taiwan
Taipei, the sequel...
Na een kort nachtje, omdat de oudste telg de slaap niet wilde vatten (en dan druk ik me heul voorzichtig uit), was ik vanmorgen net 5 minuten eerder dan een half uur te laat voor het ontbijt...gelukkig was ik niet alleen, Nicole dus ook.
Oma en de kids waren nog wel op tijd voor het ontbijt.
En aldus wandelde ik op een zonnige maandagmorgen het Songshan District in op jacht naar een ontbijtje. Bij het metrostation had ik een tentje gezien, Bakery & Cake, dus daarheen dan maar.
De keus aan brood en broodjes is nou niet helemaal precies wat wij in Nederland gewend zijn dus het was eigenlijk een gevalletje "Gok-de-Goals".
Gelukkig pakte het goed uit; het ronde broodje met pudding in het midden was eigenlijk toch best lekker als je eenmaal aan het idee gewend was dat de pudding eigenlijk mayonnaise was en er ook nog een soort worstje in verstopt zat.
Anyways....tezamen met een Caramel Macchiato van Starbucks was het al met al prima weg te krijgen.
Terwijl ik broodjes en koffie was gaan halen was de wederhelft intussen tot de ontdekking gekomen dat ze voor de hele familie de medicijnen had mee genomen maar dat ze haar eigen pillen was vergeten.
Wat nu....bellen met de huisarts, receptje door laten faxen naar Taiwan en dan ophalen bij de dichtsbijzijnde apotheek?
Goed plan, alleen is het in Nederland 6 uur vroeger dus dat gaat dan nog wel even duren....oh ja....
We zijn toen eerst maar even naar de dichtstbijzijnde apotheek gelopen om te vragen welke gegevens ze nodig hebben, wat het faxnummer is en hoe het verder allemaal in zijn werk gaat.
Eenmaal in de apotheek vragen we eerst of de apotheker Engels spreekt want dat is eerder uitzondering dan regel in Taiwan maar gelukkig..."Do you speak English?' wordt gelukkig met "Yes" beantwoord.
Nicole doet haar verhaal in haar beste engels en de man lijkt het zowaar ook nog te snappen... Hij geeft haar een pen en vraagt om de naam van de pillen op te schrijven.
Nicole schrijft, de apotheker kijkt en duikt ineens onder de toonbank om na ongeveer 10 seconden weer triomfantelijk boven te komen met het bewuste doosje in de hand....Tadaaa!
Verzekeringsnummer? Wat is dat?....Receptjes? Doen we hier niet aan...
Alleen even NT$ 120,- aftikken en klaar....klinkt heul veul maar is omgerekend iets meer dan 3 euri en da's ongeveer de helft van wat we in Nederland per doosje moeten bijbetalen bovenop onze dikke verzekeringspremies.....Ergens doen we iets fout in ons kikkerlandje... :-)
Om 13.00 uur werden we opgehaald door onze gids/chauffeur Henry Wang. Henry is ongeveer 2 meter, redelijk uniek voor een Taiwanees. Eigenlijk heet hij Wang Chung Hao, maar zoals vele aziaten heeft hij ook een westerse artiestennaam aangenomen....Bono heet tenslotte ook eigenlijk geen Bono.
Henry heeft ons naar het Jonah House gebracht, het tehuis waar Mika en Siri de eerste maanden van hun jonge leventje hebben door gebracht.
Henry heeft ons daar afgezet, terug zouden we per taxi gaan...maar daarover straks meer... ;-)
Eenmaal binnen werden we naar een ruimte gebracht met een zitje.
Het was exact dezelfde ruimte met exact dezelfde bank waar ik 5 jaar geleden had gezeten met Siri, haar biologische moeder en Grace, de maatschappelijk werkster van Jonah House.
Diezelfde Grace kwam ons nu weer begroeten en een gesprekje houden over de biologische moeders, familie en eventuele ontmoetingen die later deze reis misschien nog gaan plaats vinden.
Ik zeg erbij "misschien" want zoals in veel landen weet je pas zeker of iets door gaat als het zover is. Afspraken maken en bevestigen, appjes en mailtjes binnen een bepaalde tijd beantwoorden...het is echt iets nederlands, in veel andere landen (zoals hier) is niks zeker...afspraken worden op het laatste moment afgezegd of omgegooid en als ze gemaakt zijn worden ze niet of nauwelijks bevestigd....en toch draait de wereld hier ook gewoon door.
Grace ging ons voor naar de nursery, de afdeling waar de babies verblijven. Zodra we daar de lift uit kwamen kwam er één van de verzorgsters naar ons toe gelopen, rechtstreeks naar Mika.
Mika werd zo ongeveer platgeknuffeld door de verzorgster die steeds maar "Lung-Wei, Lung-Wei" stamelde.... Lung-Wei is inderdaad de officiële chinese naam van Mika.
Ook Siri kreeg natuurlijk weer een hoop aandacht, maar er waren geen vaste verzorgers van haar aanwezig dus ze werd niet herkend.
Vanuit Nederland hadden wij van de geel/blauwe zweedse werkgever van Nicole een hele lading spulletjes mee gekregen voor het tehuis dus die hebben we overhandigd aan de chef van de Nursery.
Na het afscheid heeft Grace een taxi voor ons gebeld die ons terug zou brengen naar het hotel...
Tsja, de taxi......een taxi nemen is een verhaal apart in Taiwan en vooral in Taipei.
Onder het motto "Ik betaal wegenbelasting dus ik mag overal rijden" wordt dan ook iedere rijstrook benut, van uiterst links naar uiterst rechts.
Soms wordt er heel inventief van een driebaans weg een vierbaans gemaakt
Vergeet het bumperkleven, hier kleven ze met de hele auto....buitenspiegels op enkele centimeters van elkaar af met zo'n 50 a 60 km per uur...het kan hier allemaal...
Ik had mazzel, ik zat eerste rang voorin naast de coureu..chauffeur.
Uiteindelijk hebben we heelhuids het hotel gehaald, 325 NT$ (ong. 10 euro) afgerekend voor een ritje van 30 km....koopje toch?
Nadat iedereen weer een schone onderbroek had aangetrokken zijn we met de metro naar de Shilin Nightmarket gegaan.
De metro in Taipei is helemaal geweldig, kunnen wij nog iets van leren.
Eenmaal daar aangekomen zijn we eerst wat gaan eten in een klein zaakje met alleen maar Taiwanezen binnen.
En engels spreken?.....Ik dacht 't nie!
Met handen en voeten hebben we uiteindelijk dan toch een lekker bordje eten voor ons neus gekregen, het was iets met vis en noedels en garnalen, maar hoe het heette dat ben ik vergeten..
Het is in Taiwan niet gebruikelijk om fooi te geven dus toen ik de rekening naar boven afrondde (3 euro extra ofzo) werd er heel enthousiast gereageerd en werd meteen het hele personeel op de hoogte gesteld.
Weer een goede daad verricht... ;-)
Daarna hebben we lekker over de Night Market geslenterd,nog wat spulletjes gekocht en ons vergaapt aan de schreeuwende lichtreclames, kitscherige spulletjes en gekke taiwanezen...
En nu snel naar bed, het is hier nu 23.50u....
Morgen om 09.00 worden we weer opgehaald dus mijn uurtjes slaap ga ik niet meer halen.
Ik heb het er graag voor over, wat een heerlijk land en een heerlijk volk!
Tags: Taipei, Shilin, taxi, jonah house
13 oktober 2014 18:12 | Door: Marietta
Marco, ik lig net als vijf en 10 jaar geleden weer helemaal dubbel van jouw manier van schrijven! Heel veel plezier daar en groetjes aan de anderen!
13 oktober 2014 18:14 | Door: Opa en oma
Ja hoor, het leest weer als vijf jaar geleden. Spannend met af en toe dat typische Marco!! Heerlijk alsof we er zelf bij zijn.! En dan de foto's erbij, prachtig!
Veel groetjes en een knuffel van ons voor jullie allemaal.
13 oktober 2014 18:14 | Door:
Dank u, ik doe m'n best... ;-)
13 oktober 2014 18:36 | Door: nettie van loon
heel leuk om jullie op deze manier te kunnen volgen.nog veel plezier verder.
groetjes van Jan en Nettie
13 oktober 2014 19:35 | Door: Dagmar & co
Marco, we hebben jouw schrijfstijl gemist de afgelopen 5 jaar! :) Het wordt inmiddels een vast ritueel: douchen, pyjama aan en hoppakee, op de bank ploffen om jullie weblog te lezen! Jullie hebben een bijzondere dag achter de rug en hopelijk krijgt dit de komende weken nog een vervolg. Blijf genieten in het mooie, gekke, hysterische, bijzondere land en wij genieten op afstand volop met jullie mee!
13 oktober 2014 19:49 | Door: Henny
Ik sluit me helemaal bij de andere aan ...
Wat heerlijk om dit weer zo mee te maken en wat schrijf je toch geweldig leuk!
Wat fantastich dat jij en Nicole jullie kinderen dit allemaal laten mee maken ..
Dit is voor hun onvergetelijk
13 oktober 2014 23:22 | Door: Marion
Jaaa.....wat kan ik hier nog aan toevoegen? Geweldig voor jullie en errug leuk voor ons "achterblijvers". Ga zo door!!