Graeber zegt: Wat het onthult is een eindeloze oorlog tussen twee brede theoretische perspectieven waarin dezelfde kant altijd lijkt te winnen - om redenen die zelden iets te maken hebben met ofwel theoretische verfijning of grotere voorspellende kracht. De essentie van het argument lijkt altijd de aard van geld te veranderen. Is geld het best te beschouwen als een fysiek goed, een kostbare stof die wordt gebruikt om de uitwisseling te vergemakkelijken, of is het beter om geld in de eerste plaats te beschouwen als een krediet, een boekhoudmethode of circulerende IOU - in elk geval een sociale regeling? Dit is een argument dat al duizenden jaren in enige vorm aan de gang is. Wat we 'geld' noemen, is altijd een combinatie van beide,
Hij onderscheid wel twee vormen van geld ( krediet ) die al heel lang beide bestaan. Het is een gegeven dat b.v. munten wel schuldvrij ontstaan ( bijvoorbeeld de vorst die munten laat slaan en ze via uitbetaling aan soldaten in circulatie laat komen ). Nu hebben we feitelijk vooral schuldgeld ( 97 % ) en dat is destructief voor de samenleving conform veel argumenten. Daarnaast is de economische theorie werkelijk rampzalig onzinnig, met name juist over inflatie.
Het grote voordeel van schuldgeld in plaats van intrinsiek geld is dat je de omvang van de geldvoorraad kunt aanpassen aan de groei van de bevolking en de groei van de productiviteit.
Het grote nadeel van schuldgeld is dat machthebbers de voorraad geld naar wens kunnen vergroten en dat machthebbers deze verleiding zelden kunnen weerstaan.
Het grote voordeel van intrinsiek geld is dat je het niet kunt namaken. Door zilver en goud als waardestandaard te gebruiken bleef het algemeen prijspeil 3 eeuwen lang vrijwel constant. De aanhoudende inflatie dateert van na WO2.
Een groot nadeel van intrinsiek geld is dat je de prijs van goud en zilver omhoog drijft door het als geld te gebruiken. Hierdoor stijgt de waardestandaard.
De oplossing waar Ricardo mee kwam is om de geldvoorraad niet meer voor 100% intrinsiek te dekken (zoals tot het uitbreken van de 4de Engelse oorlog in 1780 bij de beroemde Amsterdamse wisselbank nog het geval was), maar slechts voor een deel (b.v. 20% tot 50%). Het idee van Ricardo was om alleen centrale banken het recht te geven om reservegeld (bankbiljetten) uit te laten geven. Privaatbanken zouden failliet gaan als ze teveel slechte kredieten verstrekten.
De werkelijkheid is anders omdat grote privaatbanken zoals ING weten dat ze gered worden als ze in moeilijkheden komen. Het gevolg is dat particuliere banken bereid zijn om tot het gaatje te gaan en zo min mogelijk eigen vermogen aanhouden. Daarnaast zijn ze gebaat bij inflatie in plaats van echte prijsstabiliteit (inflatie=0%), want dan lopen ze minder risico op hun nominale vorderingen. De spaarzame burger mag dan de rekening betalen.
Bij een stagnerende bevolkingsgroei en een stagnerende economische groei lijkt mij herinvoering van de koppeling aan zilver de ideale manier om terug te keren naar een harde munt en Lagarde dwars te zitten.