Roos is 42 weken zwanger: "Ik blijf mezelf wijsmaken dat alles goed komt, omdat ik voel dat alles fout gaat." - Kids en Kurken
Redactie | Mijn Verhaal, Ouder​verhalen 5 januari 2021 9 april 2019
Om 00.50 uur komt ze binnen met een doppler en zet deze tegen mijn buik. Ik hoor een langzame hartslag (70bpm) en weet meteen: 'Er is wat mis…' In paniek kijkt ze me aan: 'Bel 112!' Mijn man zegt dat het sneller is als we er zelf heen rijden aangezien we dichtbij wonen. Ineens voel ik niks meer en denk alleen: 'Ik moet mijn kind redden!' Verdoofd sta ik op, loop de trap af en stap in de auto. Dat is waar de paniek toeslaat en ik alleen maar kan huilen: 'Nee, alsjeblieft, nee, schiet op!' Ik druk mijn handen tegen mijn buik om contact met haar te maken, maar voel alleen haar schokkende lijfje. Ik weet dat het te laat is, maar hou hoop. Om 01.00 uur ren ik overstuur de ER in, daar word ik opgevangen in een rolstoel en zeg: 'Schiet op! Mijn baby gaat dood!' Ik word naar een bed in een kamer gebracht waar er allerlei mensen rondrennen. Ik laat alles over me heen komen:, infuus, katheter, hartslagmeters, echo's en dergelijke. Ze kunnen geen hartslag vinden en de onmacht verstikt me. Ik voel haar dood gaan in mijn buik en er is niets dat ik kan doen om haar te redden.