Even lol trappen - UNICEF
Even lol trappen
Kinderrechtendeskundige Karin Kloosterboer is namens UNICEF in Libanon. Ze bezoekt daar kinderen in een informeel vluchtelingenkamp, die - gelukkig maar - nog weten hoe ze lol kunnen trappen.
Tekst: Karin Kloosterboer
Foto's: Jacqueline van den Heuvel
Ze is elf jaar oud en kent drie woorden Engels. Ze pakt me bij mijn mouw: "Hello!" Ik ben nu haar venster op de wereld, contact! We giechelen. Zij in het Arabisch, ik in het Engels en toch begrijpen we elkaar. Heel goed zelfs, voor mijn gevoel.
Het kamp is 500 meter van de Syrische grens in Libanon opgetrokken. Er wonen dertig uit Syrië gevluchte gezinnen. Je kunt het eigenlijk zelfs geen kamp noemen. In jargon is dit een informal settlement, afgekort tot IS, een wat pijnlijke afkorting. De mensen die de verschrikkingen in Syrië zijn ontvlucht, moeten nu hier in gebieden schuilen waar Hezbollah zich ook ophoudt. De ellende lijkt met hen te zijn meegereisd.
Zelfgemaakte tenten van hout en plastic zeil, wapperend in de wind met een krakend geluid. Op modderige grond, midden in de velden. De mensen werken overdag op het land om de huur te betalen voor hun woonruimte aan de 'shaweesh', de tussenpersoon die het kamp runt en iedereen in zijn macht heeft. Per tent drie gezinnen.
De tolk vertaalt. Het meisje van elf is hier nog maar een maand. Ze gaat niet naar school, werkt op het land en ze wijst naar het meisje naast zich: "Dit is mijn beste vriendin." Er komen steeds meer kinderen bij staan en ik laat de serieuze gesprekken voor wat ze zijn. De ellende is groot, het is een uitzichtloze toestand. Het enige wat ik hier en nu kan doen voor deze kinderen is ze een beetje plezier bezorgen. Zoals dat met kinderen kan, zingen en dansen we. We doen steeds gekker en hebben steeds meer lol. Tussendoor leer ik het meisje en de andere kinderen Engelse woordjes terwijl ik wijs op mijn ogen, neus en oren, wapper met mijn armen, in mijn handen klap en met mijn voeten stamp. Hun ogen glimmen, ze zijn blij en verzinnen steeds weer een nieuw lied dat we met z'n allen zingen.
Dit is wat ertoe doet, nu gaat het even om de pret. Het is echt. Verder even niks.
Lees ook de andere blogs van Karin:
Een veilige plek, een veilig moment
'Is het omdat we Syriërs zijn dat jullie hebben besloten om ons te vernietigen?'
Karin met Syrische meisjes in een safe space van UNICEF. Hier kunnen ze even ontsnappen aan de ellende van alledag.
"Dit is wat ertoe doet, nu gaat het even om de pret."
Zesde Syrische oorlogswinter in aantocht
"Mensen hebben niets meer om zichzelf te kunnen bedruipen. In het begin hadden ze nog spaarcenten, of juwelen. Die zijn inmiddels verkocht om spullen te kunnen kopen."
Onderwijs geeft gevluchte kinderen een toekomst
Veel Syrische kinderen verblijven al jaren als vluchteling in Libanon, wachtend op meer veiligheid in hun eigen land. Hoe is het gesteld met het onderwijs voor deze kinderen?