De dans van endometriose: Domme pech
Ik doe mijn ogen dicht en voel al het bloed naar mijn hoofd stromen. Het enige wat ik eruit pers is dat ik het echt niet meer trek.
De afgelopen twee maanden waren de mooiste twee maanden van mijn hele leven. Alles ging zoals het moest gaan.
O, o, o wat heb ik me vergist. Hier lig ik dan, met een dood kindje in mijn buik. Hoe heeft dit toch kunnen gebeuren? Domme pech volgens de gynaecoloog. Ja, dat is het zeker.
De gynaecoloog laat ons even alleen, zodat ik me weer aan kan kleden. En dan komen de tranen. Ik ben niet eens verdrietig, ik ben alleen maar onwijs kwaad. Wat is het leven toch oneerlijk. Ik voel me niet schuldig, ik kan er niks aan doen. Maar wat ben ik kwaad op mijn lijf, ik haat mijn lijf!