Power metal powerhouses Powerwolf (ja ik wou zoveel mogelijk het woord power in deze zin proppen), hebben een nieuw album voor ons klaar. Call of the Wild heeft me even meegenomen naar een fantasywereld waar alle mythen terug tot leven kwamen en ik gillend moest wegrennen van alle soorten wolven.
Powerwolf start hun nieuwe album met ‘Faster than the Flame’, een nummer waarvan de intro ons meteen laat weten dat we hier 40 minuten epische up tempo power metal mogen verwachten. Een heel goed gespeelde opener is dit. Het tweede nummer is al meteen een van mijn favorieten. ‘Beast of Gévaudan’ volgt goed op de opener en heeft een goed meezingbaar refrein. Het koor op de achtergrond geeft me chills. ‘Dancing with the Dead’ heeft ook een interessante intro. De opbouw naar het refrein klinkt wel wat als Venom of Venus, een andere hit van deze band. Bij ‘Varcolac’ merk ik dat Powerwolf dit album echt resoluut koos voor epische intro’s. Dit nummer vind ik zelf wat minder, door de vele herhalingen, maar het blijft wel nog eentje dat je live kan meebrullen.
Met ‘Alive or Undead’ krijgen we een mooie ballad-achtige song. Het is een emotioneel lied op de een of andere manier, met een goeie drop. Deze word denk ik een meezingertje onder de douche. ‘Blood for Blood (Faoladh)’ is folk metal zoals ik er van hou. De dag voor het schrijven van deze review kwam het nog voorbij in mijn treinplaylist en heb ik weer de hele tijd meegedanst (of toch, mijn voet). Een extra leuk ding voor mij is dat een van mijn Dungeons & Dragons characters een zoon had die deze naam had, dus nu kan ik dit lied gewoon als D&D inspiratie gebruiken. Het verplicht Duitstalige nummer van dit album heet ‘Glaubenskraft’, waar ze weer gebruik maken van het koor voor een epische intro. Het refrein gaat het live enorm goed doen, dat kan ik je nu al verzekeren. Verder ben ik sowieso al fan van Duitse metal, dus krijgt dit nummer al een punt meer puur voor het gebruik van de originele taal!
Het titelnummer, ‘Call of the Wild’ heeft een heel hoog power metal gehalte. Toch belangrijk om te noteren, voor een power metal band. Het past wel minder bij de rest van de nummers, vind ik zelf. ‘Sermon of Swords’ vind ik zelf een iets minder nummer. Het heeft niet meteen iets speciaal, behalve een goed einde. ‘Undress to Confess’ begint weer met een goeie intro, heeft een interessante melodie en een lichte gothic vibe. Iets wat ik altijd leuk vind in de metal. De afsluiter is ‘Reverent of Rats’. Een goed nummer, maar wel wat saai als afsluiter. Hier hadden ze toch even alles uit de kast mogen halen, vind ik zelf.
Al bij al dus weer een enorm goed album van de mannen van Powerwolf. Ik hou van epische power metal, en dat hebben ze zeker gebracht. Ook de mythische invloeden ben ik fan van. Aanrader!