Een jaar of tien geleden, op een broeiend-mooie zomerdag, kocht ik voor het eerst een roman van Ian McEwan: Amsterdam (1999). Gezeten in de vensterbank van mijn Amsterdamse hok, met uitzicht op voorbijvarende bootjes, begon ik te lezen. Na hooguit drie zinnen was ik gegrepen. De wereld om me heen loste op, ik kon niets anders meer dan verder lezen. Weerloos was ik. Vergat te eten. Kon niet stoppen tot ik bij het einde was - een einde dat zo vreselijk teleurstellend was, dat ik het boek het liefst de gracht in wilde smijten.
Amsterdam is een roman over een zelfmoordpact van twee vrienden. De vrienden worden vijanden. Dankzij de pas ingevoerde Nederlandse euthanasiewetgeving weten ze elkaar uiteindelijk, in Amsterdam, toch nog om zeep te helpen. Einde.