Poging voor een reconstructie
Deze keer aangevuld met informatie van Gerard.
Lang weekend motorrijden.
Zo'n dertig jaar geleden (mei 1978) hebben Gerard+ a.s. Zwager Henk, Jos (broer van Gerard) en ik het idee opgevat om een lang weekend (met hemelvaart) een motorritje naar Spanje te maken.
Gerard had net een nieuwe CX500 die nog ingereden moest worden, Jos reed op een (voor zover ik mij nog herinner)GS550, ook nog bijna nieuw, ik zelf een Goldwing K2.
Start waarschijnlijk woensdag 3 mei 1978 na het werk vanuit Rijswijk.
Antwerpen, Lille, Kortrijk, Parijs, Orléans.
Orléans was waar het eerste akkefietje toesloeg, Jos maakt voor het stoplicht een schuiver (olie op de weg), verder gelukkig niets ernstigs, maar een scheur in het carterdeksel waar de olie uitloopt.
Eerste gedachte is dan, dat was het dan nu maar weer naar huis zien te komen.
Een behulpzame collega motorrijder heeft ons toen mee naar huis genomen.
Carterdeksel gedemonteerd, maar vervanging was geen optie motor te nieuw geen onderdelen op voorraad.
Alles schoongemaakt en geschuurd, een stuk aluminiumfolie achter de scheur geplakt en de scheur opgevuld met epoxy (tweecomponenten lijm).
Met een beetje geluk zouden we zo weer naar huis kunnen rijden.
De volgende dag de zaak weer gemonteerd, afgevuld met olie en geprobeerd.
Het zag er al met al zo goed uit dat we besloten onze trip proberen voort te zetten en af te wachten hoe het geheel zich zou gedragen.
(Uiteindelijk heeft Jos nog jaren met het gelijmde carterdeksel kunnen rijden, maar dat wisten we toen nog niet)
De chronologie van de foto's kan ik niet meer helemaal op volgorde krijgen, is toch al een poosje geleden.
Maar hier wat plaatjes van campings die we bezocht hebben.
Camping in Orléans.
Verder naar het zuiden werden de wegen smaller en steiler.
Aangezien we bijna alles binnendoor gereden zijn, waren we wel wat langer onderweg dan wanneer we de snelweg genomen hadden, maar het rijden en het uitzicht was hier wel een stuk beter.
Aangekomen aan de noordkant van de Pyreneeën, zijn we 's ochtends vroeg vertrokken, het was een beetje nevelig en er stond een waterig zonnetje.
Dit verkeersbord zijn we heel lang en heel veel tegengekomen en maak geen zorgen wanneer dit bord er staat, ga er dan maar vanuit dat er ook echt bochten aankomen.
Dit was een hotel waar we op een 4-persoons kamer sliepen voor nog geen 5 gulden pp.
Het eerste stuk bleef het zo, maar al snel begon het te motregenen en daarna gewoon regen.
Een leren motorpak is normaal gesproken redelijk waterdicht, maar wanneer lange afstanden door de regen gereden worden verzadigd het leer zich met water en wordt je toch nog goed nat. De regenoveral wordt bijna altijd te laat aangedaan en die hadden ook maar een beperkte periode tot dat het water via de naden doorgelaten werd.
Alleen Gerard had een PVC pak waar de naden gelast waren, deze was dan ook waterdicht, maar dan wel van buiten naar binnen als ook van binnen naar buiten.
Op een bepaald moment ging de regen over in sneeuw, dat betekende langzaam rijden met slecht zicht en een glad wegdek, op het stuk naar de top. De weg werd er niet beter op en ook al ben je als motorrijder meestal niet blij met een vangrail, hier had die ons toch een beter gevoel gegeven wanneer deze aan de kant van de afgrond gestaan had.
De berm naast de weg was meestal niet meer als twee meter voor dat de helling steil naar beneden ging.
Boven aangekomen vroor het zo'n graad of tien, bij het afstappen merkte ik hoe stijf gevroren ik was, gelukkig had ik bij wijze van uitzondering de motor op de jiffy gezet.
Bij het afstappen viel ik bijna om en lopen ging bijna niet, op dat moment had ik de motor zeker niet op de bok kunnen zetten. De Gaskabel van de Goldwing zat vastgevroren, gas geven of terug nemen ging niet meer, gelukkig reden we langzaam.
Eigenlijk een perfect beeld voor een wintersporter, alleen de skiliften ontbreken nog.
Toen was een plekje bij de houtkachel en een warm bakje koffie zeer welkom.
We waren aangekomen in Andorra, een vrijstaatje tussen Frankrijk en Spanje.
In dwarsdoorsnede zou het maar een kort ritje zijn, maar onderstaand figuur toont de hoogte verschillen op het stukje naar de bergpas.
De andere kant naar beneden was een stuk prettiger, de sneeuw verdween snel op de achtergrond.
… en het werd zelfs warm!
Ondertussen waren we al weer helemaal droog geworden, dat voelde wel weer een stuk prettiger.
Het was al donker en hoog tijd om onderdak te vinden, deze dag waren we wel erg lang doorgereden.
We vonden een dorpshotelletje in Spanje, waar we konden eten en slapen.
In het café dat onder het hotel zat stond een flipperkast, alleen was er geen beweging in te krijgen.
In ons beste Spaans vroegen we de kastelein "flippero kasto caputto señor?"
Hij bleek ons te verstaan en zei: "Si señor".
De andere dag toen het licht was even gekeken waar we waren.
Foto van het hotel café waar we ovenacht hebben.
Onze riante parkeerplaats.
Laatste foto uitzicht uit het Hotelkamertje.
In de ochtend het dorp in geweest om geld te halen. Toen had je nog girobetaalkaarten, waar je in het buitenland de plaatselijke valuta kon opnemen.
Het postkantoor gevonden met een zeer behulpzame man achter het loket.
Hij kon zich herinneren dat zoiets als een girobetaalkaart bestond maar wist niet hoe dat werkte. Hij wist wel dat ergens in een archiefkast de te volgen procedure moest liggen, zo werd de kast overhoop gehaald en ja de procedure gevonden.
Na een uurtje stonden we weer buiten met de benodigde Peseta's .
Op de achtergrond de Pyreneeën.
Hierna hebben we ons opgemaakt voor het laatste stuk, naar Barcelona.
Eigenlijk een paar honderd kilometer prachtig bochtenwerk, alleen zo af en toe verraderlijk veel grit op de weg.
Dus het bleef oppassen.
Van Barcelona kan ik me nog alleen herinneren, heel veel smalle straatjes met eenrichtingsverkeer, waardoor het toch wel wat lastiger werd de weg te vinden.
Na een stuk door Barcelona gereden te zijn, hebben we een Camping gevonden in Badelona.
Aan het strand direct naast Barcelona gelegen.
Bij aankomst hadden we direct de jeugd om ons heen, die ons vroegen om sigaretten.
Het vakantie seizoen was nog niet begonnen en de winkelstraat en de promenade zagen er 's ochtends vroeg nog een beetje troosteloos uit.
Ook het strand was op deze tijd nog bijna onbevolkt, daar zal later op de dag wel veranderring in gekomen zijn.
Wel nog effe kaartjes schrijven en dan weer naar huis.
De terugweg zijn we ook over Andorra gereden, In Andorra nog even gewinkeld, het was daar toch een stuk goedkoper aangezien dit staatje belasting vrij was.
Ik heb waarschijnlijk een lading sigaretten gekocht en Gerard een fles Gin.
Wat ik mij nog herinner een liter Quantro koste daar toen omgerekend 5 gulden, wat nu weer ongeveer 2 euro en 25 cent zou zijn.
Nog even wat foto's, wat je zoal onderweg nog kon zien.
Even eten onderweg ging iets eenvoudiger dan tegenwoordig terrasje pikken zoals tegenwoordig zat er meestal niet in, vaak werd op een parkeerplek het meegenomen lunchpakketje genuttigd.
Er moesten toch binnen beperkte tijd nog al wat kilometers afgelegd worden.
Nog een Camping, die we gebruikt hebben. (waarschijnlijk Albi)
Nog een tussenstop om even wat te eten.
Het weer was bij dit tripje erg wisselvallig, zo hebben we op de terugweg nog een stevige hoosbui gehad, zodanig dat we onze laarzen leeg moesten kieperen, voor dat we een wegrestaurant konden binnen gaan.
Voor zover ik mij herinner hebben we op de terug weg iets voor Parijs toch maar besloten om de snelweg op te gaan en door te rijden naar Rijswijk.
Maar dat bleek toch niet zo simpel. Als je niet weet dat Gent in het Frans Gand heet en Antwerpen Anvers kom je gewoon ergens anders terecht. We raakten elkaar kwijt en kwamen zeer ongelijk weer in Rijswijk aan.
Al met al een belevenis die je nog kunt doen wanneer je wat jonger bent en waar je later met veel plezier op terug kunt kijken.