De laatste 2 weken, zoals bekenden weten, zijn heel zwaar geweest. Ik wil niet gelijk zeggen: de ergsten van ons leven, want tijd en afstand verbleken angst en wanhoop en we hebben al een levenlang drama’s achter de rug, maar deze waren wel erg. Het is ook nog niet over: Hemzelf heeft enige kritieke/ernstige fases doorgemaakt en is nog erg fragiel. Voor ons blijft alleen over naast zijn bed zitten en hem gezond te zeuren. Maar vanmorgen filterden mijn door angst en verdriet het volgende: