Ze voelde zich net een klein kind toen ze weer achter zijn brede rug werd geplaatst en ze onderdrukte de kinderachtige neiging om een pruillip op te zetten en haar armen over elkaar heen te slaan. Ze beet op haar onderlip een opmerking over het 'weerloos' onderdrukkend, waarom werd ze uiteindelijk toch altijd weer onderschat. Ok, ze maakte geen schein van kans misschien tegenover Hayden maar toch, ze kon zichzelf nog wel verdedigen. Ze snoof op Hayden's woorden en gooide nu echt haar armen over elkaar, slaap had ze al niet meer, het enige wat ze nu nog voelde was een leeg pissig gevoel in haar maag. Die tot overmaat van ramp ook nog eens begon te knorren. Haar strakke houding vervaagde en ze legde haar hand op haar buik smekend dat geen van de twee het had gehoord, er werd hier een halve oorlog voorkomen en haar maag hat trek in voedsel. Wat een actie..