De eerste dagen had hij nog wel de aandacht getrokken van nieuwsgierigen die even bij zijn sokkel stil bleven staan. Sommigen lazen de tekst die daarop moest staan met al zijn initialen en met zijn geboorte- en sterfdatum. Hij had hier willen sterven. Had plotselinge heimwee gevoeld, die de oude dag zo eigen is. Een sterk verlangen naar de zompige polders en de donkere luchten. De gevels van zijn geboortestad die hij nu nergens meer zag.
Bij zijn bewonderaars zag hij een steeds terugkerend ritueel. Stokstijf leken ze hem te willen fixeren, als een schilder zijn model, waarbij ze hem door een soort doosje dat ze voor zich hieven, leken te bekijken. De betovering werd soms door een flits gebroken. Hij had, verstard, verwonderd teruggekeken.
Soms bleef er een klein kind bij zijn sokkel staan dat hem verwachtingsvol aanstaarde alsof hij elk moment kon gaan bewegen. Hij stond daar machteloos in zichzelf opgesloten. Kon hij het maar, bewegen, en dat brutaal starende joch met een felle armzwaai wegjagen. Opgerot! Een oorveeg met zijn bronzen hand, die zijn penseel permanent vastkneep. Het duurde en duurde maar, totdat de blaag door zijn onverschillige moeder werd meegetrokken.
Op een dag zag hij een vrouw aankomen die hem bijna uit zijn brons deed springen van een lang vergeten verlangen. Het sprekende evenbeeld van zijn Aal. Zijn eerste, jonggestorven vrouw. Hij had nog een heel mooi portret van haar geschilderd waarop haar lieve, zachte gelaat onder het eenvoudige witte kapje glom in het licht, als bij de mooiste Rembrandt.
En hier liep zij langs zijn sokkel. En zijn wens kwam uit. Op het moment dat zij recht voor hem stond keek zij hem in de omfloerste ogen (zo voelde het). Haar ogen puur en blauw als een Hollandse zomerlucht. Ogen die dwars door hem heenkeken. Alsof ze een dode zag.
Hij was er ziek van, maar hoopte elke dag dat hij haar weer zou zien. Een verlangen dat op een trieste manier zin aan zijn nieuwe leven gaf.