Het bleek dus dat er inderdaad een legerbasis was daar in de buurt, en dat er blijkbaar iemand was die absoluut niet wilde dat wij die kant op renden. Uiteindelijk hebben we de route gelukkig aangepast en heeft er geen onnodig bloedvergieten plaatsgevonden.
Maar voordat iedereen (lees: E & J uit G) me met handen en voeten het vliegtuig terug naar nederland in komt slepen: het is hier heel erg veilig. Veertig jaar van tirannie en willekeurig geweld hebben ervoor gezorgd dat geen birmees het ook maar in z’n hóófd haalt om m’n portemonnee te jatten, en de democratiserende regering heeft het afgelopen jaar met alle ethnische groepen vrede gesloten – behalve met de Kachin in het noorden. Maar ook daar is men ook dichtbij een staakt het vuren. En er mag al een stuk vrijer gereisd worden dan voorheen.
Het ergste dat mij kan overkomen is dat Saacha (mijn fiets,red. – uitspreken alsof je een krieltje op de tong hebt liggen) afgepakt wordt. Er zijn blijkbaar allemaal wegen waar het verboden is om te fietsen. Ik fiets daar dagelijks op, maar er staan geen bordjes, dus weet ik veel. Ik hoor dat ze wel eens de fiets innemen van mensen die die wegen berijden.Maar ik lach gewoon altijd vrolijk naar de 20 verkeersagenten die ik dagelijks voorbij fiets en word met rust gelaten. Dat gezegd hebbende zou het afnemen van Saacha een grotere impact hebben op zowel mijn geestelijke als lichamelijke gesteldheid dan enige foltering ooit zou kunnen bewerkstelligen.