Idun kwam aan op een kale plek land, waar steen was uitgehakt. Er waren symbolen ingegrift en Idun kende ze... De oude tweevoeters hadden ze vroeger hierin gekerft werd gezegd, en hij kon ze lezen.. Hij liep eromheen, en ging in het midden van de stenen plaat zitten. Hij concentreerdse zich en zijn gedachten verlieten zijn lichaam...
Idun voelde haar aanwezigheid, en liet de aap die hij bekeek even met rust. Hij keek naar Nikki, en kneep zijn ogen toe...
Idun bleef zich concentreren en scande de omgeving af naar dieren. Hij vond het leuk de gedachten van vogels te bekijken, zo vrij als een vogel...
Idun keek haar lachend aan. "Nee, gelukkig niet, het vergt veel energie!" Hij begon de stenen platen onder hen te draaien met zijn potene n las de tekens erop af.
Idun zag arrow en zijn ogen vernauwden zich. Hij liep naar he toe en boog beleefd zijn hoofd. "Ik ebn idun, ik ehb jou nog iet eerder gezien, of wel?"
Idun keek Anaíd schuin aan en liep weg door de struiken, hij had geen zin in het gezelschap van Nikki.