Op het kruistpunt Boezemweg – Gerdesiaweg krijgen alle fietsers tegelijkertijd groen licht wanneer het overige verkeer voor een rood licht staat. Op dat moment mag iedereen op hetzelfde moment oversteken, in alle richtingen. Het ‘Alle fietsers tegelijk groen’ is een proef om het fietsen in Rotterdam aangenamer te maken. Het wachten bij verkeerslichten bleek namelijk een groot heikel punt te zijn van fietsers.
Bij de nieuwe regel op het kruispunt mogen fietsers zowel rechtdoor als diagonaal fietsen. Voor een aantal fietsers is het namelijk sneller om diagonaal over te steken dan eerst rechtdoor te gaan en daarna nog naar links. Op deze manier komen fietsers dus ook niet meer in de dode hoek van ander verkeer. Als het goed is, neemt de kans op ongelukken dus af. In andere gemeenten bleek deze aanpak zeer succesvol. Zo zijn er in Groningen momenteel 28 kruispunten met de ‘Alle fietsers tegelijk groen’-regeling en daar zijn sinds de invoering in 1989 geen dodelijke ongelukken meer gebeurd.
Wanneer de ‘Alle fietsers tegelijk groen’-regeling van toepassing is, vervallen alle voorrangsregels. Fietsers die van rechts komen, hebben dus niet automatisch voorrang en ook haaientanden verliezen betekenis wanneer het fietsverkeerslicht op groen staat. Het is met deze regeling belangrijk om goed te communiceren met andere fietsers. Fiets niet te dicht op de persoon voor je en laat goed weten wat je van plan bent, bijvoorbeeld door je hand uit te steken als je naar links of rechts wilt gaan. Omdat er geen auto’s en ander verkeer op de weg zijn met fietsers samen, moet het aantal zware ongelukken merkbaar afnemen.
Let op: Wanneer de verkeerslichten uit zijn of knipperen, gelden de verkeersborden en verkeerstekens zoals haaientanden wel. Volg in dat geval dan ook gewoon de borden.
‘Alle fietsers tegelijk groen’ is op dit moment een experiment van zes maanden. Als dit succesvol blijkt te zijn, kan ‘Alle fietsers tegelijk groen’ op meer kruispunten worden toegepast. Er zijn wel een aantal eisen verbonden aan deze nieuwe regel. Geschikte kruispunten zijn niet te druk, hebben voldoende fietsers die linksaf moeten en hebben gescheiden fietspaden. Niet elk kruispunt in Rotterdam komt daarom in aanmerking.
Eerlijk gezegd was ik wel klaar met Tindersticks. Na de niet al te beklijvende en inspiratie-arme platen van de afgelopen jaren – Across Six Leap Years, met bewerkingen van oudere nummers was zelfs een overbodige plaat wat mij betreft – verrast The Waiting Room in positieve zin. Niet dat bij eerste beluistering The Waiting Room nu zo verschilt van eerder werk van Stuart A. Staples c.s. Soundtracks lijken nog steeds een belangrijke inspiratie voor Tindersticks. Een opener als “Follow Me” met een eenzame harmonica die opzichtig naar Ennio Morricone knipoogt, lijkt evenzeer een vette knipoog naar alle recensenten die het woord soundtrack meteen in de mond nemen. Want we krijgen na deze eerste track vooral liedjes te horen. Waarbij de aandacht getrokken wordt door de warme, ruimtelijke productie, het jazzy instrumentarium (marimba? steeldrum?) en vooral naar de vocale bijdragen van twee dames. De te vroeg overleden folkzangeres Lhasa De Sela tilt het prachtige “Hey Lucinda” naar grote hoogten. (Opvallend feit: ze stierf in 2010, wat betekent dat Tindersticks zo’n vijf jaar aan deze plaat gewerkt heeft.) Daarnaast doet Jenny Beth van Savages mee op het donkere, stomende “We Are Dreamers!”, waarbij haar stem perfect past bij de donkerbruine bariton van Stuart Staples. Een enkel, ietwat overbodig instrumentaaltje (“This Fear Of Emptiness”) vergeven we Tindersticks graag. Dankzij de eerder genoemde duetten, maar ook dankzij jazzy, Leonard Cohen-achtige tracks als “How He Entered”, “Second Chance Man” en het afsluitende “Like Only Lovers Can” levert Tindersticks één van de beste platen uit hun carrière af.