De praktijk moest zich ook nog eens aansluiten bij zorggroepen. Hetgeen de nodige extra overlegtijd en energie vergt.
Dit alles moest allemaal ook nog eens plaatsvinden onder de regelmatig niet goedkeurende paraplu van allerlei oude en nieuwe autoriteiten met mogelijk nog meer regelsysteem eisen dan die van de huidige zorgverzekeraars. Zo is bijvoorbeeld samenwerking dichtbij uiterst lastig geworden omdat dit tot kartelvorming zou leiden.
En daar kwam dan ook nog de decentralisatie van een veel natuurlijk systeem zorg richting de gemeente bij. Die hier ieder hun eigen wiel mochten uitvinden. Dit proces is nog volop in ontwikkeling en vergt ook de nodige extra aandacht van de huisartsenzorg.
Terwijl deze ook regelmatig z’n frustraties heeft hoe zijn verzekeraar of gemeente soms met zijn zorg omgaat.
Conclusie: Hoewel misschien toen een begrijpelijke reactie op het Plan-Simons is het nu bijna dertig (!) jaar oude stelsel achterhaald, onnodig ingewikkeld, op allerlei wijzen contraproductief, onnodig duur, en past het niet op de huidige ontwikkelingen in de zorg. En het is geen natuurlijk systeem stelsel. Het is hier(om) dat het roer nu nog steeds vastzit.
Een belangrijke legitimering van het huidige stelsel was dat door concurrentie de kosten van de zorg in de hand gehouden zouden moeten gaan worden. Dat geldt misschien voor de aanbieders die hoge zorgkosten genereren, maar is zo’n stelsel eigenlijk wel van nut en kan het in die zin ook iets opleveren in die sector in de zorg die als geheel totaal minder dan tien procent van deze kosten genereert; de eerstelijn geheten? Zo’n sector heeft zo’n stelsel helemaal niet nodig.
Integendeel: Dat levert daar altijd minder op dan het kost. Door de huisartsenzorg werd deze vraag uiterst relevant. Het Roer Moet Om was haar antwoord.
Dus als het niet anders kan is een ELXIT, een exit van de eerstelijn uit het huidige stelsel, de eenvoudigste methode om het roer weer recht te krijgen. Gewoon goed uitleggen waarom dit voor iedereen beter is. Zeker ook naar de patiënt of cliënt. En dan zonder contract de boel regionaal zelf maar gaan regelen.
Je houdt dan wel twee stelsels naast elkaar. Beter zou daarom zijn over te gaan tot een nieuw stelsel: het maatstelsel. Want daarmee laat ons zorgregelsysteem zien zelf ook te begrijpen dat het roer om moet.
De regio kent minimaal ongeveer één miljoen verzekerden. Deze zijn verplicht verzekerd in de regio waar deze wonen. En de regio valt samen met daar relevante gemeentegrenzen.
Het eigen risico wordt (evenredig) gekoppeld aan de percentuele premie die via de belastingdienst wordt betaald. Gevolg: minder zorgmijding.
De regionale zorgverzekeraar (de R.Z.) verkrijgt zijn budget middels de nominale premie die hun verzekerden zelf betalen en de risicoverevening die betreffende R.Z. ontvangt voor deze verzekerden.