In Between, Di Antara | Home | Gewoon een Indisch meisje
Artikelnummer: 0022020-GEIM
Door: Robin Block (NL) en Angelina Enny (ID)
Nog te vaak presenteren Indonesië en Nederland hun gedeelde geschiedenis als twee aparte verhalen die elkaar nauwelijks lijken te raken. Grote vertellingen over helden, slachtoffers, soldaten en vlaggen. Maar wat doen we met de persoonlijke verhalen die tussen land en vlag vallen? In Between, Di Antara brengt twee werelden samen in gedichten, verhalen en mantra's. Robin Block (NL) en Angelina Enny (ID) creëren een tussenwereld waar verleden en heden, het mythische en het alledaagse, familietrauma en heling elkaar ontmoeten. Wat gebeurt er als we onze meest persoonlijke verhalen als vertrekpunt nemen en luisteren naar de geluiden van onze herinneringen, dromen, de echo's van onze voorouders?
Ayu Utami, Indonesische auteur, over In Between, Di Antara:
Hij werd geboren in een "Indo"-gezin - wat in Nederland betekent dat hij de familiewortels heeft in Nederlands-Indië. Zijn voorouders moesten Indonesië ontvluchten tijdens de onafhankelijkheidsstrijd. Ze zochten een nieuw thuis in Nederland. Zij komt uit een Peranakan-familie, wat wil zeggen dat zij van Chinees-Indonesische afkomst is. Deze groep wordt in Indonesië nog altijd gediscrimineerd en is dikwijls doelwit tijdens rellen. Beide dichters zullen daarom zonder meer beamen dat ieder mens een individu is dat, of je dat nu wilt of niet, gevangen zit in een collectieve identiteit. Toch, ieder mens is tevens een individu dat wonden, liefde, woede en hoop koestert. Daarom lezen wij hun gedichten. Gedichten hebben geen uitleg nodig. Ze bieden ons juist de mogelijkheid om ons vrij te bewegen tussen privé en publiek, binnen- en buitenwereld, verbeelding en geschiedenis.
Remco Raben, historicus aan de Universiteit van Amsterdam, over In Between, Di Antara:
We gaan vooruit, niet door het verleden te vergeten, maar door het uit te diepen. Twee dichters, de een uit Indonesië, de andere uit Nederland, kunnen niet anders dan het bloedige verleden tegemoet treden dat de Nederlandse kolonie creëerde, en een ander bloedig verleden dat van Indonesië een onafhankelijk land maakte. Het verleden, zo vaak geclaimd door naties, regeringen, gemeenschappen, is in deze gedichten geworteld in herinneringen, lichamen en genen. Ze spreken over vlees, botten, bloed, huiden en wonden. Moeders, vaders, grootouders zijn de dragers van dat verleden, en deze huidige generatie poëzieschrijvers geeft het door. Er spreekt hoop in deze gedichten. Veel gedichten gaan over schoonmaken, over het afleggen van huiden, zich vernieuwen. De gedichten claimen de geschiedenis niet, maar ze maken invoelbaar hoe geschiedenis andere mensen, onze grootouders, ouders, en onszelf heeft beïnvloed.