Twee min één / Blog | Life Coach, Photographer & Designer
Gepubliceerd op 31 augustus 2020 om 19:00
Wat een hoop mensen niet weten, is dat ik eigenlijk een tweeling ben. Ik heb een tweelingbroer. Helaas leeft hij niet meer en ben ik, zoals dat heet, een overgebleven tweelinghelft. Een overgebleven tweelinghelft zal altijd 'last' hebben van het verlies vanwege de diepe tweelingband en dat is zelfs wetenschappelijk bewezen. Mijn volgende blog gaat over hoe ik dat ervaar.
Ik heb lang nagedacht over of ik deze blog wel moest schrijven, maar het is nou eenmaal mijn leven en het hoort bij mij. Volgende week ben ik jarig en ben ik er meer mee bezig dan normaal, zelfs nog na 34 jaar. Ik heb een tweelingbroer, Ferry. Wij zijn 3 weken te vroeg geboren omdat er iets niet goed ging. Beiden zijn we zonder hartslag ter wereld gekomen en allebei gereanimeerd. Ik overleefde, hij niet.
Heel lang heb ik een schuldgevoel gehad: Waarom heb ik het wel gered en hij niet? Ik vier al jaren mijn verjaardag daardoor ook niet meer. Het is zo dubbel, er is helemaal niets om te vieren, vond ik. Totdat iemand mij iets vertelde waardoor ik het naast me neer heb kunnen leggen. Het kwam erop neer dat ik juist voor 2 moet leven en genieten. Ik moet leven voor twee. Dat heeft bij mij de knop omgedraaid. Dat is alweer een aantal jaar geleden maar ik weet het nog als de dag van gisteren.
In die periode ben ik op onderzoek uitgegaan want ik had altijd en eeuwig het gevoel dat ik wat miste, ook al was ik omringd door heel veel mensen. Er bleek zelfs een stichting voor overgebleven tweelinghelften te bestaan.
Het is zo dat je je hele leven last kan hebben als je tweelinghelft in de baarmoeder of tijdens de geboorte overlijd, omdat je een hele hechte band opbouwd. Mensen zeggen vaak: 'Ooh dat is al zo lang geleden en je hebt hem niet gekend.' Maar dat is dus niet zo en ik kon vroeger zo kwaad worden door die onwetendheid. Tegenwoordig denk ik: Denk maar een end weg, ik weet hoe het wel zit. De liefde gaat dieper dan bij een 'gewone' broer en zus. Door de speciale tweelingband ontstaat er bijna altijd een grote leegte en eenzaamheid.
Kenmerken die dus bewezen zijn en die ik ervaar zijn o.a.:
Afscheid nemen vind ik lastig, wacht bijv. op een feestje/repetitie tot ik de laatste ben of ga er stiekem vandoor
Zeer empatisch aangelegd
Snel schuldig voelen
Praat vaak in de wij-vorm
Bijna altijd een innerlijke onrust voelen
Persoonlijkheid bestaat uit contrasten
Altijd een nieuwe ervaring/uitdaging zoeken en teveel tegelijk willen doen
Al hele leven op zoek naar iets maar niets brengt voldoening
In een groep voel je je verantwoordelijk voor (het welzijn van) anderen
Wil liever zelf niet op foto's staan en maakt ze liever van anderen
En deze gekke: Ik koop in de supermarkt vaak 2 van hetzelfde product. Pas toen ik het las dacht ik: Ja dat klopt inderdaad! Maar deze kenmerken zijn blijvend en daar kan ik (of een andere overgbleven tweelinghelft) niets aan doen. We kunnen er wel mee leren omgaan. Dat is ook de reden dat ik jaren geleden met meditatie en mindfulness ben begonnen.
Tuurlijk vraag ik mezelf regelmatig af hoe hij eruit zou zien en of hij net als ik trompet zou spelen ofzo. Soms ben ik nog wel eens boos, dan denk ik was hij er maar, dan had ik me niet zo alleen gevoeld. Dat gevoel zal wel altijd blijven. Maar ik kan het beter aan allemaal. Mede doordat er in de loop der jaren verschillende, onafhankelijke mediums zijn geweest die allemaal hetzelfde zeggen.
De laatste was tijdens een fotoshoot pas geleden. Mijn klant had iemand bij zich en diegene begon vanuit het niets over dat ik iets met witte vlinders had en over mijn tweelingboer. Dat hij de leeftijd van 5 a 6 heeft aangehouden en altijd bij me is, evenals vele andere familieleden die inmiddels zijn overleden. Ze zei zelfs dat ik een hele horde achter me heb aanlopen. Ferry heeft wel 3 keer tegen haar gezegd dat ze moest doorgeven dat mijn huidige vriend Patrick de juiste keuze is en dat hij goed voor me zorgt. Heel geruststellend natuurlijk, en je kunt geloven wat je wilt, maar feit is wel dat al die mediums die ik heb gesproken allemaal hetzelfde zeggen, bijvoorbeeld over zijn leeftijd.
Ken of ben jij iemand die ook een overgebleven tweelinghelft is?
What a lot of people don't know is that I am actually twins. I have a twin brother. Unfortunately he is no longer alive and I am, as they say, a remaining twin half. A remaining twin will always "suffer" the loss because of the deep twin bond, and it has even been scientifically proven. My next blog will be about how I experience that.
I thought for a long time about whether I should write this blog, but it is my life and it belongs to me. It's my birthday next week and I'm doing more than usual, even after 34 years. I have a twin brother, Ferry. We were born 3 weeks prematurely because something went wrong. We both came into the world without a heartbeat and both resuscitated. I survived, he didn't.
For a long time I had a feeling of guilt: Why did I make it and he didn't? I haven't celebrated my birthday for years because of that. It's so double, there is nothing to celebrate at all, I thought. Until someone told me something so that I could put it aside. It boiled down to the fact that I have to live and enjoy for 2. I have to live for two. That turned the switch for me. That was already a few years ago, but I still remember it as yesterday.
During that period I started investigating because I always and forever had the feeling that I was missing something, even though I was surrounded by many people. There even turned out to be a foundation for leftover twin halves.
In fact, you can suffer throughout your life if your twin dies in the womb or during birth, because you are building a very close bond. People often say, "Ooh that was so long ago and you didn't know him." But it didn't, and I used to get so angry with that ignorance. Nowadays I think: Just think one end away, I know how it works. Love runs deeper than with a 'normal' brother and sister. The special twin bond almost always creates a great emptiness and loneliness.
Features that have been proven and that I experience include:
-High sensitivity / High sensitive
-I find it difficult to say goodbye, e.g. wait for a party / rehearsal until I am the last or secretly leave
-Very empathic
-Feeling guilty easily
-I often say we instead of I
-Almost always feeling an inner turmoil
-Personality consists of contrasts
-Always looking for a new experience / challenge and wanting to do too much at the same time
-I have been looking for something all my life, but nothing is satisfying
-In a group you feel responsible for (the well-being of) others
-Would rather not be in pictures and would rather turn them into others
- And this crazy one: I often buy 2 of the same product in the supermarket. Only when I read it did I think: Yes, that's right! But these characteristics are permanent and I (or any other remaining twin half) cannot help them. We can learn to deal with it. That is also the reason that I started meditation and mindfulness years ago.
Of course I regularly ask myself what he would look like and if he would play the trumpet or something like me. Sometimes I am sometimes angry, then I think if only he was there, I would not have felt so alone. That feeling will always remain. But I can handle it all better. Partly because over the years there have been different, independent mediums who all say the same thing.
The last one was recently during a photo shoot. My client had someone with him and they started from scratch about my affinity with white butterflies and about my twin farmer. That he kept the age of 5 to 6 and is always with me, as well as many other family members who have since passed away. She even said that I have a whole horde behind me. Ferry has told her three times that she had to tell her that my current boyfriend Patrick is the right choice and that he takes good care of me. Very reassuring of course, and you can believe whatever you want, but the fact is that all those mediums that I have spoken to all say the same thing, for example about his age.
Know or are you someone who is also a leftover twin?
« Vorige Weet jij wel wie je bent? Welke kies jij? Volgende »
Mooi Mies,
Hield het niet droog maar dat zal wel door mijn achtergrond komen ivm het verlies van een kind.
Wat prachtig geschreven, en ja het gemis blijft enorm.
Op jou verjaardag wil ik het vieren dat je weer een jaar ouder bent geworden, en denk dan altijd, Ferry jij bent ook jarig en hoe zou ons leven er nu uitzien... En je moet zeker voor 2 leven lief, want jij bent speciaal voor mij en een heleboel andere mensen en dat maakt het gemis een stukje lichter.