Eindelijk wakker – Reada
De kerkklok slaat twaalf. Het is tijd om op te staan, de dag leek zo lang te duren. Ik bleef maar dagmerries krijgen over bijen. Het klinkt raar, ik weet het, maar ik heb wel wat traumatische ervaringen meegemaakt met bijen. Ik weet dat ik een therapeut zou moeten zien, maar dat is niet zo gemakkelijk voor me.
De kerkklok slaat twaalf, ik kan dus eindelijk opstaan. Eindelijk naar buiten gaan, me uit deze vervloekte catacomben persen. Ik weet het, ik ga me er niet echt uit persen, maar het klinkt gewoon zo goed. Alsof ik echt vast zit en me in bochten moet wringen om uit die kelder te geraken. Dat is niet zo, ik zweef er eerder uit. Ik ben weer afgedwaald precies. Goed, ik zweef dus uit de catacomben, want nu de klok twaalf heeft geslagen kan ik eindelijk naar buiten.
Buiten is het licht. Nee, ik weet het, het is nacht. Maar toch is het licht. Je moet het zo zien: toen ik nog leefde was het 's nachts veel donkerder dan nu. Overal zijn nu lantaarns enzo. Ik weet nog steeds niet waarom mensen de echte sterren verruild hebben voor deze fake lichten. Ach, er is wel meer dat ik niet begrijp aan mensen. En aan dieren. En aan planten. Ik denk dat ik vrij veel niet begrijp.
Ik begrijp bijvoorbeeld ook niet waarom mensen me ooit zijn beginnen aanbidden. Oké, mijn leven was niet het simpelst en ik heb me er altijd vol moed doorheen geslagen. Maar we gaan heel eerlijk zijn, zoveel mensen in de wereld hebben het veel moeilijker dan dat ik het ooit gehad heb. Genoeg uitgeweid over mijn leven en mijn heiligverklaring. Ik apprecieer het wel dat mensen inspiratie blijven vinden in mij. Als ik hen kan helpen dan doe ik dat graag hoor. Hoewel God me echt wel een leukere groep mensen had kunnen toekennen. Patroonheilige van de hopeloze gevallen en de uitzichtloze situaties? Serieus?
Spijtig genoeg ben ik effectief de patroonheilige van de zielige kindjes. Niet moeilijk dat er een middelbare school naar mij vernoemd is. Jongeren zijn zo vervelend en ze maken continu drama's van de kleinste dingen die ze meemaken. En laat me niet beginnen over leerkrachten. Wie zou er nu vrijwillig kiezen om tijd door te brengen met een groepje pubers? Ik niet hoor. Maar ja, ik had niet echt de keuze. Gelukkig kan ik me enkel 's nachts verplaatsen. Zo hoef ik niet de hele tijd bezig te zijn met irritante kinderen en gestoorde volwassenen.
Vannacht ga ik naar het schoolgebouw. Ik heb daar afgesproken met een aantal paters, oude vrienden van me. Augustinus himself gaat er ook bij zijn, de grote inspiratiebron naast mijzelf om deze school op poten te zetten. Eens per maand drinken we samen de spirituele equivalent van een koffie (die bestaat niet, we doen alsof we iets kunnen drinken).
Ik zweef voorbij een spiegel, even checken hoe ik eruitzie. Ja, net als ik dacht. Geen jaartje ouder sinds 1457. Ik zie er nog steeds even goed uit.
Wanneer ik de kerk uit kom, zie ik dat het ondertussen al kwart na twaalf is. Ik moet me haasten, Augustinus is nogal een pietje precies. Ik kan echt niet te laat komen als hij een feestje organiseert. (Bij hem kunnen we tenminste water krijgen. Ik herinner me het moment dat Jezus eens een fuif organiseerde in de hemel. Het enige wat we konden drinken was wijn.)
Ik ben weer eens afgedwaald lijkt het. Nu moet ik echt voortmaken.
Ik zweef de school binnen. We zouden kunnen samenkomen waar we willen. We zouden zelfs in de geweldige bureaustoelen van onze Luc kunnen gaan zitten, maar nee, wij kiezen voor de bib. Geef toe, het is gewoon een van de gezelligste plaatsen in de hele school. Vroeger kwamen we af en toe ook wel in het READA-lokaal, maar nu bestaat dat spijtig genoeg niet meer.
Het beste aan kunnen zweven is dat ik de gele trap niet op moet wandelen. Ik haat het om me nodeloos te vermoeien en traplopen is zeker een verspilling van energie. Heb ik altijd gevonden.
Ik kom boven en zweef door een aantal gangen. Ik kan het gelach van Augustinus en Corneel al horen en AAAAAH!