Filip Van de Winckel voor de talrijke toeschouwers. Deze leidde eveneens de interviews met onze burgervader Christoph d'Haese en schepen van cultuursport & evenementen Ilse Uyttersprot. De nieuwste voorzitter werd ook door hem even doorgelicht hoe zijn ambities zijn voor het nieuwe ambtstermijn. Dit is het prille begin van de carnavals periode. Alle prinskandidaten kregen dezelfde persoonlijke vragen waarna ze hun eigen campagnelied hebben opgevoerd. Voor een oogje in het zeil te houden kon men rekenen op ex-prins Werner en den Dennis. De testproeven met weetjes aangaande de uitvoerder en het jaar werden in 2 delen gesplitst met elk 5 vragen. De kennis van de voorzitters van het Feest comité werd ook aangehaald. De bijnamen van de juiste 'bekende Oilsjteneers' zat ook in het vragenpakket verstopt. Nadien volgde de ontcijfering van de rebus. De volgorde van optreden werd bekend gemaakt : nr 1 den Boein - 2 Raf - 3 Ronny 4 David. Er werden nog polonaises en andere dansvormen vertoond en de menigte bleven nog wat napraten zowel op het plein als in de aanpalende cafés.
De evaluatie kan van start gaan met de initiatiefnemers en het stadsbestuur. Onze oprechte dank aan alle medewerkers voor een welgeslaagde editie.....Tot met de prinsen verkiezing in de Flora op zaterdag 21 januari '17 vanaf 20u deuren...Het zal een spannende avond zijn met het spelletje 4 op een rij!!

Vijftien miljard jaar geleden kwam in een enorme flits het heelal tot stand. Een oerenergie blies het tot bestaan met een intensiteit die nooit meer is voorgekomen in de kosmos. Met een geweldige kracht dijde het heelal uit in iedere richting zodat de elementaire deeltjes zich konden stabiliseren en de eerste atomen, waterstof en helium, ontstonden. Na een miljoen turbulente jaren kwamen de voortrazende deeltjes genoeg tot rust zodat de oer-vuurbal in deeltjes uiteen kon vallen en al een nieuwe fase in het wordingsproces van de kosmos aan.
Een miljard jaar ononderbroken nacht gaf het universum de gelegenheid om zich voor te bereiden op de volgende grote verandering. In diepten stilte sidderde het heelal van enorme creativiteit en schiep de sterrenstelsels: het Andromeda stelsel, de Virgo groep, Pegasus, Fornax, de Magelaanse Wolken, M33, de Coma groep, de Beeldhouwer, de Herculesgroep en ons eigen Melkwegstelsel; in totaal drie honderd miljard sterrenstelsels. Deze gigantische structuren draaiden rond in de leegte van de ruimte en veegden alle waterstof en helium bijeen in evoluerende stelsels en groepen van stelsels. Ieder sterrenstelsel gaf zijn eigen unieke vorm aan het heelal. Ieder bevatte een eigen interne dynamiek. Ieder bracht uit de eigen materie miljarden en miljarden primaire sterren voort.
De schitterendste sterren raasden door hun natuurlijke evolutie heen en ontploften in kolossale supernova’s die in lichtsterkte overeen kwamen met miljarden sterren. Zij spuwden het sterrenmateriaal de ruimte in. Nieuwe sterren werden gevormd uit deze materialen ontstaan tijdens processen van een miljard jaar radioactiviteit. De tweede generatie sterren waren rijker in potentie en meer complex van interne structuur omdat de primaire sterren al de elementen hadden gevormd: koolstof, stikstof, zuurstof, molybdeen, calcium, magnesium en de andere honderd elementen.
Vijf miljard jaar na het begin van de tijd kwam de ster Tiamat op in ons spiraalstelsel. Tiamat verrichte wonderen in haar helse buik en offerde daarna zichzelf op in een supernova explosie die deze nieuwe elementaire kracht in alle richtingen blies zodat het avontuur zich kon voortzetten.
Vijf miljard jaar geleden, nadat het heelal zich gedurende tien miljard jaar had uitgebreid en ontwikkeld, prikkelde onze melkweg een vredig drijvende wolk van overblijfselen van Tiamat en tien duizenden nieuwe sterren werden geboren. Enige daarvan werden kleine bruine dwergsterren. Andere werden superreuzen die snel opgloeiden als supernova’s. Anderen werden stabiele lang brandende gele sterren en nog anderen werden sluimerende rode sterren. Het heelal, dat op verscheidenheid uit was, bracht uit die zwevende wolk van elementen onze eigen ster voort, de Zon.
Eenmaal tot bestaan gekomen bleek dat de Zon zichzelf kon ontwikkelen. De wolken elementen die erom heen zweefden werden weggeblazen en de rest werd een schijf met veel ringen waaruit de aan de zon gebonden planeten ontstonden: Mercurius, Venus, Aarde, Mars, Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus en Pluto.
De vroege planeten kookten met hun gesmolten en gasachtige materialen. Op Mercurius, Venus, Mars en Pluto, gingen de chemische combinaties spoedig over in rotsen en continenten en een korst, die tenslotte zo de dynamiek overheersten dat alle verdere creativiteit tot stilstand kwam. Op Jupiter, Saturnus, Neptunus en Uranus kwam de chemische creativiteit nooit verder dan eenvoudige samenstellingen en zij bleven gedurende miljarden jaren voornamelijk als gassen voortbestaan.
Op Aarde bestond de materie uit vaste stof, vloeistof en gas die van de ene in de andere vorm over gingen en een voortdurende chemische baarmoeder vormden waaruit vier miljard jaar geleden Aries, de eerste levende cel voortkwam. Dit kon gebeuren omdat er evenwicht bleek te bestaan tussen eigen interne dynamiek en de positie van de Aarde in het zonnestelsel.
De oercellen, prokaryoten genoemd (kernloze cellen), hadden de macht zich te ontwikkelen zoals de sterren en de sterrenstelsels, maar zij bezaten ook verbazingwekkende nieuwe gaven. De cellen konden zich belangrijke informatie herinneren, evenals de manier om zich te binden aan een andere levende cel. De cellen bezaten ook een nieuwe manier van creativiteit, zij maakten een chemische handschoen waarmee zij pakjes energie konden opvangen die door de Zon met de snelheid van het licht werden rond gegooid. Die chemische quantums gebruikten zij als voedsel.
Spiraalstelsels hebben de macht om continu sterren voort te brengen, maar sommige van de planeten die verschenen en enige tijd opbloeiden, zagen dat aan hun voortgang een halt werd toegeroepen, zoals in het geval van Jupiter en de andere planeten die rond de zon cirkelden. Zelfs in deze heksenketels van creativiteit, waarin het heelal zich blijft ontplooien over miljarden jaren, stopte alle belangrijke ontwikkeling zoals gebeurde op Aarde, een twee miljard jaar geleden.
Aries en haar nakomelingen, de prokaryocyten (voorgangers van kernhoudende cellen), die hun waterstof opnamen uit de oceanen maakten daarbij zuurstof vrij in het systeem Aarde; de zuurstof verzadigde langzaam het land, de zeeën en de atmosfeer. Zij veranderden de chemie van de Aarde met dit explosieve element waardoor de prokaryocyten onwetend de Aarde duwden in een uiterst onstabiele toestand; een toestand die zij zelf niet konden verdragen. Na enige tijd verdwenen de voornaamste groepen van prokaryocyten die opgeblazen werden door de zuurstof. Maar uit die crisis, die de stabiliteit van de hele planeet bedreigde, kwam Vikengla op, een nieuw en radicaal verbeterd wezen.
Vikengla was de eerste cel met een kern die niet alleen in staat was met zuurstof te leven, maar om deze gevaarlijke energie te veranderen in eigen voordeel, en daarom ziedde van creativiteit. De eukaryoten vonden de meiotische cel (zich geslachtelijk vermenigvuldigend) uit en daardoor kon de verscheidenheid zich honderdvoudig uitbreiden, omdat nu twee genetisch verschillende wezens zich konden verenigen en uit hun genetisch materiaal een volkomen nieuw wezen konden voortbrengen.