Kroonprins had functie IOC nooit mogen aanvaarden | De Volkskrant
Kroonprins had functie IOC nooit mogen aanvaarden
De benoeming van Willem-Alexander is een klap in het gezicht van Wouter Huibregtsen en de Nederlandse sportwereld, betoogt Hans van Wissen....
HANS VAN WISSEN 7 februari 1998, 0:00
HET Internationaal Olympisch Comité is een schertscollege van 110 leden. Naast voorzitter Samaranch, die zich laat aanspreken met 'excellentie', heeft alleen een exclusieve commissie onder aanvoering van de Canadees Pound, internationale invloed.
Die commissie onderhandelt over de tv-rechten en verdient voor het IOC tweejaarlijks vele honderden miljoenen guldens. Een fatsoenlijke verantwoording van de besteding van dat geld bestaat niet. En heeft in het IOC nooit bestaan.
Prins Willem-Alexander zal nooit deel uitmaken van die commissie. Hij is een nieuw en ongevaarlijk ornament in de kroon van Samaranch, de gladde Spaanse voorzitter die weet dat hij met Pound c.s. voldoende kennis in huis heeft om steeds meer geld te genereren en die zich terwille van die zelfverrijking daarnaast omringt met bij voorkeur zo veel mogelijk royalty.
Controle op de macht bestaat niet binnen het IOC. Als 'democratisch' Nederlander had Willem-Alexander de functie van IOC-lid, hoe weinig die ook voorstelt, dan ook nooit mogen aanvaarden.
Sinds 1968, het jaar van de Olympische Spelen van Mexico, waar het leger tientallen protesterende studenten doodschoot, is aan de kaak gesteld hoe volkomen willekeurig en ongecontroleerd het IOC te werk kan gaan. In 1972 riep voorzitter Avery Brundage, na het bloedbad op de luchthaven Fürstenfeldbruck bij München: 'The games must go on'.
De Palestijnse gijzeling van Israelische sportlieden en de daarop volgende schietpartij markeerden op wrede wijze de overgang naar een nieuwe tijd. Het IOC begreep dat modernisering nodig was. Maar wat is er van die modernisering geworden? Na een kwart eeuw verkiest het IOC nog steeds een bestuurlijk onervaren pias-prins boven een democratisch gekandideerde sportvoorzitter.
Het sportbestuurlijk element is bij de benoeming van Willem-Alexander nergens aan de orde gesteld. Dat is zeer merkwaardig omdat al decennia lang wordt geroepen om meer sport-democratie op internationaal niveau.
Het NOCNSF heeft aan die intentie nationaal vorm gegeven door bijna elke kwestie van betekenis plenair aan de orde te stellen. En vervolgens komt er een kroonprins, nota bene beschermheer van het NOCNSF, die datzelfde instituut volkomen voor schut zet door zich te laten benoemen als IOC-lid.
Want wat is er gebeurd, tot schande ook van de 'democraat' Terpstra, die zelfs staat te juichen als ze zelf (als mede-kandidaat) een pijnlijke nederlaag lijdt?
De Nederlandse olympische bonden komen op Papendal op een algemene vergadering bijeen om te stemmen over de kandidatuur van een nieuw nationaal IOC-lid. Unaniem wordt de voorzitter, Wouter Huibregtsen, voorgedragen. Daarna meldt Ard Schenk zich op persoonlijke titel aan. Waarom? Nog gekker wordt het als Erica Terpstra, zonder benul te hebben van haar maatschappelijke toekomst (in de Kamer of burgemeester?) zichzelf kandideert. Ja, dan kunnen ook kanslozen als Jesse, Tops of Van Breda gerust een brief naar Lausanne sturen.
In 1985 werd Geesink als lid van het IOC geïnaugureerd. Het Nederlands Olympisch Comité had ook toen eigen kandidaten naar voren geschoven: Henk Vonhoff en Ruud Frese. Samaranch ging aan die voordracht voorbij en zocht de brave krullenjongen Geesink aan, wetend dat Geesink eeuwig (de benoemingen zijn voor het leven) zou knipmessen.
De benoeming van Geesink is inmiddels verleden tijd, maar het IOC poogde in de afgelopen dertien jaar wel degelijk de indruk te wekken dat het de weg op ging van een modern pausdom. Met de benoeming van Willem-Alexander is duidelijk geworden dat die modernisering schijn is.
Waarschijnlijk heeft Geesink, die een gruwelijke hekel heeft aan de technocraat Huibregtsen (directeur van McKinsey), aan Samaranch gesuggereerd om de kroonprins te benoemen. Dan waren ze in Nederland van het gekrakeel af en zou hij zelf geen collega van meer kaliber treffen.
Dat Willem-Alexander zegt zich vereerd te voelen met zijn benoeming is ernstig. Hij lapt zo de ontluikende democratisering in de Nederlandse sport aan zijn laars en laat zich paaien met een zogenaamd eervolle benoeming.
Zeer frivole reisjes kan hij voortaan op kosten van het IOC maken, maar dat deze nieuwe etalagapop van het IOC werkelijk invloed zal krijgen, is zeer onwaarschijnlijk.