D'Alema geldt als kille bureaucraat | De Volkskrant
D'Alema geldt als kille bureaucraat
De aanstaande premier van Italië, Massimo D'Alema, is druk bezig met het formeren van zijn kabinet. 'Baf-fino' (kleine snor) D'Alema hoopt zijn ministersploeg snel te presenteren....
VANAF ZIJN TIENDE wilde hij al premier van Italië worden. Het moet ook ongeveer rond die leeftijd zijn geweest dat hij een prijs won voor zijn opstel Als ik minister word. Als twaalfjarige hield hij een toespraak op een congres van de toenmalige communistische partij, de PCI, in aanwezigheid van haar legendarische leider Palmiro Togliatti.
In 1968, het jaar dat Sovjettanks Praag binnen trokken om een einde te maken aan de Praagse Lente, werd Massimo D'Alema, binnenkort de eerste oud-communist die een regering in een West-Europees land leidt, lid van de PCI. Hij trad daarmee in de voetsporen van zijn vader.
Giuseppe, die tijdens de oorlog deelnam aan de strijd van het verzet tegen de fascistische dictator Benito Mussolini, was voor de communistische partij lid van het parlement.
Het was in een tijd dat de PCI de grootste communistische partij van West-Europa was. Maar de christen-democraten verhinderden dat de partij - met steun van de Amerikanen - in de regering kon komen omdat het land tegelijkertijd NAVO-bondgenoot was.
Na de val van de Berlijnse Muur in 1989 ging een meerderheid van de PCI als Democratische Partij van Links (PDS) een meer sociaal-democratische koers varen, terwijl orthodoxe marxisten zich afsplitsten als partij van Communistische Herstichting.
De PDS vormde in februari van dit jaar met andere linkse krachten als de socialistische oud-premier Amato de partij Democraten van Links.
Massimo D'Alema (49) is sinds 1994 partijleider en onder hem namen de oud-communisten steeds meer afstand van hun wortels. Aan zijn snor heeft hij zijn bijnaam te danken: Baf-fino (kleine snor), in tegenstelling tot Baf-fone (grote snor), waarmee de Italiaanse communisten altijd verwezen naar Stalin.
PR-experts doen er alles aan om de kille partijbureaucraat - zijn vrienden noemen hem overigens verlegen - van een vriendelijker imago te voorzien. De zeer intelligente beroepspoliticus is weinig geliefd. Hij is arrogant, lacht zelden en zijn pakken zijn met het toenemen van zijn macht alleen maar donkerder geworden.
In zijn boek Een normaal land schrijft Massimo D'Alema dat het 'de plicht van zijn generatie is om links Italië in de regering te krijgen.'
Zijn belangrijkste klus zal nu zijn links trouw te blijven terwijl hij ondertussen gaat samenwerken met de oud-christendemocraten en voormalig aartsvijand van de PCI.
'Links en de gematigden, we zijn een paar apart', grapte D'Alema nog tijdens de verkiezingscampagne in 1996.
Ook al lijkt het erop dat D'Alema zich al van jongs af aan heeft gericht op die ene baan: premier worden. Nu het dan eindelijk zo ver is, lijkt toch ook Massimo D'Alema zich erover te verbazen.
'We zijn kinderen van een mindere god', zei hij vorige week nog tegen journalisten, in de overtuiging dat de christen-democraten opnieuw zouden triomferen.