Zitten we nu in een periode van ‘in tranen zaaien’? In sommige landen hebben christenen het verschrikkelijk moeilijk, in ons land hebben we het zo goed dat christen-zijn geen moeite kost, en wel of niet geloven eigenlijk weinig lijkt uit te maken. We hebben het beter dan ooit, maar tegelijk is er de dreiging van het coronavirus en zitten we midden in een klimaatcrisis. En we vragen ons af: wat blijft er nog over van de christelijke gemeenschap als de coronacrisis voorbij is?
‘In tranen zaaien’. Het is een beeld dat in alle tijden, op allerlei plekken, in uiteenlopende situaties geldt. Wat is de realiteit soms hard, en wat kan de toekomst donker lijken. Maar de psalm houdt daar niet op. ‘Zij die in tranen zaaien, zullen oogsten met gejuich.’ De dromen zijn nog geen werkelijkheid geworden. Soms lijkt het leven zelfs meer op een nachtmerrie. Maar als God zo in het verleden opgetreden is, als redder en bevrijder, dan gaat hij dat weer doen. Dan is er toekomst.
Helemaal als je bedenkt dat Christus als eerste is opgestaan. Ook al een beeld dat uit de landbouw komt, net als het zaaien en oogsten. Dat is nog maar het begin van de oogst. De rest moet nog komen. Dat idee past helemaal bij deze psalm, die hardnekkige hoop die er is, ook als het huilen je nader is dan het lachen. Als het leven hard is, en de toekomst er menselijkerwijs gesproken helemaal niet rooskleurig uitziet. Die hardnekkige hoop, die niet komt door zelfoverschatting, of omdat we niet om ons heen kijken, maar door Jezus Christus, onze Heer, die de opstanding en het leven is. Door God, die we hebben leren kennen als ‘de Vader die zich over ons ontfermt, die God die ons altijd troost en ons in alle ellende moed geeft’ (2 Korintiërs 1:3,4).