Ik zit binnen, boek op schoot, maar staar naar een nukkig buiten, dat ons in toenemende mate parten speelt: door de klimaatsverandering zullen oogsten steeds vaker mislukken, tropische ziektes zich telkens verder verspreiden en kusten aldoor weer overstromen.
Landschap 77, Amsterdam, 2017 © Ton van 't Hof
Las ergens dat we wie weet wel op 'een moment van massale uitroeiing' afstevenen. Maar zeker is dat ons leventje overhoop zal worden gehaald. En daar is geen inslag van een planetoïde voor nodig geweest.
Aan deze klimaatsverandering ligt geen natuurlijke oorzaak ten grondslag maar een menselijke. Nader gespecificeerd: het kapitalistische Westen is hier grotendeels verantwoordelijk voor. De rijken. De plunderaars.
Maar hoe gaan we dit reusachtige vraagstuk aanpakken? Niet iets om aan marktmeester Rutte over te laten, dunkt me, aangezien elke verstandige aanpak het laatkapitalisme ter discussie zal stellen. Het 'méér uit minder' moet op de schop. De economische groei moet eruit.
En de tijd lijkt te dringen.
Tijd die nodig is om een massa op de been te brengen die groot genoeg is om multinationals en aandeelhouders een halt toe te roepen en streeft naar een gelijkelijke verdeling van welvaart en inperking van ecologische schade.
Ja, ik dub nog.
De ene stemwijzer plaatst me tussen de PvdA en Groen Links in en een andere tussen Groen Links en de Partij voor de Dieren (PvdD). Hoewel Groen Links hier de gemene deler is, sluit ik een keuze voor de nog radicalere PvdD op 15 maart a.s. nog niet uit.