Deze week in de zondagsbrief een mooi bezinningsverhaal en informatie over de dankdienst voor oogst en arbeid.
Bij de dankdienst voor oogst en arbeid Vandaag vieren we jaarlijkse oogstdienst. En dat op een moment dat dankbaarheid niet zo eenvoudig is. Immers mede door het corona-virus is voor velen het dagelijkse brood, inkomen, gezondheid en een dak boven het hoofd niet vanzelfsprekend meer. Zorgen over hoe het verder moet bepalen onze gedachten en soms zelfs onze onrustige dromen… en dan toch stil staan bij het goede dat ons gegeven is. De beide lezingen wijzen in elk geval als weg aan waarop iets van Leven met een hoofdletter gevonden kan worden: wat er is niet voor jezelf alleen houden! Dat mogen we denk ik ook uitbreiden naar onze zorgen. Ook die mogen we delen, en wie weet ervaren we dan iets van wat Seth Gaaikema ook fijnzinnig verwoordde: 'delen in verdriet verbindt'. Daarmee gaf hij aan dat delen in verdriet mensen met elkaar verbindt, maar dat delen in verdriet ook als pleister op de wond kan werken.
Praktisch: u was gewend dat er planten voor in de kerk staan om aan anderen uitgedeeld te worden. Vanwege de corona en om eens een andere invulling aan ontvangen en doorgeven te geven, hebben uw diakenen er dit jaar voor gekozen om bijbelse dagkalenders cadeau te doen. Wie weet wel als voedsel om de lange adem vol te houden in de huidige crisis. En hoewel het eigenlijk om contact en verbinding gaat, worden deze dagkalenders toch in de bus gedaan om 'gevaarlijke' contactmomenten te vermijden. Uiteraard geldt bij de verspreiding: vele handen maken licht werk! De meest dagkalenders zijn al bezorgd of komen uiterlijk dinsdag in de bus bij 80-plussers.
Mocht u nou erg graag ook een dagkalender willen ontvangen, we hebben er nog ongeveer 20 over om uit te delen. Meldt u zich dan na dinsdag even bij onze diaken Jerry van den Bos (06-52484655 of e-mail ).
De bloemen gaan deze zondag met een hartelijke groet vanuit onze gemeente naar Mw. Loonstra - Smit
We lezen en zingen in deze dienst uit:
Lied vooraf: lied 365: 1, 4
Daarom roepen wij voor onszelf en voor hen die het slechter getroffen hebben:
A. HEER, ONTFERM U; CHRISTUS, ONTFERM U OVER ONS; HEER, GEEF ONS TOCH UW VREDE!
Gloria: lied 984: 1, 2, 3 4
1e lezing: Deuteronomium 24: 10-15 + 17-22
Zingen: Lied 712
2e lezing: Matteüs 25: 14-30
Zingen: lied 180
Slotlied: gezang 400: 6, 8, 12 (uit vorige liedboek!!)
De geplande Taizéviering van 15 november kan helaas niet doorgaan. Het koor Together ligt al enkele weken stil vanwege corona. Zonder koor- en gemeentezang komt een Taizéviering niet tot haar recht. Op 15 november vindt er in NOACH een reguliere dienst plaats, waarin dhr. S. Visser zal voorgaan.
Henriët Veenstra-Looms.
Ook doordeweeks zijn we elke woensdag om 11.00 uur in de (digitale) lucht via kerktelefoon en kerkdienst gemist. Dat betekent dat u deze uitzending ook op een later tijdstip terug kunt luisteren. Komende woensdag klinken er liederen en een paar overwegingen rond 'de HEER is mijn licht en mijn heil', de opening van psalm 27. Gedichten van eigen makelij of die u ergens gevonden hebt, zijn nog steeds van harte welkom voor de rubriek gedicht van de week. Dit alles met een hartelijke groet en sterkte in alle beperkingen van uw herdershond,
Een bezinningsverhaal
Een man die regelmatig naar de kerk ging, bleef opeens thuis. Na een paar weken besloot de predikant bij hem langs te gaan. Het was een gure avond. De dominee trof de man thuis aan voor een knapperend haardvuur. De man, die wel kon raden waarom de dominee langskwam, heette hem welkom, bood hem een gemakkelijke stoel bij de haard aan en wachtte. De dominee ging lekker zitten, maar zei niets. Tijdens de plechtige stilte sloeg hij de vlammen gaande die rond de brandende houtblokken speelden.
Na een paar minuten nam de dominee de tang, pakte voorzichtig een stukje gloeiend hout en legde het aan de kant van de haard waar geen vuur was. Daarna ging hij weer zwijgend zitten. De gastheer keek geboeid toe. Het eenzame stukje hout brandde steeds zwakker, gloeide even op en doofde toen. Al snel was het helemaal koud. Sinds de begroeting was er geen woord meer gesproken. Vlak voordat de dominee wegging, pakte hij het koude stukje hout en legde het weer midden in het vuur. Door het licht en de warmte van de blokken eromheen, begon het direct weer te gloeien. Toen de dominee de deur wilde opendoen, zei zijn gastheer: 'Heel erg bedankt voor uw bezoek en met name voor de vurige preek. Zondag ben ik weer in de kerk.'