Galerie Zone - Claudia Thunnissen
Claudia Thunnissen - keramiek
Ik werk graag in thema's, met onderwerpen als paradijswanden, kleischrijntjes en tuinen. Ritmiek, het seriële, architectonische én organische vormen spelen een rol.
Ik hou van het verhaal, niet letterlijk vormgegeven, maar als samengebald monumentje. Een vorm die op zichzelf staat, maar waarin verhalen, associaties en verbeelding besloten liggen, zodat er op meerdere niveaus iets te beleven valt. Kunst en cultuurhistorie, waar ik vanuit mijn kunsthistorische achtergrond en interesse dagelijks mee werk, leveren een schat aan inspiratiebronnen en associatieve mogelijkheden.
In de serie Tuinen zet ik mijn langdurige liefde voor de tuin met al zijn metaforen om in vorm. De ooit wereldberoemde hangende tuinen van Babylon. Een stoet rouwenden bij een cipres, boom van het leven. De Nijl en zijn delta, samen een bloeiende lotus. De vruchtbare aarde, een grote navel met akkertjes. Een apparaat om de grond te bewerken, maar ook te schenden. Paradijskleedjes die, aan elkaar gekoppeld, een groot kleurig paradijstapijt kunnen worden. Een bootje waaruit het Paradijs wegstroomt na de Zondeval. Goudgerande aardappelsieraden, geïnspireerd op de schaduw van de krachtige uitlopers van een aardappel.
In de serie Klei verbeeld ik verhalen uit de wereld van de keramiek. De schoonheid van proefplaatjes. De Nederlandse geschiedenis van weggegooide pijpenkopjes, elk voorzien van het makermerk. Ode aan de Segerkegel, een container, die het proces van het omvallen van de Segerkegel zichtbaar maakt.
In de serie Associatie gebruik ik objecten van diverse materialen en oorsprong in combinatie met klei. Zo ontstaat bijvoorbeeld het Klinkdier uit een onderdeel van een deurbeslag en een in de klei in reliëf aangebracht dier. De Verbinding bestaat uit een aantal losse kleiplaatjes, in evenwicht gehouden door een stuk bouw-ijzer. Een houten onderdeel van een schaaf is het begin van een beeld rond de Minotauros en het labyrint.
Soms gebruik ik verhalen en gedichten als inspiratiebron, zoals de Nesteltoren waarop een gedicht van Jolijn den Os is ingegrift; of Het Geheim van het Huis, dat is geïnspireerd op scènes uit 'Het huis van de moskee' van Kader Abdolah.