Een kop straffe koffie in ’t Geleeg, het steenbakkerijmuseum van de Rupelstreek, maakte iedereen goed wakker voor de rondgang in dit pareltje van industriële architectuur en archeologie. In 1986 sloot Paul Frateur hier de laatste steenbakkerij. De Rupeliaanse klei was hier eeuwenlang in een zeer dikke laag beschikbaar. Dat het bakken van stenen gebeurde in een oven van tientallen meters lengte met een voor die tijd zeer uitgekiend verhittingssysteem, was voor de meesten van ons nieuw, en dat het kneden en vormen van een typische Boomse dak- of vorstpan een klusje was dat slechts luttele seconden in beslag nam, daar stonden we ook van te kijken. ’t Geleeg verschafte werk, bouwde zelfs de arbeiderswoningen, zorgde voor herbergvertier enz … Tot W.O. II konden ook moeders en kinderen in ’t Geleeg wat bijverdienen, weliswaar in lange slopende werkdagen. Vele miljoenen Boomse stenen en pannen vonden vanuit ‘t Geleeg hun weg over het hele land, binnen- en buitenland welteverstaan.