De matrashoes is voorzien van hoogwaardige materialen, zodat je een lekker fris gevoel van deze nieuwe hoes krijgt. Dit type hoes is een dubbeldoek met een laag 150 gr/m2 dacron voor een extra comfortabel slaapcomfort.

Jan Vinks kan mooi vertellen over Tilburgse kunstenaars die hij gekend heeft. Inmiddels zelf naar de tachtig lopend besloot hij die herinneringen op papier te zetten. De komende tijd plaatst Brabant Cultureel een aantal van zijn verhalen. Een interview met Jan Vinks ter introductie.
Schilderijen en boeken bepalen de sfeer in de woonkamer van Jan Vinks. Schilderijen van eigen hand en boeken over andere kunstenaars. Bovenop een boekenkast ligt een bestofte vioolkist. “Daar zit de viool van mijn vader in”, zegt Vinks. “Hij speelde in het Tilburgs Symfonie Orkest – dat later opging in het Brabants Orkest – maar is daaruit gestapt toen hij de zaak moest overnemen na de plotselinge dood van zijn oudste broer.”
Zijn ramen kijken uit op de Heuvelstraat waar ‘de zaak’ ooit gevestigd was, een firma die machine-onderdelen leverde voor de textielindustrie. Vinks laat een prachtige oorkonde zien die zijn vader cadeau kreeg bij gelegenheid van diens zilveren directeursjubileum in 1942. Er staat een soort stamboom op die bovenaan begint met het portret van een oudere vrouw, de weduwe Vinks met wie het allemaal in 1830 begon. Maar vóór ons te gaan verdiepen in de geschiedenis van deze firma die in de jaren zestig van de vorige eeuw het droevig lot deelde van de Tilburgse textiel, komen we te spreken over Vinks’ eigen levensloop.
Geboren in 1937 leek hij na het Odulphuslyceum voorbestemd om in de voetsporen van zijn vader te treden. Maar daar voelde hij niets voor. “Toen ik uit militaire dienst kwam, dacht ik: stik maar de moord, ik ga de kunst in.” De Tilburgse kunstacademie, onderdeel van de Katholieke Leergangen, bleek niet de juiste leerschool. “Ik heb er twee jaar gezeten, van 1957 tot 1959 – toen had ik er een sik van. De vrije opleiding vond ik te weinig studieus en bij de lerarenopleiding ging het teveel om het leren van maniertjes en het halen van een diploma.”
Vinks hield Tilburg voor gezien en vertrok naar Parijs, voor talloze kunstenaars destijds het artistieke centrum van de wereld. “Alle Hollandse artiesten die daar zaten, hadden een baantje of een beurs. Ik niet, ik moest het zelf betalen. Ik heb daar een maand of drie gewerkt in jeugdherbergen, toen was m’n geld op.” Hij reisde naar Zuid-Frankrijk, werkte er als druivenplukker en maakte vervolgens plannen om in het Vreemdelingenlegioen te gaan. “Maar de dag voordat ik me aan zou melden, dacht ik: ik doe het niet, want dan komt er niks van het schilderen terecht.” Hij keerde terug naar Tilburg. Lachend: “Terug bij af, Godnondeju!”.
Voor de verloren zoon was niettemin plaats in het familiebedrijf. “Ik heb het een tijdje gedaan totdat ik er ziek van werd. Ik was ondertussen ook getrouwd – dat hoorde erbij, hè, je werd ingekapseld – maar dat heb ik toen ook afgekapt. Werk, huwelijk, schilderen – geen van drieën ging goed. Ik wist: wil ik schilderen, dan moet ik alle schepen achter me verbranden. Maar het kon niet zoals de eerste keer, het moest anders. Dus ben ik in de ziektewet gegaan, dat was in 1967.”
Twee jaar later diende zich een betere oplossing aan. “In 1969 ben ik beheerder geworden van het Duvelhok.” Hij doelt op het ooit florerende Tilburgse werkcentrum voor beeldende kunst, opgericht door vier kunstenaars die niet meer tot de levenden horen: Hans Claesen, Theo Mols, Hans van Zummeren en Ad Willemen. Het was een ideale baan voor Vinks: “Ik had werk, veel vrije tijd én ik zat in de kunst.”