Laat de nieuwe schilderkunst er een zijn van rijkdom, in gevoel en kleur, rijk aan associaties, maar van een eenvoud die eerlijk is en oprecht spreekt. Een eerlijkheid die oprecht teruggetrokken is, zich niet gemakkelijk onthult, laat zij schijnen, als een lichtend voorbeeld, als een dageraad, maar niet zonder diepgang, niet zonder reflectie.
Ik moest u ook nog schrijven aangaande de kwestie van de complementaire kleuren, die ik nu wat achterhaald vind, hoewel niet zonder consequentie, maar is het wel nodig dat zij prominent is op een gebied waar toch het gevoel de overhand zou moeten hebben? Ik neig hier veel meer naar de harmonieën van de ouden. Kijkt u nog eens naar het werk van de door ons zo geliefde...
Eind deze zomer kreeg ondergetekende een e-mail van Joost de Jonge. De aanleiding was een specifiek schilderij, maar het ging in feite over zijn nieuwe werk als geheel. In die e-mail merkte De Jonge op dat zijn nieuwe werk “qua schildertechniek gelieerd is aan Van Gogh en Karel Appel (alleen olie / nat-op-nat). Deze twee schilders vormen waarschijnlijk de belangrijkste invloeden in mijn huidige werk, samen met de ‘muzikale’ composities van Mondriaan en de fijne penseelvoering van Cézanne… ook vanwege de kleurverhoudingen. Appel en Van Gogh hebben mij beïnvloed door hun voorliefde voor het grote gebaar, maar vooral door hoe ze het schilderij gebruiken als middel om zich uit te drukken! Ook… ligt hun poëtische benadering en hun licht tragische mentaliteit dicht bij mijn eigen persoonlijke visie op het dagelijks leven.”