We herinneren het ons alsof het gisteren was: als prille twintiger verkondigden we aan iedereen die het maar horen wou dat "Live At The Marquee" van Nine Below Zero een fantastisch live album was. Toen nog op een enkele vinyl elpee en beperkt tot zowat 50 minuten. Dubbellaars waren toen eerder zeldzaam dan gebruikelijk.
Het was de weerslag van opnames van twee avonden optreden in de legendarische Marquee Club in London in juli 1980 en met een band in uitstekende doen! Wat maakt de ene live opname beter dan de andere ? de sfeer, de opnamekwaliteit, de gebrachte nummers ? ze hebben zeker allen een toegevoegde waarde. Bij ons primeert echter het gevoel van "daar had ik willen bij zijn!" Nu meer dan dertig jaar later nemen we daar geen woord van terug, wel integendeel!
Universal had het sublieme idee om dit tijdloos album geremasterd en aangevuld met zeven tracks die de originele plaat niet haalden, terug uit te brengen. Voeg daarbij als bonus een DVD met acht nummers erop en u kan dat legendarische optreden als het ware aan de lijve ondervinden. Bovendien vindt u in het bijhorende booklet notities van verschillende bandleden en anderen over de groep eveneals een selectie zeldzame foto's.
De energie die de band toen uitstraalde spat van het scherm en/of de luidsprekers. 21 nummers lang worden we verwend met een mix van originele nummers en prachtige covers. De band echt op haar best. Een ronduit briljante cover van Dixon's "I Can't Quit You Baby" mag dan misschien een persoonlijk hoogtepunt zijn, evenzeer valt er te genieten van van een verrassende "Wooly Buly" versie. Het publiek lust er pap van en je voelt het enthousiasme van de aanwezigen stijgen met de minuut.
De band bestond toen uit gitarist en spring in't veld zanger Dennis Greaves, harmonicavirtuoos Mark Feltham, bassist Peter Clark en drummer Stix Burkey. De laatste twee zijn tegenwoordig niet meer bij de band maar werden volwaardig vervangen door respectievelijk Brian Bethell en Brendan O'Neill. Een volwaardige set van snelle, elektrische blues , klassieke bluessongs, en verrassende nummers. Gevarieerd dus, zoals een optreden eigenlijk behoort te zijn en opvallend enthousiast gebracht.Wat dacht je bijvoorbeeld van "I Can't Help Myself"? Het nummer verwierf indertijd bekendheid door The Four Tops maar krijgt hier zo een eigengereide versie van NBZ dat je niet anders dan bewondering kan hebben.
Dit is en blijft een verdomd indrukwekkend album waarbij de rook en alcohol in combinatie met zweet van de muren spat. Wedden dat ja na beluistering net als ik zult spijt hebben dat je er niet bij was op één van die avonden!