Al sinds het begin van de vorige eeuw zoeken schrijvers hun toevlucht tot een andere mogelijkheid: het variëren van het inbeddende werkwoord. Professor CA. Zaalberg verzamelde tientallen voorbeelden uit oudere literaire werken en kranten, die hij ons gul ter beschikking stelde. Uit zijn materiaal blijkt dat er drie types bestaan: spreekwerkwoorden, interpretatiewerkwoorden en werkwoorden die een begeleidende handeling uitdrukken.
Bij de gewoonste spreekwerkwoorden heeft de auteur een ander woord voor zeggen gekozen, zoals opmerken, vinden of vervolgen. Dit type vinden we al frequent in de Russische literatuur uit het begin van de negentiende eeuw. Op zichzelf valt er niets op aan te merken. Veel auteurs kiezen echter een werkwoord dat een bijzondere manier van zeggen weergeeft, zoals gillen, schreeuwen en fluisteren. Dit subtype komt vooral in kinderboeken voor. Dat is logisch omdat kinderboeken veel spannende situaties en emotionele hoogtepunten bevatten. Toch strooit men vaak zo overdadig met spreekwerkwoorden dat de dialogen rechtstreeks uit de dierentuin lijken te komen. Zie de volgende voorbeelden:
Maar ook bij spaarzaam gebruik heeft dit subtype het nadeel dat de nadruk te zeer op de wijze van zeggen komt te liggen, en dat leidt maar af van de inhoud. Gelukkig bestaan er nog twee alternatieven.