Toen materialiseerde Milton zich vlak voor mij op het balkon. Het was als een scène uit "Star Trek". Hij was in zijn schrikaanjagend uitziende Buitenaardse pak, maar ik raakte niet meer zo aangedaan zoals ik de eerste keer deed toen ik hem die morgen zag. Toen zorgde Milton ervoor dat er zich een platform opende rondom het kleine balkon waar wij ons op bevonden en die dit kleine balkon verzwolg. Het grotere platform verzwolg het kleine balkon zoals een grotere vis een kleinere consumeert en schoof toen als het ware zo’n honderd en vijftig meter vanuit het atrium naar buiten, ons met zich meedragend. Het platform bleef gekoppeld aan de constructie of het bouwwerk of wat dat reusachtige complex dan ook was.
Bakkerijachtige winkels vol met gebak en andere zalige delicatessen met een Europees Renaissanceachtige bouwstijl omringden het open plein, met keien en al. Zonder de angstfactor leek de verschijning van Milton vertrouwder en meer gewoon voor mij, meer zo dan mijn menselijke kennissen en vrienden terug op Aarde. Het voelde alsof ik hem voorafgaand aan die ochtend al gedurende een hele lange tijd kon.
Nochtans, ik was niet in staat om die verhouding te doorgronden omdat het merendeel in mijn geest geblokkeerd bleef. Toen het platform eenmaal stopte keek Milton naar mij en vroeg mij telepathisch: "Ben jij in voor een wandeling over dit marktplein, Michael"?
"Ik verdien dit niet, Milton. Ik heb niets in mijn leven gedaan waarom ik deze fantastische ervaring heb verdiend. Ik voel me bijna beschaamd".
"Dit heeft niets te maken met iets te verdienen of niet te verdienen, Michael. Deze plek is hier en jij bent hier om enkele dingen te leren, dat is alles".