Aangekomen in Ruteng bleek het door Bart uitgekozen restaurant voor de lunch al door een andere groep bezet te zijn. We zijn dus eerst maar gaan inchecken in hotel Dahlia. De kamer was goed, had alleen geen douche maar een mandiebak en geen warm water. Na de lunch die bestond uit de onvermijdelijke nasi goreng, maar wel aangevuld met een visje, is Piet alleen met een groot deel van de groep gaan wandelen. Ik heb deze moeten overslaan, drie uur zonder toilet is op de eerste dag van mijn menstruatie teveel gevraagd. De wandeling was over sawa’s waarbij halverwege een flink stuk glad en omhoog gelopen moest worden. Natuurlijk kwamen ze ook weer door een dorpje met veel kinderen en lachende en groetende mensen. Wat opviel was dat er wel steeds meer kerkjes te zien waren i.p.v. moskeeën.Toen Piet aan het wandelen was ging ik toch maar eens informeren of er geen mogelijkheid was voor warm water.Na een kort poosje kwam er een meisje met een emmer heerlijk heet water. Ik ben me dus ook gelijk maar gaan mandiën. Verder heb ik alleen maar wat gelezen en een kopje thee gezet.. Volgende keer kan ik gelukkig weer mee.Toen Piet terug kwam heb ik ook voor hem warm water geregeld, daarna zijn we naar de supermarkt gegaan. Morgen krijgen we een lunchbox mee en daar zit vast geen brood in. In de supermarkt kochten we wat koekjes en de laatste twee koude blikjes Bintang. Deze hebben we na het shoppen eerst maar eens lekker op het zitje voor onze kamer opgedronken. Daarna zijn we na een korte wandeling door het dorp terecht gekomen bij het restaurant Bamboo Den. Niet het meest sfeervolle restaurant, een grote ruimte met alleen maar TL-licht en tafels met plastic tafelkleedjes. Piet nam frietjes die wel erg vet waren, mijn bami goreng was prima. We hadden beide ook kip genomen, maar die was wel heel erg mager. Samen met het bier was het nog geen € 6,00, dus wat wil je nou eigenlijk, zeker wetende dat de drank meer dan de helft van de rekening was. Misschien moeten we aan de fris, dan houden we waarschijnlijk nog geld over.Voor de zoveelste keer op tijd naar bed, ik lag er om kwart voor tien in.
Ik heb uitgeslapen tot half zeven, toen werd ik wakker. Niet door de wekker of een imam, maar gewoon omdat ik genoeg geslapen had. Piet lag nog lekker te ronken, dus ik ben maar wat gaan schrijven. Na het pakken van de tassen gingen we naar het ontbijt dat deze keer inbegrepen was in de prijs van het hotel. Dat was ook te merken, het ontbijt bestand uit één klein broodje met jam per persoon en wat koffie en thee. Christ ging nog even wat brood bijhalen, maar ook dat leek wel teveel gevraagd te zijn, hoewel het uiteindelijk wel lukte. Noem het maar een continental breakfast en denk maar aan Londen.Bij het inladen van al de bagage keek de chauffeur wel wat bedenkelijk, maar na heel wat passen en meten paste het dan toch. Deze dag konden we wat rustiger aan doen, de afstand was veel kleiner dan de vorige dag, ongeveer de helft. Bovendien hadden we de vorige dag de tijdsdruk omdat er nog een wandeling gepland stond. Lekker relaxed dus, met een fotostop bij sawa’s (alweer??) en een theestop waar de jeugd nog een potje ging voetballen. Natuurlijk stalen de meiden de show weer, meisjes, blond en dan ook nog een aardig potje kunnen voetballen.Voor de lunch bezochten we ook nog een klein dorpje waar ze in een klein fabriekje kokosolie produceerden. Erg leuk om te zien, maar wel heel bewerkelijk.Ons lunchpakket, lekkere nasi met kip en kroepoek, aten we op aan het strand waar we ook nog even de tijd hadden om te wandelen. Er kwam op de terugweg van de wandeling net nog een bootje aan land en gezamenlijk hebben we zijn vangst bewonderd.Na de lunch onderweg nog een fotostop voor vergezichten op de bergen en door naar hotel Edelweiss in Bajawa. Het hotel is niet overdreven luxe en we hebben zeker niet de beste kamer, maar het zal wel goed komen. Na de was te hebben afgegeven zijn we wat gaan wandelen. Het lijkt wat meer stad als waar we tot nu toe op Flores waren geweest. Er is een redelijk grote markt en ze hebben ook nogal wat winkels, waaronder die voor schoenen. Ik had in Labuhan Bajo wel die mooie Adidassen gekocht, maar die waren zo hard plastic dat ik er waarschijnlijk nog geen half uur op kon lopen, laat staan een hele wandeling. Morgen na de wandeling nog maar eens kijken of ik een ander paar kan vinden. Voorlopig leen ik de sneakers van Debbie.Na onze rondgang door het dorp zijn we samen gaan eten bij Camelia’s, een restaurant naast ons hotel. Het eten was prima, de Bintang lekker koud. Zoals deze hele vakantie al het geval is lagen we weer ruim voor onze normale vakantietijd in bed.
Op tijd opgestaan, het ontbijt werd om half zeven geserveerd. Heerlijk met bananenpannenkoeken en een chocolade broodje. Om kwart over zeven gingen we met een truck naar de startplaats van de wandeling. In die truck komen viel nog niet mee, in ieder geval niet voor mij. Het ontbreekt me kennelijk toch aan lenigheid, en misschien ben ik “iets” te zwaar. Toen we net aan het rijden waren was er alweer een fotostop, volgens mij had de gids het idee om ons te leren hoe we het best konden uit- en instappen. Toch bleef ik , met nog een paar anderen, maar even zitten, ik moest nog bijkomen van de eerste keer. Bij de tweede stop ben ik er dan toch ook maar uitgegaan, je kunt niet steeds blijven zitten. De gids ging ook veel uitleggen. Hij was (en is) wel heel erg druk en aanwezig, maar kan ook veel vertellen over dat wat we allemaal zien. Na weer een stukje hobbelen over de extreem slechte weg kwamen we aan bij een dorpje waar cacaobonen en vanille werd gedroogd, gewoon op matten langs de weg.
Na de nodige uitleg gingen we weer een stukje rijden totdat we bij het Bena aankwamen, het eerste dorp dat wij zouden bezoeken waar ze aan voorouderverering deden. Het was erg indrukwekkend allemaal, hoewel het wel een beetje op Volendam leek. Kunstmatig zo gehouden dus. Aan de andere kant zorgt het er wel voor dat deze cultuur blijft bestaan, zoals ook in Volendam het geval is. Als dit niet speciaal voor toeristen in stand werd gehouden zouden de mensen stenen huizen bouwen met schotelantennes en zouden ze de voorouderhuisjes afbreken om op die plaats een speeltuin of iets dergelijks te maken. Met uitzicht op het dorp vertelde de gids over voorouderverering en de speciale verhalen over dit dorp. We hebben lekker op ons gemak kunnen rondkijken, sommigen kochten ook nog een sjaal die door de vrouwen daar op de veranda’s geweven werd. Na een kleine donatie in de bekende box zijn we verder gaan wandelen.Zoals altijd liep ik achteraan en heb lekker lopen kletsen met Bart over van alles en nog wat. Door dat kletsen dachten we even dat we een afslag gemist hadden toen er iemand vanuit het dal begon te schreeuwen. Toch hadden we niet het idee dat we verkeerd waren gelopen, we hadden niet eens een tweesplitsing gezien. Net toen we bedacht hadden dat we er toch wel zouden komen, ondanks een ander paadje, zagen we de groep voor ons.Verder wandelend kwamen we langs een enkel huisje in “the middle of nowhere”. Daar woonde een gezin met oma,opa, papa, mama en één kindje. We werden onthaald met verse kokosmelk, gedronken met “junglerietjes” gemaakt van jonge bamboestokjes. De vader moest nog wel even in de boom klimmen. Hij legde ook nog uit hoe hij zwaarden maakte, met een eigen gemaakte blaasbalg, een best ingenieus systeem. Je snapt alleen niet dat mensen zo willen wonen, maar dat ligt waarschijnlijk meer bij mij dan bij de personen die het echt zo doen.Na een verdere korte wandeling kwamen we aan in het tweede dorpje van die dag. Vlak voor het dorp zagen we al dat er wat gaande was, er was een heel aantal dames bezig met het uitgraven van grond en die te verplaatsen naar het dorp. Ze waren een huis aan het bouwen, het hele dorp hielp mee. Na de uitleg van de gids, die deze keer wel erg lang duurde en bijna slaapverwekkend was zijn we gaan rondlopen. De heren hebben ook nog meegeholpen met het omhoog hijsen van de voorgevel van het huis in aanbouw. Waarschijnlijk zou het wel goed komen. Het traditionele varken was al geslacht, het hart gelezen en ze waren al bezig om het in stukjes te snijden. Sommige culturen hebben voor ons vreemde gewoontes, maar dat is nou juist de lol van reizen en andere dingen ontdekken. Na het bezoek en het helpen met bouwen gingen we verder in de afdaling. Ik kreeg het voor mekaar om op de laatste vijftig meter een duik te maken en weer een gat in mijn broek te vallen. Dat is de tweede al die deze vakantie kapot gaat, zo gaat het wel hard. Ik besloot op Bali maar eens te gaan kijken voor vervanging, op dit eiland was toch niets te vinden.Terug in het hotel heb ik maar eens warm water gevraagd, misschien werkt dat hier ook zo. (later blijkt dat je dat steeds moet betalen). Tijdens het wachten op het warme water hebben we lekker wat soep en chips gesnackt. Toen het warme water er was hebben we lekker gemandied, warm water is toch wel prettig.Als eerste maar op jacht naar nieuwe schoenen. Die vond ik in een winkeltje dat bijna ging sluiten. Natuurlijk wilden ze mij nog wel helpen.Na wat uitzoeken en passen mocht ik weer € 9,00 neerleggen voor de tweede poging om schoenen te kopen die me verder zouden kunnen helpen. (met dank aan LOWA).Na deze wereldaankoop zijn we bij restaurant Lucas een biertje gaan drinken. Toen we daar aankwamen vertelde de vriend van de serveerster dat ze erge hoofdpijn had. Ik gaf ze twee Panadol en was de rest van de tijd verzekerd van koud bier, ze hielden het speciaal voor ons achter toen het wat drukker werd. Toen Gert en Debbie langs kwamen hebben we ze nog getrakteerd op een koud biertje voor bewezen diensten, ik was erg blij met haar schoenen geweest.Daarna kip met frietjes gegeten en om half tien lagen we weer in bed.