Warm weer. Ik geniet ervan. Ik haat het. Ik sta er ambigue tegenover. Ik sluit mij op in huis, ik ga heerlijk in de zon bruinen. Ik fiets, ik wandel minder. Ik sluit mijn oren en ogen, geniet van de geluiden en de aanblik van vogels en de dieren die met dit weer tevoorschijn komen. Bingewatch weer een anime. Ik schrijf, ik studeer en fantaseer over een zorgeloos leven. Ik maak me zorgen over de toekomst, over futiliteiten. Laat los en klamp me vast aan strohalmen. Een gemiddelde zomerse dag dus.
Ik ben nu al een tijdje in een staat van zoeken. Zoeken naar zingeving vooral. Jarenlang had mijn leven zin. Zin die mij opgedrongen werd want als mantelzorger voor een chronisch zieke partner maak je niet altijd keuzes die voor jezelf goed zijn. Mijn zin bestond dus uit het zorgen voor mijn partner. Toen dat wegviel begon de zoektocht. Een zoektocht naar hoe mijn leven in te richten. Een zoektocht naar lang verloren gegane eigenschappen. Schrijven, kunst, cultuur begon mijn leven weer te vullen. Zingeving bleef echter nog steeds weg. Maar gaandeweg begon zich wel meer en meer een leven uit te tekenen dat vooral omringd zou zijn met mensen die mij raken, inspireren en motiveren. En langzaam kwam ook het besef over wat de zingeving dan zou zijn.