De elite van Maxstad verdrong zich bij het superbe barokke hotel van de Colijns. Alles wat Maxstad aan naam en roem telt, was present. Straussfeder, Tank, genoemd ‘de tank, die lacht’, de baron baron Bejaard van Bombast, Ferdinand Neurose, Rabbie Blockoudst, de dichteres gravin van Bedraggehucht, allemaal waren ze er. En zelfs een onderdanig persoon als Leo van Kloothem, maar in zijn gedisciplineerde nederigheid gehoorzaam aan het gewone volk, waar hij met zijn rang van ex sergeant majoor ongewoon tussen paste, had ook mogen aanzitten aan de tafel, voor zover dit ging, d.w.z. wel een beetje afgezonderd wegens zijn niet lekker ruikende adem. Leo Eikel en de markies van Millionaire gaven het diplomaten feest een officieus karakter.
Het feest was ook uiterst diplomatiek. Het gravinnetje danste met Leo Eikel. Nee. Dit is onjuist. Zij zou feitelijk met Eikel hebben moeten dansen. Eikel stond in haar boekje. En toen de voor hem gereserveerde dans begon, sprak hij met haar. Dat deed Eikel steeds. Hij sprak steeds in plaats van te dansen. Niet, dat hij zo heel rap sprak. Nee, maar spreken ging hem toch veel gemakkelijker af, dan dansen. Overigens weet iedereen, die het wereldse taalgebruik van Maxstad kent, wat het betekent, wanneer een vrouw zegt: ‘ik heb met Eikel gedanst’. Dit wil per definitie zeggen, dat zij met hem gesproken heeft, terwijl de anderen dansten. Men zegt zelfs, dat Eikel een goede danser is, wat betekent, dat hij zijn best doet om met zijn partner te praten, terwijl de anderen dansen.
Leo Eikel en de markies wisten beiden heel goed, waarom zij hier waren. Een ‘Vertrouwelijk stuk’ van hun regering had precieze instructies gegeven. Wat deze entree in de grote mensen wereld te betekenen had, was een openbaar geheim. De dochter van graaf Jan-Frans Colijn, dat was de inzet van aanzienlijke diplomatieke betekenis. Wie van beiden, Léon of de markies, de etappe won, had de ander schaakmat gezet en zijn land een grote dienst bewezen. Staatsbelang bijna. De diplomaat, die het gravinnetje weg kaapte en de banden tussen de aristocratieën van de beide landen nauwer aantrok, dat was een uitmuntende gezant en een voor het leven geslaagd man.
Leo Eikel werd gedesillusioneerd wakker na zijn ‘dans’ met het gravinnetje. Het gravinnetje had ongedwongen en vrij met hem gesproken, in lijn met haar karakter, zoals de dorpelingen het psychologisch juist hadden gezien. ‘Excellentie, ik stel uw kwaliteiten zeer op prijs. Niet alleen meen ik, dat als u de enige concurrent was, u de prijs zeker zou krijgen, maar ik geloof zelf, dat als u de grootste kans op succes had mogen koesteren, mijn begeerte niet toe behoort aan een ander. Niet, omdat u de mooiste man van Focharije bent, waardeer ik u. Neen, ik waardeer u om uw danspassen. Om uw bewegingen, Excellentie. Ik wil een man, die niet loopt. Die geen loper is. Nee, die überhaupt in de letterlijke zin niet kan lopen. Die nauwelijks kan gaan. Als hij helemaal niet kan gaan, des te beter. Dan is hij geschikt en mijn charmante prins.’ – Leo Eikel voelde: de match is verloren. Dit betekende een verklaring in het voordeel van Millionaire. Hij, Eikel, kon wel niet lopen of dansen, dat zou niemand van zijn formaat hebben gekund, maar hij kon gaan. Het gravinnetje wilde zichtbaar de hoon, die komen moest, door breken. De wedstrijd was verloren.