Column van Vincent Cantrijn: Verjaardagscadeau | RN7
Column van Vincent Cantrijn: Verjaardagscadeau
Gepubliceerd op 15-09-2019 12:47 | Regio Nijmegen
Afgelopen week gaf ik gastcollege aan tweedejaars studenten over de wereld van de woningcorporaties. Mijn eerste vraag was wie het rijbewijs had gehaald toen hij of zij 18 jaar werd, al dan niet betaald door de ouders. 94 van de 96 studenten staken de hand op. Daarna vroeg ik wie er ingeschreven stond als woningzoekende. Slechts twee handen gingen omhoog. "Ik kreeg dat van mijn moeder als verjaardagscadeau", zei een van de twee schoorvoetend. Ondanks het gegrinnik in de zaal gaf ik zijn moeder groot gelijk. Wel veel geld overhebben voor een rijbewijs en niet eenmalig een paar tientjes voor inschrijving als woningzoekende? Ik vind dat raar. Die moeder snapte dat je niet vroeg genoeg kunt beginnen met het opbouwen van meettijd als starter.
In mijn studententijd schreef ook niemand zich in als woningzoekende op zijn 18e. Dat was nergens voor nodig. Ik woonde in 1974 met mijn vriendin op een kamer in Nijmegen-Oost. Onder studenten ging het gerucht dat je bij Kolping, nu Talis, zo maar een grote flat kon uitzoeken. Het gerucht was waar. We meldden ons bij Kolping, waar een heel aardige mijnheer meteen grote tekeningen van flats in Zwanenveld uitrolde. Welke flat wilden wij hebben? En wanneer? Morgen? Volgende maand? Zeg het maar. U bent starter en nog niet ingeschreven als woningzoekende? Geen enkel probleem. Dat regelen we meteen en dan mag U uitzoeken uit de hele voorraad. Samen met andere bevriende stellen hebben we toen een eigen woonruimteverdeelsysteempje opgezet. Heel simpel. Niet allemaal in het zelfde gebouw of op dezelfde etage. Gewoon een beetje van "jullie hier en wij daar". Kolping vond het allemaal prima. Daar was men allang blij dat de boel verhuurd was. Na aftrek van huursubsidie woonden we er stukken goedkoper dan op onze kamer in Oost.
Dat waren nog eens tijden. Ze komen voorlopig niet terug. Het aantal inwoners van Nijmegen zal de komende jaren flink gaan stijgen, aldus onderzoekers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Ik geloof het meteen. De bevolkingsdynamiek van een stad is totaal anders dan van een dorp. Dus over twintig jaar veel meer Nijmegenaren. Die moeten wel ergens kunnen wonen. En dat is nog niet zo eenvoudig. Want nu is er het PAS: oftewel het Programma Aanpak Stikstof. Dat heeft in het land al geleid tot schrappen van woningbouwplannen. Wethouder Noël Vergunst is kien genoeg om niet rustig achterover leunend af te wachten. Hij heeft ogenblikkelijk een ambtelijk Kernteam Stikstof Nijmegen bij elkaar getrommeld om te onderzoeken hoe er PAS-technisch met lopende en toekomstige projecten moet worden omgegaan. Voorlopig maakt hij zich nog geen zorgen. Want de tijden dat het Planologisch Instituut van de Universiteit serieus voorstelde om de Ooijpolder te gebruiken als toekomstige uitbreidingswijk van Nijmegen komen gelukkig niet meer terug.
Na afloop van mijn college zeiden een paar studenten dat ze zich ogenblikkelijk gingen inschrijven als woningzoekende. Verstandig. Mijn kleindochter wordt over ruim vier jaar 18. Ik ken nu al haar verjaardagscadeau.