We aten in Dalaman in een soort kantine voor 24 lire, ongeveer 6 euro, in totaal. Daarvoor kregen we: lahmacun (= Turkse pizza) met kaas, een halve gebakken kip, een grote salade, een sütlac (= Turkse rijstpudding), een mand warm brood, een Sprite en een verse Ayran.
Hieronder vinden jullie enkele foto’s van het pension in Dalyan. Het was in een woord: WAAAAAUUUWWW !!! Een unieke ligging aan het meer met zicht op de overblijfselen van Kaunos, sinaasappelbomen, bloemen, een propere kamer,… Wat wil een mens nog meer in het paradijs ????
Ik deed de volgende ochtend een yogasessie op het terras en genoot daarna van het uitgebreide ontbijtbuffet met tomaat, komkommer, watermeloen en superlekkere honing en toast !!!
Rond 11u00 reden we naar een rehabilitatieziekenhuis voor schildpadden. In Dalyan ligt immers het supermooie Iztuzustrand waar de Caretta Caretta schildpadden broeden. Het gebeurt vaak dat schildpadden geraakt worden door vissersboten of zelfs worden aangevallen door mensen. In het centrum verzorgen jonge vrijwilligers in samenwerking met dierenartsen de gewonde schildpadden.
Chris en ik werden te woord gestaan door twee geëngageerde studenten: een meisje uit Adana en een jongen uit Tunis. We praatten meer dan een uur over schildpadden, universitaire opleidingen,… Ik kocht een linnen tas en een magneet om het centrum te steunen. Geëngageerde jonge mensen zijn immers de toekomst.
Na dit bezoek reden we naar het meer waar een veerboot ons naar de overkant bracht. We wilden immers een modderbad nemen. Aangezien we onszelf volledig moesten bedekken met modder in een poel van ongeveer 39°C kon ik dus geen foto’s nemen 🙂 We lieten onszelf opdrogen, spoelden de modder af en namen een bad in de thermale poel. Dit alles in de gezellige geur van rotte eieren.
De modder en het thermale water zou verjongend werken… Forever young na een bad in de modder zoals varkens. Hihi….
Rond 14u30 zetten we koers richting Antalya met als bedoeling rond 18u00 thuis te zijn. Helaas pindakaas ging dit scenario niet door…
In de buurt van Fetihye kregen we autopech: de waterpomp lekte waardoor de motor snel oververhit raakte. We bevonden ons gelukkig vlakbij een Nissangarage waar de security guy, Sali, ons hielp. De man kon enkel Turks. Het was dus communiceren met handen en voeten.
Chris belde naar zijn verzekeringsagent, Muhammad. Deze belde ons terug. We moesten naar de pechverhelping bellen om teruggebracht te worden naar Antalya. In totaal deden we er 2 uur over om tot een aanvaardbare oplossing te komen. The Turkish way, I guess 🙂
Uiteindelijk bracht een kleine truck ons naar het oude centrum van Antalya waar de Fordgarage is. We gingen naar huis met de bus en arriveerden rond 23u00. Iets later dan verwacht dus 🙂