Tot mijn spijt heb ik gemerkt, dat het volgen en lezen van Lettersmid niet lekker loopt vanuit de WordPress-com reader. Het lijkt erop dat ik lezers ben kwijtgeraakt sinds mijn virtuele verhuizing. Dat is natuurlijk nooit de bedoeling geweest. Het verlies is een bijwerking die optreedt doordat Lettersmid niet meer wordt gehost vanuit WordPress.com, maar sinds mei 2018 resideert vanuit WordPress.org
Ga naar https://www.wordpress.com en log in op je account (zoals je ook zou doen wanneer je een blog gaat schrijven of je leeslijst zou openen).
Klik op “reader” en vervolgens op “beheren”. Hiermee kun je de sites die je volgt, beheren en onderhouden. Dit kun je overigens best enkele malen per jaar doen, zo houd je je leeslijst up-to-date.
Klik vervolgens op de adresbalk en voer hier www.lettersmid.nl in en klik vervolgens op volgen. Welkom: je volgt me op mijn nieuwe adres en nu zullen mijn blogs ook weer gewoon in je WP- reader verschijnen.
Je moet nu nog één ding doen, en dat is het oude adres van Lettersmid, namelijk Letterdetteke, loslaten.
Vul “letter” in bij de zoekterm achter je gevolgde sites. Zo kom je uit bij letterdetteke.wordpress.com en die moet je loslaten.
Klik op “volgend”, om Letterdetteke te ontvolgen. Wees gerust, het is pijnloos want op die pagina verschijnen geen nieuwe blogposts meer. Beloofd 😉
Op je tablet en op je telefoon werkt het iets anders; raadpleeg hiervoor de app die je hiervoor op het apparaat hebt ingesteld via Google Play (Android) of de App-store (IOS). Meest waarschijnlijk bevindt het beheer zich onder het WordPress icoon.
Ik heb bij het vinden van je site geen moeilijkheden, je duikt ook gewoon op in mijn Blogger leeslijst, maar voor het gemak heb ik toch maar een abonnement genomen. Stiknieuwsgierig ben ik naar het gebeuren rond je boekpresentatie. Als ik in niet in Drenthe had gezeten was ik het echt persoonlijk komen halen die dag.
Heb je er nog melding van gemaakt bij CX? Arta wil het vast wel noemen, wie weet wat je dat aan lezers/klanten oplevert. Ik mail je mijn huisadres en hoor graag wat je van me krijgt.
De eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik nog niets over de presentatie heb geschreven. Ik ben er nóg beduusd van 😬
Wat ik doe is als je mij liked, dan klik ik jou aan en zo zit ik weer op je blog. Ik kan er weer bij.
Ik zou dus bij de mensen waarvan je weet dat ze jou volgen even in een reactie onder een bericht van hun zetten. Klik even op mij en volg me weer, zoiets. Afijn. Hoop dat het lukt. Zonnig groetje,
Al twee weken bivakkeert ze in mijn leven. Ik adem haar, drink, ruik en proef haar. Roos is negentien, heeft lange donkere lokken die krullen wanneer ze nat worden door regen of zweet. Roos is een meter achtenzestig, weegt achtenvijftig kilo, rookt niet en drinkt wel. Het liefst draagt ze tweedehandsjeans, met wijde pijpen, uit het jaar kruik. Helaas zijn die niet overal te krijgen dus struint ze elk eerste weekend naar de IJ-hallen, in Noord, op zoek naar haar favoriete jeans. Meestal komt ze met van alles thuis, behalve, ja precies.
Sinds afgelopen september is ze eerstejaars fysiotherapie studente en ze weet niet, of ze er volgend jaar nog wel mee doorgaat. Eigenlijk had ze medicijnen willen gaan doen maar tot haar spijt is ze uitgeloot. Ze komt niet uit een bekende doktersfamilie en ook heeft ze geen gemiddeld acht op haar examenlijst. Volgend jaar hoopt ze op een nieuwe kans. Roos barst van de vriendinnen, woont op kamers en heeft geen idee hoe je een pan op het fornuis zet. Niet zo vreemd want haar wereldse keuken zit om de hoek van haar grachtenkamertje. Chinees, Kantonees, Argentijns, Indiaas, Thais, in minder dan tien minuten ligt het gehaald of gebracht op haar bord.
Er is één donkere kant aan Roos, namelijk dat ze niet op papier wil verschijnen. Dat is vreemd want behalve onze leeftijd verschillen we niet zo gek veel van elkaar, ook al studeerde ik niet en woonde ik niet op kamers. Over veel dingen hebben we dezelfde mening, spreken we dezelfde taal. Ik vind het fijn, om mijn hoofd met Roos te delen. Allebei houden we van jazz, nadat Roos in eerste instantie steen en been klaagde over het zweverige en huppelige karakter van zulke muziek. Het is niet de enige overeenkomst.
Allebei zijn we ontegenzeglijk slordig. Niet alleen in huis, ook daarbuiten en in ons hoofd. Regelmatig lopen we onszelf in de weg. Op weg naar de badkamer verliezen we ons in een onopgemaakt bed, waarop het boek van gisteravond nog opengeslagen ligt met een vergeten gedicht. Boek opgeruimd en och hemel, wat ligt er een stof op de plank achter het bed waarop ook de wekker staat geparkeerd. Gauw een stoffig lapje pakken uit de badkamer waar diezelfde was van anderhalf uur geleden op ons ligt te wachten.
Zo leven Roos en ik al twee weken door elkaar. Ik weet welke studie ze volgend jaar gaat oppakken. Ook haar bijbaan ken ik en ik weet in welke straat ze woont. Ik ken de namen van haar vriendinnen en die van haar zusters. Alles weet ik van haar ouders want ik heb ze zelf bedacht. Het is alleen zo bijzonder frustrerend, dat het hele setje van de hele familie Van Vulpen niet van zins is, om schriftelijk mee te werken en zich op papier aan mij te openbaren.
Toch geef ik me nog niet gewonnen. Roos mag nog even in mijn hoofd blijven wonen. Uiteraard hoop ik, dat ze binnenkort uit haar schuilplaats uit mijn hoofd verdwijnt en zich op papier laat vangen. Tot die tijd wacht ik af en sta ik graag een stukje uit mijn hoofd aan haar af.