Vergelijkbare ontwikkelingen werden gelijktijdig plaats in de Verenigde Staten, waar Christian Dantsizen en Frederick Becket werden industrialiserende ferritisch roestvast staal. In 1912, Elwood Haynes een aanvraag voor een Amerikaans octrooi op een martensitische legering van roestvrij staal, die pas in 1919 werd verleend [9]
Ook in 1912, Harry Brearley van de Brown-Firth onderzoekslaboratorium in Sheffield, Engeland, terwijl op zoek naar een corrosiebestendige legering voor geweerlopen, ontdekt en vervolgens geïndustrialiseerde een martensitisch roestvrij staal legering. De ontdekking werd twee jaar later aangekondigd in een januari 1915 krantenartikel in de New York Times. [4] Het metaal werd later op de markt gebracht onder de “Staybrite” merk door Firth Vickers in Engeland en werd gebruikt voor de nieuwe entree luifel voor het Savoy Hotel in Londen in 1929. [10] Brearley een aanvraag voor een Amerikaans octrooi alleen tijdens 1915 te vinden dat Haynes reeds een patent had geregistreerd. Brearley en Haynes samengevoegd hun financiering en met een groep investeerders vormden de Amerikaanse Stainless Steel Corporation, met hoofdkantoor in Pittsburgh, Pennsylvania. [11]
In het begin van roestvrij staal werd verkocht in de VS onder verschillende merknamen, zoals “Allegheny metal” en “Nirosta staal”. Zelfs binnen de metallurgische industrie de uiteindelijke naam bleef onrustig; in 1921 een vakblad was noemde het “unstainable staal”. [12] In 1929, vóór de Grote Depressie hit, meer dan 25.000 ton roestvrij staal werden vervaardigd en verkocht in de Verenigde Staten. [13]
Hoge oxidatiebestendigheid in lucht bij omgevings- temperatuur wordt gewoonlijk bereikt door toevoeging van ten minste 13% (in gewicht) chroom en tot 26% wordt gebruikt om ruwe omgevingen. [14] Het chroom vormt een passiveringslaag laagje chroom (III) oxide (Cr 2 O 3) bij blootstelling aan zuurstof. De laag te dun om zichtbaar te zijn, en het metaal blijft glanzend en glad. De laag is ondoordringbaar voor water en lucht, de bescherming van het metaal eronder, en deze laag snel hervormingen wanneer het oppervlak wordt bekrast. Dit verschijnsel heet passiveren en wordt gezien in andere metalen, zoals aluminium en titaan. Corrosiebestendigheid kan negatief worden beïnvloed als het onderdeel wordt gebruikt in een niet-zuurstof omgeving, een typisch voorbeeld onder water kiel bouten begraven in hout.
Wanneer roestvrijstalen onderdelen, zoals moeren en bouten aan elkaar worden gedwongen, kan de oxidelaag worden afgeschraapt, waardoor de onderdelen te lassen samen. Toen met geweld uit elkaar gehaald, kan het gelaste materiaal worden gescheurd en ontpit, een effect dat bekend staat als vreten. Deze destructieve vreten kan worden vermeden door het gebruik van verschillende materialen voor de delen gedwongen, zoals brons en roestvrij staal, of zelfs verschillende soorten roestvast staal (martensitische tegen austenitische). Echter, kunnen twee verschillende legeringen elektrisch in een vochtige omgeving dienen als voltaïsche stapel en corrosie sneller. Nitronic legeringen gemaakt door selectieve legeren met mangaan en stikstof kan een verminderde neiging om gal te hebben. Bovendien kan met schroefdraad gewrichten worden gesmeerd om vreten te voorkomen. Lage temperatuur carboniseringsatmosfeer is een andere optie die vrijwel elimineert vreten en maakt het gebruik van dergelijke stoffen zonder het risico van corrosie en de behoefte aan smering.