J. Brants schreef zelfs: ‘[Z]o, als Koolhaas het deed, is in geen enkele taal over dieren geschreven.’ Het vereist nogal wat belezenheid om dit te kunnen zeggen maar in elk geval is het zo dat Koolhaas' verhalen sterk afwijken van traditionele dierenverhalen, die vrijwel steeds de gedaante van een fabel, een satire of een allegorie hebben, en waarin het dier de drager van een (menselijk) idee is, en dus geen individu is maar een marionet. In Vergeet niet de leeuwen te aaien heeft alleen het titelverhaal een allegorische en satirische kant: een vlo als missionaris of zendeling, de bekering vanuit Afrika naar Nederland in plaats van omgekeerd, het idolate godsdienstige gedrag van de teek en de honden, de uitstoting en het doden van de ketter Treffie.
Waarschijnlijk is het ook zo dat Koolhaas een van de weinige zo niet de enige literaire schrijver van dierenverhalen in de moderne tijd is (incidentele uitstapjes in deze richting, bijvoorbeeld van Kafka, buiten beschouwing gelaten). Dierenfabels en -satiren bloeiden in de rationalistische zeventiende en achttiende eeuw, het dierensprookje in de romantische negentiende. Rond 1900 is er een aantal literaire schrijvers van dierenverhalen zoals Rudyard Kipling en Jack London, maar die ‘stichtten geen traditie [...]. Verhalen over dieren raakten als gesunkenes Kulturgut op kinderen aangewezen’ (Kruithof). Bovendien worden de dieren bij Kipling en London toch min of meer van buitenaf beschreven, ook al wordt verteld wat ze denken, terwijl Koolhaas' verhalen in de woorden van Bonten ‘zielsverhalen’ zijn en dit ‘binnendringen in het dier, het beleven van emoties via het dier’ noemt hij ‘volkomen nieuw’. Of zoals Van Aart het uitdrukt: Koolhaas ‘tracht in en door het dierenverhaal zijn inzicht in de eigen belevingswereld van het dier te verwoorden’.
De besprekingen van Vergeet niet de leeuwen te aaien waren allemaal zeer positief. Smit prijst de ‘werkelijk uitnemende stijl’ en vindt ‘Frederick Abstract’ het allerbeste, net als Hoornik die het vergelijkt met Nijhoffs Het lied der dwaze bijen: ‘Het ver-