Art | The Valravne
Een jaar geleden was ik bezig met een klein project, na een paar weken is het verwaterd en heb er sindsdien niet veel meer aan gedacht. Maar vandaag kwam ik de tumbler pagina die ik er destijds voor gemaakt heb weer tegen en heb nieuwe zin gevonden om het weer op te pakken. Ik doe geen beloftes maar hoop er iedere week er weer een te maken. Vandaag ter kennismaking de bewoners van Cherington Road die tot dusver op papier gezet zijn =).
Digging through my bookmarks I came across a tumbler page I once made, one of those things that started enthusiastic and faded away to the background after a few weeks (curse my lack of focus =P). Sometimes when a thing like that pops back up to the surface it can be a bit embarrassing, getting confronted with a product of a younger self can be a interesting mirror.
But when I was looking at this today I felt inspired to take it up again, there is something about it I still would like to work with. A silly thing to have a bit of fun with. I'm not making any promises but I'm going to try to make one every week or so, I'll post them here and on the original tumbler page. Today no new ones yet but I'd like to introduce you to the people of Cherington Road so far.
Cherington Road	Leave a comment
I'm dreaming of a white Easter?
Bing Crosby zong over een witte kerst als toppunt van kerstgevoel en gezelligheid, maar in Noorwegen zijn ze zo cool dat ze daar zelfs aan een witte Pasen doen. Zo ontdekte ik vorige maand, vanuit een zonnig Nederland vertrokken maar bij aankomst in Trondheim sloeg het weer snel om en tegen de tijd dat mijn trein op bestemming was aangekomen was ook de winter weer terug gekeerd. Een paar foto's van mijn laatste bezoek aan het land van de vikingen, meer vind je hier.
Bing Crosby sang about a white Christmas as a pinnacle of cosiness and Christmas spirit. In Norway the people are so cool that they even rock a white Easter as I found out last month.
Animals/Nature Memories Photography Travel	Leave a comment
Portraiture is a window to the soul
Vandaag deel ik een beetje kunst, aangezien me hoofd er vol mee zit na een dag erover praten opschool. Marlene Dumas is opgegroeid Zuid-Afrika, maar woont en werkt al sinds de jaren 70 in Nederland. Haar werk bestaat voornamelijk uit portretten van mensen, met een nadruk op het uitbeelden van de menselijkheid, soms pijnlijke moeilijke kanten hiervan die haaks lijken de staan op de zachte subtiele stijl van haar werk. Ik kan zo jalours zijn op werk als dit. Zo simpel in uitvoering maar zo sterk, en gewoon mooi (wat in de moderne kunst geen vanzelfsprekendheid is). Ze hangt in grote musea in zowel Nederland als het buitenland, op haar website vind je meer.
Marlene Dumas is a Dutch/South-African artist. I'm so jealous of work like this, simple but so effective, and not afraid to be pretty.
My first big schooltrip
Zo nu en dan kom ik een kunstenaar tegen wiens werk recht door mijn mijn hersenen in steekt en daar een plekje voor zichzelf uitgraaft om in te verblijven en mij als een splinter constant aan zijn aanwezigheid herinnert. Ik ga op zoek naar documentaires, boeken, artikelen, zo ongeveer alles wat ik maar over hem of haar werk kan vinden om mijn honger om meer te zien en te leren te stillen. Een van de recente onderwerpen van een dergelijke van mijn obsessies is de Brits/Ierse kunstenaar Francis Bacon.
Vorige maand vertrok ik op een school reis naar Berlijn, ik was van plan hier eerder over te schrijven maar beter laat als nooit toch? Het was een beetje bijzonder omdat het mijn eerste schoolreis met overnachting was zoals ze dat noemen, Ik ben ondertussen 21 dus ook dit valt onder de categorie beter laat als nooit vrees ik. Een week nadat ik terug was sprak ik mijn 11 jarige neefje, ook hij gaat binnenkort voor het eerst met school op kamp en was dus erg begripvol, vooral de slaap regelingen boeide hem, specifiek de menging van jongens en meisjes op de zelfde kamers, hij verzekerde mij dat dit niet een normale regeling op dergelijke school uitjes is (zijn oudere broertje bevestigde dit)
Veel van mijn klasgenoten bleken al eerder op bezoek te zijn geweest in deze stad, voor mij was het echter de eerste keer (gek genoeg de eerste keer zelfs dat ik de Duitse grens over ben gegaan) Waar mijn klasgenoten me vooral erg enthousiast over het Berlijnse uitgaansleven en de schijnbare erg relaxte en alternatie cultuur kende ik Berlijn toch vooral nog steeds als de hoofdstad van de Oorlog, en daarna het middelpunt van de koude oorlog, mijn beeld van de stad was dus een aantal decennia gedateerd. Ik trof in Berlijn aangekomen een stad aan die inderdaad een zeer eigen vrijzinnige cultuur heeft. Vooral dat het verhaal dat er in Berlijn volop op straat bier gedronken word waar was verraste mij toch wel. Er was duidelijk veel gebeurd in die paar decennia die ik gemist had, al voldeed het toch ook wel weer aan het stereo type van de Duitsers als bier drinkende worst eters (echt overal curryworst), eerst waar ik gedurende mijn verblijf natuurlijk noodgedwongen wel een beetje mee heb moeten integreren, when in Rome right?
Veel van de tijd werd doorgebracht met het bezoeken van musea, ik studeer aan de kunstacademie dus dat was te verwachten. Het was in een van de musea dat Berlijn voor mij een verrassing had wachten. Niets vermoedend struinde ik door het "Neue National", Na eerst oog in oog met de king te hebben gestaan, hij klaar om zijn pistolen te trekken (Elvis door Andy Warhol), Ik vooral blij verrast om hem te zien na kamer na kamer door te zijn gelopen met allerlei misschien wel heel interessante maar vooral ook hele abstracte schilderijen. Wachte er een nog grotere verrassingen, opeens hingen er daar, in een grote glanzende gouden, stiekem wel een beetje kitscherig foute, gouden lijst twee Bacons. Na de weken ervoor boek na boek te hebben doorgespit stond ik nu oog in oog met mijn idool. Ik moet toegeven Bieber fans nu een beetje beter te begrijpen, maar wat doe je? een schilderij kan je natuurlijk niet bespringen, dat besefte ik in ieder geval toen ik te dichtbij kwam en er een harde zoemer gevolgd door een boze blik en een Duitse zin van de suppoost op mij gericht werd. Dus toen maar heel braaf op de foto gegaan, op de foto met mijn idool =) Toch het hoogte punt van mijn eerste grote schoolreis.
Me being a shameless fanboy
I'm 21 years old but none the less I went on my first ever sleep over school trip only last month. It was a very new experience. A trip to Berlin where to my suprise I came eye to eye with my currently biggest Idol -no not the Biebernator- it was a painting by Francis Bacon^^.