Wijsgerige reflecties: Friedrich Schiller on the sublime
Déja vu, die eenzaamheid van 'het' sublieme. Het 'sublimeren'was een term van een in de ogen van sommigen 'sublieme' geest, in de aardse zin.
Het lijkt niet op wat het is. Ik kan er 'echt' niet bij, bij de geniale geest, die aanvoelt aan wie hij of zij verwant is, en dat steeds weer demonstreert of demonstreren wil.
De echt (aanraakbaar als een wielrenner) sublieme gasten van de Here der heerscharen) zoeken en blijven zoeken tot ze een ons wegen.