De Witte woestijn van Egypte wilde ik altijd al eens zien. Marleen Bogaert, ook lid van het Spoor Gent, gaat al jarenlang naar Egypte. Zij was gids van de groep waarvan ik deel uitmaakte. De eerste week ging ik naar de Witte woestijn. De tweede week was ik alleen aan het wandelen en het fotograferen en maakte daar de serie Het Beloofde Land. Tijdens de tocht in de Witte woestijn zag ik de vele jeepsporen en probeerde deze eerst fotografisch te vermijden. Op de tweede dag leken de sporen me echter fotografisch interessant. Crossroads was geboren. Ik had al gelijk muziek van Eric Clapton in gedachten. Deze muziek paste niet in de audio visual, maar op een instrumentale CD van Eric vond ik uiteindelijk de geschikte muziek.
Deze serie was ook mijn inzending voor BVNF in 2005. Daar moesten inzenders van audio visuals nog zelf hun entree betalen om hun eigen serie te mogen zien ….
Tekst bij audio visual:
Eric Clapton, geteisterd door alcohol en drugs, zingt over de Crossroads: "This old road keeps rolling on and on, knowbody seems to know me, everybody passing me by. But why should I worry and why do I care when this road that I walk on is going nowhere".
Sporen in de woestijn, door dorstig zand en onder een verschroeiende zon. Het leven kleurt met de omgeving mee of leeft in de koelte van de nacht. Sporen in de woestijn leiden naar horizonten, zinderend van vibraties en verre kleuren, met daarachter nooit betreden vlakten. Dagen in de woestijn zijn tijdloos en zandrichels vloeien tijdloos: zandduin na zandduin. De nog gloeiende zon verschemert achter de horizon en kleurt de hemel oranje-roze. De hemel gevuld met een paarse gloed, verbergt langzaam de zon en gaat aan de schaduwen van de nacht vooraf. De witte heuvels gloeien nog na van het hemelvuur. In het lichte licht van de volle maan heeft het landschap iets spookachtigs. Net voor het ochtendgloren verdwijnt de volle maan en wordt het echt nacht. Het voorspel voor een nieuwe dag is dieprood. In een geelgouden gloed kleurt de zonsopgang de dag weer langzaam blauw. De opkomende zon schildert levensechte stillevens in het landschap.
Sporen in de woestijn leiden langs rotsen in allerlei fantasievormen. De kalkstenen vlakte was een zee. In een zee van tijd is het gevormd in natuurlijke beeldhouwwerken. Gezandstraald door woestijnstormen. Rotsen lijken keuzes over het te nemen pad te verzwaren.
Sporen in de woestijn lijken te verdwijnen in verzandend geluk of een verdwalen in een verleden of fata morgana. Maar ook naar een leven zonder geleefd te worden.