Het belang van een schrijver laat zich gelukkig niet definiëren door de omvang van zijn publiek maar toch eerst en vooral door zijn thematiek en zijn schrijverschap, het metier. Welnu, schrijven kan Barnard, getuige – als volstrekt willekeurig voorbeeld – de volgende zin: “Mijn moeder was afkomstig uit een welgesteld Rotterdams milieu. De passage van de Luftwaffe in het jaar 1940 vergruizelde haar behaaglijk om zijn as draaiende wereld, waarvan Duitse dienstmeisjes het mechanisme smeerden – nu werd de tijd niet langer gedood met Schubert en tennislessen, maar doodde de tijd zelf.” Maar ik zou ook kunnen wijzen op de talloze aforismen waarvan Barnard zich bedient, zoals: “Tegen het licht van de rede danst het stof van de geschiedenis” of “Gelukkig de mens bij wie de verbindingsweg tussen hart en verstand zo kronkelig is als een bergpad.”