Wat kon daartegen het arme haasje met zijn piepstem uitrichten! Hij verloor het dan ook en werd door de anderen opgegeten.
De vos zelf had zijn mond helemaal niet opengedaan, want die had het te druk met scheidsrechter te spelen. En aangezien de anderen hem graag te vriend wilden houden, zeiden ze daar verder maar niets van.
Maar één haas is voor een beer, een wolf en een vos geen overvloedig maal en spoedig begonnen hun magen dan ook weer geducht te knorren. Ze besloten dan ook een tweede zangwedstrijd te houden. De beer zette zijn borst nog wijder uit dan de eerste keer en stootte een dusdanig oorverdovend gebrul uit, dat het stof in dichte wolken uit de kuil omhoog dwarrelde. Toen was de beurt aan de wolf. Die stak zijn kop weer in de lucht en hief nu zo'n schril en door merg en been snijdend gehuil aan, dat de beide anderen verschrikt naar hun oren grepen en de vos haastig uitriep: "Genoeg! Genoeg! Houd je mond maar, jij hebt het gewonnen!"
En zo werd de beer door de wolf en de vos opgegeten. Dat was een héél wat vettere kluif, dan het kleine haasje en de beide overgebleven dieren hadden er wel een week lang genoeg aan. Maar zelfs een beer raakt tenslotte op en na een week zaten de wolf en de vos elkaar weer met hongerige ogen aan te kijken.
Nu had de vos stilletjes en zonder dat de wolf het had gemerkt, het hart van de beer weggenomen en achter zich verstopt. En toen er niets meer te eten viel, nam hij telkens een stukje van dat hart en begon het op te eten. "Ach, m'n beste neef," klaagde de wolf, "ik heb zo'n vreselijke honger en ik zie dat jij nog altijd wat te eten hebt. Mag ik daar ook wat van hebben?"