Joodse begraafplaatsen door het hele land vertellen ons een bijzondere geschiedenis. Ze vertellen van een volk en een geloof dat zich eeuwen geleden vestigde in een land dat het niet altijd op had met deze 'andere' mensen. De Joden hielden sterk vast aan hun eigen waarden, normen en vooral hun geloof. Desondanks integreerden ze en werden ze een deel van ons land. Kenmerkend bleven evenwel hun synagogen, maar ook hun begraafplaatsen. Vaak in het veld aangelegd omdat in of nabij de stad geen plaats voor hen was. Daarnaast vertellen de veelal in onbruik geraakte begraafplaatsen nu ook van de holocaust in de Tweede Wereldoorlog. De open vlakken op Joodse begraafplaatsen spreken voor zich en anders doen de gedenktekens dat wel!
'Leven en laten leven', is een gezegde dat veel wordt gebruikt. Echter het enige zekere in ons leven is dat we allemaal eens de dood in de ogen moeten zien. Wat er na het overlijden met ons stoffelijk overschot gebeurt wordt meestal ingegeven door religieuze of andere symbolieken die binnen de verschillende culturen een belangrijke rol spelen.
In onze Westerse samenleving is het Christendom sterk bepalend voor de symboliek waarop wij onze doden begraven. In het Nieuwe Testament (I Corintiërs 15:20vv) wordt het geloof in opstanding gepredikt. De wijze waarop het lichaam van de overledene werd behandeld en de plaats van teraardebestelling waren grotendeels gebaseerd op deze prediking.