Marktkooplui die met een overdreven Amsterdams accent de menigte hun nieuwste slogan toe brullen: “Alleen bij ons en dus uniek: een Kilo mandarijnen voor 1 piek!” Het loopt nét niet lekker, maar het is wél leuk.
Dit ideaalbeeld ten spijt: ook Amsterdam heeft zich ontwikkeld. In de praktijk die 2019 heet zie je dit beeld nog wel, maar het wordt helaas steeds minder. Jammer, maar niet erg.
Bovendien lijkt dit op een, door een ieder voor zichzelf te kwalificeren, kant van de medaille die Amsterdam door de positieve ontwikkeling van de laatste 30 jaar wellicht ongewenst opgespeld heeft gekregen.
Het gezellige, pittoreske Mokum van weleer heeft niet stil gestaan, is nog steeds in ontwikkeling en werd van een stad een wéreld stad. Dit alles met als keerzijde dat er steeds minder échte Amsterdammers in onze hoofdstad wonen. Ondanks deze ontwikkeling zijn het de bewoners die samen met de Amsterdamse bestuurders erop toe hebben gezien dat Amsterdam wél altijd zichzelf bleef: “Heldhaftig, vastberaden en barmhartig”
Bovenstaande zin zou ik het liefst als strafwerk 1500 keer laten op schrijven door de huidige Amsterdamse gemeenteraad.
De huidige gemeenteraad probeert in rap tempo Amsterdam van zijn trots af te helpen. Deze zichzelf veel te serieus nemende bestuurders zijn voor het overgrote deel mensen van buiten de stad, die sinds 5 jaar in de grote stad wonen en denken Amsterdam op een zelfde manier te kunnen besturen als het boeren gehucht waar ze zelf vandaan komen. Maar lieve Groen Links types met de namen Rutger, Femke, Jasper en Zeeger, Amsterdammers zijn eigenwijs en optimaal cynisch. Bovendien, ik benadruk het nog maar eens: Amsterdam is een wéreld stad. Maar wel een wéreld stad die altijd is blijven vasthouden aan zijn ideaal beelden. Een stad ván de Amsterdammers, vóór de Amsterdammers. Maar wat er nu gebeurt is Amsterdammertje pesten. En dat gebeurt alles behalve heldhaftig.