Maar hij leeft | Bert Goessens
'Beste Bill, ik zag daarnet je vrouw. En ze zei dat je langzaam impotent wordt. Is dat waar? Arme beste kerel. Wie zal je troosten als je vruchteloos verlangt?'
Wij speelden met Lego, mijn broer en ik. De albums van Gorki draaiden op cassette. Op de speelmat zongen we mee. Over impotentie hadden we nooit gehoord, maar Bill werd wel onze speelkameraad. Net als Molly. De Molly uit 'En Molly, toen je me pijpte. Was ik eigenlijk niet gelukkig.' Seksuele voorlichting dankzij Luc De Vos. Leerzaam.
Ons favoriete album was Hij Leeft, met die twee bedroefde vogeltjes op de cover. 'Berejaaaager, breek eens open', brulden we bij het bouwen van een ruimteschip. Voor ons was You'll never walk alone een klassieker van Gorki en niet het voetballied van Liverpool. Het nummer Samen in dat donkere huis zorgde voor mysterie want daar 'Doen ze alles wat niet mag. Alles wat niet mag.' Hij Leeft is onze zorgeloze jeugd, onze broederschap.
Maar Hij Leeft is ook mijn eigen album. Muziek om mee groot te worden, om eenzaamheid en het verlangen naar liefde een plaats te geven en te herkennen. Hij is alleen, zegt het al in de titel. 'Soms denk ik in diepe smart, aan de jongen die ik vroeger was. Hij spaarde prenten, hij deed niemand kwaad en hij droomde dat je van hem hield.' Een song als Beste Bill deed me nadenken over ambities: 'Begrijp jij die mensen die op feesten de overwinning vieren van het leven op de dood. En die de kansen grijpen waar ze liggen en die altijd weten wat ze doen?' Later gebruikte ik de tekst zelf in een sollicitatiebrief. En ja, Beste Bill, ik begon die brief met die zin over impotentie. Vol van ambitie.
Gorki is met me blijven meegroeien. Tijdens de blok verliet ik te laat op de avond mijn kot om naast de omheining van een volgepropte Oude Beestenmarkt toch een stukje van hun concert mee te pikken. Alleen. Soms heb je gewoon nood aan tristesse en in de muziek en teksten van Vos kon ik die vinden.
In juli heb ik hem kunnen spreken. Ik mocht voor De Standaard online verslag uitbrengen van een festivaldag in Werchter. 's Middags, bij het ontvangen van mijn persbandje, stond hij naast mij. Luc De Vos die altijd zo klein leek, maar voor mij zo groot was. Ik kon mijn eerste tweet niet beter beginnen dan met een quote van hem. Maar ik was zo zenuwachtig. 'Rustig, rustig', temperde Vos. 'We hebben nog de hele dag.' Hij vertelde dat hij er op uitnodiging van Humo was: 'Anders zou ik hier niet zijn. Zo'n festival is onbetaalbaar geworden.' Een voorspelbare bekentenis van een oude zanger die in Werchter ooit zelf op het podium stond en nu volop uitkeek naar Stromae, de nieuwe zanger die hij een genie noemde.
Op Hij Leeft zong Vos: 'In Klaas zijn dikke boeken, stond het al geschreven. Wat je zou worden, later in je leven. Een oude zanger die zingt over het verleden. Want vroeger was je beter, vroeger was je beter.' De zanger is nu dood. Maar Luc De Vos leeft. In de Lego-blokken van mijn jeugd, in mijn eenzaamheid en verlangens. 'Vroeger konden we scoren en nu zijn we oud. En net als voetbal, is God overal. Lalala lalala-la la.'