Damon Albarn maakt met 'The Nearer the Fountain, More Pure the Stream Flows' zijn muzikale werkkracht nóg indrukwekkender
Serge Simonart maandag 8 november 2021, 15:32
Ik kan niet meteen iemand anders noemen die de voorbije twintig jaar zoveel en zulke uiteenlopende muzikale projecten heeft afgewerkt als de onrustige ziel Damon Albarn, die van Mali naar Kinshasa vliegt via Syrië en Nigeria en bij al die reizen een soundtrack bedenkt. Zijn uitlaatkleppen heten Blur, Gorillaz en The Good, The Bad & The Queen, en zijn vierde groep belichaamt hij in zijn eentje. Dat geen van zijn worpen tot dusver ondermaats was, maakt zijn werkkracht en ideeënrijkdom nog indrukwekkender.
'The Nearer the Fountain, More Pure the Stream Flows' zou eerst een instrumentaal werkstuk worden dat de landschappen van IJsland moest verklanken. Tijdens vruchtbare lockdowns raakte de muziek bezwangerd van tekst en zang. Het levert een sfeervol, intiem geheel op met een song als 'Daft Wader', die veel mooier is dan de flauwe woordspeling doet vermoeden. Heel af en toe, zoals in 'Combustion', ontspoort de melancholie en lijkt Albarn prille Velvet Underground te willen uithuwelijken aan iets van Einstürzende Neubauten. Dan schurken feedback en atonaliteit zich tegen een grillige groove aan – tot alles weer in de plooi valt.
Als ik het in één zin moet vatten: dit is Albarns Brian Eno-moment. Op 28 februari en 1 maart te horen in Bozar.