De bestuurskamer is regelmatig leeg en na afloop moet je spoorslags op zoek naar de speler die je wilt interviewen. Over medewerking negen van de tien keer geen gebrek, laat dat duidelijk zijn. Maar met een beetje pech glipt hij de kleedkamer in, gaat hij eerst douchen en dan kan het grote wachten beginnen. Via medespelers die wel snel klaar zijn, probeer je hem te benaderen. Met dat ‘hij komt eraan’, heb ik inmiddels leren omgaan en schakel ik subiet door naar de volgende.
Maar wat heb ik het gemist. Langs de kant, meestal tussen de twee dugouts, kijken, luisteren en overleggen met de fotograaf. Op pad gestuurd worden met een invalshoek of zelf je creativiteit laten afhangen van het verloop van de wedstrijd. Na de tijd de mobiel erbij, je gesprekje opnemen of soms nog pen en papier, omdat dat net wat sneller en makkelijker is met het uitwerken, tenzij je - zoals ik - je eigen steengeschriften regelmatig niet of nauwelijks meer kunt ontletteren.