slaan uit het kantoor. Er hing donder in de lucht: wat heeft Cato te bedokteren met dien ouden teekenaar? Zou ze dan nooit haar wilde plannen prijs geven? Zoo willen ook wel eens kinderen van de hei gaan varen, naar de zee. Waarom? Kent iemand de duistere verlangens van een menschenhart ? Wat weet zoo'n heidejonk van de zee, waarom verlangt het naar de hooge golven, wat heeft zoo'n onnoozel schaap der droogte met de zee gemeen ? Alleen de wolken, de eigenste wolken die over zijn dorren grond varen en later over de zee hangen. Anders is er geen gemeenschap hoegenaamd tusschen hei en zee.	
Maar wat is er, dat Cato naar de zee trekt? Ze heeft een Noorsch zeewaardig bootje gelapt, ze heeft zeebooten gezien in Rotterdam.... en ze proeft verdienste in den wilden tijd dien we beleven. Niets dan wolken. En die Streefkerk is bezig, zich hier een bedje op te schudden. Die zoekt zich er zóó in te draaien, dat hij de leiding overneemt en dat proeft Marius er terdege uit. Alleen Cato proeft dat niet, Cato die anders zoo fel is in 't onderscheiden van de bedoelingen der menschen. Als ze zoo bedaagd niet was, zou hij meenen moeten, dat ze den jongemeidenkolder in d'r kop had, zoogezegd verliefd was. Maar te denken aan Cato met een man aan haar zij, dat was zóó onnoozel, daar begint hij maar niet aan.	
Die teekenaar in z'n soldatenpak zit recht te zwetsen. Ze hebben hem — dat is zijn straf — op de hei weggestopt. Daar zijn geen zeebooten te bouwen. Maar de drift om z n zin door te zetten, is daar nog furieuzer geworden. Hoelang zal Cato blijven standhouden? Zoolang als ze wil. Maar daar steekt juist de angel: wil ze nog wel stand houden? Of wil ze avonturen? Met een avonturier het vadersbedrijf wagen! Met een vent, die niets te verliezen heeft. Ja ja.... maar hij is er ook nog; wacht even!	
En hij overlegt aldus: ik zit er hier bij en nou durven ze niet goed uit den hoek komen. Ze weten duvels goed, dat ik niet van windhandel hou. Vader heeft gewaarschuwd tegen aandeelen in goudvelden en tegen een grootbedrijf.	
De vromen zijn het er zeker mede eens en atheïst en vrijdenker zullen er niets tegen hebben, omdat wij ei den nadruk op leggen, dat bij het R. o. L., hetzij men vroom is of een atheïst, dit de particuliere zaak van het lid blijft, evenals welke godsdienst men belydt. Het gaat trouwens om zeer begrijpelijke geboden, die de grondslagen van het R. o. L. vormen. Gij zult niet stelen (ik meen daarmede: geen landen en volken door oorlogen afnemen). Gij zult niet dooden, (waarmede ik bedoel, dat men geen oorlogen mag voeren om iets te veroveren). Gij zult geen valsche getuigenis geven; en moet dit beteekenen, dat de politiek oprecht is en op waarheid berust, geen geheime politiek is. Het R. o. L. mengt zich direct noch indirect in religieuze aangelegenheden, maar waarborgt zooals heden de vrijheid van geloof.	
De invoering van het R. o. L. eischt natuurlijk het afstand doen van veel oude pruikenboel en gewoonten. Menigeen zal dit moeilijk vallen en men zal met statistieken en al het mogelijke andere materiaal trachten te bewijzen, dat het R. o. L. practisch onmogelijk en volksoeconomisch en technisch niet door te voeren is, te kinderachtig en te eenvoudig is om nuttig te zijn. Maar in het algemeen zal toch de geestdrift het overwicht hebben; vele zullen voelen, dat als zij het R. o. L. hebben begrepen, dat zij uit den storm in veilige haven komen. Wij zijn immers allen zoo moe, zoo verkniesd, zoo verarmd, zooveel ongeluk hebben wij doorgemaakt — denken wij alleen maar aan de lieve dooden, gelijk van welke natie, die voor een hersenschim doelloos werden afgeslacht, gekweld, en gemarteld, rechtstreeks of door verwondingen en ziekten. Deze oorlog was een vreeselijk natuurverschijnsel en na ieder ander natuurverschijnsel om maar iets te noemen na een aardbeving of ook b.v. bij een schipbreuk worden menschen in den nood in hun geheele samenstel zachter en meer geneigd om den reddenden stroohalm te grijpen. Laat het Recht op Leven deze laatste reddende stroohalm zijn.	
De tegenwoordige crisis lijkt menigeen ongunstig om het R. o. L. in te voeren, niettegenstaande dit is de tijd in werkelijkheid gunstig om aanhangers te krijgen, omdat wij heden ten dage weer op een kruitvat zitten en in gevaar zijn, en wanneer er een begin zou worden gemaakt, al was het