Een jaar later - Run Cycle Write
​Opeens realiseer ik me het ergens staande in de polder tussen Battenoord en Herkingen. Het is vandaag precies een jaar geleden! Ik realiseer het me op het moment dat ik daar in de polder sta als vrijwilliger bij de Triatlon Goeree Overflakkee. Een achtste triatlon dus 500 meter zwemmen, 20 kilometer fietsen en 5 kilometer lopen. Een evenement wat nieuw leven is ingeblazen, een prachtig nieuw leven. Een toevoeging voor de Flakkeese sportkalender!
Toen organisator Erik Peeman, ergens dit voorjaar, de mail stuurde met de roep om vrijwilligers had hij geen beter moment uit kunnen kiezen. Ik had net mijn hele loopplanning voor dit jaar geschrapt. Want hoe hard ik sinds de geboorte van zoon Sep mijn best deed om te ontkennen dat er iets veranderd was in mijn leven, er was wel degelijk iets veranderd.
Met de komst van Sep had ik met Mirjam afgesproken om maar te kijken welke rol sport zou gaan vervullen. De tijd en energie die ik ervoor zou hebben, maar ook de behoefte was namelijk een groot vraagteken.
Hoe op zijn kop kan namelijk je leven staan met de komst van je eerste kind? Het is echt, en dat meen ik uit de grond van mijn hart, het allermooiste wat me overkomen is. Je eigen vlees en bloed, prachtig! En dat doet dus wat met je. Het doet veel met je nachtrust en energie, maar het doet wellicht nog wel meer in je hoofd.
Wat is er namelijk nu echt belangrijk?
En hoe belangrijk is sport eigenlijk?
​Eerst denk je nog dat het allemaal wel mee zal vallen. Ok, zo'n kleintje slokt tijd en energie op, maar het slaapt (zeker in het begin) ook nog veel. Dus tijd genoeg om te sporten. Maar heel gek, ik die altijd graag naar buiten ga om te sporten, in de natuur te zijn, had opeens die behoefte niet meer. Ik bleef liever thuis!
Tot zo'n beetje half april deed ik nog mijn uiterste best om gewoon keihard door te gaan met sporten. Ok, in januari stond het allemaal nog op een laag pitje, maar in februari liep ik weer langere trainingen, in maart liep ik zelfs weer een marathon en in april zou ik wel eens even de Bouillonante gaan lopen.
Totdat ik de avond voor de Bouillonante besloot dat het zo wel genoeg was. Vermoeid tot in mijn haarvaten, wat pijntjes in het linkerbeen en dan 's nachts om 4.00 vertrekken naar België terwijl je ook gewoon met je zoon kunt knuffelen die dag?
Tja, dan blijk je als kersverse papa toch echt een 'zachtgekookt eitje' te zijn geworden en ga je dus gewoon niet naar Bouillon en schrap je gewoon heel je loopagenda.
Niet meer die 100 Miles Spa eind juni, niet meer die laatste kwalificatiepunten voor die UMTB vergaren. Nee, lekker met je zoon spelen, beetje vissen, wat fietsen en wellicht later wel weer eens wat lopen.
Het was wel effe goed!
En toen viel dus die mail van Erik in de mailbox. Mooi, prima plan. Ik ben vrijwilliger op 17 juni en nu na afloop kan ik wel stellen dat het heel mooi is om bij zo'n mooi, strak georganiseerd evenement weer eens aan de andere kant te staan. Zonder vrijwilligers immers geen wedstrijden. Dat realiseer ik me terdege.
Terwijl ik dit stuk in de zon zit te schrijven loop ik even naar binnen. Sep ligt in de box. Doek op zijn hoofd, boxmobiel aan en zodra hij mij ziet gaat dat tandeloze mondje wijduit open, stralen zijn ogen, trappelt hij met zijn beentjes en gaan de armen wijd open. Meneer heeft het naar zijn zin. Heerlijk!
En toch is het vandaag ook een jaar later. Precies een jaar na de Zugspitze Ultratrail. Een relatief eenvoudige 100 kilometerwedstrijd (bestaan die dan?) om Duitslands hoogste berg heen die ik vorig jaar op mijn tandvlees wist te finishen. Wat een beest van een wedstrijd was dat toen zeg!
Urenlang regen, kou, glibberen en glijden, maar wel mijn zwangere vrouw die aan de finish stond. Niemand wist dat toen nog, maar achteraf gezien zagen de mensen het wel aan ons. We straalden van top tot teen! En dat was echt niet alleen omdat ik de finish haalde en Mirjam een nieuwe baan had. Nee, dat was leuk, maar eigenlijk ook bijzaak.
In Mirjam groeide immers onze toekomst en daar liep ik letterlijk naar toe. Alhoewel het tijdens die koude, natte 23 uren heel makkelijk had geweest om de handdoek te gooien hield dat me op de been. Ik liep naar mijn toekomst toe!
Een toekomst die in de realiteit nog mooier blijkt te zijn dan dat ik me ooit voor had kunnen stellen. Wat zijn wij rijk!
En dat lopen dan? Nou geen paniek hoor. De schoenen zitten weer met regelmaat aan de voeten en de Kustmarathon begin oktober hoop ik met Sep op mijn arm te finishen.
En voor volgend jaar lonkt de UTMB. Ik moet daar nog iets rechtzetten. Het is bijna obsessief aan het worden, maar het moet. Maar de plannen die ik daarvoor heb volgen later nog weleens.