Om kwart over acht wordt er gebeld. Dat moet hem zijn. Een keurig geklede jongeman komt binnen. Hij draagt zelfs een das en in zijn ogen zie ik de verwondering dat ik niet hetzelfde doe, integendeel in een vale spijkerbroek en een t-shirt met ‘Lindeboom-bier’ erop aan een chaotisch bureau zit. Ben ik niet een soort Professor? Ongemakkelijk gaat hij op de met een bruin laken bedekte bank zitten en neemt de kamer in zich op waar hij, dat staat nog altijd vast, nooit en te nimmer zal wonen. Hij haalt een sigaret te voorschijn.
‘Mag ik roken,’ vraagt hij opeens verschrikt, en ik, in de stijl van mijn jeans: ‘Je rookt maar een eind weg.’ ‘U’ zou een mooie afstand scheppen, maar het zou belachelijk klinken want hij kan nauwelijks jonger zijn dan ik.