De belijdenis van de stilte.... Dit is een boekje voor den mensch, die wel eens, plotseling gevoerd buiten den begrensden kring zijner al-dagelijksche menschelijkheid, op zijn weg is blijven stilstaan, en als bij onvoorbereide openbaring heeft gevoeld, hoe het wezen van het Leven is.
Alleen in zeer bijzondere oogenblikken kan dit gevoel dalen over onze ziel. Wij moeten geraken in een sfeer van harmonie - ik denk aan herfstzon die koesterend op onze handen valt, aan de geluidenlooze daling van doode bladeren en den toover van wisselend wolkenspel; of aan het geheimenis van een kalmen voorjaarsnacht, openbloeyend als een goud-en-blauwe bloem; of aan de rust van een avondzee, waarover de dalende glansen van den laten dag neerzonken als stervende schimmen.
In de bijzondere oogenblikken van het leven kunnen soms onze kleine, want menschelijke zorgen afglijden van onze ziel; wij gevoelen ons opgenomen in eene andere sfeer, waarin de gedachten die ons lager mensch-zijn vervullen, ons niet kunnen volgen. Wij halen verruimd adem, en zien als van blanke heuvel-toppen over de lage verten, waar de begrippen van tijd en ruimte deinzen als donkere gestalten. De uren zijn niet duister meer, en wij zien bleeke bloemen op het gewaad van het leven. Dan is het de tijd voor de Belijdenis van de Stilte. De stemmen van ons menschelijk trachten en begeeren zwijgen, en bij de bewuste overgave van onze ziel aan de Al-ziel wordt het ons veilig en wel-vertrouwd, en zien wij elk mysterie van het heelal als een gestalte, niet meer ons bedreigend, maar ons genegen met de vriendelijke gehechtheid van een ouderen broeder.
Van de belijdenis van de stilte nu zingt het gedicht van den heer Roland Holst. De dichter heeft de zee en de eenzaamheid gezocht; de natuur is hem gemeenzaam geworden; de wind werd hem tot een vertrouwden makker, en de schemering, de zachte zuster der stilte, werd ook hem tot eene zuster:
Als een der schoonste fragmenten uit het gedicht noem ik den inlasch van het leven en de vernietiging der Fianna, de trotsche krijgers, wier bestaan in de sluyeringen van mythe en overlevering verloren gaat. Enkele regels schrijf ik af om aan te toonen, dat beeldend vermogen evenzeer tot het kunnen van dezen dichter behoort als het weergeven eener lyrische bewogenheid: