Denk Met Je Hart: Tijdloze Schrijfsels van Lilian Gijsbers - De Strijd
maandag, november 16, 2015
Tijdloze Schrijfsels van Lilian Gijsbers - De Strijd
Maandag 16-11-2015: Een dag van grote stappen, diepe dalen en hevige inzichten die wereldveranderend en –omvattend zijn. Dat allemaal in de ochtend, dat ik inzichten verwerf, die me eeuwenlang voor de voeten lagen, maar ik kon of wilde ze niet zien.
De angst was groter en de moed zonk me in de schoenen, maar als ik dat nu weer laat gebeuren, kan ik mijn levensmissie niet volbrengen en blijf ik geblokkeerd staan waar ik nu ben. Dat wilde ik niet, maar tegelijkertijd moest ik kijken naar hetgeen me dan afleidde van datgene dat ik moest doen.
Woede van mensen in de wereld, een oorlog, een strijd die niet de mijne is, maar toch mij raakt alsof het om mij gaat. De woede die weer een woede in "het slachtoffer" doet ontwaken, vergelding is wat volgt. Wederom vervallen we in oude patronen, er wordt gevochten, er is oorlog. Eeuwen en eeuwen houdt dit patroon ons in de macht, wie gaat het doorbreken? Wat is nodig om het eens werkelijk anders te doen?
Het besef…. Dat we allen één zijn, dat is het enige wat ons dichterbij elkaar kan brengen. Het weten dat er een leven is na dit leven, dat we opnieuw geboren worden als we zijn gestorven. Je bent nu eens een man, dan weer een vrouw. De ene keer woon je in het Westen, dan weer in het Oosten. De ene keer woon je in een gezin van aanzien en macht en de keer daarop in een gezin van armoede en wanhoop. Jij bent telkens diezelfde mens en je blijft meedoen met dat wat jouw familie in dat leven acht de waarheid te zijn, maar het is niet de waarheid, want jij hoort de ene keer bij deze familie en de andere keer bij de familie die je nu wellicht haat.
Snap je niet, dat je uiteindelijk alleen maar tegen jezelf vecht? Begrijp je niet, dat je na dit geleefde leven ook ondergaat wat je in dit leven een ander hebt aangedaan? Zolang je voor dit weten je ogen sluit, ervaar je pijn en lijden. Totdat je beseft dat wat in jou huist ook in de ander is. Ook hij/zij is op zoek naar liefde, ook de ander wil er mogen zijn. Iedereen heeft dezelfde wens, dezelfde droom, streeft naar gelijkwaardigheid en respect.
We zijn helemaal niet zo anders als het soms lijkt, als we geloof, ras, land, opvoeding, beroep en uiterlijk allemaal loslaten en kijken naar iemands werkelijke aard, dan zien we iemand die zoekt naar hetzelfde als waar je zelf naar zoekt. Durf jij die mens te zien achter iemand die nu in woede naar je kijkt? Want als je die mens durft aan te kijken, dan kan je niet meer vechten. Dan komen in plaats van woede en vergelding hele andere wensen in je naar boven. Die ander helpen de weg te vinden, die ook jij aan het zoeken bent.
En die weg leidt maar naar één ding: liefde voor de ziel die ieder is. En waar liefde mag bestaan is geen plek voor woede en haat, daar is alleen nog het besef dat we elkaar nodig hebben, dat we samen kunnen zoeken naar een andere manier van samenleven, zonder het lijden en met respect voor elkaar.
Waarom is het ons tot op heden dan nog niet gelukt? Wat houdt ons tegen om de ander te waarderen voor wie zij zijn? Het leert ons één ding: als we de ander niet kunnen accepteren, dan betekent het eenvoudigweg, dat we onszelf niet accepteren. De ander is vanuit de ziel altijd en overal een spiegel voor dat wat speelt in jou. De ander kan jou alleen pijn doen, als die pijn al in jou huist.
Is dat de reden waarom ik, ondanks alles, nu wel verdriet voel, maar nog veel meer het VERTROUWEN? Is het zo, dat dit me nu vooruit heeft geholpen om nog meer van mezelf te gaan houden, net zolang tot ik geen haat meer kan voelen voor de ander? Want haat naar de ander is de spiegel van haat naar jezelf….
En opeens overzie ik het geheel. Zodra je werkelijk van jezelf gaat houden, is er geen reden meer om de ander af te wijzen. Zodra je vervult bent met EIGENWAARDE kan je de ander ook WAARDEren. En zodra je verdriet in je hart hebt aangekeken, doorvoelt en losgelaten, kan de ander je geen verdriet meer toebrengen….
Alle lijden in de wereld, is dus dat wat in jou is en wordt geraakt door de ander. Hoe anders kan de ander jou laten lijden als je niet een eenheid zou zijn? Het bevestigt, dat we samen één zijn. Laat dat vooral jouw missie zijn, de eenheid in jou en de ander te omarmen. Net zolang totdat alle ongelijkwaardigheid is overwonnen. Dan pas ga je zien, dat de Aarde een school is, waar je leert wat ware LIEFDE is. Een leslokaal vol met mensen die dezelfde lessen willen leren, die van vreugde en verdriet, die van macht en onmacht, die van armoede en rijkdom, die van liefde en angst.
Je leert niet liefhebben, als je nooit angst hebt gekend. Je leert nooit wat rijkdom is, als je niet arm bent geweest, je leert nooit wat werkelijke macht is, als je niet in onmacht hebt verkeerd. Als je boos naar GOD kijkt en je afvraagt: "Waarom is dit alles er? Waarom moeten we lijden?"
Zie dan hier wat het antwoord is: "Alleen via dualiteit, die soms strijd teweeg brengt, kunnen wij leren en groeien." En soms zijn oude structuren en methodes niet meer voedend en leren we er niks meer van…. Dan mag deze structuur ophouden te bestaan om daarna plaats te maken voor het nieuwe, de verbeterde structuur, de nieuwe wereld. Deze nieuwe Aarde vormt zich op dit moment, of wij ons hier nu van bewust zijn of niet. Een nieuwe Aarde vol van harmonie en saamhorigheid. En ieder die daarmee moeite heeft, wordt uitgedaagd en wil wellicht vasthouden aan het oude, ervoor vechten als het moet."
Onze pijn is tegelijkertijd de pijn van GOD, die ons alleen maar een manier wilde geven om onszelf steeds opnieuw uit te vinden. Het was echter ONZE keuze om met elkaar te vechten en strijd te voeren en God ... liet ons vrij om deze keuze te maken. Net zolang, tot we zouden besluiten om ons weer tot de eenheid te wenden en daar ... de LIEFDE te ontvangen. Niet voor niks is de boodschap…."Een betere wereld begint bij jezelf". Deze weg is de weg naar innerlijke groei, naar het besef dat alles één is, in jou en in de ander. Kies jij die weg vandaag?