In dit opzicht volgt Extinctie trouw het recept van Dwalen in het antropoceen, dat misschien wel het grondplan van heel Ten Bos’ oeuvre vormt. Toch is er van ordinaire herhaling geen sprake. Want waar Dwalen nog tamelijk ironisch overkomt, wordt Extinctie naar het einde toe verbeten, met een rauw randje wanhoop. De vraag die Ten Bos stelt is immers waarom de in volle gang zijnde massa- extinctie ons nauwelijks raakt. Zijn wij nou zulke ondieren en derhalve terecht verbannen naar de ‘plee van het universum’ genaamd aarde, zoals Kants satirische suggestie die Ten Bos graag aanhaalt doet vermoeden? Als antwoord keert Ten Bos de intransparantie die de Zone kenmerkt binnenstebuiten. Dat de dingen in en aan elkaar zitten – en ook in en aan ons – levert een vreemde nabijheid of nabije vreemdheid op. Die kan aanvankelijk verschijnen als gebrek (aan afstand, logica, enzovoorts), maar als we dat negatieve uitgangspunt tussen haakjes zetten, kunnen we met even veel recht zeggen dat het in de Zone gaat om iets wat eigen is zonder dat het zich toe laat eigenen. Het draait in één woord om intimiteit, aldus Ten Bos.
Daarop stelt hij met Giorgio Agamben en Walter Benjamin als gidsen vast dat er geen grotere bedreiging voor intimiteit bestaat dan eigendom. Wanneer we het lichaam van een geliefde in bezit nemen, is het met de intimiteit gauw gedaan. Alleen, intimiteit als voorrecht van geliefden zien is te beperkt. Volgens Ten Bos staan we ook met andere mensen, dieren en zelfs landschappen in een relatie van intimiteit. Behalve dan dat dit in een praktijk van ver gevorderde vermarkting, waarin het tot eigendom maken van privacy (sociale media), dieren (bio-industrie) en landschappen (toerisme) de norm is, schier onvoorstelbaar is geworden. Als de vernietiging van intimiteit zo structureel en grootschalig plaatsvindt, wil Ten Bos zeggen, is het niet gek dat het verdwijnen van diersoorten en landschappen ons koud laat.