Op het T-shirt van de barvrouw van Friendz staat ‘Heart breaker. Risk taker. Dream maker.’ De drie karaktereigenschappen zijn haar ook figuurlijk op het lijf geschreven. Ze is een mix van Jordaans fatsoen en een femme fatale. Tegen iedereen die binnen komt roept ze “Wat was het gezellig gister hè”. En: “Lekker dansen, lekker voetjes van de vloer!” Ze zingt vrolijk mee met funky hits uit de 80s. “Ik hou van dansen!”
De muziek contrasteert met het uiterlijk van de bar. Maar eigenlijk contrasteert alles met elkaar. Links hangt een dartbord, rechts een Heineken-klok die op massief hout is getimmerd. Daarnaast een poster van Bob Marley boven een gokmachine, die met felle lichten klanten lokt om hun geld gulzig te innen.
De mensen die hier komen hebben misschien niet veel te besteden, ze geven wel alles uit. Een gezette man met grote gouden oorbellen, nepbontkraag en schoudertasje drukt schijnbaar willekeurig op de knoppen van de gokautomaat. In de linkerhand heeft hij een nog onaangestoken joint.
“Ik hou van dansen!”, roept de barvrouw weer. Ze geeft alvast een voorproefje van de pasjes die ze na haar shift van plan is te gaan uitvoeren.
“Dit is vaste prik tot zeker elf uur!”, declameert een bebaarde Surinamer uitbundig, tegen iedereen die het maar horen wil.
Een vrouw van boven de vijftig met kort, grijs haar en een net jasje zit rustig aan de bar te nippen aan haar wijn. Ze heeft nog niets gezegd, maar raakt dan in gesprek met de bebaarde Surinamer die naast haar is gaan zitten. Het gaat over een voetbalelftal. Het klinkt even alsof ze vrienden zijn, maar als de Surinamer vraagt of ze in de spits wil staan, wil ze niet meedoen aan ‘dat soort rare dingen’.
“Communicatie is òf babbelen òf je mond houden. Zo werkt het,” zegt ze berispend. De hele kroeg lacht het weg. Dan beginnen ze over de vorige avond. Over hoe er toen is gedanst.
“Ik hou van dansen!”, kraait de barvrouw voor de vierde keer. “Ik wil wel meedoen, lijkt me heel leuk. Ik heb vroeger op voetbal gezeten, weet je dat?”
De bebaarde Surinamer antwoordt daarop heel stellig: “Dan zit je nu in het team.” En zo is dat ook weer afgerond.
Tijd voor een saffie. De barvrouw laat ze de bar zonder enig probleem onbemand. Na een kwartiertje kettingroken, komt ze dansend weer achter de bar staan. Een sterke wietlucht volgt haar mee naar binnen. “Het was leuk gister, hè?”, roept ze achterom tegen een geblondeerde dame die komt binnenwaggelen. “Lekker voetjes van de vloer!” De geblondeerde dame heeft een lichtblauwe paraplu bij zich. Het heeft de hele dag nog niet geregend.
Een Turkse man met een prominent dikke zwarte snor komt binnenlopen. Hij geeft iedereen beleefd een hand en maakt een babbeltje met de barvrouw. Dan gaat hij naast de decadente bos oranje gladiolen staan die al de hele tijd de rechterkant van de bar in beslag neemt. Een leuk aandenken aan de – blijkbaar gewonnen – danswedstrijd.
“Dansen is ook communicatie,” begint de oude dame aan de bar plotseling. Maar de stamgasten kijken haar niet meer aan. Ze zijn in hun eigen gesprek verwikkeld.
Een stratenmaker, die eerst buiten met een biertje en heftig geurende sigaar zat, komt nu aan de bar zitten. Hij is volledig in werkkleding, heeft een muts op en krimpt lichtelijk in elkaar bij elke ongezonde hoest. Hij begint, of vervolgt, een ietwat ongezellige conversatie met een oudere man met bril die naast hem aan de bar zit. Hij deelt een paar levenswijsheden. Met wie is niet geheel duidelijk, want de oude man luistert niet. Veel geeft dat niet. Het is tenslotte niet meer zijn eerste biertje. “Ik heb ook een tip voor je hoor: morgen gaat het regenen!”
Na de binnenkomst van meer Surinaamse mannen wordt er uitgebreid in het Sranang gesproken in de bar. De barvrouw spreekt de taal duidelijk niet, maar dat weerhoudt haar er niet van om gezellig mee te lachen en de mannen van hun drankjes te voorzien. Tussen het Sranang door wordt er af en toe met ‘pannenkoek’ gescholden.
Bij nadere beschouwing blijkt Chris ook terug te vinden is in de rij pseudopolaroids met stamgasten op de balk boven de bar. Na terugkomst krijgt hij een vol bierglas Jäger van een andere man die hem duidelijk respecteert. Nadat Chris twee nieuwelingen heeft opgemerkt die hij nog niet kent, begint hij een praatje met de barvrouw en laat haar twee biertjes tappen. Als het tweetal de glazen ontvangt, heft Chris zijn drankje bij wijze van begroeting. Daarna neemt hij de tijd om de aanwezigen in de bar in zich op te nemen, en knoopt vervolgens een gesprek aan met de Turkse snor bij de bos bloemen.
Het motto van Friendz is VRIENDSCHAP BOVEN ALLES. Gezien de bruisende gemeenschap houden de aanwezigen zich daar strikt aan. Dit zijn vrienden voor het leven.
Bijna elf uur. De barvrouw tapt een eerste biertje voor zichzelf. Nog even, en dan kunnen ze gaan dansen.