Witherfall - Vintage | Metalfan.nl Review
In maart tourde Witherfall als special guest mee met de Acoustic Adventures-tour van het Finse Sonata Arctica. Het was voor de Amerikanen de eerste keer dat ze optraden in Europa. De "dark melodic" metalband deed daarbij onder andere Eindhoven en Haarlem aan. Vlak daarna verscheen de ep Vintage, met daarop onder andere covers en akoestische arrangementen van eigen songs.
Uiteraard staat de epic Vintage op deze release. In zijn originele versie maakt de track die op het tweede album A Prelude To Sorrow staat, al veel indruk. Temeer gezien de tragiek rond de overleden drummer Adam Paul Sagan. Ook in een akoestische setting blijft de track overeind, al hadden de overigens prima vocalen (onder meer uitstekende hoge uithalen) van Joseph Michael iets minder overheersend in de mix mogen staan en de percussie wat harder. Naast Joseph is het avontuurlijke, warme basspel van Anthony Crawford mooi uitgelicht.
Bijzonder is dat men kiest voor een driedelige medley, die bestaat uit Vintage Pt I, vervolgens het overtuigende Nobody Sleeps Here en tot slot Vintage Pt II. Dat is wel even wennen. Bijzonder is ook de aanwezigheid van de albumversie van Vintage als slotstuk. Een prima track, maar waar de andere nummers grotendeels akoestisch zijn (op de powerballad A Tale That Wasn't Right en enkele harmonieuze gitaarpartijen van Jake Dryer (Iced Earth) in The Long Walk Home (December) na), is de afsluiter regulier versterkt.
Er staan twee covers op deze schijf. Die van Helloweens A Tale That Wasn't Right is aardig, maar legt het duidelijk af tegen het origineel. De bewerking van Tom Petty's I Won't Back Down is weliswaar simpel, maar overtuigender dan de andere cover. Trager, ingetogen en donkerder dan de versie van Tom uit 1989. Knap gedaan. Een ander hoogtepunt is het fraai gearrangeerde, sfeervolle en gelaagde The Long Walk Home (December). Dit is Witherfall op zijn best en goed in balans wat betreft instrumentatie, zang en sfeer.
Vintage is een bijzonder schijfje met overtuigende en minder overtuigende bewerkingen. Het is interessant om Witherfall eens in een andere setting te horen. Zowel voor de fans die de band al wat langer volgen als voor nieuwkomers, die via onder andere via onderstaande clip Witherfall ontdekken. Toch gaat er niets boven de reguliere albums Nocturns And Requiems (2017) en A Prelude To Sorrow (2018).