5 argumenten pro publicatie kinderfoto's onderuit | Maarten is benieuwd
5 argumenten pro publicatie kinderfoto's onderuit
Posted on maart 18, 2012 by beheerder
Eerst een waarschuwing: als u de laatste dagen de mediadebatten over de kinderfoto's hebt gevolgd, gaat u hier niets nieuws lezen. Zelf heb ik vijf argumenten gehoord van betrokken hoofdredacteurs pro publicatie. In wat volgt de tegenargumentatie.
1. We zijn er sereen mee omgesprongen, de foto's zijn klein en in grijstinten gedrukt.
(Van Impe – Reyers Laat 15/03/2012)
Van Impe (Het Nieuwsblad) doet hier een beroep op verzachtende omstandigheden. Ze past zo basisretoriek toe om de eigenlijke vraag te ontwijken. Van Impe antwoordt op het hoe. De waaromvraag blijft onbeantwoord.
2. We hebben er lang over nagedacht.
Van Impe wijst hier op de totstandkoming van de beslissing, de methode, maar niet op de argumenten die uit die denkoefening zijn gekomen. Het is niet automatisch zo dat hoe langer je over iets denkt, hoe beter de uitkomst zal zijn. De waaromvraag blijft onbeantwoord.
3. We hebben de foto's uit de publieke ruimte gehaald.
(Van Impe – Reyers Laat 15/03/2012 / Vandekerckhove – De Zevende Dag 18/03/2012)
Van Impe en Vandekerckhove (Het Belang van Limburg) zeggen de foto's van openbare websites geplukt te hebben, dus zou men auteursrechtelijk niets verkeerd doen. De foto's zijn immers al publiek gemaakt. Ik citeer Tom Naegels in twee tweets: "De foto's die de kinderen zélf online zetten, en die de rouwers zélf in de kapel hebben gezet – waren die ook bedoeld voor in de krant? Het publieke van die beelden verandert niet, maar de omgeving wel: een commerciële, op 100,000-en fysieke exemplaren alomtegenwoordig…" Bovendien schept dit antwoord evenmin klaarheid achter de beweegredenen van de krant, maar maakt de hoofdredacteur zich louter sterk dat het mag. Maar zelfs als iets mag, waarom moet het dan ook? Just because we can? De waaromvraag blijft onbeantwoord.
4. We hebben het gedaan als eerbetoon voor de slachtoffers.
Eindelijk een motivatie. Het tegenargument komt van Leo Neels: "Hoe kan men beweren eer te betuigen aan personen wiens fundamentele rechten men eerst schendt? Ziet een hoofdredactie die tegenspraak niet?" Met goedkeuring van de ouders had dit een eerbetoon kunnen zijn. Nu is het dat niet. Trouwens, eerbetoon, kan dat niet op een andere manier met ander beeldmateriaal? Waarom moesten er kinderfoto's gepubliceerd worden om dit doel te bereiken en waarom kon men niet opteren voor een andere, meer creatieve oplossing? De waaromvraag blijft onbeantwoord.
5. We hebben het gedaan voor het rouwproces van de gemeenschap die we bedienen.
(Vandekerckhove – De Zevende Dag 18/03/2012)
Het is inderdaad zo dat het nieuws bij zo'n drama meer is dan een informatieleverancier en een duider. Het is een bron van verwerking. Koen Fillet twitterde het als volgt: 'Soms wordt journalistiek een ritueel waarmee het boze bezweerd (sic) moet worden.' Maar waarom moet dat dan met die kinderfoto's en niet op een andere manier? De waaromvraag blijft onbeantwoord.
Kortom, ik heb nog geen enkel prangend argument gehoord dat het gebruik van de kinderfoto's, in plaats van een andere oplossing, onafwendbaar of zelfs nog maar wenselijk maakt. We kunnen de vraag ook omdraaien en een tradeoff maken. Waarom zouden we géén gebruik maken van de kinderfoto's? Daarvoor verwijs ik graag naar het ijzersterke opiniestuk van Leo Neels. Ik heb voor mezelf alvast uitgemaakt in welke richting de weegschaal helt.
Dit bericht werd geplaatst in 2, journalism, media policy en getagged busongeval, deontologie, het belang van limburg, het nieuwsblad, media-ethiek door beheerder . Bookmark de permalink .
2 thoughts on "5 argumenten pro publicatie kinderfoto's onderuit"
Annabel op maart 18, 2012 om 7:02 pm schreef:
Helemaal eens. Ik was ook naïef en dacht echt dat we de foto's van de kinderen niet gingen te zien krijgen. Meestal passen ze toch op met minderjarigen. En dan toch…
En het ambetante was, ik koop zelf geen krant meer, maar op de trein zat ik tegenover het voorblad van het Nieuwsblad. Ik had zelfs geen keuze om het niet te zien.