Eén van de sterke kanten van deze bemanning is dat ze goed het ritme van de andere duikboten snappen. Waar voorgaande duiken in eerdere vakantie bij Shark- & Yolandareef vaak meer leken op Hoog Chagerijne op de zaterdag voor Kerst, nu hebben we het rif voor ons alleen. En het blijft een spectaculaire duik: een muur van 800 meter die zich kaarsrecht naar beneden stort en vervolgens na wat hoeken overgaat in een mooi rif landschap om uiteindelijk te eindigen in het filiaal van de Gamma dat achtergelaten is door het wrak van Yolanda.
Dat het toch nog druk kan worden onderwater, zelfs al heb je het rif voor jezelf, komt door de aanwezigheid van een prachtige, grote steenvis. Achttien man/vrouw rond 1 vis is toch teveel van het goede.
Na de duik vertrekken we onmiddellijk zodat het diner al varend wordt gegeten. Geen soep om te voorkomen dat je met vermicelli en soepballen achter je oren weer de eetzaal verlaat. De hele nacht wordt er doorgevaren totdat we rond een uur of 4 aankomen op de Brothers. De Brothers staan bekend om veel stroming, veel groot “wild”, prachtig koraal maar als we boven komen uit de slaaphut zien we dat er meer mensen zijn die dat willen meemaken. Er liggen 12 boten op de zuidpunt van het eiland. En zo’n 800 meter naar het noordoosten ligt Little Brother met nog eens 6 of 7 boten.
De eerste duik wordt gemaakt langs de oostmuur van het eiland. De briefing is duidelijk: zodra je de hoek van het eiland omgaat zal de stroming stevig worden zo sterk dat je er niet tegen in kan. Dus maak je duik af door voor de hoek langzaam terug te gaan waar je vandaan kwam en vervolgens omhoog te zigzaggen. Termen als saai, mager, grauw zijn van toepassing. Maar nog vervelender: het is gierend druk. Op de hoek komt inderdaad een hele flinke stroming om de hoek gezet, dus rest er niets meer dan terug te gaan. Maar al te ver kan dat ook niet want de stroming die je hier gebracht heeft blijkt toch wel te stevig om tegen in te zwemmen. Er blijft dus niets anders over dan op het puntje langzaamaan omhoog te zigzaggen. Maar alle andere boten hebben ook deze duik besloten te maken dus worden er steeds meer duikers naar het kleine stukje stromingsloos rif gevoerd. Het lijkt wel een Jacuzzi.
Terug op de boot besluit Sonja het ritme nog iets aan te willen passen want zegt ze ”I hate divers, unless they are my divers…” We gaan eerder op pad en dat helpt. De rest van de dag maken we twee duiken op twee prachtige wrakken die we geheel voor ons zelf hebben. De eerste Aïda ligt diep maar is wel erg mooi om te zien. We cirkelen er omheen en laten ons vervolgens door de stroming meedrijven langs een spectaculair mooi rif. De zon staat er vol op, dus de kleuren spetteren er vanaf en de muur wemelt van het leven. De tweede wrakduik is naar de Numidia. Een heel groot schip dat stijl tegen de rifhelling op ligt. Het begint op 0 meter en eindigt op 80 meter, een voor ons onbereikbaar diepte. Het is prachtig begroeid in de meer dan 100 jaar dat het hier ligt.