Niet over de afwas die nog op het aanrecht staat en niet over te laat komen voor een afspraak. Mijn gevoel van schuld heeft vooral te maken met gebeurtenissen ver buiten mijn eigen leefwereld.
Toen ik zes jaar oud was, hoorde ik voor het eerst de openingstune van Kinderen voor Kinderen. Ik herinner me dat een toen nog keurig maar bezield kinderkoor zong: “Een kind is hier zo ríjk, het is zo ongelíjk. Een kind onder de evenaar wordt later vaak een bedelaar.”
Wat een evenaar precies was, wist ik nog niet maar dat hier sprake was van groot onrecht voelde ik tot in mijn onvolgroeide botten. En ook al keken mijn ouders niet eens op van hun kopje koffie, het leek me vanzelfsprekend dat iedereen iets aan dat onrecht moest doen.