Ik vind het vaak erg moeilijk om me tijdens vergaderingen te blijven concentreren. Laatst zat ik bij een serieus gezelschap dat verantwoording moest afleggen voor het derde kwartaal:
“…dat de omzet lijkt te groeien, maar de winst stagneert en is minder hoog …,” hoorde ik nog net, maar de rest van het betoog ontging me weer. Ik dagdroomde verder. Meestal kan ik daarbij ook nog een geïnteresseerd gezicht opzetten, maar soms is het zo vervelend, zo uitgebreid, dat ook dat niet meer lukt. Opeens hoorde ik de voorzitter zeggen, terwijl hij mij streng aankeek:
“U vertoont regelmatig zo’n dissociatief gedrag. Het is maar beter dat u de vergadering verlaat.” En dat leek mij in dit geval ook maar het beste.
@Inge @Irma volgens mij heeft iedereen dat wel eens, maar ik heb er soms echt last van, zeker als het je eigenlijk niet zo aangaat. Vaak vraag ik bij voorbaat al of het nodig is dat ik er bij moet zitten! Maar gelukkig zijn er ook vaak goede en nuttige vergaderingen.
Marina stond ongeduldig te wachten aan de poort. Het was Karstens eerste schooldag in het eerste leerjaar. Het was toch een mijlpaal in zijn jonge leven en ze vond het zelf ook wel spannend.
Marina stelde nog een aantal vragen, maar aan Karstens korte reacties, kon ze afleiden dat er hem iets op de lever lag.
“Wat scheelt er? Ben je ziek?” Ze keek hem bezorgd aan en legde haar hand op zijn voorhoofd. Geen koorts. Dat was al een goed teken.
Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw. × 5 = vijftien