"Je in iemand anders verplaatsen, is journalistiek gezien veel interessanter dan de pseudokritische, betweterige journalist uithangen. Ik vind bijvoorbeeld dat Bart Schols ex-Syrië-strijder Younes Delefortrie goed heeft geïnterviewd. Niemand heeft iets aan een gesprek waarin zo'n Younes verbaal wordt gevierendeeld. Je steekt alleen iets van hem op wanneer je hem zachtaardig toespreekt, en oprecht probeert te begrijpen waarmee hij bezig is. Daarna mag je het nog altijd hartsgrondig oneens zijn met alles wat die man zegt en doet. Maar je hebt tenminste wel geleerd waaróm hij het zegt en doet."
Het erover eens zijn dat je het ergens niet over eens bent: het is een sociale vaardigheid die aan het verdwijnen is, zeg ik. Op Facebook dumpen mensen vrienden die er andere opvattingen op nahouden over pakweg de vluchtelingencrisis of het begrotingsbeleid. "Dat is ook mijn grote probleem met de sociale media", zegt De Coster. "Veel mensen sluiten zich op in een onlineparochie van gelijkgestemden en verzwelgen in hun eigen grote gelijk. Terwijl niémand het grote gelijk kan claimen."
In de aanloop naar ons gesprek had ik Gilles De Coster-kenner Lisbeth Imbo - ze presenteerde samen met hem een aantal jaren De ochtend op Radio 1 - gevraagd om mij een insidervraag cadeau te doen: een vraag die alleen iemand die De Coster goed kent, zou kunnen bedenken. Haar antwoord: 'Vraag Gilles waarom hij het zo belangrijk vindt om de mensen uit zijn peergroup niet voor het hoofd te stoten, terwijl hij toch uitgesproken meningen heeft.' Ik leg hem de vraag voor en informeer of de hoofdredacteur van deze krant een punt heeft.