« Life After a Spiritual Awakening Zusammen sind wir stark (Seelengeschichte) »
Afgelopen zondag had ik de tweede bijeenkomst bij Uitvaartzorg Drimmelen. Contacten leggen voor nabestaanden, hoe mooi is dat!? In de zinderende hitte gingen we van start op een prachtige locatie in de natuur.
Ik mocht een zestal mensen door laten komen, waaronder een gedreven jongeman die met al zijn kenmerken door twee verschillende mensen werd herkend als hun zoon en die uiteindelijk duidelijkheid gaf door te vertellen dat ie aan de betakant zat en met cijfers en computers werkte (hij was hypotheekadviseur). En hij was ook gewoon stoer en liep met z'n borst vooruit, waardoor z'n moeder toch echt wel zeker wist dat hij het was. Hij zei het niet enkel, maar wilde bij z'n ouders inpeperen (!) dat het leven na de dood doorgaat.
Er kwamen meer contacten door – gelukkig, Han ook blij – en tijdens de pauze viel mijn oog op een spade die half in de grond stak en ik wist dat het eerstvolgende contact over een tuinier ging die zich terugtrok in zijn eigen wereld. Een man die het graag eenvoudig houdt en die z'n zoon vertelde dat ie teveel zoekt, piekert en nadenkt over de essentie van het leven. Als ie de dingen bewust en met aandacht doet, is hij er al.
En – prachtig natuurlijk – op het einde van de rit mocht ik de zoon van die andere moeder uit het eerste contact ook nog brengen, zodat ook zij haar troost vond. Hij had voor 200 procent levenslust en liet z'n moeder weten dat ie er graag ook 200 procent voor haar geweest was, maar dat 400 procent gewoon niet ging. Dat maakte hij nu goed.
En over percentages gesproken, zo'n middag kost ook 200 of 400 procent energie, vul het maar in. Dus vandaag ligt Han even voor het eiland. Voor Pampus, the place to be! Ik heb het er graag voor over; dankjewel Spirit World en dankjewel lieve Cecile en Corry.