Het hardlopen begon voor mij om gewoon fit te blijven/worden. Daarna werd het ook een moment om bij te kletsen met mijn renvriendinnen: Gerda en Claire. Gerda haalde Claire en mij vervolgens over om ons in te schrijven voor 'The Dual' (www.thedual.co.nz), voor de halve marathon. We hebben heel wat afgetraind met z'n 3-en en dat was heerlijk en gezellig. Voordat ik mijn tijd onthul, eerst een rijtje excuses. Want 'The Dual' is niet zomaar een halve marathon. De route loopt over twee onbewoonde eilanden, verbonden door een brug. Mototapu is gecultiveerd en bestaat uit hoge glooiende weilanden. Rangitoto is een vulkaan. De dag voor de wedstrijd regende het de hele dag, zodat ik me al zorgen maakte over de route, waar geen geasfalteerd stuk in voorkomt. De dag zelf waaide het hard en regende het ook pijpenstelen. Mototapu veranderde in een glibberende modderbaan. De afstand was niet het probleem. Ik maakte me zorgen over het aantal hoogtemeters ( 553 m.!), maar dat bleek ook niet het grootste probleem. Het probleem was het pad. De eerste keer dat we een afslag namen de 'jungle' in op een heel smal slingerend paadje, springend over boomwortels en duikend onder takken, vond ik het nog wel uitdagend en had ik er lol in. Maar er was ook een stuk van ruim 5 km., waar je nauwelijks kon lopen, laat staan rennen. De lavarotsen zijn soms nog heel, maar meestal gebroken in scherpe stenen variërend van kiezelgrootte tot grote keien. Je kon je voeten geen enkele keer recht neerzetten en dat was te voelen aan enkels en vooral knieën. Het was echt gekkenwerk. Ik ben regelmatig gestruikeld, maar gelukkig niet gevallen. Een meisje dat ik onderweg tegenkwam had minder geluk. Ze stond hyperventilerend te huilen en te trillen op haar benen met bebloede knieën en handen. Nou, ik kan nog wel even doorgaan, maar ik heb het rustig aan gedaan, kwam niet uitgeput (maar wel in 1 stuk en totaal doorweekt) over de finish en deed er maar liefst 2 uur en 58 minuten over! Het hoge woord is eruit, maar ik ben blij dat ik het volbracht heb zonder (blijvende) schade. Ik heb natuurlijk wel spierpijn en pijn in m'n knieën, maar dat gaat wel over. Ik heb er veel plezier in gehad, maar deze specifieke halve marathon doe ik nooit meer. Claire (altijd de snelste van ons 3) finishte na 2 uur en 34 minuten, maar blesseerde in de laatste 500 m. haar enkel, toen ze uitgleed in de modder. Gerda (altijd de middelste van ons 3) deed er 2 uur en 41 minuten over. De snelste vrouw deed het in 2 uur en 1 minuut. In totaal waren er 415 deelnemers en ik zat in de middenmoot van de 195 vrouwen. Tijdens het rennen over de modderige baan, zat er een toepasselijk Simon&Garfunkel-liedje in mijn hoofd: "Slip sliding away, you know the nearer your destination the more you're slip sliding away". Verder dacht ik vaak aan de gevleugelde uitdrukking van de stoere Kiwi: "Harden up!"
Genoeg daarover. We hebben weer een heerlijke zeilwedstrijd achter de rug. Eindelijk weer eens een avond met wind. Het was de laatste wedstrijd van het seizoen, dus we sloten hem af met een biertje op de RNZYS jachtclub. Topavond. Jammer dat het erop zit.
Tot onze grote schrik komen we tot de ontdekking dat we over 3 weken al naar de boot verhuizen. Het komt ineens heel hard op ons af. We zetten snel nog meer dingen op TradeMe en werken gauw onze lijstjes zoveel mogelijk af. Zo testen we bijvoorbeeld de kinderzwemvesten. Een van de vesten wordt maar half opgeblazen, dus we brengen ze voor controle naar de Secumar service. Daar wordt uitgelegd dat de rubberen O-ring, waar de gascilinder ingedraaid wordt, elke keer een beetje bevriest bij ontploffing. Als dat een paar keer gebeurt, gaat de O-ring breken en ontsnapt er lucht bij ontploffing. We hebben nu dus een aantal reserve O-ringen meegekregen. Onze eigen zwemvesten zijn ook getest.
Verder heeft Adam kopzorgen over de autopilot. Hij mailt en belt verschillende keren met Arno, maar het probleem lijkt nog niet opgelost. Het zit 'm waarschijnlijk niet in de stuurautomaat zelf, maar in het electronisch kompas. Dinsdag komt er iemand van Raymarine en hopelijk kunnen we daarna weer vertrouwen op die o-zo-belangrijke-moet-het-altijd-doen-en-deed-dat-ook-altijd-stuurautomaat.
We vieren Kent's 5e verjaardag bij de Davies thuis. De jongetjes hebben het enorm naar hun zin, krijgen hotdog, taart, balonnen en snoep, spelen met al het nieuwe speelgoed van Kent en nog een stuk of 10 andere kinderen, doen mee aan het 'pass the parcel' spel (als de muziek stopt als jij het pakje in je handen hebt, mag je een laag pakpapier verwijderen) en vallen 's avonds uitgeput in hun bedje.
Vandaag gaan we voor het eerst met de jongens naar het theater. We nemen de ferry naar de grote stad om de "Dora-musical" te zien. De jongens gaan er helemaal in op en vinden het fantastisch.
Verder speelt nog steeds de vraag: Zuid-Afrika of Rode Zee? Wat ons betreft zijn er twee opties (in willekeurige volgorde):
- rond Zuid-Afrika (en dan dus door naar Brazilië evt. Carieb, Azoren, Nld.)
- via Rode Zee, maar Elena op transport (wij in vliegtuig) van Malediven naar Turkije (zelf door de Rode Zee varen is wat ons betreft geen optie meer i.v.m. toenemende piraterij).
De eerste optie betekent heel veel extra mijlen en veel lange overtochten. De tweede optie is (te) duur. Er zijn veel meer overwegingen te bedenken, waarmee ik jullie niet zal vermoeien. Wij worden gek van het dubben en piekeren en zouden graag de knoop doorhakken, maar op dit moment (en dat verandert van dag tot dag) denken we, dat we de keuze nog een paar maanden uitstellen. Misschien dat we bijvoorbeeld kunnen afwachten hoe de volgende lange tocht (Solomons naar Louisiades/Australië?) met z'n vieren verloopt. Wordt vervolgd.