Zijn ouders ontvluchten nazi-Duitsland en laten de kleine Werner achter bij hardvochtige grootouders en een tante, waar hij pijnlijk het gemis van een warm nest voelt. Niet veel later, wanneer hij in Palestina op kostschool zit, leert hij zijn belangrijkste les over de waarde van een hechte sociale omgeving. De school is arm, veel te eten is er niet en de jongens hebben voortdurend honger. Op een nacht breken Werner en een paar vrienden in in de gemeenschappelijke kippenren. Ze slachten een kip, die ze plukken, braden en opeten. De diefstal komt uit. De schoolleiding legt de lessen stil om met de hele school te beslissen over een passende straf voor de jonge dieven.
Werners medeleerlingen blijken nog woedender dan de schoolleiding. «De jury, bestaande uit leeftijdgenoten, wilde ons al onze koffers laten pakken toen de leraren hen konden overreden om het bij een maand huisarrest te laten. Die verrassend lichte straf verzachtte niet de schrik van de bijna tastbare verontwaardiging van een groep.»
Weer heeft Etzioni het gevoel de kou in te zullen vliegen. Maar dit keer heeft dat dreigende vooruitzicht een goede kant: het houdt hem voortaan op het rechte pad. Voor het eerst is hij zich bewust van het mechanis me van groepsdruk: schaamte is een belangrijker drijfveer dan straf. De angst te worden verstoten is de kurk waar een gemeenschap op drijft.
Tegelijk stelt een hechte gemeenschap het individu in staat ongekende hoogten te bereiken, zoals hij zelf ervaart als soldaat van de pas opgerichte staat Israël. De Hebreeuwse naam die hij vanaf nu met trots draagt is samengesteld uit de woorden emet («waarheid»), etz («boom») en Zion («Israël»). Hij publiceert zijn belevenissen als Dagboek van een commando (1951) en trekt daarmee zoveel aandacht dat Martin Buber besluit hem ondanks zijn ontbrekende vooropleiding als student aan te nemen. Bubers specifieke opvatting over de waarde van de menselijke «dialoog» is bepalend voor Etzionis latere theorievorming.