Chris Stout Quintet – Devils advocate | New Folk Sounds
Home / Recensies / Chris Stout Quintet – Devils advocate
[audio:https://www.newfolksounds.nl/wp-content/uploads/2007/09/CHRIS-STOUT-Devils-Advocate-Devils-Advocate.mp3|titles=CHRIS STOUT Devils Advocate Devils Advocate]
[audio:https://www.newfolksounds.nl/wp-content/uploads/2007/09/CHRIS-STOUT-Devils-Advocate-Fishermans-Prayer.mp3|titles=CHRIS STOUT Devils Advocate Fishermans Prayer]
Phils Tune
Chris Stout is een fiddler uit Shetland die speelt voor advocaat van de duivel. De titel van zijn laatste cd is wellicht cryptisch, maar er zit een kern van waarheid in.
Stout en zijn medegroepsleden maken het zichzelf niet gemakkelijk. Waar de meeste Schotse bands een moderne benadering zoeken door Afrikaanse percussie toe te voegen, al is die hype in feite al weer over, daar smelt Stout jazzelementen samen met de traditionele Schotse, Shetlandse, Britse en Bretonse muziek. Niks nieuws onder de zon, ware het niet dat Stout dat op een bijzondere wijze doet. Niet louter de improvisatie of de structuur, maar vooral de ritmische elementen spreekt hij aan. De syncopen vliegen je om de oren. Dat wordt al direct in de openings/titeltrack gedemonstreerd. Een muzikale oorkaan is volkomen losgeslagen, maar wel duidelijk onder controle van het vijftal. Stout is een krachtige, dynamische violist. Met Malcolm Stitt op gitaar en met de piano van Catriona McKay als tweede stuwende backinginstrument staat de begeleiding als een granieten rots. Voeg daarbij de pompende contrabas van Neil Harland en de fraai solerende sax van Fraser Fifield. Driestemmig harmonisch wordt er gesoleerd met breaks, stops en maataccenten die je overvallen. Het kan echter ook geheel de andere kant op. Prachtig is de set Fischermans prayer/Talaimh an Eisc, een trage air waarbij de tranen je haast in de ogen springen zo mooi. Of het solo gespeelde Auld Swaara uit de thuisbasis de Shetlands. Oost-Europese riffs vind je op knappe wijze gentegreerd in Phils tune, terwijl Bambodansarna getuigd van vakmanschap van de bovenste plank. In deze tune worden aanvankelijk niet alle noten gespeeld, zodat een vreemd syncopisch effect ontstaat. Telkens worden noten aangevuld in de volgende herhaling, waarbij op het eind van de tune de volledige melodie knallend aan je voorbij passeert. Zo wordt het luisteren naar jigs en reels weer een waar genot, al mag ook verstilde slotaccoord, de slowair Dynrst, onderdeel van een compositieopdracht voor Celtic Connections 2007 en hier met veel overtuiging gespeeld door het vijftal, niet vergeten worden.
Wouter Vandenabeele & Tom Theuns – Chansons pour les oiseaux qui ne savent pas voler	door Bart Vanoutrive