Deze kinderen gaan naar een dorpsschooltje, een zogenaamde Balwadi. Daar kunnen zij zich al spelend voorbereiden op de basisschool.
Balwadi betekent “Kindergarten” (in India als zodanig bekend en vaak afgekort als KG), bewaarschool, kleuterschool, in Nederland groep 1 en 2 van de basisschool. Het idee is, dat in een dorp zonder een school in de buurt, alle kinderen uit het dorp (ook de oudere) naar een Balwadi gaan. Spelenderwijs met liedjes, dans en zelfgemaakte hulpmiddelen wordt allereerst de officiële omgangstaal geleerd, die op de officiële scholen gebruikt wordt en gesproken wordt in de stad, op de kantoren, banken, treinen. In de dorpjes spreken de mensen een heel andere taal en niet zomaar een dialect. Vaak is dat een taal, die tot een bepaalde stam behoort en niet officieel bekend is. De overgang naar een gewone school wordt dus zo voorbereid. Maar de kinderen leren ook tellen, de eerste beginselen van het lezen en schrijven, samenspelen ongeveer net zoals hier. Alleen is er heel vaak geen schoolgebouw, maar een primitieve hut of een dak op palen tegen de zon of de regen of iemand laat de kinderen op zijn veranda zitten. Als leerkracht zie je vaak een meisje uit het dorp zelf of uit de buurt, dat de basisschool of iets meer heeft afgemaakt. Ze spreekt de taal van de kinderen en ze heeft speciaal een cursus gevolgd om aan kinderen les te geven en leermiddelen te maken van materialen uit de omgeving van de kinderen.
In totaal 500 kinderen bezoeken de Balwadis. De ouders van die kinderen en andere dorpelingen worden betrokken bij het functioneren van de Balwadis. Dat heeft een positieve invloed op een geïntegreerde ontwikkeling van die dorpsgemeenschappen.
In elk van die 14 dorpen zijn de mensen gevraagd of ze een Balwadi in hun dorp wilden hebben. Ze hebben ervoor gestemd en beloofd erop toe te zien, dat de kinderen regelmatig naar de Balwadi komen. De dorpelingen hebben leden gekozen voor een soort Balwadi bestuur. Dat moet er op toe zien dat de Balwadi goed functioneert. Het moet de leerkracht kiezen en helpen om zijn of haar werk goed te doen. De gekozen leerkrachten van de 14 Balwadis hebben een speciale training gekregen in een leermethode “Enjoy while learning” (plezier in leren). Een algemene coördinator bezoekt de Balwadis regelmatig. Hij stimuleert en motiveert de leerkracht en controleert of de Balwadi goed functioneert. In 8 dorpjes zijn speciale hutten gebouwd voor de Balwadis, in de andere dorpen zitten de kinderen op de veranda van het huis van een van de dorpelingen.
De kinderen zingen verschillende doe-liedjes; maken tekeningen van bomen, vruchten, bloemen; tellen tot 100; schrijven letters in het Hindi en Engels; leren de namen van de dagen en maanden, van dieren, van beroemde mensen; ook leren ze het belang van netheid, een bad nemen, schone nagels, beleefdheid, waarden en normen.
Door de regelmaat van de lessen in ieder dorp tonen de kinderen een gunstige verandering in hun gedrag. Ze gaan graag naar de Balwadi. De leerkrachten en ook de ouders raken ook meer en meer betrokken bij de ontwikkeling van de kinderen.
De overheid is dermate enthousiast over deze ontwikkeling dat zij, bij goed functioneren van de Balwadis, na 3 jaar de financiering van SAC overneemt. Een duidelijk voorbeeld van duurzaamheid.