Ik bezoek de laatste tijd geregeld allerlei bezuinigings- en aanverwante sites. Daar ben erachter gekomen dat de motivatie om weinig geld uit te geven heel verschillend kan zijn. Voor de één is het noodzaak, voor de ander wordt het ingegeven door milieu overwegingen, weer een ander heeft een sterke morele afkeer van overvloed en overconsumptie (bestond ook al voor er sprake was van milieu belangen)en tenslotte, alhoewel vaak moeilijker te traceren, want vaak verpakt in een van de andere motivaties, is er ook de persoon die gewoon vrekkig van aard is, gierig.
Gierig, vrekkig, is voor mij het vergaren, oppotten en vasthouden van zoveel mogelijk geld en een afkeer om het uit te geven, te delen, weg te geven.
Ik merk wel dat geld besparen een verslavende werking kan hebben. Elke week dat het mij lukt om met het vastgestelde, lagere bedrag aan huishoudgeld rond te komen, betrap ik me erop te bedenken hoe het misschien nog lager zou kunnen. Het geld dat ik bespaar stop ik in een apart kistje, dat ik geregeld te voorschijn haal om te tellen hoeveel ik al heb. Aan de andere kant vliegt het geld hier,aan allerlei dingen die niet direct met het eerste levensonderhoud te maken hebben, nog steeds met bakken de deur uit.
Ik weet niet of het echt zo is, maar volgens mij komen er hoe langer hoe meer paddestoelen voor in Nederland, dit jaar meer dan ooit. Ik ben opgevoed met een heilig ontzag voor paddestoelen, zelfs de geringste aanraking zou je de dood kunnen kosten of op zijn minst vreselijke ziekte met helse pijnen. Ik moet toegeven dat ik deze opstelling ook aan mijn kinderen heb doorgegeven.
In de loop van de jaren ben ik de betrekkelijkheid van deze zienswijze gaan inzien en heb ik er af en toe, met behulp van een gidsje, wel eens een paar geplukt. Gebakken met een uitje en knoflook en wat room erdoor, was het een spannend hapje waar een zweem van verbod en zonde omheen beef hangen.
Het vergiftigingsgevaar was volgens mij sterk overdreven, ik had nog nooit gehoord dat iemand vergiftigd was door het eten van paddestoelen, laat staan eraan overleden. Tot ik een paar weken geleden een artikel aantrof over paddestoelen. Een paar weken geleden stierf er een man na het eten van een groene knolamaniet en een paar jaar geleden een vrouw na het eten van dezelfde paddestoel, die erg schijnt te lijken op een champignon.
Ik schrok ervan, hoe goed het ook past in het natuurlijk leven, terug naar de natuur, en de consuminder ideologie, mijn paddestoelen koop ik voortaan maar weer gewoon in de supermarkt.