Harry Sorgeloos nam op zijn 55ste een nieuwe carrièrestart | Vacature.com
Als zestigplusser is Harry Sorgeloos aan zijn derde carrière bezig. Nadat hij achtereenvolgens een connectorenfabriek in goede banen had geleid en enkele bakens op de VRT had verzet, schoolde hij zich om tot geriatrisch verpleegkundige. Het werd een verhaal van vallen en opstaan.
"Al vanaf mijn vijftiende zat ik met mijn hoofd in de chemische formules en probeerde ik te achterhalen wat ze betekenden. Dat ik ingenieur scheikunde zou worden en in de chemie zou gaan werken, sprak voor zich. Bij Framatone Connectors International ben ik gestaag opgeklommen, van productie- & labosupervisor tot engineering manager van een Europese divisie."
"De directiefunctie bij de toenmalige BRT is in mijn schoot geworpen. Ik was in 1998 FCI vanuit het buitenland aan het helpen uitbouwen en hoegenaamd niet op zoek naar iets anders. Bert De Graeve was korte tijd daarvoor als gedelegeerd bestuurder aangetrokken om van de BRT een modern overheidsbedrijf te maken. Hij is het die me voor de job heeft 'verleid'. Onder zijn leiding hebben we de openbare omroep op enkele jaren tijd terug op de rails gekregen. Daarna hebben we volop de kaart van digitale innovatie getrokken en tal van veranderingsprojecten op poten gezet. Toen die in 2011 in hun plooi vielen, heb ik intern aangekondigd dat ik een andere richting zou uitslaan."
"Ik heb voor de zorg gekozen omdat ik graag écht met mensen wou werken in plaats van met projecten. Als ik op televisie verpleegkundigen aan het werk zag, bedacht ik altijd dat het zalig moest zijn om een 'vak' te hebben en appreciatie te krijgen om de dagelijkse dingen die je doet. Het leek me een verademing om niet meer met 'changes' en grote processen bezig te moeten zijn. Ik heb voor de specialisatie geriatrie gekozen, omdat ik daar het dichtst bij sta."
"Mijn opleiding was een ramp. Het begon al bij de online inschrijving. Ineens moest ik iets doen dat in het verleden altijd voor mij werd gedaan. Ik crashte op de competenties die voor elke achttienjarige evident waren. Bovendien ging studeren moeilijker dan ik gehoopt had. Als 22-jarige blok je een samenvatting van een samenvatting en ga je naar je examen. Ik had een breder inzicht nodig om de leerstof te kunnen onthouden. Om er iets van te maken, moest ik heel veel uren boven mijn boeken doorbrengen."
"Terwijl ik verpleegkunde studeerde, is mijn vader dement geworden. In zijn laatste twee levensjaren heb ik hem van dichtbij begeleid, waardoor ik op een mooie manier afscheid heb kunnen nemen. Tien jaar geleden ging me dat niet gelukt zijn en ging ik vanop een afstand toegekeken hebben."
"Zoals bij iedereen die een grote stap zet in zijn levensloop, ben ik bij mijn start als geriatrisch verpleegkundige door een crisis gegaan. Als ingenieur geloofde ik heel hard dat ik alles onder controle kon houden. Met die ingesteldheid ben ik in 2014 aan mijn job in woonzorgcentrum Rodenbach begonnen. Ik wou de beste verpleegkundige worden, maar heb alle fouten gemaakt die ik ook maar kon maken. Een toffe collega zal ik in het begin niet geweest zijn. Ik was erg zenuwachtig en noteerde alles wat anderen me zeiden, maar ik wist op den duur niet meer wat ik ermee moest doen. Bovendien had ik het lastig om me te concentreren. Ik heb echt moeten studeren om de namen van alle bewoners te onthouden. Heel even heb ik als teamcoördinator gewerkt, maar dat bleek een verkeerde beslissing. Ik moest onder andere werkroosters maken, maar kon er niet mee om dat die constant veranderden. Ik heb moeten leren dat bij teamwork de sfeer belangrijker is dan de processen (lacht)."
"Ik heb uiteindelijk een burn-out nodig gehad om de laatste hordes van mijn carrièreswitch te nemen. Twee jaar na mijn nieuwe start had ik overal ontstekingen, een hoge bloeddruk en concentratieproblemen. Na een maand ziekteverlof ging ik naar de controlearts, in de veronderstelling dat ik weer aan de slag zou gaan. Na tien minuten doorvragen, zei hij letterlijk: 'Ik ken jouw soort, idealistisch en perfectionistisch. Zoals je er nu aan toe bent, ga je nog niet terug werken.' Hij had gelijk. Voor het eerst in mijn loopbaan gaf iemand me de opdracht een paar maanden rust te nemen. Die tijd heb ik genomen om na te denken over wat ik in de laatste jaren van mijn loopbaan nog wilde en wat als zestigplusser nog haalbaar is. Hierdoor heb ik een paar maanden geleden een prima doorstart kunnen maken."
"Recent ben ik aan een Postgraduaat Palliatieve Zorg begonnen. Daarmee zal ik in het WZC Rodenbach, naast mijn dagelijks werk als zorggever, ook de rol van palliatief referentieverpleegkundige kunnen opnemen. Ik denk dat ik voor onze bewoners in hun laatste levensfase een goeie vertrouwenspersoon kan zijn. Momenteel werk ik fulltime – drie dagen na elkaar en dan een rustpauze – maar vanaf maart zal ik halftijds tijdskrediet nemen, de zogenaamde landingsbaan voor zestigplussers. De rest van mijn tijd wil ik doorbrengen met mijn familie, mij inzetten als vrijwilliger in de bejaardenzorg, zeker blijven studeren en engagement opnemen in de seniorenraad van Liedekerke."
"Ik denk niet dat ik deze switch al op mijn veertigste had kunnen maken, daarvoor was mijn testosterongehalte nog te hoog (lacht). Ik had nog te veel realisatiedrang, was erg egogedreven. Met het ouder worden zijn er andere waarden in de plaats gekomen. Ik ben nu altruïstischer, voel me rijker en meestal zeer gelukkig. Maatschappelijk heerst nog altijd het idee dat je op je 55ste moet afbollen. Jammer, want op die leeftijd kan je nog veel betekenen. Van de politiek verwacht ik dat ze een context creëert waarin oudere werknemers makkelijker kunnen overschakelen op een job waarin ze iets voor de samenleving kunnen betekenen. Ik denk dat veel zestigplussers dat willen en zich zo gelukkiger zouden voelen. Dat loopbaandebat zou ik graag op gang zien komen."