Het feit dat zelfs Carl Friedrich von Weizsäcker en Walther Bothe voor militaire dienst werden opgeroepen, gaf aan dat de Duitse leiders niet zoveel verwachtten van de Uranverein. Gelukkig kon Heisenberg – dankzij zijn goede connecties – voorkomen dat de twee zijn project gedwongen moesten verlaten.
Aangezien het er echter op leek dat de Uranverein niet binnen afzienbare tijd Nazi-Duitsland aan een kernwapen zou helpen, besloot het Heereswaffenamt – de Duitse wapendivisie – om het hele project begin 1942 over te dragen aan het Nazi-ministerie van Educatie.
Bovendien dreigde de financiering op te drogen. Albert Speer kon echter door Heisenberg overtuigd worden om het onderzoek te blijven ondersteunen. Al met al kregen de Duitse onderzoekers dus niet ruim baan om aan de atoombom te werken en dat vertraagde hun voortgang aanzienlijk.
De Duitse aanpak stond in schril contrast met de manier waarop de Amerikanen met hun Manhattan-project aan de slag gingen. Het uiterst geheime project in de woestijn van Nevada, dat uiteindelijk tot de Amerikaanse atoombom leidde, bood werk aan tienduizenden mensen en de regering investeerde er miljarden dollars in. Het inzicht dat het traject naar een praktisch toepasbaar atoomwapen zoveel geld en de inzet van zoveel mensen zou vergen, is waarschijnlijk nooit bij Heisenberg doorgedrongen.
De Amerikanen wisten dat de Nazi’s pogingen deden kernsplijting op gang te brengen. Zo wist de inlichtingendienst in 1940 al dat de Duitsers de bewaking van de fabriek van Norsk Hydro, bij het stadje Vermork in het bezette Noorwegen hadden opgevoerd. Norsk Hydro was op dat moment de enige fabriek ter wereld die zwaar water produceerde. De geallieerden deden diverse pogingen de fabriek te saboteren, die overigens allemaal mislukten.