Daar geef ik haar helemaal gelijk in en ik verduidelijk dat ze inderdaad niet mijn genen heeft maar dat we wel allebei via haar oma genen gekregen hebben. Ik vind het opeens jammer dat ze mijn genen niet heeft.
Anderhalf jaar later ben ik op bezoek en wil ze me iets laten zien op haar kamer. Ze waarschuwt me dat die echt heel rommelig is. Ik zeg dat ik dat niet erg vind en dat mijn kamer vroeger ook altijd vreselijk rommelig was.
We lopen naar boven en als ze de deur naar haar kamer opent zie ik dat de vloer bezaaid is met een bonte verzameling aan spullen. Ik zeg dat mijn kamer er vroeger precies zo uitzag.