Hoe gaan die dingen? Je bent dolverliefd, trouwt en dan valt je man tegen. Je eerste kindje sterft. Er zijn geldproblemen. En dan ben je gevoelig voor de adoratie van een ander. Hoe dat afloopt? Marguerite beschreef het in vele afleveringen eind 1897, begin 1898. Deze Indische novelle gaf de lezeressen begrip voor het gevoelsleven. Het kon iedereen overkomen, in feite. Minnie leeft in Malang en moet kiezen tussen haar minnaar Paul van Doorn en haar echtgenoot Alfred Verster. Beiden hebben kwaliteiten. Leuke Indische schetsen van het uitgaansleven. En frappant dat juist deze novelle verscheen terwijl in Nederland de strijd om het vrouwenkiesrecht zeer in opkomst was. Wat wilde Marguerite eigenlijk echt zeggen?
Het zijn melancholieke verhalen, zacht en sensitief van toon, maar die merkwaardig genoeg een kritische echo teweeg brengen. Een Hollandse vrouw die het tropenklimaat niet verdraagt en zenuwziek dreigt te worden, een Hollandse man die moreel verzwakt, een Indonesische vrouw die wreed en onverschillig behandeld wordt... door de regels door laat Fenna de Meyier merken wat zij eigenlijk vindt van Hollandsche mensen in Indië. De schrijfster was geboren en getogen in de kolonie, heeft merkbaar goed kunnen observeren en haar conclusies getrokken. Prachtig proza met een visie, uniek.
Met trefzekere hand schetst Fenna de Meyier hier een huwelijk dat ongelukkig is en daarna weer gelukkig. Feitelijk gaat het hier om een verhaal over vrije liefde, een onderwerp dat de auteur uit haar eigen Indische jeugd kende. Een man met een njai, dat gegeven plaatst zij in de Nederlandse maatschappij. Is een ongelukkig huwelijk een leugen, mag en kan met ook zonder die band liefhebben? Met Indische elementen en een indringen vraagstuk.
Eerste zin: "Haar eigenlijke naam was Sati." Dan komen er nog enkele bijzonderheden over Sati's leven, maar verder is het een tamelijk klassiek koloniaal verhaal over de trouwe aanhankelijke baboe, die intens veel houdt van de Europese kindertjes. Bevat evenwel een paar opmerkelijke elementen, zoals de scène waarin moeder en baboe gelijkwaardig zijn in hun verdriet om een van de kinderen. "Ach, 'nja, wees niet zoo bedroefd; nu zijn ze immers nog hier, onze jongens. ..." Baboe Pikkie, praat 'r niet meer over; ik kan 'r niet aan denken" snikte Ma en stil zaten de beide vrouwen, de blanke en de bruine, elkaar begrijpend nu in dit moment... "