Stil voor mijn buurman - Sargasso
Jacob Hesseling 4 mei 2017 , 11:00 Algemeen
Achterbleef een verscheurd gezin, waarvan de moeder kort na het einde van de oorlog tot overmaat van ramp ook nog eens onverwacht overleed. Elf weeskinderen bleven achter.
Toen ik dit verhaal hoorde werd ik stil. Mijn buurman slikte en zei: "Later zijn we er achter gekomen dat mijn vader via kamp Amersfoort naar een Duits werkkamp voor politieke gevangenen was afgevoerd. Lange tijd was er alleen maar het sterke vermoeden: wellicht overleden."
Pas jaren later bleek uit Rode Kruis documenten, dat hij inderdaad begin 1945 in een werkkamp in Meppen, vlakbij de Nederlandse grens onder barre omstandigheden was overleden. We spraken af er later nog eens op terug te komen. Bij de deur zei hij, zich half omdraaiend: "Ik belast je er toch niet mee hè".
Ik schudde mijn hoofd. Die avond kon ik echter niet in slaap komen.
Het verhaal heeft me niet meer losgelaten. We praten nog regelmatig over die ingrijpende gebeurtenis- nu 73 jaar geleden- die zijn hele verdere leven heeft bepaald. Met verbazing, ontroering, boosheid en verdriet heb ik in de loop der tijd bij stukjes en beetjes zijn hele levensverhaal gehoord.
Het is letterlijk om stil van te worden. Het belang van de twee minuten stilte op 4 mei hebben door het verhaal van mijn buurman voor mij nog meer reliëf gekregen. Vanavond om 20.00 uur, denk ik ook even aan mijn buurman, zijn vader, moeder en tien broers en zusters.