Echt goed ziek | Kim in de pen blogt
« Deodorant uit een blikje…
Touwtje »
Echt goed ziek
2 december 2016 Door kimindepen
Ik was student (Nederlands, historische letterkunde) toen ik ziek werd. Ik ging van het kastje naar de muur met mijn buikklachten. Na ongeveer drie jaar, inmiddels schreeuwde ik het 's nachts in mijn slaap nog uit van de buikpijn en kon ik nauwelijks méér eten dan een kinder-kuipje yoghurt per dag, werd de diagnose gesteld: ziekte van Crohn.
Het was inmiddels zo ver gevorderd dat ik al vrij snel geopereerd moest worden: de ontstekingen waren zo heftig dat bijna mijn gehele darm was afgesloten door de ontstekingen. Vandaar dat ik ook bijna niet kon eten.
De eerste periode na mijn operatie was ik vooral bezig met 'weer normaal worden'. Eerst met weer leren lopen, daarna, na 6 weken mocht ik weer fietsen, en daarna zo zoetjes aan weer naar college en mijn weekendbaantje weer oppakken. Maar ik merkte dat er geen 'normaal' meer was. Het schrijven van nota's voor mijn studie ging me nog prima af, maar dikke boeken in mijn hoofd stampen en alles reproduceren tijdens een tentamen was er niet meer bij. En in het restaurant waar ik werkte zat ik om een uur of 11 's avonds te knikkebollen op de trap. Het 'gewone leven' was voorbij.
Ik realiseerde me dat ik mijn studie niet af kon maken en hoopte een leuke deeltijdbaan te kunnen vinden waar ik een beetje van rond kon komen. In de tussentijd vroeg ik een wajong-uitkering aan. Die zou dan, als alles meezat een kleine aanvulling op mijn inkomen kunnen zijn.
De Wajong-uitkering is voor mensen die al op jonge leeftijd een handicap of ziekte hebben. Zoals ik dus: ziek geworden tijdens mijn studie, operatie gehad toen ik net 24 jaar oud was. Maar het UWV zei 'nee'. En toen ik vroeg waarom dat niet kreeg ik een antwoord dat nog het meeste leek op 'U krijgt geen Wajong omdat u geen Wajong krijgt'.
Toen ik tegen deze beslissing in beroep ging werd vastgesteld dat ik voor 21% arbeidsongeschikt was. Precies genoeg om me mijn mond te laten houden maar niet genoeg om me ook financiële bijstand te hoeven verlenen. Ik had dus nog niks en was als een aansteller in de hoek gezet.
Voor de rest van mijn leven zou ik dus meer uren moeten werken dan goed zijn voor mijn gezondheid, gewoon alleen maar om de huur en mijn eten te kunnen betalen. Niet eens wetende dat de ziektekosten de komende jaren de pan uit zouden rijzen.
Ik werd pas écht goed de klos toen ik ziek uit dienst ging bij mijn laatste werkgever. Ik had een contract voor 26 uur. Mijn uitkering bedroeg 70% van dat bedrag, en ik kan vertellen, dat is niet veel. Als ik iets bijverdien moet ik 70% daarvan afdragen aan het UWV, hoe laag mijn uitkering ook is want 'dat zijn nu eenmaal de regels'. En nu raak ik, vanwege die afgewezen Wajong, ook die hele kleine uitkering nog kwijt.
Hoe dat zit lees je dinsdag
Geplaatst in Chronisch ziek | Getagged uitkering, UWV, Wajong, Ziekte van Crohn | 4 reacties
op 3 december 2016 bij 5:50 pm | Beantwoorden Mike
Pff, daar wordt je niet vrolijk van! Ik ben benieuwd naar de rest van het verhaal. Zou je, doordat je het zo goed kunt verwoorden, hiermee niet naar een politicus kunnen gaan om de uitwassen van het huidige systeem aan de kaak te (leten) stellen. Hiermee verwoordt je de frustratie van de mensen die dat zelf niet zo goed kunnen. Sterkte!
op 5 december 2016 bij 10:29 am | Beantwoorden kimindepen
Dank je! Ik zal het weer eens aankaarten (al wel eerder geprobeerd maar daar kwam toen niets uit).
op 6 december 2016 bij 8:00 am | Beantwoorden Echt goed ziek #2 | Kim in de pen blogt
[…] van Crohn kreeg ik dus als student, maar om duistere redenen kreeg ik geen Wajong-uitkering. Ik werkte dus steeds in […]