Veel ouders heb ik deze ouderbegeleiding mogen geven. Vaak hadden ouders lang moeten wachten op ‘passende hulp’. Ze waren gefrustreerd en vaak boos op de hulpverlening. Ouders hadden behoefte aan concrete adviezen en ‘tools’ om mee aan de slag te gaan. En terecht, want als kinderen ongelukkig, impulsief, boos of verdrietig zijn, is dit voor ouders een zware belasting.
De opvoedingsadviezen zoals ik die geleerd had uit mijn opleidingen kwamen regelmatig niet overeen met hetgeen kinderen en ouders nodig hadden. Zo werkte het systeem van beloning en begrenzing vaak niet en had het zelfs een averechts effect. Kinderen werden er juist angstiger van of namen hierdoor hun ouders niet meer serieus.
Ik kwam steeds meer tot de conclusie dat deze kinderen iets nodig hadden, iets anders. Niet alleen thuis, maar vooral op school. En dat het antwoord op een ander vlak lag, dan waar het probleem zich manifesteerde.