Het is een gedurfde zet die het Het interstedelijk harmoniumverbond hier brengt. Enerzijds is de beperking van de muzikanten met het instrument kenbaar en focussen ze zich op het opbouwen van een drone maar tezelfdertijd kan niet ontkend worden dat de manier waarop beide stukken gecreëerd worden en zichzelf middels de vier harmonia ontplooien wel tot doordachte momenten leidt die een duidelijk einddoel heeft. Bovendien bestaat altijd het gevaar dat de keuze voor het instrument leidt tot een verheerlijking of verkettering om de verkeerde reden, een vals `undergroundgevoel` is nu eenmaal eigen aan het album en zijn uitgangspunt. Ook hier geldt echter dat wie op basis daarvan een mening vormt, voorbijgaat aan de essentie van het album en zijn potentiële betekenis, waarbij een ritueel en sacraal moment gevonden kan worden dat wars staat van welke religieuze overtuiging dan ook. Het interstedelijk harmoniumverbond roept evenveel vragen op als het beantwoordt, maar is finaal van een boeiende gedachte uitgegroeid tot een intrigerend album.