Gold-Diggers Sound – Johnny's Garden
Leon Bridges debuteerde in 2015 met Coming Home, niet alleen qua geluid een album in de oude soultraditie. Met Good Thing maakte hij de stap naar het heden en etaleerde hij met regelmaat fraaie uptempo R&B. Gold-Diggers Sound is weer geheel andere koek. De uitbundigheid van het vorige album is verdwenen. Deze plaat is vooral erg klein gehouden.
Niet alleen de voortreffelijke, summiere instrumentatie die werkelijk aan alle kanten sprankelt, maar ook de gouden stembanden van Bridges staan volledig in dienst van de uitstekende liedjes. De elf nummers zijn erg intiem en persoonlijk. Zelfs zozeer dat je je als luisteraar soms een indringer voelt in de privéwereld van de zanger uit Georgia en ik met regelmaat moest denken aan Marvin Gaye's persoonlijke scheidingsplaat Here My Dear.
Ook hier speelt liefde, eenzaamheid en overspel een rol. Maar ook andere gevoelens deelt hij. 'If you still in love all like you say it then why don't you touch me?' Pijnlijker en kwetsbaarder dan dit kun je het bijna niet krijgen. Daarnaast zingt hij ook over zijn persoonlijke ervaringen met rassendiscriminatie en is Blue Mesas een prachtige maar ook verontrustende afsluiter waarin hij opzichtig met de gedachte speelt om er een eind aan te maken. Het abrupte slot van het lied verstrekt dat verontrustende gevoel. Misschien mist hij de balans in het leven, maar op deze cd heeft hij die balans volledig gevonden. Is dit een neo-soulklassieker in de dop? Ik durf die stelling eerlijk gezegd wel aan.