Een traan voor haar…………(11) - Plazilla.com
Een traan voor haar…………(11)
Door Jack-Hage-Sr gepubliceerd op Monday 12 November 09:32
Uit; Een traan voor haar…………
Hoofdstuk 11...............
De brief …………………
Frits Vreze zat in zijn Oostenrijkse huisje aan de tafel. Over het meer van Zell am See zag hij een mei nevel hangen welke zo mooi was……… dat hij besloot op de andere stoel te gaan zitten. Dichter bij het raam.
Zijn huisje, pal aan het meer. Zijn plek.
Hier had hij jaar in –jaar uit met zijn Bella vakanties gehouden, geleefd, genoten en nog veel meer. Hier lagen zijn herinneringen.
Bella was hij veel te vroeg kwijt geraakt. Veel te vroeg. Nu had hij zijn Nieske………. Nieske, zijn tweede vrouw. Het voelde niet als vrouw…….met Nieske was het anders. Ze was net zo mooi als Bella. Ze was even lief, even zorgzaam. Maar alles was anders.
Het was wonderlijk gelopen in zijn leven. Heel wonderlijk, de dankbaarheid steeg altijd boven het oude verdriet uit. Ten tijde dat zijn Bella zo ziek werd, hij zelf nog veel aan boord zat, was daar Nieske. Mijn Engel sprak hij veel…….mijn reddende Engel………..ónze reddende Engel………
Nu al weer meer dan dertig jaar samen. Nieske kwam in huis. Gestuurd door het Groene Kruis. Op last van zijn huisarts te Naardwijk. Ze kwam zomaar binnen….…geheel uit het niets…….Ze kwam dwars door zijn verdriet heen………
De kinderen hadden hulp nodig, er moest gezorgd worden. Nieske, nu alweer zo lang zíjn Nieske……… had liefdevol de kinderen van zijn Bella opgevangen. Ze zijn naar elkaar toe gegroeid. Het was moeilijk geweest. Hij zesendertig, en zij net nog geen twintig. Hij wist hier niet mee om te gaan. Natuurlijk, Bella had gezegd dat hij nooit alleen moest blijven, er moest een lieve vrouw in huis zijn ook voor de kinderen. Juist voor de kinderen.
Maar hij had het moeilijk gehad met het leeftijdsverschil. Heel moeilijk. Hij voelde de ogen van de Naardwijkers in zijn rug prikken. Hij had er met zijn beste vrienden over gesproken. Heel veel…….met zijn eigen ouders ook. Ook die zijn er niet meer…………..hij glimlachte.
Liefde en genegenheid zijn niet tegen te houden jongen……..had zijn vader gesproken……….. Het was een onmogelijke situatie. Iets wat je eigenlijk niet wilt, gebeurt toch.
Drie jaar later is hij getrouwd met zijn Nieske. In dezelfde kerk als met Bella, met dezelfde dominee, op hetzelfde Gemeentehuis…………..in de zelfde feestzaal. De feestzal achter het anker. Het anker, zijn kroegje.
Althans in Naardwijk. Hij dacht altijd nog aan Naardwijk, veel…………maar hier was het rustiger, dichter bij de natuur.
Naardwijk kun je ook niet vergeten….integendeel. Hij had wél alles omgedraaid in zijn leven. Vroeger reed hij veel van Naardwijk naar Zell am See, en nu van Zell am See naar Naardwijk.
Hij prevelde, hij leek te mediteren daar op zijn plek……..die prachtige plek………….
Hij had een pracht leven gehad. Gevaren op een pracht sleper, zijn zoon Jan een pracht vak geleerd, en vroeg al de boel kunnen overdragen. Natuurlijk bij Jan moest er een nieuwe sleper komen, groter, sterker, er was veel veranderd. Het was goed zo. Veel in Zell am See, en regelmatig naar het thuisfront. Het was goed te doen allemaal.
In de winter de plek voor zijn hunkering naar het skiën en schaatsen, en in de zomer zijn plaats voor zijn zeiljachtje de Tromp.
Hij bleef kijken naar de mist vlagen op het meer. Het leken wollen dekens welke zachtjes op en neer wiegden. De bergen achter het meer waakten over de mistgolven. Het was een wonderland……de zon kwam schuin over de bergrand meekijken.
Hij mijmerde verder ………….het leken golven, golven die mede zijn leven bepaald hebben. Ik ben nu zeventig flitste het door zijn hoofd………is dat oud……..ach wat is oud....................
Zijn lijf was nog even groot en sterk als vroeger. Als hij nog wel eens een reisje met zoon Jan op de Bella meeging, deed hij niets onder voor de jongelui aan boord. Jan genoot dan ook …..zijn ouwe Pa op de brug erbij. Nog iets wonderlijks in zijn leven………..zijn kleine Daantje. Ook al gek op water………..ze belden wel eens. Veel zelfs.
Daantje wil hem eigenlijk aan de computer hebben…….dan konden ze mailen en skypen……… Mailen….skypen? ………..Hij had er geen zin in. Nieske wel, die gaat het doen, alleen het was lastig om op deze plek een goede aansluiting te krijgen. Het ging nog weken duren.
Hij kon dat allemaal niet begrijpen, ze hadden toch ook telefoon hier in de hut? Hoe moeilijk is al die nieuwe techniek………..of hoe moeilijk kun je het maken?
Daantje……….Zijn Daantje. Ook al regelmatig hier in Oostenrijk bij Opa en Nieske.
Het was een dondersteen. Voor de duvel en zijn ouwe moer niet bang. Nieske je bent mijn oma hoor, ze kon spelen met woorden en zinnen...........………zijn Daantje,
Daantje kon dingen anders zeggen dan de rest………. Daantje was ook wilder, gewoon anders………
Daar kwam zijn Nieske aan. Ze was brood wezen halen. Iedere ochtend vers brood. Wat was ze nog mooi. Een wonderlijke vrouw. Dat is het………..morgen zouden hún kinderen nog komen.
Dat klinkt altijd raar, hún kinderen……….want beiden voelden állen als hun kinderen. Samen hadden ze vijf kinderen. Pracht kinderen, allemaal uitgevlogen, allemaal een dak boven het hoofd. Hij telde nog eens alles ………ze kwamen allemaal in zijn hoofd voorbij………vijf kinderen………totaal vijftien kleinkinderen…..zelfs al overgroot opa. Hij glimlachte……..
Hij zag zijn Nieske een brief uit de brievenbus halen. Hij stond op, gooide nog wat hout in de kachel en liep zijn Nieske tegemoet.