Wel een auto, maar geen BMW - NRC
Roemeni', Constantüa, 21-07-2007 De Roemeense havenplaats Constantüa. Op de pier en langs het strand van de oude stad aan de Zwarte Zee. Constanta is genoemd naar de zuster van keizer Constantijn de Grote die Constantia heette. De keizer stichtte de stad vlak bij een oude Griekse nederzetting Tomi die vooral bekend is geworden als ballingsoord van de Romeinse dichter Ovidius. Vissers zitten in de opkomende ochtend zon op de Boulevard. PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS Roger Cremers - 2007
Louis Pikard (37), softwareprogrammeur (werkt als zelfstandige).
"Veertig uur per week op een kantoor zitten, dat is niks voor mij. Langer dan een uur kan ik niet stilzitten. Ik wil mijn eenmanszaak levensvatbaarder maken, zodat ik genoeg verdien om te kunnen doen wat ik wil. Verder heb ik geen ambities. Ik hoef geen huis van een miljoen en ik wil geen directeur zijn. Ik wil wel een auto, maar ik hoef geen BMW. Dat illustreert precies het verschil tussen mijn ambitie en echte ambitie.
"Vroeger wilde ik basketballer worden. Maar op mijn 25ste besloot ik dat ik dat toch te eenzijdig vond. Ik had wel de potentie, maar niet de wilskracht. Nu lijkt sportinstructeur me een mooi vak, ik heb nagedacht over een carrière-switch. Maar dan ben je altijd aan het rennen en vliegen, en daarnaast moet je nog een heleboel organisatorische dingen doen. Daar heb ik geen zin in, dus blijf ik toch maar lekker in de ICT hangen. Prima, ik doe mijn werk graag. Het ritme is gezond en het houdt me scherp. Maar het leven zelf is belangrijker. Basketballen, leuke dingen doen met mijn vriendin, uitgaan. We hebben een tuin, buiten de stad. Daar probeer ik zoveel mogelijk tijd voor te pakken. Die tuin is belangrijker voor me dan mijn werk. Het geeft me een gevoel van ruimte en van vrijheid.
"Het gaat om de balans. Ik weet ook wel dat ik niet alleen maar in mijn tuin kan zitten, maar zestig of zeventig uur werken kan ik al helemaal niet. Ik moet er niet aan denken dat ik op bepaalde tijden zou moeten eten en dat mijn vriendin en ik onze agenda's naast elkaar moeten leggen. Ik heb geen agenda, want ik wil mijn eigen tijd niet plannen. Daarom zeg ik niet tegen een klant dat een opdracht op vrijdag af is, want dan heb ik een deadline. Ik zeg liever: ik heb het binnen nu en een half jaar af.
"Als je naar mensen kijkt die zich echt prettig voelen in hun carrière, denk je dat die het goed voor elkaar hebben. Dat die mensen gelukkig zijn. De valkuil is dat je hetzelfde gaat nastreven, totdat je je realiseert dat je in een baan zit die niet bij je past. Dat jij helemaal niet gelukkig wordt van die carrière. Dat zie ik zo vaak gebeuren. Zelf ben ik er ook gevoelig voor. In mijn vorige baan zag ik een gast met een mooie auto met een radio erin en ik dacht: dat wil ik ook. Maar ik hou helemaal niet van auto's. Ik ben bevriend geweest met een echte carrièrejager. Die jongen wilde die carrière echt. Maar hij ging alles langs de meetlat van succes leggen. Terwijl: er zijn meer meetlatjes. Je kunt ook sociaal sterk zijn.
"Mijn vader is een babyboomer. Zijn generatie is van het werken, werken, werken. Logisch, want na de oorlog moest het land weer opgebouwd worden. Een huis, elektriciteit, vervoer, dat waren geen vanzelfsprekendheden. De competitie op de werkvloer verbeterde de welvaart. Ik dacht dat ik die werkgeest ook moest hebben. Totdat ik me vijf jaar geleden realiseerde dat ik heel anders in elkaar steek. In deze tijd hoef je niet meer de beste te worden. Je hoeft die competitie niet meer aan te gaan. Niemand bepaalt nog mijn ambities. Dat inzicht ontstond doordat ik samenwerkte met mijn vader. Ik vond zijn moreel besef, zo typerend voor zijn generatie, veel te hoog. Alles moest perfect zijn. Ik liet me daarin meevoeren, tot ik ging denken: zo wil ik het niet. Sindsdien hebben al mijn acties goed uitgepakt. Gewoon omdat ik niet aan mijn carrière denk, maar aan wat ik leuk vind."