Herfst op de Veluwe | Studiegenootschap Erkenbrand
Home Artikelen Herfst op de Veluwe
Op een mooie herfstdag in oktober gingen we weer van start, dit keer voor een wandeling over de Veluwe. Rond de klok van 10 uur verzamelden we bij de afgesproken plek, een natuurmuseum midden op de Veluwe. Na een kop koffie begonnen we aan een tocht die uiteindelijk een lengte van 25km zou hebben. De tocht begon langs oude lanen waarvan de eiken en beuken – eveneens op een respectabele leeftijd – al een aardige herfsttooi hadden. Staatsbosbeheer had op deze plek het natuurlijke verval toegelaten, links en rechts lagen afgestorven bomen langs de kant. Dit worden ideale schuilplekken voor diertjes als hermelijnen, marters en eekhoorns. Grotere dieren kan je ook aantreffen op de Veluwe: reeën, wilde zwijnen dassen, en er schijnen op dit moment ook veel edelherten te zijn. Om deze dieren te kunnen spotten heb je rust en geduld nodig en hulp van de avondschemering.
Deze kant van de Veluwe is behoorlijk heuvelachtig, wat voor veel afwisseling zorgde. Nauwe, dichtbegroeide doorgangen, mooi afgebiesd met herfstige struiken en zilveren berkjes, gingen plots over in open veld met een flinke zandverstuiving. En net als we genoeg kregen van al dat zandhappen sloegen we weer een zijpad in. Hoge struiken en diepgroene dennen leken ons geheel te omhullen.
Tijdens de tocht beklommen we de Braamberg. Nou ja berg, het stopt bij 76 meter boven NAP. Leuk om te vermelden: op de Braamberg lag in de zesde eeuw na Christus een nederzetting, waarschijnlijk met de naam Dabbelo. Het dorpje is volledig onder het zand verdwenen, een soort Veluwse Atlantis dus. Een inwoner uit Hoenderloo heeft er een boek over geschreven met als titel 'Het mirakel van Dabbelo', in een oplage van 40 exemplaren.
Vanaf de Braamberg leidde een mooi pad leidde ons in weidse slingers over de golvende vlakte, waar we konden genieten van vergezichten over de ommelanden. In de verte rees het markante gebouw van Radio Kootwijk hoog uit op het landschap. Dat zijn magnifieke uitzichten. De tocht vervolgde over de ene schitterende beukenlaan naar de volgende schitterende eikenlaan langs bosgebieden als Wolfsgat, waarna we weer terugkwamen op ons vertrekpunt.
Op plek van bestemming hebben we nog even gepraat, uiteraard onder het genot van een drankje. We hopen jullie te verwelkomen op de volgende wandeling.