Minstens één tot twee keer per jaar wil ik ‘out of the box’ lezen. Hiermee bedoel ik dat ik uit mijn comfortzone stap en een boek lees wat ik anders niet snel oppak. Zo kwam ik bij dit boek uit, tot mijn schande moet ik bekennen dat ik nog niet eerder wat van Frances Miralles gelezen heb.
Het verhaal wordt in de ik-persoon verteld door Samuel, een ietwat vereenzaamde literatuurdocent. Het start op oudejaarsavond, als hij zich realiseert dat het leven tussen zijn vingers door glipt.
Gezien de medische geschiedenis van de mannen in mijn familie lag mijn levensverwachting waarschijnlijk onder het gemiddelde, calculeerde ik: 60.000 uur op z’n best. Met mijn zevenendertig jaar was ik misschien al over de helft. De vraag is hoeveel uur ik had verspild.
Vervolgens staat er een kat voor zijn deur, welke Samuel binnenlaat en een schoteltje melk geeft. De kat blijft bij hem en hij besluit om hem Mishima te noemen. Alles wat hem hierna, vooral in positieve zin, overkomt dankt hij (vindt hij) aan een schoteltje melk en de kat.