words: Ι. 189/12 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 22.7.3010 ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 12ης Ιουλίου 2010 για την ἔγκριση ενισχυμένης συνεργασίας στον τοµέα του δικαίου που εἶναι εφαρµοστέο στο διαζύγιο καὶ τον δικαστικὀ χωρισμό (2010/405/88) ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το ἀρθρο 329 παράγραφος 1, το αἴτημα που υπέβαλαν το Βασίλειο του Βελγίου, η Δημοκρατία της Βουλγαρίας, η Οµοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, το Βασίλειο της Ἰσπανίας, η Γαλλική Δημοκρατία, η Τταλική Δημοκρα- τἷα, η Δημοκρατία της Λεττονίας, το Μεγάλο Δουκάτο του. Λου- ξεμβούργου, η Δημοκρατία της Ουγγαρίας, η Μάλτα, η Δημοκρατία της Αυστρἰας, η Πορτογαλική Δημοκρατία, η Ρουμανία καὶι η Δημο- κρατία της Σλοβενίας, την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, την ἐγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Εκτιμώντας τα ακόλουθα: () . Ἡ Ένωση ἐχει θέσει ως στόχο τη διατήρηση καὶ την ανἀ- πτυξη ενὸς χώρου ελευθερίας, ασφἀλειας και δικαιοσύνης, εντὸς του οποἰου εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων. ΤΓια την προοδευτική καθιέρωση  ενὸς. τέτοιου χώρου, η Ένωση πρέπει να Ὀεσπίσει μέτρα σχετικά µε τη δικαστική συνεργασία σε αστικὲς υποθέἑσεις µε διασυνοριακὲς επιπτώσεις, ιδίως ὀταν απαιτεῖται για τη σωστή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς. (2) . Σύμφωνα µε το ἀρθρο 8Ί της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα εν λόγω μέτρα πρέπει να περι- λαμβάνουν την προὠώθηση της συµβατότητας των κανόνων που εφαρµόζονται στα κράτη μέλη ὁὀσον αφορά . τη σύγκρουση νόµων, καθώς καὶ μἐτρα σχετικά µε το οικογε- νειακό δίκαιο. µε διασυνοριακὲς επιπτώσεις. ).' Στις 17 Ιουλίου 2006, η Επιτροπή εξέδωσε πρόταση κανο- νισμού του. Συµβουλίου για την τροποποίηση του. κανονι- σμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003 ὀσον αφορὰ τη διεθνή δικαιο- δοσία καὶ για τη Ὀέσπιση κανόνων σχετικά µε το εφαρµοστέο δίκαιο σε γαμικὲς διαφορὲς («προτεινόµενος κανονισμός)). (4) . Κατὰ τη συνεδρίασή του της ὅης καὶ 6ης Ιουνίου 2008, το Συμβούλιο. εξέδωσε πολιτικές κατευθυντήριες γραμμὲς οι οποἰες διαπίστωναν ὁτι δεν υπάρχει οµοφωνία ώστε να συνε- χισθούν οἱ εργασίες σχετικά µε τον προτεινόµενο κανονισμόὀ και ὁτι υφίσταντο ανυπἐέρβλητες δυσχέρειες, οι οποίες καῦι- στούσαν ανέφικτη την ομοφωνία, ὀχι μόνο τη συγκεκριµένη χρονική στιγμή αλλά καὶ στο ἀμεσο μέλλον. Το Συμβούλιο διαπίστωσε ὁτι οι στόχοι του. προτεινόµενου  κανονισμού ἦταν αδύνατον να επιτευχθούν, εντός ευλόγου χρονικού δια- στήματος, µε εφαρμογή των σχετικών διατάξεων των συνθη- κὠν. ΥὙπὸ αυτὲς τις περιστάσεις, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο, η Ουγγαρία, η΄ Αυστρἰα, η Ῥουμανία καὶ η Σλοβενία απηύθυναν αἴτημα στην Επιτροπή, µε επιστολές της 28ης Ιουλίου 2005, δηλώνοντας ὁτι εἶχαν την πρὀθεση να καθιερώσουν μεταξύ τους ενισχυμένη συνεργασία στον τοµέα του. εφαρµοστέου. δικαἰου σε γαμικὲς διαφορές και ζητώντας απὀ την Επιτροπή να υποβάλει σχετική πρόταση στο Συμβούλιο. Η Βουλγαρία απηύθυνε ὁμοιο αἴτημα στην Επιτροπή µε επιστολή της Ί2ης Αυγούστου 20058, η Γαλλία ἐπραξε το ἴδιο µε επιστολή της Έ72ης Ιανουαρίου 2009, η Γερμανία µε επιστολή της Ί5ης Απριλίου 2010, το Βέλγιο µε επιστολἠ της 224ς Απριλίου 2010, η Λεττονία µε επι- στολή της Ί7ης Μαΐου 2010,η Μάλτα µε επιστολή της 31ης Μαΐου 2010 καιὶ η Πορτογαλία κατὰ τη σύνοδο του Συµβουλίου της 4ης Ιουνίου 2010. Στις 3 Μαρτίου 2010, η Ελλάδα απέσυρε το αἰτημά της. Συνολικἀά, δεκατέσσερα κράτη μέλη ζήτησαν ενισχυμένη συνεργασία. Η ενισχυμένη συνεργασία αναµένεται να δημιουργήσει ἑνα σαφὲς και πλήρες νομικό πλαἰσιο στον τοµέα του διαζυγίου καὶ του δικαστικού χωρισμού στα συμμετέχοντα κράτη μέλη, να εξασφαλίζει στους πολίτες δέουσες λύσεις ὁσον αφορά την ασφἀάλεια δικαἰου, την προβλεψιµότητα καιὶ την ευελιξία καὶ να αποτρέπει την «εσπευσµένη προσφυγή στο δικαστή- ρἂΟ». Εκπληρούνται οι ὀροι που καθορίζονται στο ἀρθρο 20 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση καὶ στα ἀρθρα 326 καὶ 329 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένω- σης. Ο τοµέας της ενισχυμένης συνεργασίας, δηλαδή το. δίκαιο που εἶναι εφαρµοστέο σε υποθέσεις διαζυγίου και δικαστικού χωρισμού, καθορίζεται στο ἀρθρο 8Ί παράγραφος 2 στοι- χεῖο γ) και στο ἀρθρο 8Ί παράγραφος 3 της συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως ἑνας απὀ τους τομεῖς που καλύπτονται απὀ τις συνθήκες. Η απαίτηση της ὑστατης λύσης που προβλέπεται στο ἀρθρο 20 παράγραφος 2 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση πληρούται, εφόσον το Συμβούλιο ἐκρινε, τον Ιούνιο του 2008, ὁτι οἱ στόχοι του κανονισμού δεν μπορούν να επι- τευχθούν μέσα σε εὔλογο χρόνο απὀ την Ένωση στο σὐνολό της.