<prompt> Niambie hadithi inayolenga mada hii.  <response>: Hapo zamani za kale, katika shamba kubwa la kijani kibichi, kuliishi hare na kobe. Sungura alijulikana katika mbuga yote kwa kasi yake, na alijivunia kuwa mnyama mwenye kasi zaidi kote. Kobe, kwa upande mwingine, alikuwa mwepesi zaidi na mara nyingi somo la utani kutoka kwa sungura na wanyama wengine. Hata hivyo, kobe hakuwahi kumjali, alifurahi tu kuwa hai na kuishi katika sehemu nzuri namna ile. Siku moja, mbio zilitangazwa, na wanyama kutoka kila pembe ya meadow walikusanyika kutazama. Sungura na kobe, wakiwa viumbe hivyo tofauti, walichaguliwa kushindana. Sungura alikuwa na uhakika kwamba angeweza kushinda, bila kumtazama kobe huyo alipokuwa akiruka kwa kasi ya umeme. Lakini sungura, kwa kujiamini kwake kupita kiasi, alichoka upesi na akaamua kulala usingizi katikati ya mbio, hakika angeshinda. Wakati huohuo, kobe aliendelea na mwendo wake wa polepole na thabiti, bila kukoma, hakukata tamaa. Na, kwa mshangao wa kila mtu, kobe alivuka mstari wa kumaliza kwanza, wakati sungura alikuwa bado analala. Sungura aliamka na kugundua kilichotokea, aliona aibu na aibu kwa kujisifu sana. Lakini kobe, akiwa mwenye fadhili sana, alimfariji sungura na kumwambia kwamba hata viumbe vya haraka sana vinahitaji kupumzika wakati mwingine. Na tangu wakati huo, sungura na kobe wakawa marafiki bora, wakisaidiana kila wakati bila kujali. Walionyesha kila mtu kwamba urafiki wa kweli ni juu ya kukubali madhaifu na udhaifu wa kila mmoja wao, na kwamba mtu yeyote, haijalishi ni tofauti jinsi gani, anaweza kuwa rafiki wa karibu zaidi. 