<prompt> Unda hadithi ya kubuni kuhusu mhudumu mzee mwenye busara ambaye husaidia watu wenye uhitaji msituni.  <response>: Hapo zamani za kale, ndani kabisa ya msitu wa kijani kibichi, kulikuwa na mchungaji mzee mwenye busara. Aliishi katika nyumba ndogo iliyotengenezwa kwa mbao na mawe, ikichanganya bila mshono na msitu uliomzunguka. Alikuwa mtu wa pekee, akipendelea ushirika wa wanyama na utulivu wa msitu kuliko jiji lililokuwa nje. Lakini licha ya asili yake ya kujitenga, alijulikana kote kwa hekima na huruma. Watu wangekuja kutoka sehemu mbalimbali ili kutafuta shauri lake, wakitafuta majibu ya matatizo yao na mwongozo katika maisha yao. Siku moja, wenzi wa ndoa wachanga walikuja kwa mchungaji kutafuta msaada wake. Walikuwa wamepotea njia msituni na walikuwa na uhitaji mkubwa wa chakula na mahali pa kulala usiku huo. Mchungaji huyo aliwakaribisha nyumbani kwake na kuwapa chakula cha joto na mahali pa kupumzika. Walipokuwa wakila, wenzi hao walishiriki hadithi yao na mwimbaji. Walikuwa wakisafiri hadi jiji la karibu ili kuanza maisha mapya, lakini walikuwa wamekumbana na dhoruba kali na walilazimika kutafuta makazi msituni. Walikuwa wamepotea kwa siku nyingi, na walikuwa wamepoteza matumaini kabisa ya kupata njia ya kutoka. Mhudumu huyo alisikiliza kwa makini kisha, kwa tabasamu la fadhili, akawatolea maneno ya hekima na ya kutia moyo. Aliwaambia kwamba wakati mwingine, safari tunayoanza sio mara zote tunayoishia. Ni lazima tuwe na imani katika njia ambayo maisha hutuongoza, na kuamini kwamba itatupeleka pale tunapohitaji kwenda. Wanandoa hao walifarijiwa na maneno ya mwimbaji na wakahisi roho yao ikiinuka. Asubuhi, mhudumu huyo aliwapeleka kwenye ukingo wa msitu na kuwaonyesha njia ya kuelekea mjini. Walimshukuru kwa wema wake na kuanza safari wakiwa na tumaini jipya mioyoni mwao. Na ndivyo ilivyokuwa, yule mchungaji mzee mwenye busara huko msituni aliwasaidia wale wote walio na uhitaji waliokuja kwake. Alishiriki hekima na huruma yake, akionyesha kwamba hata mtu aliye peke yake anaweza kugusa maisha ya wengi. 