<prompt> Tunga hadithi kuhusu kufurahia nyota za usiku.  <response>: Hapo zamani za kale, kulikuwa na msichana mdogo ambaye alipenda kukaa nje usiku, akitazama nyota. Jina lake lilikuwa Luna, na hakuna kitu kilichomletea amani zaidi ya anga isiyoisha iliyojaa taa zinazometa. Kila usiku, Luna alikuwa akipakia begi lake blanketi laini, vitafunio, na tochi, na kujitosa kwenye uwanja wake wa nyuma. Huko, angejilaza kwenye nyasi na kuruhusu macho yake yatembee angani. Nyota zilinyamazisha kelele zote za ulimwengu, bila kuacha chochote isipokuwa mazingira ya amani na utulivu. Luna alipenda makundi mbalimbali ya nyota, maumbo na maumbo ambayo nyota zingeunda. Kama msanii, mara nyingi alikuwa akichora nyota na picha mbalimbali ambazo alifikiri zimeunda. Angeweza kulala hapo kwa masaa mengi, akipotea katika uzuri ulio juu yake. Usiku mmoja, Luna aliwaalika marafiki zake wajiunge naye. Alikuwa amejenga kambi ndogo na mablanketi na alikuwa amewasha mishumaa ambayo ilitoa harufu ya joto na ya kukaribisha. Wasichana walilala karibu na kila mmoja, wakitazama anga inavyobadilika usiku ukiendelea. Walicheka na kushiriki hadithi, huku pia wakifurahia ukimya uliokuja na nyota za usiku. Ilikuwa ni wakati wa umoja, ambapo kila kitu kilihisi kuwa sawa, na shida za ulimwengu zilionekana kutoweka. Kwa Luna, ulikuwa usiku bora zaidi wa maisha yake. Kuanzia usiku huo na kuendelea, marafiki zake mara nyingi walijiunga naye. Pamoja, wangelala chini ya nyota, wakifurahia uzuri ambao ulimwengu ulitoa. Kulikuwa na usiku ambapo wangezungumza, na usiku ambapo wangekaa kimya. Lakini kila usiku, wangehisi shukrani. Luna aligundua kuwa nyota zilikuwa ukumbusho kwamba kulikuwa na uzuri katika unyenyekevu. Haijalishi jinsi maisha yangekuwa magumu, daima kungekuwa na nyakati za amani ambazo zingeweza kupatikana. Na kwake, ilikuwa chini ya nyota za usiku. 