<prompt> Andika hadithi kutoka kwa mtazamo wa kijana anayetamani nyumbani.  <response>: Nikiwa tineja, sikuwahi kufikiria kwamba ningekosa nyumbani kama ninavyokosa sasa. Nilipokuwa nikikua, ningekuwa na ndoto ya matukio na kuona ulimwengu nje ya mji wangu mdogo. Lakini sasa, ninapoketi kwenye kitanda changu katika chumba changu cha bweni cha chuo kilicho umbali wa mamia ya maili kutoka nyumbani, ninachoweza kufikiria ni kumbukumbu zenye kufariji za utoto wangu. Sio kama chuo sio kizuri. Ninapata marafiki wapya na ninapitia mambo mapya, lakini kuna hisia hii ya kuchosha ya kutamani kitu unachojulikana. Ninakosa harufu ya tambi ya mama yangu iliyotengenezewa nyumbani ikijaza nyumba na sauti ya kicheko cha baba yangu tulipokuwa tukitazama kipindi chetu tunachokipenda cha televisheni. Ninakosa kulala chini ya nyota kwenye uwanja wa nyuma wa rafiki yangu wa karibu tulipokuwa tukizungumza kuhusu ndoto zetu. Sikuwahi kutambua ni kiasi gani nilichukua muda huo mdogo kwa nafasi hadi wakatoweka. Sasa, ninapopitia picha za familia yangu na marafiki kwenye mitandao ya kijamii, machozi yananitoka kwenye kona za macho yangu. Najua ninapaswa kufurahia uhuru huu mpya, lakini siwezi kutikisa hisia za kutamani nyumbani. Inafurahisha jinsi ukiwa kijana unavyotamani kukua kila wakati, kuwa huru na huru. Lakini kwa kuwa sasa niko hapa, ninachotaka ni kurudi kwenye usahili wa utoto wangu. Kufurahiya joto la upendo wa familia yangu na faraja ya mji wangu mdogo. Lakini najua kuwa hii ni sehemu tu ya kukua, ya kueneza mbawa zangu na kutafuta njia yangu mwenyewe. Ninajikumbusha kuwa hii ni hisia ya muda tu na kwamba hatimaye nitafanya mahali hapa papya kuwa nyumbani kwangu. Hadi wakati huo, hata hivyo, nitashikilia kumbukumbu za nyumbani na kupata faraja kwa kujua kwamba hata niende umbali gani, itakuwa huko kila wakati, ikinisubiri kwa mikono miwili. 