<prompt> Unda hadithi kuhusu urafiki usio wa kawaida  <response>: Hapo zamani za kale, ndani ya moyo wa msitu uliojaa uchawi, kulikuwa na kiumbe mpweke anayeitwa Max. Max alikuwa joka - kiumbe wa kutisha, mwenye nguvu na magamba yaliyometa kama zumaridi kwenye mwanga wa jua. Max aliogopwa na wanyama wengine wote msituni, kwani mazimwi walijulikana kwa uwezo wao wa kupumua moto na sifa yao ya kutunza hazina. Max hakutaka kuogopwa, ingawa; Max alitaka kupendwa. Max alitaka rafiki. Siku moja, Max alikuwa akichunguza vilindi vya msitu, akitafuta mtu ambaye angeweza kukubali urafiki wao walipokutana na kiumbe mdogo, mwepesi aitwaye Poppy. Poppy alikuwa bunny, na masikio ya muda mrefu na pamba-mkia, na Max mara moja kuchukuliwa pamoja naye. Lakini Max aliogopa kumkaribia Poppy, akiogopa kwamba yeye pia angeogopa joka. Walakini, Poppy hakuogopa. Kwa woga, alimwendea Max, na kumpa makucha yake kwa urafiki. Max hakuamini - kuna mtu alimkubali! Max na Poppy hawakutenganishwa, wakivinjari msitu na kushiriki matukio. Max angechukua Poppy kupaa angani, huku Poppy angemwonyesha Max maajabu ya sakafu ya msitu. Mwanzoni, wanyama wengine wa msituni walichanganyikiwa na urafiki kati ya joka na sungura. Lakini walipoona jinsi moto wa Max unavyoweza kuwapasha joto usiku wa baridi kali, na jinsi udogo wa Poppy ulimruhusu kutafuta chakula hata katika hali ngumu zaidi, walianza kuelewa kwamba hakuna kitu cha kawaida katika urafiki huu hata. Max na Poppy walithibitisha kwamba upendo na urafiki haujui mipaka, kwamba hata uwezekano mkubwa wa viumbe unaweza kupata furaha na uhusiano. Na hivyo joka na bunny wakawa mfano kwa wale wote waliokutana nao, ukumbusho wa kamwe kuhukumu mtu kwa sura yao, lakini badala yake, kwa wema wanaoonyesha na upendo wanaoshiriki. 