<prompt> Andika hadithi kuhusu tukio fulani.  <response>: Jua lilipotua polepole, mkulima mmoja mzee alipita kwenye shamba lililokuwa limeteketezwa kwa moto. Mabaki ya shamba lake lililokuwa nyororo na kijani kibichi yalikuwa yameteketea na kuwa meusi, na kuacha mandhari ya majivu. Mkulima alitazama chini, moyo wake ukiwa umejaa huzuni na hasira. Kwa muda mrefu kama angeweza kukumbuka, mkulima alikuwa akiishi katika ardhi hii. Alikuwa amerithi shamba hilo kutoka kwa baba yake na alijitahidi sana kulidumisha. Lakini msiba ulikuwa umetokea kiangazi kimoja cha kiangazi wakati moto wa nyika ulipolipuka kwenye bonde hilo, na kuharibu kila kitu kilichokuwa kwenye njia yake. Mkulima huyo alikuwa amefanya kila awezalo kuokoa mazao na mifugo yake, lakini moto huo ulikuwa na nguvu sana. Sasa, alipokuwa akipita kwenye magofu ya shamba lake, mkulima huyo mzee alihisi kutokuwa na tumaini. Nchi iliyokuwa imemtegemeza yeye na familia yake sasa ilikuwa tasa na isiyo na uhai. Machozi yalitiririka katika uso wake uliokunjamana alipofikiria kuhusu miaka ambayo alikuwa amejitolea kwa ajili ya nchi hii, kisha ikachukuliwa mara moja. Lakini mkulima mzee alipoendelea kutembea kwenye shamba lililoungua, alianza kugundua kitu. Hapa na pale, vichipukizi vidogo vya kijani vilikuwa vikichipuka kwenye majivu. Mwanga wa matumaini ulianza kuangaza kupitia kukata tamaa kwake. Labda ardhi haikuharibiwa kabisa. Kwa dhamira mpya, mkulima alifanya uamuzi. Angeanza tena. Angejenga upya shamba lake na kutazama maisha mapya yakichipuka kutoka kwenye majivu. Ingekuwa barabara ndefu na ngumu, lakini mkulima mzee hakuwa mtu wa kukata tamaa bila kupigana. Na hivyo, jua lilipotoweka chini ya upeo wa macho, mkulima mzee alitembea kuelekea nyumbani kwake, moyo wake umejaa matumaini ya siku zijazo. Ardhi iliyokuwa imechomwa moto ingeinuka tena, ikiwa na nguvu zaidi kuliko hapo awali. 