<prompt> Tengeneza hadithi yenye muktadha maalum.  <response>: Hapo zamani za kale, kulikuwa na simba ambaye aliishi katika msitu wenye theluji. Ilikuwa mahali pa ajabu kwa simba kuita nyumbani kwani kwa kawaida simba ni viumbe wa savannah, lakini simba huyu alijikwaa msituni wakati wa majira ya baridi kali na akaupata kuwa patakatifu pa amani. Simba alikuwa kiumbe mwenye kiburi na mkuu, aliyeogopwa na wanyama wengine msituni. Lakini licha ya sifa yake ya kutisha, simba huyo pia alikuwa mwenye fadhili na moyo wa dhahabu. Mara nyingi alikuwa akizunguka-zunguka msituni, akiwachunguza wanyama wadogo ili kuhakikisha kwamba walikuwa wakiokoka majira ya baridi kali. Siku moja, simba alipokuwa akishika doria katika eneo lake, alikutana na sungura mdogo ambaye alikuwa akitetemeka kwenye theluji. Sungura alifunuliwa kabisa bila makazi au ulinzi kutoka kwa baridi kali. Simba alijua kwamba kiumbe huyo mdogo hangeishi kwa muda mrefu katika hali hizi, kwa hiyo akamchukua sungura mdomoni mwake na kumpeleka kwenye tundu lake. Huko, simba alimtengenezea sungura kitanda laini cha majani na nyasi na akajilaza kando yake, akitumia manyoya yake mazito kumpa sungura huyo joto. Sungura alijifunga karibu na simba, akishukuru kwa joto na ulinzi. Kadiri siku zilivyopita, simba na sungura wakawa marafiki wasiowezekana. Wangetumia siku zao kuchunguza eneo la ajabu la majira ya baridi kali ambalo lilikuwa makazi yao, na usiku, walijikunja pamoja ili kulala. Licha ya hali mbaya ya msitu wa theluji, simba na sungura walifanikiwa. Walikuwa na kila mmoja kwa ushirika, na uchangamfu wa urafiki wao ulitosha kuwafanya waendelee. Mwishowe, walithibitisha kwamba hata viumbe visivyowezekana zaidi vinaweza kupata urafiki na furaha katika sehemu zisizotarajiwa. Na hivyo, waliishi kwa furaha milele. 