<prompt> Shiriki hadithi fupi kuhusu kumbukumbu iliyosahaulika.  <response>: Hapo zamani za kale, kulikuwa na msichana anayeitwa Mia. Alikuwa akitembea bustanini jioni moja ya kiangazi, alipojikwaa na jarida zuri la zamani likiwa limelala chini. Shauku ya kutaka kujua ilimzidi, akaichukua na kuanza kupekua kurasa. Jarida hilo lilijaa michoro na maandishi mazuri, yakisimulia hadithi za matukio katika nchi za mbali, hadithi za furaha na hadithi za maumivu ya moyo. Mia alipoendelea kusoma, alijawa na hali ya kufahamiana. Mwandiko, njia ya kueleza mawazo, na kijisehemu kidogo kwenye kona ya kurasa, vyote vilionekana kufahamika kwake. Ghafla yote yakabofya - jarida lilikuwa lake. Ilijaa kumbukumbu ambazo alikuwa amezisahau kwa muda mrefu. Machozi yalimtoka Mia alipokuwa ameketi kwenye benchi ya bustani, akisoma kurasa hizo na kukumbuka tena nyakati alizoziacha bila kukusudia. Kumbukumbu za marafiki wa utotoni, likizo za familia, na ndoto ambazo alikuwa ameziacha. Ni wakati huo huo ndipo alipogundua uwezo wa kuandika mawazo na kumbukumbu zake, na akajiahidi kutoziacha zisahaulike tena. Kuanzia siku hiyo na kuendelea, wakati wowote Mia angekutana na kumbukumbu nzuri, aliiandika kwenye jarida lake. Na mara kwa mara, alikuwa akirudi nyuma kupitia kurasa na kutabasamu, akijua kwamba kumbukumbu hizi ni zake za kuhifadhi milele. 