<prompt> Tunga kipande cha maandishi ya ubunifu yanayoelezea usiku wa dhoruba.  <response>: Usiku ulikuwa wa giza na wenye tufani, huku upepo ukivuma bila huruma nje. Anga ilijaa mawingu ya kutisha, yakinyesha na kuyumba huku yakitishia kunyesha. Mngurumo wa radi ulisikika kwa mbali, ukizidi kuongezeka kila kukicha. Umeme uliangaza anga, ukitoa vivuli vya kutisha katika mandhari yote. Mvua ilianza kunyesha kwa kasi, ikinyesha kila kitu kwenye njia yake. Ilikuwa kana kwamba mbingu zilikuwa zimefunguka na kuachilia ghadhabu yao yote juu ya dunia. Upepo uliipiga miti, na kuinama kwa mapenzi yake huku ikiugua na kutetemeka. Majani na matawi yalingolewa kutoka kwa vigogo, yakizunguka hewani kama makombora. Dhoruba haikuonyesha huruma, hasira yake haikukoma. Ngurumo hizo zilikua zikizima, zikitikisa ardhi kabisa chini ya miguu yetu. Umeme ulionekana kupiga pande zote, ukiangazia anga la usiku na miale yake mikali. Lakini kati ya machafuko yote, kulikuwa na uzuri fulani katika dhoruba. Nguvu mbichi ya asili ilionyeshwa kikamilifu, ikitukumbusha sisi wanadamu tu kutokuwa na maana mbele ya hasira yake. Na dhoruba ilipoendelea, ilionekana kuusafisha ulimwengu kutoka kwa shida zake zote, ikiondoa uchafu na uchafu wa maisha ya kila siku. Hatimaye, kulipopambazuka, dhoruba ilianza kupungua. Mvua ilipungua, upepo ukatulia, na anga ikatulia. Baada ya dhoruba, ulimwengu ulionekana kufanywa upya, umeburudishwa, na kuzaliwa upya. Na tulipotazama utulivu uliofuata tufani, hatukuweza kujizuia kuhisi mshangao na kustaajabia nguvu na ukuu wa asili. 