<prompt> Asoosama gabaabaa barumsa naamusaa qabu ijaarinan  <response>: Yeroo tokko ganda xiqqoo baadiyyaa tokko keessatti gareen qonnaan bulaa tokko waliin tauun midhaan isaanii dhaabuu fi sassaabuu turan. Michoota waliif kan turan siʼa taʼu, yeroo baayʼee yeroo rakkisaa taʼetti wal gargaaru turan. Haa tau malee, guyyaa tokko qonnaan bultoota keessaa tokko sanyii hundarra gaarii tae hunda ofii isaatiif qabachuu akka barbaadu murteessee, qonnaan bultoota ganda sana keessa jiran kaan waliin qooduun osoo hin taane, kuusuu jalqabe. Yeroon biqiltuu dhaabuu akkuma gaeen qonnaan bultoonni kaan itti aaran, midhaan isaa akka dhaabuuf gargaaruu didan. Yeroon midhaan sassaabuu yommuu gaʼu, qonnaan bulaan ofittoo taʼe kun midhaan isaa akka warra kaanii akka gaariitti akka hin guddanne dafee hubate. Nama isa gargaaru waan hin qabneef, maasii isaas gogaa ture. Gaaf tokko, ollaansaa midhaan baayʼee yeroo sassaaban utuu dhaabatee ilaalu, hammam gowwaa akka taʼe hubate. Tokkoon tokkoon isaanii bira dhaqee ofittummaa isaatiif dhiifama gaafate, yeroo dhaabbii itti aanuuf sanyii isaa isaaniif qooduuf dhiheesse. Qonnaan bultoonni kaan dhiifama isaaf godhanii, hundi isaanii ammas waliin hojjetan. Kanaan kan kaʼes, qonnaan bulaan kun midhaan baayʼee kan argate siʼa taʼu, barumsasaa barachuusaatiif galata guddaa qaba ture. Safuun seenaa kanaa ofittummaan gonkumaa gammachuu akka hin fidne, namni tokko yeroo hundumaa nama gargaaruuf fedhii qabaachuu qaba, sababiin isaas dhuma guyyaa irratti, gaarummaa garaa keenyaa fi fedhii wal gargaaruu keenyatu dhuguma barbaachisaa dha. 