<prompt> Skryfn voortsetting vir hierdie paragraaf - Met die Plitvice Mere voorval  <response>: In die middel van Maartbegin April 1991 het die Kroaties Onafhanklikheidsoorlog uitgebreek tussen die Kroaties regering en die etniese Serwiese rebelle van die SAO Krajina wat sterk gesteun is deur die nou deur die Serwiese beheer Joego-Slawiese Volksleër. Op 1 April 1991 het die SAO Krajina verklaar dat dit van Kroasië sou skei. Onmiddellik na Kroasië se onafhanklikheidsverklaring het Kroaties-Serwiërs ook die SAO Wes-Slawië en die SAO van Oos-Slawië, Baranja en Wes-Srijem gevorm. Hierdie drie streke sou op 19 Desember 1991 saamgesmelt word tot die Republiek van Serwiese Krajina RSK. Die invloed van xenofobie en etniese haat in die ineenstorting van Joego-Slawië het duidelik geword gedurende die oorlog in Kroasië. Propaganda deur Kroaties en Serwiese kante het vrees versprei en beweer dat die ander kant onderdrukking teen hulle sou aanwend en die dodetal sou oordryf om die steun van hul bevolkings te verhoog. In die vroeë maande van die oorlog het die Serwies-gedomineerde Joego-Slawiese leër en vloot doelbewus burgerlike gebiede van Split en Dubrovnik, n UNESCO-wêrelderfenisgebied, asook nabygeleë Kroaties dorpe beskadig. Joego-Slawiese media het beweer dat die aksies gedoen is as gevolg van wat hulle beweer het die teenwoordigheid van fascistiese Ustaše-magte en internasionale terroriste in die stad was. VN-ondersoeke het bevind dat daar geen sulke magte in Dubrovnik was nie. Kroaties militêre teenwoordigheid het later toegeneem. Die Montenegrijnse Eerste Minister Milo Đukanović, destyds n bondgenoot van Milošević, het n beroep gedoen op die Montenegrijnse nasionalisme en belowe dat die vang van Dubrovnik die uitbreiding van Montenegro in die stad sou toelaat wat volgens hom histories deel van Montenegro was, en die huidige grense van Montenegro veroordeel het as geteken deur die ou en swak opgeleide bolsjewistiese kartograwe. 