<prompt> Skryfn voortsetting vir hierdie paragraaf - Gedurende die 1934 Weskus-waterfrontstaking  <response>: Bridges was die leier van die Internasionale Longshoremens Association ILA. Teen 1937 sou hy president word van die ontwykende, CIO-geaffilieerde International Longshore and Warehouse Union ILWU. Net die proses van Bridges se nader aan die CIO beweeg en die vorming van die ILWU was genoeg om Bridges op die voorblad van die 19 Julie 1937 uitgawe van TIME tydskrif te land. In sy voorbladverhaal, CIO to Sea, het TIME opgemerk dat John L. Lewis, hoof van beide die Verenigde Mynwerkers en die Kongres van Nywerheidsorganisasies, met die mislukking van die Klein Staalstaking, hulle tot maritieme vakbonde gewend het om te help om die nog nuwe CIO op te bou. Die CIO se aanvanklike leierskap het ingesluit: Philip Murray van die Staalwerkers Organiserende Komitee SWOC; Sidney Hillman van die Amalgamated Clothing Workers; Harvey Fremming van die Oil Field, Gas Well Refinery Workers; en Charles P. Howard van die Typographical Union. Lewis het reeds verskeie maritieme vakbondleiers bymekaar gebring: Joseph Curran van die opstandige Ooskus-seemanne National Maritime Union; Kaptein E. T. Pinchin van die Meesters, Mates Pilots of America; Vincent Malone van die Marine Brandweermanne, Oliewerkers, Watertenders Wipers Association; en President Mervyn Rathborne van die Amerikaanse Radio-Telegrafiese. Volgens TIME wou Lewish Bridges, wat toe nog steeds president van die Stille Oseaankus-distrik van ILA was, die CIO se maritieme arm lei. TIME het Bridges beskryf as die duistere man van die Stille Oseaan. TIME het egter ook opgemerk Dit is die feit dat hoewel Harry Bridges nie n revolusionêr is nie, miljoene mense dink hy is en het daardie feit aangehaal as n potensiële probleem vir Lewis en sy voorliefde vir die aantrek van kommunistiese geleide vakbonde. Onder Bridges se vyande dus Lewis se probleme het TIME uitgewer William Randolph Hearst as hoof genoem. Teen Julie 1939 het Bridges as Weskusdirekteur van die CIO gedien. 