<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - In teenstelling met ander voormalige kolonies soos dié in die Amerikas en Australië, het Europeërs en hulle afstammelinge op die Afrika-kontinent nooit die inheemse bevolking in getal oortref nie; hulle het nietemin maniere gevind om mag te konsolideer en n buitensporige invloed op die administratiewe beleid van hulle onderskeie metropolitaanse lande uit te oefen. Party het hulle identiteitsgevoel met Europa verloor en hulle eie nasionalistiese bewegings geskep, naamlik in Suid-Afrika en Rhodesië nou bekend as Zimbabwe. Permanente wit inwoners is deur koloniale administrasies as n toenemende las beskou, aangesien hulle probeer het om hulle aangeneem Afrika-huise te oorheers. Hulle sou ook waarskynlik die regering in n konflik met Afrikane betrek, wat duur militêre veldtogte vereis het en die betrekkinge tussen laasgenoemde en die metropolitaanse magte onlosmaaklik beskadig het. Dit was n algemene neiging in die hele Afrika - kolonies van die laat agtiende tot vroeë twintigste eeu. In die Nederlandse Kaapkolonie het die goewerneur Joachim van Plettenberg byvoorbeeld die grense van die gebied omstreeks 1778 met die goedkeuring van die Xhosa-hoofstede afgebaken; die volgende jaar het Nederlandse koloniste die grens oortree en die Xhosa aangeval, wat die bloedige Xhosa-oorloë veroorsaak het.  <response>: Ek weet. Stryd tussen Duitse koloniste en die Matumbi- en Ngoni-volke het aansienlik bygedra tot die Maji Maji-opstand van 1905-1907. Gedurende dieselfde tydperk was die Europese inwoners van Koloniale Kenia grootliks verantwoordelik vir die uitlokking van n opstand deur die Masai. 