<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Bevelvoerders en Bevelkwessies. Die Geallieerde besluit om Guadalcanal binne te val, het ontwikkel gedurende n tydperk van botsings op die hoogste vlak van bevel. Reeds in Februarie 1942 het die Amerikaanse vlootbevelvoerder, admiraal Ernest King, n meer aanvallende houding in die Stille Oseaan begin bevorder. Dit was in teenstelling met beide die Amerikaanse gesamentlike stafhoofde, insluitend generaal George Marshall, en Brittanje se oorlogsleierskap, wat almal meer in ooreenstemming was met die Duitsland eerste prioriteite vir oorlogsbronne. King het daarin geslaag om groter hulpbronne aan die Stille Oseaan te verbind, selfs terwyl die Amerikaanse pogings in Noord-Afrika afgeneem het. Teen Maart het n hewige dispuut tussen admiraal King en generaal Douglas MacArthur uitgebreek oor hoe hierdie hulpbronne ontplooi moes word. Dit is uiteindelik opgelos met n kompromie wat generaal MacArthur in beheer gelaat het van die Suidwes-Stille Oseaan-gebied en die beslaglegging van die Salomonseilande  <response>: wes van Guadalcanal, die noordwestelike kus van Nieu-Guinee, en die Bismarck- argipel insluitend die Japannese vloot vesting by Rabaul. Admiraal Chester Nimitz sal die Stille Oseaan gebiede beveel en oor die sentrale Stille Oseaan ry. Admiraal Robert Ghormley, onder Nimitz, sou die Suid-Stille Oseaan gebied beveel en Tulagi beset, waar die Japannese n watervliegtuigbasis gevestig het. Ghormley sou ook, amper as n nadink, Guadalcanal, waar n Japannese landingsbaan gebou is, beset. Onder Ghormley het Admiraal Frank Fletcher die bevelvoerder van die Geallieerde Taakgroep 61 geword. 