<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Tibet het onder die heerskappy van die Qing-dinastie van China in 1720 gekom nadat die Qing  <response>: die magte van die Dzungar Khanate. Maar teen die einde van die 19de eeu was die Chinese gesag in Tibet net simbolies. Ná die Xinhai-rewolusie in 19111912 het Tibetaanse milities n verrassingsaanval op die Qing-garnisoen wat in Tibet gestasioneer is ná die Xinhai Lhasa-ontwrigting geloods. Na die val van die Qing-dinastie in 1912 is die Qing-amptenare in Lhasa gedwing om die Drie Punte-ooreenkoms te onderteken vir die oorgawe en verdrywing van Qing-magte in Sentraal-Tibet. Vroeg in 1912 het die Regering van die Republiek van China die Qing-dinastie vervang as die regering van China en die nuwe republiek het sy soewereiniteit oor al die gebiede van die vorige dinastie, wat 22 Chinese provinsies, Tibet en Outer Mongolia ingesluit het, bevestig. Hierdie aanspraak is voorsien in die Keiserlike Edik van die Abdicatie van die Qing-keiser onderteken deur die keiserin weduwee Longyu namens die sesjarige Xuantong-keiser: ... die voortgesette territoriale integriteit van die lande van die vyf rasse, Manchu, Han, Mongool, Hui en Tibetaans in een groot Republiek van China .... Die Voorlopige Grondwet van die Republiek van China wat in 1912 aangeneem is, het spesifiek grensstreke van die nuwe republiek, insluitend Tibet, as integrale dele van die staat gevestig. 