<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - In Augustus en September 1979 het die Clash London Calling opgeneem. Geproduseer deur Guy Stevens, n voormalige AR-bestuurder wat saam met Mott the Hoople en Traffic gewerk het, was die dubbele album n mengsel van punk rock, reggae, ska, rockabilly, tradisionele rock and roll en ander elemente wat n energie gehad het wat skaars sedert die vroeë dae van die groep en meer gepoleerde produksie gemerk is. Die titel van die liedjie is ook swaar beïnvloed deur die BBC World Service-oproepsein en die paniek wat gelei het tot die Three Mile Island-kernskrik  <response>: Ek weet. Dit word beskou as een van die grootste rockalbums wat nog ooit opgeneem is. Die laaste snit, n relatief eenvoudige rock and roll nommer gesing deur Mick Jones genaamd Train in Vain, is op die laaste oomblik ingesluit en verskyn dus nie in die snitlys op die voorblad nie. Dit het hul eerste Amerikaanse Top 40-treffer geword, wat op nommer 23 op die Billboard -kaart bereik het. In die Verenigde Koninkryk, waar Train in Vain nie as n enkelsnit vrygestel is nie, het die titelsnit van London Calling, statig in die ritme, maar onmiskenbaar punk in boodskap en toon, tot nommer 11 gestyg - die hoogste posisie wat enige Clash-enkel in die Verenigde Koninkryk bereik het voor die band se uiteensetting. 