<prompt> Voltooi die volgende sin: Dragomirov het in 1849 by die Garde-infanterie aangesluit en in 1852 tweede luitenant en in 1854 luitenant geword. In die latere jaar is hy gekies om aan die Nicholas-akademie n personeelkollege te studeer, en hier het hy homself soveel onderskei dat hyn goue medalje ontvang het,n eer wat, soos dit gesê word, slegs twee keer in die 19de eeu aann student van die akademie toegeken is. In 1856 is Dragomirov bevorder tot stafkaptein en in 1858 tot volle kaptein, en is in die laasgenoemde jaar gestuur om die militêre metodes wat in ander lande gewild was, te bestudeer. Hy het Frankryk, Engeland en België besoek, en het omvangryke verslae geskryf oor die opleidings- en maneuverkampe van hierdie lande by Châlons, Aldershot en Beverloo. In 1859 was hy by die hoofkwartier van die koning van Sardinië, Victor Emmanuel II, tydens die veldtog van  <response>: Magenta en Solferino, en onmiddellik na sy terugkeer na Rusland is hy na die Nicholas Akademie gestuur as professor in taktiek. Dragomirov het n leidende rol gespeel in die herorganisasie van die opvoedkundige stelsel van die leër, en het ook opgetree as instrukteur vir verskeie vorste van die keiserlike familie. Hierdie posisie het hy tot 1863 beklee, toe hy as luitenant-kolonel deelgeneem het aan die onderdrukking van die Poolse opstand van 1863-1864, en in die laaste jaar na St. Petersburg teruggekeer het as kolonel en stafhoof van een van die Garde-afdelings. Tydens die Oostenrykse-Pruisiese Oorlog van 1866 was Dragomirov by die hoofkwartier van die Tweede Pruisiese leër. Hy was teenwoordig by die gevegte op die boonste Elbe en by Königgrätz, en sy kommentaar oor die operasies wat hy gesien het, is van die grootste waarde vir die student van taktiek en van die oorlog van 1866. 