<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Ten minste vir politieke gevangenes was die gevangenislewe aansienlik harder in die Islamitiese Republiek as onder die Pahlavis volgens diegene wat albei geproe het. Een wat albei oorleef het, skryf dat vier maande onder bewaarder Asadollah Ladjevardi die tol geëis het van vier jaar onder SAVAK. Politieke gevangenes is onophoudelik van alle kante af met propaganda gebombardeer... radio en geslote kringtelevisie... luidsprekers wat in alle selle selfs in eensame selle en die kisse waar party gevangenes gehou is geluister het... ideologiese sessies. Enige leesmateriaal van n sekulêre aard soos Westerse romanskrywers, of selfs godsdienstige materiaal wat nie ideologies met die Islamitiese Republiek ooreengekom het nie, soos die werk van Ali Shariati, is verbied. Ten minste is die Persiese Nowruz-viering in die Evin-gevangenis verbied. In die gevangenisliteratuur van die Pahlavi-era was die herhalende woordeverveling en eenvoudigheid. In dié van die Islamitiese Republiek was dit vrees, dood, terreur, gruwel en die algemeenste van alles nagmerrie kabos. Teen die 2000s was die gevangenislewe aansienlik beter, hoewel marteling steeds uitgevoer is op politieke gevangenes selfs beweerde misdadigers. Maar na die omstrede verkiesings van 2009  <response>: , het die situasie vir politieke gevangenes na bewering versleg. 