<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die dood van Yazid en sy seun en opvolger Muawiya II in relatief vinnige opvolging in 683 684 het n leierskapvakuum in Damaskus veroorsaak en die gevolglike ineenstorting van die Omejadiese gesag oor die Kalifaat. Die meeste provinsies het hulle trou aan die mededingende, in Mekka gevestigde kalief Abd Allah ibn al-Zubayr verklaar. In dele van Sirië het ouer gevestigde Arabiese stamme wat n bevoorregte posisie in die Umayyad-hof en militêre, veral die Banu Kalb, verseker het, gesukkel om die Umayyad-heersing te behou. Marwan en sy familie, insluitend Abd al-Malik, het sedertdien na Sirië verhuis, waar Marwan die pro-Omejadiese stalwart Ubayd Allah ibn Ziyad ontmoet het, wat pas uit sy goewerneurskap in Irak verdryf is. Ibn Ziyad het Marwan oorreed om sy kandidatuur vir die kalifaat voor te lê tydens n beraad van pro-Omejadiese stamme in Jabiya wat deur die Kalbi-hoof Ibn Bahdal aangebied is. Die stam adel verkies Marwan as kalief en laasgenoemde het afhanklik geword van die Kalb en sy bondgenote, wat gesamentlik bekend geword het as die Yaman in verwysing na hul oënskynlik gedeelde Suid-Arabiese Yamani wortels. Hulle mag het gekom ten koste van die Qaysi stamme, relatiewe nuwelinge wat gekom het om Noord-Sirië en die Jazira onder Muawiya I te oorheers en na Ibn al-Zubayr oorgeslaan het. Die Qays is verslaan deur Marwan en sy Yamani ondersteuners by die Slag van Marj Rahit  <response>: in 684, wat gelei het tot n lang bloeddorstigheid en wedywering tussen die twee stam koalisies. Abd al-Malik het nie deelgeneem aan die geveg op godsdienstige gronde nie, volgens die kontemporêre gedigte wat in die antologie van Abu Tammam d. 845. 