<prompt> Skryfn voortsetting vir hierdie paragraaf - Nadat Richard afgedank  <response>: , Henry VII het hierdie wet vryelik geïgnoreer en gedurende sy bewind aansienlike gebruik gemaak van welwillendhede, onder die dekmantel van liefdevolle bydraes. In 1491, sewe jaar nadat die wet aangeneem is, het hy kommissarisse aangestel om sulke geskenke van sy onderdane te verkry. Daarbenewens het Hendrik vroeër daardie jaar n Groot Raad byeengeroep om hom te magtig om hierdie welwillendheid in te vorder, wat die bydrae ten minste die skyn van legitimiteit en gewilde toestemming gegee het. Henry se kanselier en aartsbiskop van Canterbury, John Morton, is gekrediteer met n wydverspreide argument vir hierdie vorm van belasting: as n mens beskeie geleef het, moet jy spaar en dus n geskenk vir die koning kan bekostig; as jy weelderig geleef het, moet jy inkomste het om te spaar, wat eerder aan die koning aangebied moet word. Hierdie argument het die bynaam Mortons Fork gekry, n term wat in die volksmond ingevoer is as n uitdrukking vir enige dilemma tussen twee onaangename opsies. Kommissarisse het die argument gebruik teen enige onwillige vakke om buitensporige bedrae geld te eis. Hendrik het ook regverdigings gebruik soortgelyk aan dié wat Eduard 20 jaar vroeër gebruik het, waarvolgens die bedreiging van Frankryk beklemtoon is - kommissarisse gewapen met die proklamasie dat Charles van Frankryk nie net die koning van Frankryk se koninkryk onregverdig beset nie, maar die vernietiging van Engeland bedreig - en die koning het voorgestel om persoonlik die Engelse leër te lei. Die welwillendheid is voorgestel as n alternatief vir militêre diens. 