<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Daukantas het die verlede geïdealiseer en verheerlik. Virgil Krapauskas het beweer dat Daukantas se briewe aan Narbutt Daukantas as n beter geleerde as sy werke getoon het. In die briewe het Daukantas die behoefte aan beter metodes vir die versameling, publikasie en ontleding van primêre bronne beklemtoon, hoewel sy werke hoogs romanties en didakties gebly het. Daukantas het baie moeite gedoen om verskeie historiese dokumente op te spoor, maar hy het geglo dat historici hulle verbeelding moet gebruik om die leemtes te vul waar historiese verslae ontbreek. As n bron gunstig was vir Litaue, het hy dit nie krities geëvalueer nie en n aantal legendes geredelik aanvaar. Hy het byvoorbeeld uitgewerk oor die teorie dat Litaue afstammelinge van Herules was wat hy van Albert Wijuk Kojałowicz geneem het hoewel hy die legende oor die Romeinse Palemonides verwerp het, die antieke demokrasie van die Pruisiese koning Widewuto geprys en n los vertaling van die kortverhaal Żiwila deur Adam Mickiewicz gebruik. Maar hy was krities oor bronne wat Litaue in n negatiewe lig uitgebeeld het. Hy was byvoorbeeld een van die eerstes wat die Teutoniese verslag van die Slag van Strėva gekritiseer het  <response>: as n verpletterende nederlaag van die Litause magte of argumenteer dat die Litaus teruggekeer het na die Slag van Grunwald en voortgegaan het om te veg. Hoewel Daukantas se geleerdheid arm was en nie by hedendaagse standaarde pas nie, was dit op gelyke voet met dié van sy tydgenote. 