<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - n Artikel deur Andrei P. Tsygankov oor hoofartikels in The New York Times, The Washington Post en The Wall Street Journal wat verband hou met Russiese binnelandse politiek van 2008 tot 2014 het bevind dat die hoofartikels n oorweldigend negatiewe siening van die Russiese regering gehad het, gebaseer op kwessies soos verkiesings, opposisie en minderheidsregte, die regstelsel, beskerming van eiendomsregte, vryheid van die media, ontwikkeling van NROs en die burgerlike samelewing, beskerming van burgers teen misdaad en terrorisme, meganismes vir die oordrag van mag, houdings van Poetin en Medvedev, en verhoudings met Westerse nasies. Tsygankov het beweer dat die hoofartikels versuim het om neutrale en positiewe raamwerke en soos dié wat die land se relatiewe vordering of objektiewe probleme wat in sy ontwikkeling ondervind word, voldoende te weerspieël. In teenstelling hiermee het James Nixey van die Rusland en Eurasië-program by Chatham House aangevoer dat eerlike verslagdoening nie valse ekwivalensie tussen Russiese en Westerse optrede vereis nie, en dat negatiewe dekking van Rusland verstaanbaar was gegewe sy gedrag in die Krim, Georgië  <response>: , en Sirië, en sy swak rekord van menseregte. Piers Robinson argumenteer dat beide Russiese media en Westerse media bevooroordeeld is, en skryf die hoofstroommedia, waar dit ook al gebaseer is, word algemeen erken as te respekvol teenoor politieke en ekonomiese mag en dit beteken as verbruikers van nuus. 