<prompt> Skryfn voortsetting vir hierdie paragraaf - Oorlog  <response>: het in Mei 1945 geëindig en die Nasionale Sosialistiese nagmerrie van twaalf jaar het daarmee geëindig. Ina Seidel het onmiddellik haar lidmaatskap van die Pruisiese Akademie vir Kuns, wat teen hierdie tyd deur sy noue bande met die regering van voor 1945 in diskrediet sou gewees het, bedank. Sy het self sterk kritiek ondervind weens haar rekord van sterk openbare steun vir Hitler se regering. Binne die Amerikaanse, Britse en Franse besettingsgebiede het haar boeke egter baie gou weer in die guns van die leespubliek gekom, en hulle het tot ver in die 1960s baie kopers en lesers gevind. Gedurende die 1950s het sy nog twee groot romans vervaardig waarmee sy probeer het om haar reputasie te red. In Das unverwesliche Erbe 1954 het sy die Christelike aspekte van haar werk uitgebrei. In haar laaste roman, Michaela, het sy uitdruklik namens haarself en die boonste middelklas in die algemeen n deel van die verantwoordelikheid vir Nasionale Sosialisme aanvaar. Ten spyte van die harde verwerping deur hoofstroom literêre kritici in Wes-Duitsland soos die westelike besettingsones in 1949 geword het, was haar laaste roman nog n groot sukses by lesers. As gevolg van die na-oorlogse verdeling van Duitsland is die ou Pruisiese Akademie vir Kuns effektief vervang deur twee instellings. In 1955 is Ina Seidel tot lidmaatskap van die westelike Akademie vir Kuns in Wes-Berlyn toegelaat. Lank voordat sy in 1974 gesterf het, is haar vernaamste werke in n aantal vreemde tale vertaal. n Minder as vleiende nekroloog in Die Zeit het die berig oor haar afsterwe egter beskryf as een van dié waarop n mens se eerste reaksie is verrassing dat die oorledene nie reeds baie jare vroeër gesterf het nie Ja, hat sie noch gelebt?. 