<prompt> Samevat die artikel: Landmerke deur Robert Macfarlane. In die sestigerjare was daar by die Universiteitskollege in Londen op een deur in die Engelse Departement die teken The English Place Name Society. Gedurende my drie jaar as student het ek nooit gesien hoe iemand daardie kamer binnekom of verlaat nie, en ek het my berge van stowwerige boeke en dokumente voorgestel, wat deur spinnekoppe geswaai het, vergete kaarte van n dooie wêreld. A ciste: Gaelies vir begrafniskamer. Omdat die oorspronklike betekenisse van plekname grootliks vergeet is en ou plaaslike name vir heuwels, strome en moerasse nie meer gebruik word nie, verrig Robert Macfarlane n wonderwerk van opstanding in sy nuwe boek. Hy laat n fassinerende argief van ou terme van Angelsaksies tot Oud-Norse weer lewe, en hy dans deur die geslote deur van die verlede - n werk van liefde sowel as leer. Oorspronklike betekenisse van plekname is grotendeels vergeet en antieke plaaslike name vir heuwels, strome en moerasse het uit gebruik geval. Vir jare is hy passievol betrokke by die werk van mans en vroue wat oor die natuurlike wêreld geskryf het, soos Richard Jefferies, Barry Lopez, Jacquetta Hawkes en Roger Deakin. Dit is sy geestelike gidse na die landskap wat hy liefhet. Want, sowel as die mylpale van die gees daardie boeke en ontmoetings wat ons vorm, is daar die landmerke rondom ons: van die kleinste tussock tot bome, rotse, strande en verborge valleie. Al hierdie dinge is deur ons voorouers met spesifieke, eienaardige en poëtiese terme genoem wat waarskynlik in die laaste 100 jaar uit algemene gebruik geval het. Elke hoofstuk beskryf die werk van een of twee skrywers wat Macfarlane se denke gevorm het, en neem ons op n denkbeeldige wandeling in hulle wêrelde. En dan kom n woordeboek, lyste van name vir dinge wat spesifiek is vir een aspek van die landskap. Hierdie lyste is fassinerend. Byvoorbeeld, eit: n klein woord van die Isle of Lewis met n groot betekenis: Die praktyk om kwarts klippe in moorland strome te plaas sodat hulle in die maanlig sou flikker en sodoende salm na hulle in die laat somer en herfs te lok. Mense in Essex het jou vroeër genoem...  <response>: Die oorspronklike betekenisse van plekname is grotendeels vergeet. Robert Macfarlane het die verlede herleef met sy navorsing in hierdie gebied. Macfarlane glo dat die krag van taal ons gevoel van plek kan vorm. 