<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Verarm deur die burgeroorloë tussen federalistiese en sentralistiese faksies, sowel as die skermutselinge en oorloë teen Royalistiese stede, was die provinsies reeds teen die einde van 1814 in n onstabiele posisie. Dit het bygevoeg tot die feit dat baie in die onlangs onafhanklike provinsies nooit die legitimiteit van Ferdinand VII as soewereine koning verwerp het nie, en dat ondanks die onafhanklikheidsbeweging die politieke en kulturele lewe in die provinsies grootliks onveranderd was en steeds onder die kragtige invloed van Spanje was. Daarbenewens het die Katolieke Kerk meestal onafhanklikheid teëgestaan. Teen die middel van 1815 het n groot Spaanse ekspedisiemag  <response>: Pablo Morillo het in Nuwe Granada aangekom, wat die vroeëre koninklike vooruitgang van Santa Marta versterk het. Morillo het Cartagena in Augustus beleër en dit het uiteindelik vyf maande later in Desember geval met die stad wat groot getalle burgerlike slagoffers weens hongersnood en siekte gely het. Teen 6 Mei 1816 het Morillo en koninklikes uit die suide Bogotá verower, en dus het hulle die hele Nuwe Granada aan koninklike beheer teruggegee, wat tot Augustus 1819 geduur het, toe magte onder die bevel van Simón Bolívar die sentrale deel van die streek herwin het. 