<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Ondanks die feit dat radikale anti-imperialisme n oorspronklike kernwaarde van Bolsjewisme was, is die Sowjetunie vanaf 1940 wyd beskou as n de facto-imperiële mag waarvan die ideologie dit nie kon toelaat om sy eie imperialisme te erken nie. Vanuit die Sowjet-ideologiese oogpunt was pro-Sowjet-faksies in elke land die enigste wettige stem van die mense ongeag of hulle minderheidsfaksies was. Al die ander faksies was bloot klasvyande van die mense, inherent onwettige heersers, ongeag of hulle meerderheidsfaksies was. Dus, volgens hierdie siening, het enige land wat Sowjet of n Sowjet-bondgenoot geword het, dit natuurlik gedoen deur n wettige vrywillige begeerte, selfs al het die versoekers Sowjet hulp nodig gehad om dit te bereik. Die belangrikste voorbeelde was die Sowjet-inval in Finland  <response>: Dit het gelei tot die anneksasie van Finse dele van Karelia, die Sowjet-inval in Pole, die Sowjet-besetting van die Baltiese state en die naoorlogse de facto-heersing oor die satellietstate van die Oosblok onder die voorwendsel van totale onafhanklikheid. In die post-Sowjet-era voel selfs baie Oekraïners, Georgiërs en Armeniërs dat hul lande met geweld deur die Bolsjewiste geannekseer is, maar dit was n problematiese siening omdat die pro-Sowjet-faksies in hierdie samelewings ook eens aansienlik was. Elke groep het gevoel dat die ander party nie die ware nasionale belang verteenwoordig nie. Hierdie burgeroorlog-agtige paradoks is gesien in die anneksasie van die Krim deur die Russiese Federasie, aangesien pro-Russiese Krimmense as onwettige beskou is deur pro-Oekraïense Krimmense, en omgekeerd. 