<prompt> Samevat die artikel: CNN Ek het my studies voltooi toe die oorlog vier jaar gelede begin het. Ek het net twee vakke oor gehad voordat ek met n graad in Engelse letterkunde aan die universiteit gegradueer het. Sedert ek tien jaar oud was, het ek van Engels gehou en daarvan gedroom om n onderwyseres te word. Ek wil die jonger mense leer, veral nou, want kinders is die mense wat ons land sal herbou. Hulle is Sirië se toekoms, en hulle verdien ons beduidende belegging. Drie jaar gelede is my gesin gedwing om ons huis naby Damaskus, in Oos-Ghouta, te verlaat. Gelukkig het ons ontsnap voordat chemiese oorlogvoering daar gebruik is. Ons het die volgende jaar in Sirië gebly en van huis tot huis, van dorp tot dorp, getrek. Met elke skuif het ons geen gerief, geen veiligheid gevoel nie. Wanneer jy onveilig voel in n plek wat byna elke dag gebombardeer word, moet jy uiteindelik n keuse maak: Ons keuse was om te vertrek. En met net twee pakkies het ons dit gedoen. Ons het na Jordanië gegaan. Ek het daaraan gedink om na Sirië terug te keer. Ek wil deel wees van my land se heropbou, maar ongelukkig verwag ek nie dat dit binnekort sal gebeur nie. Toe ons in Jordanië aankom, het ek gedink ek sal binnekort na Sirië terugkeer -- oor net n paar weke. Ons het almal so gedink. Dit was twee jaar gelede. En hoewel ek nog steeds hoop om eendag huis toe te gaan, is my grootste vraag: Wanneer? Ek wil terugkeer sodat ek kan onderrig. As kind is ek geïnspireer deur my derdegraadse onderwyseres, wat geglo het kinders is die toekoms en wat ons op daardie jong ouderdom uitgedaag het om n beter wêreld te skep. Ek dink dit is skaars dat n onderwyseres dit so passievol by haar studente inboesem, maar ek wil probeer. Hoewel ek hoop om in my onderwyser se voetspore te volg, word my pad nou geblokkeer deur die onsekerheid om ver van die huis af te woon, deur n oorlog wat my hierheen gedryf het, deur die onbetaalbare skoolgeld in Jordanië. Om van die huis af weg te wees, bring baie uitdagings mee. Jy voel soos n vreemdeling in n vreemde plek. Jy is nie onder mense wat jou ken of wat jou wil ken nie. As n Siriese vlugteling is dit byna onmoontlik om toestemming te kry om amptelik in diens te wees, en ek het geen geld om...  <response>: Vier jaar van oorlog beteken vier jaar sonder skole en onderwys in Sirië. Hiba was amper klaar met universiteit toe sy gedwing is om haar huis naby Damaskus te verlaat. Om Hiba en die vele ander ontheemde Siriese studente te help, gaan na CARE. 