<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Renault het in 1977 turbo aangedrewe enjins in Formule Een bekendgestel. Brabham het in die somer van 1981 n BMW-vier-silinder M12-turbomotor getoets. Vir die 1982-seisoen het die span n nuwe motor ontwerp, die BT50, rondom die BMW-enjin wat, soos die Repco-enjin 16 jaar tevore, gebaseer was op n motorblok vir n padvoertuig, die BMW M10. Brabham het voortgegaan om die Cosworth-aangedrewe BT49D in die vroeë deel van die seisoen te bestuur, terwyl betroubaarheid en bestuurbaarheidskwessies met die BMW-eenhede opgelos is. Die verhouding het amper tot n einde gekom, met die Duitse vervaardiger wat daarop aangedring het dat Brabham hul enjin gebruik. Die turbo-motor het sy eerste oorwinning behaal by die Kanadese Grand Prix. In die Konstrukteurskampioenskap het die span vyfde geëindig, die bestuurders Riccardo Patrese, wat die laaste oorwinning van die Brabham-Ford-kombinasie in die Monaco Grand Prix behaal het  <response>: , 10de en wêreldkampioen Piquet n blote 11de in die bestuurders kampioenskap. In die 1983-seisoen het Piquet die kampioenskapsvoorsprong van Renault se Alain Prost in die laaste wedloop van die jaar, die Suid-Afrikaanse Grand Prix, geneem om die eerste bestuurder te word wat die Formule Een-wêreldkampioenskap vir bestuurders met n turbo-aangedrewe motor gewen het. Die span het nie die Konstrukteurskampioenskap in 1981 of 1983 gewen nie, ondanks Piquet se sukses. Riccardo Patrese was die enigste bestuurder behalwe Piquet wat in hierdie tydperk n wedloop vir Brabham gewen het. Die bestuurders in die tweede motor het slegs n fraksie van die span se punte in elk van hierdie kampioenskapseisoene bygedra. Patrese eindig negende in die bestuurderskampioenskap met 13 punte, wat die span agter Ferrari en Renault laat val het tot derde in die konstruksie kampioenskap. 