<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die Omejadiese gesag het byna in hulle Siriese vesting ineengestort na die dood van Muawiya II. Al-Dahhak in Damaskus, die Qays stamme in Qinnasrin noordelike Sirië en die Jazira, die Judham in Palestina, en die Ansar en Suid-Arabiërs van Homs het almal gekies om Ibn al-Zubayr te erken. Marwan ibn al-Hakam, die leier van die Umayyades wat uit Medina na Sirië verban is, was ook bereid om hom aan Ibn al-Zubayr te onderwerp, maar is oorreed om sy kandidatuur vir die kalifaat deur Ibn Ziyad te stuur. Laasgenoemde is uit Irak verdryf en het daarna gestreef om die Umajjad-regering te handhaaf. Tydens n beraad van pro-Omejadiese Siriese stamme, naamlik die Qudaa en hul Kindite bondgenote, wat deur Ibn Bahdal in die ou Ghassanid hoofstad van Jabiya georganiseer is, is Marwan tot kalief verkies in ruil vir ekonomiese voorregte aan die lojale stamme. By die daaropvolgende Slag van Marj Rahit  <response>: In Augustus 684 het Marwan sy stamgenote gelei tot n beslissende oorwinning teen n veel groter Qaysite-leër onder leiding van al-Dahhak, wat doodgemaak is. Nie lank daarna nie het die Suid-Arabiërs van Homs en die Judham by die Qudaa aangesluit om die stamkonfederasie van Yaman te vorm. Marj Rahit het gelei tot die langdurige konflik tussen die Qays- en Yaman-koalisie. Die Qays hergroepeer in die Eufraat-rivier vesting van Circesium onder Zufar ibn al-Harith al-Kilabi en beweeg om hul verliese te wreek. Alhoewel Marwan volle beheer oor Sirië in die maande na die geveg herwin het, het die interstamme-stryd die grondslag van die Omejadiese mag ondermyn: die Siriese leër. 