<prompt> Nationalisme het die basis geword vir al Hoxha se beleid, aangesien die oorlog n staat van beleg nasionalisme geskep het wat deurdring is met die mite dat die Albanese militêre dapperheid die Aksmagte verslaan het wat n middelpunt van die regime geword het binne die konteks van onderwys en kultuur. Ander temas van Hoxha se nasionalisme was die eerbied vir Skanderbeg, die Liga van Prizren-vergadering 1878, die Alfabet-kongres 1908, Albanese onafhanklikheid 1912 en stigter-vader Ismail Qemali, die Italiaanse nederlaag tydens die Vlora-oorlog  <response>: 1920 en Hoxha as skepper van n nuwe Albanië. Tydens kommunisme het talle historici uit Albanië met nasionalistiese perspektiewe Ramadan Marmallaku, Kristo Frasheri, Skender Anamali, Stefanaq Pollo, Skender Rizaj en Arben Puto doelbewus beklemtoon die Turkse wreedheid en heldelike Christelike weerstand teen die Ottomaanse staat in Albanië. Sommige geleerdes wat daardie anti-Islamitiese en anti-Turkse propaganda neigings weerstaan is vervolg terwyl die kommunistiese regime mites wat verband hou met Middeleeuse Albaneërs beklemtoon deur hulle as die heldelike Illyriese proletariaat te interpreteer. In daardie konteks het Hoxha nasionale monumente in stedelike gebiede bewaar, met sommige nedersettings wat as museumstede aangewys is, en hy het ook die behoefte aan die behoud van kulturele erfenis, volksliedjies, danse en kostuums beklemtoon. Hoxha het n kulturele omgewing geskep en gegenereer wat oorheers is deur dogmatiese propaganda wat nasionalisme beklemtoon op die gebied van letterkunde, geografie, geskiedenis, taalkunde, etnologie en folklore sodat mense in Albanië n gevoel van hul verlede sou hê. Die gevolge onder mense was dat dit isolasie, vreemdelingehaat, slawehaat, taalkundige eenvormigheid en etniese kompakteheid geprikkel het. 