<prompt> Voltooi die volgende sin:  <response>: Die oorlog het in Mei 1945 geëindig en Weidt is in die lente van 1946 uit die Britse leër ontslaan. Hy het onmiddellik na Parys teruggekeer, met die bedoeling om daar te vestig, en die Ballets des Arts gestig. Die teaterbestuurder Charles Dullin het gereël dat hy n ateljee by die Sarah Bernhardt-teater gebruik. Dit was toevallig dieselfde ateljee wat die impresario Sergei Diaghilev in 1909 aan Nijinsky beskikbaar gestel het. Teen hierdie tyd is hy ondersteun in sy dansaktiwiteite deur Dominique 1930- en Françoise Dupuy. Die Dupuys, onderskeidelik n danser en n koreograaf, en sy jongste beskermhere wat oorspronklik mekaar in 1946 by n dansklas wat deur Jean Weidt gehou is, ontmoet het, sou later Wendt se koreografie tot in die een en twintigste eeu voortgaan. In Parys het Weidt sy maatskappy opgerig en ondanks gebrek aan geld en dikwels verskriklike lewensomstandighede verskeie toere oor n gebreekte vasteland onderneem, waaronder een na besette Duitsland en n ander, in 1947, na Kopenhagen. Die toer van Kopenhagen in 1947, wat die Internasionale Choreografie-kompetisie betrek het waar Weidt een eerste prys gewen het met n revolusionêre stuk genaamd La Cellule Die Zelle The Cell. Terug in Parys was kritici egter nie beïndruk deur sy triomf in Denemarke nie, en Jean Weidt se koreografie het sedert die einde van die oorlog uit die mode geval. Daar was n verdere suksesvolle toer deur Nederland en België, en sy reputasie het sterk gebly in wat oorgebly het van Duitsland, maar finansiering het steeds n uitdaging gebly. In 1948 het hy uiteindelik na die oostelike deel van Berlyn verhuis, wat sedert 1945 as deel van die Sowjet-besettingsgebied bestuur is, waar die vooruitsig op relatief ruim finansiële steun van die regering vir ballet gewek het. 