<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die etnonimiese betekenis van leičiai, bv. Litouërs, is bekend uit verskeie bronne. Hierdie woord word deur Letlanders gebruik om Litaue te noem: leiši, sg. leitis. In die Samogitiese dialek was daar woorde leičiuoti om in n ander taal as Samogities te praat, of om in die Aukštaitiese dialek te praat en leičiukas, leičiūkas persoon wat in n ander taal as Samogities praat, het n aksent. Vergelyk byvoorbeeld met die moderne Litaus žemaičiuoti om in die Samogitiese dialek te praat. In geskiedkundige skriftelike bronne is n belangrike voorbeeld bekend van een deelnemer aan die Konferensie van Lutsj in 1429. John Steinkeller, wat n lid van n raad van Wrocław Breslau was, het in n brief aan sy tuisdorp geskryf dat Sigismund, die Heilige Romeinse Keiser, Vytautas die titel van die Koning van die Litaue sou verleen: her wolde machen herczog Wytolten eynen konyng der Leytten. Die woordvorme, wat betekenisse het soos Litaus, Litaue, Litaue en is waarskynlik afgelei van die woord leitis, word voortdurend in die historiese bronne van die 14de en 15de eeu gevind. Byvoorbeeld, Litaue word skriftelik weergegee as czwicshen Lythen und Prewssen 1415; as das land Litten met verdere verduideliking dat dit Aukštaitija was in n vertelling van n deelnemer of getuie van die Slag van Strėva  <response>: Ek weet. Die heerser van Litaue is as die Litischen konige weergegee in die kroniek van Wigand von Marburg. Dit blyk dat die teenwoordigheid van sulke vorms met -ei- in Letlands bekender in n westelike deel, Duits en Samogitiese dialek self n hoë moontlikheid het dat die vorms van Wes-Balte afgelei kan word, maar dit is onduidelik waarom hulle geen agtervoegsel -uva -ava het nie. 