<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Ongelukkig het die nie heeltemal akkurate testament die oorsaak geword van baie konflikte oor die eienaarskap van die tapisserieë tussen die konings en edelmanne. Die hele versameling was slegs vir n kort tydjie saam in die kasteel in Tykocin tot 1572. Toe het die koning se susters dit tussen hulle huise in Krakow, Niepołomice, Warskou, Vilnius en Hrodna versprei en selfs na Swede gestuur. Koning Sigismund III Vasa het 30 stukke teruggebring wat Anna Jagiellon na Stockholm na haar suster Catherine Sigismund se ma gestuur het. In 1633 het Jerzy Ossoliński, namens koning Władysław IV Vasa, drie van die tapisserieë met tonele uit die Geskiedenis van Moses aan Pous Urbanus VIII geskenk. Gedurende die Vloed  <response>: die versameling is weggesteek deur Jerzy Sebastian Lubomirski in sy eiendomme in Spiš. In die daaropvolgende jare het koning Johannes II Casimir Vasa 157 tapisserieë aan n handelaar van Gdańsk, Jan Gratta, verpand sonder die toestemming van die parlement. Om die lewenslange loon na sy abdiksie af te dwing, het die koning ook van die tapisserieë na Frankryk geneem. Dit het tot protes van die adel gelei en die koning se skuld is eers in 1724 terugbetaal. Die parlement het die tapisserieë vir bewaring in die Karmeliete-klooster in Warskou ingestuur en vir die laaste keer is dit tydens die kroning van koning Stanisław Augustus in 1764 uitgestal. Na die groot rekonstruksie van die Warskou-koninklike kasteel se interieurs in die neoklassieke styl het die koning nuwe tapisserieë in Frankryk bestel en die Jagielloniese versameling is opgerol en gestoor in die gebou van die Tesourie-komitee - Paleis van die Republiek. Volgens n inventaris wat tydens die bewind van Stanisław Augustus uitgevoer is, was daar ongeveer 156 arrasse. In 1795, na die Derde Partisie van Pole, is die tapisserieë saam met ander goedere wat uit die koninklike wonings geplunder is, deur Alexander Suvorov na Rusland geneem. 