<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Hy het vir die Arbeidersparty in die veilige Konserwatiewe setel van Oos-Fife in die algemene verkiesing van 1970 gestaan en verloor teen die sittende LP Sir John Gilmour. Hy het die parlementslid vir Stirling en Falkirk geword by n by-verkiesing in September 1971, na die dood van Malcolm MacPherson. Sy setel is hernoem na Stirling, Falkirk en Grangemouth vir die algemene verkiesing in Februarie 1974; ondanks die skommelinge na die Skotse nasionaliste, het hy die setel in Februarie en in Oktober 1974 behou, maar met n baie verminderde meerderheid. Harold Wilson het hom aangestel as ondersekretaris van buitelandse sake vir Skotland met die verantwoordelikheid vir ontplooiing en binnelandse sake, en het daardie posisie onder Jim Callaghan behou toe die Arbeidersregering met n voorstel vir Skotse ontplooiing voortgegaan het. Die uiteindelike referendum in Maart 1979  <response>: het nie met n voldoende meerderheid geslaag nie. Die Arbeidersregering het in die daaropvolgende 1979 algemene verkiesing geval, hoewel Ewing sy setel behou het met n aansienlik groter meerderheid. Hy het in 1981 n voorste woordvoerder vir die Skotse nywerheid geword. Hy het derde gekom in die stemming vir die voorsitter van die Parlementêre Arbeidersparty in November 1981. Sy setel is weer by die algemene verkiesing van 1983 herontwerp, en hy is teruggestuur vir die opvolger-sitplek van Falkirk East, en hy het n woordvoerder oor handel en nywerheidsake onder Neil Kinnock geword. Hy is in 1987 herverkies en het van sy voorste bankposisie afgetree. Hy was n mede-voorsitter saam met David Steel van die Skotse Grondwetlike Konvensie wat in 1989 gevorm is om te beplan vir die devolusie van Skotland wat beplan is as Arbeid die 1992 algemene verkiesing gewen het. Labour het die verkiesing verloor, en die planne is op die rak gesit. Ewing het by die 1992 algemene verkiesing uit die Lagerhuis afgetree. 