<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Na die einde van die Eerste Wêreldoorlog het Griekeland Belgrado beskou as n magtige buurman met potensieel hegemoniese neigings in die Balkan. Joego-Slawiese vermoë om steun van die groot moondhede, hoofsaaklik Frankryk, te lok, het in Athene kommer gewek dat Joego-Slawië druk op Griekeland sal plaas oor die status van Slawiese sprekers van Grieks-Macedonië en moontlik selfs die hawe van Thessaloniki. Griekeland was bekommerd dat noue etniese, taalkundige en godsdienstige bande tussen Joego-Slawië en Bulgarye tot n alliansie sou lei. Hierdie alliansie het egter nie tot stand gekom nie, aangesien Joego-Slawië n status quo-staat was wat probeer het om die sukses van die Suid-Slawiese verenigingsbeweging te konsolideer, terwyl Bulgarye n revisionistiese staat was. Net soos die situasie met die Koninkryk van Serwië in die Tweede Balkanoorlog, het Joego-Slawië saam met die Koninkryk van Griekeland, die Koninkryk van Roemenië en Turkye die Balkan-pakt gestig wat daarop gemik was om die geopolitieke status quo te handhaaf. In vergelyking met die emosionele spanning wat die Macedoniese kwessie onder Bulgaarse elites geniet het, het die dominante Serwiese en in mindere mate Kroaties en Sloweens elites in die Koninkryk van Joego-Slawië minder belangstelling in die kwessie uitgespreek. Die Koninkryk van Serwië het sy uitbreidingsbelangstelling na die suide streke met n klein aantal etniese Serwiërs eers na die Bosniese krisis heroriënteer  <response>: en in vrees vir omsingeling tussen die sterker Oostenryk-Hongarye en Bulgarye. In die Joego-Slawiese tydperk was die suidelike deel van die land bekend as die Vardar Banovina. 