<prompt> Friedman was ook bekend vir sy werk aan die verbruiksfunksie, die permanente inkomste-hipotese 1957, wat Friedman self as sy beste wetenskaplike werk bestempel het. Hierdie werk het aangevoer dat rasionele verbruikers n proporsionele hoeveelheid van wat hulle as hul permanente inkomste beskou het, sou spandeer. Onverwagte winste sou meestal gespaar word. Belastingverlagings ook, aangesien rasionele verbruikers sou voorspel dat belasting later sou moet styg om die openbare finansies te balanseer. Ander belangrike bydraes sluit in sy kritiek op die Phillips-kurwe en die konsep van die natuurlike werkloosheidsyfer 1968. Hierdie kritiek het sy naam, saam met dié van Edmund Phelps, geassosieer met die insig dat n regering wat groter inflasie tot gevolg het, nie werkloosheid permanent kan verminder deur dit te doen nie. Werkloosheid kan tydelik laer wees as inflasie n verrassing is, maar in die langtermyn sal werkloosheid bepaal word deur die mark en die onvolmaaktheid van die mark.  <response>: Friedman 