<prompt> Samevat die artikel: So jy is in die openbaar beskaamd. deur Jon Ronson. Die land word deur skande geteister. Dit maak ons om drie in die oggend wakker. Dit woon in die geheimste hoeke van ons lewens. Dit is n totale vermorsing van tyd en energie, maar vir baie van ons is dit n lewenslange werk om dit te kry. Ek dink ek het die meeste van myne verloor, maar ek het nog n bietjie spasie as jy kortkom. Terselfdertyd voel die werklike skurke van die stuk, die mense wat werklik skaam moet voel vir wat hulle gedoen het en nog steeds doen, glad nie skaam nie. Jimmy Savile was skaamteloos. Ek ken n paar bankiers, en ek weet nie een wat enigiets anders as vreugde voel dat hy en sy soort het weg met dit. Dit is dus n belangrike onderwerp, en n fassinerende een. Twee nuwe boeke bespreek skaamte vanuit verskillende oogpunte. Jon Ronson is n joernalis en uitsaaier wat n reputasie opgebou het deur te skryf oor uiters vreemde mense. Vir hierdie boek het hy egter met normale mense gepraat wat hulle in besonder abnormale situasies bevind het. Want dit is mense wat in die openbaar, vernederend, verskriklik, verneder is. Soms is wat hulle gedoen het, baie sleg; soms is dit glad nie veel nie. Maar in elke geval was die oordeel van die skare genadeloos. In sy boek dring Jon Ronson daarop aan dat daar in almal die potensiaal is vir hierdie genadeloos oordeel voorraadbeeld. Neem die geval van Justine Sacco, n jong New Yorkse PR-werker wat dit getwiet het: Gaan na Afrika. Ek hoop nie ek kry Aids nie. Net n grap. Ek is wit! Soos grappies gaan, is dit beslis aan die slegte smaak einde van die spektrum, en dit is nie een wat ek sou maak nie. Maar die punt is: dit was n grap. Een van Justine se 130 volgelinge op Twitter het dit weer getwiet, en ander het dit weer getwiet. Toe sy by Kaapstad se lughawe land, het haar beste vriendin n teksboodskap ontvang. Jy moet my dadelik bel. Jy is tans die nommer een wêreldwye tendens op Twitter. Die mishandeling was verstommend. Al wat ek vir Kersfees wil hê, is om Justine Sacco se gesig te sien wanneer haar vliegtuig land en sy haar posbusstempos nagaan. Ons is...  <response>: Jon Ronson hetn reputasie om oor baie vreemde mense te skryf. Hy het met normale mense gepraat wat vernederend verneder is. In sy boek dring hy daarop aan dat die potensiaal vir son gedrag in ons almal is. 