<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Duitsland het in 1900 n administrasie onder goewerneur Wilhelm Solf gestig wat tradisionele leiers gebruik het om beleid te implementeer. Hy het Mataafa Iosefo as opperhoof aangestel en n tweeledige raad van adviseurs geskep wat bestaan uit hoofde van beide koninklike lyne en distrikhoofde om leiding te gee oor beleid. Ingevolge die Duitse Koloniale Wet van 1888 was Duitse kolonies nie deel van die federale unie nie, maar hulle is ook nie as buitelandse beskou nie. Die wette wat tot die kolonies uitgebrei is, het die inwoners dus soms as burgers en ander kere as vreemdelinge behandel. Inheemse onderdane in die kolonies is nie as Duitsers beskou nie, maar is toegelaat om te naturaliseer. Naturalisering vereis tien jaar van verblyf in die gebied en bewys van selfstandige werk. Dit is outomaties aan alle lede van n gesin toegeken, wat beteken dat kinders en vrouens die nasionaliteit van die man verkry het. Die Wet op Nasionaliteit van 1913 het die grondslag vir die verkryging van Duitse nasionaliteit verander van woonplek na patrilinealiteit, maar het nie afgeleide nasionaliteit verander nie. Toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 uitgebreek het, het die Samoa-ekspedisiemag op Duitse Samoa geland en dit beset  <response>: Ek weet. Die Duitse goewerneur het oorgegee en n militêre administrasie is deur Nieu-Seeland ingestel. 