<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Nog n variant wat nooit diens gesien het nie, was die T20E2. Dit was n eksperimentele, gas-aangedrewe, selektiewe vuurwapen met n effens langer ontvanger as die M1 en aangepas om 20-ronde Browning Automatic Rifle BAR tydskrifte te aanvaar. Die geweer is gemasjineer en geklop aan die linkerkant van die ontvanger vir n skermmontering, en het dieselfde hardeware ingesluit vir die montering van n granaatwerper as die M1. Die skroef het n oop hou-toestel op die agterste ontvangerbrug gehad, sowel as n vuurkeuse soortgelyk aan die M14. Volledige outomatiese vuur is bereik deur n aansluitvergadering wat deur die bedieningsstaafhandvatsel aangeskakel is. Dit het op sy beurt n seeroorgang of -treffer geaktiveer wat, met die sneller agtertoe gehou, die seeroorgang van die hamerskroewe ontkoppel het onmiddellik nadat die skroef gesluit is. In outomatiese vuur was die sikliese vuurkoers 700 rpm. Toe die aansluitstuk ontkoppel is, kon die geweer slegs semi-outomaties afgevuur word en op n soortgelyke manier as die M1-geweer funksioneer. Die T20 het n algehele lengte van 48 14, n looplengte van 24, en geweeg 9.61 lbs. sonder bykomstighede en 12.5 lbs. met bipod en leë tydskrif. Dit is in Mei 1945 as beperkte verkryging aangewys. As gevolg van die beëindiging van vyandelikhede met Japan  <response>: Die aantal vir vervaardiging is tot 100 verminder. Die projek is in Maart 1948 beëindig. 