<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die aanvaarding van die wet is eenparig deur die nie-amptelike Indiese lede in die wetgewende raad van die onderkoning gesteun, en is beskou as nodig om Brits-Indië teen ondermynende nasionalistiese geweld te beskerm. Die wet is die eerste keer toegepas tydens die Eerste Lahore-konspirasieverhoor in die nasleep van die mislukte Ghadar-konspirasie van 1915, en was instrumenteel in die verplettering van die Ghadr-beweging in Punjab en die Anushilan Samiti in Bengale. Maar die wydverspreide en willekeurige gebruik daarvan om opregte politieke diskoers te onderdruk, het dit diep onpopulêr gemaak en het dit toenemend in Indië verag. Die uitbreiding van die wet in die vorm van die Rowlatt-wet na die einde van die Eerste Wêreldoorlog is eenparig deur die nie-amptelike Indiese lede van die onderkoning se raad teengestaan. Dit het n brandpunt van politieke ontevredenheid en nasionalistiese agitasie geword, wat in die Rowlatt Satyagraha geëindig het. Die wet is tydens die Tweede Wêreldoorlog weer ingestel as die Wet op die Verdediging van Indië van 1939. Onafhanklike Indië het die wet in n aantal gewysigde vorms behou, wat gebruik is in verklaar nasionale noodtoestande, insluitend die Sino-Indiese Oorlog, Bangladesj krisis  <response>: , die Noodtoestand van 1975 en daarna die opstand in Punjab. 