<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - In 1991 was Erekat adjunkhoof van die Palestynse afvaardiging by die Madrid-konferensie  <response>: en die daaropvolgende opvolgonderhandelinge in Washington D.C. tussen 1992 en 1993. In 1994 is hy aangestel as die Minister van Plaaslike Regering vir die Palestynse Nasionale Owerheid en ook die Voorsitter van die Palestynse onderhandelingsdelegasie. In 1995 was Erekat die hoof onderhandelaar vir die Palestyne gedurende die Oslo-periode. Hy is toe in 1996 verkies tot die Palestynse Wetgewende Raad, wat Jericho verteenwoordig. As politikus is Erekat beskou as n lojale aan Yasser Arafat, insluitend die Camp David-vergaderings in 2000 en die onderhandelinge by Taba in 2001. Erekat was ook, saam met Arafat en Faisal Husseini, een van die drie hooggeplaaste Palestyne wat Ariel Sharon gevra het om nie die Al-Aqsa-moskee in September 2000 te besoek nie, n gebeurtenis wat gevolg is deur die Tweede Intifada. Hy het ook as Arafat se Engelse tolk opgetree. Toe Mahmoud Abbas in die vroeë 2003 benoem is om as Eerste Minister van die Palestynse Wetgewende Raad te dien, was Erekat geskeduleer om Minister van Onderhandelinge in die nuwe kabinet te wees, maar hy het gou bedank nadat hy uitgesluit is van n afvaardiging om die Israeliese Eerste Minister Ariel Sharon te ontmoet. Dit is geïnterpreteer as deel van n interne Palestynse magstryd tussen Abbas en Arafat. Erekat is later weer in sy pos aangestel en het deelgeneem aan die 2007 Annapolis-konferensie, waar hy Ahmed Qurei tydens n impasse oorgeneem het en gehelp het om n gesamentlike verklaring uit te werk. 