<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Dijon is laas in 1984 gebruik, en teen daardie tyd was turbo-aangedrewe enjins byna alomteenwoordig, behalwe die Tyrrell-span wat steeds die Cosworth V8-enjin gebruik het. Die destydse internasionale motorsport beheerliggaam, FISA, het n beleid van langtermynkontrakte ingestel met slegs een baan per Grand Prix. Die keuse was tussen Dijon en Ricard die klein Prenois-baan het motors gehad wat in die 1 minuut 1 sekonde-reeks gery het, en Ricard was destyds die belangrikste toetsfasiliteit vir Formule Een. Dit was dus Ricard wat gekies is, en dit het die wedloop van 1985 tot 1990 aangebied. Vanaf 1986 het Formule Een n verkorte weergawe van die baan gebruik, na Elio de Angelis se noodlottige ongeluk by die vinnige Verriere-boë. De Angelis is nie deur die ongeluk beseer nie, maar sy motor het aan die brand geraak en daar was geen marshals om hom te help nie, aangesien dit n toetsessie was, en hy het die volgende dag in die hospitaal aan rook ingeasem. Hierdie twee vinnige hoeke en die hele boonste gedeelte van die baan is nie vir die laaste vyf wedrenne gebruik nie. Prost het die laaste drie wedrenne daar gewen, die 1988 een was n besonder dramatiese oorwinning; hy het sy spanmaat Ayrton Senna by die Curbe de Signes aan die einde van die ultra vinnige Mistral Straight ingehaal en die leiding tot die einde toe behou, en die 1990 toe turbo-aangedrewe enjins verbied was -byeenkoms is vir meer as 60 rondes gelei deur die Italiaanse Ivan Capelli en die Brasiliaanse Maurício Gugelmin in onderbefondsde, Adrian Newey ontwerp Leyton-House-motors twee motors wat nie in die vorige byeenkoms kon kwalifiseer nie  <response>: in Mexiko. Prost, wat nou vir Ferrari ry nadat hy van 1984 tot 1989 vir McLaren gery het, het laat in die wedloop n aanval gemaak en Capelli omseil om die oorwinning te behaal; Gugelmin het vroeër afgetree. 