<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die Ottomaanse sultan Suleiman die Grootse het in 1537 persoonlik n ekspedisie geloods wat baie omliggende dorpe vernietig of verower het, maar nie daarin geslaag het om die gebied te onderwerp nie. Die Ottomane het dit nodig geag om n kompromie met die inwoners aan te gaan deur hulle n reeks voorregte te gee: plaaslike selfregering, die reg om wapens te dra, vrystelling van belasting, die reg om onder hulle eie vlag in enige Ottomaanse hawe te vaar en om militêre diens in oorlogstyd te lewer. Ondanks die voorregte het die Himariotes egter in die volgende konflikte in opstand gekom: Ottomaanse-Venesiese Oorlog 1537-40, Ottomaanse-Venesiese Oorlog 1570-73, Moreaanse Oorlog  <response>: 168499, Ottomaanse Venesiese Oorlog 171418 en die Russies-Turkse oorloë van die 18de eeu. Aan die ander kant het Ottomaanse vergeldings die gebied ontvolk en tot gedwonge Islamisering gelei wat uiteindelik die gebied se Christelike bevolking teen die 18de eeu tot die stad Himarë en ses dorpe beperk het. Daarbenewens is die Himariotes dikwels aangeval deur die Labs, n naburige Albanese stam, op grond van ras en godsdiens. By een geleentheid, in 1577, het die hoofmanne van Himarë die Pous om wapens en voorrade gesmeek en belowe om teen die Ottomane te veg. Hulle het ook belowe om hulle godsdiensvertroue na Rome oor te dra, mits hulle hulle Oosters-Ortodokse liturgiese gebruike sou behou aangesien die meerderheid van die bevolking Grieks was en nie die Frankiese taal verstaan het nie. In verskeie briewe aan Europese heersers het die Himariotes beweer dat hulle eens deur leiers soos Aleksander die Grote, Pyrrhus van Epirus en Skanderbeg regeer is, persoonlikhede met wie die Himariotes identiteitsgeskiedkundige geheue gevorm het. Die mees aangehaalde figuur waarmee die Himarote hulself in hul verlede trots maak, is Skanderbeg. 