<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Douglas Mawson, die leier en organiseerder van die Australasiese Antarktiese Ekspedisie, het besluit om vyftig Groenlandse honde saam te neem; hy het geglo dat daardie getal meer as genoeg sou wees vir die verkenningsreis met slee wat hy beplan het om te onderneem gedurende die jaar wat hy in Antarktika wou deurbring. Mawson het honde bo ponies bevoordeel omdat, hoewel hulle net n bietjie meer as hul eie liggaamsgewig kon trek, hul kos aangevul kon word met vleis uit die fauna van Antarktika en - indien nodig - van ander honde, sodat hulle nie die groot invoer van voer nodig gehad het wat ponies nodig gehad het om hulle deur n ekspedisie te sien nie. Mawson was beïndruk deur die entoesiasme van die honde op die Nimrod-ekspedisie  <response>: toe hy Ernest Shackleton na Antarktika vergesel het. Beide Shackleton en Robert Falcon Scott het getwyfel aan die voordele van honde bo ponies. Amundsen en die Arktiese pionier Fridtjof Nansen was passievolle voorstanders en het gedink dat die Britse ontdekkingsreisigers verkeerd verstaan het hoe om honde in die poolstreke te gebruik; Amundsen het op hul suksesse in die Noordelike Halfrond en die relatiewe gemak van die hantering van honde in vergelyking met ponies gewys, veral in swaar gesplete gebiede waar n geval hond dikwels maklik opgespoor kon word, maar n geval pony was gewoonlik verlore. Die Noorweërs was egter baie nuttig in hulle benadering tot honde; hoewel hulle liefdevol teenoor die diere kon wees, is daar min aan hulle oorlewing gedink toe hulle nie meer bruikbaar was nie. Scott het honde op sy Discovery-ekspedisie gebruik en het dit sleg gevoel toe hy gedwing is om hulle almal tydens sy slee-reis suid dood te maak. Desondanks was sy houding teenoor honde soortgelyk aan dié van Amundsen en Mawson: 