<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die provinsies van Nuwe Granada het sedert 1810 onafhanklikheid van Spanje gehandhaaf, in teenstelling met naburige Venezuela, waar royaliste en pro-onafhanklikheidsmagte verskeie kere beheer van die streek uitgeruil het. Spanje het in 1815 die grootste gewapende mag wat dit nog ooit na die Nuwe Wêreld gestuur het, georganiseer, wat uit 10.500 soldate en byna sestig skepe bestaan het om Venezuela te kalmeer en Nuwe Granada terug te neem. Sien, Spaanse herovering van Nuwe Granada  <response>: Die Alhoewel hierdie mag noodsaaklik was om n stewig pro-onafhanklikheidstreek soos New Granada te herwin, is sy soldate uiteindelik oor Venezuela, New Granada, Quito en Peru versprei en is hulle aan tropiese siektes dood, wat hul impak op die oorlog verdun het. Nog belangriker, die meerderheid van die royalistiese magte het nie bestaan uit soldate wat van die skiereiland gestuur is nie, maar uit Spaanse Amerikaners. Ander Spaanse Amerikaners was gematigde mense wat besluit het om te wag en te sien wat die herstel van die normale lewe sou meebring. Trouens, in gebiede van Nieu-Spanje, Sentraal-Amerika en Quito, het goewerneurs dit gepas gevind om die verkose grondwetlike ayuntamientos vir n paar jaar in plek te laat om konflik met die plaaslike samelewing te voorkom. Liberale aan beide kante van die Atlantiese Oseaan het nietemin voortgegaan om n sameswering te beraam om n grondwetlike monargie terug te bring, en het uiteindelik in 1820 daarin geslaag. Die mees dramatiese voorbeeld van trans-Atlantiese samewerking is miskien Francisco Javier Mina se ekspedisie na Texas en noordelike Mexiko in 1816 en 1817. 