<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Sosiale media verskyn dikwels in politieke stryd om die openbare persepsie en aanlynaktiwiteit te beheer. In party lande monitor of beheer Internetpolisie of geheime polisie die gebruik van sosiale media deur burgers. Byvoorbeeld, in 2013 is sommige sosiale media in Turkye verban ná die Taksim Gezi Park-betogings. Beide Twitter en YouTube is tydelik in die land opgeskort deur n hofbesluit. n Nuwe wet, wat deur die Turkse parlement aanvaar is, het personeel van die Direksie vir Telekommunikasie TİB immuniteit verleen. Die TİB het ook die gesag gekry om toegang tot spesifieke webwerwe te blokkeer sonder die behoefte aan n hofbevel. Tog het die grondwetlike hof beslis dat TİB se blokkering van Twitter in 2014 die vryheid van spraak skend. Meer onlangs, in die Thaise staatsgreep van 2014  <response>: , is die publiek uitdruklik aangeraai om nie meningsverskillende menings op sosiale media te deel of like nie, anders kan hulle tronk toe gaan. In Julie van dieselfde jaar, in reaksie op WikiLeaks se vrylating van n geheime onderdrukkingsbevel wat deur die Victoriaanse Hooggeregshof gemaak is, is media-advokate in die Australiese media aangehaal om te sê dat enigiemand wat n skakel na die WikiLeaks-verslag tweet, dit op Facebook plaas, of dit op enige manier aanlyn deel, ook aanklagte kan in die gesig staar. Op 27 Julie 2020 is twee vroue in Egipte tot twee jaar tronkstraf gevonnis vir die plasing van TikTok-videos, wat volgens die regering gesinswaardes skend. 