<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Dit was dus as n Pruisiese diplomaat dat Bernstorff die Kongres van Aix-la-Chapelle Oktober 1818 bygewoon het, waarna hy na Berlyn teruggekeer het as staatsminister en hoof van die departement vir buitelandse sake. Bernstorff se bestuur van die Pruisiese beleid gedurende die vele jare wat hy in die amp gebly het, is uiteenlopend beoordeel. Hy was deur opleiding en temperament teen die Revolusie, en hy is deur die reaksie Ancillon in sy nuwe pligte as n Pruisiese minister ingewy. Hy word daarvan beskuldig dat hy die besondere belange van Pruise ondergeskik gemaak het aan die Europese beleid van Metternich en die Heilige Alliansie. Of enige ander beleid op die langtermyn beter vir Pruise sou gedien het, is n saak van spekulasie. Dit is waar dat Bernstorff die Carlsbad-dekrete en die Weense Finale Wet ondersteun het; hy was ook die getroue handlanger van Metternich by die kongres van Laibach  <response>: , Troppau en Verona. Aan die ander kant het hy n aansienlike aandeel gehad in die grondlegging van die doeane-unie Zollverein, wat bestem was om die grondslag van die Pruisiese hegemonie in Duitsland te wees. In sy steun vir Rusland se optrede teen Turkye in 1828 het hy ook getoon dat hy nie n blinde volgeling van Metternich se standpunte was nie. In die krisis van 1830 het sy matigheid in die lig van die oorlogsugtige geskreeu van die militêre party in Berlyn baie gehelp om te verhoed dat die probleme in België en Pole in n universele Europese vuurstorm geëindig het. 