<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - Die Japannese opmars in die Stille Oseaan is vroeg in 1943 gestaak deur Australiese troepe in Nieu-Guinee en Amerikaanse troepe in Guadalcanal, waarna die Geallieerdes oorgegaan het na die offensief, wat deur Nieu-Guinee en die Salomonseilande na die Filippyne gevorder het. Gedurende 1944 het die Geallieerdes begin beplan om Borneo terug te neem. Die Algemene Hoofkwartier van Generaal Douglas MacArthur se Suidwes-Stille Oseaan-gebied was verantwoordelik vir die beplanning van die operasie, maar as gevolg van die verbintenis van Amerikaanse magte om die Filippyne te herwin, is die taak om Borneo te herwin hoofsaaklik aan Australiese grondmagte toegewys. Geallieerde operasies in Borneo het bestaan uit landings by Tarakan, Labuan  <response>: , en Balikpapan. Oorspronklik was MacArthur van plan om Borneo as n springplank te gebruik om Java weer in te neem, maar hierdie operasie is later gekanselleer en die verantwoordelikheid vir die Nederlandse Oos-Indiese Eilande is oorgedra na die Britse-geleide Suid-Oos Asië-bevel. In die beplanningsfase het die bevelvoerder van die Australiese militêre magte, generaal Thomas Blamey, aanbeveel om nie by Balikpapan te land nie, omdat hy geglo het dat dit geen strategiese doel sou dien nie. Ná baie oorweging het die Australiese regering ingestem om troepe vir hierdie operasie te voorsien. Die Amerikaanse gesamentlike stafhoofde was ook bekommerd oor die strategiese noodsaaklikheid van die operasie, maar volgens die historikus Garth Pratten het MacArthur beide die Australiese regering en die gesamentlike stafhoofde gemanipuleer om die vang van Balikpapan goed te keur. Volgens die geskiedskrywer Chris Coulthard-Clark was die verklaarde doel van die operasie om die hawe en olievelde in die omgewing te beveilig en om n basis te vestig waaruit toekomstige operasies begin kon word. Daarbenewens sou die Nederlandse Oos-Indiese regeringskontrole weer gevestig word. 