<prompt> Skryf n voortsetting vir hierdie paragraaf - In 1982 het Patrese na Brabham verhuis en sy eerste oorwinning behaal by die Monaco Grand Prix van daardie jaar  <response>: in redelik sensasionele omstandighede. Patrese het die voortou geneem toe Alain Prost uitval, net om in die volgende ronde in dempende toestande te draai. Dit het hom derde agter Didier Pironi en Andrea de Cesaris gelaat, wat albei op die laaste ronde gestop het - Pironi met n elektriese fout en de Cesaris sonder brandstof. Later daardie seisoen het hy ook die Oostenrykse Grand Prix gelei, maar het afgetree weens n enjinfout. Patrese het die seisoen as tiende geëindig, net voor sy spanmaat Nelson Piquet. 1983 was n moeiliker seisoen. Patrese het laat in die wedloop neergestort terwyl hy in San Marino gelei het - tot die applous van die tifosi, aangesien sy skuif beteken het dat hy die wedloop aan die Ferrari-bestuurder Patrick Tambay gewen het. Hy het ook die pole-posisie by die Italiaanse Grand Prix gewen, voordat sy enjin in die vroeë stadiums van die wedloop ontplof het: in n onderhoud in 2010 het hy gesê dat hy vermoed dat sy enjin in die kwalifiserende trim gelaat is, wat dit uiters kragtig maar broos maak, aangesien hy nie n nuwe kontrak vir die volgende jaar aangebied is nie, en was huiwerig om sy kanse om sy tuis Grand Prix te wen, op te offer vir sy spanmaat Nelson Piquet, wat vir die wêreldkampioenskap geveg het. Ondanks die feit dat hy n tweede oorwinning behaal het by die Suid-Afrikaanse Grand Prix, het Patrese net negende geëindig terwyl Piquet sy tweede bestuurderskampioenskapstitel behaal het. Dit sou sewe jaar duur voordat hy weer na die boonste trap van die podium sou kom. 