<prompt> Samevat die artikel: CNN Die onlangse toespraak van die Israeliese Eerste Minister Benjamin Netanyahu aan die Amerikaanse Kongres het n buitensporige media-aandag regoor die wêreld gekry: die leier van Amerika se belangrikste kliëntstaat in die Midde-Ooste daag die voorbehoude van die Withuis uit en misbruik die Kongres as n platform vir sy Israeliese verkiesingsveldtog. Ondanks Israel se reeds gespanne bilaterale betrekkinge met die Verenigde State, het Netanyahu die gevolge van die vernedering van die Obama-administrasie gerus gewaag in ruil vir minder as n uur van politieke self-manifestasie - tipies vir n man wat intern bekend is as nie veel van n staatsman nie. Netanyahu is n charismatiese spreker en n passievolle Israel-advokaat, maar sy persoonlike en politieke belange het altyd voorrang geniet bo diens aan Israel se nasionale belange. Politieke oorlewing was die uitgangspunt van sy binnelandse en buitelandse beleid. Netanyahu sluit aan by n lang lys van Israeliese politici wat oorweldig is deur die pluraliteit en polarisasie van die binnelandse openbare mening. Tot dusver was hy net nog n Israeliese leier wat maklike korttermyn antwoorde op fundamentele strategiese probleme gesoek het en sodoende n reeds langdurige konflik verder verleng het. As n marionet van ideologiese, konserwatiewe spelmakers wat n tweestate-oplossing van harte verwerp, is Netanyahu n gyselaar gehou deur mense soos minister van buitelandse sake Avigdor Lieberman en minister van ekonomie Naftali Bennett wat n diskriminerende beleid van sektarische segregasie volg wat daarop gemik is om Palestynse openbare meningsverskille deur blote dwang te beperk. Gevolglik was Netanyahu se buitelandse beleid ten opsigte van die vredesproses n ramp. Hy het die plek van Ehud Olmert en Tzipi Livni oorgeneem -- twee politici wat ten minste in n tweestate-oplossing geglo het en bereid was om opofferings te maak om die vredesproses lewendig te hou. Israeliese leiers val tipies in twee kategorieë: diegene wat in vrede glo en diegene wat die mag het om vrede te maak. Olmert was die voormalige, en Netanyahu het lank gelyk of hy die laasgenoemde kon word. In werklikheid...  <response>: Politieke oorlewing was die uitgangspunt van Netanyahu se binnelandse en buitelandse beleid, sê Andreas Krieg. Netanyahu se buitelandse beleid ten opsigte van die vredesproses wasn ramp. Nuwe termyn vir Netanyahu sal nie in die nasionale belang van Israel wees nie, dit sal die Palestynse belange dien, voeg Krieg by. 